>

Livre, Chap.
[5, 5]	Ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔῤῥιψεν εἰς	θάλασσαν.	Εἶτα καὶ τὸν τρόπον τῆς
[5, 7]	εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα κατὰ	θάλασσαν	καὶ βοῤῥᾶν καὶ νότον, καὶ
[5, 3]	καὶ χώραις, ἐν γῇ καὶ	θαλάσσῃ,	καὶ οἰκουμένῃ καὶ ἀοικήτῳ. Καὶ
[5, 5]	λέγων, τὸν διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς	θαλάσσης,	ὃν ἐν ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς
[5, 4]	μὲν ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου, τῆς	θαλάσσης	σχισθείσης, καὶ τῶν ἄλλων θαυμάτων
[5, 8]	ἑκάστου, τοὺς διαδόχους μετὰ τὸν	θάνατον	τοῦ πρώτου βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ
[5, 12]	ὑπερβαλλούσης δόξης, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα	θαῤῥοῦντες	(ἂν εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη πρὸς
[5, 4]	ὁτουοῦν πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ	θάτερος	ὧν λέγει ἐγγράφως παρέχῃ τὰς
[5, 9]	ἀναγινώσκοντας καὶ τὰ συμβαίνοντα σκοποῦντας	θαυμάζειν	ἐπὶ τῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ
[5, 3]	καὶ ἀπὸ τῶν παρ´ Ἕλλησι	θαυμαζομένων	ἐποιησάμεθα τὴν ἐξέτασιν. Εἰ δὲ
[5, 8]	ῥήσεις ἐκείνου. Ἐπαινέσας γὰρ καὶ	θαυμάσας	τὸν Δανιὴλ μεθ´ ὑπερβολῆς ἁπάσης,
[5, 2]	κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα, οὐχ οὕτω	θαυμαστὸν	ἦν τὸ μὴ παρατραπῆναι τὴν
[5, 2]	ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ τὸ δὴ	θαυμαστὸν	καὶ παράδοξον, ὅτι ἐν τοῖς
[5, 2]	τῶν ὑπ´ αὐτοῦ γενομένων προλέγειν,	θαυμαστὸν	μὲν καὶ παράδοξον· τὸ δὲ
[5, 12]	ὁρῶν σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´ οὐδὲν	θαυμαστόν·	τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν τὸ ἔθνος
[5, 1]	μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ	θαυμαστὸν,	ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν ἐσταύρωσας,
[5, 5]	ὁ Θεὸς, ὁ μέγας καὶ	θαυμαστὸς,	ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην σου,
[5, 2]	πᾶσι κατάδηλα, πολλῷ μεῖζον καὶ	θαυμαστότερον.	Πάλιν προεῖπε τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ
[5, 2]	πλέον, τοῦτό ἐστι τὸ παντὸς	θαύματος	ἔχον ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ μὴ
[5, 4]	θαλάσσης σχισθείσης, καὶ τῶν ἄλλων	θαυμάτων	γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ ταῦτα πεποιηκότος
[5, 11]	ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ τοῦτο	θεασάμενοι	ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν. Ταῦτα ἀκούσας
[5, 8]	ἀναβλέψαι μὲν πρὸς τὴν δύσιν,	θεάσασθαι	δὲ τράγον δι´ ἀέρος φερόμενον·
[5, 2]	τόπος κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ ἐν	θεάτρῳ	παρελθοῦσα τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν
[5, 11]	τὴν πόλιν, ἀμήχανον τὰ τῇ	θείᾳ	δόξαντα ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην παρατρέψαι
[5, 3]	ἐστιν οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ μὴ	θείᾳ	δυνάμει πάντα ἐργάζεται, μικρὸν ἀναμείνατε,
[5, 3]	αὐτῶν τῶν πραγμάτων ἐδηλοῦτο ἡ	θεία	καὶ ἄμαχος δύναμις, καὶ τὸ
[5, 12]	οἴκοι καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει τὸ	θεῖον,	τίνα ἂν ἔχοις εἰπεῖν ἕτερον
[5, 7]	αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ	θέλημα	αὐτοῦ, καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐγὼ
[5, 7]	(φησί· Καὶ ποιήσει κατὰ τὸ	θέλημα	αὐτοῦ, καὶ ὑψωθήσεται καὶ μεγαλυνθήσεται·
[5, 11]	σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν ἤρξαντο τὰ	θεμέλια,	καὶ πολὺν ἐκένωσαν χοῦν, καὶ
[5, 11]	εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ ὄψει τὰ	θεμέλια·	κἂν τὴν αἰτίαν ζητήσῃς, οὐδεμίαν
[5, 11]	ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ τῶν	θεμελίων	εὐθέως κατέφλεξέ τε πολλοὺς ἀνθρώπους,
[5, 4]	ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς οὐ	θεοῖς	ἀνετίθεσαν τὰ γινόμενα, καὶ τῷ
[5, 3]	οὕτως· Τίς ὅμοιός σοι ἐν	θεοῖς,	Κύριε; Τί λέγεις, ὦ Μωϋσῆ;
[5, 3]	καταλῦσαι αὐτὸ, μή ποτε καὶ	θεομάχοι	εὑρεθῆτε. Πόθεν οὖν δῆλον ἔσται,
[5, 7]	ὁ λαὸς ὁ γινώσκων τὸν	Θεὸν	αὐτοῦ κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ τῶν
[5, 6]	καὶ ἀπὸ τούτου πάλιν τὸν	Θεὸν	εἰς ἔλεον ἐπισπάσασθαι βουλόμενος, Καὶ
[5, 6]	εἶδος, καὶ αὐτοὶ πρὸς τὸν	Θεὸν	ἐξομολογούμενοι, περὶ τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων
[5, 6]	καταλύσας τὸν λόγον, ἵλεω τὸν	Θεὸν	ἐποίησε· καὶ δῆλον ἐκ τῶν
[5, 1]	πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις αὐτὸν εἶναι	Θεὸν,	καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην,
[5, 1]	καὶ παράβασις, καὶ ἀνθρώπων πρὸς	Θεὸν	μάχη καὶ πόλεμος· καὶ τοῦτο
[5, 8]	ὄψιν τοῦ φαντάσματος ἐδήλου τὸν	Θεόν·	ὃς τὸν μὲν κριὸν βασιλείας
[5, 1]	σὺ φῂς, καὶ τὰς πρὸς	Θεὸν	παραβαίνεις συνθήκας, καὶ τὴν πολιτείαν
[5, 6]	ἑώρα δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι τὸν	Θεὸν,	πρὸς τὰ οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ
[5, 5]	πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον τὸν	Θεὸν,	τοῦ ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ δέησιν
[5, 7]	λέγων, προσέθηκεν, ὅτι Ἐπὶ τὸν	Θεὸν	τῶν θεῶν λαλήσει ὑπέρογκα, καὶ
[5, 9]	τὸν λαόν σου· ἀλλ´ ὁ	Θεὸς	ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν διὰ τὸ
[5, 11]	προγόνων τῶν ὑμετέρων οὕτως ὁ	Θεὸς	ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν τότε
[5, 7]	δι´ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ	Θεὸς	ἐν τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς. Τίς
[5, 6]	φησι· Καὶ νῦν, Κύριε ὁ	Θεὸς	ἡμῶν, ὃς ἐξήγαγες τὸν λαόν
[5, 9]	τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν ἠπείλησεν ὁ	Θεός.	~ιʹ Καὶ πότε δὴ τοῦτο
[5, 2]	τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν ὁ	Θεὸς,	ἵνα μάθῃς, ὅτι καὶ ἡ
[5, 5]	ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν ὁ	Θεός.	Καὶ βοᾷ ὁ προφήτης, λέγων·
[5, 12]	ὃν ἂν ἐκλέξηται Κύριος ὁ	Θεὸς,	καὶ εἰς ἓν χωρίον συγκλείοντος
[5, 5]	πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι παρεσκεύασεν ὁ	Θεὸς,	καὶ τόπον, καὶ χρόνον, καὶ
[5, 12]	προσκυνήσετε τῷ Πατρί. Πνεῦμα ὁ	Θεὸς,	καὶ τοὺς προσκυοῦντας αὐτὸν ἐν
[5, 6]	τὸ ἁγίασμά σου· κλῖνον, ὁ	Θεός	μου, τὸ οὖς σου, καὶ
[5, 11]	παρατρέψαι ποτέ. Ἃ γὰρ ὁ	Θεὸς	ὁ ἅγιος βεβούλευται, φησὶ, τίς
[5, 5]	φησὶ, καὶ εἶπον· Κύριε ὁ	Θεὸς,	ὁ μέγας καὶ θαυμαστὸς, ὁ
[5, 3]	ὡς φατὲ, καὶ παράνομος, εἴτε	Θεὸς	ὁ πάντα συγκρατῶν, καὶ ἀποῤῥήτῳ
[5, 1]	δοκίμιον τῇ γῇ. Εὐλογητὸς ὁ	Θεὸς,	ὁ τοσαύτην ὑμῖν περὶ τὴν
[5, 4]	προανεφώνει τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ	Θεὸς,	οὐκ ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 8]	δὲ αὐτῷ ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς	Θεὸς,	πολεμήσειν αὐτοῦ τὸ ἔθνος, καὶ
[5, 5]	δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν ὁ	Θεός.	Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε
[5, 7]	ταῦτα γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν ὁ	Θεὸς,	ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι
[5, 11]	παρὰ (ἀνθρώπου πάλιν λαβεῖν αὐτά·	Θεοῦ	δὲ ὄντος τοῦ καθελόντος αὐτῶν
[5, 9]	Ταῦτα δὲ πάντα, φησὶ, τοῦ	Θεοῦ	δείξαντος αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν, ὥστε
[5, 3]	καὶ ἡ Παλαιὰ περὶ τοῦ	Θεοῦ	διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα
[5, 2]	εἰρήνης, ἀλλ´ ἀπὸ τῆς τοῦ	Θεοῦ	δυνάμεως γίνεται. ~γʹ Καὶ ὅτι
[5, 12]	ὁ Μαλαχίας ἐκ προσώπου τοῦ	Θεοῦ·	Εἰ λήψομαι ἐξ ὑμῶν πρόσωπα
[5, 3]	τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ δὲ ἐκ	Θεοῦ	ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτὸ,
[5, 12]	φησιν, Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ	Θεοῦ	ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα
[5, 12]	τόπῳ στήσεται τὰ τῆς τοῦ	Θεοῦ	θεραπείας, ἀλλὰ πάντες αὐτὸν εἴσονται
[5, 4]	εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο τοῦ ταῦτα πεποιηκότος	Θεοῦ,	καὶ τοῖς δαίμοσιν ἐπέγραφον τὰ
[5, 6]	ἐπὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς καταφεύγει τοῦ	Θεοῦ	καὶ τὸν τῆς φιλανθρωπίας αὐτοῦ
[5, 6]	τῷ νόμῳ Μωσέως δούλου τοῦ	Θεοῦ,	ὅτι ἡμάρτομεν. Ποία κατάρα αὕτη;
[5, 2]	ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος τότε	Θεοῦ,	πανταχοῦ τὴν φήμην ταύτην διασπείραντος;
[5, 5]	ἔθος, τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ	Θεοῦ	πεποίηκε. Καὶ γὰρ ἡμεῖς ἐπειδάν
[5, 4]	καὶ τὰς εὐεργεσίας παρὰ τοῦ	Θεοῦ	πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς
[5, 11]	ἐπανελθεῖν, οὐκ εἰδότες ὅτι ψήφῳ	Θεοῦ	πολεμοῦσι, κελευούσῃ διὰ παντὸς ἐρημοῦσθαι
[5, 7]	ἀλλὰ διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ	Θεοῦ	τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως
[5, 9]	θαυμάζειν ἐπὶ τῇ παρὰ τοῦ	Θεοῦ	τιμῇ τὸν Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν
[5, 4]	γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ ταῦτα πεποιηκότος	Θεοῦ,	τοῖς οὐ θεοῖς ἀνετίθεσαν τὰ
[5, 11]	ἔργων ἐδήλου, ὅτε αἱ τοῦ	Θεοῦ	ψῆφοι πάντων εἰσὶ δυνατώτεραι, καὶ
[5, 11]	τὰ ἔργα τῶν λόγων τοῦ	Θεοῦ.	Ὡς γὰρ ἥψαντο τῆς παρανόμου
[5, 12]	ἀνθρώποις. Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς	θεοὺς	αὐτῶν· ἐκεῖνος εἶπεν, Παιδεύουσα ἡμᾶς,
[5, 4]	τῷ Ἀαρὼν λέγουσι· Ποίησον ἡμῖν	θεοὺς,	οἳ προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ τῷ
[5, 12]	ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς	θεοὺς	τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ
[5, 3]	εἰς πέρατα τήν τε αὐτοῦ	θεραπείαν	ἐξέτεινε, καὶ πάντας (ὑποκύπτοντας ἔσχε,
[5, 12]	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὴν	θεραπείαν	ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ
[5, 11]	ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν τῶν εἰδώλων	θεραπείαν	ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε ἐλπίζων
[5, 12]	στήσεται τὰ τῆς τοῦ Θεοῦ	θεραπείας,	ἀλλὰ πάντες αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν
[5, 11]	ἀσέβειαν· εἶτα τὸν παλαιὸν τῆς	θεραπείας	προβαλλομένου τρόπον, καὶ λέγοντος, ὅτι
[5, 3]	οὗτος δὲ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	θεραπεύεται;	Τὰ γὰρ πράγματα ἀπὸ συγκρίσεως
[5, 2]	τίνος τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ	θεραπευθέντος	τότε Θεοῦ, πανταχοῦ τὴν φήμην
[5, 12]	ἄνθρωποι, ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος ἕκαστος	θεραπεύσει	τὸ θεῖον, τίνα ἂν ἔχοις
[5, 9]	περιστήσεται, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ	θερμὴν	δέχεσθαι τὴν ἀκτῖνα, καὶ μὴ
[5, 3]	ἐλάβετε, φησὶν, ἀπὸ Ἰούδα καὶ	Θευδᾶ.	Ὥστε καὶ οὗτος ὁ κηρυττόμενος
[5, 3]	γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν ἀνέστη	Θευδᾶς,	λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν· καὶ
[5, 3]	ὡς ἄνομος, μὴ ὢν ἄνομος	Θεῷ,	ἀλλ´ ἔννομος Χριστῷ. Οὕτω καὶ
[5, 8]	ἕω καθ´ ἑκάστην ἡμέραν τῷ	Θεῷ	θύειν· διὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην
[5, 5]	δέησιν καὶ ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν τῷ	Θεῷ,	ἵνα μὴ μάτην καὶ εἰκῆ
[5, 5]	δ´ οὖν ὅμως, προσέρχεται τῷ	Θεῷ	λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν διαλεξόμενος. Εἰ
[5, 1]	καὶ πόλεμος· καὶ τοῦτο σὺν	Θεῷ	μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης ἀπεδείχθη. Εἰ
[5, 11]	ἐρημοῦσθαι τὴν πόλιν· τὸν δὲ	Θεῷ	πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες τοίνυν
[5, 12]	παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ	Θεῷ;	πότε θυσία καθαρά; Οὐκ ἂν
[5, 6]	Ἐὰν μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ τῷ	Θεῷ	ὑμῶν, φησὶν, ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς
[5, 7]	ὅτι Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν	θεῶν	λαλήσει ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ μέχρι
[5, 7]	καὶ τῷ τράγῳ ἐκείνῳ κέρας	θεωρητὸν	ἀνὰ μέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
[5, 7]	καὶ νότον, καὶ πάντα τὰ	θηρία	οὐ στήσονται ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ
[5, 2]	καὶ λάκκοι, καὶ κρημνοὶ, καὶ	θηρίων	ὀδόντες, καὶ πελάγη, καὶ δημεύσεις,
[5, 7]	λαοῦ σου, καὶ ἔσται καιρὸς	θλίψεως,	οἷος οὐ γέγονεν ἀφ´ οὗ
[5, 6]	ἀπὸ κατορθωμάτων (ἔσωσας, ἀλλὰ τὴν	θλῖψιν	ἰδὼν καὶ τὴν στενοχωρίαν, καὶ
[5, 6]	σωτηρίας. Εἰπὼν δὴ ταῦτα, καὶ	θρηνήσας	ἱκανῶς, εἰσάγει λοιπὸν τὴν πόλιν,
[5, 3]	κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς, καὶ	θυγατέρα	κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς. Πόθεν
[5, 3]	πατέρων παῖδας ὑπερορᾷν, καὶ μητέρων	θυγατέρας,	καὶ γονεῖς παίδων. Αἱρήσονται γὰρ
[5, 8]	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν τῷ Θεῷ	θύειν·	διὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν
[5, 11]	μικρὸν ἄχρις αὐτοὺς εἰς τὸ	θύειν	ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν
[5, 11]	νῦν, ὅτι τῆς πόλεως ἔξω	θύειν	οὐκ ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν
[5, 12]	τῶν προσαγόντων. Διὰ τοῦτο ἔλεγε·	Θυμίαμα	βδέλυγμά μοί ἐστιν. Ἄλλως δὲ,
[5, 10]	τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην φησίν· Ἀρθήσεται	θυμίαμα	καὶ σπονδή· καὶ ἐπὶ τούτοις
[5, 12]	λέγει, ὅτι ἐν παντὶ τόπῳ	θυμίαμα	μέλλοι προσάγεσθαι, καὶ θυσία καθαρὰ,
[5, 12]	ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ	θυμίαμα	προσάγεται τῷ ὀνόματί μου, καὶ
[5, 12]	Ἰουδαῖε; πότε ἐν παντὶ τόπῳ	θυμίαμα	προσηνέχθη τῷ Θεῷ; πότε θυσία
[5, 4]	ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν,	θυμιᾶν	τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ
[5, 4]	κακὰ οὐκ οἴδαμεν· καὶ ὡς	θυμιῶντες	τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ
[5, 11]	Ὥστε εἰ βούλει, ἔφασαν, ἡμᾶς	θύοντας	ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν τὴν πόλιν,
[5, 7]	πολιτείαν, φησί· Καὶ δι´ αὐτὸν	θυσία	ἐταράχθη παραπτώματι. Καὶ ἐγενήθη, καὶ
[5, 12]	τόπῳ θυμίαμα μέλλοι προσάγεσθαι, καὶ	θυσία	καθαρὰ, ἐναντιοῦται καὶ μάχεται τῷ
[5, 12]	θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ; πότε	θυσία	καθαρά; Οὐκ ἂν ἔχοις ἕτερον
[5, 12]	προσάγεται τῷ ὀνόματί μου, καὶ	θυσία	καθαρά· ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό.
[5, 12]	συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην αὕτη ἡ	θυσία,	κυρίως ἂν λεχθείη καὶ μόνη
[5, 12]	τούτων δεῖξαι πάιν, ὅτι οὔτε	θυσία,	οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε βασιλεὺς αρὰ
[5, 8]	ἐνδελεχισμοῦ. Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο ἡ καθημερινὴ	θυσία·	τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνόν
[5, 11]	ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος ἦν ἡ	θυσία	ὑμῶν. Διὰ τοῦτο γοῦν οἱ
[5, 12]	εἰς μηδένα ἕτερον τόπον ἀνάγειν	θυσίαν,	ἀλλ´ ἢ εἰς τὸν τόπον
[5, 7]	ἐρημωθήσεται, καὶ ἐδόθη ἐπὶ τὴν	θυσίαν	ἁμαρτία. Τοῦ γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος,
[5, 12]	Ἄλλως δὲ, καὶ αὐτὴν τὴν	θυσίαν	εἴ τις παραβάλοι, πολὺ τὸ
[5, 8]	τῷ Θεῷ θύειν· διὸ τὴν	θυσίαν	ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν
[5, 12]	προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν	θυσίαν	τὴν ἡμετέραν, ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν,
[5, 12]	κήρυγμα καταλήψεται. Καθαρὰν δὲ λέγει	θυσίαν,	ὡς τῆς προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης,
[5, 10]	τούτοις τοῖς εἰρημένοις, τῇ τῆς	θυσίας	ἀναιρέσει καὶ τῆς σπονδῆς, ἕτερον
[5, 12]	εἰς ἓν χωρίον συγκλείοντος τὰς	θυσίας	ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγει, ὅτι
[5, 7]	καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον, καὶ	θυσίας	ἐπετέλει τοῖς δαίμοσι παρανόμους, καὶ
[5, 12]	τὸν ναὸν ἀνῳκοδόμησαν, καὶ τὰς	θυσίας	ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην
[5, 8]	συλήσοντα τὸν ναὸν, καὶ τὰς	θυσίας	ἐπὶ ἔτη τρία κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι.
[5, 12]	τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ	θυσίας	ἑτέρας εἰσενεχθήσεται τρόπος, ἐκείνων τῶν
[5, 6]	τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε	θυσίας	καθεῖλε, τούς τε Ἰουδαίους ὑπέταξε,
[5, 11]	αὐτοὺς ἐπὶ τὰς τῶν εἰδώλων	θυσίας,	καὶ ἐπισπωμένου πρὸς τὴν οἰκείαν
[5, 8]	συλήσειν τὸν ναὸν, καὶ τὰς	θυσίας	κωλύσειν· γενέσθαι δὲ ἐφ´ ἡμέρας
[5, 7]	ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς συνεχεῖς	θυσίας	τὰς καθημερινάς· καὶ δώσουσιν εἰς
[5, 8]	τουτέστιν, ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς	θυσίας	ταύτης, ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα,
[5, 12]	Εἶτα ἀπὸ τοῦ τρόπου τῆς	θυσίας·	τῷ γὰρ καθαρὰν αὐτὴν προειπεῖν,
[5, 12]	νῦν προλέγων, καὶ τὴν τῶν	θυσιῶν	ἀναίρεσιν, οὕτω πώς φησιν ὁ
[5, 11]	ἁγίων, ἀνάστησον τὸν βωμὸν, καὶ	θύσομεν	καὶ νῦν καθάπερ καὶ πρότερον.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009