>

Livre, Chap.
[5, 11]	ἐνῆν καὶ παρὰ (ἀνθρώπου πάλιν	λαβεῖν	αὐτά· Θεοῦ δὲ ὄντος τοῦ
[5, 9]	ἕως ἂν κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα	λάβῃ·	νῦν δὲ ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ
[5, 2]	καὶ λέβητες, καὶ κάμινοι, καὶ	λάκκοι,	καὶ κρημνοὶ, καὶ θηρίων ὀδόντες,
[5, 3]	καὶ ὅπερ ἐποίησεν ἡ γυνὴ	λαλεῖται	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης μετὰ χρόνον
[5, 2]	γῆν, καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη	λαληθήσεται	εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν
[5, 7]	Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν θεῶν	λαλήσει	ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ μέχρι τοῦ
[5, 2]	ἐκκλησίαις ἁπάσαις ἀκούομεν τὴν γυναῖκα	λαλουμένην,	καὶ ἑστήκασιν ἀκούοντες ὕπατοι, στρατηγοὶ,
[5, 3]	τούτοις· εἰ δὲ ὁρᾷς ἐκεῖνα	λάμποντα	ἀπὸ τῆς ἐκβάσεως, καὶ καθ´
[5, 10]	σιγήσωμεν, οἱ λίθοι κεκράξονται, οὕτω	λαμπρὰ	τῶν πραγμάτων ἐστὶν ἡ φωνή·
[5, 2]	στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι,	λαμπροὶ	ἐν ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ
[5, 2]	βασιλίδων πασῶν, καὶ βασιλέων ἁπάντων	λαμπροτέρα	νῦν ἐστιν ἡ γυνὴ, καὶ
[5, 9]	τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸν	λαόν	σου· ἀλλ´ ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται
[5, 6]	Θεὸς ἡμῶν, ὃς ἐξήγαγες τὸν	λαόν	σου ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ
[5, 9]	Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν	λαόν	σου, καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν
[5, 9]	ἑβδομάδες, φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν	λαόν	σου· οὐκ ἔτι ἐπὶ τὸν
[5, 9]	σου· οὐκ ἔτι ἐπὶ τὸν	λαὸν	τὸν ἐμὸν, καίτοι ὁ προφήτης
[5, 4]	σκληρὸς εἶ σὺ πρὸς τὸν	λαὸν	τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον σιδηροῦν
[5, 7]	ἕξουσι, καὶ μεταστήσουσι, καὶ ὁ	λαὸς	ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν αὐτοῦ
[5, 7]	τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται ὁ	λαὸς	πᾶς ὁ εὑρεθεὶς γεγραμμένος ἐν
[5, 7]	ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ	λαοῦ	σου, καὶ ἔσται καιρὸς θλίψεως,
[5, 7]	καὶ Ἰωάννου· καὶ οἱ συνετοὶ	λαοῦ	συνήσουσιν εἰς πολλὰ, καὶ ἀσθενήσουσιν
[5, 5]	Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου ὑπὲρ τοῦ	λαοῦ	τούτου, καὶ μὴ ἀξίου περὶ
[5, 12]	καὶ τρισὶ πόλεσι τὰ τῆς	λατρείας	περιστήσεται ταύτης, οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,
[5, 12]	τόπου παρατηρήσεως, αὶ τὸ τῆς	λατρείας	ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων. Ἐνῆν
[5, 12]	τοῦτο, ἀλλ´ εἰς ἕνα τόπον	λατρεύειν	ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν
[5, 6]	ἵνα ἀναγνῶμεν αὐτήν; Ἐὰν μὴ	λατρεύσητε	Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν, φησὶν,
[5, 2]	καὶ (τήγανα, καὶ καταπέλται, καὶ	λέβητες,	καὶ κάμινοι, καὶ λάκκοι, καὶ
[5, 4]	ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος ὧν	λέγει	ἐγγράφως παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις, εἶτα
[5, 12]	τὸ κήρυγμα καταλήψεται. Καθαρὰν δὲ	λέγει	θυσίαν, ὡς τῆς προτέρας ἀκαθάρτου
[5, 7]	τὴν πρὸς τὸν Δαρεῖον γενομένην,	λέγει	καὶ τὴν νίκην τὴν κατὰ
[5, 6]	ἐπειδὴ κατέδραμεν αὐτῶν τῆς παρανομίας,	λέγει	καὶ τὴν τιμωρίαν ἣν ἔδοσαν,
[5, 12]	λήψομαι ἐξ ὑμῶν πρόσωπα ὑμῶν,	λέγει	Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν
[5, 7]	καλοῦντος, καὶ ποίας αἰτίας καταναγκαζούσης,	λέγει	λοιπὸν, καὶ τὴν τῶν καιρῶν
[5, 12]	τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης	λέγει,	ὅτι ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα
[5, 7]	κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων	λέγει,	τὰ ἐπὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος
[5, 10]	Δηλῶν τοίνυν, ὅτι οὐκ ἐκείνην	λέγει	τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ
[5, 7]	ἐγὼ ἤμην συνιών. Τὴν δύναμιν	λέγει	τὴν Περσικὴν, καὶ τὴν ἀρχὴν,
[5, 3]	τῶν πολλῶν εἷς; Ὃ γὰρ	λέγει	τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν
[5, 10]	οἰκοδομῆσαι τὸν ναὸν, εἶχον ἂν	λέγειν,	ὅτι Εἴ γε ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι
[5, 3]	σοι ἐν θεοῖς, Κύριε; Τί	λέγεις,	ὦ Μωϋσῆ; ὅλως γάρ ἐστι
[5, 12]	κατὰ τὸν τῆς συγκρίσεως λόγον	λέγεσθαι	καθαράν. Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ
[5, 3]	τῆς οἰκουμένης αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα	λέγεται	Ἀπολλώνιος ὁ ἐκ Τυάνων πεποιηκέναι;
[5, 2]	ἔχον ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ μὴ	λέγῃς,	ὅτι νῦν ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ
[5, 12]	πρὸ τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ	λέγῃς,	ὅτι τὰ δεινὰ ταῦτα ἃ
[5, 1]	ἔχωμεν, δεχόμεθα τὰ ὑπ´ αὐτῶν	λεγόμενα·	ὥσπερ οὖν ὅταν ἴδωμεν ψευδομένους,
[5, 12]	ἔργων ἐπίδειξις μὴ συμβαίνῃ τοῖς	λεγομένοις.	Καὶ γὰρ τὰ εἰρημένα οὐ
[5, 4]	εἶτα ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν	λεγομένων,	αὐτὸς ἀναγκάζεται λοιπὸν μάρτυρας ἢ
[5, 4]	ἡμῖν προφήτην εἰς μέσον τὸν	λέγοντα,	ὅτι ἀναστήσεται πάντως ἡ πόλις.
[5, 12]	προφήτας παραγαγεῖν ῥητῶς αὐτὸ τοῦτο	λέγοντας.	Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ
[5, 12]	σοι προφήτας φανερῶς αὐτὸ τοῦτο	λέγοντας,	ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα λήψεται
[5, 2]	Ἐπετίμησαν οἱ μαθηταὶ τῷ γενομένῳ,	λέγοντες·	Διατί μὴ ἐπράθη τοῦτο (τριακοσίων
[5, 5]	μυρίων γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον ἐποίουν,	λέγοντες·	Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά σου, καὶ
[5, 4]	καὶ τῷ Ἱερεμίᾳ δὲ φαίνονται	λέγοντες,	Τὸν λόγον ὃν ἐλάλησας πρὸς
[5, 11]	τῆς θεραπείας προβαλλομένου τρόπον, καὶ	λέγοντος,	ὅτι Καὶ ἐπὶ τῶν προγόνων
[5, 12]	τὸ αὐτὸ τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ	λέγοντος,	ὅτι οὐκ ἐν ἑνὶ τόπῳ
[5, 6]	ἡ ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ	λέγουσα·	Ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ
[5, 6]	ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ ἡ	λέγουσα,	ὅτι Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος
[5, 3]	Θεοῦ διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ	λέγουσα	οὕτως· Τίς ὅμοιός σοι ἐν
[5, 4]	ἔργοις οὐδὲν ἔχοντες δεῖξαι ὧν	λέγουσι,	κομπάζοντες δὲ ἁπλῶς καὶ εἰκῆ,
[5, 4]	τὰ γινόμενα, καὶ τῷ Ἀαρὼν	λέγουσι·	Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἳ προπορεύσονται
[5, 4]	χρόνον τοσοῦτον ἃ δὲ ἐκεῖνοι	λέγουσιν,	ἐν ῥήμασίν ἐστι ψιλοῖς τοῖς
[5, 5]	τοῖς οἰκέταις σου, φησὶ, καὶ	λέγουσιν	ἡμῖν τὴν πλινθουργίαν ποιεῖν. Καὶ
[5, 2]	γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν ἐποίησε.	Λέγω	γὰρ ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ
[5, 4]	εἰσίν. Ἃ μὲν γὰρ ἐγὼ	λέγω,	δείκνυμι διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν
[5, 5]	Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς σου. Ταῦτα	λέγω,	ἵνα τὰ μὲν φύγωμεν, τὰ
[5, 8]	μάλιστα ἀξιόπιστον εἶναι νομίζουσιν, Ἰώσηππον	λέγω,	τὸν καὶ τὰς συμφορὰς αὐτῶν
[5, 7]	τὸν τῶν Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον	λέγω	τὸν Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα τοὺς
[5, 3]	αὐτοῦ ἀπώλοντο. Καὶ τὰ νῦν	λέγω	ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν
[5, 8]	Καὶ ὅτι ταῦτα οὐ στοχαζόμενος	λέγω,	φέρε καὶ ἕτερον τῶν εἰρημένων
[5, 5]	Ἀλλ´ οὐ διὰ τούτους ταῦτα	λέγω,	φησὶν, ἀλλὰ διὰ τοὺς προγόνους
[5, 3]	οὐ τὴν γνώμην τὴν ἑαυτοῦ	λέγων,	ἀλλὰ τὸ τέλος τῶν ἐκβαινόντων
[5, 1]	φησὶν, ἐστὶν ἐμὸς ὁ ταῦτα	λέγων·	ἐγὼ αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ πῶς
[5, 3]	τούτων τῶν ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς,	λέγων	εἶναί τινα ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν
[5, 4]	Εἶτα τὴν αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως	λέγων,	ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς, ὅτι Τὰ
[5, 5]	καταδικάζει μετὰ πολλῆς ἑαυτὸν σφοδρότητος,	λέγων·	Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν· οἱ δὲ
[5, 5]	φησιν; Αὐτὸς ὁ Δανιὴλ οὕτω	λέγων·	Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ ἐποίουν τὰ
[5, 5]	Θεός. Καὶ βοᾷ ὁ προφήτης,	λέγων·	Καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐν ἀργυρίῳ
[5, 7]	καὶ τὴν βλάσφημον αὐτοῦ γνώμην	λέγων,	προσέθηκεν, ὅτι Ἐπὶ τὸν Θεὸν
[5, 7]	καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν	λέγων	τὰς συνεχεῖς θυσίας τὰς καθημερινάς·
[5, 10]	πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν	λέγων	τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην φησίν· Ἀρθήσεται
[5, 7]	πάλιν αὐτὴν ταύτην τὴν βασιλείαν	λέγων,	τὴν Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καὶ
[5, 7]	μέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα	λέγων	τὴν συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν
[5, 7]	χειρὸς αὐτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα	λέγων	τὴν τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ τὴν
[5, 5]	ἐγώ· τὸν καταποντισμὸν τῶν Αἰγυπτίων	λέγων,	τὸν διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης,
[5, 10]	πάλιν ἐσόμενον. Εἶτα πάλιν ἀκριβέστερον	λέγων	φησὶ, Καὶ γνώσῃ καὶ συνήσεις
[5, 1]	ἐθνῶν πολλῶν, τὸν μέχρι συντελείας	λέγων	χρόνον. Καὶ πάλιν περὶ τοῦ
[5, 11]	τοῦτο συνέβη, ἵνα μή τινες	λέγωσιν,	ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν,
[5, 6]	καὶ οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ ἀπροσδοκήτως.	Λείπεται	δὲ λοιπὸν τὴν τρίτην ἐπαγαγόντας,
[5, 11]	ἐκεῖνος, καὶ χειρωσάμενος, καὶ τὰ	λείψανα	ἀφανίσας πάντα, ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν
[5, 11]	ἑαυτοῦ τοῖς τῆς πόλεως ἐπέθηκε	λειψάνοις.	Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν,
[5, 10]	συγκοπήσονται ὡς ἐν κατακλυσμῷ· οὐδὲ	λείψανον	ἔσται λοιπὸν, οὐδὲ ῥίζα πάλιν
[5, 8]	κακῶν, Ἕως ἂν ἐκλεγῶσι καὶ	λευκανθῶσι	καὶ πυρωθῶσιν οἱ πολλοὶ, καὶ
[5, 12]	αὕτη ἡ θυσία, κυρίως ἂν	λεχθείη	καὶ μόνη καθαρά. Οὐ γὰρ
[5, 8]	εὑρεῖν; Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα	λεχθήσεσθαι	μέλλουσιν. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πολλὰ
[5, 2]	ἡ γυνὴ, καὶ χρόνος οὐδεὶς	λήθῃ	τὸ γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν; εἰπέ
[5, 3]	τοῦ σταυροῦ πεποίηκε, δύο παρασκευάσας	λῃστὰς	μετ´ αὐτοῦ σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ
[5, 12]	τῷ προαστείῳ, τὰ σπήλαια τῶν	λῃστῶν,	τὰ τῶν δαιμόνων καταγώγια. Μὴ
[5, 7]	καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα	λήψεται	μεταβολήν. Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες
[5, 12]	λέγοντας, ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα	λήψεται	τέλος, τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει,
[5, 12]	ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ· Εἰ	λήψομαι	ἐξ ὑμῶν πρόσωπα ὑμῶν, λέγει
[5, 7]	ἰδοὺ τράγος αἰγῶν ἤρχετο ἀπὸ	λιβὸς	ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς πάσης,
[5, 10]	ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς σιγήσωμεν, οἱ	λίθοι	κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ τῶν πραγμάτων
[5, 1]	Οὐ μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ	λίθον	ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἕως
[5, 1]	μαθηταῖς εἰπών· Οὐ μὴ μείνῃ	λίθος	ἐπὶ λίθον ἐν τῷ τόπῳ
[5, 11]	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοὺς	λίθους	τοῦ τόπου ἐκείνου, καὶ τῆς
[5, 4]	καὶ ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν	λιμῷ	ἐξελίπομεν· ἵνα οὖν μηδὲν τῶν
[5, 1]	Τὰ λόγια γὰρ, φησὶ, Κυρίου,	λόγια	ἁγνά· ἀργύριον πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ
[5, 1]	ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι παρεγένεσθε. Τὰ	λόγια	γὰρ, φησὶ, Κυρίου, λόγια ἁγνά·
[5, 4]	μηδὲν τῶν συμβαινόντων τοῖς εἰδώλοις	λογίζωνται,	ἀλλὰ καὶ τὰς τιμωρίας καὶ
[5, 3]	τῶν πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ	λογίσασθαι	τοῦτο, ὅτι καὶ πατέρων ἔσται
[5, 8]	ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ	λόγοι	(τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων αἰνιττόμενος)
[5, 3]	ὅτι ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ	λόγοις	Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνος, Ζήνωνος καὶ
[5, 5]	δὴ καὶ ἐφ´ ἑτέραν τὸν	λόγον	ἀγάγωμεν. Ποίαν δή; Τὴν ἐν
[5, 6]	καὶ ἐν τούτοις καταλύσας τὸν	λόγον,	ἵλεω τὸν Θεὸν ἐποίησε· καὶ
[5, 12]	μόνην κατὰ τὸν τῆς συγκρίσεως	λόγον	λέγεσθαι καθαράν. Καὶ ὅπερ ἐπὶ
[5, 4]	Ἱερεμίᾳ δὲ φαίνονται λέγοντες, Τὸν	λόγον	ὃν ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς τῷ
[5, 4]	ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα τὸν	λόγον,	ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματος
[5, 6]	μὲν δὴ ταύτας δουλείας ὁ	λόγος	ἀπέδειξε μετὰ προφητείας ἐπελθούσας αὐτοῖς,
[5, 1]	καὶ παράκλησις, καὶ διδασκαλία, καὶ	λόγος	εἰς δόξαν Χριστοῦ συντείνων. Διὰ
[5, 5]	τῶν ἐτῶν, ὡς ἐγενήθη ὁ	λόγος	Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν τὸν προφήτην,
[5, 10]	Τίς οὖν ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται	λόγος,	ὅταν τὰς μὲν ἄλλας φαίνωνται
[5, 0]	~ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ	Λόγος	πέμπτος. ~(αʹ Πόθεν ἡμῖν ἄρα
[5, 3]	καὶ ἡμῖν πρὸς Ἰουδαίους ὁ	λόγος,	τοὺς ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι νομίζοντας
[5, 10]	γνώσῃ καὶ συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου	λόγου	τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι
[5, 10]	ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου	λόγου,	τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ (τοῦ οἰκοδομῆσαι
[5, 5]	καὶ ἐπιστήσω ἐφ´ ὑμᾶς τοὺς	λόγους	μου τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι
[5, 2]	καὶ ἕτερα μυρία βασανιστήρια οὐδὲ	λόγῳ	ῥητὰ, οὐδὲ ἔργῳ φορητὰ, καὶ
[5, 11]	καὶ ἰσχυρὰ τὰ ἔργα τῶν	λόγων	τοῦ Θεοῦ. Ὡς γὰρ ἥψαντο
[5, 12]	θεραπείας, ἀλλὰ πάντες αὐτὸν εἴσονται	λοιπὸν	ἄνθρωποι. Ὁ οὖν Σοφονίας οὕτω
[5, 4]	τὴν πόλιν, οὔτε τὸν ναὸν	λοιπὸν	ἀπολήψονται· καίτοι γε οὐδεμίαν εἶχον
[5, 9]	ἀλλ´ ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν	λοιπὸν	διὰ τὸ μέλλον ἔσεσθαι τόλμημα.
[5, 9]	σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα δὴ	λοιπὸν,	εἰ μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν, ἐπ´
[5, 7]	τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν	λοιπὸν	ἐπὶ τὴν Ἀντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν,
[5, 6]	τὰ πλημμελήματα δι´ ὧν ἔπαθον,	λοιπὸν	ἐπὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς καταφεύγει τοῦ
[5, 10]	ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί	λοιπὸν	ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ τούτοις.
[5, 11]	χοῦν, καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι	λοιπὸν	ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ τῶν
[5, 9]	ἐντεῦθεν ἡμῖν ἀποδέδεικται. Φέρε δὴ	λοιπὸν	καὶ περὶ ταύτης εἴπωμεν. Ὅτι
[5, 7]	καὶ ποίας αἰτίας καταναγκαζούσης, λέγει	λοιπὸν,	καὶ τὴν τῶν καιρῶν μεταβολὴν,
[5, 9]	ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε μηδὲν ὑπολελεῖφθαι	λοιπόν.	Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον.
[5, 12]	οὔτε βασιλεὺς αρὰ Ἰουδαίοις ἔσται	λοιπόν.	Μάλιστα μὲν γὰρ διὰ ῆς
[5, 4]	ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται	λοιπὸν	μάρτυρας ἢ καὶ ἑτέρους παρέχειν
[5, 1]	ἀποδείξωμεν πάλιν, ὅτι οὔτε ἀναστήσεται	λοιπὸν	ὁ ναὸς, οὐδὲ εἰς τὴν
[5, 10]	ἐν κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον ἔσται	λοιπὸν,	οὐδὲ ῥίζα πάλιν ἀναβλαστάνουσα, καὶ
[5, 9]	ὅτι ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς	λοιπὸν	σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ τὴν προσευχὴν
[5, 9]	χρῖσαι ἅγιον ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι	λοιπὸν	τὰς προφητείας· τοῦτο γάρ ἐστι
[5, 12]	τήν τε ἀνάγκην ἡμῶν ύων	λοιπὸν	τὴν ἐκ τῆς τοῦ τόπου
[5, 6]	ταῦτα, καὶ θρηνήσας ἱκανῶς, εἰσάγει	λοιπὸν	τὴν πόλιν, καθάπερ τινὰ γυναῖκα
[5, 6]	ἁπλῶς, οὐδὲ ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ	λοιπὸν	τὴν τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ
[5, 8]	τὴν τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει	λοιπὸν	τὸ τέλος αὐτῶν μαθεῖν, καὶ
[5, 11]	πάντα, ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν ἔχωσι	λοιπὸν,	τὸν ἀνδριάντα ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ·
[5, 5]	οὖν ὅμως, προσέρχεται τῷ Θεῷ	λοιπὸν	ὑπὲρ αὐτῶν διαλεξόμενος. Εἰ δὲ
[5, 10]	ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν. Τίς οὖν ὑμῖν	λοιπὸν	ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν τὰς μὲν
[5, 6]	οὐδὲ εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό τινα	λύσιν	ἔσεσθαι τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν
[5, 10]	σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ	λύσιν	τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακὰ, οὕτω
[5, 12]	κνίσσης, οὐδὲ δι´ αἱμάτων καὶ	λύτρων,	ἀλλὰ διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009