>

Livre, Chap.
[5, 8]	τουτέστιν, οἱ σωτηρίας ὄντες ἄξιοι.	~ηʹ	Ἀλλὰ τὸ ζητούμενον οὔπω καὶ
[5, 4]	τὰ μέλλοντα αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ	ἢ	ἀγαθὰ προαγορεύειν τοὺς προφήτας ἄνωθεν.
[5, 4]	μέλλει ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι, πρὶν	ἢ	γενέσθαι, καὶ ἀκουστά σοι ἐποίησα.
[5, 2]	ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος ἡ προφητεία,	ἢ	διέπεσεν; Ἐρώτησον τὸν Ἰουδαῖον· κἂν
[5, 3]	τὴνἅλωσιν δέκα μόνον ἔτη ἦν,	ἢ	εἴκοσι, ἢ τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα,
[5, 12]	ἕτερον τόπον ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´	ἢ	εἰς τὸν τόπον ὃν ἂν
[5, 9]	Ποία δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´	ἢ	ἡ παρὰ τοῦ Χριστοῦ δοθεῖσα;
[5, 2]	μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο,	ἢ	ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος ἡ προφητεία,
[5, 4]	λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται λοιπὸν μάρτυρας	ἢ	καὶ ἑτέρους παρέχειν ἐλέγχους τοῦ
[5, 3]	ἦν, ἢ εἴκοσι, ἢ τριάκοντα,	ἢ	πεντήκοντα, μάλιστα μὲν οὐδὲ οὕτως
[5, 11]	τὴν αἰτίαν ζητήσῃς, οὐδεμίαν ἀλλ´	ἢ	ταύτην ἀκούσεις. Καὶ τούτου μάρτυρες
[5, 12]	ἔχοις εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´	ἢ	τὸν παρόντα τοῦτον; Ἄκουε γοῦν
[5, 10]	εἰπεῖν, ἐν ᾧ ταῦτα ὑπέστησαν,	ἢ	τοῦτον τὸν μακρὸν καὶ πολὺν
[5, 12]	ἔχοις ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´	ἢ	τοῦτον τὸν μετὰ τὴν τοῦ
[5, 3]	μόνον ἔτη ἦν, ἢ εἴκοσι,	ἢ	τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα, μάλιστα μὲν
[5, 3]	οὖν δῆλον ἔσται, ὅτι, ἐὰν	ᾖ	ἐξ ἀνθρώπων, καταλυθήσεται; Πεῖραν ἐλάβετε,
[5, 3]	ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν	ᾖ	ἐξ ἀνθρώπων τὸ ἔργον τοῦτο,
[5, 4]	ἵνα μάθῃς ὅτι αὕτη ἐστὶν	ἡ	αἰτίᾳ τῆς (προῤῥήσεως, ἄκουε τί
[5, 9]	αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´ ὅσον ἔμελλεν	ἡ	αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν. Ἕτερον
[5, 10]	καὶ πότε καὶ ὑπὸ τίνος	ἡ	αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν. Ὅτι δὲ
[5, 9]	χρόνον εἰπεῖν ὅσον ἔμελλε κρατεῖν	ἡ	αἰχμαλωσία, καὶ χρόνον μεθ´ ὃν
[5, 9]	ἡμέρας καὶ ἔτη, ὅσα ἔμελλεν	ἡ	αἰχμαλωσία κρατεῖν, ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων
[5, 6]	ὁ μὲν γάρ φησιν, ὅτι	Ἡ	ἁπαλὴ, ἡ τρυφερὰ, ἧς οὐκ
[5, 6]	πᾶσαν τὴν γῆν. Ὁρᾷς ὡς	ἡ	ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ λέγουσα·
[5, 6]	φησὶν, ἐφ´ ἡμᾶς ἡ κατάρα	ἡ	γεγραμμένη ἐν τῷ νόμῳ Μωσέως
[5, 2]	βασιλέων ἁπάντων λαμπροτέρα νῦν ἐστιν	ἡ	γυνὴ, καὶ χρόνος οὐδεὶς λήθῃ
[5, 3]	ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ ὅπερ ἐποίησεν	ἡ	γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 9]	ἡ μὲν τετρακόσια ἔτη ἔχουσα,	ἡ	δὲ ἑβδομήκοντα, ἡ δὲ τρία
[5, 2]	ἐξ ὀνόματός εἰσί τισι γνώριμαι.	Ἡ	δὲ εὐτελὴς αὕτη γυνὴ, ἔλαιον
[5, 9]	ἔτη ἔχουσα, ἡ δὲ ἑβδομήκοντα,	ἡ	δὲ τρία καὶ ἥμισυ, τοῦτο
[5, 12]	Οὐδὲν γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως, ὅταν	ἡ	διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξις μὴ
[5, 7]	δαίμοσι παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ	ἡ	δικαιοσύνη. Καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη.
[5, 12]	καὶ μεθ´ οὗ τῷ Πατρὶ	ἡ	δόξα, ἅμα τῷ ἁγίῳ καὶ
[5, 3]	φησίν· οὕτω κρατήσει τοῦ κηρύγματος	ἡ	δύναμις ὡς καὶ πατέρων παῖδας
[5, 3]	αὐτὴ τῶν πραγμάτων ὑμᾶς πιστώσεται	ἡ	ἔκβασις, καὶ διὰ τοῦ τέλους
[5, 2]	γὰρ μὴ λέγῃς, ὅτι νῦν	ἡ	Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων
[5, 6]	Τίς οὖν ἐστιν ἡ τρίτη;	Ἡ	ἐπὶ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ
[5, 10]	προσειπόντες, ὅτι ἕως συντελείας ἔσται	ἡ	ἐρήμωσις; Καὶ ὅτι οὐ ψεῦδος
[5, 2]	παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως οὔτε	ἡ	εὐτέλεια τοῦ προσώπου, οὔτε ἡ
[5, 6]	καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα ὡς	ἡ	ἡμέρα αὕτη· ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν. Καὶ
[5, 3]	δι´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων ἐδηλοῦτο	ἡ	θεία καὶ ἄμαχος δύναμις, καὶ
[5, 12]	ὅτι συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην αὕτη	ἡ	θυσία, κυρίως ἂν λεχθείη καὶ
[5, 11]	ὄντος, ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος ἦν	ἡ	θυσία ὑμῶν. Διὰ τοῦτο γοῦν
[5, 8]	συμβολὴν, ἐν ταύτῃ ἡ νίκη	ἡ	καθαρὰ γέγονε, καὶ ἡ παντελὴς
[5, 8]	καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελεχισμοῦ. Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο	ἡ	καθημερινὴ θυσία· τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς
[5, 6]	Καὶ ἐπῆλθε, φησὶν, ἐφ´ ἡμᾶς	ἡ	κατάρα ἡ γεγραμμένη ἐν τῷ
[5, 9]	ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν, ἁμαρτάνουσιν· ἀλλ´	ἡ	κορωνὶς τῶν κακῶν τότε ἔσται,
[5, 6]	ὡς ἡ ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη	ἡ	λέγουσα· Ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς·
[5, 6]	Ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ	ἡ	λέγουσα, ὅτι Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς
[5, 2]	Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται τῶν πραγμάτων	ἡ	μαρτυρία, κἂν μυριάκις αὐτὸς φιλονεικῇς.
[5, 1]	μετὰ πάσης κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης.	Ἡ	μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους μάχη
[5, 9]	οὖν αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι,	ἡ	μὲν τετρακόσια ἔτη ἔχουσα, ἡ
[5, 8]	γενέσθαι τὴν συμβολὴν, ἐν ταύτῃ	ἡ	νίκη ἡ καθαρὰ γέγονε, καὶ
[5, 2]	Θεὸς, ἵνα μάθῃς, ὅτι καὶ	ἡ	νῦν ἀσφάλεια αὐτῆς οὐκ ἀπὸ
[5, 2]	ἡ εὐτέλεια τοῦ προσώπου, οὔτε	ἡ	ὀλιγότης τῶν μαρτύρων, οὔτε τὸ
[5, 3]	ἀλλ´ ἔννομος Χριστῷ. Οὕτω καὶ	ἡ	Παλαιὰ περὶ τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη
[5, 8]	νίκη ἡ καθαρὰ γέγονε, καὶ	ἡ	παντελὴς τῶν ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή·
[5, 9]	δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ	ἡ	παρὰ τοῦ Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ
[5, 4]	καὶ τέλος ἔμελλεν ἕξειν ὑμῖν	ἡ	παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη ἦν
[5, 4]	ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ τῆς ἀληθείας	ἡ	περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ
[5, 4]	αὐτοὺς δεῖξαι, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν	ἡ	πόλις· ἐπεὶ καὶ ἐν τοῖς
[5, 4]	ἔπεσε, καὶ ὅτι οὐκ ἀνέστη	ἡ	πόλις ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον ἃ
[5, 3]	οὐκέτι τῶν Ἰουδαίων ἔσται πόλις	ἡ	πόλις, καθάπερ καὶ πρότερον. Εἰ
[5, 4]	τὸν λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται πάντως	ἡ	πόλις. Ὅτι γὰρ εἰ καὶ
[5, 12]	τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος ἔσται	ἡ	προφητεία. Εἰ γὰρ τοῦ Μωϋσέως
[5, 2]	ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος	ἡ	προφητεία, ἢ διέπεσεν; Ἐρώτησον τὸν
[5, 12]	Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ	ἡ	σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς.
[5, 6]	οὔτε ἀπαλλαγήν. Τίς οὖν ἐστιν	ἡ	τρίτη; Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου τοῦ
[5, 6]	γάρ φησιν, ὅτι Ἡ ἁπαλὴ,	ἡ	τρυφερὰ, ἧς οὐκ ἔλαβε πεῖραν
[5, 10]	οὕτω λαμπρὰ τῶν πραγμάτων ἐστὶν	ἡ	φωνή· οὐδὲ γὰρ ἂν ἔχοιμεν
[5, 12]	Κύριος· ὁ Ἀπόστολός φησιν, Ἐπεφάνη	ἡ	χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος
[5, 7]	τὴν Περσικὴν, καὶ τὴν ἀρχὴν,	ἣ	πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα
[5, 10]	ἂν λέγειν, ὅτι Εἴ γε	ἠβουλήθημεν	ἐπιχειρῆσαι καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅψασθαι,
[5, 3]	ἐστιν ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα	ἠβουλήθησαν	εἰσαγαγεῖν παρ´ Ἕλλησι, καὶ πολιτείαν
[5, 8]	τῇ μάχῃ καὶ ἀφαιρήσεται τὴν	ἡγεμονίαν	ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ διὰ τοῦ
[5, 9]	Δανιὴλ καὶ περὶ τῆς Ῥωμαίων	ἡγεμονίας	ἀνέγραψε, καὶ ὅτι ὑπ´ αὐτῶν
[5, 2]	τῆς οἰκουμένης, ὃ τὸ γενόμενον	ἠγνόησεν.	Καίτοι πόσοι βασιλεῖς πολλὰ καὶ
[5, 10]	τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ, ἕως Χριστοῦ	ἡγουμένου,	ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα
[5, 10]	τὸ ἅγιον συνδιαφθαρεῖ σὺν τῷ	ἡγουμένῳ	τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς
[5, 7]	τοῦ τὰ κέρατα ἔχοντος, καὶ	ἠγριώθη,	καὶ ἔπαισε τὸν κριὸν (δεῖ
[5, 5]	σου, ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν,	ἠδικήσαμεν,	ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν
[5, 5]	ἑαυτὸν σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν,	ἠδικήσαμεν·	οἱ δὲ μυρίων γέμοντες κακῶν,
[5, 1]	γὰρ διὰ τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ	ἠθέλησας	αὐτοῦ γνῶναι τὴν δύναμιν, διὰ
[5, 2]	Φέρε οὖν, ἴδωμεν ὁποῖον τὸ	ἦθος	τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποῖος ὁ
[5, 3]	λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν· καὶ	ἠκολούθησαν	αὐτῷ ἄνδρες τετρακόσιοι· κἀκεῖνος ἀπώλετο,
[5, 5]	τῶν κριμάτων σου, καὶ οὐκ	ἠκούσαμεν	τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν.
[5, 5]	νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ.	Ἤκουσας	πῶς καὶ αὕτη δουλεία διηγόρευται,
[5, 8]	γὰρ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα	ἤκουσε	κακὰ, τὸν ἐμπρησμὸν, τῆς πολιτείας
[5, 5]	προσίῃ, ἵνα μὴ ἀκούσῃ ὅπερ	ἤκουσεν	ὁ Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου ὑπὲρ
[5, 4]	οὐρανοῦ, καὶ σπένδοντες αὐτῇ σπονδὰς,	ἠλαττώθημεν	πάντες ἡμεῖς, καὶ ἐν ῥομφαίᾳ
[5, 11]	διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα τὰ ἡμέτερα	ἠλαύνετο,	ἡνίκα περὶ τοῦ ζῇν πάντες
[5, 2]	αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο, ἢ	ἠλήθευσεν;	ἔλαβε τέλος ἡ προφητεία, ἢ
[5, 9]	ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ ἐποιήσατο,	ἦλθε	Γαβριὴλ πρὸς αὐτὸν καί φησιν·
[5, 8]	ἄλλων αὐτὸν προθεὶς προφητῶν ἁπάντων,	ἦλθε	καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν ὅρασιν,
[5, 7]	νίκην τὴν κατὰ κράτος. Καὶ	ἦλθε,	φησὶν, ὁ τράγος ἕως τοῦ
[5, 6]	Δανιὴλ ἐνταῦθα αἰνίττεται, καί φησιν·	Ἦλθεν	ἐφ´ ἡμᾶς κακὰ, οἷα οὐ
[5, 3]	ἐπὶ τὸ προκείμενον βαδιοῦμαι. Οὐκ	ἦλθον	βαλεῖν εἰρήνην, φησὶν, ἐπὶ τὴν
[5, 3]	τὸ τέλος τῶν ἐκβαινόντων πραγμάτων.	Ἦλθον	γὰρ διχάσαι, φησὶν, ἄνθρωπον κατὰτοῦ
[5, 12]	δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι, ὅσην ὁ	ἥλιος	ἐφορᾷ γῆν, τοσαύτην καὶ τὸ
[5, 12]	παντὶ τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν	ἡλίου	μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι, ὅσην
[5, 12]	τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ´ Ἀπὸ ἀνατολῶν	ἡλίου	μέχρι δυσμῶν τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι
[5, 12]	Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν	ἡλίου	μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά μου
[5, 2]	ἀναισχύντει περαιτέρω, μηδὲ φιλονείκει τοῖς	ἡλίου	φανερωτέροις πράγμασιν. Τί οὖν καὶ
[5, 5]	ποιεῖς, ὦ Δανιήλ; ὑπὲρ ἀνθρώπων	ἡμαρτηκότων	καὶ προσκεκρουκότων πρεσβεύων, τῶν φυλασσόντων
[5, 5]	τὰς ἐντολάς σου, ἐπήγαγεν εὐθέως·	Ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ
[5, 5]	μετὰ πολλῆς ἑαυτὸν σφοδρότητος, λέγων·	Ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν· οἱ δὲ μυρίων
[5, 6]	ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη·	ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν. Καὶ γὰρ ὡς ἐκείνους,
[5, 6]	Μωσέως δούλου τοῦ Θεοῦ, ὅτι	ἡμάρτομεν.	Ποία κατάρα αὕτη; Βούλεσθε ἵνα
[5, 6]	τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν εἰπὼν ἃς	ἥμαρτον,	καὶ τὴν δίκην ἣν ὑπέμειναν
[5, 6]	κραυγῆς ἀκούσας· οὕτω δὴ καὶ	ἡμᾶς	ἀπάλλαξον τῶν παρόντων κακῶν διὰ
[5, 6]	τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον· Παρέδωκας	ἡμᾶς	εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων
[5, 6]	βουλόμενος, Καὶ ἐπῆλθε, φησὶν, ἐφ´	ἡμᾶς	ἡ κατάρα ἡ γεγραμμένη ἐν
[5, 11]	ἀλλοτρίας. Ὥστε εἰ βούλει, ἔφασαν,	ἡμᾶς	θύοντας ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν τὴν
[5, 12]	θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος εἶπεν, Παιδεύουσα	ἡμᾶς,	ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ
[5, 6]	αἰνίττεται, καί φησιν· Ἦλθεν ἐφ´	ἡμᾶς	κακὰ, οἷα οὐ γέγονε ὑποκάτω
[5, 3]	καὶ ἀποῤῥήτῳ δυνάμει τὰ καθ´	ἡμᾶς	οἰκονομῶν πράγματα· ὅπερ οὖν καὶ
[5, 12]	ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα	ἡμᾶς.	Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ τὰ ἔθνη·
[5, 10]	προάγων τὸν χρόνον, εἶτα διδάσκων	ἡμᾶς	πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν ὅτι
[5, 2]	μόνον μηδὲν ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´	ἡμᾶς	πράγματα, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοῦναι πλέον,
[5, 4]	Τὸν λόγον ὃν ἐλάλησας πρὸς	ἡμᾶς	τῷ ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά
[5, 11]	ἄκοντες ὡμολόγουν τότε ταῦτα, ἅπερ	ἡμεῖς	ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι τῆς πόλεως
[5, 1]	Χριστοῦ συντείνων. Διὰ ταῦτα καὶ	ἡμεῖς	αὐτοὶ προθυμότερον ταύτης ἁπτόμεθα τῆς
[5, 5]	τοῦ Θεοῦ πεποίηκε. Καὶ γὰρ	ἡμεῖς	ἐπειδάν τινας ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν
[5, 4]	σπένδοντες αὐτῇ σπονδὰς, ἠλαττώθημεν πάντες	ἡμεῖς,	καὶ ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν
[5, 4]	αὐτῇ σπονδὰς, καθὰ ἐποιήσαμεν καὶ	ἡμεῖς	καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν, καὶ
[5, 9]	Δανιὴλ ὅτι ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται,	ἡμεῖς	λοιπὸν σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ τὴν
[5, 11]	ταύτην ἀκούσεις. Καὶ τούτου μάρτυρες	ἡμεῖς	πάντες· ἐφ´ ἡμῶν γὰρ, οὐ
[5, 10]	ὡς μηκέτι πάλιν ἐπανελθεῖν; Κἂν	ἡμεῖς	σιγήσωμεν, οἱ λίθοι κεκράξονται, οὕτω
[5, 11]	καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι λοιπὸν	ἤμελλον·	πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ τῶν θεμελίων
[5, 6]	ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα ὡς ἡ	ἡμέρα	αὕτη· ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν. Καὶ γὰρ
[5, 8]	τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας ταύτης,	ἡμέραι	χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ ἐστὶν
[5, 1]	δὴ καὶ ὑμεῖς καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν	ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε, ποῦ παραίνεσις, καὶ
[5, 3]	τῆς ἐκβάσεως, καὶ καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν	αὐξανόμενα, καὶ οὐδὲ τῆς Ἐκκλησίας
[5, 5]	ποιεῖν. Καὶ ἐμαστιγοῦντο καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν,	ἵνα μάθῃς, τί ἔστι τὸ,
[5, 1]	καὶ φιλοπόται, ἀνιστάμενοι καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν	περιεργάζονται καὶ πολυπραγμονοῦσι ποῦ πότοι,
[5, 8]	ὑπὸ τὴν ἕω καθ´ ἑκάστην	ἡμέραν	τῷ Θεῷ θύειν· διὸ τὴν
[5, 5]	ἱκετηρίαν προσάγομεν· ἀλλ´ ἀφέντες ὀλίγας	ἡμέρας	αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν τοῖς
[5, 9]	νίκης καὶ τῆς ἐρημώσεως καὶ	ἡμέρας	καὶ ἔτη, ὅσα ἔμελλεν ἡ
[5, 8]	καὶ μηνῶν, ἀλλὰ καὶ ἕως	ἡμέρας	μιᾶς, μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ
[5, 7]	ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ μέχρι μιᾶς	ἡμέρας	προηγόρευτο παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ
[5, 10]	δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς	ἡμέρας	τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ
[5, 8]	θυσίας κωλύσειν· γενέσθαι δὲ ἐφ´	ἡμέρας	χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα. Ταῦτα μὲν
[5, 8]	ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας εἰς	ἡμέρας	χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε· ταῖς
[5, 8]	ὅτι Μακάριος ὁ ὑπομείνας εἰς	ἡμέρας	χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε, (τὴν ἀπαλλαγὴν
[5, 3]	πράσσειν. Πρὸ γὰρ τούτων τῶν	ἡμερῶν	ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί τινα
[5, 7]	ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ ἐν διαρπαγῇ	ἡμερῶν·	καὶ ἐν τῷ ἀσθενῆσαι αὐτοὺς
[5, 10]	ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ ἐνταῦθα οὐχ	ἡμερῶν	φησιν, οὐδὲ μηνῶν, ἀλλ´ ἑβδομάδας
[5, 12]	ὑμέτερα λήψεται τέλος, τὰ δὲ	ἡμέτερα	ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 11]	ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα τὰ	ἡμέτερα	ἠλαύνετο, ἡνίκα περὶ τοῦ ζῇν
[5, 12]	καιρὸν, μηδὲ τὴν θυσίαν τὴν	ἡμετέραν,	ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος
[5, 11]	γεγενημένου ἐπὶ τῆς γενεᾶς τῆς	ἡμετέρας.	Ἰουλιανοῦ γὰρ, τοῦ πάντας ἀσεβείᾳ
[5, 3]	καὶ προστάτης τῆς ζωῆς τῆς	ἡμετέρας.	Μίαν ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς, ἐπὶ
[5, 3]	Ἕλληνας διελέγετο τοὺς οὐδενὶ τῶν	ἡμετέρων	πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν οἰκείων αὐτοὺς
[5, 7]	γὰρ, φησὶν, ἐν ὁράματι, καὶ	ἤμην	ἐπὶ τοῦ Οὐβάλ· τόπον τινὰ
[5, 7]	αὐτοῦ, καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐγὼ	ἤμην	συνιών. Τὴν δύναμιν λέγει τὴν
[5, 10]	ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα ὁ Ἔσδρας	ἡμῖν	ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν τοίνυν ἐντεῦθεν
[5, 1]	τρόπαιον ἕστηκε, καὶ ὁ στέφανος	ἡμῖν	ἀπήρτισται, καὶ τὸ βραβεῖον ἡρπάσαμεν
[5, 9]	καὶ ἥμισυ, τοῦτο ἱκανῶς ἐντεῦθεν	ἡμῖν	ἀποδέδεικται. Φέρε δὴ λοιπὸν καὶ
[5, 1]	διαλέξεως. Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον ἦν	ἡμῖν	ἀποδεῖξαι, ὅτι τὰ γινόμενα νῦν
[5, 1]	ΙΟΥΔΑΙΩΝ Λόγος πέμπτος. ~(αʹ Πόθεν	ἡμῖν	ἄρα πλείων ὁ σύλλογος γέγονε
[5, 4]	τουτέστιν ἀναίσχυντον. Οὕτω γοῦν καὶ	ἡμῖν	ἔθος πολλάκις, τοὺς ἐρυθριᾷν μὴ
[5, 4]	καὶ τῷ Ἀαρὼν λέγουσι· Ποίησον	ἡμῖν	θεοὺς, οἳ προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ
[5, 9]	οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τῶν τυχόντων	ἡμῖν	ὁ ἀγών. Καὶ γὰρ ἄτοπον,
[5, 7]	τῆς ὁράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς	ἡμῖν	ὁ προφήτης ἀπήγγειλε, κριὸν μὲν
[5, 9]	τὰ ἀγωνίσματα λάβῃ· νῦν δὲ	ἡμῖν	οὐχ ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´
[5, 3]	τὸν τρόπον. Ἐπεὶ οὖν καὶ	ἡμῖν	πρὸς Ἰουδαίους ὁ λόγος, τοὺς
[5, 4]	ἔδει τοὺς Ἰουδαίους καὶ παράγειν	ἡμῖν	προφήτην εἰς μέσον τὸν λέγοντα,
[5, 11]	πόλιν, ἀνάστησον τὸν ναὸν, δεῖξον	ἡμῖν	τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ἀνάστησον
[5, 5]	οἰκέταις σου, φησὶ, καὶ λέγουσιν	ἡμῖν	τὴν πλινθουργίαν ποιεῖν. Καὶ ἐμαστιγοῦντο
[5, 11]	ἔφασαν, ἡμᾶς θύοντας ἰδεῖν, ἀπόδος	ἡμῖν	τὴν πόλιν, ἀνάστησον τὸν ναὸν,
[5, 8]	ζητούμενον οὔπω καὶ νῦν ἀποδέδεικται	ἡμῖν.	Τί δὲ τοῦτό ἐστιν; Ὅτι
[5, 8]	οὕτω· Κατέλιπε δὲ γραφὰς, ὅθεν	ἡμῖν	τὸ τῆς προφητείας ἀκριβὲς αὐτοῦ
[5, 4]	καὶ τὰ εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν	ἡμῖν	τοῦ μηδέποτε τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι.
[5, 8]	Ἐπειδὴ γὰρ ἐν μηνὶ καὶ	ἡμίσει	μηνὸς συνέβη γενέσθαι τὴν συμβολὴν,
[5, 8]	ὅπερ ἐστὶν ἔτη τρία καὶ	ἥμισυ	καὶ μικρόν τι πρός. Εἶτα
[5, 9]	ἑβδομήκοντα, ἡ δὲ τρία καὶ	ἥμισυ,	τοῦτο ἱκανῶς ἐντεῦθεν ἡμῖν ἀποδέδεικται.
[5, 11]	τούτου μάρτυρες ἡμεῖς πάντες· ἐφ´	ἡμῶν	γὰρ, οὐ πρὸ πολλοῦ ταῦτα
[5, 8]	μή τις ὑποπτεύῃ τὰ παρ´	ἡμῶν	εἰρημένα, φέρε καὶ αὐτὰς παραθώμεθα
[5, 11]	τοῖς ἔτι πρεσβυτέροις καὶ γέρουσιν	ἡμῶν	ἐστι γνώριμον. Ὃ δὲ μέλλω
[5, 4]	ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματος	ἡμῶν,	θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ,
[5, 12]	χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου	ἡμῶν	Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι´ οὗ καὶ
[5, 1]	οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, τὸν Κύριον	ἡμῶν	Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰσελθὼν γὰρ εἰς
[5, 4]	βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ οἱ ἄρχοντες	ἡμῶν·	καὶ ἐνεπλήσθημεν ἄρτων, καὶ ἐγενήθημεν
[5, 4]	πατέρες ἡμῶν, καὶ οἱ βασιλεῖς	ἡμῶν,	καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν· καὶ
[5, 4]	καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες	ἡμῶν,	καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ
[5, 6]	σου, καὶ ἴδε τὸν ἀφανισμὸν	ἡμῶν	καὶ τῆς πόλεώς σου, ἐφ´
[5, 4]	Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἳ προπορεύσονται	ἡμῶν·	καὶ τῷ Ἱερεμίᾳ δὲ φαίνονται
[5, 6]	Καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς	ἡμῶν,	ὃς ἐξήγαγες τὸν λαόν σου
[5, 8]	κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ δὴ ταῦτα	ἡμῶν	συνέβη τῷ ἔθνει παθεῖν ὑπὸ
[5, 12]	δὲ ἔλεγε, τήν τε ἀνάγκην	ἡμῶν	ύων λοιπὸν τὴν ἐκ τῆς
[5, 4]	οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο	ἦν,	ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι
[5, 3]	ὅτι ὁ Χριστὸς οὐχὶ πλάνος	ἦν,	ἀλλὰ σωτὴρ, καὶ εὐεργέτης, καὶ
[5, 2]	τὸ πρόσωπον ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ	ἦν	ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ οἱ μάρτυρες πολλοί·
[5, 7]	τῆς γῆς πάσης, καὶ οὐκ	ἦν	ἁπτόμενος τῆς γῆς· καὶ τῷ
[5, 3]	κατασκευάσαι δυνατὸν, εἴ γε ἄνθρωπος	ἦν	εἷς τῶν πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν
[5, 5]	ἀργυρίῳ (καὶ χρυσίῳ, καὶ οὐκ	ἦν	ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν ὁ
[5, 3]	μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα μόνον ἔτη	ἦν,	ἢ εἴκοσι, ἢ τριάκοντα, ἢ
[5, 11]	οὐκ ὄντος, ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος	ἦν	ἡ θυσία ὑμῶν. Διὰ τοῦτο
[5, 1]	προτέρας διαλέξεως. Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον	ἦν	ἡμῖν ἀποδεῖξαι, ὅτι τὰ γινόμενα
[5, 8]	συνεχές. Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις ἔθος	ἦν	καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ ὑπὸ
[5, 3]	μοι, εἴ γε ψιλὸς ἄνθρωπος	ἦν	καὶ τῶν πολλῶν εἷς; Ὃ
[5, 3]	μάθῃς ὅτι ψεῦδος πάντα ἐκεῖνα	ἦν	καὶ φαντασία, καὶ ἀληθὲς οὐδὲν,
[5, 9]	σκόπει, ὡς εἰ καὶ Ἰουδαῖος	ἦν	ὁ ἀνὴρ ὁ ταῦτα γράψας,
[5, 7]	στήσονται ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ	ἦν	ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ·
[5, 7]	τὰ κέρατα αὐτοῦ, καὶ οὐκ	ἦν	ὁ ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν ἐκ
[5, 11]	συνεῖδον, ὅτι εἰ μὲν ἄνθρωπος	ἦν	ὁ καταλύσας ἐκεῖνα, ἐνῆν καὶ
[5, 5]	ἐθαύμαζον τὴν ὅρασιν, καὶ οὐκ	ἦν	ὁ συνιών· καὶ συνῆκα ἐν
[5, 2]	βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν, ὅτε ἐλάττων	ἦν,	ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει, τότε
[5, 2]	τὸ ἔργον περιφανές· τί γὰρ	ἦν,	τὸ ἔλαιον καταχέειν; οὐδὲ τὸ
[5, 2]	τὸ κήρυγμα, οὐχ οὕτω θαυμαστὸν	ἦν	τὸ μὴ παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν·
[5, 4]	ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη	ἦν	τοὺς προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί
[5, 11]	ἀφεῖναι ἐκ τῶν οὐρανῶν δυνατὸς	ἦν;	τούτου δὲ οὐκ ὄντος, ἐναγὴς
[5, 9]	ταύτην δὲ τὴν σήμερον, δι´	ἣν	ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ
[5, 7]	σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς ὁράσεως,	ἣν	διὰ παραβολῆς ἡμῖν ὁ προφήτης
[5, 6]	παρανομίας, λέγει καὶ τὴν τιμωρίαν	ἣν	ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ τούτου πάλιν
[5, 7]	φησὶ καὶ τὴν αἰτίαν, δι´	ἣν	συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν
[5, 6]	ἃς ἥμαρτον, καὶ τὴν δίκην	ἣν	ὑπέμειναν εἰς μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ
[5, 4]	ἀλαζόνες, καὶ μετὰ τὴν ἔκβασιν	ἠναισχύντουν	ὡς μὴ προακηκοότες, οὐ προὔλεγον
[5, 9]	ταῦτα γράψας, ἀλλ´ οὖν οὐκ	ἠνέσχετο	τὴν ὑμετέραν ζηλῶσαι φιλονεικίαν. Εἰπὼν
[5, 11]	πᾶσα παρῃρεῖτο, καὶ τὰ Ἑλληνικὰ	ἤνθει,	καὶ τῶν πιστῶν οἱ μὲν
[5, 11]	ἀλλ´ ἡνίκα τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο,	ἡνίκα	περὶ τοῦ ζῇν πάντες ἐκινδυνεύομεν,
[5, 11]	Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´	ἡνίκα	τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο, ἡνίκα περὶ
[5, 5]	μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν,	Ἠνομήσαμεν,	ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου·
[5, 5]	ἐντολάς σου, ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν,	ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν
[5, 5]	πολλῆς ἑαυτὸν σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν,	ἠδικήσαμεν· οἱ δὲ μυρίων γέμοντες
[5, 6]	ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη· ἡμάρτομεν,	ἠνομήσαμεν.	Καὶ γὰρ ὡς ἐκείνους, φησὶν,
[5, 10]	ἅψασθαι, πάντως ἂν ἰσχύσαμεν καὶ	ἠνύσαμεν·	νυνὶ δὲ αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ
[5, 11]	ἐπὶ τὴν τῶν εἰδώλων θεραπείαν	ἥξειν	ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε ἐλπίζων ὁ
[5, 10]	ὀγδοήκοντα τρία ἔτη ἀριθμήσωμεν, πάντως	ἥξομεν	ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην. Διὰ
[5, 1]	πάλιν περὶ τοῦ ναοῦ ταῦτα	ἠπείλησε,	τοῖς μαθηταῖς εἰπών· Οὐ μὴ
[5, 9]	ἀλλ´ ἐπεξιέναι τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν	ἠπείλησεν	ὁ Θεός. ~ιʹ Καὶ πότε
[5, 7]	Περσικῇ φωνῇ καλῶν οὕτως· καὶ	ἦρα	τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ εἶδον,
[5, 11]	καὶ πάντα ἐποίει καὶ ἐπραγματεύετο,	ἠρέμα	καὶ κατὰ μικρὸν ἄχρις αὐτοὺς
[5, 6]	τά τε ἅγια τῶν ἁγίων	ἠρήμωσε,	τάς τε θυσίας καθεῖλε, τούς
[5, 4]	εἰκῆ καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ	Ἤρκει	μὲν οὖν καὶ τὰ εἰρημένα
[5, 11]	παρανόμου ταύτης σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν	ἤρξαντο	τὰ θεμέλια, καὶ πολὺν ἐκένωσαν
[5, 1]	ἡμῖν ἀπήρτισται, καὶ τὸ βραβεῖον	ἡρπάσαμεν	καὶ ἀπὸ τῆς προτέρας διαλέξεως.
[5, 7]	φησί· Καὶ ἰδοὺ τράγος αἰγῶν	ἤρχετο	ἀπὸ λιβὸς ἐπὶ πρόσωπον τῆς
[5, 12]	λοιπόν. Μάλιστα μὲν γὰρ διὰ	ῆς	κατὰ τὴν πόλιν κατασκαφῆς ἅπαντα
[5, 6]	καὶ τῆς πόλεώς σου, ἐφ´	ἧς	ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου ἐπ´
[5, 6]	ὅτι Ἡ ἁπαλὴ, ἡ τρυφερὰ,	ἧς	οὐκ ἔλαβε πεῖραν ὁ ποῦς
[5, 4]	ἄκουε τί φησιν ὁ μεγαλοφωνότατος	Ἡσαΐας·	Γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ σὺ
[5, 4]	Οὕτω γοῦν πάλιν ὁ αὐτὸς	Ἡσαΐας	φησί· Μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς
[5, 12]	ἄλλους προφήτας ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ	Ἡσαΐου	παράγω μαρτυρίαν τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου,
[5, 3]	τὰ ἐκεῖ κείμενα τῶν προφητῶν	ἦσαν	τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας
[5, 5]	ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν,	ἠσεβήσαμεν,	ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου,
[5, 11]	τῶν ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ οὐκ	ᾐσθάνοντο	ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον,
[5, 1]	αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως ἂν ἀπολάβῃς	ἡσύχαζε.	Καὶ γὰρ οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι,
[5, 2]	ἀφίκῃ τῆς οἰκουμένης, μετὰ πάσης	ἡσυχίας	πάντες ἀκούουσι τοῦ τῆς γυναικὸς
[5, 11]	πολλοὶ τοῦτο θεασάμενοι ἐξέστησαν καὶ	ᾐσχύνθησαν.	Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς,
[5, 11]	καθάπερ καὶ πρότερον. Καὶ οὐκ	ᾐσχύνοντο	οἱ μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι παρὰ
[5, 11]	κεφαλὴν καλέσῃ τὸ πῦρ, ἀπέστη	ἡττηθεὶς	μετὰ τοῦ ἔθνους παντός. Καὶ
[5, 11]	αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα ἀνίατον τῆς	ἥττης	καὶ τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνης ἔλεγχον,
[5, 4]	μὲν τῆς ἐκβάσεως τῶν πραγμάτων	ἡττώμενοι,	καὶ ἐν ἔργοις οὐδὲν ἔχοντες
[5, 11]	λόγων τοῦ Θεοῦ. Ὡς γὰρ	ἥψαντο	τῆς παρανόμου ταύτης σπουδῆς, καὶ
[5, 6]	ἐξέβη, ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων	ἥψησαν	τὰ τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009