>

Livre, Chap.
[5, 10]	κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα οἱ	μάγοι,	καὶ μετ´ ἐκείνους Δαρεῖος ὁ
[5, 3]	Σύγκρινον τοίνυν, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ	μάθε	τῆς ἀληθείας τὴν ὑπεροχήν. Τίς
[5, 8]	ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ τέλος αὐτῶν	μαθεῖν,	καὶ εἴ τις ἔσται τῶν
[5, 4]	τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα	μάθῃς	ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ
[5, 2]	πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ἵνα	μάθῃς,	ὅτι καὶ ἡ νῦν ἀσφάλεια
[5, 3]	ἐκ Τυάνων πεποιηκέναι; Ἀλλ´ ἵνα	μάθῃς	ὅτι ψεῦδος πάντα ἐκεῖνα ἦν
[5, 5]	ἐμαστιγοῦντο καθ´ ἑκάστην ἡμέραν, ἵνα	μάθῃς,	τί ἔστι τὸ, Δουλώσουσι καὶ
[5, 3]	ἱκανόν· κἀκεῖνος ἀπέθανε, καὶ οἱ	μαθηταὶ	αὐτοῦ ἀπώλοντο. Καὶ τὰ νῦν
[5, 2]	κατέχεε τὸ ἔλαιον. Ἐπετίμησαν οἱ	μαθηταὶ	τῷ γενομένῳ, λέγοντες· Διατί μὴ
[5, 1]	τοῦ ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς	μαθηταῖς	εἰπών· Οὐ μὴ μείνῃ λίθος
[5, 3]	πολλῶν εἰσαγαγόντων πολιτείαν καινὴν καὶ	μαθητὰς	ἐσχηκότων, ἐκείνων μὲν οὐδὲ τοὔνομα
[5, 3]	παρ´ αὐτοῖς τοῦτο ἐγχειρησάντων, καὶ	μαθητὰς	συναγαγόντων, καὶ εἰς ἄρχοντας, καὶ
[5, 3]	καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ αἷμα τῶν	μαθητῶν	ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς ἀκαθέκτου
[5, 2]	μάρτυρες πολλοί· μεταξὺ γὰρ τῶν	μαθητῶν	ἐποίησεν· οὐδὲ ὁ τόπος κατάδηλος·
[5, 3]	ἐπεστόμισεν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν αὐτοὺς	μαινομένους,	καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ αἷμα τῶν
[5, 8]	εἶδον τὴν μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους	μακαρίζει	ἁπλῶς, ἀλλὰ τοὺς ἐν τοῖς
[5, 5]	τὰ προστάγματά σου, καὶ νῦν	μακαρίζομεν	ἀλλοτρίους· καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ ποιοῦντες
[5, 8]	κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν δὲ, ὅτι	Μακάριος	ὁ ὑπομείνας εἰς ἡμέρας χιλίας
[5, 8]	κακῶν τούτων καὶ ἀπαλλαγὴ, ἐπήγαγε·	Μακάριος	ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας εἰς
[5, 7]	Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω τὸν	Μακεδόνα,	τέσσαρα κέρατα τοὺς μετ´ ἐκεῖνον
[5, 7]	τὴν γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ	Μακεδόνος	Ἀλεξάνδρου (διαλεγόμενος, φησί· Καὶ ἰδοὺ
[5, 6]	Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος ὁ τῶν	Μακεδόνων	βασιλεὺς, Δαρεῖον τὸν τῶν Περσῶν
[5, 7]	αὐτοῦ κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ τῶν	Μακκαβαίων	λέγει, τὰ ἐπὶ Ἰούδα καὶ
[5, 10]	ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ τοῦτον τὸν	μακρὸν	καὶ πολὺν καὶ πλείονα πάλιν
[5, 2]	πολλὰ τῶν μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ	μακρὸν	ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν
[5, 10]	εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ	Μακρόχειρ,	ὃς ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος· καὶ
[5, 10]	ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου τοῦ	Μακρόχειρος.	Μετὰ γὰρ τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε
[5, 12]	ἀναίρεσιν, οὕτω πώς φησιν ὁ	Μαλαχίας	ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ· Εἰ
[5, 12]	ὑμῖν καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν τοῦ	Μαλαχίου,	τοῦ μετὰ τοὺς ἄλλους προφήτας
[5, 8]	τῶν εἰρημένων παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν	μάλιστα	ἀξιόπιστον εἶναι νομίζουσιν, Ἰώσηππον λέγω,
[5, 4]	ἐπὶ τοὺς προφήτας τρέψομαι, οἷς	μάλιστα	δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ ἀπ´ ἐκείνων
[5, 12]	βασιλεὺς αρὰ Ἰουδαίοις ἔσται λοιπόν.	Μάλιστα	μὲν γὰρ διὰ ῆς κατὰ
[5, 3]	εἴκοσι, ἢ τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα,	μάλιστα	μὲν οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν,
[5, 3]	ἐνταῦθα, ἀλλ´ αὐτὸ δὴ τοῦτο	μάλιστα	τὴν δύναμιν ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ.
[5, 3]	Τὰ γὰρ πράγματα ἀπὸ συγκρίσεως	μάλιστα	φαίνονται. Σύγκρινον τοίνυν, ὦ Ἰουδαῖε,
[5, 7]	ὕστατον αὐτὸν τὸν Ἀντίοχον καλῶν.	Μᾶλλον	δὲ αὐτῆς βέλτιον ἀκοῦσαι τῆς
[5, 2]	τότε τὰ πάντα κατεῖχε πόλεμος,	μᾶλλον	δὲ ἐμφυλίου παντὸς χαλεπώτερος. Οὐ
[5, 3]	ἐν προοιμίοις καὶ ἐν ἀρχῇ,	μᾶλλον	δὲ ἔτι καὶ νῦν, διὰ
[5, 11]	ταῦτα μὲν ἀρχαῖα καὶ παλαιά·	μᾶλλον	δὲ τοῦτο μὲν τοῖς ἔτι
[5, 12]	ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´ ὑμῶν ἐκεῖνοι	μανθάνοντες	ταῦτα, καὶ τῆς πονηρᾶς ἀπαλλαγέντες
[5, 11]	ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι τοσαύτην	μανίαν	ἔχων περὶ τὴν σπουδὴν ἐκείνην,
[5, 3]	ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς ἀκαθέκτου	μανίας	κατασχεῖν, κελεύσας ἔξω ποιῆσαι βραχὺ
[5, 8]	καὶ ἕτερον τῶν εἰρημένων παραγάγωμεν	μάρτυρα,	ὃν μάλιστα ἀξιόπιστον εἶναι νομίζουσιν,
[5, 9]	προφήτης, αὐτὸν τοῦτον πάλιν παρέξομαι	μάρτυρα	τὸν Ἰώσηππον, τὸν τὰ ἐκείνων
[5, 1]	μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ	μάρτυρα	τούτων οὐκ ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον,
[5, 4]	τὰ ἐσόμενα μόνον, ἀλλὰ καὶ	μάρτυρας	ἐλάμβανον τῶν γινομένων. Οὕτω γοῦν
[5, 4]	τῶν λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται λοιπὸν	μάρτυρας	ἢ καὶ ἑτέρους παρέχειν ἐλέγχους
[5, 4]	πάλιν ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας φησί·	Μάρτυράς	μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν
[5, 11]	ἢ ταύτην ἀκούσεις. Καὶ τούτου	μάρτυρες	ἡμεῖς πάντες· ἐφ´ ἡμῶν γὰρ,
[5, 2]	γὰρ ἦν ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ οἱ	μάρτυρες	πολλοί· μεταξὺ γὰρ τῶν μαθητῶν
[5, 8]	ἐν τοῖς καιροῖς τῶν κακῶν	μαρτυρήσαντας,	καὶ μὴ προδόντας τὴν εὐσέβειαν,
[5, 2]	οὐκ ἀνέξεται τῶν πραγμάτων ἡ	μαρτυρία,	κἂν μυριάκις αὐτὸς φιλονεικῇς. Πόσοι
[5, 10]	ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν	μαρτυρίαν.	Εἰ μὲν γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν
[5, 4]	αὐτοὶ δίκαιοι ταύτην παρασχεῖν τὴν	μαρτυρίαν	εἰσίν. Ἃ μὲν γὰρ ἐγὼ
[5, 12]	καὶ τῆς τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως	μαρτυρίαν	ὁρῶν σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´ οὐδὲν
[5, 1]	Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται τὴν	μαρτυρίαν	πάντως, καὶ οὐκ ἀνέχεται τῶν
[5, 12]	ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου παράγω	μαρτυρίαν	τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν
[5, 1]	καὶ πῶς αὐτοῦ παραδέξομαι τὴν	μαρτυρίαν;	Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ θαυμαστὸν,
[5, 3]	ταῦτα τῆς ἀπὸ τοῦ χρόνου	μαρτυρίας	ἐπιστομιζούσης σου τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ
[5, 2]	τὴν πρόῤῥησιν, καὶ τὸν ἄφατον	μαρτυροῦντα	χρόνον τῇ τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ,
[5, 4]	τὴν ἀπὸ τοῦ χρόνου σύστασιν	μαρτυροῦσάν	μοι καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι δὲ
[5, 2]	προσώπου, οὔτε ἡ ὀλιγότης τῶν	μαρτύρων,	οὔτε τὸ ἄσημον τοῦ τόπου,
[5, 11]	περιῆγε καθάπερ τινὰς δραπέτας καὶ	μαστιγίας,	διὰ τῆς τοῦ σώματος πηρώσεως
[5, 3]	μεταβολῆς, τίνος ἕνεκεν εἰκῆ καὶ	μάτην	ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ Ἤρκει μὲν οὖν
[5, 12]	τῶν εἰρημένων, καὶ δέδοικα μὴ	μάτην	καὶ εἰκῆ δόξω διενοχλεῖν. Διόπερ
[5, 5]	προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ, ἵνα μὴ	μάτην	καὶ εἰκῆ προσίῃ, ἵνα μὴ
[5, 11]	βωμὸν ἀνίστα, καθάπερ ὑμεῖς ὑποπτεύετε	μάτην·	μὴ καὶ τὸ πῦρ ἄνωθεν
[5, 3]	φησὶν, ἐπὶ τὴν γῆν, ἀλλὰ	μάχαιραν·	οὐ τὴν γνώμην τὴν ἑαυτοῦ
[5, 12]	φιλόνεικον, καὶ τοῖς φανεροῖς ἀεὶ	μάχεσθαι	μεμελετηκὸς πράγμασι. Βούλει καὶ ἑτέρους
[5, 12]	καὶ θυσία καθαρὰ, ἐναντιοῦται καὶ	μάχεται	τῷ Μωϋσῇ. Ἀλλ´ οὐκ ἔστι
[5, 8]	Πέρσῃ συμβαλὼν δὶς, κρατήσει τῇ	μάχῃ	καὶ ἀφαιρήσεται τὴν ἡγεμονίαν ἅπασαν.
[5, 1]	παράβασις, καὶ ἀνθρώπων πρὸς Θεὸν	μάχη	καὶ πόλεμος· καὶ τοῦτο σὺν
[5, 12]	τῷ Μωϋσῇ. Ἀλλ´ οὐκ ἔστι	μάχη	καὶ φιλονεικία· περὶ γὰρ ἑτέρας
[5, 1]	Ἡ μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους	μάχη	τέλος ἔλαβε τὸ προσῆκον· καὶ
[5, 7]	συνετρίβη τὸ κέρας αὐτοῦ τὸ	μέγα,	καὶ ἀνέβη ἕτερα τέσσαρα κέρατα
[5, 5]	αὑτῶν οἰκέτας μετὰ πολλὰ καὶ	μεγάλα	ἁμαρτήματα εἰς δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ
[5, 2]	Καίτοι πόσοι βασιλεῖς πολλὰ καὶ	μεγάλα	εἰργάσαντο τὰς πόλεις ἀγαθὰ, καὶ
[5, 8]	Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πολλὰ καὶ	μεγάλα	ἤκουσε κακὰ, τὸν ἐμπρησμὸν, τῆς
[5, 2]	κατορθωμάτων. Καὶ βασιλίδες πολλαὶ, καὶ	μεγάλαι	γυναῖκες, μυρία τοὺς ἀρχομένους εὐεργετήσασαι,
[5, 3]	ἐπειδὴ πρὸς Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς	μεγάλην	περὶ τῶν δαιμόνων ἔχοντας δόξαν,
[5, 11]	ἔργου ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ τῆς	μεγάλης	ἀρχῆς, καὶ τεχνίτας πάντοθεν ἐκίνησε,
[5, 8]	Δηλοῦσθαι δὲ διὰ τοῦ πρώτου	μεγάλου	κέρατος τοῦ ἐν τῷ μετώπῳ
[5, 4]	(προῤῥήσεως, ἄκουε τί φησιν ὁ	μεγαλοφωνότατος	Ἡσαΐας· Γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ
[5, 7]	θέλημα αὐτοῦ, καὶ ὑψωθήσεται καὶ	μεγαλυνθήσεται·	καὶ τὴν βλάσφημον αὐτοῦ γνώμην
[5, 8]	γενεὰς, ἀναστάντι αὐτῷ δειχθῆναι κριὸν	μέγαν,	πολλὰ μὲν ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ
[5, 5]	εἶπον· Κύριε ὁ Θεὸς, ὁ	μέγας	καὶ θαυμαστὸς, ὁ φυλάσσων τὴν
[5, 7]	ἀναστήσεται Μιχαὴλ, ὁ ἄρχων ὁ	μέγας,	ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς
[5, 8]	ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ τοῦ μετώπου	μέγιστον	ἀναφύσαντα κέρας· οὗ κλασθέντος, ἄλλα
[5, 7]	Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθήμασι, καὶ	μεθ´	ἑαυτῶν ἕξουσι, καὶ μεταστήσουσι, καὶ
[5, 9]	κρατεῖν ἡ αἰχμαλωσία, καὶ χρόνον	μεθ´	ὃν ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ παραγίνεσθαι.
[5, 9]	χρόνος, οὐ τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ	μεθ´	ὅσον ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι
[5, 12]	Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι´ οὗ καὶ	μεθ´	οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα,
[5, 8]	γὰρ καὶ θαυμάσας τὸν Δανιὴλ	μεθ´	ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ τῶν ἄλλων
[5, 1]	καὶ δεῖπνα, καὶ κῶμοι, καὶ	μέθαι,	καὶ φιάλαι, καὶ κρατῆρες, καὶ
[5, 2]	γίνεσθαι καὶ πᾶσι κατάδηλα, πολλῷ	μεῖζον	καὶ θαυμαστότερον. Πάλιν προεῖπε τῷ
[5, 10]	τῆς σπονδῆς, ἕτερον ἔσται τι	μεῖζον	κακόν. Ποῖον δὴ τοῦτο; Ἐπὶ
[5, 12]	ζωὴν, τὴν πολλῷ τῶν κατορθωμάτων	μείζονα	ἀντίδοσιν ἀπολάβωμεν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ
[5, 1]	τὰ ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί τε	μειζόνως	ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ μάρτυρα
[5, 1]	ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι	μειζόνως	τὰ οἰκεῖα δόγματα· φέρε ἐκ
[5, 1]	τοῖς μαθηταῖς εἰπών· Οὐ μὴ	μείνῃ	λίθος ἐπὶ λίθον ἐν τῷ
[5, 4]	Καὶ ἀνήγγειλά σοι, φησὶν ἃ	μέλλει	ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι, πρὶν ἢ
[5, 8]	Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων, ὅσον	μέλλει	κατέχειν ταῦτα τὰ δεινὰ, φησίν·
[5, 5]	τῶν ἐτῶν, καὶ πόθεν αὐτοὺς	μέλλει	συνάγειν, καὶ ποῦ συνάγειν; Διὰ
[5, 3]	ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, τί	μέλλετε	πράσσειν. Πρὸ γὰρ τούτων τῶν
[5, 5]	εἰπών· Οὕτως εἶπε Κύριος· ὅταν	μέλλῃ	πληροῦσθαι τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη,
[5, 1]	δῆλον ὅτι παρανομεῖς νῦν, κἂν	μέλλῃς	τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, ὡς σὺ
[5, 12]	ὅτι ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα	μέλλοι	προσάγεσθαι, καὶ θυσία καθαρὰ, ἐναντιοῦται
[5, 1]	ἁπάσης ἀπεδείχθη. Εἰ γὰρ καὶ	μέλλοιεν	ἀπολαμβάνειν τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ
[5, 9]	ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν διὰ τὸ	μέλλον	ἔσεσθαι τόλμημα. Εἶτά φησι καὶ
[5, 4]	ἔθος παρὰ Ἰουδαίοις παλαιὸν, τὰ	μέλλοντα	αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ ἢ ἀγαθὰ
[5, 4]	αὐτοῖς προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ	μέλλοντα	ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι
[5, 4]	καὶ πάντα αὐτοῖς προανεφώνει τὰ	μέλλοντα	ἔσεσθαι ὁ Θεὸς, οὐκ ἐντεῦθεν
[5, 6]	ταῦτα εἰπεῖν, καὶ δείξωμεν τὰ	μέλλοντα	καταλήψεσθαι τοὺς Ἰουδαίους κακὰ ἄνωθεν
[5, 8]	μεταξὺ κελεύοντος ἀναστῆναι, καὶ τὰ	μέλλοντα	συμβήσεσθαι τοῖς πολίταις ἰδεῖν μετὰ
[5, 8]	σημαίνειν τὸν ἔσχατον βασιλέα τὸν	μέλλοντα	(τούτων διοίσειν ἁπάντων πλούτῳ τε
[5, 8]	τὰ δὲ κέρατα τοὺς βασιλεύειν	μέλλοντας·	τὸ δὲ ἔσχατον κέρας σημαίνειν
[5, 2]	ἀλλὰ καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν	μελλόντων	ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν ὕστερον χρόνον
[5, 12]	καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν	μέλλουσαν	ἐρήμωσιν ταύτην τὴν νῦν προλέγων,
[5, 10]	κατὰ σάρκα, καὶ προαναφωνῶν τὴν	μέλλουσαν	ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς ὅτι
[5, 12]	παρόντα βίον, καὶ κατὰ τὴν	μέλλουσαν	ζωὴν, τὴν πολλῷ τῶν κατορθωμάτων
[5, 8]	Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθήσεσθαι	μέλλουσιν.	Ἐπειδὴ γὰρ τὰ πολλὰ καὶ
[5, 11]	ἡμῶν ἐστι γνώριμον. Ὃ δὲ	μέλλω	νῦν ἐρεῖν, καὶ τοῖς σφόδρα
[5, 12]	καὶ τοῖς φανεροῖς ἀεὶ μάχεσθαι	μεμελετηκὸς	πράγμασι. Βούλει καὶ ἑτέρους ἐφοπλίσω
[5, 11]	ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε ἐλπίζων ὁ	μεμηνὼς	καὶ ἀνόητος τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν
[5, 5]	σωτηρίας, (διὰ τοῦτο τῶν προγόνων	μέμνημαι.	Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι
[5, 3]	Πλάτωνος, Ζήνωνος καὶ τοῦ Τυανέως	μεμνήμεθα·	οὐ γὰρ ἐξ οἰκείας τοῦτο
[5, 5]	τῶν φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς νόμους	μέμνησαι;	οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι συγγνώμης οἱ
[5, 10]	λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν τὰς	μὲν	ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται
[5, 11]	πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι εἰ	μὲν	ἄνθρωπος ἦν ὁ καταλύσας ἐκεῖνα,
[5, 12]	ἑτέρων πλειόνων σημείων. Καὶ πρῶτον	μὲν	ἀπὸ τοῦ τόπου· οὐ γὰρ
[5, 11]	αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ἀρχαῖα καὶ παλαιά· μᾶλλον δὲ
[5, 5]	φυλαῖς αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν. Μία	μὲν	αὕτη δουλεία μετὰ ἀκριβείας πάσης
[5, 12]	αρὰ Ἰουδαίοις ἔσται λοιπόν. Μάλιστα	μὲν	γὰρ διὰ ῆς κατὰ τὴν
[5, 4]	παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν εἰσίν. Ἃ	μὲν	γὰρ ἐγὼ λέγω, δείκνυμι διὰ
[5, 4]	δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι ἀναστήσεται. Ἐγὼ	μὲν	γὰρ ἔχω τὴν ἀπὸ τοῦ
[5, 10]	πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν μαρτυρίαν. Εἰ	μὲν	γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι τὸν
[5, 5]	τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀγνωμοσύνην. Ὁ	μὲν	γὰρ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς πονηρὸν,
[5, 2]	ταῦτα εἴποι νοῦν ἔχων; Τὸ	μὲν	γάρ τι τῶν ὑπ´ αὐτοῦ
[5, 2]	προοιμίοις ταῦτα πάντα ἐκινεῖτο. Εἰ	μὲν	γὰρ τότε ἐπήγετο τὰ δεινὰ,
[5, 6]	δὲ ἐκβεβηκὸς ὁ Ἱερεμίας· ὁ	μὲν	γάρ φησιν, ὅτι Ἡ ἁπαλὴ,
[5, 6]	προηγορευμένα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο	μὲν	δὴ ταύτας δουλείας ὁ λόγος
[5, 4]	πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς	μὲν	διὰ τὰς ἁμαρτίας, τὰς δὲ
[5, 3]	συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ μιᾷ τὸν	μὲν	εἶναι πιστὸν, τὸν δὲ ἄπιστον,
[5, 8]	τῇ μητροπόλει τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν	μὲν	εἰς τὸ πεδίον μετὰ ἑταίρων
[5, 8]	αὐτῷ δειχθῆναι κριὸν μέγαν, πολλὰ	μὲν	ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ δὲ τελευταῖον
[5, 11]	ἤνθει, καὶ τῶν πιστῶν οἱ	μὲν	ἐν τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ
[5, 4]	ἀγαθὰ ἐκείνοις ἐλογίζοντο· καὶ νῦν	μὲν	ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου, τῆς θαλάσσης
[5, 8]	φυγόντων τῶν φίλων. Καὶ πεσεῖν	μὲν	ἐπὶ στόμα, καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ
[5, 9]	οὐδὲν τοιοῦτον εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι	μὲν	ἐρημωθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ
[5, 8]	ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα. Ταῦτα	μὲν	ἰδεῖν ἐν τῷ πεδίῳ τῷ
[5, 9]	Καὶ γὰρ ἄτοπον, ἐν Ὀλυμπιακοῖς	μὲν	καθημένους ἀγῶσι ἐκ μέσων νυκτῶν
[5, 2]	ὑπ´ αὐτοῦ γενομένων προλέγειν, θαυμαστὸν	μὲν	καὶ παράδοξον· τὸ δὲ καὶ
[5, 7]	ἡμῖν ὁ προφήτης ἀπήγγειλε, κριὸν	μὲν	καλῶν τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα,
[5, 8]	ἐδήλου τὸν Θεόν· ὃς τὸν	μὲν	κριὸν βασιλείας τὰς Περσῶν καὶ
[5, 6]	παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο προλέγει	μὲν	ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι δὲ ἐκβεβηκὸς
[5, 3]	ἢ τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα, μάλιστα	μὲν	οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν
[5, 3]	καινὴν καὶ μαθητὰς ἐσχηκότων, ἐκείνων	μὲν	οὐδὲ τοὔνομα μέχρι τήμερόν ἐστι
[5, 9]	αἰχμαλωσία κρατεῖν, ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων	μὲν	οὐδὲν τοιοῦτον εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι
[5, 9]	ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι	μὲν	οὖν αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι,
[5, 3]	πόλις, καθάπερ καὶ πρότερον. Εἰ	μὲν	οὖν ἐψεύσατο πάντα ἐκεῖνα, καὶ
[5, 4]	καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ Ἤρκει	μὲν	οὖν καὶ τὰ εἰρημένα πρὸς
[5, 3]	ἐπιστομιζούσης σου τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ	μὲν	οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα μόνον
[5, 12]	ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων. Ἐνῆν	μὲν	οὖν μετὰ τούτων δεῖξαι πάιν,
[5, 1]	πάσης κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ	μὲν	οὖν πρὸς Ἰουδαίους μάχη τέλος
[5, 1]	τὴν πολιτείαν αὐτὴν ἐνυβρίζεις. Πρὸς	μὲν	οὖν τὸ τὴν τῶν Ἰουδαίων
[5, 8]	αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι	μὲν	πρὸς τὴν δύσιν, θεάσασθαι δὲ
[5, 3]	ὑπὸ τῶν αὐτῶν δικαστῶν, ἐκεῖνοι	μὲν	σεσίγηνται, οὗτος δὲ μόνος προσκυνεῖται;
[5, 3]	οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἶπε	μὲν	ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε δὲ τὸ
[5, 9]	αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ	μὲν	τετρακόσια ἔτη ἔχουσα, ἡ δὲ
[5, 4]	ἐκεῖνοι δὲ οἱ δι´ αὐτῆς	μὲν	τῆς ἐκβάσεως τῶν πραγμάτων ἡττώμενοι,
[5, 11]	καὶ παλαιά· μᾶλλον δὲ τοῦτο	μὲν	τοῖς ἔτι πρεσβυτέροις καὶ γέρουσιν
[5, 5]	γὰρ δίκην ἔδωκαν, οὐκ ἀξίαν	μὲν	τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´ οὖν
[5, 12]	αὐτὸ τοῦτο λέγοντας, ὅτι τὰ	μὲν	ὑμέτερα λήψεται τέλος, τὰ δὲ
[5, 5]	σου. Ταῦτα λέγω, ἵνα τὰ	μὲν	φύγωμεν, τὰ δὲ ζηλώσωμεν. ~Εἶτα
[5, 11]	ἃ ἂν ἀναστήσῃ καὶ βουληθῇ	μένειν,	καθελεῖν ἀδύνατον ἀνθρώποις· οὕτως ἅπερ
[5, 11]	ἅπερ ἂν καθέλῃ καὶ βούληται	μένειν	καθῃρημένα, ἀναστῆσαι πάλιν οὐκ ἔνι.
[5, 2]	γυναικὸς κατορθώματος, καὶ οὐκ ἔστι	μέρος	τῆς οἰκουμένης, ὃ τὸ γενόμενον
[5, 9]	ἀγῶσι ἐκ μέσων νυκτῶν εἰς	μεσημβρίαν	μέσην καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν εἰς
[5, 9]	ἐκ μέσων νυκτῶν εἰς μεσημβρίαν	μέσην	καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν εἰς τίνα
[5, 6]	τὴν δίκην ἣν ὑπέμειναν εἰς	μέσον	ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως ἐκ τούτων
[5, 12]	εἴ τις παραβάλοι, πολὺ τὸ	μέσον	εὑρήσει καὶ ἄπειρον καὶ τοσοῦτον,
[5, 2]	τοίνυν ἐκείνας τὰς προῤῥήσεις εἰς	μέσον,	κἂν ἴδῃς ἐν ἐκείναις ψευδόμενον,
[5, 4]	καὶ παράγειν ἡμῖν προφήτην εἰς	μέσον	τὸν λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται πάντως
[5, 7]	τράγῳ ἐκείνῳ κέρας θεωρητὸν ἀνὰ	μέσον	τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα λέγων
[5, 9]	Ὀλυμπιακοῖς μὲν καθημένους ἀγῶσι ἐκ	μέσων	νυκτῶν εἰς μεσημβρίαν μέσην καρτερεῖν,
[5, 7]	ἅπασαν. ~ζʹ Καὶ ταῦτα ἅπαντα	μετ´	ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ μέχρι μιᾶς
[5, 8]	ἀλλὰ καὶ ἕως ἡμέρας μιᾶς,	μετ´	ἀκριβείας ἁπάσης καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 3]	σταυροῦ πεποίηκε, δύο παρασκευάσας λῃστὰς	μετ´	αὐτοῦ σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ ἐπὶ
[5, 8]	κεράτων, καὶ τοῦ ὑστέρου τοῦ	μετ´	ἐκεῖνα ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα μή
[5, 11]	ἀναισχύντων Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ τὴν	μετ´	ἐκείνην. Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς
[5, 10]	ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ τὴν	μετ´	ἐκείνην, τὴν ἐπὶ Πομπηΐου, καὶ
[5, 7]	τὸν Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα τοὺς	μετ´	ἐκεῖνον ἀναστάντας ὕστερον, κέρας ὕστατον
[5, 3]	ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ	μετ´	ἐκεῖνον ἀνέστη Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος,
[5, 6]	ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες	μετ´	ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα ἐξ
[5, 10]	Καμβύσης, εἶτα οἱ μάγοι, καὶ	μετ´	ἐκείνους Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπου, εἶτα
[5, 1]	πόλεμος· καὶ τοῦτο σὺν Θεῷ	μετὰ	ἀκριβείας ἁπάσης ἀπεδείχθη. Εἰ γὰρ
[5, 6]	τοὺς Ἰουδαίους κακὰ ἄνωθεν προηγορευμένα	μετὰ	ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο μὲν δὴ
[5, 5]	ἀσθενῶν. Μία μὲν αὕτη δουλεία	μετὰ	ἀκριβείας πάσης προδιηγόρευται· φέρε δὴ
[5, 5]	Βαβυλῶνι. Καὶ γὰρ καὶ ταύτην	μετὰ	ἀκριβείας προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας, οὕτως
[5, 5]	ἐπάνοδον, καὶ τὰ ἄλλα πάντα	μετὰ	ἀκριβείας προλέγων. Καὶ {τὴν} πρώτην
[5, 10]	ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο. Ἐνταῦθά μοι	μετὰ	ἀκριβείας προσέχετε· τὸ γὰρ πᾶν
[5, 10]	Διὰ τοῦτό φησιν ὁ Χριστὸς,	μετὰ	Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ παραγενόμενος τὸ
[5, 5]	Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε	μετὰ	ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες πῶς τὸν
[5, 5]	τῆς ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε	μετὰ	ἀποσκευῆς πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν, ἕκαστος
[5, 10]	καὶ μετὰ τοῦτον Ἀρταβάνης· εἶτα	μετὰ	Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ, ὃς
[5, 10]	ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος.	Μετὰ	γὰρ τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης,
[5, 11]	ἀντιπίπτοντες, οἱ νεωτεροποιοὶ καὶ στασιασταί·	μετὰ	γὰρ τὴν Οὐεσπασιανοῦ καὶ Τίτου
[5, 10]	ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται	μετὰ	διωρισμένων χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ δὲ
[5, 1]	ἀπολήψεσθαι τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ	μετὰ	ἑβδομήκοντα ἔτη τὸ ἔδαφος ὄψεσθαι
[5, 8]	ἐξελθεῖν μὲν εἰς τὸ πεδίον	μετὰ	ἑταίρων αὐτοῦ τινῶν· σεισμοῦ δὲ
[5, 2]	ἄλλα πολλὰ τῶν μελλόντων ἐκβήσεσθαι	μετὰ	μακρὸν ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε τότε.
[5, 2]	ὅπουπερ ἂν ἀφίκῃ τῆς οἰκουμένης,	μετὰ	πάσης ἡσυχίας πάντες ἀκούουσι τοῦ
[5, 1]	τῆς ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ ὑπεσχόμεθα,	μετὰ	πάσης κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ
[5, 5]	τινας ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν οἰκέτας	μετὰ	πολλὰ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα εἰς
[5, 8]	μέλλοντα συμβήσεσθαι τοῖς πολίταις ἰδεῖν	μετὰ	πολλὰς γενεὰς, ἀναστάντι αὐτῷ δειχθῆναι
[5, 5]	μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς πονηρὸν, καταδικάζει	μετὰ	πολλῆς ἑαυτὸν σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν,
[5, 6]	τῶν τεσσάρων γενόμενος ὁ Ἀντίοχος	μετὰ	πολὺν ὕστερον χρόνον, τό τε
[5, 6]	ταύτας δουλείας ὁ λόγος ἀπέδειξε	μετὰ	προφητείας ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ οὐχ
[5, 5]	δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω τοῖς πονηροῖς	μετὰ	τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν
[5, 5]	γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία μόνη	μετὰ	τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ τὰς
[5, 5]	Ὥσπερ γὰρ τοῖς δικαίοις ἔθος	μετὰ	τὰ δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω τοῖς
[5, 10]	κατέχοντα αὐτοὺς κακὰ, οὕτω φησί·	Μετὰ	τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται
[5, 8]	ὥσπερ ἐκεῖ τετρακόσια ἔτη, καὶ	μετὰ	ταῦτα ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν τοίνυν καὶ
[5, 5]	καὶ κακώσουσιν. Ἄκουε γοῦν πῶς	μετὰ	ταῦτα ἐξηγεῖται ὁ Μωϋσῆς τὴν
[5, 7]	κριὸν ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. Καὶ	μετὰ	ταῦτα λέγων τὴν τελευτὴν Ἀλεξάνδρου,
[5, 8]	τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν τοῖς	μετὰ	ταῦτα λεχθήσεσθαι μέλλουσιν. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 9]	εἶπεν ἐκεῖνα, ἄκουσον τί φησι	μετὰ	ταῦτα· Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον
[5, 3]	καὶ πολλῷ πλείονα παρῆλθον ἔτη	μετὰ	τὴν ἅλωσιν, καὶ οὐδὲ ἴχνος
[5, 4]	τὴν προφητείαν γράψας ἀπέθετο, ἵνα	μετὰ	τὴν ἔκβασιν αὐτὰ αὐτῶν καταμαρτυρῇ
[5, 4]	τινες ὄντες καὶ ἀλαζόνες, καὶ	μετὰ	τὴν ἔκβασιν ἠναισχύντουν ὡς μὴ
[5, 12]	ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω προφήτην τὸν	μετὰ	τὴν ἐπάνοδον τὴν ἐκ Βαβυλῶνος,
[5, 8]	Παλαιὰν Διαθήκην παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς	μετὰ	τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν γενόμενος,
[5, 12]	καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τοῦτον τὸν	μετὰ	τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς
[5, 3]	τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν οὖν	μετὰ	τὴνἅλωσιν δέκα μόνον ἔτη ἦν,
[5, 1]	ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν ἐσταύρωσας,	μετὰ	τὸ σταυρωθῆναι τότε σου τὴν
[5, 8]	κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου, τοὺς διαδόχους	μετὰ	τὸν θάνατον τοῦ πρώτου βασιλέως
[5, 11]	καλέσῃ τὸ πῦρ, ἀπέστη ἡττηθεὶς	μετὰ	τοῦ ἔθνους παντός. Καὶ νῦν
[5, 12]	Ἄκουσον γοῦν τοῦ Μαλαχίου, τοῦ	μετὰ	τοὺς ἄλλους προφήτας ἐλθόντος· οὐδὲ
[5, 10]	ὁ Ξέρξης ὁ Δαρείου, καὶ	μετὰ	τοῦτον Ἀρταβάνης· εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην
[5, 12]	πνευματικώτεον εἰσάγων. Ἐνῆν μὲν οὖν	μετὰ	τούτων δεῖξαι πάιν, ὅτι οὔτε
[5, 2]	μυρίας προσεκτήσαντο· ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται	μετὰ	τῶν οἰκείων κατορθωμάτων. Καὶ βασιλίδες
[5, 3]	γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	μετὰ	χρόνον τοσοῦτον, οἱ δὲ ἄνθρωποι
[5, 8]	τις ἔσται τῶν συμφορῶν τούτων	μεταβολή.	Καὶ ἐρωτῶν ἔλεγεν οὕτως· Κύριε,
[5, 7]	ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται	μεταβολήν.	Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς
[5, 7]	λοιπὸν, καὶ τὴν τῶν καιρῶν	μεταβολὴν,	καὶ ὅτι διελθόντες οἱ Ἰουδαῖοι
[5, 8]	πολλοὶ τῶν ἀσεβούντων εἶδον τὴν	μεταβολὴν,	οὐκ ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ
[5, 3]	ποτὲ τῆς παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης	μεταβολῆς,	τίνος ἕνεκεν εἰκῆ καὶ μάτην
[5, 2]	ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ οἱ μάρτυρες πολλοί·	μεταξὺ	γὰρ τῶν μαθητῶν ἐποίησεν· οὐδὲ
[5, 8]	τινὸς δὲ ἁπτομένου αὐτοῦ καὶ	μεταξὺ	κελεύοντος ἀναστῆναι, καὶ τὰ μέλλοντα
[5, 7]	τέλει τοῦ βιβλίου καὶ τὰ	μεταξὺ	πάντα διηγησάμενος, ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι
[5, 7]	βοηθήσονται βοήθειαν μικράν· ἐμφαίνων ὅτι	μεταξὺ	τῶν κακῶν ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι
[5, 7]	καὶ μεθ´ ἑαυτῶν ἕξουσι, καὶ	μεταστήσουσι,	καὶ ὁ λαὸς ὁ γινώσκων
[5, 7]	καὶ βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα, καὶ	μεταστήσουσι	τὸν ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς
[5, 5]	δικαίοις ἔθος μετὰ τὰ δικαιώματα	μετριάζειν,	οὕτω τοῖς πονηροῖς μετὰ τὰ
[5, 9]	καὶ ὁ Χριστός· Πληρώσατε τὸ	μέτρον	τῶν πατέρων ὑμῶν. Δούλους, φησὶν,
[5, 11]	οἱ δὲ πρὸς τὰς ἐρημίας	μετῳκίζοντο,	καὶ τὰς ἀγορὰς ἔφευγον· τότε
[5, 4]	σου· τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ τὸ	μέτωπόν	σου χαλκοῦν, τουτέστιν ἀναίσχυντον. Οὕτω
[5, 8]	τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ τοῦ	μετώπου	μέγιστον ἀναφύσαντα κέρας· οὗ κλασθέντος,
[5, 8]	μεγάλου κέρατος τοῦ ἐν τῷ	μετώπῳ	τοῦ τράγου τὸν πρῶτον βασιλέα,
[5, 12]	τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου	μέχρι	δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι, ὅσην ὁ
[5, 12]	Ἰουδαίων, ἀλλ´ Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου	μέχρι	δυσμῶν τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην
[5, 12]	παντοκράτωρ· ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου	μέχρι	δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται
[5, 7]	ἅπαντα μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ	μέχρι	μιᾶς ἡμέρας προηγόρευτο παρὰ τοῦ
[5, 1]	πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν, τὸν	μέχρι	συντελείας λέγων χρόνον. Καὶ πάλιν
[5, 3]	ἐσχηκότων, ἐκείνων μὲν οὐδὲ τοὔνομα	μέχρι	τήμερόν ἐστι γνώριμον, οὗτος δὲ
[5, 11]	καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν τε Αἰλία	μέχρι	τοῦ νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ τῆς
[5, 7]	θεῶν λαλήσει ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ	μέχρι	τοῦ συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν· δεικνὺς
[5, 8]	ἄν; Ὁρᾷς πῶς οὐ μόνον	μέχρις	ἐνιαυτῶν καὶ μηνῶν, ἀλλὰ καὶ
[5, 5]	μάτην καὶ εἰκῆ προσίῃ, ἵνα	μὴ	ἀκούσῃ ὅπερ ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας·
[5, 2]	χρόνον τῇ τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ,	μὴ	ἀναισχύντει περαιτέρω, μηδὲ φιλονείκει τοῖς
[5, 5]	ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ	μὴ	ἀξίου περὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ
[5, 3]	πάντα ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν, ὥστε	μὴ	ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν. Πόθεν τούτῳ
[5, 4]	μῆκος ἀρκέσαι τοῦ χρόνου καὶ	μὴ	διαφθαρῆναι ῥᾳδίως, ἀλλ´ ἀναμεῖναι τὴν
[5, 9]	ἄν; ~Ὥρα δὴ λοιπὸν, εἰ	μὴ	δοκοῦμεν διενοχλεῖν, ἐπ´ αὐτὸ τὸ
[5, 4]	ἡμῖν ἔθος πολλάκις, τοὺς ἐρυθριᾷν	μὴ	εἰδότας χαλκοπροσώπους καλεῖν. Καὶ ἀνήγγειλά
[5, 3]	οὖν ἐψεύσατο πάντα ἐκεῖνα, καὶ	μὴ	ἔλαβε τέλος, ἀπίστει καὶ τούτοις·
[5, 10]	παράσχωμεν μαρτυρίαν. Εἰ μὲν γὰρ	μὴ	ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι τὸν ναὸν, εἶχον
[5, 2]	μαθηταὶ τῷ γενομένῳ, λέγοντες· Διατί	μὴ	ἐπράθη τοῦτο (τριακοσίων δηναρίων, καὶ
[5, 3]	τοιοῦτός ἐστιν οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ	μὴ	θείᾳ δυνάμει πάντα ἐργάζεται, μικρὸν
[5, 11]	ἀνίστα, καθάπερ ὑμεῖς ὑποπτεύετε μάτην·	μὴ	καὶ τὸ πῦρ ἄνωθεν ὑμῖν
[5, 6]	Βούλεσθε ἵνα ἀναγνῶμεν αὐτήν; Ἐὰν	μὴ	λατρεύσητε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν,
[5, 2]	θαύματος ἔχον ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ	μὴ	λέγῃς, ὅτι νῦν ἡ Ἐκκλησία
[5, 12]	τῶν πρὸ τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα	μὴ	λέγῃς, ὅτι τὰ δεινὰ ταῦτα
[5, 12]	μήκει τῶν εἰρημένων, καὶ δέδοικα	μὴ	μάτην καὶ εἰκῆ δόξω διενοχλεῖν.
[5, 5]	ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ, ἵνα	μὴ	μάτην καὶ εἰκῆ προσίῃ, ἵνα
[5, 1]	ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς εἰπών· Οὐ	μὴ	μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον ἐν
[5, 2]	οὔσης, τοσούτους συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ	μὴ	μόνον μηδὲν ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´
[5, 12]	Ἐν τοῖς ἔθνεσι. Καὶ ἵνα	μὴ	νομίσῃς, ὅτι ἐν μιᾷ καὶ
[5, 5]	τῶν προγόνων μέμνημαι. Καὶ ἵνα	μὴ	νομίσῃς, ὅτι περὶ τούτων ταῦτά
[5, 2]	οὐχ οὕτω θαυμαστὸν ἦν τὸ	μὴ	παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ
[5, 11]	περὶ τὴν σπουδὴν ἐκείνην, δείσας	μὴ	περαιτέρω προελθὼν ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ
[5, 3]	ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτὸ,	μή	ποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε. Πόθεν
[5, 4]	μετὰ τὴν ἔκβασιν ἠναισχύντουν ὡς	μὴ	προακηκοότες, οὐ προὔλεγον οἱ προφῆται
[5, 8]	καιροῖς τῶν κακῶν μαρτυρήσαντας, καὶ	μὴ	προδόντας τὴν εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας
[5, 5]	ἀκούσῃ ὅπερ ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας·	Μὴ	προσεύχου ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου,
[5, 9]	θερμὴν δέχεσθαι τὴν ἀκτῖνα, καὶ	μὴ	πρότερον ἀφίστασθαι, ἕως ἂν κρίσιν
[5, 12]	ἡ διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξις	μὴ	συμβαίνῃ τοῖς λεγομένοις. Καὶ γὰρ
[5, 4]	καὶ ἑτέρους παρέχειν ἐλέγχους τοῦ	μὴ	ταῦτα οὕτως ἔχειν, ὡς τὰ
[5, 11]	βασιλέων εὐσεβῶν τοῦτο συνέβη, ἵνα	μή	τινες λέγωσιν, ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα
[5, 8]	μετ´ ἐκεῖνα ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα	μή	τις ὑποπτεύῃ τὰ παρ´ ἡμῶν
[5, 12]	λῃστῶν, τὰ τῶν δαιμόνων καταγώγια.	Μὴ	τοίνυν προδῶτε τὴν σωτηρίαν ἐκείνων,
[5, 12]	τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ	μὴ	τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ
[5, 3]	Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος,	μὴ	ὢν ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´ ἔννομος
[5, 1]	ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντας, καὶ μηδὲν	μηδαμοῦ	ψευδομένους, κἂν ἐχθροὶ τυγχάνοντες ὦσι,
[5, 11]	τὰ λείψανα ἀφανίσας πάντα, ἵνα	μηδὲ	ἀναισχυντεῖν ἔχωσι λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα
[5, 3]	ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς	μηδὲ	ἐξ ὀνόματος εἶναι τοῖς πολλοῖς
[5, 2]	ἐκείναις ψευδόμενον, μηδὲ ταύτην καταδέξῃ,	μηδὲ	νομίσῃς εἶναι πιστήν· ἂν δὲ
[5, 2]	κἂν ἴδῃς ἐν ἐκείναις ψευδόμενον,	μηδὲ	ταύτην καταδέξῃ, μηδὲ νομίσῃς εἶναι
[5, 12]	μὴ τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν,	μηδὲ	τὴν θυσίαν τὴν ἡμετέραν, ἀλλὰ
[5, 9]	ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ	μηδὲ	τὸν προφήτην εἶδε τοῦτο προσθέντα.
[5, 2]	προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ ἀναισχύντει περαιτέρω,	μηδὲ	φιλονείκει τοῖς ἡλίου φανερωτέροις πράγμασιν.
[5, 3]	καὶ τέλος εὐθὺς ἔλαβεν. Καὶ	μηδεὶς	ὕβριν εἶναι νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ,
[5, 11]	τότε δὴ ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα	μηδεμία	ἀναισχυντίας αὐτοῖς καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ
[5, 5]	τὴν ἀγνωμοσύνην. Ὁ μὲν γὰρ	μηδὲν	ἑαυτῷ συνειδὼς πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ
[5, 5]	μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ	μηδὲν	ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν,
[5, 2]	συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ μὴ μόνον	μηδὲν	ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´ ἡμᾶς πράγματα,
[5, 1]	ἀνθρώπους ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντας, καὶ	μηδὲν	μηδαμοῦ ψευδομένους, κἂν ἐχθροὶ τυγχάνοντες
[5, 4]	ἐν λιμῷ ἐξελίπομεν· ἵνα οὖν	μηδὲν	τῶν συμβαινόντων τοῖς εἰδώλοις λογίζωνται,
[5, 9]	ἁμαρτίας. Τί ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε	μηδὲν	ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν
[5, 12]	γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος εἰς	μηδένα	ἕτερον τόπον ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´
[5, 10]	διωρισμένων χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ δὲ	μηδένα	χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ τὸ
[5, 4]	εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ	μηδέποτε	τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´
[5, 8]	κριὸν βασιλείας τὰς Περσῶν καὶ	Μήδων	σημαίνειν ἔφασκε, τὰ δὲ κέρατα
[5, 12]	Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ	μήκει	τῶν εἰρημένων, καὶ δέδοικα μὴ
[5, 10]	πότε τὸ χρῖσμα κατελύθη, ὡς	μηκέτι	πάλιν ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς σιγήσωμεν,
[5, 11]	ποιῶν, καὶ τοὺς πανταχοῦ σωφρονίζων,	μηκέτι	τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ
[5, 4]	τόμῳ καινῷ, δυναμένῳ πρὸς τὸ	μῆκος	ἀρκέσαι τοῦ χρόνου καὶ μὴ
[5, 11]	κατέφλεξέ τε πολλοὺς ἀνθρώπους, οὐ	μὴν	ἀλλὰ καὶ τοὺς λίθους τοῦ
[5, 8]	τεσσαρακονταπέντε προσθείς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐν	μηνὶ	καὶ ἡμίσει μηνὸς συνέβη γενέσθαι
[5, 8]	γὰρ ἐν μηνὶ καὶ ἡμίσει	μηνὸς	συνέβη γενέσθαι τὴν συμβολὴν, ἐν
[5, 10]	ἐνταῦθα οὐχ ἡμερῶν φησιν, οὐδὲ	μηνῶν,	ἀλλ´ ἑβδομάδας ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ γὰρ
[5, 8]	οὐ μόνον μέχρις ἐνιαυτῶν καὶ	μηνῶν,	ἀλλὰ καὶ ἕως ἡμέρας μιᾶς,
[5, 4]	αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν·	Μήποτε	εἴπῃς, ὅτι Τὰ εἴδωλά μοι
[5, 6]	ἐν Ἰσραήλ. Ποῖα δὴ ταῦτα;	Μητέρες	παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο προλέγει
[5, 3]	καὶ πατέρων παῖδας ὑπερορᾷν, καὶ	μητέρων	θυγατέρας, καὶ γονεῖς παίδων. Αἱρήσονται
[5, 8]	Φησὶ γὰρ, ἐν Σούσοις τῇ	μητροπόλει	τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν εἰς
[5, 3]	αὐτῆς, καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς	μητρὸς	αὐτῆς. Πόθεν ταῦτα προεῖπεν, εἰπέ
[5, 5]	τῶν δούλων σου τῶν προφητῶν.	Μία	γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία μόνη
[5, 12]	ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι ἐν	μιᾷ	καὶ δυσὶ καὶ τρισὶ πόλεσι
[5, 5]	ταῖς φυλαῖς αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν.	Μία	μὲν αὕτη δουλεία μετὰ ἀκριβείας
[5, 3]	ποθεινότερος; Καὶ ταῦτα οὐκ ἐν	μιᾷ	μόνῃ οἰκίᾳ, οὐδὲ ἐν δυσὶ
[5, 12]	τοῦ τόπου· οὐ γὰρ ἐν	μιᾷ	πόλει, καθάπερ ἐπὶ τῶν Ἰουδαίων,
[5, 3]	ἐστιν· Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ	μιᾷ	τὸν μὲν εἶναι πιστὸν, τὸν
[5, 3]	προστάτης τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας.	Μίαν	ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς, ἐπὶ τὸ
[5, 12]	προαναφωνούντων, ὅτι οὐκ ἔτι εἰς	μίαν	πόλιν, οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον
[5, 11]	Ἕλληνος ταῦτα αἰτοῦντες, καὶ τὰς	μιαρὰς	ἐκείνου χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ τὴν
[5, 11]	πρότερον. Καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο οἱ	μιαροὶ	καὶ ἀναίσχυντοι παρὰ ἀνδρὸς ἀσεβοῦς
[5, 7]	μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ μέχρι	μιᾶς	ἡμέρας προηγόρευτο παρὰ τοῦ Δανιὴλ,
[5, 8]	μηνῶν, ἀλλὰ καὶ ἕως ἡμέρας	μιᾶς,	μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ τὴν
[5, 7]	τῷ ἀσθενῆσαι αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν	μικράν·	ἐμφαίνων ὅτι μεταξὺ τῶν κακῶν
[5, 3]	μὴ θείᾳ δυνάμει πάντα ἐργάζεται,	μικρὸν	ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ τῶν πραγμάτων
[5, 11]	καὶ ἐπραγματεύετο, ἠρέμα καὶ κατὰ	μικρὸν	ἄχρις αὐτοὺς εἰς τὸ θύειν
[5, 8]	ἔτη τρία καὶ ἥμισυ καὶ	μικρόν	τι πρός. Εἶτα δηλῶν ὅτι
[5, 6]	ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε	μικρὸν	ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν ἀπὸ
[5, 8]	αὐτῶν δὲ ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο	μικρότερον	ἐνέγραψεν αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ αὐτῷ
[5, 5]	πολὺν ἐδούλευσαν χρόνον, καὶ τὸν	μισθὸν	οὐκ ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι
[5, 3]	καὶ νῦν, διὰ τὴν εὐσέβειαν	μισοῦνται,	ἐκβάλλονται τῶν οἰκιῶν τῶν πατρῴων,
[5, 7]	καιρῷ γὰρ ἐκείνῳ, φησὶν, ἀναστήσεται	Μιχαὴλ,	ὁ ἄρχων ὁ μέγας, ὁ
[5, 2]	οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι τὴν	μνήμην·	ἀλλὰ βασιλίδων πασῶν, καὶ βασιλέων
[5, 2]	τοσοῦτον οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν	μνήμην,	οὐδὲ σβέσει ποτέ· καίτοι οὐδὲ
[5, 2]	ὃ ἐποίησεν αὕτη λαληθήσεται εἰς	μνημόσυνον	αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο, ἢ
[5, 12]	Χριστὸς τῇ Σαμαρείτιδί φησι, Πίστευσόν	μοι,	γύναι, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὅτε
[5, 3]	αὐτῆς. Πόθεν ταῦτα προεῖπεν, εἰπέ	μοι,	εἴ γε ψιλὸς ἄνθρωπος ἦν
[5, 4]	τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ φωνευτά	μοι	ἐνετείλατο. Καὶ πάλιν ἐπειδὴ φιλόνεικοί
[5, 4]	Μήποτε εἴπῃς, ὅτι Τὰ εἴδωλά	μοι	ἐποίησε, καὶ τὰ γλυπτὰ καὶ
[5, 12]	Διὰ τοῦτο ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά	μοί	ἐστιν. Ἄλλως δὲ, καὶ αὐτὴν
[5, 2]	κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί οὖν, εἰπέ	μοι,	ἔχεις ἐπιλαβέσθαι τῶν εἰρημένων, ὦ
[5, 4]	ἀπὸ τοῦ χρόνου σύστασιν μαρτυροῦσάν	μοι	καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι δὲ οἱ
[5, 3]	μόνῃ τῇ προῤῥήσει ἀπιστεῖς, εἰπέ	μοι,	καὶ ταῦτα τῆς ἀπὸ τοῦ
[5, 10]	καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο. Ἐνταῦθά	μοι	μετὰ ἀκριβείας προσέχετε· τὸ γὰρ
[5, 9]	ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ	μοι	νῦν· οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τῶν
[5, 3]	ἴσχυσέ ποτε ἐν ἀνθρώποις; εἰπέ	μοι.	Οὗτος τοίνυν ὁ ταῦτα ἅπαντα
[5, 4]	ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς	μοι	ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν
[5, 5]	οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ δέ	μοι	σκόπει καὶ τοῦ δικαίου τὴν
[5, 9]	ὁ ναὸς ἐρημωθήσεται. Σὺ δέ	μοι	σκόπει, ὡς εἰ καὶ Ἰουδαῖος
[5, 2]	τὸ γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν; εἰπέ	μοι·	τίνος τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ
[5, 2]	Ταῦτα οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ	μοι,	τὸ τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ τίς
[5, 3]	Χριστοῦ. Διὰ τί γὰρ, εἰπέ	μοι,	τριῶν ὄντων τῶν σταυρωθέντων, ἐν
[5, 12]	θυσία, κυρίως ἂν λεχθείη καὶ	μόνη	καθαρά. Οὐ γὰρ διὰ καπνοῦ
[5, 5]	Μία γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία	μόνη	μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ
[5, 3]	Καὶ ταῦτα οὐκ ἐν μιᾷ	μόνῃ	οἰκίᾳ, οὐδὲ ἐν δυσὶ καὶ
[5, 3]	αὐτὸν προετίμησαν· τίνος ἕνεκεν ταύτῃ	μόνῃ	τῇ προῤῥήσει ἀπιστεῖς, εἰπέ μοι,
[5, 6]	κακῶν διὰ τὴν φιλανθρωπίαν σου	μόνην·	ἕτερον γὰρ οὐδὲν ἔχομεν δικαίωμα
[5, 12]	καὶ τοσοῦτον, ὡς ταύτην κυρίως	μόνην	κατὰ τὸν τῆς συγκρίσεως λόγον
[5, 3]	πρόφασις· εἰ δὲ οὐχὶ πεντήκοντα	μόνον,	ἀλλὰ καὶ ἑκατὸν, καὶ δὶς
[5, 4]	υἱὸν Βαραχίου. Καὶ οὐ τοῦτο	μόνον,	ἀλλὰ καὶ ἐν τόμῳ καινῷ
[5, 4]	ἔσεσθαι ὁ Θεὸς, οὐκ ἐντεῦθεν	μόνον,	ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν
[5, 4]	προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ ἐσόμενα	μόνον,	ἀλλὰ καὶ μάρτυρας ἐλάμβανον τῶν
[5, 3]	δὲ Χριστὸς οὐκ ἔγραψε πολιτείαν	μόνον,	ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 2]	καὶ οὐ παρὰ τῶν ἔξωθεν	μόνον,	ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν οἰκείων
[5, 2]	χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ πολῖται πολίταις	μόνον,	ἀλλὰ καὶ συγγενεῖς συγγενέσι, καὶ
[5, 3]	γὰρ οὐχὶ τῶν οἰκείων καταφρονεῖν	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι
[5, 1]	Ἐπειδὴ δὲ οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν	μόνον,	ἐκείνων ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα, ἀλλὰ
[5, 3]	μὲν οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα	μόνον	ἔτη ἦν, ἢ εἴκοσι, ἢ
[5, 8]	γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς πῶς οὐ	μόνον	μέχρις ἐνιαυτῶν καὶ μηνῶν, ἀλλὰ
[5, 2]	τοσούτους συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ μὴ	μόνον	μηδὲν ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´ ἡμᾶς
[5, 2]	εὐτελὴς αὕτη γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα	μόνον,	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ
[5, 2]	εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ, δέκα	μόνον	παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως οὔτε
[5, 2]	ὁ τρόπος. Οὐδὲ γὰρ τοῦτο	μόνον	προεῖπεν καὶ προανεφώνησεν, ἀλλὰ καὶ
[5, 11]	τῆς ἀκαίρου φιλονεικίας ἔστησεν οὐ	μόνον	τοὺς τὸ ἔργον ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ
[5, 8]	τῆς γῆς ἐξαίφνης γενομένου, καταλειφθῆναι	μόνον,	φυγόντων τῶν φίλων. Καὶ πεσεῖν
[5, 3]	ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται, οὗτος δὲ	μόνος	προσκυνεῖται; Πάλιν, τί δήποτε πολλῶν
[5, 12]	ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά	μου	δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ
[5, 7]	οὕτως· καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς	μου,	καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, κριὸς
[5, 12]	τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί	μου,	καὶ θυσία καθαρά· ὑμεῖς δὲ
[5, 5]	ἔτη. Καὶ ἔδωκα τὸ πρόσωπόν	μου	πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν, τοῦ
[5, 2]	Ἐπὶ τὴν πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω	μου	τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ πύλαι ᾅδου
[5, 6]	ἁγίασμά σου· κλῖνον, ὁ Θεός	μου,	τὸ οὖς σου, καὶ ἄκουσον·
[5, 5]	ἐπιστήσω ἐφ´ ὑμᾶς τοὺς λόγους	μου	τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι εἰς
[5, 2]	πελάγη, καὶ δημεύσεις, καὶ ἕτερα	μυρία	βασανιστήρια οὐδὲ λόγῳ ῥητὰ, οὐδὲ
[5, 5]	τῶν ἐντολῶν σου· οἱ δὲ	μυρία	συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι
[5, 2]	βασιλίδες πολλαὶ, καὶ μεγάλαι γυναῖκες,	μυρία	τοὺς ἀρχομένους εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ
[5, 2]	διέπεσεν; Ἐρώτησον τὸν Ἰουδαῖον· κἂν	μυριάκις	ἀναισχυντῇ πρὸς τὴν πρόῤῥησιν ταύτην
[5, 2]	τῶν πραγμάτων ἡ μαρτυρία, κἂν	μυριάκις	αὐτὸς φιλονεικῇς. Πόσοι γοῦν πόλεμοι
[5, 2]	καὶ πόλεις ἀνέστησαν, καὶ προσόδους	μυρίας	προσεκτήσαντο· ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται μετὰ
[5, 3]	Σωκράτης, Διαγόρας, Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι	μύριοι·	ἀλλ´ ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι,
[5, 5]	Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν· οἱ δὲ	μυρίων	γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον ἐποίουν, λέγοντες·
[5, 3]	πάντας (ὑποκύπτοντας ἔσχε, καὶ ταῦτα	μυρίων	ὄντων τῶν κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν
[5, 2]	ἴδωμεν. Προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ, ἀλάβαστρον	μύρου	ἔχουσα πολυτίμου, καὶ κατέχεε τὸ
[5, 6]	ἡ γεγραμμένη ἐν τῷ νόμῳ	Μωσέως	δούλου τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡμάρτομεν.
[5, 12]	ἡ προφητεία. Εἰ γὰρ τοῦ	Μωϋσέως	κελεύοντος εἰς μηδένα ἕτερον τόπον
[5, 12]	καθαρὰ, ἐναντιοῦται καὶ μάχεται τῷ	Μωϋσῇ.	Ἀλλ´ οὐκ ἔστι μάχη καὶ
[5, 3]	θεοῖς, Κύριε; Τί λέγεις, ὦ	Μωϋσῆ;	ὅλως γάρ ἐστι σύγκρισις; Οὐ
[5, 5]	θαλάσσης, ὃν ἐν ταῖς ᾠδαῖς	Μωϋσῆς	ἀναγράφων οὕτως ἔλεγεν· Ἵππον καὶ
[5, 6]	Καὶ τοῦτο προλέγει μὲν ὁ	Μωϋσῆς,	δείκνυσι δὲ ἐκβεβηκὸς ὁ Ἱερεμίας·
[5, 12]	ἕνα τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ	Μωϋσῆς.	Ὅταν οὖν ἀκούσῃς τῶν προφητῶν
[5, 5]	πῶς μετὰ ταῦτα ἐξηγεῖται ὁ	Μωϋσῆς	τὴν κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα οὐ