>

Livre, Chap.
[5, 5]	καὶ ἀγαθῶν ποιήσομαι τὴν ἀπόδειξιν.	~εʹ	Τρεῖς γοῦν δουλείας ὑπέμειναν χαλεπωτάτας
[5, 5]	τετρακόσια. Τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ	ἐὰν	δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν ὁ
[5, 5]	κακώσουσι, καὶ, Τὸ ἔθνος ᾧ	ἐὰν	δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ· τὸν καταποντισμὸν
[5, 11]	τοῦ ἔθνους παντός. Καὶ νῦν	ἐὰν	ἔλθῃς εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ ὄψει
[5, 3]	Πόθεν οὖν δῆλον ἔσται, ὅτι,	ἐὰν	ᾖ ἐξ ἀνθρώπων, καταλυθήσεται; Πεῖραν
[5, 3]	λέγω ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι,	ἐὰν	ᾖ ἐξ ἀνθρώπων τὸ ἔργον
[5, 2]	ἐποίησε. Λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅπου	ἐὰν	κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς
[5, 6]	αὕτη; Βούλεσθε ἵνα ἀναγνῶμεν αὐτήν;	Ἐὰν	μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ τῷ Θεῷ
[5, 6]	καὶ τῶν ἐκγόνων ἀπογεύσεται τῶν	ἑαυτῆς.	Ὁ δὲ Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ
[5, 5]	σου· οἱ δὲ μυρία συνειδότες	ἑαυτοῖς	ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς
[5, 3]	οὕτω πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε	ἑαυτοῖς	ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, τί
[5, 3]	τὰ νῦν λέγω ὑμῖν, προσέχετε	ἑαυτοῖς,	ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων
[5, 3]	ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί τινα	ἑαυτόν·	καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ἄνδρες τετρακόσιοι·
[5, 5]	συνειδὼς πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ πολλῆς	ἑαυτὸν	σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν·
[5, 6]	τῶν Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν, εἰς	ἑαυτὸν	τὴν ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου,
[5, 11]	λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα ἔστησε τὸν	ἑαυτοῦ·	εἶτα συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει χρόνῳ
[5, 11]	μὴ περαιτέρω προελθὼν ἐπὶ τὴν	ἑαυτοῦ	κεφαλὴν καλέσῃ τὸ πῦρ, ἀπέστη
[5, 3]	μάχαιραν· οὐ τὴν γνώμην τὴν	ἑαυτοῦ	λέγων, ἀλλὰ τὸ τέλος τῶν
[5, 11]	ἐκείνης ἔλεγχον, τὸ ὄνομα τὸ	ἑαυτοῦ	τοῖς τῆς πόλεως ἐπέθηκε λειψάνοις.
[5, 3]	τὴν ἀσέβειαν τὸν υἱὸν τὸν	ἑαυτοῦ,	τοῦτο αὐτὸ προλέγων, φησίν· οὕτω
[5, 5]	ἀγνωμοσύνην. Ὁ μὲν γὰρ μηδὲν	ἑαυτῷ	συνειδὼς πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ πολλῆς
[5, 5]	τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν	ἑαυτῷ	συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν
[5, 7]	ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθήμασι, καὶ μεθ´	ἑαυτῶν	ἕξουσι, καὶ μεταστήσουσι, καὶ ὁ
[5, 1]	ὅτε πρὸς τὴν πατρίδα τὴν	ἑαυτῶν	ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν ὧν
[5, 3]	καὶ τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι τὴν	ἑαυτῶν,	καὶ πάντα ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν,
[5, 1]	γὰρ καὶ μέλλοιεν ἀπολαμβάνειν τὴν	ἑαυτῶν	πόλιν, καὶ ἐπὶ τὴν προτέραν
[5, 1]	αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι τὴν	ἑαυτῶν	πόλιν, καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη
[5, 10]	Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ, ὃς	ἐβασίλευσε	τῆς Περσίδος· καὶ τούτου βασιλεύοντος,
[5, 10]	ἑξήκοντα δύο τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία ἔτη·	ἑβδομάδας	γὰρ ἐνταῦθα οὐχ ἡμερῶν φησιν,
[5, 10]	ἡμερῶν φησιν, οὐδὲ μηνῶν, ἀλλ´	ἑβδομάδας	ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ γὰρ Κύρου ἐπὶ
[5, 10]	ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου τὰς	ἑβδομάδας	τὰς ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ ὄψει
[5, 10]	κακὰ, οὕτω φησί· Μετὰ τὰς	ἑβδομάδας	τὰς ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ
[5, 10]	Χριστοῦ ἡγουμένου, ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ	ἑβδομάδες	ἑξήκοντα δύο. Ἐνταῦθά μοι μετὰ
[5, 10]	ἐνταῦθά ἐστιν. Ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ	ἑβδομάδες	ἑξήκοντα δύο τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία ἔτη·
[5, 10]	γὰρ πᾶν ζήτημα ἐνταῦθά ἐστιν.	Ἑβδομάδες	ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο
[5, 10]	οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ, ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου,	ἑβδομάδες	ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο.
[5, 9]	πρὸς αὐτὸν καί φησιν· Ἑβδομήκοντα	ἑβδομάδες	συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου,
[5, 9]	ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα	ἑβδομάδες,	φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν
[5, 10]	ἀπ´ ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας τὰς	ἑβδομήκοντα	ἀρίθμει, καὶ ὄψει τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 9]	Γαβριὴλ πρὸς αὐτὸν καί φησιν·	Ἑβδομήκοντα	ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν
[5, 9]	ὃν ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ παραγίνεσθαι.	Ἑβδομήκοντα	ἑβδομάδες, φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν
[5, 10]	φησί· Μετὰ τὰς ἑβδομάδας τὰς	ἑβδομήκοντα	ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρῖμα οὐκ
[5, 5]	ὅταν μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ Βαβυλῶνι	ἑβδομήκοντα	ἔτη, ἐπισκέψομαι ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω
[5, 5]	εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ	ἑβδομήκοντα	ἔτη. Καὶ ἔδωκα τὸ πρόσωπόν
[5, 5]	ἀλλ´ ὅτε εἶδε πληρωθέντα τὰ	ἑβδομήκοντα	ἔτη. Καὶ τίς ταῦτά φησιν;
[5, 1]	τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ μετὰ	ἑβδομήκοντα	ἔτη τὸ ἔδαφος ὄψεσθαι τῆς
[5, 9]	τετρακόσια ἔτη ἔχουσα, ἡ δὲ	ἑβδομήκοντα,	ἡ δὲ τρία καὶ ἥμισυ,
[5, 8]	τετρακόσια ἔτη, καὶ μετὰ ταῦτα	ἑβδομήκοντα.	Ἴδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα, εἴ
[5, 4]	ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος ὧν λέγει	ἐγγράφως	παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις, εἶτα ὁ
[5, 3]	οἰκονομῶν πράγματα· ὅπερ οὖν καὶ	ἐγένετο.	Ἀνέμειναν, καὶ δι´ αὐτῶν τῶν
[5, 7]	αὐτὸν θυσία ἐταράχθη παραπτώματι. Καὶ	ἐγενήθη,	καὶ κατευωδώθη αὐτῷ. Καὶ τὸ
[5, 5]	τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, ὡς	ἐγενήθη	ὁ λόγος Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν
[5, 4]	ἡμῶν· καὶ ἐνεπλήσθημεν ἄρτων, καὶ	ἐγενήθημεν	χρηστοὶ, καὶ κακὰ οὐκ οἴδαμεν·
[5, 3]	ἐχειρώσατο δογμάτων. Διὰ τοῦτό φησιν,	Ἐγενόμην	τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς
[5, 6]	τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες μετ´ ἐκεῖνον	ἐγένοντο	βασιλεῖς· εἶτα ἐξ ἑνὸς τούτων
[5, 11]	ἀγορὰς ἔφευγον· τότε δὴ ταῦτα	ἐγίνετο,	ἵνα μηδεμία ἀναισχυντίας αὐτοῖς καταλιμπάνηται
[5, 2]	(τριακοσίων δηναρίων, καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;	Ἐγκαλῶν	τοίνυν αὐτοῖς, οὕτω πως φησί·
[5, 3]	γνώριμοι. Ὁ δὲ Χριστὸς οὐκ	ἔγραψε	πολιτείαν μόνον, ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ
[5, 9]	τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ναὸς,	ἔγραψεν,	ὅτι δὲ στήσεταί που τὰ
[5, 3]	ἀπὸ τῶν παρ´ αὐτοῖς τοῦτο	ἐγχειρησάντων,	καὶ μαθητὰς συναγαγόντων, καὶ εἰς
[5, 1]	ἐστὶν ἐμὸς ὁ ταῦτα λέγων·	ἐγὼ	αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ πῶς αὐτοῦ
[5, 5]	ὁ Δανιὴλ οὕτω λέγων· Καὶ	ἐγὼ	Δανιὴλ ἐποίουν τὰ ἔργα τοῦ
[5, 5]	ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ	ἐγὼ,	εἶπεν ὁ Θεός. Τετάρτῃ δὲ
[5, 7]	θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ	ἐγὼ	ἤμην συνιών. Τὴν δύναμιν λέγει
[5, 4]	μαρτυρίαν εἰσίν. Ἃ μὲν γὰρ	ἐγὼ	λέγω, δείκνυμι διὰ τῶν ἔργων
[5, 4]	ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι ἀναστήσεται.	Ἐγὼ	μὲν γὰρ ἔχω τὴν ἀπὸ
[5, 5]	ἔθνος ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ	ἐγώ·	τὸν καταποντισμὸν τῶν Αἰγυπτίων λέγων,
[5, 1]	καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη τὸ	ἔδαφος	ὄψεσθαι τῆς πατρίδος, καὶ ἐν
[5, 4]	γραμμάτια. Οὕτω καὶ νῦν ποιεῖν	ἔδει	τοὺς Ἰουδαίους καὶ παράγειν ἡμῖν
[5, 12]	τῷ γὰρ καθαρὰν αὐτὴν προειπεῖν,	ἔδειξε	ποίαν ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ τῶν
[5, 3]	δὴ τοῦτο μάλιστα τὴν δύναμιν	ἔδειξε	τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τί γὰρ,
[5, 11]	αὐτῶν, εὐθέως διὰ τῶν ἔργων	ἐδήλου,	ὅτε αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι
[5, 8]	αὐτῷ τὴν ὄψιν τοῦ φαντάσματος	ἐδήλου	τὸν Θεόν· ὃς τὸν μὲν
[5, 3]	καὶ δι´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων	ἐδηλοῦτο	ἡ θεία καὶ ἄμαχος δύναμις,
[5, 8]	χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε, (τὴν ἀπαλλαγὴν	ἐδήλωσε.	Καὶ οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, ὁ
[5, 11]	Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς τὸν ναὸν	ἐδίδου,	καὶ τὸν βωμὸν ἀνίστα, καθάπερ
[5, 7]	Καὶ τὸ ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ	ἐδόθη	ἐπὶ τὴν θυσίαν ἁμαρτία. Τοῦ
[5, 2]	ἐπράθη τοῦτο (τριακοσίων δηναρίων, καὶ	ἐδόθη	πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν τοίνυν αὐτοῖς, οὕτω
[5, 2]	ἐλάττων ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι	ἐδόκει,	τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν ὁ
[5, 6]	λέγει καὶ τὴν τιμωρίαν ἣν	ἔδοσαν,	καὶ ἀπὸ τούτου πάλιν τὸν
[5, 5]	καὶ ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ γὰρ πολὺν	ἐδούλευσαν	χρόνον, καὶ τὸν μισθὸν οὐκ
[5, 5]	ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ	ἔδωκα	τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον
[5, 5]	οὐκ ἀξίαν μὲν τῶν ἁμαρτημάτων,	ἔδωκαν	δ´ οὖν ὅμως, προσέρχεται τῷ
[5, 5]	προφήτης ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ δίκην	ἔδωκαν,	οὐκ ἀξίαν μὲν τῶν ἁμαρτημάτων,
[5, 5]	τὰ ἔργα τοῦ βασιλέως, καὶ	ἐθαύμαζον	τὴν ὅρασιν, καὶ οὐκ ἦν
[5, 11]	τῶν ὑμετέρων οὕτως ὁ Θεὸς	ἐθεραπεύετο,	καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν τότε ταῦτα,
[5, 5]	πρότερον ὑπὲρ αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν	ἔθηκεν,	ἀλλ´ ὅτε εἶδε πληρωθέντα τὰ
[5, 8]	δὴ ταῦτα ἡμῶν συνέβη τῷ	ἔθνει	παθεῖν ὑπὸ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς,
[5, 12]	ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς	ἔθνεσι,	καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα
[5, 12]	τῷ Ἰσραὴλ, ἀλλ´, Ἐν τοῖς	ἔθνεσι.	Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι
[5, 2]	καὶ τρόπαια πολλὰ ἔστησαν, καὶ	ἔθνη	διέσωσαν, καὶ πόλεις ἀνέστησαν, καὶ
[5, 12]	ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ τὰ	ἔθνη·	ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις.
[5, 12]	Ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπὶ πάντα τὰ	ἔθνη,	καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς
[5, 6]	ὑμῶν, φησὶν, ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς	ἔθνος	ἀναιδὲς, οὗ οὐκ ἀκούσῃ τῆς
[5, 6]	λέγουσα, ὅτι Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς	ἔθνος	ἀναιδές. Τοῦτο αὐτὸ καὶ ὁ
[5, 12]	θαυμαστόν· τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν τὸ	ἔθνος	ἄνωθεν (ἀναίσχυντον καὶ φιλόνεικον, καὶ
[5, 7]	οὐ γέγονεν ἀφ´ οὗ γεγένηται	ἔθνος	ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἕως
[5, 8]	ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν αὐτοῦ τὸ	ἔθνος,	καὶ τὴν πόλιν ἀναιρήσειν κατὰ
[5, 1]	τὸν δῆμον διεσκόρπισε, τότε τὸ	ἔθνος	πανταχοῦ διέσπειρε· διδάσκων ὅτι ἀνέστη
[5, 5]	Δουλώσουσι καὶ κακώσουσι, καὶ, Τὸ	ἔθνος	ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ·
[5, 5]	κακώσουσιν ἔτη τετρακόσια. Τὸ δὲ	ἔθνος,	ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ,
[5, 11]	πῦρ, ἀπέστη ἡττηθεὶς μετὰ τοῦ	ἔθνους	παντός. Καὶ νῦν ἐὰν ἔλθῃς
[5, 5]	ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ πάντων τῶν	ἐθνῶν,	καὶ ἐκ πάντων τῶν τόπων,
[5, 12]	ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν	ἐθνῶν,	καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος ἀπὸ
[5, 1]	ὅτι Ἔσται Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ	ἐθνῶν	πολλῶν, ἕως οὗ πληρωθῶσι καιροὶ
[5, 1]	πολλῶν, ἕως οὗ πληρωθῶσι καιροὶ	ἐθνῶν	πολλῶν, τὸν μέχρι συντελείας λέγων
[5, 8]	τὸ συνεχές. Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις	ἔθος	ἦν καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ
[5, 8]	ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος τοῦτο τὸ	ἔθος	κατέλυσε, καὶ περιήλλαξεν αὐτὸ, φησὶν
[5, 5]	ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ τοῖς δικαίοις	ἔθος	μετὰ τὰ δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω
[5, 4]	προφητικὰ παρακύψαντι βιβλία. Καὶ γὰρ	ἔθος	παρὰ Ἰουδαίοις παλαιὸν, τὰ μέλλοντα
[5, 4]	ἀναίσχυντον. Οὕτω γοῦν καὶ ἡμῖν	ἔθος	πολλάκις, τοὺς ἐρυθριᾷν μὴ εἰδότας
[5, 5]	Καὶ ὅπερ ἐπ´ ἀνθρώπων συμβαίνειν	ἔθος,	τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ Θεοῦ
[5, 11]	ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας. Ὥστε	εἰ	βούλει, ἔφασαν, ἡμᾶς θύοντας ἰδεῖν,
[5, 1]	Θεῷ μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης ἀπεδείχθη.	Εἰ	γὰρ καὶ μέλλοιεν ἀπολαμβάνειν τὴν
[5, 12]	καὶ παράνομος ἔσται ἡ προφητεία.	Εἰ	γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος εἰς
[5, 3]	Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν ἐξέτασιν.	Εἰ	δὲ βούλεσθε καὶ ἀπὸ τῶν
[5, 5]	Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν διαλεξόμενος.	Εἰ	δὲ βούλεσθε, καὶ τῆς εὐχῆς
[5, 3]	ἀνθρώπων τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται·	εἰ	δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ
[5, 3]	ἔλαβε τέλος, ἀπίστει καὶ τούτοις·	εἰ	δὲ ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα ἀπὸ
[5, 3]	τις τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις·	εἰ	δὲ οὐχὶ πεντήκοντα μόνον, ἀλλὰ
[5, 9]	Σὺ δέ μοι σκόπει, ὡς	εἰ	καὶ Ἰουδαῖος ἦν ὁ ἀνὴρ
[5, 4]	πάντως ἡ πόλις. Ὅτι γὰρ	εἰ	καὶ τέλος ἔμελλεν ἕξειν ὑμῖν
[5, 12]	Μαλαχίας ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ·	Εἰ	λήψομαι ἐξ ὑμῶν πρόσωπα ὑμῶν,
[5, 11]	ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι	εἰ	μὲν ἄνθρωπος ἦν ὁ καταλύσας
[5, 10]	τῶν πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν μαρτυρίαν.	Εἰ	μὲν γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι
[5, 2]	τοῖς προοιμίοις ταῦτα πάντα ἐκινεῖτο.	Εἰ	μὲν γὰρ τότε ἐπήγετο τὰ
[5, 3]	ἡ πόλις, καθάπερ καὶ πρότερον.	Εἰ	μὲν οὖν ἐψεύσατο πάντα ἐκεῖνα,
[5, 3]	μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου τὴν ἀναισχυντίαν;	Εἰ	μὲν οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα
[5, 9]	γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα δὴ λοιπὸν,	εἰ	μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν, ἐπ´ αὐτὸ
[5, 12]	τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς	εἰ	μὴ τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν,
[5, 3]	οὗτος ὁ κηρυττόμενος ὑπὸ τούτων,	εἰ	τοιοῦτός ἐστιν οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ
[5, 3]	καὶ εἰδέναι καὶ κατασκευάσαι δυνατὸν,	εἴ	γε ἄνθρωπος ἦν εἷς τῶν
[5, 10]	ναὸν, εἶχον ἂν λέγειν, ὅτι	Εἴ	γε ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι καὶ τῆς
[5, 3]	Πόθεν ταῦτα προεῖπεν, εἰπέ μοι,	εἴ	γε ψιλὸς ἄνθρωπος ἦν καὶ
[5, 8]	ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα,	εἴ	τινα χρόνον ὁρίζει. Ποῦ δὴ
[5, 8]	τὸ τέλος αὐτῶν μαθεῖν, καὶ	εἴ	τις ἔσται τῶν συμφορῶν τούτων
[5, 12]	δὲ, καὶ αὐτὴν τὴν θυσίαν	εἴ	τις παραβάλοι, πολὺ τὸ μέσον
[5, 4]	μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας· Γινώσκω ὅτι σκληρὸς	εἶ	σὺ πρὸς τὸν λαὸν τὸν
[5, 8]	ὑπὸ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς	εἶδε	Δανιὴλ πολλοῖς ἔτεσιν ἔμπροσθεν, καὶ
[5, 5]	σου. Ἀλλ´ ὅτε τὴν ἀπόφασιν	εἶδε	πληρωθεῖσαν, καὶ τὸν καιρὸν συγκαλοῦντα
[5, 5]	τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´ ὅτε	εἶδε	πληρωθέντα τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ
[5, 9]	προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ τὸν προφήτην	εἶδε	τοῦτο προσθέντα. Ταῦτα δὲ πάντα,
[5, 3]	διαβόλου περιετρέπετο κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ	εἶδεν	αὐτὸν παραγενόμενον, βουλόμενος συσκιάσαι αὐτοῦ
[5, 3]	Γαμαλιὴλ αὐτοὺς ἐπεστόμισεν. Ἐπειδὴ γὰρ	εἶδεν	αὐτοὺς μαινομένους, καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ
[5, 3]	εὐσέβειαν. Πόθεν τούτῳ ταῦτα καὶ	εἰδέναι	καὶ κατασκευάσαι δυνατὸν, εἴ γε
[5, 5]	ἐπανελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς.	Εἶδες	πῶς τὸν ἀριθμὸν εἶπε τῶν
[5, 7]	αὐτῆς βέλτιον ἀκοῦσαι τῆς ὁράσεως.	Εἶδον	γὰρ, φησὶν, ἐν ὁράματι, καὶ
[5, 7]	ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου, καὶ	εἶδον,	καὶ ἰδοὺ, κριὸς εἷς ἑστηκὼς
[5, 8]	Ἐπειδὴ γὰρ πολλοὶ τῶν ἀσεβούντων	εἶδον	τὴν μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους μακαρίζει
[5, 7]	ὑψηλὸν ἀνέβαινεν ἐπ´ ἐσχάτων. Καὶ	εἶδον	τὸν κριὸν κερατίζοντα κατὰ θάλασσαν
[5, 6]	αὐτῶν ἐξέβη τὸ τῆς κολάσεως	εἶδος,	καὶ αὐτοὶ πρὸς τὸν Θεὸν
[5, 5]	καὶ χρόνον, καὶ πρόσωπον, καὶ	εἶδος	κακώσεως, καὶ τὴν ἐπάνοδον, καὶ
[5, 2]	καὶ ὅπλα ἐκινήθη, καὶ πᾶν	εἶδος	κολάσεως, καὶ τιμωρίας ἐπενοήθη, καὶ
[5, 4]	ἔθος πολλάκις, τοὺς ἐρυθριᾷν μὴ	εἰδότας	χαλκοπροσώπους καλεῖν. Καὶ ἀνήγγειλά σοι,
[5, 11]	τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν, οὐκ	εἰδότες	ὅτι ψήφῳ Θεοῦ πολεμοῦσι, κελευούσῃ
[5, 4]	ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς, ὅτι Τὰ	εἴδωλά	μοι ἐποίησε, καὶ τὰ γλυπτὰ
[5, 4]	οὖν μηδὲν τῶν συμβαινόντων τοῖς	εἰδώλοις	λογίζωνται, ἀλλὰ καὶ τὰς τιμωρίας
[5, 7]	καθαιρεθέντος, καὶ τῶν ἁγίων καταπατηθέντων,	εἴδωλον	ἔστησεν ἔνδον, καὶ θυσίας ἐπετέλει
[5, 10]	ἀναγινώσκων νοείτω. Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαν	εἴδωλον,	καὶ πᾶν τύπωμα ἀνθρώπου παρὰ
[5, 11]	προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν τῶν	εἰδώλων	θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε
[5, 11]	καλοῦντος αὐτοὺς ἐπὶ τὰς τῶν	εἰδώλων	θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου πρὸς τὴν
[5, 6]	ταῦτα παρενέβαλλον οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ	εἰκῆ,	ἀλλ´ ὥστε μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι
[5, 4]	λέγουσι, κομπάζοντες δὲ ἁπλῶς καὶ	εἰκῆ,	αὐτοὶ δίκαιοι ταύτην παρασχεῖν τὴν
[5, 12]	καὶ δέδοικα μὴ μάτην καὶ	εἰκῆ	δόξω διενοχλεῖν. Διόπερ αὐτὸ εἰς
[5, 3]	ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς, τίνος ἕνεκεν	εἰκῆ	καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ Ἤρκει
[5, 5]	Θεῷ, ἵνα μὴ μάτην καὶ	εἰκῆ	προσίῃ, ἵνα μὴ ἀκούσῃ ὅπερ
[5, 11]	γέγονεν, ἀλλ´ ἐπὶ βασιλέως πρὸ	εἴκοσι	ἐτῶν γεγενημένου ἐπὶ τῆς γενεᾶς
[5, 3]	δέκα μόνον ἔτη ἦν, ἢ	εἴκοσι,	ἢ τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα, μάλιστα
[5, 3]	καὶ τρισὶ, καὶ δέκα, καὶ	εἴκοσι,	καὶ ἑκατὸν, ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς
[5, 10]	τῆς Περσίδος· καὶ τούτου βασιλεύοντος,	εἰκοστοῦ	ἔτους τῆς βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας
[5, 2]	ἅπασιν ἀληθεύοντα, καὶ ταύτην τέλος	εἰληφυῖαν	τὴν πρόῤῥησιν, καὶ τὸν ἄφατον
[5, 12]	καὶ τῆς πονηρᾶς ἀπαλλαγέντες συνηθείας,	εἰλικρινῆ	καὶ γνήσιον τὸν Χριστιανισμὸν ἐπιδείξωνται,
[5, 2]	ὅτε ἐλάττων ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα	εἶναι	ἐδόκει, τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν
[5, 3]	τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν Εὐαγγελίων	εἶναι	ἐνόμιζεν, οὐδὲ ἐπειδὴ τὰ γράμματα
[5, 1]	οὕτω πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις αὐτὸν	εἶναι	Θεὸν, καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης
[5, 3]	καὶ οὗτος εἷς ἐκείνων νομίζηται	εἶναι.	Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ
[5, 3]	εὐθὺς ἔλαβεν. Καὶ μηδεὶς ὕβριν	εἶναι	νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἐν
[5, 3]	ὁ λόγος, τοὺς ἄνθρωπον ψιλὸν	εἶναι	νομίζοντας τὸν Χριστὸν καὶ παράνομόν
[5, 8]	παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν μάλιστα ἀξιόπιστον	εἶναι	νομίζουσιν, Ἰώσηππον λέγω, τὸν καὶ
[5, 2]	μηδὲ ταύτην καταδέξῃ, μηδὲ νομίσῃς	εἶναι	πιστήν· ἂν δὲ ἴδῃς ἐν
[5, 3]	ἐν οἰκίᾳ μιᾷ τὸν μὲν	εἶναι	πιστὸν, τὸν δὲ ἄπιστον, εἶτα
[5, 2]	Ἰουδαῖε, καὶ δεῖξαι ψευδῆ ταύτην	εἶναι	τὴν προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται
[5, 10]	τοῖς Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον	εἶναι	τῆς Ἐκκλησίας τὸν στέφανον. ~ιαʹ
[5, 3]	τῶν ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων	εἶναί	τινα ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ
[5, 3]	περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ ἐξ ὀνόματος	εἶναι	τοῖς πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ δὲ
[5, 3]	συγκαταβαίνοντες, τῶν νομιζόντων αὐτὸν ἄνθρωπον	εἶναι	ψιλόν· ἐπεὶ καὶ Παῦλος οὕτως
[5, 3]	μητρὸς αὐτῆς. Πόθεν ταῦτα προεῖπεν,	εἰπέ	μοι, εἴ γε ψιλὸς ἄνθρωπος
[5, 2]	οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί οὖν,	εἰπέ	μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι τῶν εἰρημένων,
[5, 3]	ταύτῃ μόνῃ τῇ προῤῥήσει ἀπιστεῖς,	εἰπέ	μοι, καὶ ταῦτα τῆς ἀπὸ
[5, 3]	ταῦτα ἴσχυσέ ποτε ἐν ἀνθρώποις;	εἰπέ	μοι. Οὗτος τοίνυν ὁ ταῦτα
[5, 2]	λήθῃ τὸ γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν;	εἰπέ	μοι· τίνος τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ
[5, 2]	διασπείραντος; Ταῦτα οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως,	εἰπέ	μοι, τὸ τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ
[5, 3]	τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τί γὰρ,	εἰπέ	μοι, τριῶν ὄντων τῶν σταυρωθέντων,
[5, 1]	ὅτι Προσδοκῶ τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν,	εἰπὲ	πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως ἂν
[5, 10]	τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, ὃ	εἶπε	Δανιὴλ ὁ προφήτης, ἑστὼς ἐν
[5, 8]	τί τὰ ἔσχατα τούτων; Καὶ	εἶπε·	Δεῦρο Δανιὴλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ
[5, 12]	φιλονεικία· περὶ γὰρ ἑτέρας ἐκεῖνος	εἶπε,	καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος προεφήτευσεν
[5, 5]	ὁ Ἱερεμίας, οὕτως εἰπών· Οὕτως	εἶπε	Κύριος· ὅταν μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ
[5, 3]	Καὶ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι	εἶπε	μὲν ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε δὲ
[5, 9]	σύμφωνα τὰ νοήματα. Ὁ Χριστὸς	εἶπε,	Πληρώσατε· ὁ προφήτης φησὶ, Τελεσθῆναι
[5, 5]	πολλῆς. Εἶδες πῶς τὸν ἀριθμὸν	εἶπε	τῶν ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη· τὸν
[5, 10]	γὰρ ἂν ἔχοιμεν ἄλλον καιρὸν	εἰπεῖν,	ἐν ᾧ ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ
[5, 12]	τὸ θεῖον, τίνα ἂν ἔχοις	εἰπεῖν	ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τὸν
[5, 6]	ταύτης τῆς νῦν κατεχούσης αὐτοὺς	εἰπεῖν,	καὶ δεῖξαι σαφῶς, πῶς οὐδὲ
[5, 6]	οὖν ἐπανίωμεν ὅθεν ἐξέβημεν ταῦτα	εἰπεῖν,	καὶ δείξωμεν τὰ μέλλοντα καταλήψεσθαι
[5, 12]	καθαρά; Οὐκ ἂν ἔχοις ἕτερον	εἰπεῖν	καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τοῦτον τὸν
[5, 9]	πάλιν. Ἕτερον δέ ἐστι χρόνον	εἰπεῖν	ὅσον ἔμελλε κρατεῖν ἡ αἰχμαλωσία,
[5, 9]	Ἱεροσόλυμα, οὐκ ἐτόλμησε προσθεῖναι καὶ	εἰπεῖν,	ὅτι ἀναστήσεται πάλιν, οὐδὲ χρόνον
[5, 3]	καὶ ἀοικήτῳ. Καὶ οὐκ ἔστιν	εἰπεῖν,	ὅτι εἶπε μὲν ταῦτα, οὐκ
[5, 9]	τῆς Ῥωμαίων μὲν οὐδὲν τοιοῦτον	εἶπεν·	ἀλλ´ ὅτι μὲν ἐρημωθήσεται τὰ
[5, 9]	τὰ ἐκείνων φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ	εἶπεν	ἐκεῖνα, ἄκουσον τί φησι μετὰ
[5, 12]	λατρείας περιστήσεται ταύτης, οὐχ ἁπλῶς	εἶπεν,	Ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ
[5, 12]	τῶν προσαγόντων αὐτήν· οὐ γὰρ	εἶπεν,	Ἐν τῷ Ἰσραὴλ, ἀλλ´, Ἐν
[5, 12]	φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις. Οὗτος	εἶπεν,	Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος
[5, 12]	πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος	εἶπεν,	Ἐπὶ τὰ ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν,
[5, 12]	τούτῳ συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν προφήτης	εἶπεν,	Ἐπιφανήσεται Κύριος· ὁ Ἀπόστολός φησιν,
[5, 5]	ἐνταῦθα πάλιν καὶ τὴν πόλιν	εἶπεν,	καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν,
[5, 9]	τιμῇ τὸν Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν	εἶπεν	ὁ Δανιὴλ ὅτι ὁ ναὸς
[5, 5]	ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ,	εἶπεν	ὁ Θεός. Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ
[5, 8]	ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς	εἶπεν,	Ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ ὑπομείνας
[5, 8]	ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ ἁπλῶς	εἶπεν,	ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ ὑπομένων
[5, 12]	Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος	εἶπεν,	Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν
[5, 1]	οὐκ ἔχων τὴν πόλιν; κἂν	εἴπῃ,	ὅτι Προσδοκῶ τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν,
[5, 4]	τῆς προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε	εἴπῃς,	ὅτι Τὰ εἴδωλά μοι ἐποίησε,
[5, 2]	προαναφωνεῖν; καὶ τίς ἂν ταῦτα	εἴποι	νοῦν ἔχων; Τὸ μὲν γάρ
[5, 12]	τοῦτο καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες (ἂν	εἴποιμεν,	ὅτι συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην αὕτη
[5, 5]	ἀκούσωμεν· Ἐξωμολογησάμην γὰρ, φησὶ, καὶ	εἶπον·	Κύριε ὁ Θεὸς, ὁ μέγας
[5, 3]	Οὐ κατὰ σύγκρισιν τοῦτο ποιῶν	εἶπον,	φησὶν, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἰουδαίους
[5, 10]	οἱ προφῆται μετὰ διωρισμένων χρόνων	εἰπόντες,	ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον ὁρίσαντες,
[5, 9]	δὴ λοιπὸν καὶ περὶ ταύτης	εἴπωμεν.	Ὅτι γὰρ καὶ περὶ ταύτης
[5, 6]	Ἀλλ´ ὅμως τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν	εἰπὼν	ἃς ἥμαρτον, καὶ τὴν δίκην
[5, 9]	ἠνέσχετο τὴν ὑμετέραν ζηλῶσαι φιλονεικίαν.	Εἰπὼν	γὰρ ὅτι αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα,
[5, 7]	τῶν Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος ἐκράτει.	Εἰπὼν	δὲ δι´ ἑτέρων πλειόνων ὁ
[5, 8]	παντελὴς τῶν ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή·	εἰπὼν	δὲ, ὅτι Μακάριος ὁ ὑπομείνας
[5, 6]	γὰρ οὐδὲν ἔχομεν δικαίωμα σωτηρίας.	Εἰπὼν	δὴ ταῦτα, καὶ θρηνήσας ἱκανῶς,
[5, 9]	οὐχ ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω	εἰπὼν	ἐπὶ τῆς Ἀντιόχου νίκης καὶ
[5, 8]	αἰχμαλωσίαν τὴν ὑπ´ αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν	εἰπὼν,	καὶ περὶ ταύτης διελέχθη τῆς
[5, 5]	ὅτι περὶ τούτων ταῦτά φησιν,	εἰπὼν,	Ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην σου,
[5, 1]	ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς	εἰπών·	Οὐ μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ
[5, 5]	ἀκριβείας προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας, οὕτως	εἰπών·	Οὕτως εἶπε Κύριος· ὅταν μέλλῃ
[5, 2]	πόσοι βασιλεῖς πολλὰ καὶ μεγάλα	εἰργάσαντο	τὰς πόλεις ἀγαθὰ, καὶ πολέμους
[5, 7]	ἐποίησαν, καὶ οἱ στρατηγοὶ τούτων	εἰργάσαντο,	τοὺς δόλους, τὰς νίκας, τὰς
[5, 2]	γὰρ ἐν θεάτρῳ παρελθοῦσα τοῦτο	εἰργάσατο,	ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ, δέκα μόνον
[5, 3]	τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς παρουσίας	εἰργάσατο,	τῇ παραθέσει τοῦ ψεύδους τὴν
[5, 10]	ὁ Ἰώσηππος, καθάπερ ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν	εἴρηκεν.	Τίς οὖν ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται
[5, 1]	διαλέξει πρὸς τὴν ἀγάπην ὑμῶν	εἰρημένα.	Ἐπειδὴ δὲ οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν
[5, 12]	τοῖς λεγομένοις. Καὶ γὰρ τὰ	εἰρημένα	οὐ δι´ ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ
[5, 4]	Ἤρκει μὲν οὖν καὶ τὰ	εἰρημένα	πρὸς ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ μηδέποτε
[5, 8]	τις ὑποπτεύῃ τὰ παρ´ ἡμῶν	εἰρημένα,	φέρε καὶ αὐτὰς παραθώμεθα τὰς
[5, 10]	Καὶ ὅτι οὐ ψεῦδος τὰ	εἰρημένα,	φέρε καὶ τὴν ἀπὸ τῶν
[5, 10]	τούτοις; Τουτέστι, πρὸς τούτοις τοῖς	εἰρημένοις,	τῇ τῆς θυσίας ἀναιρέσει καὶ
[5, 8]	οἱ λόγοι (τὸ ἀσαφὲς τῶν	εἰρημένων	αἰνιττόμενος) ἕως καιροῦ πέρατος. Εἶτα
[5, 12]	τοῦτο δῆλον; Ἀπό τε τῶν	εἰρημένων,	ἀπό τε ἑτέρων πλειόνων σημείων.
[5, 1]	πάντως, καὶ οὐκ ἀνέχεται τῶν	εἰρημένων.	Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν, ἐστὶν ἐμὸς
[5, 12]	κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ μήκει τῶν	εἰρημένων,	καὶ δέδοικα μὴ μάτην καὶ
[5, 8]	λέγω, φέρε καὶ ἕτερον τῶν	εἰρημένων	παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν μάλιστα ἀξιόπιστον
[5, 2]	εἰπέ μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι τῶν	εἰρημένων,	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ δεῖξαι ψευδῆ
[5, 3]	προκείμενον βαδιοῦμαι. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν	εἰρήνην,	φησὶν, ἐπὶ τὴν γῆν, ἀλλὰ
[5, 2]	οὐκ ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων	εἰρήνης,	ἀλλ´ ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ
[5, 2]	Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων	εἰρήνης	συνέστηκεν, ὅτε ἐλάττων ἦν, ὅτε
[5, 12]	τὰ εἰρημένα οὐ δι´ ὑμᾶς	εἴρηται,	ἀλλὰ δι´ ἐκείνους τοὺς ἀσθενοῦντας,
[5, 10]	Ὅτι δὲ περὶ Ῥωμαίων ταῦτα	εἴρηται,	καὶ ὁ Ἰώσηππος, καθάπερ ἔμπροσθεν
[5, 9]	ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα χρόνος	εἴρηται,	φησί· χρόνος, οὐ τῆς αἰχμαλωσίας,
[5, 11]	Συῤῥήξαντες τοίνυν τῷ βασιλεῖ, πάλιν	εἰς	ἀνάγκην αὐτὸν κατέστησαν παντελοῦς ἐρημώσεως.
[5, 7]	τὰς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας· προϊὼν	εἰς	Ἀντίοχον, τελευτᾷ πάλιν, καί φησι·
[5, 3]	ἐγχειρησάντων, καὶ μαθητὰς συναγαγόντων, καὶ	εἰς	ἄρχοντας, καὶ εἰς προστάτας ἀναῤῥηθέντων,
[5, 7]	θυσίας τὰς καθημερινάς· καὶ δώσουσιν	εἰς	αὐτὸν βδέλυγμα, καὶ τοὺς ἀνομοῦντας
[5, 8]	πρώτου βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ διαμερισμὸν	εἰς	αὐτοὺς τῆς βασιλείας· οὔτε δὲ
[5, 5]	μετὰ πολλὰ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα	εἰς	δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως, οὐδὲ
[5, 1]	παράκλησις, καὶ διδασκαλία, καὶ λόγος	εἰς	δόξαν Χριστοῦ συντείνων. Διὰ ταῦτα
[5, 6]	τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν,	εἰς	ἑαυτὸν τὴν ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος
[5, 6]	ἀπὸ τούτου πάλιν τὸν Θεὸν	εἰς	ἔλεον ἐπισπάσασθαι βουλόμενος, Καὶ ἐπῆλθε,
[5, 12]	ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ	εἰς	ἓν χωρίον συγκλείοντος τὰς θυσίας
[5, 12]	ἔτι εἰς μίαν πόλιν, οὐδὲ	εἰς	ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν
[5, 12]	γε οὐκ ἐφεῖτο τοῦτο, ἀλλ´	εἰς	ἕνα τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ
[5, 12]	εἰκῆ δόξω διενοχλεῖν. Διόπερ αὐτὸ	εἰς	ἕτερον ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν,
[5, 8]	Μακάριος ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας	εἰς	ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε·
[5, 8]	δὲ, ὅτι Μακάριος ὁ ὑπομείνας	εἰς	ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε, (τὴν
[5, 5]	ἔλεγεν· Ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔῤῥιψεν	εἰς	θάλασσαν. Εἶτα καὶ τὸν τρόπον
[5, 11]	παντός. Καὶ νῦν ἐὰν ἔλθῃς	εἰς	Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ ὄψει τὰ θεμέλια·
[5, 9]	καθημένους ἀγῶσι ἐκ μέσων νυκτῶν	εἰς	μεσημβρίαν μέσην καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν
[5, 6]	καὶ τὴν δίκην ἣν ὑπέμειναν	εἰς	μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως ἐκ
[5, 2]	Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας τὰς προῤῥήσεις	εἰς	μέσον, κἂν ἴδῃς ἐν ἐκείναις
[5, 4]	Ἰουδαίους καὶ παράγειν ἡμῖν προφήτην	εἰς	μέσον τὸν λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται
[5, 12]	Εἰ γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος	εἰς	μηδένα ἕτερον τόπον ἀνάγειν θυσίαν,
[5, 12]	καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκ ἔτι	εἰς	μίαν πόλιν, οὐδὲ εἰς ἕνα
[5, 2]	καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη λαληθήσεται	εἰς	μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο,
[5, 2]	ἐὰν κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο	εἰς	πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ ὃ
[5, 3]	καὶ ἀπὸ περάτων τῆς οἰκουμένης	εἰς	πέρατα τήν τε αὐτοῦ θεραπείαν
[5, 7]	καὶ οἱ συνετοὶ λαοῦ συνήσουσιν	εἰς	πολλὰ, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ῥομφαίᾳ
[5, 3]	συναγαγόντων, καὶ εἰς ἄρχοντας, καὶ	εἰς	προστάτας ἀναῤῥηθέντων, καὶ σβεσθέντων εὐθέως,
[5, 5]	Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν τὸν προφήτην,	εἰς	συμπλήρωσιν τῆς ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα
[5, 1]	ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰσελθὼν γὰρ	εἰς	τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τὸν ναὸν
[5, 4]	δῆλόν ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν	εἰς	τὰ προφητικὰ παρακύψαντι βιβλία. Καὶ
[5, 3]	Παῦλος οὕτως ἐποίησεν; εἰσελθὼν γὰρ	εἰς	τὰς Ἀθήνας, οὐκ ἀπὸ προφητῶν
[5, 1]	καὶ τὴν ἐρήμωσιν προαναφωνῶν τὴν	εἰς	τέλος. Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται
[5, 7]	τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος	εἰς	τὴν αὐτῶν βοήθειαν. Ἐντῷ καιρῷ
[5, 1]	ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ ναὸς, οὐδὲ	εἰς	τὴν προτέραν ἐπανήξουσι πολιτείαν. Οὕτω
[5, 3]	πρὸς ἀπάτην τῶν πολλῶν γενόμενον,	εἰς	τὴν τοῦ διαβόλου περιετρέπετο κεφαλήν.
[5, 9]	μεσημβρίαν μέσην καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν	εἰς	τίνα ὁ στέφανος περιστήσεται, καὶ
[5, 11]	καὶ κατὰ μικρὸν ἄχρις αὐτοὺς	εἰς	τὸ θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν
[5, 8]	μητροπόλει τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν	εἰς	τὸ πεδίον μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ
[5, 5]	φησὶ Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς	εἰς	τὸν τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς
[5, 12]	τόπον ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´ ἢ	εἰς	τὸν τόπον ὃν ἂν ἐκλέξηται
[5, 5]	μου τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι	εἰς	τὸν τόπον τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω
[5, 12]	Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ	εἰς	τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 6]	κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον· Παρέδωκας ἡμᾶς	εἰς	χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν,
[5, 3]	οὓς προείπομεν, ἵνα καὶ οὗτος	εἷς	ἐκείνων νομίζηται εἶναι. Καὶ ὅπερ
[5, 7]	καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, κριὸς	εἷς	ἑστηκὼς πρὸ τοῦ Οὐβὰλ, καὶ
[5, 3]	ἄνθρωπος ἦν καὶ τῶν πολλῶν	εἷς;	Ὃ γὰρ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν·
[5, 6]	καὶ δεῖξαι σαφῶς, πῶς οὐδὲ	εἷς	προφήτης ἐπηγγείλατό τινα λύσιν ἔσεσθαι
[5, 3]	δυνατὸν, εἴ γε ἄνθρωπος ἦν	εἷς	τῶν πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ
[5, 3]	ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν	εἰσαγαγεῖν	παρ´ Ἕλλησι, καὶ πολιτείαν ἐνστήσασθαι
[5, 3]	προσκυνεῖται; Πάλιν, τί δήποτε πολλῶν	εἰσαγαγόντων	πολιτείαν καινὴν καὶ μαθητὰς ἐσχηκότων,
[5, 6]	δὴ ταῦτα, καὶ θρηνήσας ἱκανῶς,	εἰσάγει	λοιπὸν τὴν πόλιν, καθάπερ τινὰ
[5, 12]	τῆς λατρείας ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον	εἰσάγων.	Ἐνῆν μὲν οὖν μετὰ τούτων
[5, 5]	ἀξίου περὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ	εἰσακούσομαί	σου. Ἀλλ´ ὅτε τὴν ἀπόφασιν
[5, 1]	τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.	Εἰσελθὼν	γὰρ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ
[5, 3]	ἐπεὶ καὶ Παῦλος οὕτως ἐποίησεν;	εἰσελθὼν	γὰρ εἰς τὰς Ἀθήνας, οὐκ
[5, 12]	τοῦ Χριστοῦ, καὶ θυσίας ἑτέρας	εἰσενεχθήσεται	τρόπος, ἐκείνων τῶν παρ´ ὑμῖν
[5, 7]	τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν.	Εἴσεσθε	δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς
[5, 3]	ἔκβασις, καὶ διὰ τοῦ τέλους	εἴσεσθε	σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός ἐστι πλάνος,
[5, 1]	Οὕτω γὰρ ὑμεῖς τε ἀκριβέστερον	εἴσεσθε	τὰ ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί τε
[5, 3]	αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς διδασκαλίας	εἰσήγαγον	τὸν τρόπον. Ἐπεὶ οὖν καὶ
[5, 11]	Ἀαρὼν ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον	εἰσήνεγκαν.	Ἀλλ´ ὅμως πρὸς ἅπαντα τυφλώττοντες
[5, 3]	παρουσίαν καὶ τὴν ἀληθῆ οἰκονομίαν,	εἰσήνεγκεν	ἀπατεῶνάς τινας, οὓς προείπομεν, ἵνα
[5, 11]	αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι πάντων	εἰσὶ	δυνατώτεραι, καὶ ἰσχυρὰ τὰ ἔργα
[5, 5]	τοὺς νόμους μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί	εἰσι	συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς
[5, 2]	ἀρχομένους εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ ὀνόματός	εἰσί	τισι γνώριμαι. Ἡ δὲ εὐτελὴς
[5, 4]	δίκαιοι ταύτην παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν	εἰσίν.	Ἃ μὲν γὰρ ἐγὼ λέγω,
[5, 12]	Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ πάντες αὐτὸν	εἴσονται	λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ οὖν Σοφονίας
[5, 12]	τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν.	Εἶτα	ἀπὸ τοῦ τρόπου τῆς θυσίας·
[5, 8]	ἥμισυ καὶ μικρόν τι πρός.	Εἶτα	δηλῶν ὅτι κατάλυσις ἔσται τῶν
[5, 10]	Τίτου, περαιτέρω προάγων τὸν χρόνον,	εἶτα	διδάσκων ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ,
[5, 7]	τοὺς δοκίμους τοὺς ἐν αὐτοῖς.	Εἶτα	διηγούμενος τοῦ βασιλέως τὴν δύναμιν
[5, 7]	δικαιοσύνη. Καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη.	Εἶτα	ἐκ δευτέρου πάλιν αὐτὴν ταύτην
[5, 6]	τέσσαρες μετ´ ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς·	εἶτα	ἐξ ἑνὸς τούτων τῶν τεσσάρων
[5, 6]	μὲν φύγωμεν, τὰ δὲ ζηλώσωμεν.	~Εἶτα	ἐπειδὴ κατέδραμεν αὐτῶν τῆς παρανομίας,
[5, 8]	εἰρημένων αἰνιττόμενος) ἕως καιροῦ πέρατος.	Εἶτα	καὶ τὴν αἰτίαν φησὶ τῆς
[5, 5]	καὶ ἀναβάτην ἔῤῥιψεν εἰς θάλασσαν.	Εἶτα	καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπανόδου,
[5, 7]	ἀνὰ μέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.	Εἶτα	λέγων τὴν συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου
[5, 10]	Δαρείου, καὶ μετὰ τοῦτον Ἀρταβάνης·	εἶτα	μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ,
[5, 4]	λέγει ἐγγράφως παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις,	εἶτα	ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων,
[5, 10]	μετ´ ἐκείνους Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπου,	εἶτα	ὁ Ξέρξης ὁ Δαρείου, καὶ
[5, 10]	γὰρ τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης,	εἶτα	οἱ μάγοι, καὶ μετ´ ἐκείνους
[5, 10]	πολὺν καὶ πλείονα πάλιν ἐσόμενον.	Εἶτα	πάλιν ἀκριβέστερον λέγων φησὶ, Καὶ
[5, 7]	ἣ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν.	Εἶτα	περὶ τοῦ Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου (διαλεγόμενος,
[5, 11]	τὸν ἀνδριάντα ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ·	εἶτα	συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει χρόνῳ ποτὲ
[5, 4]	γενέσθαι, καὶ ἀκουστά σοι ἐποίησα.	Εἶτα	τὴν αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως λέγων,
[5, 8]	ἀσεβεῖς, καὶ οἱ νοήμονες συνήσωσιν.	Εἶτα	τὸν καιρὸν προλέγων, ὅσον μέλλει
[5, 11]	ἐπισπωμένου πρὸς τὴν οἰκείαν ἀσέβειαν·	εἶτα	τὸν παλαιὸν τῆς θεραπείας προβαλλομένου
[5, 3]	εἶναι πιστὸν, τὸν δὲ ἄπιστον,	εἶτα	τὸν πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ
[5, 8]	ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πατῆσαι.	Εἶτα	τὸν τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ
[5, 8]	καὶ μὴ προδόντας τὴν εὐσέβειαν,	εἶτα	τυχόντας τῆς ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο
[5, 7]	πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων πεσοῦνται.	Εἶτα	φησὶ καὶ τὴν αἰτίαν, δι´
[5, 9]	διὰ τὸ μέλλον ἔσεσθαι τόλμημα.	Εἶτά	φησι καὶ τὴν αἰτίαν, Ἕως
[5, 3]	διὰ τοῦ τέλους εἴσεσθε σαφῶς,	εἴτε	ἄνθρωπός ἐστι πλάνος, ὡς φατὲ,
[5, 3]	πλάνος, ὡς φατὲ, καὶ παράνομος,	εἴτε	Θεὸς ὁ πάντα συγκρατῶν, καὶ
[5, 10]	μὴ ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι τὸν ναὸν,	εἶχον	ἂν λέγειν, ὅτι Εἴ γε
[5, 4]	λοιπὸν ἀπολήψονται· καίτοι γε οὐδεμίαν	εἶχον	ἀνάγκην ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ ἀναστήσεται,
[5, 12]	τὸν μετὰ τὴν ἐπάνοδον τὴν	ἐκ	Βαβυλῶνος, καὶ τὴν τῆς πόλεως
[5, 6]	ὃς ἐξήγαγες τὸν λαόν σου	ἐκ	γῆς Αἰγύπτου, καὶ ἐποίησας σεαυτῷ
[5, 7]	Καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη. Εἶτα	ἐκ	δευτέρου πάλιν αὐτὴν ταύτην τὴν
[5, 3]	ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ δὲ	ἐκ	Θεοῦ ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι
[5, 9]	ἐν Ὀλυμπιακοῖς μὲν καθημένους ἀγῶσι	ἐκ	μέσων νυκτῶν εἰς μεσημβρίαν μέσην
[5, 5]	αἰχμαλωσίαν ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς	ἐκ	πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐκ
[5, 5]	ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ	ἐκ	πάντων τῶν τόπων, οὗ διέσπειρα
[5, 1]	μειζόνως τὰ οἰκεῖα δόγματα· φέρε	ἐκ	περιουσίας καὶ τοῦτο ἀποδείξωμεν πάλιν,
[5, 12]	οὕτω πώς φησιν ὁ Μαλαχίας	ἐκ	προσώπου τοῦ Θεοῦ· Εἰ λήψομαι
[5, 12]	ἀνάγκην ἡμῶν ύων λοιπὸν τὴν	ἐκ	τῆς τοῦ τόπου παρατηρήσεως, αὶ
[5, 7]	ἐστὶν, οὕτω πώς φησι· Καὶ	ἐκ	τοῦ ἑνὸς αὐτῶν ἐξῆλθε κέρας
[5, 8]	Εἶτα τὸν τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον,	ἐκ	τοῦ μετώπου μέγιστον ἀναφύσαντα κέρας·
[5, 4]	πάντα τὸν λόγον, ὃς ἐξελεύσεται	ἐκ	τοῦ στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ
[5, 6]	εἰς μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως	ἐκ	τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα οὖν
[5, 8]	ἄρξειν τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ	ἐκ	τούτων ἕνα τινὰ βασιλέα, τὸν
[5, 3]	κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται Ἀπολλώνιος ὁ	ἐκ	Τυάνων πεποιηκέναι; Ἀλλ´ ἵνα μάθῃς
[5, 6]	τὸν Θεὸν ἐποίησε· καὶ δῆλον	ἐκ	τῶν ἑξῆς. Ἀλλ´ ὅπερ ἔλεγον·
[5, 11]	ἅπτεσθαι λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν	ἐκ	τῶν θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ τε
[5, 7]	ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν	ἐκ	τῶν κατειληφότων αὐτοὺς δεινῶν· καὶ
[5, 11]	τὸ πῦρ ἄνωθεν ὑμῖν ἀφεῖναι	ἐκ	τῶν οὐρανῶν δυνατὸς ἦν; τούτου
[5, 7]	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος	ἐκ	χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ
[5, 7]	ἦν ὁ ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν	ἐκ	χειρὸς αὐτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα
[5, 8]	διὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν	ἐκάλει.	Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος
[5, 10]	ἀνθρώπου παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα	ἐκαλεῖτο,	αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον,
[5, 8]	Ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελεχισμοῦ. Ἐνδελεχισμὸς	ἐκαλεῖτο	ἡ καθημερινὴ θυσία· τὸ γὰρ
[5, 1]	οὕτω δὴ καὶ ὑμεῖς καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε, ποῦ παραίνεσις,
[5, 3]	ἀπὸ τῆς ἐκβάσεως, καὶ καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν αὐξανόμενα, καὶ οὐδὲ τῆς
[5, 5]	πλινθουργίαν ποιεῖν. Καὶ ἐμαστιγοῦντο καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν, ἵνα μάθῃς, τί ἔστι
[5, 1]	φίλοινοι καὶ φιλοπόται, ἀνιστάμενοι καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν περιεργάζονται καὶ πολυπραγμονοῦσι ποῦ
[5, 8]	καὶ ὑπὸ τὴν ἕω καθ´	ἑκάστην	ἡμέραν τῷ Θεῷ θύειν· διὸ
[5, 8]	κλασθέντος, ἄλλα ἀναβλαστῆσαι τέσσαρα καθ´	ἕκαστον	τῶν ἀνέμων τετραμμένα· ἐξ αὐτῶν
[5, 12]	τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ	ἕκαστος	ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτοῦ. Καίτοι
[5, 12]	οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος	ἕκαστος	θεραπεύσει τὸ θεῖον, τίνα ἂν
[5, 5]	μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν,	ἕκαστος	παρὰ τοῦ γείτονος αὐτοῦ καὶ
[5, 8]	πρὸς τὰ τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν	ἑκάστου,	τοὺς διαδόχους μετὰ τὸν θάνατον
[5, 3]	καὶ δέκα, καὶ εἴκοσι, καὶ	ἑκατὸν,	ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, ἐν
[5, 3]	οὐχὶ πεντήκοντα μόνον, ἀλλὰ καὶ	ἑκατὸν,	καὶ δὶς τοσαῦτα, καὶ τρὶς,
[5, 3]	λέγων, ἀλλὰ τὸ τέλος τῶν	ἐκβαινόντων	πραγμάτων. Ἦλθον γὰρ διχάσαι, φησὶν,
[5, 3]	νῦν, διὰ τὴν εὐσέβειαν μισοῦνται,	ἐκβάλλονται	τῶν οἰκιῶν τῶν πατρῴων, καὶ
[5, 3]	ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα ἀπὸ τῆς	ἐκβάσεως,	καὶ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν αὐξανόμενα,
[5, 4]	οἱ δι´ αὐτῆς μὲν τῆς	ἐκβάσεως	τῶν πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ ἐν
[5, 4]	γράψας ἀπέθετο, ἵνα μετὰ τὴν	ἔκβασιν	αὐτὰ αὐτῶν καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα,
[5, 4]	καὶ ἀλαζόνες, καὶ μετὰ τὴν	ἔκβασιν	ἠναισχύντουν ὡς μὴ προακηκοότες, οὐ
[5, 4]	διαφθαρῆναι ῥᾳδίως, ἀλλ´ ἀναμεῖναι τὴν	ἔκβασιν	τῶν ἐν αὐτῷ γεγραμμένων πραγμάτων.
[5, 3]	τῶν πραγμάτων ὑμᾶς πιστώσεται ἡ	ἔκβασις,	καὶ διὰ τοῦ τέλους εἴσεσθε
[5, 6]	μὲν ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι δὲ	ἐκβεβηκὸς	ὁ Ἱερεμίας· ὁ μὲν γάρ
[5, 4]	δείκνυμι διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν	ἐκβεβηκότα,	καὶ ὅτι ἔπεσε, καὶ ὅτι
[5, 2]	καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν μελλόντων	ἐκβήσεσθαι	μετὰ μακρὸν ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε
[5, 6]	ἅψεται παρανόμου τραπέζης, καὶ τῶν	ἐκγόνων	ἀπογεύσεται τῶν ἑαυτῆς. Ὁ δὲ
[5, 3]	οὐδὲ ἐπειδὴ τὰ γράμματα τὰ	ἐκεῖ	κείμενα τῶν προφητῶν ἦσαν τιμιώτερα,
[5, 8]	ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις, ὥσπερ	ἐκεῖ	τετρακόσια ἔτη, καὶ μετὰ ταῦτα
[5, 3]	ἀλήθειαν συσκιάσαι σπεύδων· ἀλλ´ οὐδὲ	ἐκεῖ	τι ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα, ἀλλ´
[5, 5]	τῶν τόπων, οὗ διέσπειρα ὑμᾶς	ἐκεῖ,	φησὶ Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς
[5, 11]	εἰς τὸ θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν	ἐκεῖθεν	ἐπὶ τὴν τῶν εἰδώλων θεραπείαν
[5, 5]	τὸν τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς	ἐκεῖθεν.	Ὁρᾷς πῶς καὶ ἐνταῦθα πάλιν
[5, 11]	καὶ τὴν πόλιν καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν,	ἐκεῖθέν	τε Αἰλία μέχρι τοῦ νῦν
[5, 9]	ἐκείνων φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν	ἐκεῖνα,	ἄκουσον τί φησι μετὰ ταῦτα·
[5, 8]	καὶ τοῦ ὑστέρου τοῦ μετ´	ἐκεῖνα	ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα μή τις
[5, 11]	μὲν ἄνθρωπος ἦν ὁ καταλύσας	ἐκεῖνα,	ἐνῆν καὶ παρὰ (ἀνθρώπου πάλιν
[5, 3]	ἵνα μάθῃς ὅτι ψεῦδος πάντα	ἐκεῖνα	ἦν καὶ φαντασία, καὶ ἀληθὲς
[5, 3]	Εἰ μὲν οὖν ἐψεύσατο πάντα	ἐκεῖνα,	καὶ μὴ ἔλαβε τέλος, ἀπίστει
[5, 3]	καὶ τούτοις· εἰ δὲ ὁρᾷς	ἐκεῖνα	λάμποντα ἀπὸ τῆς ἐκβάσεως, καὶ
[5, 1]	κἂν ἀληθεύωσιν ἔν τισιν, οὐδὲ	ἐκεῖνα	ῥᾳδίως παραδεχόμεθα. ~βʹ Φέρε οὖν,
[5, 2]	εἰς μέσον, κἂν ἴδῃς ἐν	ἐκείναις	ψευδόμενον, μηδὲ ταύτην καταδέξῃ, μηδὲ
[5, 12]	ἓν χωρίον συγκλείοντος τὰς θυσίας	ἐκείνας,	ὁ προφήτης λέγει, ὅτι ἐν
[5, 2]	χρόνον προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν	ἐκείνας	τὰς προῤῥήσεις εἰς μέσον, κἂν
[5, 6]	Ὁρᾷς ὡς ἡ ἀρὰ ἐπληροῦτο	ἐκείνη	ἡ λέγουσα· Ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ
[5, 12]	(ἂν εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη πρὸς	ἐκείνην	αὕτη ἡ θυσία, κυρίως ἂν
[5, 11]	μανίαν ἔχων περὶ τὴν σπουδὴν	ἐκείνην,	δείσας μὴ περαιτέρω προελθὼν ἐπὶ
[5, 8]	Θεῷ θύειν· διὸ τὴν θυσίαν	ἐκείνην	ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν
[5, 10]	ἔτη. Δηλῶν τοίνυν, ὅτι οὐκ	ἐκείνην	λέγει τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ,
[5, 11]	Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ τὴν μετ´	ἐκείνην.	Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς
[5, 9]	σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ τὴν προσευχὴν	ἐκείνην	τὴν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ
[5, 10]	τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ τὴν μετ´	ἐκείνην,	τὴν ἐπὶ Πομπηΐου, καὶ Οὐεσπασιανοῦ,
[5, 10]	τὸν Ἐπιφανῆ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν	ἐκείνην,	τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν ἔτη.
[5, 11]	τῆς ἥττης καὶ τῆς ἀναισχυντίας	ἐκείνης	ἔλεγχον, τὸ ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ
[5, 3]	προειπὼν, τὰ περὶ τῆς γυναικὸς	ἐκείνης,	τὰ περὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ
[5, 12]	ἕτερον ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν,	ἐκεῖνο	τέως δέομαι ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς
[5, 4]	σύστασιν μαρτυροῦσάν μοι καὶ συναγωνιζομένην·	ἐκεῖνοι	δὲ οἱ δι´ αὐτῆς μὲν
[5, 1]	ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ οἱ ἅγιοι	ἐκεῖνοι,	ἕως ὅτε πρὸς τὴν πατρίδα
[5, 3]	τούτων, εἰ τοιοῦτός ἐστιν οἷοι	ἐκεῖνοι,	καὶ μὴ θείᾳ δυνάμει πάντα
[5, 4]	ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον ἃ δὲ	ἐκεῖνοι	λέγουσιν, ἐν ῥήμασίν ἐστι ψιλοῖς
[5, 12]	τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´ ὑμῶν	ἐκεῖνοι	μανθάνοντες ταῦτα, καὶ τῆς πονηρᾶς
[5, 3]	καιρῷ, ὑπὸ τῶν αὐτῶν δικαστῶν,	ἐκεῖνοι	μὲν σεσίγηνται, οὗτος δὲ μόνος
[5, 1]	ἀκριβέστερον εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ δόγματα,	ἐκεῖνοί	τε μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν
[5, 4]	τὰ γινόμενα, καὶ τὰ ἀγαθὰ	ἐκείνοις	ἐλογίζοντο· καὶ νῦν μὲν ἐξελθόντες
[5, 5]	τὸν Ἰσαὰκ, διὰ τὸν Ἰακώβ.	Ἐκείνοις	ἐπηγγείλατο, φησὶ, καὶ ὑπέσχετο, οἳ
[5, 11]	οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν ναὸν	ἐκεῖνον.	Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς
[5, 7]	Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα τοὺς μετ´	ἐκεῖνον	ἀναστάντας ὕστερον, κέρας ὕστατον αὐτὸν
[5, 3]	ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ μετ´	ἐκεῖνον	ἀνέστη Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος, ὃς
[5, 6]	περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες μετ´	ἐκεῖνον	ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα ἐξ ἑνὸς
[5, 10]	ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα	ἐκεῖνον,	ὁμοῦ καὶ πότε καὶ ὑπὸ
[5, 12]	καὶ φιλονεικία· περὶ γὰρ ἑτέρας	ἐκεῖνος	εἶπε, καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος
[5, 12]	εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς αὐτῶν·	ἐκεῖνος	εἶπεν, Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι
[5, 7]	τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως	ἐκεῖνος	ἐκράτει. Εἰπὼν δὲ δι´ ἑτέρων
[5, 11]	παντελοῦς ἐρημώσεως. Καθελὼν γὰρ αὐτοὺς	ἐκεῖνος,	καὶ χειρωσάμενος, καὶ τὰ λείψανα
[5, 4]	ὡς τὰ γραμμάτιά φησιν, οὐκ	ἐκεῖνος	ὁ προφέρων τὰ γραμμάτια. Οὕτω
[5, 12]	Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ τὰ ἔθνη·	ἐκεῖνός	φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις. Οὗτος
[5, 8]	καὶ αὐτὰς παραθώμεθα τὰς ῥήσεις	ἐκείνου.	Ἐπαινέσας γὰρ καὶ θαυμάσας τὸν
[5, 7]	γῆς, καὶ ἕως τοῦ καιροῦ	ἐκείνου,	καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ
[5, 8]	τὴν τῶν τεσσάρων ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος	ἐκείνου,	καὶ τὴν πρὸς τὰ τέσσαρα
[5, 11]	καὶ τοὺς λίθους τοῦ τόπου	ἐκείνου,	καὶ τῆς ἀκαίρου φιλονεικίας ἔστησεν
[5, 10]	τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ´	ἐκείνου	τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἀρίθμει,
[5, 7]	τοῦ βασιλέως τὴν δύναμιν αὐτοῦ	ἐκείνου,	(φησί· Καὶ ποιήσει κατὰ τὸ
[5, 11]	ταῦτα αἰτοῦντες, καὶ τὰς μιαρὰς	ἐκείνου	χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ τὴν τῶν
[5, 10]	εἶτα οἱ μάγοι, καὶ μετ´	ἐκείνους	Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπου, εἶτα ὁ
[5, 8]	ἀσεβούντων εἶδον τὴν μεταβολὴν, οὐκ	ἐκείνους	μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ τοὺς ἐν
[5, 12]	δι´ ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ δι´	ἐκείνους	τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´ ὑμῶν
[5, 6]	ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν. Καὶ γὰρ ὡς	ἐκείνους,	φησὶν, οὐκ ἀπὸ κατορθωμάτων (ἔσωσας,
[5, 7]	τῆς γῆς· καὶ τῷ τράγῳ	ἐκείνῳ	κέρας θεωρητὸν ἀνὰ μέσον τῶν
[5, 7]	ἐκείνου, καὶ ἐν τῷ καιρῷ	ἐκείνῳ	σωθήσεται ὁ λαὸς πᾶς ὁ
[5, 7]	αὐτῶν βοήθειαν. Ἐντῷ καιρῷ γὰρ	ἐκείνῳ,	φησὶν, ἀναστήσεται Μιχαὴλ, ὁ ἄρχων
[5, 12]	Μὴ τοίνυν προδῶτε τὴν σωτηρίαν	ἐκείνων,	ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς
[5, 1]	δὲ οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον,	ἐκείνων	ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα, ἀλλὰ καὶ
[5, 4]	οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο ἦν, ἀλλ´	ἐκείνων,	δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι ἀναστήσεται. Ἐγὼ
[5, 7]	ἐμφαίνων ὅτι μεταξὺ τῶν κακῶν	ἐκείνων	δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ
[5, 3]	πολιτείαν καινὴν καὶ μαθητὰς ἐσχηκότων,	ἐκείνων	μὲν οὐδὲ τοὔνομα μέχρι τήμερόν
[5, 3]	προείπομεν, ἵνα καὶ οὗτος εἷς	ἐκείνων	νομίζηται εἶναι. Καὶ ὅπερ ἐπὶ
[5, 4]	μάλιστα δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ ἀπ´	ἐκείνων	ποιήσομαι φανερὸν, ὅτι οὔτε τὴν
[5, 12]	καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθήσεται τρόπος,	ἐκείνων	τῶν παρ´ ὑμῖν καταλυθεισῶν; Ἄκουσον
[5, 7]	καὶ δεικνὺς ὅτι ἐξ ἑνὸς	ἐκείνων	τῶν τεσσάρων ἐστὶν, οὕτω πώς
[5, 9]	μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον, τὸν τὰ	ἐκείνων	φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν ἐκεῖνα,
[5, 12]	ἀλλ´ εἰς ἕνα τόπον λατρεύειν	ἐκέλευσεν	ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν ἀκούσῃς
[5, 11]	ἤρξαντο τὰ θεμέλια, καὶ πολὺν	ἐκένωσαν	χοῦν, καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι
[5, 5]	πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν, τοῦ	ἐκζητῆσαι	προσευχὴν, καὶ δέησιν ἐν νηστείᾳ
[5, 11]	ἡνίκα περὶ τοῦ ζῇν πάντες	ἐκινδυνεύομεν,	καὶ παῤῥησία ἀνθρωπίνη πᾶσα παρῃρεῖτο,
[5, 2]	ἐν τοῖς προοιμίοις ταῦτα πάντα	ἐκινεῖτο.	Εἰ μὲν γὰρ τότε ἐπήγετο
[5, 2]	στρατόπεδα πολλὰ παρεσκευάσθησαν, καὶ ὅπλα	ἐκινήθη,	καὶ πᾶν εἶδος κολάσεως, καὶ
[5, 9]	σήμερον, δι´ ἣν ἅπαντα ταῦτα	ἐκινήσαμεν.	Ἀλλὰ διανάστητέ μοι νῦν· οὐδὲ
[5, 11]	μεγάλης ἀρχῆς, καὶ τεχνίτας πάντοθεν	ἐκίνησε,	καὶ πάντα ἐποίει καὶ ἐπραγματεύετο,
[5, 7]	συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ὥστε αὐτοὺς	ἐκκαθᾶραι,	καὶ δεῖξαι τοὺς δοκίμους τοὺς
[5, 2]	μὴ λέγῃς, ὅτι νῦν ἡ	Ἐκκλησία	ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης
[5, 2]	οὐχ ἕξει. Καὶ γὰρ ἐν	ἐκκλησίαις	ἁπάσαις ἀκούομεν τὴν γυναῖκα λαλουμένην,
[5, 2]	πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω μου τὴν	Ἐκκλησίαν·	καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν
[5, 2]	ὅμως οὐδὲν τούτων κατέλυσε τὴν	Ἐκκλησίαν,	οὐδὲ ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ τὸ
[5, 1]	τὰ στόματα, ἀλλὰ καὶ τὴν	Ἐκκλησίαν	(παιδεῦσαι μειζόνως τὰ οἰκεῖα δόγματα·
[5, 2]	ἦν τὸ μὴ παρατραπῆναι τὴν	Ἐκκλησίαν·	τὸ δὲ ἐν ἀρχῇ τῆς
[5, 2]	Πόσοι γοῦν πόλεμοι κατὰ τῆς	Ἐκκλησίας	ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ στρατόπεδα πολλὰ παρεσκευάσθησαν,
[5, 3]	πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	Ἐκκλησίας	ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ περάτων τῆς
[5, 3]	ἡμέραν αὐξανόμενα, καὶ οὐδὲ τῆς	Ἐκκλησίας	πύλαι ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ ὅπερ
[5, 3]	γυναικὸς ἐκείνης, τὰ περὶ τῆς	Ἐκκλησίας,	τὰ περὶ τοῦ πολέμου τούτου·
[5, 10]	ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς	Ἐκκλησίας	τὸν στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν
[5, 8]	συγχωρήσεως τῶν κακῶν, Ἕως ἂν	ἐκλεγῶσι	καὶ λευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσιν οἱ
[5, 7]	πυρῶσαι, φησὶν, αὐτοὺς καὶ τοῦ	ἐκλέξασθαι,	καὶ τοῦ ἐκλευκᾶναι ἕως καιροῦ
[5, 12]	εἰς τὸν τόπον ὃν ἂν	ἐκλέξηται	Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ εἰς
[5, 7]	καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ	ἐκλευκᾶναι	ἕως καιροῦ πέρατος. Διὰ ταῦτα
[5, 9]	ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν ἀγώνων ὄντων,	ἐκλύεσθαι	καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι μὲν οὖν
[5, 8]	καὶ τὴν τῶν τεσσάρων ἀναβλάστησιν	ἐκπεσόντος	ἐκείνου, καὶ τὴν πρὸς τὰ
[5, 8]	δειχθῆναι κριὸν μέγαν, πολλὰ μὲν	ἐκπεφυκότα	κέρατα, τὸ δὲ τελευταῖον αὐτῶν
[5, 11]	οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ	ἐκπηδῆσαν	ἐκ τῶν θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ
[5, 8]	τούτων ἕνα τινὰ βασιλέα, τὸν	ἐκπολεμήσοντα	καὶ τοὺς νόμους αὐτῶν, καὶ
[5, 7]	κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος	ἐκράτει.	Εἰπὼν δὲ δι´ ἑτέρων πλειόνων
[5, 11]	οἱ μὲν ἐν τοῖς οἴκοις	ἐκρύπτοντο,	οἱ δὲ πρὸς τὰς ἐρημίας
[5, 12]	ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	ἐκταθήσεται	τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ
[5, 3]	τοσαύτας πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης Ἐκκλησίας	ἐκτήσατο,	καὶ ἀπὸ περάτων τῆς οἰκουμένης
[5, 3]	ἐπιθυμοῦντας τὸ αἷμα τῶν μαθητῶν	ἐκχέειν,	βουλόμενος αὐτοὺς τῆς ἀκαθέκτου μανίας
[5, 6]	ἁπαλὴ, ἡ τρυφερὰ, ἧς οὐκ	ἔλαβε	πεῖραν ὁ ποῦς αὐτῆς ἐπιβῆναι
[5, 3]	ἐψεύσατο πάντα ἐκεῖνα, καὶ μὴ	ἔλαβε	τέλος, ἀπίστει καὶ τούτοις· εἰ
[5, 2]	Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν;	ἔλαβε	τέλος ἡ προφητεία, ἢ διέπεσεν;
[5, 1]	οὖν πρὸς Ἰουδαίους μάχη τέλος	ἔλαβε	τὸ προσῆκον· καὶ τὸ τρόπαιον
[5, 3]	οὐδὲν, ἔσβεσται, καὶ τέλος εὐθὺς	ἔλαβεν.	Καὶ μηδεὶς ὕβριν εἶναι νομιζέτω
[5, 3]	ᾖ ἐξ ἀνθρώπων, καταλυθήσεται; Πεῖραν	ἐλάβετε,	φησὶν, ἀπὸ Ἰούδα καὶ Θευδᾶ.
[5, 2]	ἔχουσα πολυτίμου, καὶ κατέχεε τὸ	ἔλαιον.	Ἐπετίμησαν οἱ μαθηταὶ τῷ γενομένῳ,
[5, 2]	Ἡ δὲ εὐτελὴς αὕτη γυνὴ,	ἔλαιον	καταχέασα μόνον, πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 2]	περιφανές· τί γὰρ ἦν, τὸ	ἔλαιον	καταχέειν; οὐδὲ τὸ πρόσωπον ἐπίσημον·
[5, 4]	φαίνονται λέγοντες, Τὸν λόγον ὃν	ἐλάλησας	πρὸς ἡμᾶς τῷ ὀνόματι Κυρίου,
[5, 4]	ἐσόμενα μόνον, ἀλλὰ καὶ μάρτυρας	ἐλάμβανον	τῶν γινομένων. Οὕτω γοῦν πάλιν
[5, 2]	πολέμους, καὶ μὴ μόνον μηδὲν	ἐλαττωθῆναι	τὰ καθ´ ἡμᾶς πράγματα, ἀλλὰ
[5, 2]	τῶν βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν, ὅτε	ἐλάττων	ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει,
[5, 8]	καὶ ἄλλο μικρότερον ἐνέγραψεν αὐξῆσαν.	Ἔλεγε	δὲ αὐτῷ ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς
[5, 7]	τῶν συνιόντων ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ	ἔλεγε	δεικνὺς, ὅτι πολλοὶ καὶ τῶν
[5, 12]	προαίρεσιν τῶν προσαγόντων. Διὰ τοῦτο	ἔλεγε·	Θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν. Ἄλλως
[5, 12]	καθαρὰν αὐτὴν προειπεῖν, ἔδειξε ποίαν	ἔλεγε.	Καὶ ἀπὸ τῶν προσώπων δὲ
[5, 12]	ἀληθείᾳ δεῖ προσυνεῖν. Ταῦτα δὲ	ἔλεγε,	τήν τε ἀνάγκην ἡμῶν ύων
[5, 6]	τοῦτο αὐτὸ δηλῶν ὅτι ἐξέβη,	ἔλεγε·	Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν τὰ
[5, 9]	τὸν ἐμὸν, καίτοι ὁ προφήτης	ἔλεγεν,	Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ
[5, 5]	Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον	ἔλεγεν,	Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν
[5, 5]	ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς ἀναγράφων οὕτως	ἔλεγεν·	Ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔῤῥιψεν εἰς
[5, 9]	ὁράσεις. Διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς	ἔλεγεν·	Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται
[5, 12]	τοῦ νόμου καὶ τῆς χάριτος	ἔλεγεν	ὁ Παῦλος, ὅτι οὐ δεδόξασται
[5, 1]	Ἱεροσόλυμα, καὶ τὸν ναὸν ἰδὼν,	ἔλεγεν,	ὅτι Ἔσται Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ
[5, 8]	συμφορῶν τούτων μεταβολή. Καὶ ἐρωτῶν	ἔλεγεν	οὕτως· Κύριε, τί τὰ ἔσχατα
[5, 3]	τοὺς ἀποστόλους, οὕτω πρὸς αὐτοὺς	ἔλεγεν·	Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις
[5, 6]	ἐκ τῶν ἑξῆς. Ἀλλ´ ὅπερ	ἔλεγον·	δεῖ γὰρ ἐπὶ τὸ προκείμενον
[5, 5]	δὲ μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα	ἔλεγον,	ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς σου.
[5, 6]	ἐξομολογούμενοι, περὶ τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων	ἔλεγον·	Παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν
[5, 11]	ἥττης καὶ τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνης	ἔλεγχον,	τὸ ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ τοῖς
[5, 4]	μάρτυρας ἢ καὶ ἑτέρους παρέχειν	ἐλέγχους	τοῦ μὴ ταῦτα οὕτως ἔχειν,
[5, 6]	τούτου πάλιν τὸν Θεὸν εἰς	ἔλεον	ἐπισπάσασθαι βουλόμενος, Καὶ ἐπῆλθε, φησὶν,
[5, 5]	τὴν διαθήκην σου, καὶ τὸ	ἔλεός	σου τοῖς ἀγαπῶσί σε καὶ
[5, 5]	τὴν διαθήκην σου, καὶ τὸ	ἔλεός	σου τοῖς ἀγαπῶσί σε, καὶ
[5, 9]	διενοχλεῖν, ἐπ´ αὐτὸ τὸ ζητούμενον	ἐλθεῖν,	τὴν παροῦσαν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν
[5, 11]	ἔθνους παντός. Καὶ νῦν ἐὰν	ἔλθῃς	εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ ὄψει τὰ
[5, 12]	τοῦ μετὰ τοὺς ἄλλους προφήτας	ἐλθόντος·	οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου παράγω μαρτυρίαν
[5, 7]	λοιπὸν ἐπὶ τὴν Ἀντιόχου βασιλείαν	ἐλθὼν,	καὶ δεικνὺς ὅτι ἐξ ἑνὸς
[5, 8]	ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν	ἐλθὼν	ὁ Ἀντίοχος τοῦτο τὸ ἔθος
[5, 3]	ἄπιστον, εἶτα τὸν πατέρα βούλεσθαι	ἕλκειν	ἐπὶ τὴν ἀσέβειαν τὸν υἱὸν
[5, 3]	ἦσαν τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς	Ἕλληνας	διελέγετο τοὺς οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων
[5, 11]	ἀνθρωπίνη πᾶσα παρῃρεῖτο, καὶ τὰ	Ἑλληνικὰ	ἤνθει, καὶ τῶν πιστῶν οἱ
[5, 11]	ἀναίσχυντοι παρὰ ἀνδρὸς ἀσεβοῦς καὶ	Ἕλληνος	ταῦτα αἰτοῦντες, καὶ τὰς μιαρὰς
[5, 7]	Δαρεῖον, τράγον δὲ τὸν τῶν	Ἑλλήνων	βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω τὸν Μακεδόνα,
[5, 8]	δὲ τράγον δηλοῦν, ὡς ἐξ	Ἑλλήνων	τις ὁ βασιλεύων ἔσται, ὃς
[5, 3]	τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν παρ´	Ἕλλησι	θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν ἐξέτασιν. Εἰ
[5, 3]	πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν παρ´	Ἕλλησι,	καὶ πολιτείαν ἐνστήσασθαι ξένην, οἷον
[5, 4]	γινόμενα, καὶ τὰ ἀγαθὰ ἐκείνοις	ἐλογίζοντο·	καὶ νῦν μὲν ἐξελθόντες ἐξ
[5, 11]	θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε	ἐλπίζων	ὁ μεμηνὼς καὶ ἀνόητος τοῦ
[5, 5]	ἡμῖν τὴν πλινθουργίαν ποιεῖν. Καὶ	ἐμαστιγοῦντο	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν, ἵνα μάθῃς,
[5, 11]	ἄχρις αὐτοὺς εἰς τὸ θύειν	ἐμβάλῃ,	προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν τῶν
[5, 5]	καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα εἰς δεσμωτήριον	ἐμβάλλοντας,	οὐκ εὐθέως, οὐδὲ ἐν προοιμίοις,
[5, 7]	κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ	ἐμεγαλύνθη·	καὶ ἐγὼ ἤμην συνιών. Τὴν
[5, 7]	ἐξῆλθε κέρας ἓν ἰσχυρὸν, καὶ	ἐμεγαλύνθη	περισσῶς πρὸς τὸν νότον καὶ
[5, 9]	καὶ χρόνον μεθ´ ὃν ἀπαντᾷν	ἔμελλε	καὶ παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες, φησὶ,
[5, 9]	δέ ἐστι χρόνον εἰπεῖν ὅσον	ἔμελλε	κρατεῖν ἡ αἰχμαλωσία, καὶ χρόνον
[5, 4]	Ὅτι γὰρ εἰ καὶ τέλος	ἔμελλεν	ἕξειν ὑμῖν ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία,
[5, 9]	τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´ ὅσον	ἔμελλεν	ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν.
[5, 9]	καὶ ἡμέρας καὶ ἔτη, ὅσα	ἔμελλεν	ἡ αἰχμαλωσία κρατεῖν, ἐπὶ τῆς
[5, 9]	ἔτι ἐπὶ τὸν λαὸν τὸν	ἐμὸν,	καίτοι ὁ προφήτης ἔλεγεν, Ἐπίφανον
[5, 4]	ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ	ἐμὸν	τοῦτο ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι
[5, 1]	εἰρημένων. Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν, ἐστὶν	ἐμὸς	ὁ ταῦτα λέγων· ἐγὼ αὐτὸν
[5, 8]	Καὶ εἶπε· Δεῦρο Δανιὴλ, ὅτι	ἐμπεφραγμένοι	καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ λόγοι (τὸ
[5, 7]	ῥομφαίᾳ καὶ ἐν φλογί· τὸν	ἐμπρησμὸν	τῆς πόλεως πάλιν διηγούμενος· καὶ
[5, 8]	καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ, τὸν	ἐμπρησμὸν,	τῆς πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν, τὴν
[5, 10]	εἴρηται, καὶ ὁ Ἰώσηππος, καθάπερ	ἔμπροσθεν	ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν. Τίς οὖν ὑμῖν
[5, 8]	καθὼς εἶδε Δανιὴλ πολλοῖς ἔτεσιν	ἔμπροσθεν,	καὶ ἀνέγραψε τὰ γενησόμενα. Ἆρα
[5, 8]	τὸν θάνατον τοῦ πρώτου βασιλέως	ἐμφαίνεσθαι,	καὶ διαμερισμὸν εἰς αὐτοὺς τῆς
[5, 7]	ἀσθενῆσαι αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν μικράν·	ἐμφαίνων	ὅτι μεταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων
[5, 10]	τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς	ἐμφαίνων	τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ καὶ
[5, 2]	τῶν οἰκείων αὐτῶν. Καὶ γὰρ	ἐμφύλιός	τις τότε τὰ πάντα κατεῖχε
[5, 2]	πάντα κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον δὲ	ἐμφυλίου	παντὸς χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ πολῖται
[5, 5]	{τὴν} πρώτην {πρόῤῥησιν} ἐρῶ τὴν	ἐν	Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν τὸν Ἀβραὰμ
[5, 7]	τῆς πόλεως πάλιν διηγούμενος· καὶ	ἐν	αἰχμαλωσίᾳ, καὶ ἐν διαρπαγῇ ἡμερῶν·
[5, 3]	πάσχειν. Τίς ταῦτα ἴσχυσέ ποτε	ἐν	ἀνθρώποις; εἰπέ μοι. Οὗτος τοίνυν
[5, 2]	ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι, λαμπροὶ	ἐν	ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ ἂν
[5, 2]	εἶναι πιστήν· ἂν δὲ ἴδῃς	ἐν	ἅπασιν ἀληθεύοντα, καὶ ταύτην τέλος
[5, 1]	ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους	ἐν	ἅπασιν ἀληθεύοντας, καὶ μηδὲν μηδαμοῦ
[5, 5]	προφήτης, λέγων· Καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς	ἐν	ἀργυρίῳ (καὶ χρυσίῳ, καὶ οὐκ
[5, 6]	ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ λέγουσα· Ἔσεσθε	ἐν	ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ ἡ λέγουσα,
[5, 6]	τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἔσεσθε	ἐν	ἀριθμῷ βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν αὐτὸ
[5, 3]	Πολλοὶ γοῦν ἐν προοιμίοις καὶ	ἐν	ἀρχῇ, μᾶλλον δὲ ἔτι καὶ
[5, 2]	παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ	ἐν	ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας, ἄρτι τῆς
[5, 5]	εὐθέως, οὐδὲ ἐν προοιμίοις, οὐδὲ	ἐν	ἀρχῇ τῆς κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν
[5, 10]	χρῖσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται	ἐν	αὐτῇ, καὶ τὴν πόλιν δὲ
[5, 7]	καὶ δεῖξαι τοὺς δοκίμους τοὺς	ἐν	αὐτοῖς. Εἶτα διηγούμενος τοῦ βασιλέως
[5, 4]	ἀλλ´ ἀναμεῖναι τὴν ἔκβασιν τῶν	ἐν	αὐτῷ γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ ὅτι
[5, 5]	λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν δή; Τὴν	ἐν	Βαβυλῶνι. Καὶ γὰρ καὶ ταύτην
[5, 3]	ἐν πόλεσιν ἁπάσαις καὶ χώραις,	ἐν	γῇ καὶ θαλάσσῃ, καὶ οἰκουμένῃ
[5, 5]	πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου	ἐν	γῇ οὐκ ἰδίᾳ· καὶ δουλώσουσιν
[5, 7]	διηγούμενος· καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ	ἐν	διαρπαγῇ ἡμερῶν· καὶ ἐν τῷ
[5, 3]	ἐν μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ, οὐδὲ	ἐν	δυσὶ καὶ τρισὶ, καὶ δέκα,
[5, 2]	προῤῥήσεις εἰς μέσον, κἂν ἴδῃς	ἐν	ἐκείναις ψευδόμενον, μηδὲ ταύτην καταδέξῃ,
[5, 2]	ἀντιβλέψαι οὐχ ἕξει. Καὶ γὰρ	ἐν	ἐκκλησίαις ἁπάσαις ἀκούομεν τὴν γυναῖκα
[5, 12]	προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος, ὅτι οὐκ	ἐν	ἑνὶ τόπῳ στήσεται τὰ τῆς
[5, 4]	ἐκβάσεως τῶν πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ	ἐν	ἔργοις οὐδὲν ἔχοντες δεῖξαι ὧν
[5, 8]	γὰρ Ἰουδαίοις ἔθος ἦν καὶ	ἐν	ἑσπέρᾳ καὶ ὑπὸ τὴν ἕω
[5, 2]	ὁ τόπος κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ	ἐν	θεάτρῳ παρελθοῦσα τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´
[5, 3]	λέγουσα οὕτως· Τίς ὅμοιός σοι	ἐν	θεοῖς, Κύριε; Τί λέγεις, ὦ
[5, 12]	ἐν τῷ ὄρει τούτῳ, οὔτε	ἐν	Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί. Πνεῦμα
[5, 6]	τοῦ οὐρανοῦ, κατὰ τὰ γενόμενα	ἐν	Ἰσραήλ. Ποῖα δὴ ταῦτα; Μητέρες
[5, 10]	τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς	ἐν	κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον ἔσται λοιπὸν,
[5, 4]	ἡμεῖς, καὶ ἐν ῥομφαίᾳ καὶ	ἐν	λιμῷ ἐξελίπομεν· ἵνα οὖν μηδὲν
[5, 8]	ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε προσθείς. Ἐπειδὴ γὰρ	ἐν	μηνὶ καὶ ἡμίσει μηνὸς συνέβη
[5, 12]	Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι	ἐν	μιᾷ καὶ δυσὶ καὶ τρισὶ
[5, 3]	ἀνδρῶν ποθεινότερος; Καὶ ταῦτα οὐκ	ἐν	μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ, οὐδὲ ἐν
[5, 12]	ἀπὸ τοῦ τόπου· οὐ γὰρ	ἐν	μιᾷ πόλει, καθάπερ ἐπὶ τῶν
[5, 5]	προσεύχεται, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ´	ἐν	νηστείᾳ καὶ ἐν σάκκῳ καὶ
[5, 5]	τοῦ ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ δέησιν	ἐν	νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ.
[5, 2]	θεάτρῳ παρελθοῦσα τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´	ἐν	οἰκίᾳ, δέκα μόνον παρόντων ἀνθρώπων.
[5, 3]	λέγει τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπειδὴ συνέβαινεν	ἐν	οἰκίᾳ μιᾷ τὸν μὲν εἶναι
[5, 7]	καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ	ἐν	ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ τῶν συνιόντων
[5, 7]	τοὺς παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν	ἐν	ὀλισθήμασι, καὶ μεθ´ ἑαυτῶν ἕξουσι,
[5, 9]	ὁ ἀγών. Καὶ γὰρ ἄτοπον,	ἐν	Ὀλυμπιακοῖς μὲν καθημένους ἀγῶσι ἐκ
[5, 7]	τῆς ὁράσεως. Εἶδον γὰρ, φησὶν,	ἐν	ὁράματι, καὶ ἤμην ἐπὶ τοῦ
[5, 12]	περιστήσεται ταύτης, οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,	Ἐν	παντὶ τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν
[5, 12]	ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγει, ὅτι	ἐν	παντὶ τόπῳ θυμίαμα μέλλοι προσάγεσθαι,
[5, 12]	δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ	ἐν	παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ
[5, 12]	ταῦτα ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε; πότε	ἐν	παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ
[5, 12]	Θεὸς, καὶ τοὺς προσκυοῦντας αὐτὸν	ἐν	πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσυνεῖν.
[5, 3]	ἑκατὸν, ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης,	ἐν	πόλεσιν ἁπάσαις καὶ χώραις, ἐν
[5, 3]	δὲ τὸ τέλος. Πολλοὶ γοῦν	ἐν	προοιμίοις καὶ ἐν ἀρχῇ, μᾶλλον
[5, 5]	δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως, οὐδὲ	ἐν	προοιμίοις, οὐδὲ ἐν ἀρχῇ τῆς
[5, 4]	τοσοῦτον ἃ δὲ ἐκεῖνοι λέγουσιν,	ἐν	ῥήμασίν ἐστι ψιλοῖς τοῖς αὐτῶν.
[5, 4]	σπονδὰς, ἠλαττώθημεν πάντες ἡμεῖς, καὶ	ἐν	ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ ἐξελίπομεν·
[5, 7]	συνήσουσιν εἰς πολλὰ, καὶ ἀσθενήσουσιν	ἐν	ῥομφαίᾳ καὶ ἐν φλογί· τὸν
[5, 5]	ἁπλῶς, ἀλλ´ ἐν νηστείᾳ καὶ	ἐν	σάκκῳ καὶ ἐν σποδῷ. Καὶ
[5, 9]	γὰρ τὴν προσευχὴν ἐκείνην τὴν	ἐν	σάκκῳ καὶ σποδῷ ἐποιήσατο, ἦλθε
[5, 8]	ἰδεῖν ἐν τῷ πεδίῳ τῷ	ἐν	Σούσοις ὁ Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι
[5, 8]	ἀπαράλλακτον ἐποίησε δῆλον. Φησὶ γὰρ,	ἐν	Σούσοις τῇ μητροπόλει τῆς Περσίδος
[5, 5]	νηστείᾳ καὶ ἐν σάκκῳ καὶ	ἐν	σποδῷ. Καὶ ὅπερ ἐπ´ ἀνθρώπων
[5, 5]	ἦν ὁ συνιών· καὶ συνῆκα	ἐν	ταῖς βίβλοις τὸν ἀριθμὸν τῶν
[5, 5]	(καὶ χρυσίῳ, καὶ οὐκ ἦν	ἐν	ταῖς φυλαῖς αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν.
[5, 5]	διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν	ἐν	ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς ἀναγράφων οὕτως
[5, 8]	μηνὸς συνέβη γενέσθαι τὴν συμβολὴν,	ἐν	ταύτῃ ἡ νίκη ἡ καθαρὰ
[5, 11]	Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς	ἐν	τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως διὰ
[5, 12]	διαγωγὰς καὶ συναγωγὰς, τάς τε	ἐν	τῇ πόλει, τάς τε ἐν
[5, 4]	πάλιν ἡ πόλις· ἐπεὶ καὶ	ἐν	τοῖς δικαστηρίοις οὕτως ὁρῶμεν γινομένας
[5, 12]	δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται	ἐν	τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ
[5, 12]	εἶπεν, Ἐν τῷ Ἰσραὴλ, ἀλλ´,	Ἐν	τοῖς ἔθνεσι. Καὶ ἵνα μὴ
[5, 8]	ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ τοὺς	ἐν	τοῖς καιροῖς τῶν κακῶν μαρτυρήσαντας,
[5, 8]	Ὅτι καὶ χρόνους ὥρισεν αὐτοῖς	ἐν	τοῖς κακοῖς τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ
[5, 8]	Ποῦ δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν;	Ἐν	τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθήσεσθαι μέλλουσιν.
[5, 1]	ἔδαφος ὄψεσθαι τῆς πατρίδος, καὶ	ἐν	τοῖς νόμοις τοῖς προτέροις βιώσεσθαι·
[5, 1]	οὐδὲ οὕτως ἔχουσί τινα ἀπολογίαν	ἐν	τοῖς νῦν ὑπ´ αὐτῶν γινομένοις.
[5, 11]	καὶ τῶν πιστῶν οἱ μὲν	ἐν	τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ
[5, 10]	τρὶς ἐπιχειρήσαντας καὶ ῥαγέντας, καθάπερ	ἐν	τοῖς Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον
[5, 1]	καὶ ζῇ, καὶ νῦν ἐστιν	ἐν	τοῖς οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ
[5, 3]	εἶναι νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ, ὅτι	ἐν	τοῖς περὶ αὐτοῦ λόγοις Πυθαγόρου
[5, 2]	δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι	ἐν	τοῖς προοιμίοις ταῦτα πάντα ἐκινεῖτο.
[5, 4]	προηγόρευται. Διὰ τοῦτο οὐδὲ ἁπλῶς	ἐν	τόμῳ γράφει, ἀλλ´ ἐν τόμῳ
[5, 4]	ἁπλῶς ἐν τόμῳ γράφει, ἀλλ´	ἐν	τόμῳ καινῷ, δυναμένῳ πρὸς τὸ
[5, 4]	οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ	ἐν	τόμῳ καινῷ τὴν προφητείαν γράψας
[5, 10]	εἶπε Δανιὴλ ὁ προφήτης, ἑστὼς	ἐν	τόπῳ ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων νοείτω.
[5, 7]	ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς	ἐν	τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς. Τίς δέ
[5, 6]	τὴν ἐρημίαν αὐτῆς προτείνεται, καὶ	ἐν	τούτοις καταλύσας τὸν λόγον, ἵλεω
[5, 7]	καὶ ἐν διαρπαγῇ ἡμερῶν· καὶ	ἐν	τῷ ἀσθενῆσαι αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν
[5, 3]	σταυρωθέντων, ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ,	ἐν	τῷ αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ τῶν
[5, 3]	μοι, τριῶν ὄντων τῶν σταυρωθέντων,	ἐν	τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐν τῷ
[5, 7]	λαὸς πᾶς ὁ εὑρεθεὶς γεγραμμένος	ἐν	τῷ βιβλίῳ, τουτέστιν, οἱ σωτηρίας
[5, 12]	προσαγόντων αὐτήν· οὐ γὰρ εἶπεν,	Ἐν	τῷ Ἰσραὴλ, ἀλλ´, Ἐν τοῖς
[5, 7]	τῶν τεσσάρων βασιλέων διαδοχὴν, Καὶ	ἐν	τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, φησὶ, συνετρίβη
[5, 7]	ἕως τοῦ καιροῦ ἐκείνου, καὶ	ἐν	τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται ὁ
[5, 8]	τοῦ πρώτου μεγάλου κέρατος τοῦ	ἐν	τῷ μετώπῳ τοῦ τράγου τὸν
[5, 10]	ὁ τὴν πόλιν καθελὼν ἔνδον	ἐν	τῷ ναῷ. Καὶ ἕως συντελείας,
[5, 6]	ἡμᾶς ἡ κατάρα ἡ γεγραμμένη	ἐν	τῷ νόμῳ Μωσέως δούλου τοῦ
[5, 12]	ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὅτε οὔτε	ἐν	τῷ ὄρει τούτῳ, οὔτε ἐν
[5, 8]	διακοσίας ἐνενήκοντα. Ταῦτα μὲν ἰδεῖν	ἐν	τῷ πεδίῳ τῷ ἐν Σούσοις
[5, 12]	ἐν τῇ πόλει, τάς τε	ἐν	τῷ προαστείῳ, τὰ σπήλαια τῶν
[5, 1]	μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον	ἐν	τῷ τόπῳ τούτῳ, ἕως οὗ
[5, 7]	καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ῥομφαίᾳ καὶ	ἐν	φλογί· τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως
[5, 11]	σκόπει νίκης περιφάνειαν. Οὐ γὰρ	ἐν	χρόνοις βασιλέων εὐσεβῶν τοῦτο συνέβη,
[5, 10]	ἂν ἔχοιμεν ἄλλον καιρὸν εἰπεῖν,	ἐν	ᾧ ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ τοῦτον
[5, 1]	ὅταν ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν ἀληθεύωσιν	ἔν	τισιν, οὐδὲ ἐκεῖνα ῥᾳδίως παραδεχόμεθα.
[5, 7]	τοῦ ἑνὸς αὐτῶν ἐξῆλθε κέρας	ἓν	ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη περισσῶς πρὸς
[5, 7]	αὐτῷ κέρατα ὑψηλὰ, καὶ τὸ	ἓν	ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου, καὶ τὸ
[5, 12]	Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ εἰς	ἓν	χωρίον συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας,
[5, 8]	οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ ἐκ τούτων	ἕνα	τινὰ βασιλέα, τὸν ἐκπολεμήσοντα καὶ
[5, 12]	εἰς μίαν πόλιν, οὐδὲ εἰς	ἕνα	τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ
[5, 12]	οὐκ ἐφεῖτο τοῦτο, ἀλλ´ εἰς	ἕνα	τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς.
[5, 1]	οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον	ἕνα	τῶν πολλῶν. Φέρε οὖν, ὡς
[5, 11]	ἦν; τούτου δὲ οὐκ ὄντος,	ἐναγὴς	καὶ ἀκάθαρτος ἦν ἡ θυσία
[5, 10]	χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ τὸ	ἐναντίον	προσειπόντες, ὅτι ἕως συντελείας ἔσται
[5, 12]	μέλλοι προσάγεσθαι, καὶ θυσία καθαρὰ,	ἐναντιοῦται	καὶ μάχεται τῷ Μωϋσῇ. Ἀλλ´
[5, 8]	ἡ καθημερινὴ θυσία· τὸ γὰρ	ἐνδελεχὲς	τὸ πυκνόν ἐστι καὶ τὸ
[5, 8]	θύειν· διὸ τὴν θυσίαν ἐκείνην	ἐνδελεχισμὸν	ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ
[5, 7]	τὸ ἁγίασμα, καὶ μεταστήσουσι τὸν	ἐνδελεχισμόν·	ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς συνεχεῖς θυσίας
[5, 7]	ἁγίασμα, καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμόν·	ἐνδελεχισμὸν	λέγων τὰς συνεχεῖς θυσίας τὰς
[5, 8]	φησίν· Ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελεχισμοῦ.	Ἐνδελεχισμὸς	ἐκαλεῖτο ἡ καθημερινὴ θυσία· τὸ
[5, 8]	δεινὰ, φησίν· Ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως	ἐνδελεχισμοῦ.	Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο ἡ καθημερινὴ θυσία·
[5, 8]	τοῦ καιροῦ τῆς ἀλλάξεως τοῦ	ἐνδελεχισμοῦ,	τουτέστιν, ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς
[5, 10]	ἔστησεν ὁ τὴν πόλιν καθελὼν	ἔνδον	ἐν τῷ ναῷ. Καὶ ἕως
[5, 7]	τῶν ἁγίων καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν	ἔνδον,	καὶ θυσίας ἐπετέλει τοῖς δαίμοσι
[5, 8]	δὲ ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο μικρότερον	ἐνέγραψεν	αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ αὐτῷ ὁ
[5, 3]	παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς, τίνος	ἕνεκεν	εἰκῆ καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ
[5, 4]	προαγορεύειν τοὺς προφήτας ἄνωθεν. Τίνος	ἕνεκεν	καὶ διὰ τί; Διὰ τὴν
[5, 1]	ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον γὰρ αὐτὸν, τίνος	ἕνεκεν	νηστεύεις, οὐκ ἔχων τὴν πόλιν;
[5, 3]	καὶ τέκνων αὐτὸν προετίμησαν· τίνος	ἕνεκεν	ταύτῃ μόνῃ τῇ προῤῥήσει ἀπιστεῖς,
[5, 12]	ὅτι οὐ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον,	ἕνεκεν	τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης, τοῦτο καὶ
[5, 8]	θυσίας ταύτης, ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι	ἐνενήκοντα,	ὅπερ ἐστὶν ἔτη τρία καὶ
[5, 8]	δὲ ἐφ´ ἡμέρας χιλίας διακοσίας	ἐνενήκοντα.	Ταῦτα μὲν ἰδεῖν ἐν τῷ
[5, 10]	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην, τριακόσια	ἐνενήκοντα	τέσσαρά ἐστιν ἔτη. Δηλῶν τοίνυν,
[5, 8]	τριάκοντα πέντε· ταῖς χιλίαις διακοσίαις	ἐνενήκοντα,	τεσσαρακονταπέντε προσθείς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐν
[5, 4]	καὶ οἱ ἄρχοντες ἡμῶν· καὶ	ἐνεπλήσθημεν	ἄρτων, καὶ ἐγενήθημεν χρηστοὶ, καὶ
[5, 6]	ὕστερον χρόνον, τό τε ἱερὸν	ἐνέπρησε,	τά τε ἅγια τῶν ἁγίων
[5, 4]	γλυπτὰ καὶ τὰ φωνευτά μοι	ἐνετείλατο.	Καὶ πάλιν ἐπειδὴ φιλόνεικοί τινες
[5, 11]	ἄνθρωπος ἦν ὁ καταλύσας ἐκεῖνα,	ἐνῆν	καὶ παρὰ (ἀνθρώπου πάλιν λαβεῖν
[5, 12]	ἅπαντα ταῦτα συνποδέδεικται· πλὴν ἀλλ´	ἐνῆν	καὶ προφήτας παραγαγεῖν ῥητῶς αὐτὸ
[5, 12]	λατρείας ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων.	Ἐνῆν	μὲν οὖν μετὰ τούτων δεῖξαι
[5, 11]	ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν, ὥστε αὐτοῖς	ἐνθεῖναι	καυτῆρα ἀνίατον τῆς ἥττης καὶ
[5, 11]	καὶ τὸ τῆς παρακοῆς σύμβολον	ἐνθεὶς	αὐτῶν τῷ σώματι, πανταχοῦ περιῆγε
[5, 1]	περὶ τὴν πνευματικὴν ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν	ἐνθείς.	Καθάπερ γὰρ οἱ φίλοινοι καὶ
[5, 11]	τῆς πόλεως ἔξω θύειν οὐκ	ἔνι,	ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες
[5, 11]	μένειν καθῃρημένα, ἀναστῆσαι πάλιν οὐκ	ἔνι.	Ἔστω δὲ, Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς
[5, 12]	καὶ λέγοντος, ὅτι οὐκ ἐν	ἑνὶ	τόπῳ στήσεται τὰ τῆς τοῦ
[5, 10]	φησιν, οὐδὲ μηνῶν, ἀλλ´ ἑβδομάδας	ἐνιαυτῶν.	Ἀπὸ γὰρ Κύρου ἐπὶ Ἀντίοχον
[5, 8]	Ὁρᾷς πῶς οὐ μόνον μέχρις	ἐνιαυτῶν	καὶ μηνῶν, ἀλλὰ καὶ ἕως
[5, 3]	μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´	ἔννομος	Χριστῷ. Οὕτω καὶ ἡ Παλαιὰ
[5, 3]	βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν Εὐαγγελίων εἶναι	ἐνόμιζεν,	οὐδὲ ἐπειδὴ τὰ γράμματα τὰ
[5, 11]	οὕτω καὶ τὴν πόλιν καλεῖσθαι	ἐνομοθέτησεν,	ἐκεῖθέν τε Αἰλία μέχρι τοῦ
[5, 7]	πώς φησι· Καὶ ἐκ τοῦ	ἑνὸς	αὐτῶν ἐξῆλθε κέρας ἓν ἰσχυρὸν,
[5, 7]	ἐλθὼν, καὶ δεικνὺς ὅτι ἐξ	ἑνὸς	ἐκείνων τῶν τεσσάρων ἐστὶν, οὕτω
[5, 6]	ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα ἐξ	ἑνὸς	τούτων τῶν τεσσάρων γενόμενος ὁ
[5, 3]	εἰσαγαγεῖν παρ´ Ἕλλησι, καὶ πολιτείαν	ἐνστήσασθαι	ξένην, οἷον Ζήνων, Πλάτων, Σωκράτης,
[5, 6]	Τοῦτο αὐτὸ καὶ ὁ Δανιὴλ	ἐνταῦθα	αἰνίττεται, καί φησιν· Ἦλθεν ἐφ´
[5, 3]	οὐδὲ ἐκεῖ τι ἴσχυσεν, οὐδὲ	ἐνταῦθα,	ἀλλ´ αὐτὸ δὴ τοῦτο μάλιστα
[5, 9]	ἕως Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς παντελῆ	ἐνταῦθα	ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ τῶν ἁμαρτιῶν
[5, 8]	ταῦτα ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν τοίνυν καὶ	ἐνταῦθα,	εἴ τινα χρόνον ὁρίζει. Ποῦ
[5, 10]	προσέχετε· τὸ γὰρ πᾶν ζήτημα	ἐνταῦθά	ἐστιν. Ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες
[5, 12]	τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης, τοῦτο καὶ	ἐνταῦθα	θαῤῥοῦντες (ἂν εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη
[5, 10]	ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο.	Ἐνταῦθά	μοι μετὰ ἀκριβείας προσέχετε· τὸ
[5, 10]	τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ	ἐνταῦθα	οὐχ ἡμερῶν φησιν, οὐδὲ μηνῶν,
[5, 5]	ὑμᾶς ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς πῶς καὶ	ἐνταῦθα	πάλιν καὶ τὴν πόλιν εἶπεν,
[5, 9]	πόλιν τὴν ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ	ἐνταῦθα	χρόνος εἴρηται, φησί· χρόνος, οὐ
[5, 9]	τρία καὶ ἥμισυ, τοῦτο ἱκανῶς	ἐντεῦθεν	ἡμῖν ἀποδέδεικται. Φέρε δὴ λοιπὸν
[5, 7]	τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ.	Ἐντεῦθεν	λοιπὸν ἐπὶ τὴν Ἀντιόχου βασιλείαν
[5, 4]	μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ Θεὸς, οὐκ	ἐντεῦθεν	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῶν
[5, 10]	ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν τοίνυν	ἐντεῦθεν	τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα τρία ἔτη
[5, 5]	συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς	ἐντολάς;	Ἀλλ´ οὐ διὰ τούτους ταῦτα
[5, 5]	καὶ ὑπέσχετο, οἳ καὶ τὰς	ἐντολὰς	αὐτοῦ ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν
[5, 5]	ἀγαπῶσί σε καὶ φυλάσσουσι τὰς	ἐντολάς	σου, ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν,
[5, 5]	ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς	ἐντολάς	σου. Ταῦτα λέγω, ἵνα τὰ
[5, 5]	ἀγαπῶσί σε, καὶ φυλάττουσι τὰς	ἐντολάς	σου. Τί ποιεῖς, ὦ Δανιήλ;
[5, 5]	ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν	ἐντολῶν	σου, καὶ ἀπὸ τῶν κριμάτων
[5, 5]	ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν	ἐντολῶν	σου· οἱ δὲ μυρία συνειδότες
[5, 7]	πεμφθέντος εἰς τὴν αὐτῶν βοήθειαν.	Ἐντῷ	καιρῷ γὰρ ἐκείνῳ, φησὶν, ἀναστήσεται
[5, 1]	συνθήκας, καὶ τὴν πολιτείαν αὐτὴν	ἐνυβρίζεις.	Πρὸς μὲν οὖν τὸ τὴν
[5, 7]	πάντα τὰ θηρία οὐ στήσονται	ἐνώπιον	αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν ὁ
[5, 4]	ἐλογίζοντο· καὶ νῦν μὲν ἐξελθόντες	ἐξ	Αἰγύπτου, τῆς θαλάσσης σχισθείσης, καὶ
[5, 3]	δῆλον ἔσται, ὅτι, ἐὰν ᾖ	ἐξ	ἀνθρώπων, καταλυθήσεται; Πεῖραν ἐλάβετε, φησὶν,
[5, 3]	προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν ᾖ	ἐξ	ἀνθρώπων τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται·
[5, 7]	τελευτᾷ πάλιν, καί φησι· Βραχίονες	ἐξ	αὐτοῦ ἀναστήσονται, καὶ βεβηλώσουσι τὸ
[5, 8]	καθ´ ἕκαστον τῶν ἀνέμων τετραμμένα·	ἐξ	αὐτῶν δὲ ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο
[5, 4]	οὐκ ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ	ἐξ	αὐτῶν τῶν συμβάντων αὐτοῖς κακῶν
[5, 8]	Τὸν δὲ τράγον δηλοῦν, ὡς	ἐξ	Ἑλλήνων τις ὁ βασιλεύων ἔσται,
[5, 7]	βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνὺς ὅτι	ἐξ	ἑνὸς ἐκείνων τῶν τεσσάρων ἐστὶν,
[5, 6]	μετ´ ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα	ἐξ	ἑνὸς τούτων τῶν τεσσάρων γενόμενος
[5, 3]	Ἀθήνας, οὐκ ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ	ἐξ	Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο, ἀλλ´ ἀπὸ
[5, 3]	τοῦ Τυανέως μεμνήμεθα· οὐ γὰρ	ἐξ	οἰκείας τοῦτο ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ
[5, 3]	τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ	ἐξ	ὀνόματος εἶναι τοῖς πολλοῖς γνώριμοι.
[5, 2]	μυρία τοὺς ἀρχομένους εὐεργετήσασαι, οὐδὲ	ἐξ	ὀνόματός εἰσί τισι γνώριμαι. Ἡ
[5, 12]	προσώπου τοῦ Θεοῦ· Εἰ λήψομαι	ἐξ	ὑμῶν πρόσωπα ὑμῶν, λέγει Κύριος
[5, 7]	αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν ὁ	ἐξαιρούμενος	ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε
[5, 7]	αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν ὁ	ἐξαιρούμενος	τὸν κριὸν ἐκ χειρὸς αὐτοῦ.
[5, 8]	δὲ καὶ κλόνου τῆς γῆς	ἐξαίφνης	γενομένου, καταλειφθῆναι μόνον, φυγόντων τῶν
[5, 12]	ἃ προέλεγον, ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας	ἐξέβη·	ἀλλὰ παράγω προφήτην τὸν μετὰ
[5, 6]	Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ δηλῶν ὅτι	ἐξέβη,	ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν
[5, 6]	ὅτι διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν	ἐξέβη	τὸ τῆς κολάσεως εἶδος, καὶ
[5, 12]	δὲ βεβηλοῦτε αὐτό. Πότε ταῦτα	ἐξέβη,	ὦ Ἰουδαῖε; πότε ἐν παντὶ
[5, 6]	καμοῦσαν. Φέρε οὖν ἐπανίωμεν ὅθεν	ἐξέβημεν	ταῦτα εἰπεῖν, καὶ δείξωμεν τὰ
[5, 2]	τὴν πρόῤῥησιν ταύτην ἀντιβλέψαι οὐχ	ἕξει.	Καὶ γὰρ ἐν ἐκκλησίαις ἁπάσαις
[5, 10]	αὐτὸ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ	ἕξει	τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς
[5, 4]	γὰρ εἰ καὶ τέλος ἔμελλεν	ἕξειν	ὑμῖν ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα
[5, 5]	εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν,	ἐξεκλίναμεν	ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου, καὶ
[5, 5]	ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν,	ἐξεκλίναμεν	ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου· οἱ
[5, 4]	ποιήσομεν πάντα τὸν λόγον, ὃς	ἐξελεύσεται	ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν
[5, 5]	τὸν τρόπον τῆς ἐπανόδου, ὅτι	ἐξελεύσονται	ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Χρήσασθε,
[5, 8]	Σούσοις τῇ μητροπόλει τῆς Περσίδος	ἐξελθεῖν	μὲν εἰς τὸ πεδίον μετὰ
[5, 4]	ἐκείνοις ἐλογίζοντο· καὶ νῦν μὲν	ἐξελθόντες	ἐξ Αἰγύπτου, τῆς θαλάσσης σχισθείσης,
[5, 4]	ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ	ἐξελίπομεν·	ἵνα οὖν μηδὲν τῶν συμβαινόντων
[5, 11]	καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ τοῦτο θεασάμενοι	ἐξέστησαν	καὶ ᾐσχύνθησαν. Ταῦτα ἀκούσας ὁ
[5, 3]	παρ´ Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν	ἐξέτασιν.	Εἰ δὲ βούλεσθε καὶ ἀπὸ
[5, 1]	δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα τὴν	ἐξέτασιν;	Ὅταν ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους ἐν
[5, 1]	ὡς ἐπ´ ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν	ἐξέτασιν.	Πῶς δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα
[5, 3]	πέρατα τήν τε αὐτοῦ θεραπείαν	ἐξέτεινε,	καὶ πάντας (ὑποκύπτοντας ἔσχε, καὶ
[5, 5]	βοᾷ ὁ προφήτης, λέγων· Καὶ	ἐξήγαγεν	αὐτοὺς ἐν ἀργυρίῳ (καὶ χρυσίῳ,
[5, 6]	Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὃς	ἐξήγαγες	τὸν λαόν σου ἐκ γῆς
[5, 5]	Ἄκουε γοῦν πῶς μετὰ ταῦτα	ἐξηγεῖται	ὁ Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν· Τὰ
[5, 10]	ἡγουμένου, ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες	ἑξήκοντα	δύο. Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας
[5, 10]	ἐστιν. Ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες	ἑξήκοντα	δύο τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία ἔτη· ἑβδομάδας
[5, 7]	Καὶ ἐκ τοῦ ἑνὸς αὐτῶν	ἐξῆλθε	κέρας ἓν ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη
[5, 6]	ἐποίησε· καὶ δῆλον ἐκ τῶν	ἑξῆς.	Ἀλλ´ ὅπερ ἔλεγον· δεῖ γὰρ
[5, 10]	τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ	ἐξόδου	λόγου, τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ (τοῦ
[5, 10]	Καὶ γνώσῃ καὶ συνήσεις ἀπὸ	ἐξόδου	λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ τοῦ
[5, 10]	Μετὰ τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα	ἐξολοθρευθήσεται	χρῖσμα, καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται
[5, 12]	ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ	ἐξολοθρεύσει	πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν,
[5, 12]	Ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις. Οὗτος εἶπεν,	Ἐξολοθρεύσει	τοὺς θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος εἶπεν,
[5, 6]	καὶ αὐτοὶ πρὸς τὸν Θεὸν	ἐξομολογούμενοι,	περὶ τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον·
[5, 7]	ἐν ὀλισθήμασι, καὶ μεθ´ ἑαυτῶν	ἕξουσι,	καὶ μεταστήσουσι, καὶ ὁ λαὸς
[5, 11]	ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι τῆς πόλεως	ἔξω	θύειν οὐκ ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι
[5, 3]	τῆς ἀκαθέκτου μανίας κατασχεῖν, κελεύσας	ἔξω	ποιῆσαι βραχὺ τοὺς ἀποστόλους, οὕτω
[5, 2]	φορητὰ, καὶ οὐ παρὰ τῶν	ἔξωθεν	μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν
[5, 5]	καὶ τῆς εὐχῆς αὐτῆς ἀκούσωμεν·	Ἐξωμολογησάμην	γὰρ, φησὶ, καὶ εἶπον· Κύριε
[5, 1]	τῶν πολλῶν. Φέρε οὖν, ὡς	ἐπ´	ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν. Πῶς
[5, 1]	ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν. Πῶς δὲ	ἐπ´	ἀνθρώπων ποιούμεθα τὴν ἐξέτασιν; Ὅταν
[5, 5]	καὶ ἐν σποδῷ. Καὶ ὅπερ	ἐπ´	ἀνθρώπων συμβαίνειν ἔθος, τοῦτο καὶ
[5, 6]	ἧς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου	ἐπ´	αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς ἀνθρώπους
[5, 9]	λοιπὸν, εἰ μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν,	ἐπ´	αὐτὸ τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν, τὴν
[5, 7]	ἑτέρου, καὶ τὸ ὑψηλὸν ἀνέβαινεν	ἐπ´	ἐσχάτων. Καὶ εἶδον τὸν κριὸν
[5, 6]	Λείπεται δὲ λοιπὸν τὴν τρίτην	ἐπαγαγόντας,	καὶ περὶ ταύτης τῆς νῦν
[5, 6]	διελύσαντο τὰ πλημμελήματα δι´ ὧν	ἔπαθον,	λοιπὸν ἐπὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς καταφεύγει
[5, 1]	τῶν κολάσεων καὶ τῶν τιμωριῶν	ἐπαίδευσέ	σε τὴν ἄμαχον αὐτοῦ καὶ
[5, 8]	αὐτὰς παραθώμεθα τὰς ῥήσεις ἐκείνου.	Ἐπαινέσας	γὰρ καὶ θαυμάσας τὸν Δανιὴλ
[5, 5]	τοῖς πονηροῖς μετὰ τὰ ἁμαρτήματα	ἐπαίρεσθαι.	Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον
[5, 7]	κέρατα ἔχοντος, καὶ ἠγριώθη, καὶ	ἔπαισε	τὸν κριὸν (δεῖ γὰρ ἐπιτεμεῖν)
[5, 12]	τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης,	ἐπαναγαγεῖν	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ
[5, 12]	περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς νοσοῦντας	ἐπαναγάγετε	τῷ Χριστῷ, ἵνα καὶ κατὰ
[5, 5]	ὁ Θεός. Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ	ἐπανελεύσονται	ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες
[5, 6]	γὰρ ἐπὶ τὸ προκείμενον πάλιν	ἐπανελθεῖν·	καὶ γὰρ καὶ ταῦτα παρενέβαλλον
[5, 10]	χρῖσμα κατελύθη, ὡς μηκέτι πάλιν	ἐπανελθεῖν;	Κἂν ἡμεῖς σιγήσωμεν, οἱ λίθοι
[5, 11]	ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν	ἐπανελθεῖν,	οὐκ εἰδότες ὅτι ψήφῳ Θεοῦ
[5, 10]	Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ τὴν κάθοδον	ἐπανῆλθε	Καμβύσης, εἶτα οἱ μάγοι, καὶ
[5, 12]	ὑμετέρων πραγμάτων προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ	ἐπανῆλθον,	καὶ τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ
[5, 1]	πρὸς τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτῶν	ἐπανῆλθον,	οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν ὧν σὺ
[5, 7]	Αἴγυπτον καὶ τὴν Παλαιστίνην, πῶς	ἐπανήξει,	καὶ τίνος καλοῦντος, καὶ ποίας
[5, 1]	ναὸς, οὐδὲ εἰς τὴν προτέραν	ἐπανήξουσι	πολιτείαν. Οὕτω γὰρ ὑμεῖς τε
[5, 1]	πόλιν, καὶ ἐπὶ τὴν προτέραν	ἐπανιέναι	πολιτείαν, καὶ τὸν ναὸν ὁρᾷν
[5, 6]	συνεχῶν ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε οὖν	ἐπανίωμεν	ὅθεν ἐξέβημεν ταῦτα εἰπεῖν, καὶ
[5, 5]	καὶ εἶδος κακώσεως, καὶ τὴν	ἐπάνοδον,	καὶ τὰ ἄλλα πάντα μετὰ
[5, 12]	παράγω προφήτην τὸν μετὰ τὴν	ἐπάνοδον	τὴν ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ τὴν
[5, 5]	τὸν καιρὸν συγκαλοῦντα πρὸς τὴν	ἐπάνοδον·	τότε προσεύχεται, καὶ οὐχ ἁπλῶς,
[5, 10]	οὐκ ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς	ἐπανόδου·	ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου λόγου,
[5, 5]	Εἶτα καὶ τὸν τρόπον τῆς	ἐπανόδου,	ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς
[5, 1]	πρὸ τῆς ὑποσχέσεως καὶ τῆς	ἐπανόδου	ποιῆσαί τι τῶν νομίμων ὧν
[5, 6]	Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν, φησὶν,	ἐπάξω	ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ
[5, 6]	βραχεῖς· καὶ ἡ λέγουσα, ὅτι	Ἐπάξω	ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδές. Τοῦτο
[5, 4]	πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ τοῖς δαίμοσιν	ἐπέγραφον	τὰ γινόμενα, καὶ τὰ ἀγαθὰ
[5, 7]	καὶ τὴν ἀρχὴν, ἣ πᾶσαν	ἐπέδραμε	τὴν γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ
[5, 11]	τὸ ἑαυτοῦ τοῖς τῆς πόλεως	ἐπέθηκε	λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος Ἀδριανὸς
[5, 8]	ἀνατροπὴν, τὴν τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν,	ἐπεθύμει	λοιπὸν τὸ τέλος αὐτῶν μαθεῖν,
[5, 4]	ὅτι ἀναστήσεται πάλιν ἡ πόλις·	ἐπεὶ	καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις οὕτως
[5, 1]	τοῖς νῦν ὑπ´ αὐτῶν γινομένοις.	Ἐπεὶ	καὶ οἱ παῖδες οἱ τρεῖς,
[5, 3]	νομιζόντων αὐτὸν ἄνθρωπον εἶναι ψιλόν·	ἐπεὶ	καὶ Παῦλος οὕτως ἐποίησεν; εἰσελθὼν
[5, 9]	τῆς ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι προσέθηκεν,	ἐπεὶ	μηδὲ τὸν προφήτην εἶδε τοῦτο
[5, 8]	τὴν θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει.	Ἐπεὶ	οὖν ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος τοῦτο
[5, 3]	τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν τρόπον.	Ἐπεὶ	οὖν καὶ ἡμῖν πρὸς Ἰουδαίους
[5, 5]	καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐφύλαξαν.	Ἐπεὶ	οὖν οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα
[5, 10]	φησιν, Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα καὶ περίτειχος.	Ἐπειδὰν	οὖν, φησὶν, ἀναστῇ, καὶ τὸ
[5, 5]	Θεοῦ πεποίηκε. Καὶ γὰρ ἡμεῖς	ἐπειδάν	τινας ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν οἰκέτας
[5, 11]	τοῖς τῆς πόλεως ἐπέθηκε λειψάνοις.	Ἐπειδὴ	γὰρ Αἴλιος Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν, οὕτω
[5, 6]	Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς.	Ἐπειδὴ	γὰρ Ἀλέξανδρος ὁ τῶν Μακεδόνων
[5, 10]	τόπῳ ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων νοείτω.	Ἐπειδὴ	γὰρ ἅπαν εἴδωλον, καὶ πᾶν
[5, 1]	νῦν ἐστιν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.	Ἐπειδὴ	γὰρ διὰ τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ
[5, 5]	δὴ καὶ ὁ προφήτης ἐποίησεν.	Ἐπειδὴ	γὰρ δίκην ἔδωκαν, οὐκ ἀξίαν
[5, 3]	τὴν τοῦ διαβόλου περιετρέπετο κεφαλήν.	Ἐπειδὴ	γὰρ εἶδεν αὐτὸν παραγενόμενον, βουλόμενος
[5, 3]	καὶ ὁ Γαμαλιὴλ αὐτοὺς ἐπεστόμισεν.	Ἐπειδὴ	γὰρ εἶδεν αὐτοὺς μαινομένους, καὶ
[5, 9]	Ἰώσηππον, τὸν τὰ ἐκείνων φρονοῦντα.	Ἐπειδὴ	γὰρ εἶπεν ἐκεῖνα, ἄκουσον τί
[5, 8]	χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε προσθείς.	Ἐπειδὴ	γὰρ ἐν μηνὶ καὶ ἡμίσει
[5, 12]	περὶ τῶν ὑμετέρων πραγμάτων προφητεύσαντα.	Ἐπειδὴ	γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν πόλιν
[5, 4]	πολλὴν αὐτῶν ἀγνωμοσύνην καὶ ἀναισχυντίαν,	Ἐπειδὴ	γὰρ παραυτὰ τὰς εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο
[5, 8]	ἀλλ´ Ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας.	Ἐπειδὴ	γὰρ πολλοὶ τῶν ἀσεβούντων εἶδον
[5, 5]	συσκήνου σκεύη χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ.	Ἐπειδὴ	γὰρ πολὺν ἐδούλευσαν χρόνον, καὶ
[5, 8]	τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθήσεσθαι μέλλουσιν.	Ἐπειδὴ	γὰρ τὰ πολλὰ καὶ μεγάλα
[5, 9]	ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς λοιπὸν σκοπήσωμεν.	Ἐπειδὴ	γὰρ τὴν προσευχὴν ἐκείνην τὴν
[5, 6]	τὸ ὄνομά σου ἐπ´ αὐτῆς.	Ἐπειδὴ	γὰρ τοὺς ἀνθρώπους περιελθὼν, οὐδένα
[5, 1]	πρὸς τὴν ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα.	Ἐπειδὴ	δὲ οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον,
[5, 6]	φύγωμεν, τὰ δὲ ζηλώσωμεν. ~Εἶτα	ἐπειδὴ	κατέδραμεν αὐτῶν τῆς παρανομίας, λέγει
[5, 4]	τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´	ἐπειδὴ	πολλὴ τῆς ἀληθείας ἡ περιουσία,
[5, 3]	τῶν προφητῶν ἦσαν τιμιώτερα, ἀλλ´	ἐπειδὴ	πρὸς Ἕλληνας διελέγετο τοὺς οὐδενὶ
[5, 3]	τοῦτο ποιῶν εἶπον, φησὶν, ἀλλ´	ἐπειδὴ	πρὸς Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς μεγάλην
[5, 11]	γοῦν οἱ παῖδες Ἀαρὼν ἀπώλοντο,	ἐπειδὴ	πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως
[5, 3]	Ὃ γὰρ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν·	Ἐπειδὴ	συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ μιᾷ τὸν
[5, 9]	οὐδὲ χρόνον γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´	ἐπειδὴ	συνεῖδε τὸν προφήτην οὐχ ὁρίσαντα
[5, 3]	τῶν Εὐαγγελίων εἶναι ἐνόμιζεν, οὐδὲ	ἐπειδὴ	τὰ γράμματα τὰ ἐκεῖ κείμενα
[5, 3]	βωμοῦ τὴν παραίνεσιν ἐποιεῖτο· οὐκ	ἐπειδὴ	τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν Εὐαγγελίων
[5, 4]	φωνευτά μοι ἐνετείλατο. Καὶ πάλιν	ἐπειδὴ	φιλόνεικοί τινες ὄντες καὶ ἀλαζόνες,
[5, 3]	κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες ὅσοι	ἐπείθοντο	αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ μετ´ ἐκεῖνον
[5, 8]	δὲ τελευταῖον αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα.	Ἔπειτα	ἀναβλέψαι μὲν πρὸς τὴν δύσιν,
[5, 4]	Ἐπειδὴ γὰρ παραυτὰ τὰς εὐεργεσίας	ἐπελανθάνοντο	τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ
[5, 11]	τινες λέγωσιν, ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα	ἐπελθόντες	διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα τὰ ἡμέτερα
[5, 6]	ὁ λόγος ἀπέδειξε μετὰ προφητείας	ἐπελθούσας	αὐτοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ
[5, 11]	ἀνήλωσε, καὶ ἐπιστάτας τοῦ ἔργου	ἔπεμψε	τοὺς ἀπὸ τῆς μεγάλης ἀρχῆς,
[5, 2]	πᾶν εἶδος κολάσεως, καὶ τιμωρίας	ἐπενοήθη,	καὶ (τήγανα, καὶ καταπέλται, καὶ
[5, 9]	ἀδικιῶν; Οὐ γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´	ἐπεξιέναι	τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν ἠπείλησεν ὁ
[5, 4]	ἔργων αὐτῶν ἐκβεβηκότα, καὶ ὅτι	ἔπεσε,	καὶ ὅτι οὐκ ἀνέστη ἡ
[5, 3]	γοῦν καὶ ὁ Γαμαλιὴλ αὐτοὺς	ἐπεστόμισεν.	Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν αὐτοὺς μαινομένους,
[5, 7]	εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον, καὶ θυσίας	ἐπετέλει	τοῖς δαίμοσι παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη
[5, 12]	ναὸν ἀνῳκοδόμησαν, καὶ τὰς θυσίας	ἐπετέλουν,	τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην τὴν
[5, 2]	πολυτίμου, καὶ κατέχεε τὸ ἔλαιον.	Ἐπετίμησαν	οἱ μαθηταὶ τῷ γενομένῳ, λέγοντες·
[5, 12]	Ἐπιφανήσεται Κύριος· ὁ Ἀπόστολός φησιν,	Ἐπεφάνη	ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ
[5, 11]	Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς	ἐπεχείρησαν.	Ὁ δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν τὴν
[5, 11]	τὸν στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν	ἐπεχείρησαν;	Οἱ ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ
[5, 10]	μαρτυρίαν. Εἰ μὲν γὰρ μὴ	ἐπεχείρησαν	οἰκοδομῆσαι τὸν ναὸν, εἶχον ἂν
[5, 3]	ὅτι εἶπε μὲν ταῦτα, οὐκ	ἐπήγαγε	δὲ τὸ τέλος. Πολλοὶ γοῦν
[5, 8]	τῶν κακῶν τούτων καὶ ἀπαλλαγὴ,	ἐπήγαγε·	Μακάριος ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας
[5, 5]	καὶ οὐδεμίαν χωρὶς προῤῥήσεως αὐτοῖς	ἐπήγαγεν,	ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι παρεσκεύασεν
[5, 5]	καὶ φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς σου,	ἐπήγαγεν	εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν,
[5, 4]	τὴν αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως λέγων,	ἐπήγαγεν·	Μήποτε εἴπῃς, ὅτι Τὰ εἴδωλά
[5, 6]	σαφῶς, πῶς οὐδὲ εἷς προφήτης	ἐπηγγείλατό	τινα λύσιν ἔσεσθαι τῶν κατεχόντων
[5, 5]	Ἰσαὰκ, διὰ τὸν Ἰακώβ. Ἐκείνοις	ἐπηγγείλατο,	φησὶ, καὶ ὑπέσχετο, οἳ καὶ
[5, 2]	ἐκινεῖτο. Εἰ μὲν γὰρ τότε	ἐπήγετο	τὰ δεινὰ, ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ
[5, 6]	εἰς ἔλεον ἐπισπάσασθαι βουλόμενος, Καὶ	ἐπῆλθε,	φησὶν, ἐφ´ ἡμᾶς ἡ κατάρα
[5, 3]	ἦν εἷς τῶν πολλῶν; πόθεν	ἐπῆλθεν	αὐτῷ λογίσασθαι τοῦτο, ὅτι καὶ
[5, 11]	ἐστι καὶ καταφανές. Οὐδὲ γὰρ	ἐπὶ	Ἀδριανοῦ καὶ Κωνσταντίνου γέγονεν, ἀλλ´
[5, 11]	Οὐεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν	ἐπὶ	Ἀδριανοῦ συστάντες οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι
[5, 10]	ἑβδομάδας ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ γὰρ Κύρου	ἐπὶ	Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ καὶ τὴν
[5, 6]	οὖν ἐστιν ἡ τρίτη; Ἡ	ἐπὶ	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 11]	Ἀδριανοῦ καὶ Κωνσταντίνου γέγονεν, ἀλλ´	ἐπὶ	βασιλέως πρὸ εἴκοσι ἐτῶν γεγενημένου
[5, 11]	ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες	ἐπὶ	γῆς ἀλλοτρίας. Ὥστε εἰ βούλει,
[5, 8]	τὸν ναὸν, καὶ τὰς θυσίας	ἐπὶ	ἔτη τρία κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ
[5, 7]	ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων λέγει, τὰ	ἐπὶ	Ἰούδα καὶ Σίμωνος καὶ Ἰωάννου·
[5, 10]	καὶ (τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ. Οὐκ	ἐπὶ	Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ´ ἐπὶ
[5, 11]	καὶ τὴν μετ´ ἐκείνην. Πάλιν	ἐπὶ	Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς ἐπεχείρησαν. Ὁ
[5, 1]	εἰπών· Οὐ μὴ μείνῃ λίθος	ἐπὶ	λίθον ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ,
[5, 12]	οὕτω πώς φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος	ἐπὶ	πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει
[5, 12]	Ἐπὶ τὰ ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν,	Ἐπὶ	πᾶσιν ἀνθρώποις. Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει
[5, 10]	ἀλλὰ τὴν μετ´ ἐκείνην, τὴν	ἐπὶ	Πομπηΐου, καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ Τίτου,
[5, 7]	τράγος αἰγῶν ἤρχετο ἀπὸ λιβὸς	ἐπὶ	πρόσωπον τῆς γῆς πάσης, καὶ
[5, 4]	ἀνήγγειλά σοι, φησὶν ἃ μέλλει	ἐπὶ	σὲ ἔρχεσθαι, πρὶν ἢ γενέσθαι,
[5, 8]	τῶν φίλων. Καὶ πεσεῖν μὲν	ἐπὶ	στόμα, καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ τὰς
[5, 12]	ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν,	Ἐπὶ	τὰ ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ
[5, 8]	μὲν ἐπὶ στόμα, καὶ στηριχθῆναι	ἐπὶ	τὰς δύο χεῖρας· τινὸς δὲ
[5, 11]	τοὺς βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος αὐτοὺς	ἐπὶ	τὰς τῶν εἰδώλων θυσίας, καὶ
[5, 8]	προθεὶς προφητῶν ἁπάντων, ἦλθε καὶ	ἐπὶ	ταύτην τὴν ὅρασιν, καί φησιν
[5, 9]	καὶ τὰ συμβαίνοντα σκοποῦντας θαυμάζειν	ἐπὶ	τῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμῇ
[5, 12]	ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν	ἐπὶ	τὴν ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ ὄφελος
[5, 7]	ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν	ἐπὶ	τὴν Ἀντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ
[5, 3]	εἶτα τὸν πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν	ἐπὶ	τὴν ἀσέβειαν τὸν υἱὸν τὸν
[5, 3]	Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, φησὶν,	ἐπὶ	τὴν γῆν, ἀλλὰ μάχαιραν· οὐ
[5, 11]	ἐκείνην, δείσας μὴ περαιτέρω προελθὼν	ἐπὶ	τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ τὸ
[5, 10]	ἕως συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται	ἐπὶ	τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν δὲ ἀκούσῃς,
[5, 7]	τὸ ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ ἐδόθη	ἐπὶ	τὴν θυσίαν ἁμαρτία. Τοῦ γὰρ
[5, 10]	τρία ἔτη ἀριθμήσωμεν, πάντως ἥξομεν	ἐπὶ	τὴν κατασκαφὴν ταύτην. Διὰ τοῦτό
[5, 2]	θαυμαστότερον. Πάλιν προεῖπε τῷ Πέτρῳ,	Ἐπὶ	τὴν πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω μου
[5, 9]	ἐπὶ τὸν λαόν σου, καὶ	ἐπὶ	τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν. Ἰδοὺ
[5, 1]	ἀπολαμβάνειν τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ	ἐπὶ	τὴν προτέραν ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ
[5, 11]	συστάντες οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον	ἐπὶ	τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν, οὐκ
[5, 11]	τὰς μιαρὰς ἐκείνου χεῖρας καλοῦντες	ἐπὶ	τὴν τῶν ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ
[5, 11]	τὸ θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν	ἐπὶ	τὴν τῶν εἰδώλων θεραπείαν ἥξειν
[5, 1]	καὶ οἱ ἄλλοι ἅπαντες, οἱ	ἐπὶ	τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι
[5, 12]	τὰ δεινὰ ταῦτα ἃ προέλεγον,	ἐπὶ	τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω
[5, 9]	ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν	ἐπὶ	τῆς Ἀντιόχου νίκης καὶ τῆς
[5, 11]	βασιλέως πρὸ εἴκοσι ἐτῶν γεγενημένου	ἐπὶ	τῆς γενεᾶς τῆς ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ
[5, 7]	γέγονεν ἀφ´ οὗ γεγένηται ἔθνος	ἐπὶ	τῆς γῆς, καὶ ἕως τοῦ
[5, 8]	κέρασι πλήξαντα δὶς καταβαλεῖν αὐτὸν	ἐπὶ	τῆς γῆς καὶ πατῆσαι. Εἶτα
[5, 3]	μετ´ αὐτοῦ σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ	ἐπὶ	τῆς παρουσίας εἰργάσατο, τῇ παραθέσει
[5, 9]	ὅσα ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία κρατεῖν,	ἐπὶ	τῆς Ῥωμαίων μὲν οὐδὲν τοιοῦτον
[5, 6]	φησιν· Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου	ἐπὶ	τὸ ἁγίασμά σου· κλῖνον, ὁ
[5, 10]	καὶ σπονδή· καὶ ἐπὶ τούτοις	ἐπὶ	τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως,
[5, 10]	μεῖζον κακόν. Ποῖον δὴ τοῦτο;	Ἐπὶ	τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως·
[5, 3]	ἡμετέρας. Μίαν ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς,	ἐπὶ	τὸ προκείμενον βαδιοῦμαι. Οὐκ ἦλθον
[5, 6]	Ἀλλ´ ὅπερ ἔλεγον· δεῖ γὰρ	ἐπὶ	τὸ προκείμενον πάλιν ἐπανελθεῖν· καὶ
[5, 3]	πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς	ἐπὶ	τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, τί μέλλετε
[5, 7]	αὐτοῦ γνώμην λέγων, προσέθηκεν, ὅτι	Ἐπὶ	τὸν Θεὸν τῶν θεῶν λαλήσει
[5, 9]	ἔλεγεν, Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου	ἐπὶ	τὸν λαόν σου· ἀλλ´ ὁ
[5, 9]	καί φησιν· Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες συνετμήθησαν	ἐπὶ	τὸν λαόν σου, καὶ ἐπὶ
[5, 9]	παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες, φησὶ, συνετμήθησαν	ἐπὶ	τὸν λαόν σου· οὐκ ἔτι
[5, 9]	τὸν λαόν σου· οὐκ ἔτι	ἐπὶ	τὸν λαὸν τὸν ἐμὸν, καίτοι
[5, 10]	ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ´	ἐπὶ	τοῦ Ἀρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ
[5, 6]	πεῖραν ὁ ποῦς αὐτῆς ἐπιβῆναι	ἐπὶ	τοῦ βήματος διὰ τὴν ἁπαλότητα
[5, 5]	ἀνθρώπων συμβαίνειν ἔθος, τοῦτο καὶ	ἐπὶ	τοῦ Θεοῦ πεποίηκε. Καὶ γὰρ
[5, 8]	τοῦ προφήτου ἑρμηνεύων ὅρασιν, τὴν	ἐπὶ	τοῦ κριοῦ καὶ τοῦ τράγου
[5, 12]	λόγον λέγεσθαι καθαράν. Καὶ ὅπερ	ἐπὶ	τοῦ νόμου καὶ τῆς χάριτος
[5, 7]	φησὶν, ἐν ὁράματι, καὶ ἤμην	ἐπὶ	τοῦ Οὐβάλ· τόπον τινὰ Περσικῇ
[5, 3]	ἐκείνων νομίζηται εἶναι. Καὶ ὅπερ	ἐπὶ	τοῦ σταυροῦ πεποίηκε, δύο παρασκευάσας
[5, 6]	πλημμελήματα δι´ ὧν ἔπαθον, λοιπὸν	ἐπὶ	τοὺς οἰκτιρμοὺς καταφεύγει τοῦ Θεοῦ
[5, 4]	ἡ περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς,	ἐπὶ	τοὺς προφήτας τρέψομαι, οἷς μάλιστα
[5, 7]	ἄρχων ὁ μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς	ἐπὶ	τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου,
[5, 10]	Ἀρθήσεται θυμίαμα καὶ σπονδή· καὶ	ἐπὶ	τούτοις ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα
[5, 10]	τί λοιπὸν ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ	ἐπὶ	τούτοις. Τί δέ ἐστιν, Ἐπὶ
[5, 10]	ἐπὶ τούτοις. Τί δέ ἐστιν,	Ἐπὶ	τούτοις; Τουτέστι, πρὸς τούτοις τοῖς
[5, 12]	γὰρ ἐν μιᾷ πόλει, καθάπερ	ἐπὶ	τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ´ Ἀπὸ ἀνατολῶν
[5, 7]	τὸν Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι· τὰ	ἐπὶ	τῶν Μακκαβαίων λέγει, τὰ ἐπὶ
[5, 11]	τρόπον, καὶ λέγοντος, ὅτι Καὶ	ἐπὶ	τῶν προγόνων τῶν ὑμετέρων οὕτως
[5, 4]	ὅτι οὐκ ἀνέστη ἡ πόλις	ἐπὶ	χρόνον τοσοῦτον ἃ δὲ ἐκεῖνοι
[5, 6]	ἔλαβε πεῖραν ὁ ποῦς αὐτῆς	ἐπιβῆναι	ἐπὶ τοῦ βήματος διὰ τὴν
[5, 8]	Ἔλεγε δὲ αὐτῷ ὁ ταῦτα	ἐπιδεικνὺς	Θεὸς, πολεμήσειν αὐτοῦ τὸ ἔθνος,
[5, 12]	ὅταν ἡ διὰ τῶν ἔργων	ἐπίδειξις	μὴ συμβαίνῃ τοῖς λεγομένοις. Καὶ
[5, 12]	εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον τὸν Χριστιανισμὸν	ἐπιδείξωνται,	καὶ τὰς πονηρὰς φεύξωνται τῶν
[5, 2]	καθ´ ἡμᾶς πράγματα, ἀλλὰ καὶ	ἐπιδοῦναι	πλέον, τοῦτό ἐστι τὸ παντὸς
[5, 3]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχὴν	ἐπιδοῦναι	τὴν ἑαυτῶν, καὶ πάντα ὑπομεῖναι
[5, 1]	ὑμῖν περὶ τὴν πνευματικὴν ἀκρόασιν	ἐπιθυμίαν	ἐνθείς. Καθάπερ γὰρ οἱ φίλοινοι
[5, 12]	τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς	ἐπιθυμίας,	σωφρόνως καὶ δικαίως ζήσωμεν. Πάλιν
[5, 3]	γὰρ εἶδεν αὐτοὺς μαινομένους, καὶ	ἐπιθυμοῦντας	τὸ αἷμα τῶν μαθητῶν ἐκχέειν,
[5, 8]	γέγονε, καὶ ἡ παντελὴς τῶν	ἐπικειμένων	κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν δὲ, ὅτι
[5, 6]	τῆς πόλεώς σου, ἐφ´ ἧς	ἐπικέκληται	τὸ ὄνομά σου ἐπ´ αὐτῆς.
[5, 2]	Τί οὖν, εἰπέ μοι, ἔχεις	ἐπιλαβέσθαι	τῶν εἰρημένων, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ
[5, 4]	καὶ τῶν ἄλλων θαυμάτων γινομένων,	ἐπιλαθόμενοι	τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς
[5, 4]	τὰς ἀποδείξεις, εἶτα ὁ ἕτερος	ἐπιλαμβάνηται	τῶν λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται λοιπὸν
[5, 2]	ὕπατοι, στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς,	ἐπίσημοι,	λαμπροὶ ἐν ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ
[5, 2]	ἔλαιον καταχέειν; οὐδὲ τὸ πρόσωπον	ἐπίσημον·	γυνὴ γὰρ ἦν ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ
[5, 5]	πληροῦσθαι τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη,	ἐπισκέψομαι	ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω ἐφ´ ὑμᾶς
[5, 6]	πάλιν τὸν Θεὸν εἰς ἔλεον	ἐπισπάσασθαι	βουλόμενος, Καὶ ἐπῆλθε, φησὶν, ἐφ´
[5, 11]	τὰς τῶν εἰδώλων θυσίας, καὶ	ἐπισπωμένου	πρὸς τὴν οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα
[5, 11]	δὲ καὶ χρήματα ἀνήλωσε, καὶ	ἐπιστάτας	τοῦ ἔργου ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ
[5, 5]	ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκέψομαι ὑμᾶς, καὶ	ἐπιστήσω	ἐφ´ ὑμᾶς τοὺς λόγους μου
[5, 3]	τῆς ἀπὸ τοῦ χρόνου μαρτυρίας	ἐπιστομιζούσης	σου τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν
[5, 1]	καὶ σὺ δυνήσῃ τὸν Ἰουδαῖον	ἐπιστομίσαι.	Ἐρώτησον γὰρ αὐτὸν, τίνος ἕνεκεν
[5, 1]	τὸ τὴν τῶν Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν	ἐπιστομίσαι,	καὶ δεῖξαι παρανομοῦντας αὐτοὺς, ἱκανὰ
[5, 3]	τῶν πατρῴων, καὶ πρὸς οὐδὲν	ἐπιστρέφονται	τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες τὸ
[5, 5]	εἰς τὸν τόπον τοῦτον· καὶ	ἐπιστρέψω	τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω
[5, 5]	ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ Κύριος, καὶ	ἐπιστρέψω	ὑμᾶς εἰς τὸν τόπον, ὅθεν
[5, 12]	ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὴν θεραπείαν	ἐπιτελεῖσθαι	ταύτην προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ τοῦ
[5, 8]	θυσίας ἐπὶ ἔτη τρία κωλύσοντα	ἐπιτελεσθῆναι.	Καὶ δὴ ταῦτα ἡμῶν συνέβη
[5, 11]	ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν ὁτιοῦν	ἐπιτελοῦντες	ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας. Ὥστε εἰ
[5, 7]	ἔπαισε τὸν κριὸν (δεῖ γὰρ	ἐπιτεμεῖν)	καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα τὰ κέρατα
[5, 10]	γὰρ Κύρου ἐπὶ Ἀντίοχον τὸν	Ἐπιφανῆ	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην, τριακόσια
[5, 10]	ὁ Χριστὸς, μετὰ Ἀντίοχον τὸν	Ἐπιφανῆ	παραγενόμενος τὸ κατὰ σάρκα, καὶ
[5, 12]	οὖν Σοφονίας οὕτω πώς φησιν·	Ἐπιφανήσεται	Κύριος ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη,
[5, 12]	συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν προφήτης εἶπεν,	Ἐπιφανήσεται	Κύριος· ὁ Ἀπόστολός φησιν, Ἐπεφάνη
[5, 6]	τινὰ γυναῖκα αἰχμάλωτον, καί φησιν·	Ἐπίφανον	τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸ
[5, 9]	ἐμὸν, καίτοι ὁ προφήτης ἔλεγεν,	Ἐπίφανον	τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸν
[5, 6]	τρίτη; Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου τοῦ	Ἐπιφανοῦς.	Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος ὁ τῶν
[5, 8]	ἔθνει παθεῖν ὑπὸ Ἀντιόχου τοῦ	Ἐπιφανοῦς,	καθὼς εἶδε Δανιὴλ πολλοῖς ἔτεσιν
[5, 7]	βασιλείαν λέγων, τὴν Ἀντιόχου τοῦ	Ἐπιφανοῦς,	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν
[5, 11]	πανταχοῦ σωφρονίζων, μηκέτι τοῖς αὐτοῖς	ἐπιχειρεῖν	πράγμασιν. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀρχαῖα
[5, 10]	λέγειν, ὅτι Εἴ γε ἠβουλήθημεν	ἐπιχειρῆσαι	καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅψασθαι, πάντως
[5, 11]	οὐ μόνον τοὺς τὸ ἔργον	ἐπιχειρήσαντας,	ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ τοῦτο
[5, 10]	οὐδὲ δὶς, ἀλλὰ καὶ τρὶς	ἐπιχειρήσαντας	καὶ ῥαγέντας, καθάπερ ἐν τοῖς
[5, 11]	Ὁ δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν τὴν	ἐπιχείρησιν	αὐτῶν, τὰ ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν
[5, 11]	καθελόντος αὐτήν. Ὁρᾷς τὴν πρώτην	ἐπιχείρησιν	τῶν ἀναισχύντων Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ
[5, 3]	προστάτας ἀναῤῥηθέντων, καὶ σβεσθέντων εὐθέως,	ἐπιχειρήσωμεν	ταῖς ἀποδείξεσι ταύταις. Οὕτω γοῦν
[5, 11]	οἰκοδομήν· καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις	ἐπιχειροῦντες	πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι εἰ
[5, 6]	γῆν. Ὁρᾷς ὡς ἡ ἀρὰ	ἐπληροῦτο	ἐκείνη ἡ λέγουσα· Ἔσεσθε ἐν
[5, 11]	τεχνίτας πάντοθεν ἐκίνησε, καὶ πάντα	ἐποίει	καὶ ἐπραγματεύετο, ἠρέμα καὶ κατὰ
[5, 3]	ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τὴν παραίνεσιν	ἐποιεῖτο·	οὐκ ἐπειδὴ τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον
[5, 4]	ἢ γενέσθαι, καὶ ἀκουστά σοι	ἐποίησα.	Εἶτα τὴν αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως
[5, 3]	ἀπὸ τῶν παρ´ Ἕλλησι θαυμαζομένων	ἐποιησάμεθα	τὴν ἐξέτασιν. Εἰ δὲ βούλεσθε
[5, 4]	καὶ σπένδειν αὐτῇ σπονδὰς, καθὰ	ἐποιήσαμεν	καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ πατέρες
[5, 7]	καὶ οἱ Σέλευκοι συῤῥαγέντες ἀλλήλοις	ἐποίησαν,	καὶ οἱ στρατηγοὶ τούτων εἰργάσαντο,
[5, 6]	σου ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ	ἐποίησας	σεαυτῷ ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα
[5, 9]	τὴν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ	ἐποιήσατο,	ἦλθε Γαβριὴλ πρὸς αὐτὸν καί
[5, 8]	προφητείας ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ ἀπαράλλακτον	ἐποίησε	δῆλον. Φησὶ γὰρ, ἐν Σούσοις
[5, 6]	τὸν λόγον, ἵλεω τὸν Θεὸν	ἐποίησε·	καὶ δῆλον ἐκ τῶν ἑξῆς.
[5, 7]	ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ δικαιοσύνη. Καὶ	ἐποίησε,	καὶ εὐωδώθη. Εἶτα ἐκ δευτέρου
[5, 4]	εἴπῃς, ὅτι Τὰ εἴδωλά μοι	ἐποίησε,	καὶ τὰ γλυπτὰ καὶ τὰ
[5, 7]	ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ	ἐποίησε	κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ
[5, 2]	τῇ γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν	ἐποίησε.	Λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅπου ἐὰν
[5, 2]	τούτων κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ	ἐποίησεν	ἀσθενεστέραν· καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν
[5, 2]	πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ ὃ	ἐποίησεν	αὕτη λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον αὐτῆς.
[5, 3]	ψιλόν· ἐπεὶ καὶ Παῦλος οὕτως	ἐποίησεν;	εἰσελθὼν γὰρ εἰς τὰς Ἀθήνας,
[5, 5]	τοῦτο δὴ καὶ ὁ προφήτης	ἐποίησεν.	Ἐπειδὴ γὰρ δίκην ἔδωκαν, οὐκ
[5, 3]	πύλαι ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ ὅπερ	ἐποίησεν	ἡ γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ τῆς
[5, 2]	πολλοί· μεταξὺ γὰρ τῶν μαθητῶν	ἐποίησεν·	οὐδὲ ὁ τόπος κατάδηλος· οὐδὲ
[5, 5]	δὲ μυρίων γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον	ἐποίουν,	λέγοντες· Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά σου,
[5, 5]	οὕτω λέγων· Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ	ἐποίουν	τὰ ἔργα τοῦ βασιλέως, καὶ
[5, 11]	ἐκίνησε, καὶ πάντα ἐποίει καὶ	ἐπραγματεύετο,	ἠρέμα καὶ κατὰ μικρὸν ἄχρις
[5, 2]	τῷ γενομένῳ, λέγοντες· Διατί μὴ	ἐπράθη	τοῦτο (τριακοσίων δηναρίων, καὶ ἐδόθη
[5, 10]	Ἱερουσαλὴμ, ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου, ἑβδομάδες	ἑπτὰ,	καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο. Ἐνταῦθά
[5, 10]	πᾶν ζήτημα ἐνταῦθά ἐστιν. Ἑβδομάδες	ἑπτὰ,	καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο τετρακόσια
[5, 11]	τοῦ νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ τῆς	ἐπωνυμίας	τοῦ κρατήσαντος καὶ καθελόντος αὐτήν.
[5, 5]	Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ ἐποίουν τὰ	ἔργα	τοῦ βασιλέως, καὶ ἐθαύμαζον τὴν
[5, 11]	εἰσὶ δυνατώτεραι, καὶ ἰσχυρὰ τὰ	ἔργα	τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ. Ὡς
[5, 3]	καὶ μὴ θείᾳ δυνάμει πάντα	ἐργάζεται,	μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ τῶν
[5, 2]	Πόθεν; εἰπέ μοι· τίνος τοῦτο	ἐργασαμένου;	οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος τότε Θεοῦ,
[5, 7]	πλειόνων ὁ Δανιὴλ, ὅσα κακὰ	ἐργάσεται	τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν Παλαιστίνην,
[5, 4]	τῶν πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ ἐν	ἔργοις	οὐδὲν ἔχοντες δεῖξαι ὧν λέγουσι,
[5, 2]	Τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί;	ἔργον	γὰρ καλὸν ἐποίησε. Λέγω γὰρ
[5, 11]	ἔστησεν οὐ μόνον τοὺς τὸ	ἔργον	ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ
[5, 2]	σβέσει ποτέ· καίτοι οὐδὲ τὸ	ἔργον	περιφανές· τί γὰρ ἦν, τὸ
[5, 3]	ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων τὸ	ἔργον	τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ δὲ ἐκ
[5, 11]	χρήματα ἀνήλωσε, καὶ ἐπιστάτας τοῦ	ἔργου	ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ τῆς μεγάλης
[5, 2]	βασανιστήρια οὐδὲ λόγῳ ῥητὰ, οὐδὲ	ἔργῳ	φορητὰ, καὶ οὐ παρὰ τῶν
[5, 4]	ἐγὼ λέγω, δείκνυμι διὰ τῶν	ἔργων	αὐτῶν ἐκβεβηκότα, καὶ ὅτι ἔπεσε,
[5, 6]	καὶ δεικνύντες ὅτι διὰ τῶν	ἔργων	αὐτῶν ἐξέβη τὸ τῆς κολάσεως
[5, 11]	πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως διὰ τῶν	ἔργων	ἐδήλου, ὅτε αἱ τοῦ Θεοῦ
[5, 12]	ἀκροάσεως, ὅταν ἡ διὰ τῶν	ἔργων	ἐπίδειξις μὴ συμβαίνῃ τοῖς λεγομένοις.
[5, 12]	εἰς ἕτερον ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν	ἐρεῖν,	ἐκεῖνο τέως δέομαι ὑμῶν, τοὺς
[5, 11]	γνώριμον. Ὃ δὲ μέλλω νῦν	ἐρεῖν,	καὶ τοῖς σφόδρα νέοις δῆλόν
[5, 6]	πόλιν αὐτὴν προβάλλεται, καὶ τὴν	ἐρημίαν	αὐτῆς προτείνεται, καὶ ἐν τούτοις
[5, 11]	ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ πρὸς τὰς	ἐρημίας	μετῳκίζοντο, καὶ τὰς ἀγορὰς ἔφευγον·
[5, 11]	Θεοῦ πολεμοῦσι, κελευούσῃ διὰ παντὸς	ἐρημοῦσθαι	τὴν πόλιν· τὸν δὲ Θεῷ
[5, 9]	ὁ Δανιὴλ ὅτι ὁ ναὸς	(ἐρημωθήσεται,	ἡμεῖς λοιπὸν σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 7]	κατευωδώθη αὐτῷ. Καὶ τὸ ἅγιον	ἐρημωθήσεται,	καὶ ἐδόθη ἐπὶ τὴν θυσίαν
[5, 9]	τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ ναὸς	ἐρημωθήσεται.	Σὺ δέ μοι σκόπει, ὡς
[5, 9]	τοιοῦτον εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι μὲν	ἐρημωθήσεται	τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ναὸς,
[5, 10]	Ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς	ἐρημώσεως·	ἱερὸν τὸν ναὸν καλῶν, βδέλυγμα
[5, 5]	τὸν προφήτην, εἰς συμπλήρωσιν τῆς	ἐρημώσεως	Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ ἔδωκα
[5, 11]	εἰς ἀνάγκην αὐτὸν κατέστησαν παντελοῦς	ἐρημώσεως.	Καθελὼν γὰρ αὐτοὺς ἐκεῖνος, καὶ
[5, 10]	ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς	ἐρημώσεως,	καὶ ἕως συντελείας καιροῦ συντέλεια
[5, 9]	τῆς Ἀντιόχου νίκης καὶ τῆς	ἐρημώσεως	καὶ ἡμέρας καὶ ἔτη, ὅσα
[5, 10]	Ὅταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς	ἐρημώσεως,	ὃ εἶπε Δανιὴλ ὁ προφήτης,
[5, 9]	δὲ στήσεταί που τὰ τῆς	ἐρημώσεως,	οὐκ ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ
[5, 10]	τὸν ναὸν καλῶν, βδέλυγμα δὲ	ἐρημώσεως	τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ὁ
[5, 11]	τὴν Οὐεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην	ἐρήμωσιν	ἐπὶ Ἀδριανοῦ συστάντες οὗτοι οἱ
[5, 9]	Ὁρᾷς πῶς παντελῆ ἐνταῦθα ἀπειλεῖ	ἐρήμωσιν,	καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν καὶ
[5, 10]	καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν	ἐρήμωσιν.	Ὅταν δὲ ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε,
[5, 1]	ἀφανισμὸν τὸν παντελῆ καὶ τὴν	ἐρήμωσιν	προαναφωνῶν τὴν εἰς τέλος. Ἀλλ´
[5, 12]	τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν	ἐρήμωσιν	ταύτην τὴν νῦν προλέγων, καὶ
[5, 7]	καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ τὴν	ἐρήμωσιν	τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸν χρόνον
[5, 10]	ὅτι οὐκ ἐκείνην λέγει τὴν	ἐρήμωσιν	τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ τὴν μετ´
[5, 10]	ναῷ. Καὶ ἕως συντελείας, φησὶν,	ἐρήμωσις.	Διὰ τοῦτό φησιν ὁ Χριστὸς,
[5, 10]	ὅτι ἕως συντελείας ἔσται ἡ	ἐρήμωσις;	Καὶ ὅτι οὐ ψεῦδος τὰ
[5, 8]	τῆς γενομένης, τὴν τοῦ προφήτου	ἑρμηνεύων	ὅρασιν, τὴν ἐπὶ τοῦ κριοῦ
[5, 2]	τότε ἐπήγετο τὰ δεινὰ, ὅτε	ἐῤῥιζώθη,	καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης κατεφυτεύθη
[5, 7]	ἐπετέλει τοῖς δαίμοσι παρανόμους, καὶ	ἐῤῥίφη	χαμαὶ ἡ δικαιοσύνη. Καὶ ἐποίησε,
[5, 5]	οὕτως ἔλεγεν· Ἵππον καὶ ἀναβάτην	ἔῤῥιψεν	εἰς θάλασσαν. Εἶτα καὶ τὸν
[5, 5]	Αἰγυπτίων λέγων, τὸν διὰ τῆς	Ἐρυθρᾶς	θαλάσσης, ὃν ἐν ταῖς ᾠδαῖς
[5, 4]	καὶ ἡμῖν ἔθος πολλάκις, τοὺς	ἐρυθριᾷν	μὴ εἰδότας χαλκοπροσώπους καλεῖν. Καὶ
[5, 4]	φησὶν ἃ μέλλει ἐπὶ σὲ	ἔρχεσθαι,	πρὶν ἢ γενέσθαι, καὶ ἀκουστά
[5, 12]	φησι, Πίστευσόν μοι, γύναι, ὅτι	ἔρχεται	ὥρα, ὅτε οὔτε ἐν τῷ
[5, 10]	συνδιαφθαρεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ	ἐρχομένῳ,	καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν κατακλυσμῷ·
[5, 5]	προλέγων. Καὶ {τὴν} πρώτην {πρόῤῥησιν}	ἐρῶ	τὴν ἐν Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν
[5, 1]	σὺ δυνήσῃ τὸν Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι.	Ἐρώτησον	γὰρ αὐτὸν, τίνος ἕνεκεν νηστεύεις,
[5, 2]	τέλος ἡ προφητεία, ἢ διέπεσεν;	Ἐρώτησον	τὸν Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις ἀναισχυντῇ
[5, 8]	τῶν συμφορῶν τούτων μεταβολή. Καὶ	ἐρωτῶν	ἔλεγεν οὕτως· Κύριε, τί τὰ
[5, 2]	καὶ χρόνου πλῆθος τοσοῦτον οὐκ	ἔσβεσεν	αὐτῆς τὴν μνήμην, οὐδὲ σβέσει
[5, 3]	καὶ φαντασία, καὶ ἀληθὲς οὐδὲν,	ἔσβεσται,	καὶ τέλος εὐθὺς ἔλαβεν. Καὶ
[5, 10]	πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα ὁ	Ἔσδρας	ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν τοίνυν
[5, 10]	σάρκα, καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν	ἔσεσθαι	αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς ὅτι περὶ
[5, 8]	πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν τῆς οἰκουμένης.	Ἔσεσθαι	δὲ ἐκ τούτων ἕνα τινὰ
[5, 4]	προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ μέλλοντα	ἔσεσθαι.	Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι αὕτη
[5, 4]	πάντα αὐτοῖς προανεφώνει τὰ μέλλοντα	ἔσεσθαι	ὁ Θεὸς, οὐκ ἐντεῦθεν μόνον,
[5, 9]	αὐτὸν λοιπὸν διὰ τὸ μέλλον	ἔσεσθαι	τόλμημα. Εἶτά φησι καὶ τὴν
[5, 6]	εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό τινα λύσιν	ἔσεσθαι	τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε
[5, 6]	ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ λέγουσα·	Ἔσεσθε	ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ ἡ
[5, 6]	ἀκούσῃ τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ	ἔσεσθε	ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν
[5, 4]	οὐ προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ	ἐσόμενα	μόνον, ἀλλὰ καὶ μάρτυρας ἐλάμβανον
[5, 10]	καὶ πολὺν καὶ πλείονα πάλιν	ἐσόμενον.	Εἶτα πάλιν ἀκριβέστερον λέγων φησὶ,
[5, 8]	Ἰουδαίοις ἔθος ἦν καὶ ἐν	ἑσπέρᾳ	καὶ ὑπὸ τὴν ἕω καθ´
[5, 11]	Ἀδριανοῦ συστάντες οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι	ἐσπούδαζον	ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν,
[5, 1]	εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ οὐ τοῦτο	ἐσπουδάκαμεν	μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα,
[5, 10]	ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρῖμα οὐκ	ἔσται	ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν πόλιν
[5, 10]	ἐναντίον προσειπόντες, ὅτι ἕως συντελείας	ἔσται	ἡ ἐρήμωσις; Καὶ ὅτι οὐ
[5, 12]	ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος	ἔσται	ἡ προφητεία. Εἰ γὰρ τοῦ
[5, 1]	τὸν ναὸν ἰδὼν, ἔλεγεν, ὅτι	Ἔσται	Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν πολλῶν,
[5, 7]	παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε	ἔσται,	καὶ πῶς, καὶ παρὰ τίνος,
[5, 7]	υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου, καὶ	ἔσται	καιρὸς θλίψεως, οἷος οὐ γέγονεν
[5, 12]	ἱερωσύνη, οὔτε βασιλεὺς αρὰ Ἰουδαίοις	ἔσται	λοιπόν. Μάλιστα μὲν γὰρ διὰ
[5, 10]	ὡς ἐν κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον	ἔσται	λοιπὸν, οὐδὲ ῥίζα πάλιν ἀναβλαστάνουσα,
[5, 8]	ἐξ Ἑλλήνων τις ὁ βασιλεύων	ἔσται,	ὃς τῷ Πέρσῃ συμβαλὼν δὶς,
[5, 9]	ἡ κορωνὶς τῶν κακῶν τότε	ἔσται,	ὅταν τὸν Δεσπότην αὐτῶν ἀνέλωσι.
[5, 3]	θεομάχοι εὑρεθῆτε. Πόθεν οὖν δῆλον	ἔσται,	ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων,
[5, 1]	ναὸν ὁρᾷν ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε	ἔσται,	οὐδὲ οὕτως ἔχουσί τινα ἀπολογίαν
[5, 3]	λογίσασθαι τοῦτο, ὅτι καὶ πατέρων	ἔσται	παισὶν αἰδεσιμώτερος, καὶ πατράσι παίδων
[5, 3]	ἁλώσεται, καὶ οὐκέτι τῶν Ἰουδαίων	ἔσται	πόλις ἡ πόλις, καθάπερ καὶ
[5, 10]	καὶ ὑπὸ τίνος ἡ αἰχμαλωσία	ἔσται,	προανεφώνησεν. Ὅτι δὲ περὶ Ῥωμαίων
[5, 10]	ἀναιρέσει καὶ τῆς σπονδῆς, ἕτερον	ἔσται	τι μεῖζον κακόν. Ποῖον δὴ
[5, 5]	φησι· Γινώσκων γνώσῃ. ὅτι πάροικον	ἔσται	τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ
[5, 8]	πρός. Εἶτα δηλῶν ὅτι κατάλυσις	ἔσται	τῶν κακῶν τούτων καὶ ἀπαλλαγὴ,
[5, 8]	αὐτῶν μαθεῖν, καὶ εἴ τις	ἔσται	τῶν συμφορῶν τούτων μεταβολή. Καὶ
[5, 1]	ὁ ταῦτα λέγων· ἐγὼ αὐτὸν	ἐσταύρωσα,	καὶ πῶς αὐτοῦ παραδέξομαι τὴν
[5, 1]	θαυμαστὸν, ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν	ἐσταύρωσας,	μετὰ τὸ σταυρωθῆναι τότε σου
[5, 2]	ἀκούομεν τὴν γυναῖκα λαλουμένην, καὶ	ἑστήκασιν	ἀκούοντες ὕπατοι, στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες,
[5, 1]	τὸ προσῆκον· καὶ τὸ τρόπαιον	ἕστηκε,	καὶ ὁ στέφανος ἡμῖν ἀπήρτισται,
[5, 7]	εἶδον, καὶ ἰδοὺ, κριὸς εἷς	ἑστηκὼς	πρὸ τοῦ Οὐβὰλ, καὶ αὐτῷ
[5, 2]	πολέμους κατώρθωσαν, καὶ τρόπαια πολλὰ	ἔστησαν,	καὶ ἔθνη διέσωσαν, καὶ πόλεις
[5, 11]	ἀναισχυντεῖν ἔχωσι λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα	ἔστησε	τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν, ὅτι
[5, 7]	καὶ τῶν ἁγίων καταπατηθέντων, εἴδωλον	ἔστησεν	ἔνδον, καὶ θυσίας ἐπετέλει τοῖς
[5, 10]	δὲ ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν	ἔστησεν	ὁ τὴν πόλιν καθελὼν ἔνδον
[5, 11]	ἐκείνου, καὶ τῆς ἀκαίρου φιλονεικίας	ἔστησεν	οὐ μόνον τοὺς τὸ ἔργον
[5, 11]	ἔτι πρεσβυτέροις καὶ γέρουσιν ἡμῶν	ἐστι	γνώριμον. Ὃ δὲ μέλλω νῦν
[5, 3]	μὲν οὐδὲ τοὔνομα μέχρι τήμερόν	ἐστι	γνώριμον, οὗτος δὲ πανταχοῦ τῆς
[5, 11]	καὶ τοῖς σφόδρα νέοις δῆλόν	ἐστι	καὶ καταφανές. Οὐδὲ γὰρ ἐπὶ
[5, 1]	νῦν ὑπ´ αὐτῶν παρανομία τίς	ἐστι	καὶ παράβασις, καὶ ἀνθρώπων πρὸς
[5, 8]	τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνόν	ἐστι	καὶ τὸ συνεχές. Τοῖς γὰρ
[5, 3]	τέλους εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός	ἐστι	πλάνος, ὡς φατὲ, καὶ παράνομος,
[5, 3]	λέγεις, ὦ Μωϋσῆ; ὅλως γάρ	ἐστι	σύγκρισις; Οὐ κατὰ σύγκρισιν τοῦτο
[5, 9]	λοιπὸν τὰς προφητείας· τοῦτο γάρ	ἐστι	σφραγίσαι, τὸ στῆσαι τὸ χρῖσμα,
[5, 9]	καὶ Τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας. Τί	ἐστι	σφραγίσαι; Ὥστε μηδὲν ὑπολελεῖφθαι λοιπόν.
[5, 1]	παραδέξομαι τὴν μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ	ἐστι	τὸ θαυμαστὸν, ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι
[5, 2]	ἀλλὰ καὶ ἐπιδοῦναι πλέον, τοῦτό	ἐστι	τὸ παντὸς θαύματος ἔχον ὑπερβολήν.
[5, 4]	ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί που δῆλόν	ἐστι	τῷ καὶ ὁπωσοῦν εἰς τὰ
[5, 9]	ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν. Ἕτερον δέ	ἐστι	χρόνον εἰπεῖν ὅσον ἔμελλε κρατεῖν
[5, 4]	δὲ ἐκεῖνοι λέγουσιν, ἐν ῥήμασίν	ἐστι	ψιλοῖς τοῖς αὐτῶν. Καὶ ἐχρῆν
[5, 12]	μάχεται τῷ Μωϋσῇ. Ἀλλ´ οὐκ	ἔστι	μάχη καὶ φιλονεικία· περὶ γὰρ
[5, 2]	τῆς γυναικὸς κατορθώματος, καὶ οὐκ	ἔστι	μέρος τῆς οἰκουμένης, ὃ τὸ
[5, 5]	ἑκάστην ἡμέραν, ἵνα μάθῃς, τί	ἔστι	τὸ, Δουλώσουσι καὶ κακώσουσι, καὶ,
[5, 3]	γίνεται. ~γʹ Καὶ ὅτι τοῦτό	ἐστιν	ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν
[5, 4]	γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ ὅτι τοῦτό	ἐστιν	ἀληθὲς, καὶ πάντα αὐτοῖς προανεφώνει
[5, 12]	τοῦτο ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά μοί	ἐστιν.	Ἄλλως δὲ, καὶ αὐτὴν τὴν
[5, 7]	τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς. Τίς δέ	ἐστιν	αὕτη; Τοῦ πυρῶσαι, φησὶν, αὐτοὺς
[5, 10]	τὸ γὰρ πᾶν ζήτημα ἐνταῦθά	ἐστιν.	Ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα
[5, 1]	τῶν εἰρημένων. Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν,	ἐστὶν	ἐμὸς ὁ ταῦτα λέγων· ἐγὼ
[5, 1]	ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ νῦν	ἐστιν	ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 3]	εἷς; Ὃ γὰρ λέγει τοιοῦτόν	ἐστιν·	Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ μιᾷ
[5, 10]	Καὶ ἐπὶ τούτοις. Τί δέ	ἐστιν,	Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι, πρὸς τούτοις
[5, 10]	αἰχμαλωσίαν ἐκείνην, τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά	ἐστιν	ἔτη. Δηλῶν τοίνυν, ὅτι οὐκ
[5, 8]	ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ	ἐστὶν	ἔτη τρία καὶ ἥμισυ καὶ
[5, 9]	καὶ τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν. Τί	ἐστιν,	Ἕως τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν; Πολλὰ,
[5, 4]	Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι αὕτη	ἐστὶν	ἡ αἰτίᾳ τῆς (προῤῥήσεως, ἄκουε
[5, 2]	καὶ βασιλέων ἁπάντων λαμπροτέρα νῦν	ἐστιν	ἡ γυνὴ, καὶ χρόνος οὐδεὶς
[5, 6]	κακῶν οὔτε ἀπαλλαγήν. Τίς οὖν	ἐστιν	ἡ τρίτη; Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου
[5, 10]	κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ τῶν πραγμάτων	ἐστὶν	ἡ φωνή· οὐδὲ γὰρ ἂν
[5, 3]	κηρυττόμενος ὑπὸ τούτων, εἰ τοιοῦτός	ἐστιν	οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ μὴ θείᾳ
[5, 8]	ἀποδέδεικται ἡμῖν. Τί δὲ τοῦτό	ἐστιν;	Ὅτι καὶ χρόνους ὥρισεν αὐτοῖς
[5, 3]	καταλυθήσεται· εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ	ἐστιν,	οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτὸ, μή
[5, 7]	ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν τεσσάρων	ἐστὶν,	οὕτω πώς φησι· Καὶ ἐκ
[5, 3]	οἰκουμένῃ καὶ ἀοικήτῳ. Καὶ οὐκ	ἔστιν	εἰπεῖν, ὅτι εἶπε μὲν ταῦτα,
[5, 8]	χρόνον ὁρίζει. Ποῦ δὴ τοῦτο	ἔστιν	εὑρεῖν; Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα
[5, 3]	μυρίων ὄντων τῶν κωλυόντων; Οὐκ	ἔστιν	οὐδείς. Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι ὁ
[5, 11]	καθῃρημένα, ἀναστῆσαι πάλιν οὐκ ἔνι.	Ἔστω	δὲ, Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς τὸν
[5, 10]	ὃ εἶπε Δανιὴλ ὁ προφήτης,	ἑστὼς	ἐν τόπῳ ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων
[5, 7]	δεικνὺς, ὅτι πολλοὶ καὶ τῶν	ἑστώτων	πεσοῦνται. Εἶτα φησὶ καὶ τὴν
[5, 8]	Δεῦρο Δανιὴλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ	ἐσφραγισμένοι	οἱ λόγοι (τὸ ἀσαφὲς τῶν
[5, 8]	ἔλεγεν οὕτως· Κύριε, τί τὰ	ἔσχατα	τούτων; Καὶ εἶπε· Δεῦρο Δανιὴλ,
[5, 8]	δὲ ἔσχατον κέρας σημαίνειν τὸν	ἔσχατον	βασιλέα τὸν μέλλοντα (τούτων διοίσειν
[5, 8]	τοὺς βασιλεύειν μέλλοντας· τὸ δὲ	ἔσχατον	κέρας σημαίνειν τὸν ἔσχατον βασιλέα
[5, 7]	καὶ τὸ ὑψηλὸν ἀνέβαινεν ἐπ´	ἐσχάτων.	Καὶ εἶδον τὸν κριὸν κερατίζοντα
[5, 3]	θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ πάντας (ὑποκύπτοντας	ἔσχε,	καὶ ταῦτα μυρίων ὄντων τῶν
[5, 3]	εἰσαγαγόντων πολιτείαν καινὴν καὶ μαθητὰς	ἐσχηκότων,	ἐκείνων μὲν οὐδὲ τοὔνομα μέχρι
[5, 6]	ἐκείνους, φησὶν, οὐκ ἀπὸ κατορθωμάτων	(ἔσωσας,	ἀλλὰ τὴν θλῖψιν ἰδὼν καὶ
[5, 8]	μὲν εἰς τὸ πεδίον μετὰ	ἑταίρων	αὐτοῦ τινῶν· σεισμοῦ δὲ καὶ
[5, 7]	φησί· Καὶ δι´ αὐτὸν θυσία	ἐταράχθη	παραπτώματι. Καὶ ἐγενήθη, καὶ κατευωδώθη
[5, 2]	καὶ πελάγη, καὶ δημεύσεις, καὶ	ἕτερα	μυρία βασανιστήρια οὐδὲ λόγῳ ῥητὰ,
[5, 7]	αὐτοῦ τὸ μέγα, καὶ ἀνέβη	ἕτερα	τέσσαρα κέρατα ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κατὰ
[5, 5]	προδιηγόρευται· φέρε δὴ καὶ ἐφ´	ἑτέραν	τὸν λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν δή;
[5, 12]	κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θυσίας	ἑτέρας	εἰσενεχθήσεται τρόπος, ἐκείνων τῶν παρ´
[5, 12]	μάχη καὶ φιλονεικία· περὶ γὰρ	ἑτέρας	ἐκεῖνος εἶπε, καὶ περὶ ἑτέρας
[5, 12]	ἑτέρας ἐκεῖνος εἶπε, καὶ περὶ	ἑτέρας	οὗτος προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν τοῦτο
[5, 3]	Πλάτων, Σωκράτης, Διαγόρας, Πυθαγόρας, καὶ	ἕτεροι	μύριοι· ἀλλ´ ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον
[5, 6]	διὰ τὴν φιλανθρωπίαν σου μόνην·	ἕτερον	γὰρ οὐδὲν ἔχομεν δικαίωμα σωτηρίας.
[5, 9]	ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν.	Ἕτερον	δέ ἐστι χρόνον εἰπεῖν ὅσον
[5, 12]	θυσία καθαρά; Οὐκ ἂν ἔχοις	ἕτερον	εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τοῦτον
[5, 10]	θυσίας ἀναιρέσει καὶ τῆς σπονδῆς,	ἕτερον	ἔσται τι μεῖζον κακόν. Ποῖον
[5, 12]	θεῖον, τίνα ἂν ἔχοις εἰπεῖν	ἕτερον	καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τὸν παρόντα
[5, 10]	ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί λοιπὸν	ἕτερον	προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ τούτοις. Τί
[5, 12]	τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος εἰς μηδένα	ἕτερον	τόπον ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´ ἢ
[5, 8]	οὐ στοχαζόμενος λέγω, φέρε καὶ	ἕτερον	τῶν εἰρημένων παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν
[5, 12]	δόξω διενοχλεῖν. Διόπερ αὐτὸ εἰς	ἕτερον	ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο
[5, 4]	παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις, εἶτα ὁ	ἕτερος	ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται
[5, 7]	καὶ τὸ ἓν ὑψηλότερον τοῦ	ἑτέρου,	καὶ τὸ ὑψηλὸν ἀνέβαινεν ἐπ´
[5, 12]	προσάγεται χάριτος. Ἄκουσον δὴ καὶ	ἑτέρου	προφήτου τὸ αὐτὸ τοῦτο προαναφωνοῦντος
[5, 12]	μάχεσθαι μεμελετηκὸς πράγμασι. Βούλει καὶ	ἑτέρους	ἐφοπλίσω σοι προφήτας φανερῶς αὐτὸ
[5, 4]	ἀναγκάζεται λοιπὸν μάρτυρας ἢ καὶ	ἑτέρους	παρέχειν ἐλέγχους τοῦ μὴ ταῦτα
[5, 2]	τὸ δὲ καὶ τὰ παρ´	ἑτέρων	γινόμενα προλέγειν, καὶ ποιεῖν εὔπιστα
[5, 7]	ἐκεῖνος ἐκράτει. Εἰπὼν δὲ δι´	ἑτέρων	πλειόνων ὁ Δανιὴλ, ὅσα κακὰ
[5, 12]	τε τῶν εἰρημένων, ἀπό τε	ἑτέρων	πλειόνων σημείων. Καὶ πρῶτον μὲν
[5, 8]	ὄντας αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς	ἔτεσιν	ἄρξειν τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ
[5, 8]	Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε Δανιὴλ πολλοῖς	ἔτεσιν	ἔμπροσθεν, καὶ ἀνέγραψε τὰ γενησόμενα.
[5, 10]	ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα τρία	ἔτη	ἀριθμήσωμεν, πάντως ἥξομεν ἐπὶ τὴν
[5, 10]	ἐκείνην, τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν	ἔτη.	Δηλῶν τοίνυν, ὅτι οὐκ ἐκείνην
[5, 10]	ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία	ἔτη·	ἑβδομάδας γὰρ ἐνταῦθα οὐχ ἡμερῶν
[5, 5]	μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα	ἔτη,	ἐπισκέψομαι ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω ἐφ´
[5, 9]	προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν τετρακόσια	ἔτη	ἔχουσα, ἡ δὲ ἑβδομήκοντα, ἡ
[5, 3]	οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα μόνον	ἔτη	ἦν, ἢ εἴκοσι, ἢ τριάκοντα,
[5, 5]	συμπλήρωσιν τῆς ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα	ἔτη.	Καὶ ἔδωκα τὸ πρόσωπόν μου
[5, 8]	κακοῖς τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ τετρακόσια	ἔτη,	καὶ μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν
[5, 5]	ὅτε εἶδε πληρωθέντα τὰ ἑβδομήκοντα	ἔτη.	Καὶ τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς
[5, 3]	τρὶς, καὶ πολλῷ πλείονα παρῆλθον	ἔτη	μετὰ τὴν ἅλωσιν, καὶ οὐδὲ
[5, 9]	τῆς ἐρημώσεως καὶ ἡμέρας καὶ	ἔτη,	ὅσα ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία κρατεῖν,
[5, 5]	καὶ δουλώσουσιν αὐτὸ, καὶ κακώσουσιν	ἔτη	τετρακόσια. Τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ
[5, 1]	ἑαυτῶν πόλιν, καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα	ἔτη	τὸ ἔδαφος ὄψεσθαι τῆς πατρίδος,
[5, 5]	ἀριθμὸν εἶπε τῶν ἐτῶν· τετρακόσια	ἔτη·	τὸν τρόπον τῆς δουλείας, ὅτι
[5, 8]	χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ ἐστὶν	ἔτη	τρία καὶ ἥμισυ καὶ μικρόν
[5, 8]	ναὸν, καὶ τὰς θυσίας ἐπὶ	ἔτη	τρία κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ δὴ
[5, 12]	προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκ	ἔτι	εἰς μίαν πόλιν, οὐδὲ εἰς
[5, 9]	ἐπὶ τὸν λαόν σου· οὐκ	ἔτι	ἐπὶ τὸν λαὸν τὸν ἐμὸν,
[5, 3]	καὶ ἐν ἀρχῇ, μᾶλλον δὲ	ἔτι	καὶ νῦν, διὰ τὴν εὐσέβειαν
[5, 12]	ἀναισχυντίας αὐτοῖς καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ	Ἔτι	οὖν ἀμφισβητεῖς, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ
[5, 11]	μᾶλλον δὲ τοῦτο μὲν τοῖς	ἔτι	πρεσβυτέροις καὶ γέρουσιν ἡμῶν ἐστι
[5, 3]	τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας. Μίαν	ἔτι	πρόῤῥησιν προσθεὶς, ἐπὶ τὸ προκείμενον
[5, 9]	που τὰ τῆς ἐρημώσεως, οὐκ	ἔτι	προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ τὸν προφήτην
[5, 5]	διηγόρευται, καὶ ὁ προφήτης οὐκ	ἐτόλμησε	πρὸ τοῦ διωρισμένου χρόνου δέησιν
[5, 9]	ὅτι αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, οὐκ	ἐτόλμησε	προσθεῖναι καὶ εἰπεῖν, ὅτι ἀναστήσεται
[5, 1]	πατρίδα τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν	ἐτόλμων	ποιεῖν ὧν σὺ ποιεῖς νῦν.
[5, 1]	ἔχοντες καὶ ὡμολογημένην, οὐδὲ οὕτως	ἐτόλμων	πρὸ τῆς ὑποσχέσεως καὶ τῆς
[5, 10]	Περσίδος· καὶ τούτου βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ	ἔτους	τῆς βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας ἀνελθὼν
[5, 11]	ἀλλ´ ἐπὶ βασιλέως πρὸ εἴκοσι	ἐτῶν	γεγενημένου ἐπὶ τῆς γενεᾶς τῆς
[5, 5]	εἶπεν, καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν	ἐτῶν,	καὶ πόθεν αὐτοὺς μέλλει συνάγειν,
[5, 5]	πῶς τὸν ἀριθμὸν εἶπε τῶν	ἐτῶν·	τετρακόσια ἔτη· τὸν τρόπον τῆς
[5, 5]	ταῖς βίβλοις τὸν ἀριθμὸν τῶν	ἐτῶν,	ὡς ἐγενήθη ὁ λόγος Κυρίου
[5, 4]	τῆς ἀληθείας ἡ περιουσία, τὰ	Εὐαγγέλια	ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς προφήτας τρέψομαι,
[5, 12]	Ἄκουε γοῦν πῶς καὶ τὰ	Εὐαγγέλια	καὶ ὁ Ἀπόστολος τῷ προφήτῃ
[5, 2]	ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ	Εὐαγγέλιον	τοῦτο εἰς πᾶσαν τὴν γῆν,
[5, 3]	οὐκ ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ ἐξ	Εὐαγγελίων	αὐτοῖς διελέγετο, ἀλλ´ ἀπὸ τοῦ
[5, 3]	ἐπειδὴ τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν	Εὐαγγελίων	εἶναι ἐνόμιζεν, οὐδὲ ἐπειδὴ τὰ
[5, 6]	τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα οὖν	εὐγνωμοσύνην	οἰκέτου. Καὶ γὰρ καὶ οὗτος
[5, 1]	ὑπεσχόμεθα, μετὰ πάσης κατατίθεμεν τῆς	εὐγνωμοσύνης.	Ἡ μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους
[5, 4]	ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ γὰρ παραυτὰ τὰς	εὐεργεσίας	ἐπελανθάνοντο τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ,
[5, 4]	καὶ τὰς τιμωρίας καὶ τὰς	εὐεργεσίας	παρὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς
[5, 1]	οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῶν	εὐεργεσιῶν	οὐκ ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι τὴν
[5, 3]	πλάνος ἦν, ἀλλὰ σωτὴρ, καὶ	εὐεργέτης,	καὶ κηδεμὼν, καὶ προστάτης τῆς
[5, 2]	μεγάλαι γυναῖκες, μυρία τοὺς ἀρχομένους	εὐεργετήσασαι,	οὐδὲ ἐξ ὀνόματός εἰσί τισι
[5, 11]	σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν,	εὐθέως	διὰ τῶν ἔργων ἐδήλου, ὅτε
[5, 3]	εἰς προστάτας ἀναῤῥηθέντων, καὶ σβεσθέντων	εὐθέως,	ἐπιχειρήσωμεν ταῖς ἀποδείξεσι ταύταις. Οὕτω
[5, 5]	φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς σου, ἐπήγαγεν	εὐθέως·	Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν
[5, 11]	πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ τῶν θεμελίων	εὐθέως	κατέφλεξέ τε πολλοὺς ἀνθρώπους, οὐ
[5, 5]	ἁμαρτήματα εἰς δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ	εὐθέως,	οὐδὲ ἐν προοιμίοις, οὐδὲ ἐν
[5, 3]	ἀληθὲς οὐδὲν, ἔσβεσται, καὶ τέλος	εὐθὺς	ἔλαβεν. Καὶ μηδεὶς ὕβριν εἶναι
[5, 1]	ἀργύριον πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ γῇ.	Εὐλογητὸς	ὁ Θεὸς, ὁ τοσαύτην ὑμῖν
[5, 2]	ἑτέρων γινόμενα προλέγειν, καὶ ποιεῖν	εὔπιστα	γίνεσθαι καὶ πᾶσι κατάδηλα, πολλῷ
[5, 7]	σωθήσεται ὁ λαὸς πᾶς ὁ	εὑρεθεὶς	γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ, τουτέστιν,
[5, 3]	αὐτὸ, μή ποτε καὶ θεομάχοι	εὑρεθῆτε.	Πόθεν οὖν δῆλον ἔσται, ὅτι,
[5, 8]	ὁρίζει. Ποῦ δὴ τοῦτο ἔστιν	εὑρεῖν;	Ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα λεχθήσεσθαι
[5, 12]	τις παραβάλοι, πολὺ τὸ μέσον	εὑρήσει	καὶ ἄπειρον καὶ τοσοῦτον, ὡς
[5, 8]	μαρτυρήσαντας, καὶ μὴ προδόντας τὴν	εὐσέβειαν,	εἶτα τυχόντας τῆς ἀνέσεως. Διὰ
[5, 3]	ἔτι καὶ νῦν, διὰ τὴν	εὐσέβειαν	μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν οἰκιῶν τῶν
[5, 3]	παθεῖν, ὥστε μὴ ἀρνήσασθαι τὴν	εὐσέβειαν.	Πόθεν τούτῳ ταῦτα καὶ εἰδέναι
[5, 11]	Οὐ γὰρ ἐν χρόνοις βασιλέων	εὐσεβῶν	τοῦτο συνέβη, ἵνα μή τινες
[5, 2]	ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως οὔτε ἡ	εὐτέλεια	τοῦ προσώπου, οὔτε ἡ ὀλιγότης
[5, 2]	εἰσί τισι γνώριμαι. Ἡ δὲ	εὐτελὴς	αὕτη γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα μόνον,
[5, 5]	Εἰ δὲ βούλεσθε, καὶ τῆς	εὐχῆς	αὐτῆς ἀκούσωμεν· Ἐξωμολογησάμην γὰρ, φησὶ,
[5, 7]	ἡ δικαιοσύνη. Καὶ ἐποίησε, καὶ	εὐωδώθη.	Εἶτα ἐκ δευτέρου πάλιν αὐτὴν
[5, 5]	πάσης προδιηγόρευται· φέρε δὴ καὶ	ἐφ´	ἑτέραν τὸν λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν
[5, 6]	ἐπισπάσασθαι βουλόμενος, Καὶ ἐπῆλθε, φησὶν,	ἐφ´	ἡμᾶς ἡ κατάρα ἡ γεγραμμένη
[5, 6]	ἐνταῦθα αἰνίττεται, καί φησιν· Ἦλθεν	ἐφ´	ἡμᾶς κακὰ, οἷα οὐ γέγονε
[5, 8]	τὰς θυσίας κωλύσειν· γενέσθαι δὲ	ἐφ´	ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα. Ταῦτα
[5, 11]	Καὶ τούτου μάρτυρες ἡμεῖς πάντες·	ἐφ´	ἡμῶν γὰρ, οὐ πρὸ πολλοῦ
[5, 6]	ἡμῶν καὶ τῆς πόλεώς σου,	ἐφ´	ἧς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου
[5, 6]	τῷ Θεῷ ὑμῶν, φησὶν, ἐπάξω	ἐφ´	ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ οὐκ
[5, 6]	καὶ ἡ λέγουσα, ὅτι Ἐπάξω	ἐφ´	ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδές. Τοῦτο αὐτὸ
[5, 5]	ἔτη, ἐπισκέψομαι ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω	ἐφ´	ὑμᾶς τοὺς λόγους μου τοὺς
[5, 3]	οὐδὲ ἴχνος οὐδὲ σκιά τις	ἐφάνη	ποτὲ τῆς παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης
[5, 11]	γῆς ἀλλοτρίας. Ὥστε εἰ βούλει,	ἔφασαν,	ἡμᾶς θύοντας ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν
[5, 8]	τὰς Περσῶν καὶ Μήδων σημαίνειν	ἔφασκε,	τὰ δὲ κέρατα τοὺς βασιλεύειν
[5, 12]	τόπου αὐτοῦ. Καίτοι γε οὐκ	ἐφεῖτο	τοῦτο, ἀλλ´ εἰς ἕνα τόπον
[5, 7]	ὁ ἄρχων ὁ μέγας, ὁ	ἐφεστηκὼς	ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ
[5, 11]	ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ τὰς ἀγορὰς	ἔφευγον·	τότε δὴ ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα
[5, 12]	μεμελετηκὸς πράγμασι. Βούλει καὶ ἑτέρους	ἐφοπλίσω	σοι προφήτας φανερῶς αὐτὸ τοῦτο
[5, 12]	δεικνὺς ὅτι, ὅσην ὁ ἥλιος	ἐφορᾷ	γῆν, τοσαύτην καὶ τὸ κήρυγμα
[5, 5]	γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον ἐποίουν, λέγοντες·	Ἐφυλάξαμεν	τὰ προστάγματά σου, καὶ νῦν
[5, 5]	συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι	Ἐφυλάξαμεν	τὰς ἐντολάς σου. Ταῦτα λέγω,
[5, 5]	οἳ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ	ἐφύλαξαν.	Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι
[5, 4]	ἐλέγχους τοῦ μὴ ταῦτα οὕτως	ἔχειν,	ὡς τὰ γραμμάτιά φησιν, οὐκ
[5, 3]	πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν οἰκείων αὐτοὺς	ἐχειρώσατο	δογμάτων. Διὰ τοῦτό φησιν, Ἐγενόμην
[5, 2]	αὐτῆς. Τί οὖν, εἰπέ μοι,	ἔχεις	ἐπιλαβέσθαι τῶν εἰρημένων, ὦ Ἰουδαῖε,
[5, 6]	ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων,	ἐχθίστων	ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ
[5, 1]	καὶ μηδὲν μηδαμοῦ ψευδομένους, κἂν	ἐχθροὶ	τυγχάνοντες ὦσι, καὶ νοῦν ἔχωμεν,
[5, 1]	καὶ οὐκ ἀνέχεται τῶν εἰρημένων.	Ἐχθρὸς	γὰρ, φησὶν, ἐστὶν ἐμὸς ὁ
[5, 6]	ἔλεγον· Παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας	ἐχθρῶν	ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ
[5, 10]	ἡ φωνή· οὐδὲ γὰρ ἂν	ἔχοιμεν	ἄλλον καιρὸν εἰπεῖν, ἐν ᾧ
[5, 12]	θεραπεύσει τὸ θεῖον, τίνα ἂν	ἔχοις	εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´ ἢ
[5, 12]	πότε θυσία καθαρά; Οὐκ ἂν	ἔχοις	ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´ ἢ
[5, 6]	σου μόνην· ἕτερον γὰρ οὐδὲν	ἔχομεν	δικαίωμα σωτηρίας. Εἰπὼν δὴ ταῦτα,
[5, 2]	τοῦτό ἐστι τὸ παντὸς θαύματος	ἔχον	ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ μὴ λέγῃς,
[5, 8]	τὸ δὲ τελευταῖον αὐτῶν ὑψηλότερον	ἔχοντα.	Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν πρὸς τὴν
[5, 3]	τοὺς μεγάλην περὶ τῶν δαιμόνων	ἔχοντας	δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων,
[5, 4]	ἡττώμενοι, καὶ ἐν ἔργοις οὐδὲν	ἔχοντες	δεῖξαι ὧν λέγουσι, κομπάζοντες δὲ
[5, 5]	σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν τοῖς δεσπόταις,	ἔχοντες	καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ καιροῦ
[5, 1]	ἀλλ´ ὅμως καὶ φανερὰν ὑπόσχεσιν	ἔχοντες	καὶ ὡμολογημένην, οὐδὲ οὕτως ἐτόλμων
[5, 3]	οὐδὲν ἐπιστρέφονται τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν	ἔχοντες	τὸ διὰ τὸν Χριστὸν ταῦτα
[5, 7]	τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα	ἔχοντος,	καὶ ἠγριώθη, καὶ ἔπαισε τὸν
[5, 9]	αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν τετρακόσια ἔτη	ἔχουσα,	ἡ δὲ ἑβδομήκοντα, ἡ δὲ
[5, 2]	Προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ, ἀλάβαστρον μύρου	ἔχουσα	πολυτίμου, καὶ κατέχεε τὸ ἔλαιον.
[5, 10]	τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην οὐκέτι τέλος	ἔχουσαν.	Καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ δηλῶν
[5, 1]	ὅπερ οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ οὕτως	ἔχουσί	τινα ἀπολογίαν ἐν τοῖς νῦν
[5, 5]	αὐτοῦ ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν	ἔχουσιν	οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ τοῦτο
[5, 11]	λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος Ἀδριανὸς	ἐχρημάτιζεν,	οὕτω καὶ τὴν πόλιν καλεῖσθαι
[5, 3]	πεντήκοντα, μάλιστα μὲν οὐδὲ οὕτως	ἐχρῆν	ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´ ὅμως ὑπελέλειπτό
[5, 4]	ἐστι ψιλοῖς τοῖς αὐτῶν. Καὶ	ἐχρῆν	αὐτοὺς δεῖξαι, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν
[5, 4]	ὅτι ἀναστήσεται. Ἐγὼ μὲν γὰρ	ἔχω	τὴν ἀπὸ τοῦ χρόνου σύστασιν
[5, 1]	ἐχθροὶ τυγχάνοντες ὦσι, καὶ νοῦν	ἔχωμεν,	δεχόμεθα τὰ ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα·
[5, 11]	βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι τοσαύτην μανίαν	ἔχων	περὶ τὴν σπουδὴν ἐκείνην, δείσας
[5, 1]	αὐτὸν, τίνος ἕνεκεν νηστεύεις, οὐκ	ἔχων	τὴν πόλιν; κἂν εἴπῃ, ὅτι
[5, 2]	τίς ἂν ταῦτα εἴποι νοῦν	ἔχων;	Τὸ μὲν γάρ τι τῶν
[5, 11]	ἀφανίσας πάντα, ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν	ἔχωσι	λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα ἔστησε τὸν
[5, 2]	εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´ οὖν	ἐψεύσατο,	ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος ἡ
[5, 3]	καὶ πρότερον. Εἰ μὲν οὖν	ἐψεύσατο	πάντα ἐκεῖνα, καὶ μὴ ἔλαβε
[5, 8]	ἐν ἑσπέρᾳ καὶ ὑπὸ τὴν	ἕω	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν τῷ Θεῷ
[5, 6]	γὰρ τοὺς ἀνθρώπους περιελθὼν, οὐδένα	ἑώρα	δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι τὸν Θεὸν,
[5, 1]	ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν	ἕως	ἂν ἀπολάβῃς ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ
[5, 8]	φησὶ τῆς συγχωρήσεως τῶν κακῶν,	Ἕως	ἂν ἐκλεγῶσι καὶ λευκανθῶσι καὶ
[5, 9]	ἀκτῖνα, καὶ μὴ πρότερον ἀφίστασθαι,	ἕως	ἂν κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα λάβῃ·
[5, 8]	ἐνιαυτῶν καὶ μηνῶν, ἀλλὰ καὶ	ἕως	ἡμέρας μιᾶς, μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης
[5, 9]	Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται	ἕως	Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς παντελῆ ἐνταῦθα
[5, 7]	τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ ἐκλευκᾶναι	ἕως	καιροῦ πέρατος. Διὰ ταῦτα γὰρ,
[5, 8]	(τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων αἰνιττόμενος)	ἕως	καιροῦ πέρατος. Εἶτα καὶ τὴν
[5, 1]	Καὶ γὰρ οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι,	ἕως	ὅτε πρὸς τὴν πατρίδα τὴν
[5, 1]	λίθον ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ,	ἕως	οὗ καταλυθῇ, τὸν ἀφανισμὸν τὸν
[5, 1]	Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν πολλῶν,	ἕως	οὗ πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν,
[5, 10]	καὶ τὸ ἐναντίον προσειπόντες, ὅτι	ἕως	συντελείας ἔσται ἡ ἐρήμωσις; Καὶ
[5, 10]	ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, καὶ	ἕως	συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ
[5, 10]	ἔνδον ἐν τῷ ναῷ. Καὶ	ἕως	συντελείας, φησὶν, ἐρήμωσις. Διὰ τοῦτό
[5, 10]	οὐδὲ ῥίζα πάλιν ἀναβλαστάνουσα, καὶ	ἕως	τέλους πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ
[5, 7]	ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ	ἕως	τοῦ καιροῦ ἐκείνου, καὶ ἐν
[5, 7]	Καὶ ἦλθε, φησὶν, ὁ τράγος	ἕως	τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα
[5, 9]	Εἶτά φησι καὶ τὴν αἰτίαν,	Ἕως	τοῦ παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ τοῦ
[5, 9]	τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν. Τί ἐστιν,	Ἕως	τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν,
[5, 10]	ἀποκριθῆναι, καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ,	ἕως	Χριστοῦ ἡγουμένου, ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ
[5, 11]	περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν, τὴν οὐκ	ἐῶσαν	ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´