>

Livre, Chap.
[5, 4]	ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ μηδέποτε τὸν	ναὸν	ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ
[5, 12]	τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν	ναὸν	ἀνῳκοδόμησαν, καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν,
[5, 11]	ἡμῖν τὴν πόλιν, ἀνάστησον τὸν	ναὸν,	δεῖξον ἡμῖν τὰ ἅγια τῶν
[5, 11]	δὲ, Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς τὸν	ναὸν	ἐδίδου, καὶ τὸν βωμὸν ἀνίστα,
[5, 10]	γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι τὸν	ναὸν,	εἶχον ἂν λέγειν, ὅτι Εἴ
[5, 11]	τὴν οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν	ναὸν	ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος τοὺς
[5, 1]	εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τὸν	ναὸν	ἰδὼν, ἔλεγεν, ὅτι Ἔσται Ἱερουσαλὴμ
[5, 8]	ἀφαιρησόμενον πολιτείαν, καὶ συλήσοντα τὸν	ναὸν,	καὶ τὰς θυσίας ἐπὶ ἔτη
[5, 8]	κατὰ κράτος, καὶ συλήσειν τὸν	ναὸν,	καὶ τὰς θυσίας κωλύσειν· γενέσθαι
[5, 10]	βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως· ἱερὸν τὸν	ναὸν	καλῶν, βδέλυγμα δὲ ἐρημώσεως τὸν
[5, 4]	οὔτε τὴν πόλιν, οὔτε τὸν	ναὸν	λοιπὸν ἀπολήψονται· καίτοι γε οὐδεμίαν
[5, 1]	προτέραν ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ τὸν	ναὸν	ὁρᾷν ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε ἔσται,
[5, 9]	ἐρημωθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ	ναὸς,	ἔγραψεν, ὅτι δὲ στήσεταί που
[5, 9]	εἶπεν ὁ Δανιὴλ ὅτι ὁ	ναὸς	(ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς λοιπὸν σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ
[5, 9]	αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ	ναὸς	ἐρημωθήσεται. Σὺ δέ μοι σκόπει,
[5, 1]	ὅτι οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ	ναὸς,	οὐδὲ εἰς τὴν προτέραν ἐπανήξουσι
[5, 3]	οὗτος προεῖπεν, ὅτι καὶ ὁ	ναὸς	πεσεῖται, καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἁλώσεται,
[5, 10]	ἐκείνην λέγει τὴν ἐρήμωσιν τοῦ	ναοῦ,	ἀλλὰ τὴν μετ´ ἐκείνην, τὴν
[5, 11]	καὶ συνεφάψασθαι τῆς οἰκοδομῆς τοῦ	ναοῦ.	Ὁ δὲ καὶ χρήματα ἀνήλωσε,
[5, 1]	χρόνον. Καὶ πάλιν περὶ τοῦ	ναοῦ	ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς εἰπών·
[5, 7]	τὰς νίκας, τὰς στρατείας, τὰς	ναυμαχίας,	τὰς πεζομαχίας· προϊὼν εἰς Ἀντίοχον,
[5, 10]	πόλιν καθελὼν ἔνδον ἐν τῷ	ναῷ.	Καὶ ἕως συντελείας, φησὶν, ἐρήμωσις.
[5, 10]	εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας αὐτοῦ,	Νεεμίας	ἀνελθὼν τὴν πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ
[5, 11]	νῦν ἐρεῖν, καὶ τοῖς σφόδρα	νέοις	δῆλόν ἐστι καὶ καταφανές. Οὐδὲ
[5, 4]	τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ	νεῦρον	σιδηροῦν ὁ τράχηλός σου· τουτέστιν
[5, 11]	Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες, οἱ	νεωτεροποιοὶ	καὶ στασιασταί· μετὰ γὰρ τὴν
[5, 5]	καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ´ ἐν	νηστείᾳ	καὶ ἐν σάκκῳ καὶ ἐν
[5, 5]	ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ δέησιν ἐν	νηστείᾳ	καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ. Ἤκουσας
[5, 1]	Ἐρώτησον γὰρ αὐτὸν, τίνος ἕνεκεν	νηστεύεις,	οὐκ ἔχων τὴν πόλιν; κἂν
[5, 7]	τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς	νίκας,	τὰς στρατείας, τὰς ναυμαχίας, τὰς
[5, 8]	τὴν συμβολὴν, ἐν ταύτῃ ἡ	νίκη	ἡ καθαρὰ γέγονε, καὶ ἡ
[5, 7]	Δαρεῖον γενομένην, λέγει καὶ τὴν	νίκην	τὴν κατὰ κράτος. Καὶ ἦλθε,
[5, 9]	ἀνωτέρω εἰπὼν ἐπὶ τῆς Ἀντιόχου	νίκης	καὶ τῆς ἐρημώσεως καὶ ἡμέρας
[5, 11]	ταῦτα γέγονε χρόνου. Καὶ σκόπει	νίκης	περιφάνειαν. Οὐ γὰρ ἐν χρόνοις
[5, 11]	τοῦ πάντας ἀσεβείᾳ τοὺς βασιλέας	νικήσαντος,	καλοῦντος αὐτοὺς ἐπὶ τὰς τῶν
[5, 10]	ἐν τόπῳ ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων	νοείτω.	Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαν εἴδωλον, καὶ
[5, 9]	αἷμα δεσποτικόν. Ὅρα σύμφωνα τὰ	νοήματα.	Ὁ Χριστὸς εἶπε, Πληρώσατε· ὁ
[5, 8]	πάντες οἱ ἀσεβεῖς, καὶ οἱ	νοήμονες	συνήσωσιν. Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων,
[5, 1]	Ἀλλ´ οὐδὲ οὕτω πιστεύεις, οὐδὲ	νομίζεις	αὐτὸν εἶναι Θεὸν, καὶ τῆς
[5, 3]	ἔλαβεν. Καὶ μηδεὶς ὕβριν εἶναι	νομιζέτω	τοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἐν τοῖς
[5, 3]	ἵνα καὶ οὗτος εἷς ἐκείνων	νομίζηται	εἶναι. Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ
[5, 3]	λόγος, τοὺς ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι	νομίζοντας	τὸν Χριστὸν καὶ παράνομόν τινα,
[5, 3]	ἀσθενείᾳ τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν	νομιζόντων	αὐτὸν ἄνθρωπον εἶναι ψιλόν· ἐπεὶ
[5, 8]	μάρτυρα, ὃν μάλιστα ἀξιόπιστον εἶναι	νομίζουσιν,	Ἰώσηππον λέγω, τὸν καὶ τὰς
[5, 1]	τῆς ἐπανόδου ποιῆσαί τι τῶν	νομίμων	ὧν οὗτοι ποιοῦσι νῦν· οὕτω
[5, 2]	ψευδόμενον, μηδὲ ταύτην καταδέξῃ, μηδὲ	νομίσῃς	εἶναι πιστήν· ἂν δὲ ἴδῃς
[5, 12]	τοῖς ἔθνεσι. Καὶ ἵνα μὴ	νομίσῃς,	ὅτι ἐν μιᾷ καὶ δυσὶ
[5, 5]	προγόνων μέμνημαι. Καὶ ἵνα μὴ	νομίσῃς,	ὅτι περὶ τούτων ταῦτά φησιν,
[5, 1]	τῆς πατρίδος, καὶ ἐν τοῖς	νόμοις	τοῖς προτέροις βιώσεσθαι· ἀλλ´ ὅμως
[5, 9]	τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔλεγεν· Ὁ	νόμος	καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου.
[5, 12]	καθαράν. Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ	νόμου	καὶ τῆς χάριτος ἔλεγεν ὁ
[5, 8]	βασιλέα, τὸν ἐκπολεμήσοντα καὶ τοὺς	νόμους	αὐτῶν, καὶ τὴν κατ´ αὐτοὺς
[5, 5]	πρεσβεύων, τῶν φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς	νόμους	μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι συγγνώμης
[5, 6]	κατάρα ἡ γεγραμμένη ἐν τῷ	νόμῳ	Μωσέως δούλου τοῦ Θεοῦ, ὅτι
[5, 12]	ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς	νοσοῦντας	ἐπαναγάγετε τῷ Χριστῷ, ἵνα καὶ
[5, 7]	κατὰ θάλασσαν καὶ βοῤῥᾶν καὶ	νότον,	καὶ πάντα τὰ θηρία οὐ
[5, 7]	καὶ ἐμεγαλύνθη περισσῶς πρὸς τὸν	νότον	καὶ πρὸς ἀνατολήν. Καὶ δηλῶν
[5, 1]	κἂν ἐχθροὶ τυγχάνοντες ὦσι, καὶ	νοῦν	ἔχωμεν, δεχόμεθα τὰ ὑπ´ αὐτῶν
[5, 2]	καὶ τίς ἂν ταῦτα εἴποι	νοῦν	ἔχων; Τὸ μὲν γάρ τι
[5, 9]	μὲν καθημένους ἀγῶσι ἐκ μέσων	νυκτῶν	εἰς μεσημβρίαν μέσην καρτερεῖν, ἀναμένοντας
[5, 3]	ἄνθρωπον κατὰτοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ	νύμφην	κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς, καὶ
[5, 8]	Ἀλλὰ τὸ ζητούμενον οὔπω καὶ	νῦν	ἀποδέδεικται ἡμῖν. Τί δὲ τοῦτό
[5, 2]	ἵνα μάθῃς, ὅτι καὶ ἡ	νῦν	ἀσφάλεια αὐτῆς οὐκ ἀπὸ τῆς
[5, 9]	ἂν κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα λάβῃ·	νῦν	δὲ ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ στεφάνου
[5, 3]	ἀρχῇ, μᾶλλον δὲ ἔτι καὶ	νῦν,	διὰ τὴν εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται
[5, 11]	μετὰ τοῦ ἔθνους παντός. Καὶ	νῦν	ἐὰν ἔλθῃς εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ
[5, 11]	ἐστι γνώριμον. Ὃ δὲ μέλλω	νῦν	ἐρεῖν, καὶ τοῖς σφόδρα νέοις
[5, 1]	ὅτι ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ	νῦν	ἐστιν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ
[5, 2]	πασῶν, καὶ βασιλέων ἁπάντων λαμπροτέρα	νῦν	ἐστιν ἡ γυνὴ, καὶ χρόνος
[5, 2]	Ἵνα γὰρ μὴ λέγῃς, ὅτι	νῦν	ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς τῶν
[5, 11]	τὸν βωμὸν, καὶ θύσομεν καὶ	νῦν	καθάπερ καὶ πρότερον. Καὶ οὐκ
[5, 12]	τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι,	νῦν	καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς
[5, 1]	νῦν. Ὅθεν δῆλον ὅτι παρανομεῖς	νῦν,	κἂν μέλλῃς τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν,
[5, 6]	ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ ταύτης τῆς	νῦν	κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν, καὶ δεῖξαι
[5, 6]	αὐτοῦ τρόπον, καί φησι· Καὶ	νῦν,	Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὃς
[5, 3]	μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπώλοντο. Καὶ τὰ	νῦν	λέγω ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι,
[5, 5]	Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά σου, καὶ	νῦν	μακαρίζομεν ἀλλοτρίους· καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ
[5, 4]	τὰ ἀγαθὰ ἐκείνοις ἐλογίζοντο· καὶ	νῦν	μὲν ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου, τῆς
[5, 1]	ἐτόλμων ποιεῖν ὧν σὺ ποιεῖς	νῦν.	Ὅθεν δῆλον ὅτι παρανομεῖς νῦν,
[5, 11]	ἐκεῖθέν τε Αἰλία μέχρι τοῦ	νῦν	ὀνομάζεται ἀπὸ τῆς ἐπωνυμίας τοῦ
[5, 11]	τότε ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν	νῦν,	ὅτι τῆς πόλεως ἔξω θύειν
[5, 9]	ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ μοι	νῦν·	οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τῶν τυχόντων
[5, 1]	τῶν νομίμων ὧν οὗτοι ποιοῦσι	νῦν·	οὕτω καὶ σὺ δυνήσῃ τὸν
[5, 4]	προφέρων τὰ γραμμάτια. Οὕτω καὶ	νῦν	ποιεῖν ἔδει τοὺς Ἰουδαίους καὶ
[5, 12]	τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην τὴν	νῦν	προλέγων, καὶ τὴν τῶν θυσιῶν
[5, 1]	ἔχουσί τινα ἀπολογίαν ἐν τοῖς	νῦν	ὑπ´ αὐτῶν γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ
[5, 1]	ἡμῖν ἀποδεῖξαι, ὅτι τὰ γινόμενα	νῦν	ὑπ´ αὐτῶν παρανομία τίς ἐστι
[5, 10]	πάντως ἂν ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν·	νυνὶ	δὲ αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009