>

Livre, Chap.
[5, 8]	ταῦτα ἡμῶν συνέβη τῷ ἔθνει	παθεῖν	ὑπὸ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς
[5, 3]	ἑαυτῶν, καὶ πάντα ὑπομεῖναι καὶ	παθεῖν,	ὥστε μὴ ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν.
[5, 8]	αὐτοὺς τῆς βασιλείας· οὔτε δὲ	παῖδας	ὄντας αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς
[5, 3]	ἡ δύναμις ὡς καὶ πατέρων	παῖδας	ὑπερορᾷν, καὶ μητέρων θυγατέρας, καὶ
[5, 11]	ὑμῶν. Διὰ τοῦτο γοῦν οἱ	παῖδες	Ἀαρὼν ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον
[5, 6]	γοῦν αὐτὸ δηλοῦντες οἱ τρεῖς	παῖδες,	καὶ δεικνύντες ὅτι διὰ τῶν
[5, 1]	αὐτῶν γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ οἱ	παῖδες	οἱ τρεῖς, καὶ Δανιὴλ, καὶ
[5, 12]	τοὺς θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος εἶπεν,	Παιδεύουσα	ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν
[5, 12]	Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις	παιδεύουσα	ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ τὰ
[5, 1]	στόματα, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησίαν	(παιδεῦσαι	μειζόνως τὰ οἰκεῖα δόγματα· φέρε
[5, 3]	καὶ μητέρων θυγατέρας, καὶ γονεῖς	παίδων.	Αἱρήσονται γὰρ οὐχὶ τῶν οἰκείων
[5, 6]	Ἰσραήλ. Ποῖα δὴ ταῦτα; Μητέρες	παίδων	ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο προλέγει μὲν
[5, 3]	ἔσται παισὶν αἰδεσιμώτερος, καὶ πατράσι	παίδων	γλυκύτερος, καὶ γυναιξὶν ἀνδρῶν ποθεινότερος;
[5, 12]	μὲν οὖν μετὰ τούτων δεῖξαι	πάιν,	ὅτι οὔτε θυσία, οὔτε ἱερωσύνη,
[5, 3]	τοῦτο, ὅτι καὶ πατέρων ἔσται	παισὶν	αἰδεσιμώτερος, καὶ πατράσι παίδων γλυκύτερος,
[5, 11]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀρχαῖα καὶ	παλαιά·	μᾶλλον δὲ τοῦτο μὲν τοῖς
[5, 3]	ἔννομος Χριστῷ. Οὕτω καὶ ἡ	Παλαιὰ	περὶ τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη πρὸς
[5, 8]	συμφορὰς αὐτῶν τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν	Παλαιὰν	Διαθήκην παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς μετὰ
[5, 4]	Καὶ γὰρ ἔθος παρὰ Ἰουδαίοις	παλαιὸν,	τὰ μέλλοντα αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ
[5, 11]	τὴν οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα τὸν	παλαιὸν	τῆς θεραπείας προβαλλομένου τρόπον, καὶ
[5, 7]	ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν	Παλαιστίνην,	πῶς ἐπανήξει, καὶ τίνος καλοῦντος,
[5, 9]	καὶ τὴν αἰτίαν, Ἕως τοῦ	παλαιωθῆναι	παράπτωμα, καὶ τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν.
[5, 10]	καὶ πλείονα πάλιν ἐσόμενον. Εἶτα	πάλιν	ἀκριβέστερον λέγων φησὶ, Καὶ γνώσῃ
[5, 10]	λείψανον ἔσται λοιπὸν, οὐδὲ ῥίζα	πάλιν	ἀναβλαστάνουσα, καὶ ἕως τέλους πολέμου
[5, 7]	καὶ εὐωδώθη. Εἶτα ἐκ δευτέρου	πάλιν	αὐτὴν ταύτην τὴν βασιλείαν λέγων,
[5, 7]	φλογί· τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως	πάλιν	διηγούμενος· καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ
[5, 11]	ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες τοίνυν τῷ βασιλεῖ,	πάλιν	εἰς ἀνάγκην αὐτὸν κατέστησαν παντελοῦς
[5, 6]	δεῖ γὰρ ἐπὶ τὸ προκείμενον	πάλιν	ἐπανελθεῖν· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα
[5, 10]	τὸ χρῖσμα κατελύθη, ὡς μηκέτι	πάλιν	ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς σιγήσωμεν, οἱ
[5, 4]	τὰ φωνευτά μοι ἐνετείλατο. Καὶ	πάλιν	ἐπειδὴ φιλόνεικοί τινες ὄντες καὶ
[5, 11]	Βλέπε καὶ τὴν μετ´ ἐκείνην.	Πάλιν	ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς ἐπεχείρησαν.
[5, 10]	μακρὸν καὶ πολὺν καὶ πλείονα	πάλιν	ἐσόμενον. Εἶτα πάλιν ἀκριβέστερον λέγων
[5, 9]	ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον	πάλιν.	Ἕτερον δέ ἐστι χρόνον εἰπεῖν
[5, 4]	ἐχρῆν αὐτοὺς δεῖξαι, ὅτι ἀναστήσεται	πάλιν	ἡ πόλις· ἐπεὶ καὶ ἐν
[5, 5]	ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς πῶς καὶ ἐνταῦθα	πάλιν	καὶ τὴν πόλιν εἶπεν, καὶ
[5, 7]	πεζομαχίας· προϊὼν εἰς Ἀντίοχον, τελευτᾷ	πάλιν,	καί φησι· Βραχίονες ἐξ αὐτοῦ
[5, 11]	ἐκεῖνα, ἐνῆν καὶ παρὰ (ἀνθρώπου	πάλιν	λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ δὲ ὄντος
[5, 10]	τέλους πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ	πάλιν	λέγων τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην φησίν·
[5, 4]	ἐλάμβανον τῶν γινομένων. Οὕτω γοῦν	πάλιν	ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς
[5, 12]	ἐπιθυμίας, σωφρόνως καὶ δικαίως ζήσωμεν.	Πάλιν	ὁ Χριστὸς τῇ Σαμαρείτιδί φησι,
[5, 1]	ἐκ περιουσίας καὶ τοῦτο ἀποδείξωμεν	πάλιν,	ὅτι οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ
[5, 9]	προσθεῖναι καὶ εἰπεῖν, ὅτι ἀναστήσεται	πάλιν,	οὐδὲ χρόνον γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´
[5, 11]	καὶ βούληται μένειν καθῃρημένα, ἀναστῆσαι	πάλιν	οὐκ ἔνι. Ἔστω δὲ, Ἰουδαῖοι,
[5, 9]	προανεφώνησεν ὁ προφήτης, αὐτὸν τοῦτον	πάλιν	παρέξομαι μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον, τὸν
[5, 1]	μέχρι συντελείας λέγων χρόνον. Καὶ	πάλιν	περὶ τοῦ ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε,
[5, 2]	κατάδηλα, πολλῷ μεῖζον καὶ θαυμαστότερον.	Πάλιν	προεῖπε τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν
[5, 7]	γὰρ ἀπὸ τῆς Ἀλεξάνδρου βασιλείας,	πάλιν	τε πρὸς τῷ τέλει τοῦ
[5, 3]	σεσίγηνται, οὗτος δὲ μόνος προσκυνεῖται;	Πάλιν,	τί δήποτε πολλῶν εἰσαγαγόντων πολιτείαν
[5, 6]	ἣν ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ τούτου	πάλιν	τὸν Θεὸν εἰς ἔλεον ἐπισπάσασθαι
[5, 2]	παρεσκευάσθησαν, καὶ ὅπλα ἐκινήθη, καὶ	πᾶν	εἶδος κολάσεως, καὶ τιμωρίας ἐπενοήθη,
[5, 10]	μετὰ ἀκριβείας προσέχετε· τὸ γὰρ	πᾶν	ζήτημα ἐνταῦθά ἐστιν. Ἑβδομάδες ἑπτὰ,
[5, 11]	θύειν οὐκ ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι	πᾶν	ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας.
[5, 10]	Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαν εἴδωλον, καὶ	πᾶν	τύπωμα ἀνθρώπου παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις
[5, 11]	δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ	πανουργίᾳ	αὐτῶν, εὐθέως διὰ τῶν ἔργων
[5, 4]	ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, καὶ	πάντα	αὐτοῖς προανεφώνει τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι
[5, 7]	τοῦ βιβλίου καὶ τὰ μεταξὺ	πάντα	διηγησάμενος, ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ
[5, 3]	Ἀλλ´ ἵνα μάθῃς ὅτι ψεῦδος	πάντα	ἐκεῖνα ἦν καὶ φαντασία, καὶ
[5, 3]	πρότερον. Εἰ μὲν οὖν ἐψεύσατο	πάντα	ἐκεῖνα, καὶ μὴ ἔλαβε τέλος,
[5, 2]	ὅτι ἐν τοῖς προοιμίοις ταῦτα	πάντα	ἐκινεῖτο. Εἰ μὲν γὰρ τότε
[5, 11]	καὶ τεχνίτας πάντοθεν ἐκίνησε, καὶ	πάντα	ἐποίει καὶ ἐπραγματεύετο, ἠρέμα καὶ
[5, 3]	ἐκεῖνοι, καὶ μὴ θείᾳ δυνάμει	πάντα	ἐργάζεται, μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ
[5, 11]	χειρωσάμενος, καὶ τὰ λείψανα ἀφανίσας	πάντα,	ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν ἔχωσι λοιπὸν,
[5, 2]	γὰρ ἐμφύλιός τις τότε τὰ	πάντα	κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον δὲ ἐμφυλίου
[5, 5]	τὴν ἐπάνοδον, καὶ τὰ ἄλλα	πάντα	μετὰ ἀκριβείας προλέγων. Καὶ {τὴν}
[5, 3]	καὶ παράνομος, εἴτε Θεὸς ὁ	πάντα	συγκρατῶν, καὶ ἀποῤῥήτῳ δυνάμει τὰ
[5, 12]	πώς φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπὶ	πάντα	τὰ ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας
[5, 7]	καὶ βοῤῥᾶν καὶ νότον, καὶ	πάντα	τὰ θηρία οὐ στήσονται ἐνώπιον
[5, 4]	ἀκουσόμεθά σου, ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν	πάντα	τὸν λόγον, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ
[5, 3]	ψυχὴν ἐπιδοῦναι τὴν ἑαυτῶν, καὶ	πάντα	ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν, ὥστε μὴ
[5, 9]	εἶδε τοῦτο προσθέντα. Ταῦτα δὲ	πάντα,	φησὶ, τοῦ Θεοῦ δείξαντος αὐτῷ,
[5, 11]	τῆς ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ γὰρ, τοῦ	πάντας	ἀσεβείᾳ τοὺς βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος
[5, 12]	πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει	πάντας	τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ
[5, 3]	τε αὐτοῦ θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ	πάντας	(ὑποκύπτοντας ἔσχε, καὶ ταῦτα μυρίων
[5, 1]	δῆμον διεσκόρπισε, τότε τὸ ἔθνος	πανταχοῦ	διέσπειρε· διδάσκων ὅτι ἀνέστη καὶ
[5, 11]	σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ σώματι,	πανταχοῦ	περιῆγε καθάπερ τινὰς δραπέτας καὶ
[5, 11]	ἅπασι καταδήλους ποιῶν, καὶ τοὺς	πανταχοῦ	σωφρονίζων, μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν
[5, 2]	οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος τότε Θεοῦ,	πανταχοῦ	τὴν φήμην ταύτην διασπείραντος; Ταῦτα
[5, 2]	αὕτη γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα μόνον,	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ χρόνου
[5, 3]	ἔγραψε πολιτείαν μόνον, ἀλλὰ καὶ	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα
[5, 3]	τὴν ὑπεροχήν. Τίς πλάνος τοσαύτας	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ
[5, 12]	τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης ἐκταθήσεται τὸ κήρυγμα
[5, 3]	καὶ εἴκοσι, καὶ ἑκατὸν, ἀλλὰ	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης, ἐν πόλεσιν ἁπάσαις
[5, 3]	τήμερόν ἐστι γνώριμον, οὗτος δὲ	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης θεραπεύεται; Τὰ γὰρ
[5, 2]	τὰ δεινὰ, ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα,
[5, 3]	ὅπερ ἐποίησεν ἡ γυνὴ λαλεῖται	πανταχοῦ	τῆς οἰκουμένης μετὰ χρόνον τοσοῦτον,
[5, 9]	προφῆται ἕως Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς	παντελῆ	ἐνταῦθα ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ τῶν
[5, 1]	οὗ καταλυθῇ, τὸν ἀφανισμὸν τὸν	παντελῆ	καὶ τὴν ἐρήμωσιν προαναφωνῶν τὴν
[5, 8]	ἡ καθαρὰ γέγονε, καὶ ἡ	παντελὴς	τῶν ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν
[5, 11]	πάλιν εἰς ἀνάγκην αὐτὸν κατέστησαν	παντελοῦς	ἐρημώσεως. Καθελὼν γὰρ αὐτοὺς ἐκεῖνος,
[5, 10]	τοῦτο γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι	παντελῶς;	πότε τὸ χρῖσμα κατελύθη, ὡς
[5, 2]	τῆς οἰκουμένης, μετὰ πάσης ἡσυχίας	πάντες	ἀκούουσι τοῦ τῆς γυναικὸς κατορθώματος,
[5, 12]	τῆς τοῦ Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ	πάντες	αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ
[5, 11]	ἠλαύνετο, ἡνίκα περὶ τοῦ ζῇν	πάντες	ἐκινδυνεύομεν, καὶ παῤῥησία ἀνθρωπίνη πᾶσα
[5, 11]	ἀκούσεις. Καὶ τούτου μάρτυρες ἡμεῖς	πάντες·	ἐφ´ ἡμῶν γὰρ, οὐ πρὸ
[5, 4]	καὶ σπένδοντες αὐτῇ σπονδὰς, ἠλαττώθημεν	πάντες	ἡμεῖς, καὶ ἐν ῥομφαίᾳ καὶ
[5, 8]	καὶ ἀνομήσωσιν ἄνομοι, καὶ συνήσωσι	πάντες	οἱ ἀσεβεῖς, καὶ οἱ νοήμονες
[5, 3]	ἄνδρες τετρακόσιοι· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ	πάντες	ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ
[5, 4]	ἦν τοὺς προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν,	παντί	που δῆλόν ἐστι τῷ καὶ
[5, 12]	ταύτης, οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν	παντὶ	τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου
[5, 12]	ὁ προφήτης λέγει, ὅτι ἐν	παντὶ	τόπῳ θυμίαμα μέλλοι προσάγεσθαι, καὶ
[5, 12]	ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν	παντὶ	τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί
[5, 12]	ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε; πότε ἐν	παντὶ	τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ;
[5, 11]	τῆς μεγάλης ἀρχῆς, καὶ τεχνίτας	πάντοθεν	ἐκίνησε, καὶ πάντα ἐποίει καὶ
[5, 12]	εἰς ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι	πάντοθεν	οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος
[5, 12]	ὑμῶν πρόσωπα ὑμῶν, λέγει Κύριος	παντοκράτωρ·	ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι
[5, 11]	ψήφῳ Θεοῦ πολεμοῦσι, κελευούσῃ διὰ	παντὸς	ἐρημοῦσθαι τὴν πόλιν· τὸν δὲ
[5, 2]	ἐπιδοῦναι πλέον, τοῦτό ἐστι τὸ	παντὸς	θαύματος ἔχον ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ
[5, 11]	ἀπέστη ἡττηθεὶς μετὰ τοῦ ἔθνους	παντός.	Καὶ νῦν ἐὰν ἔλθῃς εἰς
[5, 6]	κακὰ, οἷα οὐ γέγονε ὑποκάτω	παντὸς	τοῦ οὐρανοῦ, κατὰ τὰ γενόμενα
[5, 2]	κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον δὲ ἐμφυλίου	παντὸς	χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ πολῖται πολίταις
[5, 11]	ὅτε αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι	πάντων	εἰσὶ δυνατώτεραι, καὶ ἰσχυρὰ τὰ
[5, 5]	ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ	πάντων	τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐκ πάντων
[5, 5]	πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐκ	πάντων	τῶν τόπων, οὗ διέσπειρα ὑμᾶς
[5, 10]	ἐπιχειρῆσαι καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅψασθαι,	πάντως	ἂν ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν· νυνὶ
[5, 4]	μέσον τὸν λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται	πάντως	ἡ πόλις. Ὅτι γὰρ εἰ
[5, 10]	καὶ ὀγδοήκοντα τρία ἔτη ἀριθμήσωμεν,	πάντως	ἥξομεν ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην.
[5, 1]	ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται τὴν μαρτυρίαν	πάντως,	καὶ οὐκ ἀνέχεται τῶν εἰρημένων.
[5, 1]	τὴν ἀπαίτησιν τῆς ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε	πάντως,	καὶ τὸ ἀργύριον τὸ πεπυρωμένον,
[5, 3]	δὲ βούλεσθε καὶ ἀπὸ τῶν	παρ´	αὐτοῖς τοῦτο ἐγχειρησάντων, καὶ μαθητὰς
[5, 3]	διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν	παρ´	Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν ἐξέτασιν.
[5, 3]	ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν	παρ´	Ἕλλησι, καὶ πολιτείαν ἐνστήσασθαι ξένην,
[5, 2]	παράδοξον· τὸ δὲ καὶ τὰ	παρ´	ἑτέρων γινόμενα προλέγειν, καὶ ποιεῖν
[5, 8]	ἵνα μή τις ὑποπτεύῃ τὰ	παρ´	ἡμῶν εἰρημένα, φέρε καὶ αὐτὰς
[5, 12]	ἑτέρας εἰσενεχθήσεται τρόπος, ἐκείνων τῶν	παρ´	ὑμῖν καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν τοῦ
[5, 12]	δι´ ἐκείνους τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα	παρ´	ὑμῶν ἐκεῖνοι μανθάνοντες ταῦτα, καὶ
[5, 3]	σκιά τις ἐφάνη ποτὲ τῆς	παρ´	ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς, τίνος ἕνεκεν
[5, 11]	ᾐσχύνοντο οἱ μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι	παρὰ	ἀνδρὸς ἀσεβοῦς καὶ Ἕλληνος ταῦτα
[5, 11]	ὁ καταλύσας ἐκεῖνα, ἐνῆν καὶ	παρὰ	(ἀνθρώπου πάλιν λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ
[5, 4]	παρακύψαντι βιβλία. Καὶ γὰρ ἔθος	παρὰ	Ἰουδαίοις παλαιὸν, τὰ μέλλοντα αὐτοὺς
[5, 6]	καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ	παρὰ	πᾶσαν τὴν γῆν. Ὁρᾷς ὡς
[5, 7]	πότε ἔσται, καὶ πῶς, καὶ	παρὰ	τίνος, καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ
[5, 10]	εἴδωλον, καὶ πᾶν τύπωμα ἀνθρώπου	παρὰ	τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς
[5, 5]	ἀποσκευῆς πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν, ἕκαστος	παρὰ	τοῦ γείτονος αὐτοῦ καὶ συσκήνου
[5, 7]	καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας προηγόρευτο	παρὰ	τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται,
[5, 4]	τὰς τιμωρίας καὶ τὰς εὐεργεσίας	παρὰ	τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ
[5, 9]	συμβαίνοντα σκοποῦντας θαυμάζειν ἐπὶ τῇ	παρὰ	τοῦ Θεοῦ τιμῇ τὸν Δανιήλ.
[5, 9]	δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ ἡ	παρὰ	τοῦ Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ τοῦ
[5, 2]	οὐδὲ ἔργῳ φορητὰ, καὶ οὐ	παρὰ	τῶν ἔξωθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 2]	τῶν ἔξωθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ	παρὰ	τῶν οἰκείων αὐτῶν. Καὶ γὰρ
[5, 1]	φῂς, καὶ τὰς πρὸς Θεὸν	παραβαίνεις	συνθήκας, καὶ τὴν πολιτείαν αὐτὴν
[5, 7]	τοὺς ἀνομοῦντας διαθήκην, τουτέστι τοὺς	παραβαίνοντας	τῶν Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθήμασι,
[5, 5]	οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι συγγνώμης οἱ	παραβαίνοντες	αὐτοῦ τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ
[5, 12]	αὐτὴν τὴν θυσίαν εἴ τις	παραβάλοι,	πολὺ τὸ μέσον εὑρήσει καὶ
[5, 1]	αὐτῶν παρανομία τίς ἐστι καὶ	παράβασις,	καὶ ἀνθρώπων πρὸς Θεὸν μάχη
[5, 7]	αὐτῆς τῆς ὁράσεως, ἣν διὰ	παραβολῆς	ἡμῖν ὁ προφήτης ἀπήγγειλε, κριὸν
[5, 12]	πλὴν ἀλλ´ ἐνῆν καὶ προφήτας	παραγαγεῖν	ῥητῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας. Ἀλλ´
[5, 8]	φέρε καὶ ἕτερον τῶν εἰρημένων	παραγάγωμεν	μάρτυρα, ὃν μάλιστα ἀξιόπιστον εἶναι
[5, 4]	ποιεῖν ἔδει τοὺς Ἰουδαίους καὶ	παράγειν	ἡμῖν προφήτην εἰς μέσον τὸν
[5, 3]	κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν αὐτὸν	παραγενόμενον,	βουλόμενος συσκιάσαι αὐτοῦ τὴν παρουσίαν
[5, 10]	Χριστὸς, μετὰ Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ	παραγενόμενος	τὸ κατὰ σάρκα, καὶ προαναφωνῶν
[5, 9]	μεθ´ ὃν ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ	παραγίνεσθαι.	Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες, φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ
[5, 4]	τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ	παραγίνεσθαι,	τὰς μὲν διὰ τὰς ἁμαρτίας,
[5, 1]	εἰς τέλος. Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος	παραγράφεται	τὴν μαρτυρίαν πάντως, καὶ οὐκ
[5, 12]	προφήτας ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου	παράγω	μαρτυρίαν τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ
[5, 12]	ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ	παράγω	προφήτην τὸν μετὰ τὴν ἐπάνοδον
[5, 1]	αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ πῶς αὐτοῦ	παραδέξομαι	τὴν μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ ἐστι
[5, 1]	ἔν τισιν, οὐδὲ ἐκεῖνα ῥᾳδίως	παραδεχόμεθα.	~βʹ Φέρε οὖν, ἴδωμεν ὁποῖον
[5, 2]	καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ	παράδοξον,	ὅτι ἐν τοῖς προοιμίοις ταῦτα
[5, 2]	γενομένων προλέγειν, θαυμαστὸν μὲν καὶ	παράδοξον·	τὸ δὲ καὶ τὰ παρ´
[5, 3]	ἐπὶ τῆς παρουσίας εἰργάσατο, τῇ	παραθέσει	τοῦ ψεύδους τὴν ἀλήθειαν συσκιάσαι
[5, 8]	ἡμῶν εἰρημένα, φέρε καὶ αὐτὰς	παραθώμεθα	τὰς ῥήσεις ἐκείνου. Ἐπαινέσας γὰρ
[5, 3]	ἀλλ´ ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τὴν	παραίνεσιν	ἐποιεῖτο· οὐκ ἐπειδὴ τὸν βωμὸν
[5, 1]	ἑκάστην ἡμέραν ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε, ποῦ	παραίνεσις,	καὶ συμβουλὴ, καὶ παράκλησις, καὶ
[5, 1]	ποῦ παραίνεσις, καὶ συμβουλὴ, καὶ	παράκλησις,	καὶ διδασκαλία, καὶ λόγος εἰς
[5, 11]	αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ τὸ τῆς	παρακοῆς	σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ σώματι,
[5, 4]	καὶ ὁπωσοῦν εἰς τὰ προφητικὰ	παρακύψαντι	βιβλία. Καὶ γὰρ ἔθος παρὰ
[5, 8]	τὰ δεινὰ, φησίν· Ἀπὸ καιροῦ	παραλλάξεως	ἐνδελεχισμοῦ. Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο ἡ καθημερινὴ
[5, 3]	πρὸς οὐδὲν ἐπιστρέφονται τούτων, ἱκανὴν	παραμυθίαν	ἔχοντες τὸ διὰ τὸν Χριστὸν
[5, 1]	ποιεῖς νῦν. Ὅθεν δῆλον ὅτι	παρανομεῖς	νῦν, κἂν μέλλῃς τὴν πόλιν
[5, 1]	τὰ γινόμενα νῦν ὑπ´ αὐτῶν	παρανομία	τίς ἐστι καὶ παράβασις, καὶ
[5, 6]	~Εἶτα ἐπειδὴ κατέδραμεν αὐτῶν τῆς	παρανομίας,	λέγει καὶ τὴν τιμωρίαν ἣν
[5, 3]	εἶναι νομίζοντας τὸν Χριστὸν καὶ	παράνομόν	τινα, διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ
[5, 3]	ἐστι πλάνος, ὡς φατὲ, καὶ	παράνομος,	εἴτε Θεὸς ὁ πάντα συγκρατῶν,
[5, 12]	ἡμετέραν, ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ	παράνομος	ἔσται ἡ προφητεία. Εἰ γὰρ
[5, 11]	Θεοῦ. Ὡς γὰρ ἥψαντο τῆς	παρανόμου	ταύτης σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν ἤρξαντο
[5, 6]	ἁπαλότητα καὶ τὴν τρυφερότητα, ἅψεται	παρανόμου	τραπέζης, καὶ τῶν ἐκγόνων ἀπογεύσεται
[5, 1]	Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι, καὶ δεῖξαι	παρανομοῦντας	αὐτοὺς, ἱκανὰ καὶ τὰ τῇ
[5, 7]	καὶ θυσίας ἐπετέλει τοῖς δαίμοσι	παρανόμους,	καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ δικαιοσύνη.
[5, 11]	ἔξω θύειν οὐκ ἔνι, ἀλλὰ	παρανομοῦσι	πᾶν ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς
[5, 9]	τὴν αἰτίαν, Ἕως τοῦ παλαιωθῆναι	παράπτωμα,	καὶ τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν. Τί
[5, 7]	Καὶ δι´ αὐτὸν θυσία ἐταράχθη	παραπτώματι.	Καὶ ἐγενήθη, καὶ κατευωδώθη αὐτῷ.
[5, 3]	ἐπὶ τοῦ σταυροῦ πεποίηκε, δύο	παρασκευάσας	λῃστὰς μετ´ αὐτοῦ σταυρωθῆναι, τοῦτο
[5, 4]	καὶ εἰκῆ, αὐτοὶ δίκαιοι ταύτην	παρασχεῖν	τὴν μαρτυρίαν εἰσίν. Ἃ μὲν
[5, 10]	τὴν ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν	παράσχωμεν	μαρτυρίαν. Εἰ μὲν γὰρ μὴ
[5, 12]	τὴν ἐκ τῆς τοῦ τόπου	παρατηρήσεως,	αὶ τὸ τῆς λατρείας ὑψηλότερον
[5, 2]	οὕτω θαυμαστὸν ἦν τὸ μὴ	παρατραπῆναι	τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ ἐν
[5, 11]	θείᾳ δόξαντα ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην	παρατρέψαι	ποτέ. Ἃ γὰρ ὁ Θεὸς
[5, 4]	ἀγνωμοσύνην καὶ ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ γὰρ	παραυτὰ	τὰς εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο τοῦ ταῦτα
[5, 8]	τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην	παραφράσαντα	πᾶσαν· ὃς μετὰ τὴν τοῦ
[5, 1]	πεπυρωμένον, ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι	παρεγένεσθε.	Τὰ λόγια γὰρ, φησὶ, Κυρίου,
[5, 6]	περὶ τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον·	Παρέδωκας	ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων,
[5, 2]	χρόνος οὐδεὶς λήθῃ τὸ γενόμενον	παρέδωκε.	Πόθεν; εἰπέ μοι· τίνος τοῦτο
[5, 11]	Ἀλλ´ ὅμως πρὸς ἅπαντα τυφλώττοντες	παρεκάλουν	αὐτὸν, καὶ ἱκέτευον συνάρασθαι καὶ
[5, 2]	κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ ἐν θεάτρῳ	παρελθοῦσα	τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ,
[5, 6]	ἐπανελθεῖν· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα	παρενέβαλλον	οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´
[5, 9]	ὁ προφήτης, αὐτὸν τοῦτον πάλιν	παρέξομαι	μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον, τὸν τὰ
[5, 1]	ἐκεῖνοί τε μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται.	Παρέξομεν	δὲ μάρτυρα τούτων οὐκ ἄγγελον,
[5, 5]	οὐκ ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι	παρεσκεύασεν	ὁ Θεός. Καὶ βοᾷ ὁ
[5, 5]	ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι	παρεσκεύασεν	ὁ Θεὸς, καὶ τόπον, καὶ
[5, 2]	Ἐκκλησίας ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ στρατόπεδα πολλὰ	παρεσκευάσθησαν,	καὶ ὅπλα ἐκινήθη, καὶ πᾶν
[5, 4]	λοιπὸν μάρτυρας ἢ καὶ ἑτέρους	παρέχειν	ἐλέγχους τοῦ μὴ ταῦτα οὕτως
[5, 2]	οὕτω πως φησί· Τί κόπους	παρέχετε	τῇ γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν
[5, 4]	καὶ θάτερος ὧν λέγει ἐγγράφως	παρέχῃ	τὰς ἀποδείξεις, εἶτα ὁ ἕτερος
[5, 3]	καὶ τρὶς, καὶ πολλῷ πλείονα	παρῆλθον	ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν, καὶ
[5, 11]	ἐκινδυνεύομεν, καὶ παῤῥησία ἀνθρωπίνη πᾶσα	παρῃρεῖτο,	καὶ τὰ Ἑλληνικὰ ἤνθει, καὶ
[5, 5]	πώς φησι· Γινώσκων γνώσῃ. ὅτι	πάροικον	ἔσται τὸ σπέρμα σου ἐν
[5, 12]	Χριστῷ, ἵνα καὶ κατὰ τὸν	παρόντα	βίον, καὶ κατὰ τὴν μέλλουσαν
[5, 12]	ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τὸν	παρόντα	τοῦτον; Ἄκουε γοῦν πῶς καὶ
[5, 2]	ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ, δέκα μόνον	παρόντων	ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως οὔτε ἡ
[5, 6]	δὴ καὶ ἡμᾶς ἀπάλλαξον τῶν	παρόντων	κακῶν διὰ τὴν φιλανθρωπίαν σου
[5, 4]	τέλος ἔμελλεν ἕξειν ὑμῖν ἡ	παροῦσα	αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη ἦν τοὺς
[5, 9]	αὐτὸ τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν, τὴν	παροῦσαν	αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν δουλείαν ταύτην
[5, 8]	ὃς μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ	παρουσίαν	γενόμενος, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν
[5, 3]	παραγενόμενον, βουλόμενος συσκιάσαι αὐτοῦ τὴν	παρουσίαν	καὶ τὴν ἀληθῆ οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν
[5, 12]	τὸν μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ	παρουσίαν·	ὡς εἰ μὴ τοῦτον προλέγει
[5, 3]	σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς	παρουσίας	εἰργάσατο, τῇ παραθέσει τοῦ ψεύδους
[5, 11]	τοῦ ζῇν πάντες ἐκινδυνεύομεν, καὶ	παῤῥησία	ἀνθρωπίνη πᾶσα παρῃρεῖτο, καὶ τὰ
[5, 7]	καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται ὁ λαὸς	πᾶς	ὁ εὑρεθεὶς γεγραμμένος ἐν τῷ
[5, 4]	ἕξειν ὑμῖν ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία,	πᾶσα	ἀνάγκη ἦν τοὺς προφήτας ταῦτα
[5, 11]	πάντες ἐκινδυνεύομεν, καὶ παῤῥησία ἀνθρωπίνη	πᾶσα	παρῃρεῖτο, καὶ τὰ Ἑλληνικὰ ἤνθει,
[5, 7]	Περσικὴν, καὶ τὴν ἀρχὴν, ἣ	πᾶσαν	ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα περὶ
[5, 8]	καὶ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην παραφράσαντα	πᾶσαν·	ὃς μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ
[5, 2]	κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς	πᾶσαν	τὴν γῆν, καὶ ὃ ἐποίησεν
[5, 6]	βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ παρὰ	πᾶσαν	τὴν γῆν. Ὁρᾷς ὡς ἡ
[5, 5]	χωρὶς προῤῥήσεως αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ	πάσας	αὐτοῖς προλεχθῆναι παρεσκεύασεν ὁ Θεὸς,
[5, 2]	ἂν ἀφίκῃ τῆς οἰκουμένης, μετὰ	πάσης	ἡσυχίας πάντες ἀκούουσι τοῦ τῆς
[5, 7]	λιβὸς ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς	πάσης,	καὶ οὐκ ἦν ἁπτόμενος τῆς
[5, 1]	ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ ὑπεσχόμεθα, μετὰ	πάσης	κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ μὲν
[5, 5]	μὲν αὕτη δουλεία μετὰ ἀκριβείας	πάσης	προδιηγόρευται· φέρε δὴ καὶ ἐφ´
[5, 2]	καὶ ποιεῖν εὔπιστα γίνεσθαι καὶ	πᾶσι	κατάδηλα, πολλῷ μεῖζον καὶ θαυμαστότερον.
[5, 12]	τὰ ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ	πᾶσιν	ἀνθρώποις. Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς
[5, 12]	χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος	πᾶσιν	ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν,
[5, 3]	τὸ διὰ τὸν Χριστὸν ταῦτα	πάσχειν.	Τίς ταῦτα ἴσχυσέ ποτε ἐν
[5, 2]	ἀφανίσαι τὴν μνήμην· ἀλλὰ βασιλίδων	πασῶν,	καὶ βασιλέων ἁπάντων λαμπροτέρα νῦν
[5, 3]	τὸν δὲ ἄπιστον, εἶτα τὸν	πατέρα	βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ τὴν ἀσέβειαν
[5, 4]	ἐποιήσαμεν καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ	πατέρες	ἡμῶν, καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν,
[5, 3]	ἄνθρωποι οἱ πιστεύσαντες αὐτῷ καὶ	πατέρων	αὐτῶν καὶ γυναικῶν καὶ τέκνων
[5, 3]	αὐτῷ λογίσασθαι τοῦτο, ὅτι καὶ	πατέρων	ἔσται παισὶν αἰδεσιμώτερος, καὶ πατράσι
[5, 3]	κηρύγματος ἡ δύναμις ὡς καὶ	πατέρων	παῖδας ὑπερορᾷν, καὶ μητέρων θυγατέρας,
[5, 9]	Χριστός· Πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν	πατέρων	ὑμῶν. Δούλους, φησὶν, ἀπεκτείνατε, πρόσθετε
[5, 8]	αὐτὸν ἐπὶ τῆς γῆς καὶ	πατῆσαι.	Εἶτα τὸν τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον,
[5, 1]	ἰδὼν, ἔλεγεν, ὅτι Ἔσται Ἱερουσαλὴμ	πατουμένη	ὑπὸ ἐθνῶν πολλῶν, ἕως οὗ
[5, 3]	πατέρων ἔσται παισὶν αἰδεσιμώτερος, καὶ	πατράσι	παίδων γλυκύτερος, καὶ γυναιξὶν ἀνδρῶν
[5, 12]	οὗ καὶ μεθ´ οὗ τῷ	Πατρὶ	ἡ δόξα, ἅμα τῷ ἁγίῳ
[5, 12]	οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ	Πατρί.	Πνεῦμα ὁ Θεὸς, καὶ τοὺς
[5, 1]	ἐκεῖνοι, ἕως ὅτε πρὸς τὴν	πατρίδα	τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων
[5, 1]	ἔτη τὸ ἔδαφος ὄψεσθαι τῆς	πατρίδος,	καὶ ἐν τοῖς νόμοις τοῖς
[5, 3]	γὰρ διχάσαι, φησὶν, ἄνθρωπον κατὰτοῦ	πατρὸς	αὐτοῦ, καὶ νύμφην κατὰ τῆς
[5, 3]	μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν οἰκιῶν τῶν	πατρῴων,	καὶ πρὸς οὐδὲν ἐπιστρέφονται τούτων,
[5, 12]	καὶ τῆς χάριτος ἔλεγεν ὁ	Παῦλος,	ὅτι οὐ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον,
[5, 3]	ἄνθρωπον εἶναι ψιλόν· ἐπεὶ καὶ	Παῦλος	οὕτως ἐποίησεν; εἰσελθὼν γὰρ εἰς
[5, 8]	Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν εἰς τὸ	πεδίον	μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ τινῶν· σεισμοῦ
[5, 8]	Ταῦτα μὲν ἰδεῖν ἐν τῷ	πεδίῳ	τῷ ἐν Σούσοις ὁ Δανιὴλ
[5, 7]	τὰς στρατείας, τὰς ναυμαχίας, τὰς	πεζομαχίας·	προϊὼν εἰς Ἀντίοχον, τελευτᾷ πάλιν,
[5, 3]	ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων, καταλυθήσεται;	Πεῖραν	ἐλάβετε, φησὶν, ἀπὸ Ἰούδα καὶ
[5, 6]	ἡ τρυφερὰ, ἧς οὐκ ἔλαβε	πεῖραν	ὁ ποῦς αὐτῆς ἐπιβῆναι ἐπὶ
[5, 2]	κρημνοὶ, καὶ θηρίων ὀδόντες, καὶ	πελάγη,	καὶ δημεύσεις, καὶ ἕτερα μυρία
[5, 0]	~ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ Λόγος	πέμπτος.	~(αʹ Πόθεν ἡμῖν ἄρα πλείων
[5, 7]	ἁπάντων, τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου	πεμφθέντος	εἰς τὴν αὐτῶν βοήθειαν. Ἐντῷ
[5, 3]	αὐτοῦ, καὶ νύμφην κατὰ τῆς	πενθερᾶς	αὐτῆς, καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς
[5, 8]	εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα	πέντε·	ταῖς χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε
[5, 3]	ἢ εἴκοσι, ἢ τριάκοντα, ἢ	πεντήκοντα,	μάλιστα μὲν οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν
[5, 3]	βουλομένοις πρόφασις· εἰ δὲ οὐχὶ	πεντήκοντα	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἑκατὸν, καὶ
[5, 3]	Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ	πεποίηκε,	δύο παρασκευάσας λῃστὰς μετ´ αὐτοῦ
[5, 5]	τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ Θεοῦ	πεποίηκε.	Καὶ γὰρ ἡμεῖς ἐπειδάν τινας
[5, 3]	λέγεται Ἀπολλώνιος ὁ ἐκ Τυάνων	πεποιηκέναι;	Ἀλλ´ ἵνα μάθῃς ὅτι ψεῦδος
[5, 4]	τὰς εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο τοῦ ταῦτα	πεποιηκότος	Θεοῦ, καὶ τοῖς δαίμοσιν ἐπέγραφον
[5, 4]	θαυμάτων γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ ταῦτα	πεποιηκότος	Θεοῦ, τοῖς οὐ θεοῖς ἀνετίθεσαν
[5, 1]	φησὶ, Κυρίου, λόγια ἁγνά· ἀργύριον	πεπυρωμένον	δοκίμιον τῇ γῇ. Εὐλογητὸς ὁ
[5, 1]	πάντως, καὶ τὸ ἀργύριον τὸ	πεπυρωμένον,	ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι παρεγένεσθε.
[5, 2]	τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ ἀναισχύντει	περαιτέρω,	μηδὲ φιλονείκει τοῖς ἡλίου φανερωτέροις
[5, 10]	Πομπηΐου, καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ Τίτου,	περαιτέρω	προάγων τὸν χρόνον, εἶτα διδάσκων
[5, 11]	τὴν σπουδὴν ἐκείνην, δείσας μὴ	περαιτέρω	προελθὼν ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν
[5, 3]	ἀπὸ περάτων τῆς οἰκουμένης εἰς	πέρατα	τήν τε αὐτοῦ θεραπείαν ἐξέτεινε,
[5, 7]	καὶ τοῦ ἐκλευκᾶναι ἕως καιροῦ	πέρατος.	Διὰ ταῦτα γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν
[5, 8]	τῶν εἰρημένων αἰνιττόμενος) ἕως καιροῦ	πέρατος.	Εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν φησὶ
[5, 3]	οἰκουμένης Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ	περάτων	τῆς οἰκουμένης εἰς πέρατα τήν
[5, 10]	ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς ὅτι	περὶ	αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προεφήτευσε, φησίν·
[5, 3]	τοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἐν τοῖς	περὶ	αὐτοῦ λόγοις Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνος,
[5, 5]	λαοῦ τούτου, καὶ μὴ ἀξίου	περὶ	αὐτῶν, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί σου.
[5, 12]	οὐκ ἔστι μάχη καὶ φιλονεικία·	περὶ	γὰρ ἑτέρας ἐκεῖνος εἶπε, καὶ
[5, 12]	γὰρ ἑτέρας ἐκεῖνος εἶπε, καὶ	περὶ	ἑτέρας οὗτος προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν
[5, 10]	αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν. Ὅτι δὲ	περὶ	Ῥωμαίων ταῦτα εἴρηται, καὶ ὁ
[5, 8]	ὑπ´ αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ	περὶ	ταύτης διελέχθη τῆς αἰχμαλωσίας τῆς
[5, 9]	ἀποδέδεικται. Φέρε δὴ λοιπὸν καὶ	περὶ	ταύτης εἴπωμεν. Ὅτι γὰρ καὶ
[5, 9]	ταύτης εἴπωμεν. Ὅτι γὰρ καὶ	περὶ	ταύτης προανεφώνησεν ὁ προφήτης, αὐτὸν
[5, 6]	λοιπὸν τὴν τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ	περὶ	ταύτης τῆς νῦν κατεχούσης αὐτοὺς
[5, 1]	ὁ Θεὸς, ὁ τοσαύτην ὑμῖν	περὶ	τὴν πνευματικὴν ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν ἐνθείς.
[5, 11]	Ἰουλιανὸς, καίτοι τοσαύτην μανίαν ἔχων	περὶ	τὴν σπουδὴν ἐκείνην, δείσας μὴ
[5, 3]	ὁ ταῦτα ἅπαντα προειπὼν, τὰ	περὶ	τῆς γυναικὸς ἐκείνης, τὰ περὶ
[5, 3]	περὶ τῆς γυναικὸς ἐκείνης, τὰ	περὶ	τῆς Ἐκκλησίας, τὰ περὶ τοῦ
[5, 9]	αὐτὸν δὲ τρόπον Δανιὴλ καὶ	περὶ	τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας ἀνέγραψε, καὶ
[5, 11]	ἡνίκα τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο, ἡνίκα	περὶ	τοῦ ζῇν πάντες ἐκινδυνεύομεν, καὶ
[5, 3]	Χριστῷ. Οὕτω καὶ ἡ Παλαιὰ	περὶ	τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους
[5, 7]	πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα	περὶ	τοῦ Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου (διαλεγόμενος, φησί·
[5, 1]	συντελείας λέγων χρόνον. Καὶ πάλιν	περὶ	τοῦ ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς
[5, 3]	τὰ περὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ	περὶ	τοῦ πολέμου τούτου· οὗτος προεῖπεν,
[5, 5]	Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι	περὶ	τούτων ταῦτά φησιν, εἰπὼν, Ὁ
[5, 3]	πρὸς Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς μεγάλην	περὶ	τῶν δαιμόνων ἔχοντας δόξαν, τῇ
[5, 6]	αὐτοὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἐξομολογούμενοι,	περὶ	τῶν κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον· Παρέδωκας
[5, 12]	τὴν τῆς πόλεως ἀποκατάστασιν, σαφῶς	περὶ	τῶν ὑμετέρων πραγμάτων προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ
[5, 11]	πόλιν· τὸν δὲ Θεῷ πολεμοῦντα	περιγενέσθαι	ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες τοίνυν τῷ βασιλεῖ,
[5, 3]	μύριοι· ἀλλ´ ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον	περιγενέσθαι,	ὡς μηδὲ ἐξ ὀνόματος εἶναι
[5, 11]	μεμηνὼς καὶ ἀνόητος τοῦ Χριστοῦ	περιγράφειν	τὴν ἀπόφασιν, τὴν οὐκ ἐῶσαν
[5, 6]	αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς ἀνθρώπους	περιελθὼν,	οὐδένα ἑώρα δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι
[5, 1]	ὑμεῖς καθ´ ἑκάστην ἡμέραν ἀνιστάμενοι	περιεργάζεσθε,	ποῦ παραίνεσις, καὶ συμβουλὴ, καὶ
[5, 1]	φιλοπόται, ἀνιστάμενοι καθ´ ἑκάστην ἡμέραν	περιεργάζονται	καὶ πολυπραγμονοῦσι ποῦ πότοι, καὶ
[5, 12]	προδῶτε τὴν σωτηρίαν ἐκείνων, ἀλλὰ	περιεργασάμενοι	καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς νοσοῦντας ἐπαναγάγετε
[5, 6]	ἀνελὼν, εἰς ἑαυτὸν τὴν ἀρχὴν	περιέστησε,	τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες μετ´ ἐκεῖνον
[5, 3]	γενόμενον, εἰς τὴν τοῦ διαβόλου	περιετρέπετο	κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν αὐτὸν
[5, 11]	ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ σώματι, πανταχοῦ	περιῆγε	καθάπερ τινὰς δραπέτας καὶ μαστιγίας,
[5, 8]	τοῦτο τὸ ἔθος κατέλυσε, καὶ	περιήλλαξεν	αὐτὸ, φησὶν ὁ ἄγγελος, ὅτι
[5, 4]	ἐπειδὴ πολλὴ τῆς ἀληθείας ἡ	περιουσία,	τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς
[5, 1]	τὰ οἰκεῖα δόγματα· φέρε ἐκ	περιουσίας	καὶ τοῦτο ἀποδείξωμεν πάλιν, ὅτι
[5, 7]	κέρας ἓν ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη	περισσῶς	πρὸς τὸν νότον καὶ πρὸς
[5, 9]	ἰδεῖν εἰς τίνα ὁ στέφανος	περιστήσεται,	καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ θερμὴν
[5, 12]	τρισὶ πόλεσι τὰ τῆς λατρείας	περιστήσεται	ταύτης, οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν
[5, 10]	τοῦτό φησιν, Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα καὶ	περίτειχος.	Ἐπειδὰν οὖν, φησὶν, ἀναστῇ, καὶ
[5, 11]	γέγονε χρόνου. Καὶ σκόπει νίκης	περιφάνειαν.	Οὐ γὰρ ἐν χρόνοις βασιλέων
[5, 2]	ἀκούοντες ὕπατοι, στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες,	περιφανεῖς,	ἐπίσημοι, λαμπροὶ ἐν ἁπάσαις πόλεσιν·
[5, 2]	ποτέ· καίτοι οὐδὲ τὸ ἔργον	περιφανές·	τί γὰρ ἦν, τὸ ἔλαιον
[5, 8]	ὁ βασιλεύων ἔσται, ὃς τῷ	Πέρσῃ	συμβαλὼν δὶς, κρατήσει τῇ μάχῃ
[5, 8]	ἐν Σούσοις τῇ μητροπόλει τῆς	Περσίδος	ἐξελθεῖν μὲν εἰς τὸ πεδίον
[5, 10]	ὁ Μακρόχειρ, ὃς ἐβασίλευσε τῆς	Περσίδος·	καὶ τούτου βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ ἔτους
[5, 7]	ἐπὶ τοῦ Οὐβάλ· τόπον τινὰ	Περσικῇ	φωνῇ καλῶν οὕτως· καὶ ἦρα
[5, 7]	συνιών. Τὴν δύναμιν λέγει τὴν	Περσικὴν,	καὶ τὴν ἀρχὴν, ἣ πᾶσαν
[5, 6]	Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον τὸν τῶν	Περσῶν	βασιλέα ἀνελὼν, εἰς ἑαυτὸν τὴν
[5, 7]	κριὸν μὲν καλῶν τὸν τῶν	Περσῶν	βασιλέα, τὸν Δαρεῖον, τράγον δὲ
[5, 8]	τὸν μὲν κριὸν βασιλείας τὰς	Περσῶν	καὶ Μήδων σημαίνειν ἔφασκε, τὰ
[5, 8]	μόνον, φυγόντων τῶν φίλων. Καὶ	πεσεῖν	μὲν ἐπὶ στόμα, καὶ στηριχθῆναι
[5, 3]	προεῖπεν, ὅτι καὶ ὁ ναὸς	πεσεῖται,	καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἁλώσεται, καὶ
[5, 7]	ὅτι πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων	πεσοῦνται.	Εἶτα φησὶ καὶ τὴν αἰτίαν,
[5, 2]	προεῖπε τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν	πέτραν	ταύτην οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν·
[5, 2]	καὶ θαυμαστότερον. Πάλιν προεῖπε τῷ	Πέτρῳ,	Ἐπὶ τὴν πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω
[5, 11]	μαστιγίας, διὰ τῆς τοῦ σώματος	πηρώσεως	ἅπασι καταδήλους ποιῶν, καὶ τοὺς
[5, 4]	προφήτας τρέψομαι, οἷς μάλιστα δοκοῦσι	πιστεύειν·	καὶ ἀπ´ ἐκείνων ποιήσομαι φανερὸν,
[5, 1]	ἀκαταγώνιστον ἰσχύν. Ἀλλ´ οὐδὲ οὕτω	πιστεύεις,	οὐδὲ νομίζεις αὐτὸν εἶναι Θεὸν,
[5, 3]	διελέγετο τοὺς οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων	πιστεύοντας,	ἀπὸ τῶν οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο
[5, 3]	τοσοῦτον, οἱ δὲ ἄνθρωποι οἱ	πιστεύσαντες	αὐτῷ καὶ πατέρων αὐτῶν καὶ
[5, 12]	ὁ Χριστὸς τῇ Σαμαρείτιδί φησι,	Πίστευσόν	μοι, γύναι, ὅτι ἔρχεται ὥρα,
[5, 4]	τὰς εὐεργεσίας παρὰ τοῦ Θεοῦ	πιστεύωσιν	αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς μὲν
[5, 2]	ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας, ἄρτι τῆς	πίστεως	καταβληθείσης, καὶ τῆς διανοίας τῶν
[5, 2]	ταύτην καταδέξῃ, μηδὲ νομίσῃς εἶναι	πιστήν·	ἂν δὲ ἴδῃς ἐν ἅπασιν
[5, 3]	οἰκίᾳ μιᾷ τὸν μὲν εἶναι	πιστὸν,	τὸν δὲ ἄπιστον, εἶτα τὸν
[5, 4]	Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς μοι ποίησον	πιστοὺς	ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν τὸν ἱερέα,
[5, 11]	τὰ Ἑλληνικὰ ἤνθει, καὶ τῶν	πιστῶν	οἱ μὲν ἐν τοῖς οἴκοις
[5, 3]	καὶ αὐτὴ τῶν πραγμάτων ὑμᾶς	πιστώσεται	ἡ ἔκβασις, καὶ διὰ τοῦ
[5, 12]	διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς	πλάνης,	ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν. Οὐδὲν
[5, 3]	δῆλον, ὅτι ὁ Χριστὸς οὐχὶ	πλάνος	ἦν, ἀλλὰ σωτὴρ, καὶ εὐεργέτης,
[5, 3]	τῆς ἀληθείας τὴν ὑπεροχήν. Τίς	πλάνος	τοσαύτας πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης Ἐκκλησίας
[5, 3]	εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός ἐστι	πλάνος,	ὡς φατὲ, καὶ παράνομος, εἴτε
[5, 10]	ταύτην. Διὰ τοῦτό φησιν, Οἰκοδομηθήσεται	πλατεῖα	καὶ περίτειχος. Ἐπειδὰν οὖν, φησὶν,
[5, 3]	πολιτείαν ἐνστήσασθαι ξένην, οἷον Ζήνων,	Πλάτων,	Σωκράτης, Διαγόρας, Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι
[5, 3]	περὶ αὐτοῦ λόγοις Πυθαγόρου καὶ	Πλάτωνος,	Ζήνωνος καὶ τοῦ Τυανέως μεμνήμεθα·
[5, 10]	τὸν μακρὸν καὶ πολὺν καὶ	πλείονα	πάλιν ἐσόμενον. Εἶτα πάλιν ἀκριβέστερον
[5, 3]	τοσαῦτα, καὶ τρὶς, καὶ πολλῷ	πλείονα	παρῆλθον ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν,
[5, 7]	ἐκράτει. Εἰπὼν δὲ δι´ ἑτέρων	πλειόνων	ὁ Δανιὴλ, ὅσα κακὰ ἐργάσεται
[5, 12]	τῶν εἰρημένων, ἀπό τε ἑτέρων	πλειόνων	σημείων. Καὶ πρῶτον μὲν ἀπὸ
[5, 1]	πέμπτος. ~(αʹ Πόθεν ἡμῖν ἄρα	πλείων	ὁ σύλλογος γέγονε σήμερον; Πρὸς
[5, 2]	ἡμᾶς πράγματα, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοῦναι	πλέον,	τοῦτό ἐστι τὸ παντὸς θαύματος
[5, 2]	τῆς οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ χρόνου	πλῆθος	τοσοῦτον οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν
[5, 6]	ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο τὰ	πλημμελήματα	δι´ ὧν ἔπαθον, λοιπὸν ἐπὶ
[5, 12]	πόλιν κατασκαφῆς ἅπαντα ταῦτα συνποδέδεικται·	πλὴν	ἀλλ´ ἐνῆν καὶ προφήτας παραγαγεῖν
[5, 4]	τοῦ μηδέποτε τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι.	Πλὴν	ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ τῆς ἀληθείας
[5, 3]	μὲν οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν,	πλὴν	ἀλλ´ ὅμως ὑπελέλειπτό τις τοῖς
[5, 8]	τῷ κριῷ, καὶ τοῖς κέρασι	πλήξαντα	δὶς καταβαλεῖν αὐτὸν ἐπὶ τῆς
[5, 5]	Οὕτως εἶπε Κύριος· ὅταν μέλλῃ	πληροῦσθαι	τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκέψομαι
[5, 5]	Ἀλλ´ ὅτε τὴν ἀπόφασιν εἶδε	πληρωθεῖσαν,	καὶ τὸν καιρὸν συγκαλοῦντα πρὸς
[5, 5]	ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´ ὅτε εἶδε	πληρωθέντα	τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ τίς
[5, 1]	ὑπὸ ἐθνῶν πολλῶν, ἕως οὗ	πληρωθῶσι	καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν, τὸν μέχρι
[5, 9]	τὰ νοήματα. Ὁ Χριστὸς εἶπε,	Πληρώσατε·	ὁ προφήτης φησὶ, Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν,
[5, 9]	Τοῦτό φησι καὶ ὁ Χριστός·	Πληρώσατε	τὸ μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν.
[5, 5]	φησὶ, καὶ λέγουσιν ἡμῖν τὴν	πλινθουργίαν	ποιεῖν. Καὶ ἐμαστιγοῦντο καθ´ ἑκάστην
[5, 8]	τὸν μέλλοντα (τούτων διοίσειν ἁπάντων	πλούτῳ	τε καὶ δόξῃ. Τὸν δὲ
[5, 12]	ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί.	Πνεῦμα	ὁ Θεὸς, καὶ τοὺς προσκυοῦντας
[5, 12]	καὶ τοὺς προσκυοῦντας αὐτὸν ἐν	πνεύματι	καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσυνεῖν. Ταῦτα
[5, 12]	ἅμα τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ	Πνεύματι,	νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς
[5, 11]	τοίνυν ἐπεχείρησαν; Οἱ ἀεὶ τῷ	Πνεύματι	τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες, οἱ νεωτεροποιοὶ
[5, 1]	ὁ τοσαύτην ὑμῖν περὶ τὴν	πνευματικὴν	ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν ἐνθείς. Καθάπερ γὰρ
[5, 12]	τὸ τῆς λατρείας ὑψηλότερον καὶ	πνευματικώτεον	εἰσάγων. Ἐνῆν μὲν οὖν μετὰ
[5, 12]	λύτρων, ἀλλὰ διὰ τῆς τοῦ	Πνεύματος	προσάγεται χάριτος. Ἄκουσον δὴ καὶ
[5, 3]	παίδων γλυκύτερος, καὶ γυναιξὶν ἀνδρῶν	ποθεινότερος;	Καὶ ταῦτα οὐκ ἐν μιᾷ
[5, 10]	τῆς ἡμέρας τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ	πόθεν;	Ἀπὸ ἐξόδου λόγου, τοῦ ἀποκριθῆναι,
[5, 10]	τὸν χρόνον, εἶτα διδάσκων ἡμᾶς	πόθεν	ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν ὅτι οὐκ
[5, 5]	τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, καὶ	πόθεν	αὐτοὺς μέλλει συνάγειν, καὶ ποῦ
[5, 2]	οὐδεὶς λήθῃ τὸ γενόμενον παρέδωκε.	Πόθεν;	εἰπέ μοι· τίνος τοῦτο ἐργασαμένου;
[5, 3]	ἄνθρωπος ἦν εἷς τῶν πολλῶν;	πόθεν	ἐπῆλθεν αὐτῷ λογίσασθαι τοῦτο, ὅτι
[5, 1]	~ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ Λόγος πέμπτος. ~(αʹ	Πόθεν	ἡμῖν ἄρα πλείων ὁ σύλλογος
[5, 3]	μή ποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε.	Πόθεν	οὖν δῆλον ἔσται, ὅτι, ἐὰν
[5, 3]	θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς.	Πόθεν	ταῦτα προεῖπεν, εἰπέ μοι, εἴ
[5, 12]	περὶ ἑτέρας οὗτος προεφήτευσεν ὕστερον.	Πόθεν	τοῦτο δῆλον; Ἀπό τε τῶν
[5, 3]	ὥστε μὴ ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν.	Πόθεν	τούτῳ ταῦτα καὶ εἰδέναι καὶ
[5, 9]	Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον.	Ποία	δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ
[5, 6]	κατὰ τὰ γενόμενα ἐν Ἰσραήλ.	Ποῖα	δὴ ταῦτα; Μητέρες παίδων ἀπεγεύσαντο.
[5, 6]	δούλου τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡμάρτομεν.	Ποία	κατάρα αὕτη; Βούλεσθε ἵνα ἀναγνῶμεν
[5, 5]	ἐφ´ ἑτέραν τὸν λόγον ἀγάγωμεν.	Ποίαν	δή; Τὴν ἐν Βαβυλῶνι. Καὶ
[5, 12]	γὰρ καθαρὰν αὐτὴν προειπεῖν, ἔδειξε	ποίαν	ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ τῶν προσώπων
[5, 7]	ἐπανήξει, καὶ τίνος καλοῦντος, καὶ	ποίας	αἰτίας καταναγκαζούσης, λέγει λοιπὸν, καὶ
[5, 3]	τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους	ποιεῖ	λέγουσα οὕτως· Τίς ὅμοιός σοι
[5, 4]	τὰ γραμμάτια. Οὕτω καὶ νῦν	ποιεῖν	ἔδει τοὺς Ἰουδαίους καὶ παράγειν
[5, 2]	παρ´ ἑτέρων γινόμενα προλέγειν, καὶ	ποιεῖν	εὔπιστα γίνεσθαι καὶ πᾶσι κατάδηλα,
[5, 5]	καὶ λέγουσιν ἡμῖν τὴν πλινθουργίαν	ποιεῖν.	Καὶ ἐμαστιγοῦντο καθ´ ἑκάστην ἡμέραν,
[5, 1]	τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων	ποιεῖν	ὧν σὺ ποιεῖς νῦν. Ὅθεν
[5, 1]	οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν ὧν σὺ	ποιεῖς	νῦν. Ὅθεν δῆλον ὅτι παρανομεῖς
[5, 5]	φυλάττουσι τὰς ἐντολάς σου. Τί	ποιεῖς,	ὦ Δανιήλ; ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων
[5, 3]	ἀκαθέκτου μανίας κατασχεῖν, κελεύσας ἔξω	ποιῆσαι	βραχὺ τοὺς ἀποστόλους, οὕτω πρὸς
[5, 1]	τῆς ὑποσχέσεως καὶ τῆς ἐπανόδου	ποιῆσαί	τι τῶν νομίμων ὧν οὗτοι
[5, 6]	περιελθὼν, οὐδένα ἑώρα δυνάμενον ἵλεω	ποιῆσαι	τὸν Θεὸν, πρὸς τὰ οἰκοδομήματα
[5, 7]	δύναμιν αὐτοῦ ἐκείνου, (φησί· Καὶ	ποιήσει	κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ
[5, 4]	αὐτοῖς κακῶν τε καὶ ἀγαθῶν	ποιήσομαι	τὴν ἀπόδειξιν. ~εʹ Τρεῖς γοῦν
[5, 4]	δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ ἀπ´ ἐκείνων	ποιήσομαι	φανερὸν, ὅτι οὔτε τὴν πόλιν,
[5, 4]	οὐκ ἀκουσόμεθά σου, ὅτι ποιοῦντες	ποιήσομεν	πάντα τὸν λόγον, ὃς ἐξελεύσεται
[5, 4]	γινόμενα, καὶ τῷ Ἀαρὼν λέγουσι·	Ποίησον	ἡμῖν θεοὺς, οἳ προπορεύσονται ἡμῶν·
[5, 4]	αὐτὸς Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς μοι	ποίησον	πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν τὸν
[5, 1]	Φέρε οὖν, ὡς ἐπ´ ἀνθρώπῳ	ποιησώμεθα	τὴν ἐξέτασιν. Πῶς δὲ ἐπ´
[5, 11]	τῆς Ἐκκλησίας τὸν στέφανον. ~ιαʹ	Ποῖοι	τοίνυν ἐπεχείρησαν; Οἱ ἀεὶ τῷ
[5, 10]	ἕτερον ἔσται τι μεῖζον κακόν.	Ποῖον	δὴ τοῦτο; Ἐπὶ τὸ ἱερὸν
[5, 2]	τὸ ἦθος τοῦ Χριστοῦ, καὶ	ποῖος	ὁ τρόπος. Οὐδὲ γὰρ τοῦτο
[5, 1]	ἐξέτασιν. Πῶς δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων	ποιούμεθα	τὴν ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν τινας
[5, 3]	οὐ γὰρ ἐξ οἰκείας τοῦτο	ποιοῦμεν	γνώμης, ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ τῶν
[5, 5]	μακαρίζομεν ἀλλοτρίους· καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ	ποιοῦντες	ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ τοῖς δικαίοις
[5, 4]	Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά σου, ὅτι	ποιοῦντες	ποιήσομεν πάντα τὸν λόγον, ὃς
[5, 1]	τι τῶν νομίμων ὧν οὗτοι	ποιοῦσι	νῦν· οὕτω καὶ σὺ δυνήσῃ
[5, 3]	σύγκρισις; Οὐ κατὰ σύγκρισιν τοῦτο	ποιῶν	εἶπον, φησὶν, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς
[5, 11]	τοῦ σώματος πηρώσεως ἅπασι καταδήλους	ποιῶν,	καὶ τοὺς πανταχοῦ σωφρονίζων, μηκέτι
[5, 12]	τόπου· οὐ γὰρ ἐν μιᾷ	πόλει,	καθάπερ ἐπὶ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ´
[5, 12]	συναγωγὰς, τάς τε ἐν τῇ	πόλει,	τάς τε ἐν τῷ προαστείῳ,
[5, 2]	πολλὰ καὶ μεγάλα εἰργάσαντο τὰς	πόλεις	ἀγαθὰ, καὶ πολέμους κατώρθωσαν, καὶ
[5, 2]	ἔστησαν, καὶ ἔθνη διέσωσαν, καὶ	πόλεις	ἀνέστησαν, καὶ προσόδους μυρίας προσεκτήσαντο·
[5, 2]	ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει, τότε αὐτὴν	πολεμεῖσθαι	συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ἵνα μάθῃς,
[5, 8]	αὐτῷ ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς,	πολεμήσειν	αὐτοῦ τὸ ἔθνος, καὶ τὴν
[5, 2]	μυριάκις αὐτὸς φιλονεικῇς. Πόσοι γοῦν	πόλεμοι	κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ
[5, 1]	ἀνθρώπων πρὸς Θεὸν μάχη καὶ	πόλεμος·	καὶ τοῦτο σὺν Θεῷ μετὰ
[5, 2]	τις τότε τὰ πάντα κατεῖχε	πόλεμος,	μᾶλλον δὲ ἐμφυλίου παντὸς χαλεπώτερος.
[5, 10]	πάλιν ἀναβλαστάνουσα, καὶ ἕως τέλους	πολέμου	συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν λέγων
[5, 3]	τῆς Ἐκκλησίας, τὰ περὶ τοῦ	πολέμου	τούτου· οὗτος προεῖπεν, ὅτι καὶ
[5, 11]	τὴν πόλιν· τὸν δὲ Θεῷ	πολεμοῦντα	περιγενέσθαι ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες τοίνυν τῷ
[5, 2]	ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης, τοσούτους συῤῥαγῆναι	πολέμους,	καὶ μὴ μόνον μηδὲν ἐλαττωθῆναι
[5, 2]	εἰργάσαντο τὰς πόλεις ἀγαθὰ, καὶ	πολέμους	κατώρθωσαν, καὶ τρόπαια πολλὰ ἔστησαν,
[5, 11]	οὐκ εἰδότες ὅτι ψήφῳ Θεοῦ	πολεμοῦσι,	κελευούσῃ διὰ παντὸς ἐρημοῦσθαι τὴν
[5, 12]	μιᾷ καὶ δυσὶ καὶ τρισὶ	πόλεσι	τὰ τῆς λατρείας περιστήσεται ταύτης,
[5, 3]	ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, ἐν	πόλεσιν	ἁπάσαις καὶ χώραις, ἐν γῇ
[5, 2]	περιφανεῖς, ἐπίσημοι, λαμπροὶ ἐν ἁπάσαις	πόλεσιν·	καὶ ὅπουπερ ἂν ἀφίκῃ τῆς
[5, 12]	ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ τὴν τῆς	πόλεως	ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ τῶν ὑμετέρων
[5, 11]	ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι τῆς	πόλεως	ἔξω θύειν οὐκ ἔνι, ἀλλὰ
[5, 11]	ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ τοῖς τῆς	πόλεως	ἐπέθηκε λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος
[5, 7]	ἐν φλογί· τὸν ἐμπρησμὸν τῆς	πόλεως	πάλιν διηγούμενος· καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ,
[5, 6]	τὸν ἀφανισμὸν ἡμῶν καὶ τῆς	πόλεώς	σου, ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται τὸ
[5, 11]	ὄντος τοῦ καθελόντος αὐτῶν τὴν	πόλιν,	ἀμήχανον τὰ τῇ θείᾳ δόξαντα
[5, 8]	αὐτοῦ τὸ ἔθνος, καὶ τὴν	πόλιν	ἀναιρήσειν κατὰ κράτος, καὶ συλήσειν
[5, 11]	θύοντας ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν τὴν	πόλιν,	ἀνάστησον τὸν ναὸν, δεῖξον ἡμῖν
[5, 10]	βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας ἀνελθὼν τὴν	πόλιν	ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα ὁ Ἔσδρας
[5, 12]	Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν	πόλιν	ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν ἀνῳκοδόμησαν,
[5, 1]	κἂν εἴπῃ, ὅτι Προσδοκῶ τὴν	πόλιν	ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν
[5, 1]	παρανομεῖς νῦν, κἂν μέλλῃς τὴν	πόλιν	ἀπολαμβάνειν, ὡς σὺ φῂς, καὶ
[5, 6]	τὰ οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ τὴν	πόλιν	αὐτὴν προβάλλεται, καὶ τὴν ἐρημίαν
[5, 10]	ἔσται ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν	πόλιν	δὲ καὶ τὸ ἅγιον συνδιαφθαρεῖ
[5, 5]	καὶ ἐνταῦθα πάλιν καὶ τὴν	πόλιν	εἶπεν, καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν
[5, 6]	θρηνήσας ἱκανῶς, εἰσάγει λοιπὸν τὴν	πόλιν,	καθάπερ τινὰ γυναῖκα αἰχμάλωτον, καί
[5, 1]	τὸ σταυρωθῆναι τότε σου τὴν	πόλιν	καθεῖλε, τότε σου τὸν δῆμον
[5, 10]	ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ὁ τὴν	πόλιν	καθελὼν ἔνδον ἐν τῷ ναῷ.
[5, 1]	καὶ μέλλοιεν ἀπολαμβάνειν τὴν ἑαυτῶν	πόλιν,	καὶ ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανιέναι
[5, 1]	διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι τὴν ἑαυτῶν	πόλιν,	καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη τὸ
[5, 11]	Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν, οὕτω καὶ τὴν	πόλιν	καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν τε Αἰλία
[5, 1]	ἕνεκεν νηστεύεις, οὐκ ἔχων τὴν	πόλιν;	κἂν εἴπῃ, ὅτι Προσδοκῶ τὴν
[5, 12]	γὰρ διὰ ῆς κατὰ τὴν	πόλιν	κατασκαφῆς ἅπαντα ταῦτα συνποδέδεικται· πλὴν
[5, 12]	ὅτι οὐκ ἔτι εἰς μίαν	πόλιν,	οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται
[5, 4]	ποιήσομαι φανερὸν, ὅτι οὔτε τὴν	πόλιν,	οὔτε τὸν ναὸν λοιπὸν ἀπολήψονται·
[5, 9]	λαόν σου, καὶ ἐπὶ τὴν	πόλιν	τὴν ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα
[5, 11]	κελευούσῃ διὰ παντὸς ἐρημοῦσθαι τὴν	πόλιν·	τὸν δὲ Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι
[5, 4]	δεῖξαι, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν ἡ	πόλις·	ἐπεὶ καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις
[5, 4]	καὶ ὅτι οὐκ ἀνέστη ἡ	πόλις	ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον ἃ δὲ
[5, 3]	καὶ οὐκέτι τῶν Ἰουδαίων ἔσται	πόλις	ἡ πόλις, καθάπερ καὶ πρότερον.
[5, 3]	τῶν Ἰουδαίων ἔσται πόλις ἡ	πόλις,	καθάπερ καὶ πρότερον. Εἰ μὲν
[5, 4]	λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται πάντως ἡ	πόλις.	Ὅτι γὰρ εἰ καὶ τέλος
[5, 2]	ἐμφυλίου παντὸς χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ	πολῖται	πολίταις μόνον, ἀλλὰ καὶ συγγενεῖς
[5, 8]	καὶ τὰ μέλλοντα συμβήσεσθαι τοῖς	πολίταις	ἰδεῖν μετὰ πολλὰς γενεὰς, ἀναστάντι
[5, 2]	παντὸς χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ πολῖται	πολίταις	μόνον, ἀλλὰ καὶ συγγενεῖς συγγενέσι,
[5, 1]	Θεὸν παραβαίνεις συνθήκας, καὶ τὴν	πολιτείαν	αὐτὴν ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν οὖν
[5, 6]	τε Ἰουδαίους ὑπέταξε, καὶ τὴν	πολιτείαν	αὐτῶν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ Καὶ
[5, 3]	ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν παρ´ Ἕλλησι, καὶ	πολιτείαν	ἐνστήσασθαι ξένην, οἷον Ζήνων, Πλάτων,
[5, 11]	Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν	πολιτείαν	ἐπανελθεῖν, οὐκ εἰδότες ὅτι ψήφῳ
[5, 8]	καὶ τὴν κατ´ αὐτοὺς ἀφαιρησόμενον	πολιτείαν,	καὶ συλήσοντα τὸν ναὸν, καὶ
[5, 1]	καὶ ἐπὶ τὴν προτέραν ἐπανιέναι	πολιτείαν,	καὶ τὸν ναὸν ὁρᾷν ἀνιστάμενον,
[5, 3]	Πάλιν, τί δήποτε πολλῶν εἰσαγαγόντων	πολιτείαν	καινὴν καὶ μαθητὰς ἐσχηκότων, ἐκείνων
[5, 3]	Ὁ δὲ Χριστὸς οὐκ ἔγραψε	πολιτείαν	μόνον, ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ τῆς
[5, 1]	οὐδὲ εἰς τὴν προτέραν ἐπανήξουσι	πολιτείαν.	Οὕτω γὰρ ὑμεῖς τε ἀκριβέστερον
[5, 7]	δηλῶν ὅτι τὴν Ἰουδαϊκὴν καθεῖλε	πολιτείαν,	φησί· Καὶ δι´ αὐτὸν θυσία
[5, 8]	ἤκουσε κακὰ, τὸν ἐμπρησμὸν, τῆς	πολιτείας	τὴν ἀνατροπὴν, τὴν τῶν οἰκείων
[5, 2]	καὶ πολέμους κατώρθωσαν, καὶ τρόπαια	πολλὰ	ἔστησαν, καὶ ἔθνη διέσωσαν, καὶ
[5, 7]	οἱ συνετοὶ λαοῦ συνήσουσιν εἰς	πολλὰ,	καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν ῥομφαίᾳ καὶ
[5, 5]	ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν οἰκέτας μετὰ	πολλὰ	καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα εἰς δεσμωτήριον
[5, 2]	γενόμενον ἠγνόησεν. Καίτοι πόσοι βασιλεῖς	πολλὰ	καὶ μεγάλα εἰργάσαντο τὰς πόλεις
[5, 8]	λεχθήσεσθαι μέλλουσιν. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ	πολλὰ	καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ, τὸν
[5, 8]	ἀναστάντι αὐτῷ δειχθῆναι κριὸν μέγαν,	πολλὰ	μὲν ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ δὲ
[5, 2]	τῆς Ἐκκλησίας ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ στρατόπεδα	πολλὰ	παρεσκευάσθησαν, καὶ ὅπλα ἐκινήθη, καὶ
[5, 2]	καὶ προανεφώνησεν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα	πολλὰ	τῶν μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν
[5, 9]	ἐστιν, Ἕως τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν;	Πολλὰ,	φησὶν, ἁμαρτάνουσιν· ἀλλ´ ἡ κορωνὶς
[5, 2]	τῶν οἰκείων κατορθωμάτων. Καὶ βασιλίδες	πολλαὶ,	καὶ μεγάλαι γυναῖκες, μυρία τοὺς
[5, 4]	Οὕτω γοῦν καὶ ἡμῖν ἔθος	πολλάκις,	τοὺς ἐρυθριᾷν μὴ εἰδότας χαλκοπροσώπους
[5, 8]	συμβήσεσθαι τοῖς πολίταις ἰδεῖν μετὰ	πολλὰς	γενεὰς, ἀναστάντι αὐτῷ δειχθῆναι κριὸν
[5, 4]	ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ	πολλὴ	τῆς ἀληθείας ἡ περιουσία, τὰ
[5, 4]	καὶ διὰ τί; Διὰ τὴν	πολλὴν	αὐτῶν ἀγνωμοσύνην καὶ ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ
[5, 5]	ἑαυτῷ συνειδὼς πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ	πολλῆς	ἑαυτὸν σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν,
[5, 5]	γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς	πολλῆς.	Εἶδες πῶς τὸν ἀριθμὸν εἶπε
[5, 5]	ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς	πολλῆς.	Χρήσασθε, φησὶν, ἕκαστος παρὰ τοῦ
[5, 3]	οὐκ ἐπήγαγε δὲ τὸ τέλος.	Πολλοὶ	γοῦν ἐν προοιμίοις καὶ ἐν
[5, 7]	δεινῶν· καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς	πολλοὶ	ἐν ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ τῶν
[5, 8]	καὶ λευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσιν οἱ	πολλοὶ,	καὶ ἀνομήσωσιν ἄνομοι, καὶ συνήσωσι
[5, 7]	Ταῦτα δὲ ἔλεγε δεικνὺς, ὅτι	πολλοὶ	καὶ τῶν ἑστώτων πεσοῦνται. Εἶτα
[5, 2]	ἦν ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ οἱ μάρτυρες	πολλοί·	μεταξὺ γὰρ τῶν μαθητῶν ἐποίησεν·
[5, 11]	ἔργον ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι	πολλοὶ	τοῦτο θεασάμενοι ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν.
[5, 8]	ὑπομένων καὶ φθάσας. Ἐπειδὴ γὰρ	πολλοὶ	τῶν ἀσεβούντων εἶδον τὴν μεταβολὴν,
[5, 3]	μηδὲ ἐξ ὀνόματος εἶναι τοῖς	πολλοῖς	γνώριμοι. Ὁ δὲ Χριστὸς οὐκ
[5, 8]	παῖδας ὄντας αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς	πολλοῖς	ἔτεσιν ἄρξειν τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι
[5, 8]	τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε Δανιὴλ	πολλοῖς	ἔτεσιν ἔμπροσθεν, καὶ ἀνέγραψε τὰ
[5, 11]	ἐφ´ ἡμῶν γὰρ, οὐ πρὸ	πολλοῦ	ταῦτα γέγονε χρόνου. Καὶ σκόπει
[5, 4]	ὅτι ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ πρὸ	πολλοῦ	τοῦ χρόνου προηγόρευται. Διὰ τοῦτο
[5, 11]	τῶν θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ τε	πολλοὺς	ἀνθρώπους, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ
[5, 2]	εὔπιστα γίνεσθαι καὶ πᾶσι κατάδηλα,	πολλῷ	μεῖζον καὶ θαυμαστότερον. Πάλιν προεῖπε
[5, 3]	δὶς τοσαῦτα, καὶ τρὶς, καὶ	πολλῷ	πλείονα παρῆλθον ἔτη μετὰ τὴν
[5, 12]	κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωὴν, τὴν	πολλῷ	τῶν κατορθωμάτων μείζονα ἀντίδοσιν ἀπολάβωμεν,
[5, 3]	τοῦτο καὶ πρὸς ἀπάτην τῶν	πολλῶν	γενόμενον, εἰς τὴν τοῦ διαβόλου
[5, 3]	ψιλὸς ἄνθρωπος ἦν καὶ τῶν	πολλῶν	εἷς; Ὃ γὰρ λέγει τοιοῦτόν
[5, 3]	μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν, τί δήποτε	πολλῶν	εἰσαγαγόντων πολιτείαν καινὴν καὶ μαθητὰς
[5, 1]	Ἔσται Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν	πολλῶν,	ἕως οὗ πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν
[5, 3]	γε ἄνθρωπος ἦν εἷς τῶν	πολλῶν;	πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ λογίσασθαι τοῦτο,
[5, 1]	ἕως οὗ πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν	πολλῶν,	τὸν μέχρι συντελείας λέγων χρόνον.
[5, 1]	Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον ἕνα τῶν	πολλῶν.	Φέρε οὖν, ὡς ἐπ´ ἀνθρώπῳ
[5, 12]	τὴν θυσίαν εἴ τις παραβάλοι,	πολὺ	τὸ μέσον εὑρήσει καὶ ἄπειρον
[5, 5]	χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ γὰρ	πολὺν	ἐδούλευσαν χρόνον, καὶ τὸν μισθὸν
[5, 11]	γυμνοῦν ἤρξαντο τὰ θεμέλια, καὶ	πολὺν	ἐκένωσαν χοῦν, καὶ τῆς οἰκοδομῆς
[5, 10]	ἢ τοῦτον τὸν μακρὸν καὶ	πολὺν	καὶ πλείονα πάλιν ἐσόμενον. Εἶτα
[5, 6]	τεσσάρων γενόμενος ὁ Ἀντίοχος μετὰ	πολὺν	ὕστερον χρόνον, τό τε ἱερὸν
[5, 12]	σωτηρίαν ἐκείνων, ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ	πολυπραγμονήσαντες,	τοὺς νοσοῦντας ἐπαναγάγετε τῷ Χριστῷ,
[5, 1]	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν περιεργάζονται καὶ	πολυπραγμονοῦσι	ποῦ πότοι, καὶ συμπόσια, καὶ
[5, 2]	αὐτῷ γυνὴ, ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα	πολυτίμου,	καὶ κατέχεε τὸ ἔλαιον. Ἐπετίμησαν
[5, 10]	τὴν μετ´ ἐκείνην, τὴν ἐπὶ	Πομπηΐου,	καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ Τίτου, περαιτέρω
[5, 12]	ἐκεῖνοι μανθάνοντες ταῦτα, καὶ τῆς	πονηρᾶς	ἀπαλλαγέντες συνηθείας, εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον
[5, 12]	τὸν Χριστιανισμὸν ἐπιδείξωνται, καὶ τὰς	πονηρὰς	φεύξωνται τῶν Ἰουδαίων διαγωγὰς καὶ
[5, 5]	τὰ δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω τοῖς	πονηροῖς	μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ
[5, 5]	μὲν γὰρ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς	πονηρὸν,	καταδικάζει μετὰ πολλῆς ἑαυτὸν σφοδρότητος,
[5, 6]	ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ	πονηροτάτῳ	παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν. Ὁρᾷς
[5, 3]	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης αὐτὴν κατεφύτευσε.	Πόσα	λέγεται Ἀπολλώνιος ὁ ἐκ Τυάνων
[5, 2]	ὃ τὸ γενόμενον ἠγνόησεν. Καίτοι	πόσοι	βασιλεῖς πολλὰ καὶ μεγάλα εἰργάσαντο
[5, 2]	μαρτυρία, κἂν μυριάκις αὐτὸς φιλονεικῇς.	Πόσοι	γοῦν πόλεμοι κατὰ τῆς Ἐκκλησίας
[5, 3]	ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἀναλόγισαι	πόσοι	δόγματα ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν παρ´ Ἕλλησι,
[5, 11]	δόξαντα ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην παρατρέψαι	ποτέ.	Ἃ γὰρ ὁ Θεὸς ὁ
[5, 10]	Καὶ πότε δὴ τοῦτο γέγονε;	πότε	ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι παντελῶς; πότε τὸ
[5, 10]	ἠπείλησεν ὁ Θεός. ~ιʹ Καὶ	πότε	δὴ τοῦτο γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν
[5, 3]	ταῦτα πάσχειν. Τίς ταῦτα ἴσχυσέ	ποτε	ἐν ἀνθρώποις; εἰπέ μοι. Οὗτος
[5, 12]	Πότε ταῦτα ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε;	πότε	ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη
[5, 7]	προηγόρευτο παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ	πότε	ἔσται, καὶ πῶς, καὶ παρὰ
[5, 12]	τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ;	πότε	θυσία καθαρά; Οὐκ ἂν ἔχοις
[5, 3]	οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτὸ, μή	ποτε	καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε. Πόθεν οὖν
[5, 10]	τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ καὶ	πότε	καὶ ὑπὸ τίνος ἡ αἰχμαλωσία
[5, 2]	αὐτῆς τὴν μνήμην, οὐδὲ σβέσει	ποτέ·	καίτοι οὐδὲ τὸ ἔργον περιφανές·
[5, 12]	καθαρά· ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό.	Πότε	ταῦτα ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε; πότε
[5, 3]	ἴχνος οὐδὲ σκιά τις ἐφάνη	ποτὲ	τῆς παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς,
[5, 10]	γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι παντελῶς;	πότε	τὸ χρῖσμα κατελύθη, ὡς μηκέτι
[5, 11]	εἶτα συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει χρόνῳ	ποτὲ	τοῦτον καταπεσεῖν, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι
[5, 1]	καὶ φιάλαι, καὶ κρατῆρες, καὶ	ποτήρια·	οὕτω δὴ καὶ ὑμεῖς καθ´
[5, 1]	ἡμέραν περιεργάζονται καὶ πολυπραγμονοῦσι ποῦ	πότοι,	καὶ συμπόσια, καὶ δεῖπνα, καὶ
[5, 8]	ἐνταῦθα, εἴ τινα χρόνον ὁρίζει.	Ποῦ	δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν
[5, 4]	τοὺς προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί	που	δῆλόν ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν
[5, 1]	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε,	ποῦ	παραίνεσις, καὶ συμβουλὴ, καὶ παράκλησις,
[5, 1]	ἑκάστην ἡμέραν περιεργάζονται καὶ πολυπραγμονοῦσι	ποῦ	πότοι, καὶ συμπόσια, καὶ δεῖπνα,
[5, 5]	πόθεν αὐτοὺς μέλλει συνάγειν, καὶ	ποῦ	συνάγειν; Διὰ τοῦτο καὶ ὁ
[5, 9]	ναὸς, ἔγραψεν, ὅτι δὲ στήσεταί	που	τὰ τῆς ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι
[5, 7]	τίνος, καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ	ποῦ	τελευτήσει, καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν.
[5, 9]	τοῦ Θεοῦ τιμῇ τὸν Δανιήλ.	Ποῦ	τοίνυν εἶπεν ὁ Δανιὴλ ὅτι
[5, 6]	ἧς οὐκ ἔλαβε πεῖραν ὁ	ποῦς	αὐτῆς ἐπιβῆναι ἐπὶ τοῦ βήματος
[5, 12]	τοῖς φανεροῖς ἀεὶ μάχεσθαι μεμελετηκὸς	πράγμασι.	Βούλει καὶ ἑτέρους ἐφοπλίσω σοι
[5, 11]	σωφρονίζων, μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν	πράγμασιν.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀρχαῖα καὶ
[5, 11]	καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες	πράγμασιν,	οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι εἰ μὲν
[5, 2]	μηδὲ φιλονείκει τοῖς ἡλίου φανερωτέροις	πράγμασιν.	Τί οὖν καὶ ἄλλο προεῖπεν,
[5, 2]	μηδὲν ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´ ἡμᾶς	πράγματα,	ἀλλὰ καὶ ἐπιδοῦναι πλέον, τοῦτό
[5, 3]	τῆς οἰκουμένης θεραπεύεται; Τὰ γὰρ	πράγματα	ἀπὸ συγκρίσεως μάλιστα φαίνονται. Σύγκρινον
[5, 3]	δυνάμει τὰ καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν	πράγματα·	ὅπερ οὖν καὶ ἐγένετο. Ἀνέμειναν,
[5, 12]	τῶν προφητῶν καὶ τῆς τῶν	πραγμάτων	ἀποδείξεως μαρτυρίαν ὁρῶν σου καταψηφιζομένην;
[5, 10]	φέρε καὶ τὴν ἀπὸ τῶν	πραγμάτων	αὐτῶν παράσχωμεν μαρτυρίαν. Εἰ μὲν
[5, 3]	Ἀνέμειναν, καὶ δι´ αὐτῶν τῶν	πραγμάτων	ἐδηλοῦτο ἡ θεία καὶ ἄμαχος
[5, 10]	λίθοι κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ τῶν	πραγμάτων	ἐστὶν ἡ φωνή· οὐδὲ γὰρ
[5, 2]	προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται τῶν	πραγμάτων	ἡ μαρτυρία, κἂν μυριάκις αὐτὸς
[5, 3]	ἀλλὰ τὸ τέλος τῶν ἐκβαινόντων	πραγμάτων.	Ἦλθον γὰρ διχάσαι, φησὶν, ἄνθρωπον
[5, 4]	αὐτῆς μὲν τῆς ἐκβάσεως τῶν	πραγμάτων	ἡττώμενοι, καὶ ἐν ἔργοις οὐδὲν
[5, 4]	ἔκβασιν τῶν ἐν αὐτῷ γεγραμμένων	πραγμάτων.	Καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς,
[5, 12]	ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ τῶν ὑμετέρων	πραγμάτων	προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ
[5, 3]	μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ τῶν	πραγμάτων	ὑμᾶς πιστώσεται ἡ ἔκβασις, καὶ
[5, 3]	τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, τί μέλλετε	πράσσειν.	Πρὸ γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν
[5, 5]	ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ προσκεκρουκότων	πρεσβεύων,	τῶν φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς νόμους
[5, 11]	δὲ τοῦτο μὲν τοῖς ἔτι	πρεσβυτέροις	καὶ γέρουσιν ἡμῶν ἐστι γνώριμον.
[5, 4]	ἃ μέλλει ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι,	πρὶν	ἢ γενέσθαι, καὶ ἀκουστά σοι
[5, 3]	ἀνθρώποις τούτοις, τί μέλλετε πράσσειν.	Πρὸ	γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν ἀνέστη
[5, 11]	Κωνσταντίνου γέγονεν, ἀλλ´ ἐπὶ βασιλέως	πρὸ	εἴκοσι ἐτῶν γεγενημένου ἐπὶ τῆς
[5, 11]	πάντες· ἐφ´ ἡμῶν γὰρ, οὐ	πρὸ	πολλοῦ ταῦτα γέγονε χρόνου. Καὶ
[5, 4]	γράμματα, ὅτι ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ	πρὸ	πολλοῦ τοῦ χρόνου προηγόρευται. Διὰ
[5, 12]	οὐδὲ τῶν ἄλλων προφητῶν τῶν	πρὸ	τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ λέγῃς,
[5, 1]	καὶ ὡμολογημένην, οὐδὲ οὕτως ἐτόλμων	πρὸ	τῆς ὑποσχέσεως καὶ τῆς ἐπανόδου
[5, 5]	καὶ ὁ προφήτης οὐκ ἐτόλμησε	πρὸ	τοῦ διωρισμένου χρόνου δέησιν καὶ
[5, 7]	καὶ ἰδοὺ, κριὸς εἷς ἑστηκὼς	πρὸ	τοῦ Οὐβὰλ, καὶ αὐτῷ κέρατα
[5, 4]	αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ ἢ ἀγαθὰ	προαγορεύειν	τοὺς προφήτας ἄνωθεν. Τίνος ἕνεκεν
[5, 10]	καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ Τίτου, περαιτέρω	προάγων	τὸν χρόνον, εἶτα διδάσκων ἡμᾶς
[5, 12]	οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν	προαίρεσιν	τῶν προσαγόντων. Διὰ τοῦτο ἔλεγε·
[5, 4]	τὴν ἔκβασιν ἠναισχύντουν ὡς μὴ	προακηκοότες,	οὐ προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ
[5, 2]	δυνάμεως, εἰπέ μοι, τὸ τοιαῦτα	προαναφωνεῖν;	καὶ τίς ἂν ταῦτα εἴποι
[5, 4]	ἀνάγκη ἦν τοὺς προφήτας ταῦτα	προαναφωνεῖν,	παντί που δῆλόν ἐστι τῷ
[5, 2]	δεῖξαι ψευδῆ ταύτην εἶναι τὴν	προαναφώνησιν;	Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται τῶν πραγμάτων
[5, 12]	ἑτέρου προφήτου τὸ αὐτὸ τοῦτο	προαναφωνοῦντος	καὶ λέγοντος, ὅτι οὐκ ἐν
[5, 12]	ἀκούσῃς τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ	προαναφωνούντων,	ὅτι οὐκ ἔτι εἰς μίαν
[5, 1]	τὸν παντελῆ καὶ τὴν ἐρήμωσιν	προαναφωνῶν	τὴν εἰς τέλος. Ἀλλ´ ὁ
[5, 10]	παραγενόμενος τὸ κατὰ σάρκα, καὶ	προαναφωνῶν	τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ
[5, 4]	ἐστιν ἀληθὲς, καὶ πάντα αὐτοῖς	προανεφώνει	τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ Θεὸς,
[5, 2]	γὰρ τοῦτο μόνον προεῖπεν καὶ	προανεφώνησεν,	ἀλλὰ καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν
[5, 5]	γὰρ καὶ ταύτην μετὰ ἀκριβείας	προανεφώνησεν	ὁ Ἱερεμίας, οὕτως εἰπών· Οὕτως
[5, 9]	Ὅτι γὰρ καὶ περὶ ταύτης	προανεφώνησεν	ὁ προφήτης, αὐτὸν τοῦτον πάλιν
[5, 8]	καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς αἰχμαλωσίας	προανεφώνησεν	ὁ προφήτης; Καὶ ὅτι ταῦτα
[5, 10]	ὑπὸ τίνος ἡ αἰχμαλωσία ἔσται,	προανεφώνησεν.	Ὅτι δὲ περὶ Ῥωμαίων ταῦτα
[5, 9]	Ὅτι μὲν οὖν αἱ τρεῖς	προανηγορεύθησαν	αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν τετρακόσια ἔτη
[5, 2]	ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν ὕστερον χρόνον	προανηγόρευσε	τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας τὰς
[5, 12]	πόλει, τάς τε ἐν τῷ	προαστείῳ,	τὰ σπήλαια τῶν λῃστῶν, τὰ
[5, 6]	καταφεύγει, καὶ τὴν πόλιν αὐτὴν	προβάλλεται,	καὶ τὴν ἐρημίαν αὐτῆς προτείνεται,
[5, 11]	εἶτα τὸν παλαιὸν τῆς θεραπείας	προβαλλομένου	τρόπον, καὶ λέγοντος, ὅτι Καὶ
[5, 5]	λέγω, φησὶν, ἀλλὰ διὰ τοὺς	προγόνους	τοὺς ἄνωθεν, διὰ τὸν Ἀβραὰμ,
[5, 5]	δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ τοῦτο τῶν	προγόνων	μέμνημαι. Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς,
[5, 11]	λέγοντος, ὅτι Καὶ ἐπὶ τῶν	προγόνων	τῶν ὑμετέρων οὕτως ὁ Θεὸς
[5, 5]	αὕτη δουλεία μετὰ ἀκριβείας πάσης	προδιηγόρευται·	φέρε δὴ καὶ ἐφ´ ἑτέραν
[5, 8]	τῶν κακῶν μαρτυρήσαντας, καὶ μὴ	προδόντας	τὴν εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας τῆς
[5, 12]	τῶν δαιμόνων καταγώγια. Μὴ τοίνυν	προδῶτε	τὴν σωτηρίαν ἐκείνων, ἀλλὰ περιεργασάμενοι
[5, 2]	πολλῷ μεῖζον καὶ θαυμαστότερον. Πάλιν	προεῖπε	τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν πέτραν
[5, 12]	θυσίας· τῷ γὰρ καθαρὰν αὐτὴν	προειπεῖν,	ἔδειξε ποίαν ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ
[5, 3]	τῆς μητρὸς αὐτῆς. Πόθεν ταῦτα	προεῖπεν,	εἰπέ μοι, εἴ γε ψιλὸς
[5, 12]	δυσμῶν τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην	προεῖπεν.	Εἶτα ἀπὸ τοῦ τρόπου τῆς
[5, 2]	πράγμασιν. Τί οὖν καὶ ἄλλο	προεῖπεν,	ἴδωμεν. Προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ, ἀλάβαστρον
[5, 2]	τρόπος. Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μόνον	προεῖπεν	καὶ προανεφώνησεν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα
[5, 3]	περὶ τοῦ πολέμου τούτου· οὗτος	προεῖπεν,	ὅτι καὶ ὁ ναὸς πεσεῖται,
[5, 3]	οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς τινας, οὓς	προείπομεν,	ἵνα καὶ οὗτος εἷς ἐκείνων
[5, 3]	Οὗτος τοίνυν ὁ ταῦτα ἅπαντα	προειπὼν,	τὰ περὶ τῆς γυναικὸς ἐκείνης,
[5, 2]	ἄφατον μαρτυροῦντα χρόνον τῇ τῶν	προειρημένων	ἀληθείᾳ, μὴ ἀναισχύντει περαιτέρω, μηδὲ
[5, 12]	ὅτι τὰ δεινὰ ταῦτα ἃ	προέλεγον,	ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ
[5, 11]	σπουδὴν ἐκείνην, δείσας μὴ περαιτέρω	προελθὼν	ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ
[5, 3]	καὶ γυναικῶν καὶ τέκνων αὐτὸν	προετίμησαν·	τίνος ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ τῇ
[5, 10]	ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ	προεφήτευσε,	φησίν· Ὅταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα
[5, 12]	εἶπε, καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος	προεφήτευσεν	ὕστερον. Πόθεν τοῦτο δῆλον; Ἀπό
[5, 6]	καταλήψεσθαι τοὺς Ἰουδαίους κακὰ ἄνωθεν	προηγορευμένα	μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο μὲν
[5, 4]	καὶ πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου	προηγόρευται.	Διὰ τοῦτο οὐδὲ ἁπλῶς ἐν
[5, 7]	ἁπάσης, καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας	προηγόρευτο	παρὰ τοῦ Δανιὴλ, καὶ πότε
[5, 8]	ἁπάσης, καὶ τῶν ἄλλων αὐτὸν	προθεὶς	προφητῶν ἁπάντων, ἦλθε καὶ ἐπὶ
[5, 1]	Διὰ ταῦτα καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ	προθυμότερον	ταύτης ἁπτόμεθα τῆς ὑποθέσεως, καὶ,
[5, 7]	στρατείας, τὰς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας·	προϊὼν	εἰς Ἀντίοχον, τελευτᾷ πάλιν, καί
[5, 3]	ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς, ἐπὶ τὸ	προκείμενον	βαδιοῦμαι. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην,
[5, 6]	ἔλεγον· δεῖ γὰρ ἐπὶ τὸ	προκείμενον	πάλιν ἐπανελθεῖν· καὶ γὰρ καὶ
[5, 6]	Μητέρες παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο	προλέγει	μὲν ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι δὲ
[5, 12]	παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ τοῦτον	προλέγει	τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν θυσίαν
[5, 2]	τι τῶν ὑπ´ αὐτοῦ γενομένων	προλέγειν,	θαυμαστὸν μὲν καὶ παράδοξον· τὸ
[5, 2]	καὶ τὰ παρ´ ἑτέρων γινόμενα	προλέγειν,	καὶ ποιεῖν εὔπιστα γίνεσθαι καὶ
[5, 12]	Ὅταν οὖν ἀκούσῃς τῶν προφητῶν	προλεγόντων	καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκ ἔτι
[5, 5]	τὰ ἄλλα πάντα μετὰ ἀκριβείας	προλέγων.	Καὶ {τὴν} πρώτην {πρόῤῥησιν} ἐρῶ
[5, 12]	μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην τὴν νῦν	προλέγων,	καὶ τὴν τῶν θυσιῶν ἀναίρεσιν,
[5, 8]	νοήμονες συνήσωσιν. Εἶτα τὸν καιρὸν	προλέγων,	ὅσον μέλλει κατέχειν ταῦτα τὰ
[5, 3]	υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ, τοῦτο αὐτὸ	προλέγων,	φησίν· οὕτω κρατήσει τοῦ κηρύγματος
[5, 5]	αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς	προλεχθῆναι	παρεσκεύασεν ὁ Θεὸς, καὶ τόπον,
[5, 3]	τὸ τέλος. Πολλοὶ γοῦν ἐν	προοιμίοις	καὶ ἐν ἀρχῇ, μᾶλλον δὲ
[5, 5]	ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως, οὐδὲ ἐν	προοιμίοις,	οὐδὲ ἐν ἀρχῇ τῆς κολάσεως,
[5, 2]	καὶ παράδοξον, ὅτι ἐν τοῖς	προοιμίοις	ταῦτα πάντα ἐκινεῖτο. Εἰ μὲν
[5, 4]	λέγουσι· Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἳ	προπορεύσονται	ἡμῶν· καὶ τῷ Ἱερεμίᾳ δὲ
[5, 8]	τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν ὑπ´ αὐτοῦ	προῤῥηθεῖσαν	εἰπὼν, καὶ περὶ ταύτης διελέχθη
[5, 3]	τίνος ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ τῇ	προῤῥήσει	ἀπιστεῖς, εἰπέ μοι, καὶ ταῦτα
[5, 2]	τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας τὰς	προῤῥήσεις	εἰς μέσον, κἂν ἴδῃς ἐν
[5, 4]	αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ τῆς	(προῤῥήσεως,	ἄκουε τί φησιν ὁ μεγαλοφωνότατος
[5, 5]	οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν χωρὶς	προῤῥήσεως	αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς
[5, 12]	τὴν ἀπὸ τοῦ τῆς Χριστοῦ	προῤῥήσεως,	καὶ τὴν ἀπὸ τῆς τῶν
[5, 4]	ἐποίησα. Εἶτα τὴν αἰτίαν τῆς	προῤῥήσεως	λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς, ὅτι
[5, 5]	ἀκριβείας προλέγων. Καὶ {τὴν} πρώτην	{πρόῤῥησιν}	ἐρῶ τὴν ἐν Αἰγύπτῳ. Πρὸς
[5, 2]	καὶ ταύτην τέλος εἰληφυῖαν τὴν	πρόῤῥησιν,	καὶ τὸν ἄφατον μαρτυροῦντα χρόνον
[5, 3]	ζωῆς τῆς ἡμετέρας. Μίαν ἔτι	πρόῤῥησιν	προσθεὶς, ἐπὶ τὸ προκείμενον βαδιοῦμαι.
[5, 2]	κἂν μυριάκις ἀναισχυντῇ πρὸς τὴν	πρόῤῥησιν	ταύτην ἀντιβλέψαι οὐχ ἕξει. Καὶ
[5, 4]	Ὅταν γάρ τινες ὑπὲρ ὁτουοῦν	πρὸς	ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος ὧν
[5, 7]	περισσῶς πρὸς τὸν νότον καὶ	πρὸς	ἀνατολήν. Καὶ δηλῶν ὅτι τὴν
[5, 11]	πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως	πρὸς	ἅπαντα τυφλώττοντες παρεκάλουν αὐτὸν, καὶ
[5, 3]	καὶ τὸ σόφισμα τοῦτο καὶ	πρὸς	ἀπάτην τῶν πολλῶν γενόμενον, εἰς
[5, 4]	μὲν οὖν καὶ τὰ εἰρημένα	πρὸς	ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ μηδέποτε τὸν
[5, 9]	καὶ σποδῷ ἐποιήσατο, ἦλθε Γαβριὴλ	πρὸς	αὐτὸν καί φησιν· Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες
[5, 1]	Προσδοκῶ τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ	πρὸς	αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως ἂν ἀπολάβῃς
[5, 3]	ποιῆσαι βραχὺ τοὺς ἀποστόλους, οὕτω	πρὸς	αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ
[5, 7]	κατειληφότων αὐτοὺς δεινῶν· καὶ προστεθήσονται	πρὸς	αὐτοὺς πολλοὶ ἐν ὀλισθήμασι, καὶ
[5, 5]	{πρόῤῥησιν} ἐρῶ τὴν ἐν Αἰγύπτῳ.	Πρὸς	γοῦν τὸν Ἀβραὰμ διαλεγόμενος, οὕτω
[5, 8]	καὶ ἥμισυ καὶ μικρόν τι	πρός.	Εἶτα δηλῶν ὅτι κατάλυσις ἔσται
[5, 12]	θαῤῥοῦντες (ἂν εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη	πρὸς	ἐκείνην αὕτη ἡ θυσία, κυρίως
[5, 3]	προφητῶν ἦσαν τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ	πρὸς	Ἕλληνας διελέγετο τοὺς οὐδενὶ τῶν
[5, 4]	λέγοντες, Τὸν λόγον ὃν ἐλάλησας	πρὸς	ἡμᾶς τῷ ὀνόματι Κυρίου, οὐκ
[5, 1]	ἐστι καὶ παράβασις, καὶ ἀνθρώπων	πρὸς	Θεὸν μάχη καὶ πόλεμος· καὶ
[5, 1]	ὡς σὺ φῂς, καὶ τὰς	πρὸς	Θεὸν παραβαίνεις συνθήκας, καὶ τὴν
[5, 5]	ὡς ἐγενήθη ὁ λόγος Κυρίου	πρὸς	Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, εἰς συμπλήρωσιν
[5, 3]	ποιῶν εἶπον, φησὶν, ἀλλ´ ἐπειδὴ	πρὸς	Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς μεγάλην περὶ
[5, 1]	τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ μὲν οὖν	πρὸς	Ἰουδαίους μάχη τέλος ἔλαβε τὸ
[5, 3]	τρόπον. Ἐπεὶ οὖν καὶ ἡμῖν	πρὸς	Ἰουδαίους ὁ λόγος, τοὺς ἄνθρωπον
[5, 3]	Παλαιὰ περὶ τοῦ Θεοῦ διαλεγομένη	πρὸς	Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα οὕτως· Τίς
[5, 5]	Καὶ ἔδωκα τὸ πρόσωπόν μου	πρὸς	Κύριον τὸν Θεὸν, τοῦ ἐκζητῆσαι
[5, 1]	καὶ τὴν πολιτείαν αὐτὴν ἐνυβρίζεις.	Πρὸς	μὲν οὖν τὸ τὴν τῶν
[5, 3]	τῶν οἰκιῶν τῶν πατρῴων, καὶ	πρὸς	οὐδὲν ἐπιστρέφονται τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν
[5, 6]	δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι τὸν Θεὸν,	πρὸς	τὰ οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ τὴν
[5, 8]	ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ τὴν	πρὸς	τὰ τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου,
[5, 11]	τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ	πρὸς	τὰς ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ τὰς
[5, 1]	καὶ τὰ τῇ προτέρᾳ διαλέξει	πρὸς	τὴν ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ
[5, 1]	πλείων ὁ σύλλογος γέγονε σήμερον;	Πρὸς	τὴν ἀπαίτησιν τῆς ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε
[5, 8]	ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν	πρὸς	τὴν δύσιν, θεάσασθαι δὲ τράγον
[5, 5]	πληρωθεῖσαν, καὶ τὸν καιρὸν συγκαλοῦντα	πρὸς	τὴν ἐπάνοδον· τότε προσεύχεται, καὶ
[5, 11]	τῶν εἰδώλων θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου	πρὸς	τὴν οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα τὸν
[5, 1]	οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι, ἕως ὅτε	πρὸς	τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον,
[5, 2]	τὸν Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις ἀναισχυντῇ	πρὸς	τὴν πρόῤῥησιν ταύτην ἀντιβλέψαι οὐχ
[5, 4]	ἀλλ´ ἐν τόμῳ καινῷ, δυναμένῳ	πρὸς	τὸ μῆκος ἀρκέσαι τοῦ χρόνου
[5, 7]	τὴν συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν	πρὸς	τὸν Δαρεῖον γενομένην, λέγει καὶ
[5, 6]	τῆς κολάσεως εἶδος, καὶ αὐτοὶ	πρὸς	τὸν Θεὸν ἐξομολογούμενοι, περὶ τῶν
[5, 4]	Γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ σὺ	πρὸς	τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ
[5, 7]	ἓν ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη περισσῶς	πρὸς	τὸν νότον καὶ πρὸς ἀνατολήν.
[5, 10]	δέ ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι,	πρὸς	τούτοις τοῖς εἰρημένοις, τῇ τῆς
[5, 7]	τῆς Ἀλεξάνδρου βασιλείας, πάλιν τε	πρὸς	τῷ τέλει τοῦ βιβλίου καὶ
[5, 5]	διωρισμένου χρόνου δέησιν καὶ ἱκετηρίαν	προσαγαγεῖν	τῷ Θεῷ, ἵνα μὴ μάτην
[5, 12]	ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα μέλλοι	προσάγεσθαι,	καὶ θυσία καθαρὰ, ἐναντιοῦται καὶ
[5, 12]	καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα	προσάγεται	τῷ ὀνόματί μου, καὶ θυσία
[5, 12]	ἀλλὰ διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος	προσάγεται	χάριτος. Ἄκουσον δὴ καὶ ἑτέρου
[5, 5]	ἀρχῇ τῆς κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν	προσάγομεν·	ἀλλ´ ἀφέντες ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς
[5, 12]	ἀπὸ τῶν προσώπων δὲ τῶν	προσαγόντων	αὐτήν· οὐ γὰρ εἶπεν, Ἐν
[5, 12]	ἀλλὰ διὰ τὴν προαίρεσιν τῶν	προσαγόντων.	Διὰ τοῦτο ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά
[5, 10]	Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί λοιπὸν ἕτερον	προσδοκᾷς;	Καὶ ἐπὶ τούτοις. Τί δέ
[5, 1]	τὴν πόλιν; κἂν εἴπῃ, ὅτι	Προσδοκῶ	τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς
[5, 3]	ἐφάνη ποτὲ τῆς παρ´ ὑμῶν	προσδοκωμένης	μεταβολῆς, τίνος ἕνεκεν εἰκῆ καὶ
[5, 11]	αὐτοὺς εἰς τὸ θύειν ἐμβάλῃ,	προσδοκῶν	ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν τῶν εἰδώλων
[5, 1]	οἱ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες,	προσεδόκων	ἀπολήψεσθαι τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ
[5, 9]	τὰ τῆς ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι	προσέθηκεν,	ἐπεὶ μηδὲ τὸν προφήτην εἶδε
[5, 7]	τὴν βλάσφημον αὐτοῦ γνώμην λέγων,	προσέθηκεν,	ὅτι Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν
[5, 10]	ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναντίον	προσειπόντες,	ὅτι ἕως συντελείας ἔσται ἡ
[5, 2]	πόλεις ἀνέστησαν, καὶ προσόδους μυρίας	προσεκτήσαντο·	ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται μετὰ τῶν
[5, 5]	ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´ οὖν ὅμως,	προσέρχεται	τῷ Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν
[5, 5]	συγκαλοῦντα πρὸς τὴν ἐπάνοδον· τότε	προσεύχεται,	καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ´ ἐν
[5, 9]	λοιπὸν σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ τὴν	προσευχὴν	ἐκείνην τὴν ἐν σάκκῳ καὶ
[5, 5]	Κύριον τὸν Θεὸν, τοῦ ἐκζητῆσαι	προσευχὴν,	καὶ δέησιν ἐν νηστείᾳ καὶ
[5, 5]	ὅπερ ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας· Μὴ	προσεύχου	ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ
[5, 3]	ἀποστόλους, οὕτω πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν·	Προσέχετε	ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις,
[5, 3]	Καὶ τὰ νῦν λέγω ὑμῖν,	προσέχετε	ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ
[5, 10]	δύο. Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας	προσέχετε·	τὸ γὰρ πᾶν ζήτημα ἐνταῦθά
[5, 1]	Ἰουδαίους μάχη τέλος ἔλαβε τὸ	προσῆκον·	καὶ τὸ τρόπαιον ἕστηκε, καὶ
[5, 2]	οὖν καὶ ἄλλο προεῖπεν, ἴδωμεν.	Προσῆλθεν	αὐτῷ γυνὴ, ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα
[5, 12]	πότε ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα	προσηνέχθη	τῷ Θεῷ; πότε θυσία καθαρά;
[5, 9]	αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, οὐκ ἐτόλμησε	προσθεῖναι	καὶ εἰπεῖν, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν,
[5, 8]	ταῖς χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε	προσθείς.	Ἐπειδὴ γὰρ ἐν μηνὶ καὶ
[5, 3]	τῆς ἡμετέρας. Μίαν ἔτι πρόῤῥησιν	προσθεὶς,	ἐπὶ τὸ προκείμενον βαδιοῦμαι. Οὐκ
[5, 9]	μηδὲ τὸν προφήτην εἶδε τοῦτο	προσθέντα.	Ταῦτα δὲ πάντα, φησὶ, τοῦ
[5, 9]	πατέρων ὑμῶν. Δούλους, φησὶν, ἀπεκτείνατε,	πρόσθετε	καὶ αἷμα δεσποτικόν. Ὅρα σύμφωνα
[5, 5]	ἵνα μὴ μάτην καὶ εἰκῆ	προσίῃ,	ἵνα μὴ ἀκούσῃ ὅπερ ἤκουσεν
[5, 5]	ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε	πρόσιμεν	τοῖς δεσπόταις, ἔχοντες καὶ τὴν
[5, 5]	Δανιήλ; ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ	προσκεκρουκότων	πρεσβεύων, τῶν φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς
[5, 3]	μὲν σεσίγηνται, οὗτος δὲ μόνος	προσκυνεῖται;	Πάλιν, τί δήποτε πολλῶν εἰσαγαγόντων
[5, 12]	ὄρει τούτῳ, οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις	προσκυνήσετε	τῷ Πατρί. Πνεῦμα ὁ Θεὸς,
[5, 12]	τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ	προσκυνήσουσιν	αὐτῷ ἕκαστος ἀπὸ τοῦ τόπου
[5, 12]	Πνεῦμα ὁ Θεὸς, καὶ τοὺς	προσκυοῦντας	αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ
[5, 2]	διέσωσαν, καὶ πόλεις ἀνέστησαν, καὶ	προσόδους	μυρίας προσεκτήσαντο· ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται
[5, 5]	τοὐναντίον ἐποίουν, λέγοντες· Ἐφυλάξαμεν τὰ	προστάγματά	σου, καὶ νῦν μακαρίζομεν ἀλλοτρίους·
[5, 3]	καὶ εἰς ἄρχοντας, καὶ εἰς	προστάτας	ἀναῤῥηθέντων, καὶ σβεσθέντων εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν
[5, 3]	καὶ εὐεργέτης, καὶ κηδεμὼν, καὶ	προστάτης	τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας. Μίαν
[5, 7]	τῶν κατειληφότων αὐτοὺς δεινῶν· καὶ	προστεθήσονται	πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ ἐν ὀλισθήμασι,
[5, 7]	τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸν χρόνον	προστίθησιν.	Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ τῆς Ἀλεξάνδρου
[5, 12]	ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ	προσυνεῖν.	Ταῦτα δὲ ἔλεγε, τήν τε
[5, 12]	Θεοῦ· Εἰ λήψομαι ἐξ ὑμῶν	πρόσωπα	ὑμῶν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι
[5, 2]	τὸ ἔλαιον καταχέειν; οὐδὲ τὸ	πρόσωπον	ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ ἦν ἀπεῤῥιμμένη·
[5, 5]	καὶ τόπον, καὶ χρόνον, καὶ	πρόσωπον,	καὶ εἶδος κακώσεως, καὶ τὴν
[5, 5]	ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ ἔδωκα τὸ	πρόσωπόν	μου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν,
[5, 6]	αἰχμάλωτον, καί φησιν· Ἐπίφανον τὸ	πρόσωπόν	σου ἐπὶ τὸ ἁγίασμά σου·
[5, 9]	ὁ προφήτης ἔλεγεν, Ἐπίφανον τὸ	πρόσωπόν	σου ἐπὶ τὸν λαόν σου·
[5, 7]	αἰγῶν ἤρχετο ἀπὸ λιβὸς ἐπὶ	πρόσωπον	τῆς γῆς πάσης, καὶ οὐκ
[5, 2]	ὅμως οὔτε ἡ εὐτέλεια τοῦ	προσώπου,	οὔτε ἡ ὀλιγότης τῶν μαρτύρων,
[5, 12]	πώς φησιν ὁ Μαλαχίας ἐκ	προσώπου	τοῦ Θεοῦ· Εἰ λήψομαι ἐξ
[5, 12]	ποίαν ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ τῶν	προσώπων	δὲ τῶν προσαγόντων αὐτήν· οὐ
[5, 6]	προβάλλεται, καὶ τὴν ἐρημίαν αὐτῆς	προτείνεται,	καὶ ἐν τούτοις καταλύσας τὸν
[5, 1]	αὐτοὺς, ἱκανὰ καὶ τὰ τῇ	προτέρᾳ	διαλέξει πρὸς τὴν ἀγάπην ὑμῶν
[5, 1]	ὁ ναὸς, οὐδὲ εἰς τὴν	προτέραν	ἐπανήξουσι πολιτείαν. Οὕτω γὰρ ὑμεῖς
[5, 1]	ἑαυτῶν πόλιν, καὶ ἐπὶ τὴν	προτέραν	ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ τὸν ναὸν
[5, 11]	οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν	προτέραν	πολιτείαν ἐπανελθεῖν, οὐκ εἰδότες ὅτι
[5, 12]	δὲ λέγει θυσίαν, ὡς τῆς	προτέρας	ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ διὰ τὴν
[5, 1]	βραβεῖον ἡρπάσαμεν καὶ ἀπὸ τῆς	προτέρας	διαλέξεως. Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον ἦν
[5, 1]	καὶ ἐν τοῖς νόμοις τοῖς	προτέροις	βιώσεσθαι· ἀλλ´ ὅμως καὶ φανερὰν
[5, 9]	δέχεσθαι τὴν ἀκτῖνα, καὶ μὴ	πρότερον	ἀφίστασθαι, ἕως ἂν κρίσιν τὰ
[5, 3]	πόλις ἡ πόλις, καθάπερ καὶ	πρότερον.	Εἰ μὲν οὖν ἐψεύσατο πάντα
[5, 11]	θύσομεν καὶ νῦν καθάπερ καὶ	πρότερον.	Καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο οἱ μιαροὶ
[5, 5]	τοῦτο καὶ ὁ Δανιὴλ οὐ	πρότερον	ὑπὲρ αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν,
[5, 4]	ἠναισχύντουν ὡς μὴ προακηκοότες, οὐ	προὔλεγον	οἱ προφῆται τὰ ἐσόμενα μόνον,
[5, 4]	δὲ διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς	προὔλεγον	οἱ προφῆται τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι.
[5, 3]	ὑπελέλειπτό τις τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις	πρόφασις·	εἰ δὲ οὐχὶ πεντήκοντα μόνον,
[5, 11]	ἵνα μηδεμία ἀναισχυντίας αὐτοῖς καταλιμπάνηται	πρόφασις.	~ιβʹ Ἔτι οὖν ἀμφισβητεῖς, ὦ
[5, 4]	γραμμάτιά φησιν, οὐκ ἐκεῖνος ὁ	προφέρων	τὰ γραμμάτια. Οὕτω καὶ νῦν
[5, 9]	ἔλεγεν· Ὁ νόμος καὶ οἱ	προφῆται	ἕως Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς παντελῆ
[5, 10]	μὲν ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ	προφῆται	μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ
[5, 4]	μὴ προακηκοότες, οὐ προὔλεγον οἱ	προφῆται	τὰ ἐσόμενα μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 4]	φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς προὔλεγον οἱ	προφῆται	τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα
[5, 4]	κακὰ ἢ ἀγαθὰ προαγορεύειν τοὺς	προφήτας	ἄνωθεν. Τίνος ἕνεκεν καὶ διὰ
[5, 12]	Μαλαχίου, τοῦ μετὰ τοὺς ἄλλους	προφήτας	ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου παράγω
[5, 12]	συνποδέδεικται· πλὴν ἀλλ´ ἐνῆν καὶ	προφήτας	παραγαγεῖν ῥητῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας.
[5, 4]	αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη ἦν τοὺς	προφήτας	ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί που δῆλόν
[5, 4]	τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς	προφήτας	τρέψομαι, οἷς μάλιστα δοκοῦσι πιστεύειν·
[5, 12]	Βούλει καὶ ἑτέρους ἐφοπλίσω σοι	προφήτας	φανερῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας, ὅτι
[5, 12]	Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος ἔσται ἡ	προφητεία.	Εἰ γὰρ τοῦ Μωϋσέως κελεύοντος
[5, 2]	ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος ἡ	προφητεία,	ἢ διέπεσεν; Ἐρώτησον τὸν Ἰουδαῖον·
[5, 10]	δὴ τοῦτο γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν	προφητεῖαι	παντελῶς; πότε τὸ χρῖσμα κατελύθη,
[5, 4]	καὶ ἐν τόμῳ καινῷ τὴν	προφητείαν	γράψας ἀπέθετο, ἵνα μετὰ τὴν
[5, 8]	γραφὰς, ὅθεν ἡμῖν τὸ τῆς	προφητείας	ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ ἀπαράλλακτον ἐποίησε
[5, 6]	δουλείας ὁ λόγος ἀπέδειξε μετὰ	προφητείας	ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς,
[5, 9]	ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν τὰς	προφητείας·	τοῦτο γάρ ἐστι σφραγίσαι, τὸ
[5, 12]	σαφῶς περὶ τῶν ὑμετέρων πραγμάτων	προφητεύσαντα.	Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν
[5, 12]	Εὐαγγέλια καὶ ὁ Ἀπόστολος τῷ	προφήτῃ	τούτῳ συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν προφήτης
[5, 9]	ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ τὸν	προφήτην	εἶδε τοῦτο προσθέντα. Ταῦτα δὲ
[5, 4]	τοὺς Ἰουδαίους καὶ παράγειν ἡμῖν	προφήτην	εἰς μέσον τὸν λέγοντα, ὅτι
[5, 5]	λόγος Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν τὸν	προφήτην,	εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ
[5, 9]	Καὶ τοῦ σφραγίσαι ὅρασιν καὶ	προφήτην,	καὶ τοῦ χρῖσαι ἅγιον ἁγίων,
[5, 9]	διωρισμένον· ἀλλ´ ἐπειδὴ συνεῖδε τὸν	προφήτην	οὐχ ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω
[5, 12]	τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω	προφήτην	τὸν μετὰ τὴν ἐπάνοδον τὴν
[5, 7]	ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν ὁ	προφήτης	ἀπήγγειλε, κριὸν μὲν καλῶν τὸν
[5, 9]	καὶ περὶ ταύτης προανεφώνησεν ὁ	προφήτης,	αὐτὸν τοῦτον πάλιν παρέξομαι μάρτυρα
[5, 12]	προφήτῃ τούτῳ συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν	προφήτης	εἶπεν, Ἐπιφανήσεται Κύριος· ὁ Ἀπόστολός
[5, 9]	λαὸν τὸν ἐμὸν, καίτοι ὁ	προφήτης	ἔλεγεν, Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου
[5, 6]	δεῖξαι σαφῶς, πῶς οὐδὲ εἷς	προφήτης	ἐπηγγείλατό τινα λύσιν ἔσεσθαι τῶν
[5, 5]	συμμαχίαν· τοῦτο δὴ καὶ ὁ	προφήτης	ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ δίκην ἔδωκαν,
[5, 10]	ἐρημώσεως, ὃ εἶπε Δανιὴλ ὁ	προφήτης,	ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ· ὁ
[5, 8]	ἀπαλλαγὴν τῆς αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν ὁ	προφήτης;	Καὶ ὅτι ταῦτα οὐ στοχαζόμενος
[5, 12]	συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ	προφήτης	λέγει, ὅτι ἐν παντὶ τόπῳ
[5, 5]	ὁ Θεός. Καὶ βοᾷ ὁ	προφήτης,	λέγων· Καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐν
[5, 5]	αὕτη δουλεία διηγόρευται, καὶ ὁ	προφήτης	οὐκ ἐτόλμησε πρὸ τοῦ διωρισμένου
[5, 9]	Ὁ Χριστὸς εἶπε, Πληρώσατε· ὁ	προφήτης	φησὶ, Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ Τοῦ
[5, 4]	τῷ καὶ ὁπωσοῦν εἰς τὰ	προφητικὰ	παρακύψαντι βιβλία. Καὶ γὰρ ἔθος
[5, 8]	αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης, τὴν τοῦ	προφήτου	ἑρμηνεύων ὅρασιν, τὴν ἐπὶ τοῦ
[5, 12]	χάριτος. Ἄκουσον δὴ καὶ ἑτέρου	προφήτου	τὸ αὐτὸ τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ
[5, 8]	καὶ τῶν ἄλλων αὐτὸν προθεὶς	προφητῶν	ἁπάντων, ἦλθε καὶ ἐπὶ ταύτην
[5, 3]	γράμματα τὰ ἐκεῖ κείμενα τῶν	προφητῶν	ἦσαν τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς
[5, 12]	καὶ τὴν ἀπὸ τῆς τῶν	προφητῶν	καὶ τῆς τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως
[5, 5]	ἠκούσαμεν τῶν δούλων σου τῶν	προφητῶν.	Μία γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία
[5, 3]	εἰς τὰς Ἀθήνας, οὐκ ἀπὸ	προφητῶν	οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο,
[5, 12]	Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν ἀκούσῃς τῶν	προφητῶν	προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι οὐκ
[5, 12]	οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν ἄλλων	προφητῶν	τῶν πρὸ τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα
[5, 11]	καὶ καθελόντος αὐτήν. Ὁρᾷς τὴν	πρώτην	ἐπιχείρησιν τῶν ἀναισχύντων Ἰουδαίων; Βλέπε
[5, 5]	μετὰ ἀκριβείας προλέγων. Καὶ {τὴν}	πρώτην	{πρόῤῥησιν} ἐρῶ τὴν ἐν Αἰγύπτῳ.
[5, 8]	τῷ μετώπῳ τοῦ τράγου τὸν	πρῶτον	βασιλέα, καὶ τὴν τῶν τεσσάρων
[5, 12]	τε ἑτέρων πλειόνων σημείων. Καὶ	πρῶτον	μὲν ἀπὸ τοῦ τόπου· οὐ
[5, 8]	διαδόχους μετὰ τὸν θάνατον τοῦ	πρώτου	βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ διαμερισμὸν εἰς
[5, 8]	ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ διὰ τοῦ	πρώτου	μεγάλου κέρατος τοῦ ἐν τῷ
[5, 7]	μεταξὺ πάντα διηγησάμενος, ὅσα οἱ	Πτολεμαῖοι	καὶ οἱ Σέλευκοι συῤῥαγέντες ἀλλήλοις
[5, 2]	τοῦτο (τριακοσίων δηναρίων, καὶ ἐδόθη	πτωχοῖς;	Ἐγκαλῶν τοίνυν αὐτοῖς, οὕτω πως
[5, 3]	οἷον Ζήνων, Πλάτων, Σωκράτης, Διαγόρας,	Πυθαγόρας,	καὶ ἕτεροι μύριοι· ἀλλ´ ὅμως
[5, 3]	ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ λόγοις	Πυθαγόρου	καὶ Πλάτωνος, Ζήνωνος καὶ τοῦ
[5, 8]	θυσία· τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς τὸ	πυκνόν	ἐστι καὶ τὸ συνεχές. Τοῖς
[5, 3]	αὐξανόμενα, καὶ οὐδὲ τῆς Ἐκκλησίας	πύλαι	ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ ὅπερ ἐποίησεν
[5, 2]	οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ	πύλαι	ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί
[5, 11]	οἱ παῖδες Ἀαρὼν ἀπώλοντο, ἐπειδὴ	πῦρ	ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως πρὸς
[5, 11]	ὑποπτεύετε μάτην· μὴ καὶ τὸ	πῦρ	ἄνωθεν ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ τῶν
[5, 11]	τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ τὸ	πῦρ,	ἀπέστη ἡττηθεὶς μετὰ τοῦ ἔθνους
[5, 11]	τῆς οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι λοιπὸν ἤμελλον·	πῦρ	ἐκπηδῆσαν ἐκ τῶν θεμελίων εὐθέως
[5, 8]	ἂν ἐκλεγῶσι καὶ λευκανθῶσι καὶ	πυρωθῶσιν	οἱ πολλοὶ, καὶ ἀνομήσωσιν ἄνομοι,
[5, 7]	Τίς δέ ἐστιν αὕτη; Τοῦ	πυρῶσαι,	φησὶν, αὐτοὺς καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι,
[5, 1]	λέγων· ἐγὼ αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ	πῶς	αὐτοῦ παραδέξομαι τὴν μαρτυρίαν; Τοῦτο
[5, 1]	ἐπ´ ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν.	Πῶς	δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα τὴν
[5, 7]	τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν Παλαιστίνην,	πῶς	ἐπανήξει, καὶ τίνος καλοῦντος, καὶ
[5, 5]	καὶ σάκκῳ καὶ σποδῷ. Ἤκουσας	πῶς	καὶ αὕτη δουλεία διηγόρευται, καὶ
[5, 5]	ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς	πῶς	καὶ ἐνταῦθα πάλιν καὶ τὴν
[5, 7]	Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται, καὶ	πῶς,	καὶ παρὰ τίνος, καὶ τίνι
[5, 12]	τὸν παρόντα τοῦτον; Ἄκουε γοῦν	πῶς	καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ ὁ
[5, 5]	ἀλλὰ καὶ κακώσουσιν. Ἄκουε γοῦν	πῶς	μετὰ ταῦτα ἐξηγεῖται ὁ Μωϋσῆς
[5, 8]	τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς	πῶς	οὐ μόνον μέχρις ἐνιαυτῶν καὶ
[5, 6]	αὐτοὺς εἰπεῖν, καὶ δεῖξαι σαφῶς,	πῶς	οὐδὲ εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό τινα
[5, 9]	οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου. Ὁρᾷς	πῶς	παντελῆ ἐνταῦθα ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ
[5, 5]	ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες	πῶς	τὸν ἀριθμὸν εἶπε τῶν ἐτῶν·
[5, 5]	γοῦν τὸν Ἀβραὰμ διαλεγόμενος, οὕτω	πώς	φησι· Γινώσκων γνώσῃ. ὅτι πάροικον
[5, 7]	ἐκείνων τῶν τεσσάρων ἐστὶν, οὕτω	πώς	φησι· Καὶ ἐκ τοῦ ἑνὸς
[5, 2]	πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν τοίνυν αὐτοῖς, οὕτω	πως	φησί· Τί κόπους παρέχετε τῇ
[5, 12]	ἄνθρωποι. Ὁ οὖν Σοφονίας οὕτω	πώς	φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπὶ πάντα
[5, 12]	τὴν τῶν θυσιῶν ἀναίρεσιν, οὕτω	πώς	φησιν ὁ Μαλαχίας ἐκ προσώπου