>

Livre, Chap.
[5, 8]	κατέλυσε, καὶ περιήλλαξεν αὐτὸ, φησὶν	ὁ	ἄγγελος, ὅτι Ἀπὸ τοῦ καιροῦ
[5, 11]	ποτέ. Ἃ γὰρ ὁ Θεὸς	ὁ	ἅγιος βεβούλευται, φησὶ, τίς διασκεδάσει;
[5, 9]	γὰρ ὑπὲρ τῶν τυχόντων ἡμῖν	ὁ	ἀγών. Καὶ γὰρ ἄτοπον, ἐν
[5, 10]	προφήτης, ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ·	ὁ	ἀναγινώσκων νοείτω. Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαν
[5, 9]	ὡς εἰ καὶ Ἰουδαῖος ἦν	ὁ	ἀνὴρ ὁ ταῦτα γράψας, ἀλλ´
[5, 6]	ἑνὸς τούτων τῶν τεσσάρων γενόμενος	ὁ	Ἀντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον,
[5, 8]	ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν	ὁ	Ἀντίοχος τοῦτο τὸ ἔθος κατέλυσε,
[5, 12]	πῶς καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ	ὁ	Ἀπόστολος τῷ προφήτῃ τούτῳ συνᾴδουσιν.
[5, 12]	γοῦν προφήτης εἶπεν, Ἐπιφανήσεται Κύριος·	ὁ	Ἀπόστολός φησιν, Ἐπεφάνη ἡ χάρις
[5, 7]	γὰρ ἐκείνῳ, φησὶν, ἀναστήσεται Μιχαὴλ,	ὁ	ἄρχων ὁ μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς
[5, 5]	ἦν ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν	ὁ	ἀσθενῶν. Μία μὲν αὕτη δουλεία
[5, 4]	τῶν γινομένων. Οὕτω γοῦν πάλιν	ὁ	αὐτὸς Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς μοι
[5, 11]	ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν. Ταῦτα ἀκούσας	ὁ	βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι τοσαύτην μανίαν
[5, 8]	δηλοῦν, ὡς ἐξ Ἑλλήνων τις	ὁ	βασιλεύων ἔσται, ὃς τῷ Πέρσῃ
[5, 3]	Καὶ μετ´ ἐκεῖνον ἀνέστη Ἰούδας	ὁ	Γαλιλαῖος, ὃς ἀπέστησεν ὄχλον ἱκανόν·
[5, 3]	ἀποδείξεσι ταύταις. Οὕτω γοῦν καὶ	ὁ	Γαμαλιὴλ αὐτοὺς ἐπεστόμισεν. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 7]	καὶ μεταστήσουσι, καὶ ὁ λαὸς	ὁ	γινώσκων τὸν Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι·
[5, 12]	Ἀπόστολος τῷ προφήτῃ τούτῳ συνᾴδουσιν.	Ὁ	γοῦν προφήτης εἶπεν, Ἐπιφανήσεται Κύριος·
[5, 8]	τῷ πεδίῳ τῷ ἐν Σούσοις	ὁ	Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ αὐτῷ
[5, 6]	ἔθνος ἀναιδές. Τοῦτο αὐτὸ καὶ	ὁ	Δανιὴλ ἐνταῦθα αἰνίττεται, καί φησιν·
[5, 7]	Εἰπὼν δὲ δι´ ἑτέρων πλειόνων	ὁ	Δανιὴλ, ὅσα κακὰ ἐργάσεται τὴν
[5, 9]	τὸν Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν εἶπεν	ὁ	Δανιὴλ ὅτι ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται,
[5, 5]	ποῦ συνάγειν; Διὰ τοῦτο καὶ	ὁ	Δανιὴλ οὐ πρότερον ὑπὲρ αὐτῶν
[5, 5]	Καὶ τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς	ὁ	Δανιὴλ οὕτω λέγων· Καὶ ἐγὼ
[5, 10]	καὶ δεικνὺς ὅτι περὶ αὐτῆς	ὁ	Δανιὴλ προεφήτευσε, φησίν· Ὅταν ἴδητε
[5, 10]	ὁ Ὑστάσπου, εἶτα ὁ Ξέρξης	ὁ	Δαρείου, καὶ μετὰ τοῦτον Ἀρταβάνης·
[5, 11]	ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς ἐπεχείρησαν.	Ὁ	δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν τὴν ἐπιχείρησιν
[5, 6]	τῶν ἐκγόνων ἀπογεύσεται τῶν ἑαυτῆς.	Ὁ	δὲ Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ δηλῶν
[5, 11]	συνεφάψασθαι τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ.	Ὁ	δὲ καὶ χρήματα ἀνήλωσε, καὶ
[5, 3]	ὀνόματος εἶναι τοῖς πολλοῖς γνώριμοι.	Ὁ	δὲ Χριστὸς οὐκ ἔγραψε πολιτείαν
[5, 11]	ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´	ὁ	δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ
[5, 3]	αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται Ἀπολλώνιος	ὁ	ἐκ Τυάνων πεποιηκέναι; Ἀλλ´ ἵνα
[5, 7]	ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν	ὁ	ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς αὐτοῦ· καὶ
[5, 7]	κέρατα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν	ὁ	ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν ἐκ χειρὸς
[5, 10]	τὴν πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα	ὁ	Ἔσδρας ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν
[5, 4]	ἐγγράφως παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις, εἶτα	ὁ	ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων, αὐτὸς
[5, 7]	ἐκείνῳ σωθήσεται ὁ λαὸς πᾶς	ὁ	εὑρεθεὶς γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ,
[5, 7]	Μιχαὴλ, ὁ ἄρχων ὁ μέγας,	ὁ	ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ
[5, 12]	μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι, ὅσην	ὁ	ἥλιος ἐφορᾷ γῆν, τοσαύτην καὶ
[5, 9]	ἐπὶ τὸν λαόν σου· ἀλλ´	ὁ	Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν διὰ
[5, 11]	τῶν προγόνων τῶν ὑμετέρων οὕτως	ὁ	Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν
[5, 7]	αἰτίαν, δι´ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς	ὁ	Θεὸς ἐν τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς.
[5, 6]	καί φησι· Καὶ νῦν, Κύριε	ὁ	Θεὸς ἡμῶν, ὃς ἐξήγαγες τὸν
[5, 9]	ἐπεξιέναι τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν ἠπείλησεν	ὁ	Θεός. ~ιʹ Καὶ πότε δὴ
[5, 2]	ἐδόκει, τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν	ὁ	Θεὸς, ἵνα μάθῃς, ὅτι καὶ
[5, 5]	ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν	ὁ	Θεός. Καὶ βοᾷ ὁ προφήτης,
[5, 12]	τόπον ὃν ἂν ἐκλέξηται Κύριος	ὁ	Θεὸς, καὶ εἰς ἓν χωρίον
[5, 5]	ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι παρεσκεύασεν	ὁ	Θεὸς, καὶ τόπον, καὶ χρόνον,
[5, 12]	Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί. Πνεῦμα	ὁ	Θεὸς, καὶ τοὺς προσκυοῦντας αὐτὸν
[5, 6]	ἐπὶ τὸ ἁγίασμά σου· κλῖνον,	ὁ	Θεός μου, τὸ οὖς σου,
[5, 11]	ἀνθρωπίνην παρατρέψαι ποτέ. Ἃ γὰρ	ὁ	Θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται, φησὶ,
[5, 5]	γὰρ, φησὶ, καὶ εἶπον· Κύριε	ὁ	Θεὸς, ὁ μέγας καὶ θαυμαστὸς,
[5, 1]	πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ γῇ. Εὐλογητὸς	ὁ	Θεὸς, ὁ τοσαύτην ὑμῖν περὶ
[5, 4]	αὐτοῖς προανεφώνει τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι	ὁ	Θεὸς, οὐκ ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ
[5, 5]	ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν	ὁ	Θεός. Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται
[5, 7]	Διὰ ταῦτα γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν	ὁ	Θεὸς, ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ
[5, 5]	ἵνα μὴ ἀκούσῃ ὅπερ ἤκουσεν	ὁ	Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου ὑπὲρ τοῦ
[5, 6]	ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι δὲ ἐκβεβηκὸς	ὁ	Ἱερεμίας· ὁ μὲν γάρ φησιν,
[5, 5]	καὶ ταύτην μετὰ ἀκριβείας προανεφώνησεν	ὁ	Ἱερεμίας, οὕτως εἰπών· Οὕτως εἶπε
[5, 1]	προαναφωνῶν τὴν εἰς τέλος. Ἀλλ´	ὁ	Ἰουδαῖος παραγράφεται τὴν μαρτυρίαν πάντως,
[5, 10]	περὶ Ῥωμαίων ταῦτα εἴρηται, καὶ	ὁ	Ἰώσηππος, καθάπερ ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν.
[5, 11]	ὅτι εἰ μὲν ἄνθρωπος ἦν	ὁ	καταλύσας ἐκεῖνα, ἐνῆν καὶ παρὰ
[5, 3]	καὶ Θευδᾶ. Ὥστε καὶ οὗτος	ὁ	κηρυττόμενος ὑπὸ τούτων, εἰ τοιοῦτός
[5, 7]	ἑαυτῶν ἕξουσι, καὶ μεταστήσουσι, καὶ	ὁ	λαὸς ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν
[5, 7]	ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται	ὁ	λαὸς πᾶς ὁ εὑρεθεὶς γεγραμμένος
[5, 6]	Δύο μὲν δὴ ταύτας δουλείας	ὁ	λόγος ἀπέδειξε μετὰ προφητείας ἐπελθούσας
[5, 5]	ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, ὡς ἐγενήθη	ὁ	λόγος Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν τὸν
[5, 3]	οὖν καὶ ἡμῖν πρὸς Ἰουδαίους	ὁ	λόγος, τοὺς ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι
[5, 10]	Ἀρταβάνης· εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης	ὁ	Μακρόχειρ, ὃς ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος·
[5, 12]	θυσιῶν ἀναίρεσιν, οὕτω πώς φησιν	ὁ	Μαλαχίας ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ·
[5, 4]	τῆς (προῤῥήσεως, ἄκουε τί φησιν	ὁ	μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας· Γινώσκω ὅτι σκληρὸς
[5, 5]	καὶ εἶπον· Κύριε ὁ Θεὸς,	ὁ	μέγας καὶ θαυμαστὸς, ὁ φυλάσσων
[5, 7]	φησὶν, ἀναστήσεται Μιχαὴλ, ὁ ἄρχων	ὁ	μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς
[5, 11]	ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ τε ἐλπίζων	ὁ	μεμηνὼς καὶ ἀνόητος τοῦ Χριστοῦ
[5, 5]	καὶ τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀγνωμοσύνην.	Ὁ	μὲν γὰρ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς
[5, 6]	δείκνυσι δὲ ἐκβεβηκὸς ὁ Ἱερεμίας·	ὁ	μὲν γάρ φησιν, ὅτι Ἡ
[5, 5]	πονηροῖς μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι.	Ὁ	μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν,
[5, 6]	ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο προλέγει μὲν	ὁ	Μωϋσῆς, δείκνυσι δὲ ἐκβεβηκὸς ὁ
[5, 12]	εἰς ἕνα τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν	ὁ	Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν ἀκούσῃς τῶν
[5, 5]	γοῦν πῶς μετὰ ταῦτα ἐξηγεῖται	ὁ	Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα
[5, 9]	μὲν ἐρημωθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ	ὁ	ναὸς, ἔγραψεν, ὅτι δὲ στήσεταί
[5, 9]	τοίνυν εἶπεν ὁ Δανιὴλ ὅτι	ὁ	ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς λοιπὸν σκοπήσωμεν.
[5, 9]	αὐτῶν αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ	ὁ	ναὸς ἐρημωθήσεται. Σὺ δέ μοι
[5, 1]	πάλιν, ὅτι οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν	ὁ	ναὸς, οὐδὲ εἰς τὴν προτέραν
[5, 3]	τούτου· οὗτος προεῖπεν, ὅτι καὶ	ὁ	ναὸς πεσεῖται, καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα
[5, 9]	Διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔλεγεν·	Ὁ	νόμος καὶ οἱ προφῆται ἕως
[5, 10]	ἐκείνους Δαρεῖος ὁ Ὑστάσπου, εἶτα	ὁ	Ξέρξης ὁ Δαρείου, καὶ μετὰ
[5, 12]	πάντες αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι.	Ὁ	οὖν Σοφονίας οὕτω πώς φησιν·
[5, 3]	φατὲ, καὶ παράνομος, εἴτε Θεὸς	ὁ	πάντα συγκρατῶν, καὶ ἀποῤῥήτῳ δυνάμει
[5, 12]	νόμου καὶ τῆς χάριτος ἔλεγεν	ὁ	Παῦλος, ὅτι οὐ δεδόξασται τὸ
[5, 6]	τρυφερὰ, ἧς οὐκ ἔλαβε πεῖραν	ὁ	ποῦς αὐτῆς ἐπιβῆναι ἐπὶ τοῦ
[5, 4]	τὰ γραμμάτιά φησιν, οὐκ ἐκεῖνος	ὁ	προφέρων τὰ γραμμάτια. Οὕτω καὶ
[5, 7]	ὁράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν	ὁ	προφήτης ἀπήγγειλε, κριὸν μὲν καλῶν
[5, 9]	γὰρ καὶ περὶ ταύτης προανεφώνησεν	ὁ	προφήτης, αὐτὸν τοῦτον πάλιν παρέξομαι
[5, 9]	τὸν λαὸν τὸν ἐμὸν, καίτοι	ὁ	προφήτης ἔλεγεν, Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν
[5, 5]	καιροῦ συμμαχίαν· τοῦτο δὴ καὶ	ὁ	προφήτης ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ δίκην
[5, 10]	τῆς ἐρημώσεως, ὃ εἶπε Δανιὴλ	ὁ	προφήτης, ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ·
[5, 8]	τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν	ὁ	προφήτης; Καὶ ὅτι ταῦτα οὐ
[5, 12]	χωρίον συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας,	ὁ	προφήτης λέγει, ὅτι ἐν παντὶ
[5, 5]	παρεσκεύασεν ὁ Θεός. Καὶ βοᾷ	ὁ	προφήτης, λέγων· Καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς
[5, 5]	καὶ αὕτη δουλεία διηγόρευται, καὶ	ὁ	προφήτης οὐκ ἐτόλμησε πρὸ τοῦ
[5, 9]	νοήματα. Ὁ Χριστὸς εἶπε, Πληρώσατε·	ὁ	προφήτης φησὶ, Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ
[5, 1]	καὶ τὸ τρόπαιον ἕστηκε, καὶ	ὁ	στέφανος ἡμῖν ἀπήρτισται, καὶ τὸ
[5, 9]	καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν εἰς τίνα	ὁ	στέφανος περιστήσεται, καὶ γυμνῇ τῇ
[5, 1]	~(αʹ Πόθεν ἡμῖν ἄρα πλείων	ὁ	σύλλογος γέγονε σήμερον; Πρὸς τὴν
[5, 5]	τὴν ὅρασιν, καὶ οὐκ ἦν	ὁ	συνιών· καὶ συνῆκα ἐν ταῖς
[5, 3]	ἀνθρώποις; εἰπέ μοι. Οὗτος τοίνυν	ὁ	ταῦτα ἅπαντα προειπὼν, τὰ περὶ
[5, 9]	καὶ Ἰουδαῖος ἦν ὁ ἀνὴρ	ὁ	ταῦτα γράψας, ἀλλ´ οὖν οὐκ
[5, 8]	ἐνέγραψεν αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ αὐτῷ	ὁ	ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν αὐτοῦ
[5, 1]	Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν, ἐστὶν ἐμὸς	ὁ	ταῦτα λέγων· ἐγὼ αὐτὸν ἐσταύρωσα,
[5, 10]	ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν	ὁ	τὴν πόλιν καθελὼν ἔνδον ἐν
[5, 2]	γὰρ τῶν μαθητῶν ἐποίησεν· οὐδὲ	ὁ	τόπος κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ ἐν
[5, 1]	τῇ γῇ. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς,	ὁ	τοσαύτην ὑμῖν περὶ τὴν πνευματικὴν
[5, 7]	κατὰ κράτος. Καὶ ἦλθε, φησὶν,	ὁ	τράγος ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ
[5, 4]	τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον σιδηροῦν	ὁ	τράχηλός σου· τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ
[5, 2]	ἦθος τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποῖος	ὁ	τρόπος. Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μόνον
[5, 6]	τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος	ὁ	τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον τὸν
[5, 8]	ἀπαλλαγή· εἰπὼν δὲ, ὅτι Μακάριος	ὁ	ὑπομείνας εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας
[5, 8]	ἁπλῶς εἶπεν, Ὁ φθάσας, ἀλλ´	Ὁ	ὑπομείνας καὶ φθάσας. Ἆρα τί
[5, 8]	τούτων καὶ ἀπαλλαγὴ, ἐπήγαγε· Μακάριος	ὁ	ὑπομένων καὶ φθάσας εἰς ἡμέρας
[5, 8]	ἁπλῶς εἶπεν, ὁ φθάσας, ἀλλ´	Ὁ	ὑπομένων καὶ φθάσας. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 10]	μάγοι, καὶ μετ´ ἐκείνους Δαρεῖος	ὁ	Ὑστάσπου, εἶτα ὁ Ξέρξης ὁ
[5, 8]	Διὰ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,	Ὁ	φθάσας, ἀλλ´ Ὁ ὑπομείνας καὶ
[5, 8]	ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,	ὁ	φθάσας, ἀλλ´ Ὁ ὑπομένων καὶ
[5, 5]	Θεὸς, ὁ μέγας καὶ θαυμαστὸς,	ὁ	φυλάσσων τὴν διαθήκην σου, καὶ
[5, 5]	περὶ τούτων ταῦτά φησιν, εἰπὼν,	Ὁ	φυλάσσων τὴν διαθήκην σου, καὶ
[5, 9]	δεσποτικόν. Ὅρα σύμφωνα τὰ νοήματα.	Ὁ	Χριστὸς εἶπε, Πληρώσατε· ὁ προφήτης
[5, 9]	στῆσαι τὰς ὁράσεις. Διὰ τοῦτο	ὁ	Χριστὸς ἔλεγεν· Ὁ νόμος καὶ
[5, 10]	φησὶν, ἐρήμωσις. Διὰ τοῦτό φησιν	ὁ	Χριστὸς, μετὰ Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ
[5, 3]	ἔστιν οὐδείς. Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι	ὁ	Χριστὸς οὐχὶ πλάνος ἦν, ἀλλὰ
[5, 9]	αὐτῶν ἀνέλωσι. Τοῦτό φησι καὶ	ὁ	Χριστός· Πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν
[5, 12]	σωφρόνως καὶ δικαίως ζήσωμεν. Πάλιν	ὁ	Χριστὸς τῇ Σαμαρείτιδί φησι, Πίστευσόν
[5, 3]	ἦν καὶ τῶν πολλῶν εἷς;	Ὃ	γὰρ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπειδὴ
[5, 11]	καὶ γέρουσιν ἡμῶν ἐστι γνώριμον.	Ὃ	δὲ μέλλω νῦν ἐρεῖν, καὶ
[5, 10]	ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως,	ὃ	εἶπε Δανιὴλ ὁ προφήτης, ἑστὼς
[5, 2]	εἰς πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ	ὃ	ἐποίησεν αὕτη λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον
[5, 2]	οὐκ ἔστι μέρος τῆς οἰκουμένης,	ὃ	τὸ γενόμενον ἠγνόησεν. Καίτοι πόσοι
[5, 10]	Ἂν τοίνυν ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ	ὀγδοήκοντα	τρία ἔτη ἀριθμήσωμεν, πάντως ἥξομεν
[5, 10]	καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο τετρακόσια	ὀγδοηκοντατρία	ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ ἐνταῦθα οὐχ
[5, 2]	λάκκοι, καὶ κρημνοὶ, καὶ θηρίων	ὀδόντες,	καὶ πελάγη, καὶ δημεύσεις, καὶ
[5, 5]	ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς τὸν τόπον,	ὅθεν	ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς πῶς
[5, 1]	ποιεῖν ὧν σὺ ποιεῖς νῦν.	Ὅθεν	δῆλον ὅτι παρανομεῖς νῦν, κἂν
[5, 6]	ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε οὖν ἐπανίωμεν	ὅθεν	ἐξέβημεν ταῦτα εἰπεῖν, καὶ δείξωμεν
[5, 8]	φησιν οὕτω· Κατέλιπε δὲ γραφὰς,	ὅθεν	ἡμῖν τὸ τῆς προφητείας ἀκριβὲς
[5, 1]	ἂν ἀπολάβῃς ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ	οἱ	ἅγιοι ἐκεῖνοι, ἕως ὅτε πρὸς
[5, 11]	στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν ἐπεχείρησαν;	Οἱ	ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ
[5, 1]	οἱ τρεῖς, καὶ Δανιὴλ, καὶ	οἱ	ἄλλοι ἅπαντες, οἱ ἐπὶ τῆς
[5, 12]	ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν	οἱ	ἄνθρωποι, ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος ἕκαστος
[5, 4]	καὶ οἱ βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ	οἱ	ἄρχοντες ἡμῶν· καὶ ἐνεπλήσθημεν ἄρτων,
[5, 8]	ἀνομήσωσιν ἄνομοι, καὶ συνήσωσι πάντες	οἱ	ἀσεβεῖς, καὶ οἱ νοήμονες συνήσωσιν.
[5, 4]	καὶ οἱ πατέρες ἡμῶν, καὶ	οἱ	βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ οἱ ἄρχοντες
[5, 3]	τῆς οἰκουμένης μετὰ χρόνον τοσοῦτον,	οἱ	δὲ ἄνθρωποι οἱ πιστεύσαντες αὐτῷ
[5, 5]	ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου·	οἱ	δὲ μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα
[5, 5]	σφοδρότητος, λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν·	οἱ	δὲ μυρίων γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον
[5, 11]	μὲν ἐν τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο,	οἱ	δὲ πρὸς τὰς ἐρημίας μετῳκίζοντο,
[5, 4]	μοι καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι δὲ	οἱ	δι´ αὐτῆς μὲν τῆς ἐκβάσεως
[5, 1]	Δανιὴλ, καὶ οἱ ἄλλοι ἅπαντες,	οἱ	ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων
[5, 7]	καιρῶν μεταβολὴν, καὶ ὅτι διελθόντες	οἱ	Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων, τεύξονταί
[5, 11]	ἐρήμωσιν ἐπὶ Ἀδριανοῦ συστάντες οὗτοι	οἱ	Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν προτέραν
[5, 5]	Τρεῖς γοῦν δουλείας ὑπέμειναν χαλεπωτάτας	οἱ	Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν χωρὶς προῤῥήσεως
[5, 10]	πάλιν ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς σιγήσωμεν,	οἱ	λίθοι κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ τῶν
[5, 8]	Δανιὴλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι	οἱ	λόγοι (τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων
[5, 10]	τὴν κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα	οἱ	μάγοι, καὶ μετ´ ἐκείνους Δαρεῖος
[5, 3]	ὄχλον ἱκανόν· κἀκεῖνος ἀπέθανε, καὶ	οἱ	μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπώλοντο. Καὶ τὰ
[5, 2]	καὶ κατέχεε τὸ ἔλαιον. Ἐπετίμησαν	οἱ	μαθηταὶ τῷ γενομένῳ, λέγοντες· Διατί
[5, 2]	γυνὴ γὰρ ἦν ἀπεῤῥιμμένη· οὐδὲ	οἱ	μάρτυρες πολλοί· μεταξὺ γὰρ τῶν
[5, 11]	Ἑλληνικὰ ἤνθει, καὶ τῶν πιστῶν	οἱ	μὲν ἐν τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο,
[5, 11]	καὶ πρότερον. Καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο	οἱ	μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι παρὰ ἀνδρὸς
[5, 11]	τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες,	οἱ	νεωτεροποιοὶ καὶ στασιασταί· μετὰ γὰρ
[5, 8]	συνήσωσι πάντες οἱ ἀσεβεῖς, καὶ	οἱ	νοήμονες συνήσωσιν. Εἶτα τὸν καιρὸν
[5, 11]	θυσία ὑμῶν. Διὰ τοῦτο γοῦν	οἱ	παῖδες Ἀαρὼν ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ
[5, 1]	ὑπ´ αὐτῶν γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ	οἱ	παῖδες οἱ τρεῖς, καὶ Δανιὴλ,
[5, 5]	μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι συγγνώμης	οἱ	παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´
[5, 4]	καθὰ ἐποιήσαμεν καὶ ἡμεῖς καὶ	οἱ	πατέρες ἡμῶν, καὶ οἱ βασιλεῖς
[5, 3]	χρόνον τοσοῦτον, οἱ δὲ ἄνθρωποι	οἱ	πιστεύσαντες αὐτῷ καὶ πατέρων αὐτῶν
[5, 5]	νῦν μακαρίζομεν ἀλλοτρίους· καὶ ἀνοικοδομοῦνται	οἱ	ποιοῦντες ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ τοῖς
[5, 8]	ἐκλεγῶσι καὶ λευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσιν	οἱ	πολλοὶ, καὶ ἀνομήσωσιν ἄνομοι, καὶ
[5, 9]	Χριστὸς ἔλεγεν· Ὁ νόμος καὶ	οἱ	προφῆται ἕως Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς
[5, 10]	τὰς μὲν ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας	οἱ	προφῆται μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες,
[5, 4]	ὡς μὴ προακηκοότες, οὐ προὔλεγον	οἱ	προφῆται τὰ ἐσόμενα μόνον, ἀλλὰ
[5, 4]	διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς προὔλεγον	οἱ	προφῆται τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι. Καὶ
[5, 7]	τὰ μεταξὺ πάντα διηγησάμενος, ὅσα	οἱ	Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέλευκοι συῤῥαγέντες
[5, 7]	διηγησάμενος, ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ	οἱ	Σέλευκοι συῤῥαγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ
[5, 7]	Σέλευκοι συῤῥαγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ	οἱ	στρατηγοὶ τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους,
[5, 7]	καὶ Σίμωνος καὶ Ἰωάννου· καὶ	οἱ	συνετοὶ λαοῦ συνήσουσιν εἰς πολλὰ,
[5, 7]	γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ, τουτέστιν,	οἱ	σωτηρίας ὄντες ἄξιοι. ~ηʹ Ἀλλὰ
[5, 1]	γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ οἱ παῖδες	οἱ	τρεῖς, καὶ Δανιὴλ, καὶ οἱ
[5, 6]	βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν αὐτὸ δηλοῦντες	οἱ	τρεῖς παῖδες, καὶ δεικνύντες ὅτι
[5, 1]	ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν ἐνθείς. Καθάπερ γὰρ	οἱ	φίλοινοι καὶ φιλοπόται, ἀνιστάμενοι καθ´
[5, 5]	Ἐκείνοις ἐπηγγείλατο, φησὶ, καὶ ὑπέσχετο,	οἳ	καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐφύλαξαν.
[5, 4]	Ἀαρὼν λέγουσι· Ποίησον ἡμῖν θεοὺς,	οἳ	προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ τῷ Ἱερεμίᾳ
[5, 6]	φησιν· Ἦλθεν ἐφ´ ἡμᾶς κακὰ,	οἷα	οὐ γέγονε ὑποκάτω παντὸς τοῦ
[5, 4]	ἐγενήθημεν χρηστοὶ, καὶ κακὰ οὐκ	οἴδαμεν·	καὶ ὡς θυμιῶντες τῇ βασιλίσσῃ
[5, 1]	τὴν Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι μειζόνως τὰ	οἰκεῖα	δόγματα· φέρε ἐκ περιουσίας καὶ
[5, 11]	θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου πρὸς τὴν	οἰκείαν	ἀσέβειαν· εἶτα τὸν παλαιὸν τῆς
[5, 12]	ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ διὰ τὴν	οἰκείαν	φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν προαίρεσιν
[5, 5]	τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ τὰς	οἰκείας	ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ δέ μοι
[5, 7]	δεικνὺς ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς	οἰκείας	γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν ὀργὴν
[5, 3]	Τυανέως μεμνήμεθα· οὐ γὰρ ἐξ	οἰκείας	τοῦτο ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ τῇ
[5, 2]	ἀλλὰ καὶ συγγενεῖς συγγενέσι, καὶ	οἰκεῖοι	οἰκείοις, καὶ φίλοι φίλοις συνεῤῥήγνυντο·
[5, 2]	καὶ συγγενεῖς συγγενέσι, καὶ οἰκεῖοι	οἰκείοις,	καὶ φίλοι φίλοις συνεῤῥήγνυντο· ἀλλ´
[5, 10]	οὖν, φησὶν, ἀναστῇ, καὶ τὸ	οἰκεῖον	ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου τὰς
[5, 8]	πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν, τὴν τῶν	οἰκείων	αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ τέλος
[5, 3]	τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν	οἰκείων	αὐτοὺς ἐχειρώσατο δογμάτων. Διὰ τοῦτό
[5, 2]	μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν	οἰκείων	αὐτῶν. Καὶ γὰρ ἐμφύλιός τις
[5, 3]	παίδων. Αἱρήσονται γὰρ οὐχὶ τῶν	οἰκείων	καταφρονεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν
[5, 2]	ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται μετὰ τῶν	οἰκείων	κατορθωμάτων. Καὶ βασιλίδες πολλαὶ, καὶ
[5, 5]	Τὰ ἄχυρα οὐ δίδοται τοῖς	οἰκέταις	σου, φησὶ, καὶ λέγουσιν ἡμῖν
[5, 5]	ἐπειδάν τινας ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν	οἰκέτας	μετὰ πολλὰ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα
[5, 6]	ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα οὖν εὐγνωμοσύνην	οἰκέτου.	Καὶ γὰρ καὶ οὗτος δεικνὺς,
[5, 2]	παρελθοῦσα τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν	οἰκίᾳ,	δέκα μόνον παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´
[5, 3]	τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν	οἰκίᾳ	μιᾷ τὸν μὲν εἶναι πιστὸν,
[5, 3]	ταῦτα οὐκ ἐν μιᾷ μόνῃ	οἰκίᾳ,	οὐδὲ ἐν δυσὶ καὶ τρισὶ,
[5, 3]	τὴν εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν	οἰκιῶν	τῶν πατρῴων, καὶ πρὸς οὐδὲν
[5, 10]	κατασκαφὴν ταύτην. Διὰ τοῦτό φησιν,	Οἰκοδομηθήσεται	πλατεῖα καὶ περίτειχος. Ἐπειδὰν οὖν,
[5, 6]	ποιῆσαι τὸν Θεὸν, πρὸς τὰ	οἰκοδομήματα	καταφεύγει, καὶ τὴν πόλιν αὐτὴν
[5, 11]	καλοῦντες ἐπὶ τὴν τῶν ἁγίων	οἰκοδομήν·	καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες
[5, 11]	πολὺν ἐκένωσαν χοῦν, καὶ τῆς	οἰκοδομῆς	ἅπτεσθαι λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν
[5, 10]	γε ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι καὶ τῆς	οἰκοδομῆς	ἅψασθαι, πάντως ἂν ἰσχύσαμεν καὶ
[5, 11]	ἱκέτευον συνάρασθαι καὶ συνεφάψασθαι τῆς	οἰκοδομῆς	τοῦ ναοῦ. Ὁ δὲ καὶ
[5, 10]	λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ τοῦ	οἰκοδομῆσαι	Ἱερουσαλὴμ, ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου, ἑβδομάδες
[5, 10]	λόγου, τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ (τοῦ	οἰκοδομῆσαι	Ἱερουσαλήμ. Οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ
[5, 10]	Εἰ μὲν γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν	οἰκοδομῆσαι	τὸν ναὸν, εἶχον ἂν λέγειν,
[5, 2]	Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν πέτραν ταύτην	οἰκοδομήσω	μου τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ πύλαι
[5, 12]	συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ´	οἴκοι	καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει τὸ θεῖον,
[5, 11]	πιστῶν οἱ μὲν ἐν τοῖς	οἴκοις	ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ πρὸς τὰς
[5, 3]	τὴν παρουσίαν καὶ τὴν ἀληθῆ	οἰκονομίαν,	εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς τινας, οὓς προείπομεν,
[5, 3]	ἀποῤῥήτῳ δυνάμει τὰ καθ´ ἡμᾶς	οἰκονομῶν	πράγματα· ὅπερ οὖν καὶ ἐγένετο.
[5, 3]	ἐν γῇ καὶ θαλάσσῃ, καὶ	οἰκουμένῃ	καὶ ἀοικήτῳ. Καὶ οὐκ ἔστιν
[5, 2]	ἔλαιον καταχέασα μόνον, πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	ᾄδεται, καὶ χρόνου πλῆθος τοσοῦτον
[5, 1]	αὐτὸν εἶναι Θεὸν, καὶ τῆς	οἰκουμένης	ἁπάσης Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον ἕνα
[5, 1]	ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν τὸν τῆς	οἰκουμένης	ἁπάσης Δεσπότην, τὸν Κύριον ἡμῶν
[5, 3]	μόνον, ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται Ἀπολλώνιος
[5, 3]	ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ περάτων τῆς	οἰκουμένης	εἰς πέρατα τήν τε αὐτοῦ
[5, 3]	Τίς πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ περάτων
[5, 12]	ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	ἐκταθήσεται τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ,
[5, 3]	καὶ ἑκατὸν, ἀλλὰ πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης,	ἐν πόλεσιν ἁπάσαις καὶ χώραις,
[5, 8]	συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν τῆς	οἰκουμένης.	Ἔσεσθαι δὲ ἐκ τούτων ἕνα
[5, 3]	γνώριμον, οὗτος δὲ πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	θεραπεύεται; Τὰ γὰρ πράγματα ἀπὸ
[5, 2]	ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα, οὐχ οὕτω
[5, 2]	καὶ ὅπουπερ ἂν ἀφίκῃ τῆς	οἰκουμένης,	μετὰ πάσης ἡσυχίας πάντες ἀκούουσι
[5, 3]	ἡ γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ τῆς	οἰκουμένης	μετὰ χρόνον τοσοῦτον, οἱ δὲ
[5, 2]	καὶ οὐκ ἔστι μέρος τῆς	οἰκουμένης,	ὃ τὸ γενόμενον ἠγνόησεν. Καίτοι
[5, 6]	ὅτι ἐξέβη, ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν	οἰκτιρμόνων	ἥψησαν τὰ τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´
[5, 6]	ὧν ἔπαθον, λοιπὸν ἐπὶ τοὺς	οἰκτιρμοὺς	καταφεύγει τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν
[5, 3]	ὑπὸ τούτων, εἰ τοιοῦτός ἐστιν	οἷοι	ἐκεῖνοι, καὶ μὴ θείᾳ δυνάμει
[5, 3]	Ἕλλησι, καὶ πολιτείαν ἐνστήσασθαι ξένην,	οἷον	Ζήνων, Πλάτων, Σωκράτης, Διαγόρας, Πυθαγόρας,
[5, 7]	σου, καὶ ἔσται καιρὸς θλίψεως,	οἷος	οὐ γέγονεν ἀφ´ οὗ γεγένηται
[5, 4]	ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς προφήτας τρέψομαι,	οἷς	μάλιστα δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ ἀπ´
[5, 5]	τὴν ἱκετηρίαν προσάγομεν· ἀλλ´ ἀφέντες	ὀλίγας	ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν
[5, 2]	εὐτέλεια τοῦ προσώπου, οὔτε ἡ	ὀλιγότης	τῶν μαρτύρων, οὔτε τὸ ἄσημον
[5, 7]	προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ ἐν	ὀλισθήμασι,	καὶ ἀπὸ τῶν συνιόντων ἀσθενήσουσι.
[5, 7]	παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν ἐν	ὀλισθήμασι,	καὶ μεθ´ ἑαυτῶν ἕξουσι, καὶ
[5, 10]	καὶ ῥαγέντας, καθάπερ ἐν τοῖς	Ὀλυμπιακοῖς	ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς
[5, 9]	ἀγών. Καὶ γὰρ ἄτοπον, ἐν	Ὀλυμπιακοῖς	μὲν καθημένους ἀγῶσι ἐκ μέσων
[5, 3]	Κύριε; Τί λέγεις, ὦ Μωϋσῆ;	ὅλως	γάρ ἐστι σύγκρισις; Οὐ κατὰ
[5, 3]	Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα οὕτως· Τίς	ὅμοιός	σοι ἐν θεοῖς, Κύριε; Τί
[5, 5]	ὑπολέλειπται, τὸ τὰς οἰκείας ἁμαρτίας	ὁμολογεῖν.	Σὺ δέ μοι σκόπει καὶ
[5, 10]	αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον,	ὁμοῦ	καὶ πότε καὶ ὑπὸ τίνος
[5, 11]	τῶν εἰδώλων θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως,	ὁμοῦ	τε ἐλπίζων ὁ μεμηνὼς καὶ
[5, 1]	νόμοις τοῖς προτέροις βιώσεσθαι· ἀλλ´	ὅμως	καὶ φανερὰν ὑπόσχεσιν ἔχοντες καὶ
[5, 2]	καὶ φίλοι φίλοις συνεῤῥήγνυντο· ἀλλ´	ὅμως	οὐδὲν τούτων κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν,
[5, 2]	δέκα μόνον παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´	ὅμως	οὔτε ἡ εὐτέλεια τοῦ προσώπου,
[5, 11]	ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´	ὅμως	πρὸς ἅπαντα τυφλώττοντες παρεκάλουν αὐτὸν,
[5, 5]	τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´ οὖν	ὅμως,	προσέρχεται τῷ Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ
[5, 2]	καὶ προσόδους μυρίας προσεκτήσαντο· ἀλλ´	ὅμως	σεσίγηνται μετὰ τῶν οἰκείων κατορθωμάτων.
[5, 6]	ἥψησαν τὰ τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´	ὅμως	τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν εἰπὼν ἃς
[5, 3]	Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι μύριοι· ἀλλ´	ὅμως	τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ
[5, 3]	οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´	ὅμως	ὑπελέλειπτό τις τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις
[5, 12]	ἀλλ´ ἢ εἰς τὸν τόπον	ὃν	ἂν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεὸς,
[5, 9]	ἡ αἰχμαλωσία, καὶ χρόνον μεθ´	ὃν	ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα
[5, 4]	δὲ φαίνονται λέγοντες, Τὸν λόγον	ὃν	ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς τῷ ὀνόματι
[5, 5]	τὸν διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης,	ὃν	ἐν ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς ἀναγράφων
[5, 1]	τὸ θαυμαστὸν, ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι	ὃν	ἐσταύρωσας, μετὰ τὸ σταυρωθῆναι τότε
[5, 10]	βδέλυγμα δὲ ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα,	ὃν	ἔστησεν ὁ τὴν πόλιν καθελὼν
[5, 8]	ἕτερον τῶν εἰρημένων παραγάγωμεν μάρτυρα,	ὃν	μάλιστα ἀξιόπιστον εἶναι νομίζουσιν, Ἰώσηππον
[5, 12]	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὸ	ὄνομά	μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι,
[5, 6]	σου, ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται τὸ	ὄνομά	σου ἐπ´ αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 11]	τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνης ἔλεγχον, τὸ	ὄνομα	τὸ ἑαυτοῦ τοῖς τῆς πόλεως
[5, 6]	γῆς Αἰγύπτου, καὶ ἐποίησας σεαυτῷ	ὄνομα	ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη· ἡμάρτομεν,
[5, 11]	τε Αἰλία μέχρι τοῦ νῦν	ὀνομάζεται	ἀπὸ τῆς ἐπωνυμίας τοῦ κρατήσαντος
[5, 4]	ὃν ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς τῷ	ὀνόματι	Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά σου, ὅτι
[5, 12]	παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ	ὀνόματί	μου, καὶ θυσία καθαρά· ὑμεῖς
[5, 3]	ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ ἐξ	ὀνόματος	εἶναι τοῖς πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ
[5, 2]	τοὺς ἀρχομένους εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ	ὀνόματός	εἰσί τισι γνώριμαι. Ἡ δὲ
[5, 8]	τῆς βασιλείας· οὔτε δὲ παῖδας	ὄντας	αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν
[5, 7]	τῷ βιβλίῳ, τουτέστιν, οἱ σωτηρίας	ὄντες	ἄξιοι. ~ηʹ Ἀλλὰ τὸ ζητούμενον
[5, 4]	Καὶ πάλιν ἐπειδὴ φιλόνεικοί τινες	ὄντες	καὶ ἀλαζόνες, καὶ μετὰ τὴν
[5, 11]	δυνατὸς ἦν; τούτου δὲ οὐκ	ὄντος,	ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος ἦν ἡ
[5, 11]	πάλιν λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ δὲ	ὄντος	τοῦ καθελόντος αὐτῶν τὴν πόλιν,
[5, 9]	τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν ἀγώνων	ὄντων,	ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι μὲν
[5, 3]	(ὑποκύπτοντας ἔσχε, καὶ ταῦτα μυρίων	ὄντων	τῶν κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν οὐδείς.
[5, 3]	τί γὰρ, εἰπέ μοι, τριῶν	ὄντων	τῶν σταυρωθέντων, ἐν τῷ αὐτῷ
[5, 6]	δῆλον ἐκ τῶν ἑξῆς. Ἀλλ´	ὅπερ	ἔλεγον· δεῖ γὰρ ἐπὶ τὸ
[5, 5]	σάκκῳ καὶ ἐν σποδῷ. Καὶ	ὅπερ	ἐπ´ ἀνθρώπων συμβαίνειν ἔθος, τοῦτο
[5, 12]	συγκρίσεως λόγον λέγεσθαι καθαράν. Καὶ	ὅπερ	ἐπὶ τοῦ νόμου καὶ τῆς
[5, 3]	εἷς ἐκείνων νομίζηται εἶναι. Καὶ	ὅπερ	ἐπὶ τοῦ σταυροῦ πεποίηκε, δύο
[5, 3]	Ἐκκλησίας πύλαι ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ	ὅπερ	ἐποίησεν ἡ γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ
[5, 8]	ταύτης, ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα,	ὅπερ	ἐστὶν ἔτη τρία καὶ ἥμισυ
[5, 5]	εἰκῆ προσίῃ, ἵνα μὴ ἀκούσῃ	ὅπερ	ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου
[5, 1]	καὶ τὸν ναὸν ὁρᾷν ἀνιστάμενον,	ὅπερ	οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ οὕτως ἔχουσί
[5, 3]	τὰ καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν πράγματα·	ὅπερ	οὖν καὶ ἐγένετο. Ἀνέμειναν, καὶ
[5, 1]	καὶ τὸ ἀργύριον τὸ πεπυρωμένον,	ὅπερ	ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι παρεγένεσθε. Τὰ
[5, 2]	Καὶ στρατόπεδα πολλὰ παρεσκευάσθησαν, καὶ	ὅπλα	ἐκινήθη, καὶ πᾶν εἶδος κολάσεως,
[5, 2]	παραδεχόμεθα. ~βʹ Φέρε οὖν, ἴδωμεν	ὁποῖον	τὸ ἦθος τοῦ Χριστοῦ, καὶ
[5, 2]	καλὸν ἐποίησε. Λέγω γὰρ ὑμῖν,	ὅπου	ἐὰν κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο
[5, 2]	λαμπροὶ ἐν ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ	ὅπουπερ	ἂν ἀφίκῃ τῆς οἰκουμένης, μετὰ
[5, 4]	που δῆλόν ἐστι τῷ καὶ	ὁπωσοῦν	εἰς τὰ προφητικὰ παρακύψαντι βιβλία.
[5, 6]	οὕτως ἐκ τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι.	Ὅρα	οὖν εὐγνωμοσύνην οἰκέτου. Καὶ γὰρ
[5, 9]	ἀπεκτείνατε, πρόσθετε καὶ αἷμα δεσποτικόν.	Ὅρα	σύμφωνα τὰ νοήματα. Ὁ Χριστὸς
[5, 7]	ὁράσεως. Εἶδον γὰρ, φησὶν, ἐν	ὁράματι,	καὶ ἤμην ἐπὶ τοῦ Οὐβάλ·
[5, 1]	ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ τὸν ναὸν	ὁρᾷν	ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ
[5, 3]	ἀπίστει καὶ τούτοις· εἰ δὲ	ὁρᾷς	ἐκεῖνα λάμποντα ἀπὸ τῆς ἐκβάσεως,
[5, 5]	τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν.	Ὁρᾷς	πῶς καὶ ἐνταῦθα πάλιν καὶ
[5, 8]	τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν;	Ὁρᾷς	πῶς οὐ μόνον μέχρις ἐνιαυτῶν
[5, 9]	καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου.	Ὁρᾷς	πῶς παντελῆ ἐνταῦθα ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν,
[5, 11]	τοῦ κρατήσαντος καὶ καθελόντος αὐτήν.	Ὁρᾷς	τὴν πρώτην ἐπιχείρησιν τῶν ἀναισχύντων
[5, 6]	πονηροτάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν.	Ὁρᾷς	ὡς ἡ ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη
[5, 9]	στῆσαι τὸ χρῖσμα, στῆσαι τὰς	ὁράσεις.	Διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔλεγεν·
[5, 7]	δὲ αὐτῆς βέλτιον ἀκοῦσαι τῆς	ὁράσεως.	Εἶδον γὰρ, φησὶν, ἐν ὁράματι,
[5, 7]	δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς	ὁράσεως,	ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν ὁ
[5, 5]	τοῦ βασιλέως, καὶ ἐθαύμαζον τὴν	ὅρασιν,	καὶ οὐκ ἦν ὁ συνιών·
[5, 9]	Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ τοῦ σφραγίσαι	ὅρασιν	καὶ προφήτην, καὶ τοῦ χρῖσαι
[5, 8]	ἦλθε καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν	ὅρασιν,	καί φησιν οὕτω· Κατέλιπε δὲ
[5, 8]	γενομένης, τὴν τοῦ προφήτου ἑρμηνεύων	ὅρασιν,	τὴν ἐπὶ τοῦ κριοῦ καὶ
[5, 7]	κατευθυνεῖ μέχρι τοῦ συντελεσθῆναι τὴν	ὀργήν·	δεικνὺς ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς
[5, 7]	οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν	ὀργὴν	τοῦ Θεοῦ τὴν κατὰ τῶν
[5, 12]	ὥρα, ὅτε οὔτε ἐν τῷ	ὄρει	τούτῳ, οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε
[5, 8]	καὶ ἐνταῦθα, εἴ τινα χρόνον	ὁρίζει.	Ποῦ δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν;
[5, 9]	ἐπειδὴ συνεῖδε τὸν προφήτην οὐχ	ὁρίσαντα	χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν ἐπὶ
[5, 10]	εἰπόντες, ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον	ὁρίσαντες,	ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναντίον προσειπόντες,
[5, 12]	ῥητῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας. Ἀλλ´	ὁρῶ	κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ μήκει τῶν
[5, 4]	καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις οὕτως	ὁρῶμεν	γινομένας τὰς ἀποδείξεις. Ὅταν γάρ
[5, 12]	τῆς τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως μαρτυρίαν	ὁρῶν	σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´ οὐδὲν θαυμαστόν·
[5, 3]	ἐκεῖνον ἀνέστη Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος,	ὃς	ἀπέστησεν ὄχλον ἱκανόν· κἀκεῖνος ἀπέθανε,
[5, 10]	μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ,	ὃς	ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος· καὶ τούτου
[5, 4]	ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα τὸν λόγον,	ὃς	ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν,
[5, 6]	νῦν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν,	ὃς	ἐξήγαγες τὸν λαόν σου ἐκ
[5, 8]	τὴν Παλαιὰν Διαθήκην παραφράσαντα πᾶσαν·	ὃς	μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν
[5, 8]	τοῦ φαντάσματος ἐδήλου τὸν Θεόν·	ὃς	τὸν μὲν κριὸν βασιλείας τὰς
[5, 8]	Ἑλλήνων τις ὁ βασιλεύων ἔσται,	ὃς	τῷ Πέρσῃ συμβαλὼν δὶς, κρατήσει
[5, 9]	ἐρημώσεως καὶ ἡμέρας καὶ ἔτη,	ὅσα	ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία κρατεῖν, ἐπὶ
[5, 7]	δι´ ἑτέρων πλειόνων ὁ Δανιὴλ,	ὅσα	κακὰ ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον καὶ
[5, 7]	καὶ τὰ μεταξὺ πάντα διηγησάμενος,	ὅσα	οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέλευκοι
[5, 12]	ἡλίου μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι,	ὅσην	ὁ ἥλιος ἐφορᾷ γῆν, τοσαύτην
[5, 3]	τετρακόσιοι· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες	ὅσοι	ἐπείθοντο αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ μετ´
[5, 9]	Ἕτερον δέ ἐστι χρόνον εἰπεῖν	ὅσον	ἔμελλε κρατεῖν ἡ αἰχμαλωσία, καὶ
[5, 9]	οὐ τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´	ὅσον	ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον
[5, 8]	συνήσωσιν. Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων,	ὅσον	μέλλει κατέχειν ταῦτα τὰ δεινὰ,
[5, 4]	οὕτως ὁρῶμεν γινομένας τὰς ἀποδείξεις.	Ὅταν	γάρ τινες ὑπὲρ ὁτουοῦν πρὸς
[5, 10]	συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν.	Ὅταν	δὲ ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν,
[5, 12]	ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως,	ὅταν	ἡ διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξις
[5, 10]	αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προεφήτευσε, φησίν·	Ὅταν	ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως,
[5, 1]	ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα τὴν ἐξέτασιν;	Ὅταν	ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους ἐν ἅπασιν
[5, 1]	ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα· ὥσπερ οὖν	ὅταν	ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν ἀληθεύωσιν ἔν
[5, 5]	οὕτως εἰπών· Οὕτως εἶπε Κύριος·	ὅταν	μέλλῃ πληροῦσθαι τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα
[5, 12]	τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς.	Ὅταν	οὖν ἀκούσῃς τῶν προφητῶν προλεγόντων
[5, 10]	οὖν ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος,	ὅταν	τὰς μὲν ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας
[5, 9]	κορωνὶς τῶν κακῶν τότε ἔσται,	ὅταν	τὸν Δεσπότην αὐτῶν ἀνέλωσι. Τοῦτό
[5, 11]	εὐθέως διὰ τῶν ἔργων ἐδήλου,	ὅτε	αἱ τοῦ Θεοῦ ψῆφοι πάντων
[5, 2]	εἰρήνης συνέστηκεν, ὅτε ἐλάττων ἦν,	ὅτε	ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει, τότε αὐτὴν
[5, 5]	αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´	ὅτε	εἶδε πληρωθέντα τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη.
[5, 2]	τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν,	ὅτε	ἐλάττων ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι
[5, 2]	γὰρ τότε ἐπήγετο τὰ δεινὰ,	ὅτε	ἐῤῥιζώθη, καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 12]	μοι, γύναι, ὅτι ἔρχεται ὥρα,	ὅτε	οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ,
[5, 1]	γὰρ οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι, ἕως	ὅτε	πρὸς τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτῶν
[5, 5]	ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´	ὅτε	τὴν ἀπόφασιν εἶδε πληρωθεῖσαν, καὶ
[5, 9]	ὑμετέραν ζηλῶσαι φιλονεικίαν. Εἰπὼν γὰρ	ὅτι	αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, οὐκ ἐτόλμησε
[5, 4]	ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον	ὅτι	ἀναστήσεται. Ἐγὼ μὲν γὰρ ἔχω
[5, 4]	αὐτῶν. Καὶ ἐχρῆν αὐτοὺς δεῖξαι,	ὅτι	ἀναστήσεται πάλιν ἡ πόλις· ἐπεὶ
[5, 9]	οὐκ ἐτόλμησε προσθεῖναι καὶ εἰπεῖν,	ὅτι	ἀναστήσεται πάλιν, οὐδὲ χρόνον γράψαι
[5, 4]	προφήτην εἰς μέσον τὸν λέγοντα,	ὅτι	ἀναστήσεται πάντως ἡ πόλις. Ὅτι
[5, 1]	τὸ ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε· διδάσκων	ὅτι	ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ νῦν
[5, 4]	αὐτὰ αὐτῶν καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα,	ὅτι	ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ πρὸ πολλοῦ
[5, 12]	πρόσωπα ὑμῶν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ·	ὅτι	ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν
[5, 8]	περιήλλαξεν αὐτὸ, φησὶν ὁ ἄγγελος,	ὅτι	Ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῆς ἀλλάξεως
[5, 4]	μέλλοντα ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα μάθῃς	ὅτι	αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ τῆς
[5, 11]	οὐκ ἔνι. Ἔστω δὲ, Ἰουδαῖοι,	ὅτι	βασιλεὺς τὸν ναὸν ἐδίδου, καὶ
[5, 4]	ὅτι ἀναστήσεται πάντως ἡ πόλις.	Ὅτι	γὰρ εἰ καὶ τέλος ἔμελλεν
[5, 9]	λοιπὸν καὶ περὶ ταύτης εἴπωμεν.	Ὅτι	γὰρ καὶ περὶ ταύτης προανεφώνησεν
[5, 10]	τίνος ἡ αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν.	Ὅτι	δὲ περὶ Ῥωμαίων ταῦτα εἴρηται,
[5, 9]	Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ναὸς, ἔγραψεν,	ὅτι	δὲ στήσεταί που τὰ τῆς
[5, 6]	οἱ τρεῖς παῖδες, καὶ δεικνύντες	ὅτι	διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐξέβη
[5, 7]	τὴν τῶν καιρῶν μεταβολὴν, καὶ	ὅτι	διελθόντες οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων
[5, 3]	εὑρεθῆτε. Πόθεν οὖν δῆλον ἔσται,	ὅτι,	ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων, καταλυθήσεται;
[5, 3]	νῦν λέγω ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς,	ὅτι,	ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων τὸ
[5, 11]	ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον,	ὅτι	εἰ μὲν ἄνθρωπος ἦν ὁ
[5, 10]	τὸν ναὸν, εἶχον ἂν λέγειν,	ὅτι	Εἴ γε ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι καὶ
[5, 3]	ἀοικήτῳ. Καὶ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν,	ὅτι	εἶπε μὲν ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε
[5, 8]	τούτων; Καὶ εἶπε· Δεῦρο Δανιὴλ,	ὅτι	ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ λόγοι
[5, 12]	ἔθνεσι. Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς,	ὅτι	ἐν μιᾷ καὶ δυσὶ καὶ
[5, 12]	θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγει,	ὅτι	ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα μέλλοι
[5, 3]	ὕβριν εἶναι νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ,	ὅτι	ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ λόγοις
[5, 2]	τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον,	ὅτι	ἐν τοῖς προοιμίοις ταῦτα πάντα
[5, 7]	Ἀντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνὺς	ὅτι	ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν τεσσάρων
[5, 6]	δὲ Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ δηλῶν	ὅτι	ἐξέβη, ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων
[5, 5]	καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπανόδου,	ὅτι	ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς.
[5, 6]	ἀριθμῷ βραχεῖς· καὶ ἡ λέγουσα,	ὅτι	Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδές.
[5, 4]	τῶν ἔργων αὐτῶν ἐκβεβηκότα, καὶ	ὅτι	ἔπεσε, καὶ ὅτι οὐκ ἀνέστη
[5, 7]	βλάσφημον αὐτοῦ γνώμην λέγων, προσέθηκεν,	ὅτι	Ἐπὶ τὸν Θεὸν τῶν θεῶν
[5, 12]	Σαμαρείτιδί φησι, Πίστευσόν μοι, γύναι,	ὅτι	ἔρχεται ὥρα, ὅτε οὔτε ἐν
[5, 1]	καὶ τὸν ναὸν ἰδὼν, ἔλεγεν,	ὅτι	Ἔσται Ἱερουσαλὴμ πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν
[5, 5]	μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον,	ὅτι	Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς σου. Ταῦτα
[5, 10]	ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναντίον προσειπόντες,	ὅτι	ἕως συντελείας ἔσται ἡ ἐρήμωσις;
[5, 6]	Ἱερεμίας· ὁ μὲν γάρ φησιν,	ὅτι	Ἡ ἁπαλὴ, ἡ τρυφερὰ, ἧς
[5, 6]	νόμῳ Μωσέως δούλου τοῦ Θεοῦ,	ὅτι	ἡμάρτομεν. Ποία κατάρα αὕτη; Βούλεσθε
[5, 11]	θεραπείας προβαλλομένου τρόπον, καὶ λέγοντος,	ὅτι	Καὶ ἐπὶ τῶν προγόνων τῶν
[5, 2]	συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ἵνα μάθῃς,	ὅτι	καὶ ἡ νῦν ἀσφάλεια αὐτῆς
[5, 3]	τοῦ πολέμου τούτου· οὗτος προεῖπεν,	ὅτι	καὶ ὁ ναὸς πεσεῖται, καὶ
[5, 3]	πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ λογίσασθαι τοῦτο,	ὅτι	καὶ πατέρων ἔσται παισὶν αἰδεσιμώτερος,
[5, 8]	ἡμῖν. Τί δὲ τοῦτό ἐστιν;	Ὅτι	καὶ χρόνους ὥρισεν αὐτοῖς ἐν
[5, 8]	μικρόν τι πρός. Εἶτα δηλῶν	ὅτι	κατάλυσις ἔσται τῶν κακῶν τούτων
[5, 8]	ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν δὲ,	ὅτι	Μακάριος ὁ ὑπομείνας εἰς ἡμέρας
[5, 9]	μὲν οὐδὲν τοιοῦτον εἶπεν· ἀλλ´	ὅτι	μὲν ἐρημωθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ
[5, 9]	ἀγώνων ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν.	Ὅτι	μὲν οὖν αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν
[5, 7]	αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν μικράν· ἐμφαίνων	ὅτι	μεταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων δυνήσονται
[5, 2]	ὑπερβολήν. Ἵνα γὰρ μὴ λέγῃς,	ὅτι	νῦν ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς
[5, 9]	Ποῦ τοίνυν εἶπεν ὁ Δανιὴλ	ὅτι	ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς λοιπὸν
[5, 3]	Οὐκ ἔστιν οὐδείς. Οὐκοῦν δῆλον,	ὅτι	ὁ Χριστὸς οὐχὶ πλάνος ἦν,
[5, 1]	ἐστι τὸ θαυμαστὸν, ὦ Ἰουδαῖε,	ὅτι	ὃν ἐσταύρωσας, μετὰ τὸ σταυρωθῆναι
[5, 12]	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς	ὅτι,	ὅσην ὁ ἥλιος ἐφορᾷ γῆν,
[5, 12]	τῆς χάριτος ἔλεγεν ὁ Παῦλος,	ὅτι	οὐ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν
[5, 10]	συντελείας ἔσται ἡ ἐρήμωσις; Καὶ	ὅτι	οὐ ψεῦδος τὰ εἰρημένα, φέρε
[5, 6]	Καὶ γὰρ καὶ οὗτος δεικνὺς,	ὅτι	οὐδὲν οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον
[5, 4]	γε οὐδεμίαν εἶχον ἀνάγκην ἀποδεῖξαι,	ὅτι	οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο
[5, 4]	ἐκβεβηκότα, καὶ ὅτι ἔπεσε, καὶ	ὅτι	οὐκ ἀνέστη ἡ πόλις ἐπὶ
[5, 10]	ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν	ὅτι	οὐκ ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς
[5, 7]	τοῦ συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν· δεικνὺς	ὅτι	οὐκ ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης,
[5, 5]	καὶ μὴ ἀξίου περὶ αὐτῶν,	ὅτι	οὐκ εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´ ὅτε
[5, 10]	τέσσαρά ἐστιν ἔτη. Δηλῶν τοίνυν,	ὅτι	οὐκ ἐκείνην λέγει τὴν ἐρήμωσιν
[5, 12]	αὐτὸ τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος,	ὅτι	οὐκ ἐν ἑνὶ τόπῳ στήσεται
[5, 12]	τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων,	ὅτι	οὐκ ἔτι εἰς μίαν πόλιν,
[5, 1]	περιουσίας καὶ τοῦτο ἀποδείξωμεν πάλιν,	ὅτι	οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ ναὸς,
[5, 12]	οὖν μετὰ τούτων δεῖξαι πάιν,	ὅτι	οὔτε θυσία, οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε
[5, 4]	καὶ ἀπ´ ἐκείνων ποιήσομαι φανερὸν,	ὅτι	οὔτε τὴν πόλιν, οὔτε τὸν
[5, 5]	ἔτη· τὸν τρόπον τῆς δουλείας,	ὅτι	οὐχ ἁπλῶς δουλώσουσιν, ἀλλὰ καὶ
[5, 10]	τοῦτο δὲ αὐτὸ δηλῶν σαφέστερον,	ὅτι	οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν τὰ
[5, 1]	σὺ ποιεῖς νῦν. Ὅθεν δῆλον	ὅτι	παρανομεῖς νῦν, κἂν μέλλῃς τὴν
[5, 5]	οὕτω πώς φησι· Γινώσκων γνώσῃ.	ὅτι	πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα σου
[5, 10]	μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς	ὅτι	περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ προεφήτευσε,
[5, 5]	μέμνημαι. Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς,	ὅτι	περὶ τούτων ταῦτά φησιν, εἰπὼν,
[5, 4]	ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά σου,	ὅτι	ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα τὸν λόγον,
[5, 7]	ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ ἔλεγε δεικνὺς,	ὅτι	πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων πεσοῦνται.
[5, 1]	ἔχων τὴν πόλιν; κἂν εἴπῃ,	ὅτι	Προσδοκῶ τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ
[5, 4]	φησιν ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας· Γινώσκω	ὅτι	σκληρὸς εἶ σὺ πρὸς τὸν
[5, 12]	καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες (ἂν εἴποιμεν,	ὅτι	συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην αὕτη ἡ
[5, 11]	ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν,	ὅτι	συμβαίνει χρόνῳ ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν,
[5, 1]	γὰρ σπουδαζόμενον ἦν ἡμῖν ἀποδεῖξαι,	ὅτι	τὰ γινόμενα νῦν ὑπ´ αὐτῶν
[5, 12]	τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ λέγῃς,	ὅτι	τὰ δεινὰ ταῦτα ἃ προέλεγον,
[5, 4]	προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς,	ὅτι	Τὰ εἴδωλά μοι ἐποίησε, καὶ
[5, 12]	προφήτας φανερῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας,	ὅτι	τὰ μὲν ὑμέτερα λήψεται τέλος,
[5, 8]	αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν ὁ προφήτης; Καὶ	ὅτι	ταῦτα οὐ στοχαζόμενος λέγω, φέρε
[5, 7]	καὶ πρὸς ἀνατολήν. Καὶ δηλῶν	ὅτι	τὴν Ἰουδαϊκὴν καθεῖλε πολιτείαν, φησί·
[5, 11]	ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν,	ὅτι	τῆς πόλεως ἔξω θύειν οὐκ
[5, 3]	Θεοῦ δυνάμεως γίνεται. ~γʹ Καὶ	ὅτι	τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι
[5, 4]	ἐν αὐτῷ γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ	ὅτι	τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, καὶ πάντα
[5, 9]	τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας ἀνέγραψε, καὶ	ὅτι	ὑπ´ αὐτῶν αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα,
[5, 11]	συνέβη, ἵνα μή τινες λέγωσιν,	ὅτι	Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´
[5, 3]	Τυάνων πεποιηκέναι; Ἀλλ´ ἵνα μάθῃς	ὅτι	ψεῦδος πάντα ἐκεῖνα ἦν καὶ
[5, 11]	προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν, οὐκ εἰδότες	ὅτι	ψήφῳ Θεοῦ πολεμοῦσι, κελευούσῃ διὰ
[5, 11]	οὐκ ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν	ὁτιοῦν	ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας. Ὥστε
[5, 4]	ἀποδείξεις. Ὅταν γάρ τινες ὑπὲρ	ὁτουοῦν	πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος
[5, 12]	ἂν λεχθείη καὶ μόνη καθαρά.	Οὐ	γὰρ διὰ καπνοῦ καὶ κνίσσης,
[5, 12]	προσώπων δὲ τῶν προσαγόντων αὐτήν·	οὐ	γὰρ εἶπεν, Ἐν τῷ Ἰσραὴλ,
[5, 12]	πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ τόπου·	οὐ	γὰρ ἐν μιᾷ πόλει, καθάπερ
[5, 11]	χρόνου. Καὶ σκόπει νίκης περιφάνειαν.	Οὐ	γὰρ ἐν χρόνοις βασιλέων εὐσεβῶν
[5, 3]	Ζήνωνος καὶ τοῦ Τυανέως μεμνήμεθα·	οὐ	γὰρ ἐξ οἰκείας τοῦτο ποιοῦμεν
[5, 2]	μᾶλλον δὲ ἐμφυλίου παντὸς χαλεπώτερος.	Οὐ	γὰρ πολῖται πολίταις μόνον, ἀλλὰ
[5, 9]	ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν καὶ τῶν ἀδικιῶν;	Οὐ	γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´ ἐπεξιέναι τοῖς
[5, 6]	Ἦλθεν ἐφ´ ἡμᾶς κακὰ, οἷα	οὐ	γέγονε ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ,
[5, 7]	καὶ ἔσται καιρὸς θλίψεως, οἷος	οὐ	γέγονεν ἀφ´ οὗ γεγένηται ἔθνος
[5, 12]	χάριτος ἔλεγεν ὁ Παῦλος, ὅτι	οὐ	δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς
[5, 12]	λεγομένοις. Καὶ γὰρ τὰ εἰρημένα	οὐ	δι´ ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ δι´
[5, 12]	ὡς τῆς προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης,	οὐ	διὰ τὴν οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ
[5, 5]	παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´	οὐ	διὰ τούτους ταῦτα λέγω, φησὶν,
[5, 5]	Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα	οὐ	δίδοται τοῖς οἰκέταις σου, φησὶ,
[5, 3]	εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν,	οὐ	δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτὸ, μή ποτε
[5, 4]	τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς	οὐ	θεοῖς ἀνετίθεσαν τὰ γινόμενα, καὶ
[5, 3]	Μωϋσῆ; ὅλως γάρ ἐστι σύγκρισις;	Οὐ	κατὰ σύγκρισιν τοῦτο ποιῶν εἶπον,
[5, 2]	τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ πύλαι ᾅδου	οὐ	κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί οὖν, εἰπέ
[5, 1]	ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς εἰπών·	Οὐ	μὴ μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον
[5, 11]	εὐθέως κατέφλεξέ τε πολλοὺς ἀνθρώπους,	οὐ	μὴν ἀλλὰ καὶ τοὺς λίθους
[5, 8]	σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς πῶς	οὐ	μόνον μέχρις ἐνιαυτῶν καὶ μηνῶν,
[5, 11]	καὶ τῆς ἀκαίρου φιλονεικίας ἔστησεν	οὐ	μόνον τοὺς τὸ ἔργον ἐπιχειρήσαντας,
[5, 2]	ῥητὰ, οὐδὲ ἔργῳ φορητὰ, καὶ	οὐ	παρὰ τῶν ἔξωθεν μόνον, ἀλλὰ
[5, 11]	ἡμεῖς πάντες· ἐφ´ ἡμῶν γὰρ,	οὐ	πρὸ πολλοῦ ταῦτα γέγονε χρόνου.
[5, 5]	Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δανιὴλ	οὐ	πρότερον ὑπὲρ αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν
[5, 4]	ἔκβασιν ἠναισχύντουν ὡς μὴ προακηκοότες,	οὐ	προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ ἐσόμενα
[5, 7]	νότον, καὶ πάντα τὰ θηρία	οὐ	στήσονται ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ
[5, 8]	ὁ προφήτης; Καὶ ὅτι ταῦτα	οὐ	στοχαζόμενος λέγω, φέρε καὶ ἕτερον
[5, 3]	ἐπὶ τὴν γῆν, ἀλλὰ μάχαιραν·	οὐ	τὴν γνώμην τὴν ἑαυτοῦ λέγων,
[5, 9]	ἐνταῦθα χρόνος εἴρηται, φησί· χρόνος,	οὐ	τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´ ὅσον
[5, 1]	ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ	οὐ	τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι
[5, 4]	Ζαχαρίαν τὸν υἱὸν Βαραχίου. Καὶ	οὐ	τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν
[5, 10]	ἔσται ἡ ἐρήμωσις; Καὶ ὅτι	οὐ	ψεῦδος τὰ εἰρημένα, φέρε καὶ
[5, 7]	θλίψεως, οἷος οὐ γέγονεν ἀφ´	οὗ	γεγένηται ἔθνος ἐπὶ τῆς γῆς,
[5, 5]	καὶ ἐκ πάντων τῶν τόπων,	οὗ	διέσπειρα ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ Κύριος,
[5, 12]	Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι´	οὗ	καὶ μεθ´ οὗ τῷ Πατρὶ
[5, 1]	ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἕως	οὗ	καταλυθῇ, τὸν ἀφανισμὸν τὸν παντελῆ
[5, 8]	τοῦ μετώπου μέγιστον ἀναφύσαντα κέρας·	οὗ	κλασθέντος, ἄλλα ἀναβλαστῆσαι τέσσαρα καθ´
[5, 6]	ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδὲς,	οὗ	οὐκ ἀκούσῃ τῆς φωνῆς αὐτοῦ,
[5, 1]	πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν πολλῶν, ἕως	οὗ	πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν, τὸν
[5, 12]	Χριστοῦ, δι´ οὗ καὶ μεθ´	οὗ	τῷ Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα
[5, 7]	κριὸς εἷς ἑστηκὼς πρὸ τοῦ	Οὐβὰλ,	καὶ αὐτῷ κέρατα ὑψηλὰ, καὶ
[5, 7]	ὁράματι, καὶ ἤμην ἐπὶ τοῦ	Οὐβάλ·	τόπον τινὰ Περσικῇ φωνῇ καλῶν
[5, 4]	τοῦ χρόνου προηγόρευται. Διὰ τοῦτο	οὐδὲ	ἁπλῶς ἐν τόμῳ γράφει, ἀλλ´
[5, 6]	ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς,	οὐδὲ	ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ λοιπὸν τὴν
[5, 10]	τῶν πραγμάτων ἐστὶν ἡ φωνή·	οὐδὲ	γὰρ ἂν ἔχοιμεν ἄλλον καιρὸν
[5, 2]	ἐποίησεν· οὐδὲ ὁ τόπος κατάδηλος·	οὐδὲ	γὰρ ἐν θεάτρῳ παρελθοῦσα τοῦτο
[5, 11]	νέοις δῆλόν ἐστι καὶ καταφανές.	Οὐδὲ	γὰρ ἐπὶ Ἀδριανοῦ καὶ Κωνσταντίνου
[5, 12]	μετὰ τοὺς ἄλλους προφήτας ἐλθόντος·	οὐδὲ	γὰρ Ἡσαΐου παράγω μαρτυρίαν τέως,
[5, 2]	Χριστοῦ, καὶ ποῖος ὁ τρόπος.	Οὐδὲ	γὰρ τοῦτο μόνον προεῖπεν καὶ
[5, 9]	ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ μοι νῦν·	οὐδὲ	γὰρ ὑπὲρ τῶν τυχόντων ἡμῖν
[5, 12]	γὰρ διὰ καπνοῦ καὶ κνίσσης,	οὐδὲ	δι´ αἱμάτων καὶ λύτρων, ἀλλὰ
[5, 6]	οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν,	οὐδὲ	διελύσαντο τὰ πλημμελήματα δι´ ὧν
[5, 10]	δὲ αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ,	οὐδὲ	δὶς, ἀλλὰ καὶ τρὶς ἐπιχειρήσαντας
[5, 6]	καὶ ταῦτα παρενέβαλλον οὐχ ἁπλῶς	οὐδὲ	εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε μικρὸν ὑμῶν
[5, 12]	οὐκ ἔτι εἰς μίαν πόλιν,	οὐδὲ	εἰς ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι
[5, 1]	οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ ναὸς,	οὐδὲ	εἰς τὴν προτέραν ἐπανήξουσι πολιτείαν.
[5, 6]	εἰπεῖν, καὶ δεῖξαι σαφῶς, πῶς	οὐδὲ	εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό τινα λύσιν
[5, 3]	τὴν ἀλήθειαν συσκιάσαι σπεύδων· ἀλλ´	οὐδὲ	ἐκεῖ τι ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα,
[5, 1]	ψευδομένους, κἂν ἀληθεύωσιν ἔν τισιν,	οὐδὲ	ἐκεῖνα ῥᾳδίως παραδεχόμεθα. ~βʹ Φέρε
[5, 4]	ἀνάγκην ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ ἀναστήσεται,	οὐδὲ	ἐμὸν τοῦτο ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων,
[5, 5]	οὐκ εὐθέως, οὐδὲ ἐν προοιμίοις,	οὐδὲ	ἐν ἀρχῇ τῆς κολάσεως, τὴν
[5, 3]	οὐκ ἐν μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ,	οὐδὲ	ἐν δυσὶ καὶ τρισὶ, καὶ
[5, 5]	εἰς δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως,	οὐδὲ	ἐν προοιμίοις, οὐδὲ ἐν ἀρχῇ
[5, 3]	ἀλλ´ οὐδὲ ἐκεῖ τι ἴσχυσεν,	οὐδὲ	ἐνταῦθα, ἀλλ´ αὐτὸ δὴ τοῦτο
[5, 3]	τὰς Ἀθήνας, οὐκ ἀπὸ προφητῶν	οὐδὲ	ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο, ἀλλ´
[5, 2]	γυναῖκες, μυρία τοὺς ἀρχομένους εὐεργετήσασαι,	οὐδὲ	ἐξ ὀνόματός εἰσί τισι γνώριμαι.
[5, 3]	ἀξιοπιστότερον τῶν Εὐαγγελίων εἶναι ἐνόμιζεν,	οὐδὲ	ἐπειδὴ τὰ γράμματα τὰ ἐκεῖ
[5, 2]	οὐδὲν τούτων κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν,	οὐδὲ	ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ τὸ δὴ
[5, 2]	μυρία βασανιστήρια οὐδὲ λόγῳ ῥητὰ,	οὐδὲ	ἔργῳ φορητὰ, καὶ οὐ παρὰ
[5, 12]	γὰρ Ἡσαΐου παράγω μαρτυρίαν τέως,	οὐδὲ	Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν ἄλλων προφητῶν
[5, 3]	ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν, καὶ	οὐδὲ	ἴχνος οὐδὲ σκιά τις ἐφάνη
[5, 10]	καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν κατακλυσμῷ·	οὐδὲ	λείψανον ἔσται λοιπὸν, οὐδὲ ῥίζα
[5, 2]	δημεύσεις, καὶ ἕτερα μυρία βασανιστήρια	οὐδὲ	λόγῳ ῥητὰ, οὐδὲ ἔργῳ φορητὰ,
[5, 10]	γὰρ ἐνταῦθα οὐχ ἡμερῶν φησιν,	οὐδὲ	μηνῶν, ἀλλ´ ἑβδομάδας ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ
[5, 1]	ἰσχύν. Ἀλλ´ οὐδὲ οὕτω πιστεύεις,	οὐδὲ	νομίζεις αὐτὸν εἶναι Θεὸν, καὶ
[5, 2]	μεταξὺ γὰρ τῶν μαθητῶν ἐποίησεν·	οὐδὲ	ὁ τόπος κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ
[5, 2]	ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ ἦν ἀπεῤῥιμμένη·	οὐδὲ	οἱ μάρτυρες πολλοί· μεταξὺ γὰρ
[5, 1]	αὐτοῦ καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν. Ἀλλ´	οὐδὲ	οὕτω πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις αὐτὸν
[5, 6]	ἣν ὑπέμειναν εἰς μέσον ἀγαγὼν,	οὐδὲ	οὕτως ἐκ τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι.
[5, 1]	φανερὰν ὑπόσχεσιν ἔχοντες καὶ ὡμολογημένην,	οὐδὲ	οὕτως ἐτόλμων πρὸ τῆς ὑποσχέσεως
[5, 1]	ὁρᾷν ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε ἔσται,	οὐδὲ	οὕτως ἔχουσί τινα ἀπολογίαν ἐν
[5, 3]	τριάκοντα, ἢ πεντήκοντα, μάλιστα μὲν	οὐδὲ	οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´
[5, 10]	κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον ἔσται λοιπὸν,	οὐδὲ	ῥίζα πάλιν ἀναβλαστάνουσα, καὶ ἕως
[5, 2]	οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν μνήμην,	οὐδὲ	σβέσει ποτέ· καίτοι οὐδὲ τὸ
[5, 3]	τὴν ἅλωσιν, καὶ οὐδὲ ἴχνος	οὐδὲ	σκιά τις ἐφάνη ποτὲ τῆς
[5, 11]	οὐκ ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες πράγμασιν,	οὐδὲ	συνεῖδον, ὅτι εἰ μὲν ἄνθρωπος
[5, 3]	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν αὐξανόμενα, καὶ	οὐδὲ	τῆς Ἐκκλησίας πύλαι ᾅδου κατίσχυσαν,
[5, 2]	μνήμην, οὐδὲ σβέσει ποτέ· καίτοι	οὐδὲ	τὸ ἔργον περιφανές· τί γὰρ
[5, 2]	γὰρ ἦν, τὸ ἔλαιον καταχέειν;	οὐδὲ	τὸ πρόσωπον ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ
[5, 3]	καὶ μαθητὰς ἐσχηκότων, ἐκείνων μὲν	οὐδὲ	τοὔνομα μέχρι τήμερόν ἐστι γνώριμον,
[5, 12]	παράγω μαρτυρίαν τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου,	οὐδὲ	τῶν ἄλλων προφητῶν τῶν πρὸ
[5, 9]	καὶ εἰπεῖν, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν,	οὐδὲ	χρόνον γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´ ἐπειδὴ
[5, 2]	ἐστιν ἡ γυνὴ, καὶ χρόνος	οὐδεὶς	λήθῃ τὸ γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν;
[5, 3]	ὄντων τῶν κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν	οὐδείς.	Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι ὁ Χριστὸς
[5, 11]	θεμέλια· κἂν τὴν αἰτίαν ζητήσῃς,	οὐδεμίαν	ἀλλ´ ἢ ταύτην ἀκούσεις. Καὶ
[5, 4]	ναὸν λοιπὸν ἀπολήψονται· καίτοι γε	οὐδεμίαν	εἶχον ἀνάγκην ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ
[5, 5]	ὑπέμειναν χαλεπωτάτας οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ	οὐδεμίαν	χωρὶς προῤῥήσεως αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ
[5, 12]	πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν.	Οὐδὲν	γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως, ὅταν ἡ
[5, 3]	οἰκιῶν τῶν πατρῴων, καὶ πρὸς	οὐδὲν	ἐπιστρέφονται τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες
[5, 3]	ἦν καὶ φαντασία, καὶ ἀληθὲς	οὐδὲν,	ἔσβεσται, καὶ τέλος εὐθὺς ἔλαβεν.
[5, 1]	τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον,	οὐδὲν	ἐτόλμων ποιεῖν ὧν σὺ ποιεῖς
[5, 6]	φιλανθρωπίαν σου μόνην· ἕτερον γὰρ	οὐδὲν	ἔχομεν δικαίωμα σωτηρίας. Εἰπὼν δὴ
[5, 4]	πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ ἐν ἔργοις	οὐδὲν	ἔχοντες δεῖξαι ὧν λέγουσι, κομπάζοντες
[5, 5]	ἐντολὰς αὐτοῦ ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν	οὐδὲν	ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ
[5, 12]	μαρτυρίαν ὁρῶν σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´	οὐδὲν	θαυμαστόν· τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν τὸ
[5, 2]	ἄσημον τοῦ τόπου, οὔτε ἄλλο	οὐδὲν	ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι τὴν μνήμην·
[5, 6]	γὰρ καὶ οὗτος δεικνὺς, ὅτι	οὐδὲν	οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν,
[5, 9]	κρατεῖν, ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων μὲν	οὐδὲν	τοιοῦτον εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι μὲν
[5, 2]	φίλοι φίλοις συνεῤῥήγνυντο· ἀλλ´ ὅμως	οὐδὲν	τούτων κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ
[5, 6]	Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς ἀνθρώπους περιελθὼν,	οὐδένα	ἑώρα δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι τὸν
[5, 3]	ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας διελέγετο τοὺς	οὐδενὶ	τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν
[5, 1]	τὸν ναὸν ὁρᾷν ἀνιστάμενον, ὅπερ	οὐδέποτε	ἔσται, οὐδὲ οὕτως ἔχουσί τινα
[5, 6]	καὶ οὗτος δεικνὺς, ὅτι οὐδὲν	οὐδέπω	τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ
[5, 11]	καὶ στασιασταί· μετὰ γὰρ τὴν	Οὐεσπασιανοῦ	καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ
[5, 10]	ἐκείνην, τὴν ἐπὶ Πομπηΐου, καὶ	Οὐεσπασιανοῦ,	καὶ Τίτου, περαιτέρω προάγων τὸν
[5, 1]	ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ μάρτυρα τούτων	οὐκ	ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν
[5, 6]	ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ	οὐκ	ἀκούσῃ τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ
[5, 4]	πρὸς ἡμᾶς τῷ ὀνόματι Κυρίου,	οὐκ	ἀκουσόμεθά σου, ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν
[5, 12]	τῷ Θεῷ; πότε θυσία καθαρά;	Οὐκ	ἂν ἔχοις ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν,
[5, 4]	οὐδεμίαν εἶχον ἀνάγκην ἀποδεῖξαι, ὅτι	οὐκ	ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο ἦν,
[5, 2]	ταύτην εἶναι τὴν προαναφώνησιν; Ἀλλ´	οὐκ	ἀνέξεται τῶν πραγμάτων ἡ μαρτυρία,
[5, 4]	καὶ ὅτι ἔπεσε, καὶ ὅτι	οὐκ	ἀνέστη ἡ πόλις ἐπὶ χρόνον
[5, 1]	παραγράφεται τὴν μαρτυρίαν πάντως, καὶ	οὐκ	ἀνέχεται τῶν εἰρημένων. Ἐχθρὸς γὰρ,
[5, 5]	ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ δίκην ἔδωκαν,	οὐκ	ἀξίαν μὲν τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν
[5, 5]	ἐδούλευσαν χρόνον, καὶ τὸν μισθὸν	οὐκ	ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν
[5, 6]	Καὶ γὰρ ὡς ἐκείνους, φησὶν,	οὐκ	ἀπὸ κατορθωμάτων (ἔσωσας, ἀλλὰ τὴν
[5, 3]	εἰσελθὼν γὰρ εἰς τὰς Ἀθήνας,	οὐκ	ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων
[5, 10]	πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν ὅτι	οὐκ	ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἐπανόδου·
[5, 7]	συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν· δεικνὺς ὅτι	οὐκ	ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ
[5, 2]	καὶ ἡ νῦν ἀσφάλεια αὐτῆς	οὐκ	ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης,
[5, 1]	δὲ μάρτυρα τούτων οὐκ ἄγγελον,	οὐκ	ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν τὸν τῆς
[5, 3]	πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ δὲ Χριστὸς	οὐκ	ἔγραψε πολιτείαν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 11]	ἐπὶ τὴν προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν,	οὐκ	εἰδότες ὅτι ψήφῳ Θεοῦ πολεμοῦσι,
[5, 5]	μὴ ἀξίου περὶ αὐτῶν, ὅτι	οὐκ	εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´ ὅτε τὴν
[5, 10]	ἐστιν ἔτη. Δηλῶν τοίνυν, ὅτι	οὐκ	ἐκείνην λέγει τὴν ἐρήμωσιν τοῦ
[5, 4]	ἔχειν, ὡς τὰ γραμμάτιά φησιν,	οὐκ	ἐκεῖνος ὁ προφέρων τὰ γραμμάτια.
[5, 8]	τῶν ἀσεβούντων εἶδον τὴν μεταβολὴν,	οὐκ	ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ τοὺς
[5, 6]	Ἡ ἁπαλὴ, ἡ τρυφερὰ, ἧς	οὐκ	ἔλαβε πεῖραν ὁ ποῦς αὐτῆς
[5, 12]	τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος, ὅτι	οὐκ	ἐν ἑνὶ τόπῳ στήσεται τὰ
[5, 3]	γυναιξὶν ἀνδρῶν ποθεινότερος; Καὶ ταῦτα	οὐκ	ἐν μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ, οὐδὲ
[5, 11]	ὅτι τῆς πόλεως ἔξω θύειν	οὐκ	ἔνι, ἀλλὰ παρανομοῦσι πᾶν ὁτιοῦν
[5, 11]	βούληται μένειν καθῃρημένα, ἀναστῆσαι πάλιν	οὐκ	ἔνι. Ἔστω δὲ, Ἰουδαῖοι, ὅτι
[5, 4]	τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ Θεὸς,	οὐκ	ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξ
[5, 3]	τοῦ βωμοῦ τὴν παραίνεσιν ἐποιεῖτο·	οὐκ	ἐπειδὴ τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν
[5, 3]	εἰπεῖν, ὅτι εἶπε μὲν ταῦτα,	οὐκ	ἐπήγαγε δὲ τὸ τέλος. Πολλοὶ
[5, 10]	ἀποκριθῆναι, καὶ (τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ.	Οὐκ	ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ´
[5, 2]	ᾄδεται, καὶ χρόνου πλῆθος τοσοῦτον	οὐκ	ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν μνήμην, οὐδὲ
[5, 10]	ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρῖμα	οὐκ	ἔσται ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν
[5, 12]	καὶ μάχεται τῷ Μωϋσῇ. Ἀλλ´	οὐκ	ἔστι μάχη καὶ φιλονεικία· περὶ
[5, 2]	τοῦ τῆς γυναικὸς κατορθώματος, καὶ	οὐκ	ἔστι μέρος τῆς οἰκουμένης, ὃ
[5, 3]	καὶ οἰκουμένῃ καὶ ἀοικήτῳ. Καὶ	οὐκ	ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἶπε μὲν
[5, 3]	ταῦτα μυρίων ὄντων τῶν κωλυόντων;	Οὐκ	ἔστιν οὐδείς. Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι
[5, 12]	προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι	οὐκ	ἔτι εἰς μίαν πόλιν, οὐδὲ
[5, 9]	συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου·	οὐκ	ἔτι ἐπὶ τὸν λαὸν τὸν
[5, 9]	στήσεταί που τὰ τῆς ἐρημώσεως,	οὐκ	ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ τὸν
[5, 5]	δουλεία διηγόρευται, καὶ ὁ προφήτης	οὐκ	ἐτόλμησε πρὸ τοῦ διωρισμένου χρόνου
[5, 9]	γὰρ ὅτι αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα,	οὐκ	ἐτόλμησε προσθεῖναι καὶ εἰπεῖν, ὅτι
[5, 5]	μεγάλα ἁμαρτήματα εἰς δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας,	οὐκ	εὐθέως, οὐδὲ ἐν προοιμίοις, οὐδὲ
[5, 12]	τοῦ τόπου αὐτοῦ. Καίτοι γε	οὐκ	ἐφεῖτο τοῦτο, ἀλλ´ εἰς ἕνα
[5, 1]	γὰρ αὐτὸν, τίνος ἕνεκεν νηστεύεις,	οὐκ	ἔχων τὴν πόλιν; κἂν εἴπῃ,
[5, 11]	Χριστοῦ περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν, τὴν	οὐκ	ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐκεῖνον.
[5, 1]	Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῶν εὐεργεσιῶν	οὐκ	ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι τὴν δύναμιν,
[5, 5]	ἀπὸ τῶν κριμάτων σου, καὶ	οὐκ	ἠκούσαμεν τῶν δούλων σου τῶν
[5, 3]	προσθεὶς, ἐπὶ τὸ προκείμενον βαδιοῦμαι.	Οὐκ	ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, φησὶν, ἐπὶ
[5, 7]	πρόσωπον τῆς γῆς πάσης, καὶ	οὐκ	ἦν ἁπτόμενος τῆς γῆς· καὶ
[5, 5]	ἐν ἀργυρίῳ (καὶ χρυσίῳ, καὶ	οὐκ	ἦν ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν
[5, 7]	οὐ στήσονται ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ	οὐκ	ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς
[5, 7]	ἀμφότερα τὰ κέρατα αὐτοῦ, καὶ	οὐκ	ἦν ὁ ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν
[5, 5]	καὶ ἐθαύμαζον τὴν ὅρασιν, καὶ	οὐκ	ἦν ὁ συνιών· καὶ συνῆκα
[5, 9]	ὁ ταῦτα γράψας, ἀλλ´ οὖν	οὐκ	ἠνέσχετο τὴν ὑμετέραν ζηλῶσαι φιλονεικίαν.
[5, 11]	τὴν τῶν ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ	οὐκ	ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ
[5, 11]	νῦν καθάπερ καὶ πρότερον. Καὶ	οὐκ	ᾐσχύνοντο οἱ μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι
[5, 5]	τὸ σπέρμα σου ἐν γῇ	οὐκ	ἰδίᾳ· καὶ δουλώσουσιν αὐτὸ, καὶ
[5, 4]	καὶ ἐγενήθημεν χρηστοὶ, καὶ κακὰ	οὐκ	οἴδαμεν· καὶ ὡς θυμιῶντες τῇ
[5, 11]	οὐρανῶν δυνατὸς ἦν; τούτου δὲ	οὐκ	ὄντος, ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος ἦν
[5, 10]	καὶ ὄψει τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην	οὐκέτι	τέλος ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο δὲ
[5, 3]	καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἁλώσεται, καὶ	οὐκέτι	τῶν Ἰουδαίων ἔσται πόλις ἡ
[5, 5]	φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς νόμους μέμνησαι;	οὐκοῦν	ἄξιοί εἰσι συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες
[5, 3]	τῶν κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν οὐδείς.	Οὐκοῦν	δῆλον, ὅτι ὁ Χριστὸς οὐχὶ
[5, 1]	πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς αὐτόν·	Οὐκοῦν	ἕως ἂν ἀπολάβῃς ἡσύχαζε. Καὶ
[5, 9]	ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι μὲν	οὖν	αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ
[5, 12]	λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν	οὖν	ἀκούσῃς τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ
[5, 12]	αὐτοῖς καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ Ἔτι	οὖν	ἀμφισβητεῖς, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ τὴν
[5, 2]	τὴν φήμην ταύτην διασπείραντος; Ταῦτα	οὖν	ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ μοι, τὸ
[5, 3]	ποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε. Πόθεν	οὖν	δῆλον ἔσται, ὅτι, ἐὰν ᾖ
[5, 2]	ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί	οὖν,	εἰπέ μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι τῶν
[5, 8]	θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ	οὖν	ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος τοῦτο τὸ
[5, 6]	τῶν συνεχῶν ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε	οὖν	ἐπανίωμεν ὅθεν ἐξέβημεν ταῦτα εἰπεῖν,
[5, 6]	αὐτοὺς κακῶν οὔτε ἀπαλλαγήν. Τίς	οὖν	ἐστιν ἡ τρίτη; Ἡ ἐπὶ
[5, 6]	ἐκ τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα	οὖν	εὐγνωμοσύνην οἰκέτου. Καὶ γὰρ καὶ
[5, 2]	λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´	οὖν	ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε τέλος
[5, 3]	καθάπερ καὶ πρότερον. Εἰ μὲν	οὖν	ἐψεύσατο πάντα ἐκεῖνα, καὶ μὴ
[5, 2]	ἐκεῖνα ῥᾳδίως παραδεχόμεθα. ~βʹ Φέρε	οὖν,	ἴδωμεν ὁποῖον τὸ ἦθος τοῦ
[5, 2]	τοῖς ἡλίου φανερωτέροις πράγμασιν. Τί	οὖν	καὶ ἄλλο προεῖπεν, ἴδωμεν. Προσῆλθεν
[5, 3]	καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν πράγματα· ὅπερ	οὖν	καὶ ἐγένετο. Ἀνέμειναν, καὶ δι´
[5, 3]	διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν τρόπον. Ἐπεὶ	οὖν	καὶ ἡμῖν πρὸς Ἰουδαίους ὁ
[5, 4]	μάτην ἀναισχυντεῖς; ~(δʹ Ἤρκει μὲν	οὖν	καὶ τὰ εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν
[5, 3]	σου τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν	οὖν	μετὰ τὴνἅλωσιν δέκα μόνον ἔτη
[5, 12]	καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων. Ἐνῆν μὲν	οὖν	μετὰ τούτων δεῖξαι πάιν, ὅτι
[5, 4]	καὶ ἐν λιμῷ ἐξελίπομεν· ἵνα	οὖν	μηδὲν τῶν συμβαινόντων τοῖς εἰδώλοις
[5, 5]	μὲν τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´	οὖν	ὅμως, προσέρχεται τῷ Θεῷ λοιπὸν
[5, 1]	τὰ ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα· ὥσπερ	οὖν	ὅταν ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν ἀληθεύωσιν
[5, 5]	τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ	οὖν	οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας,
[5, 9]	ἀνὴρ ὁ ταῦτα γράψας, ἀλλ´	οὖν	οὐκ ἠνέσχετο τὴν ὑμετέραν ζηλῶσαι
[5, 1]	κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης. Ἡ μὲν	οὖν	πρὸς Ἰουδαίους μάχη τέλος ἔλαβε
[5, 12]	αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ	οὖν	Σοφονίας οὕτω πώς φησιν· Ἐπιφανήσεται
[5, 1]	πολιτείαν αὐτὴν ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν	οὖν	τὸ τὴν τῶν Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν
[5, 10]	καθάπερ ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν. Τίς	οὖν	ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν
[5, 10]	Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα καὶ περίτειχος. Ἐπειδὰν	οὖν,	φησὶν, ἀναστῇ, καὶ τὸ οἰκεῖον
[5, 1]	ἄνθρωπον ἕνα τῶν πολλῶν. Φέρε	οὖν,	ὡς ἐπ´ ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν
[5, 8]	ἄξιοι. ~ηʹ Ἀλλὰ τὸ ζητούμενον	οὔπω	καὶ νῦν ἀποδέδεικται ἡμῖν. Τί
[5, 1]	καὶ νῦν ἐστιν ἐν τοῖς	οὐρανοῖς.	Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῶν εὐεργεσιῶν
[5, 7]	κατὰ τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ	οὐρανοῦ.	Ἐντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν Ἀντιόχου
[5, 4]	ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ	οὐρανοῦ,	καὶ σπένδειν αὐτῇ σπονδὰς, καθὰ
[5, 4]	ὡς θυμιῶντες τῇ βασιλίσσῃ τοῦ	οὐρανοῦ,	καὶ σπένδοντες αὐτῇ σπονδὰς, ἠλαττώθημεν
[5, 6]	οὐ γέγονε ὑποκάτω παντὸς τοῦ	οὐρανοῦ,	κατὰ τὰ γενόμενα ἐν Ἰσραήλ.
[5, 11]	ἄνωθεν ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ τῶν	οὐρανῶν	δυνατὸς ἦν; τούτου δὲ οὐκ
[5, 4]	μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν	Οὐρίαν	τὸν ἱερέα, καὶ τὸν Ζαχαρίαν
[5, 6]	κλῖνον, ὁ Θεός μου, τὸ	οὖς	σου, καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον τοὺς
[5, 3]	ἀληθῆ οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς τινας,	οὓς	προείπομεν, ἵνα καὶ οὗτος εἷς
[5, 12]	θυσίαν, ὡς τῆς προτέρας ἀκαθάρτου	οὔσης,	οὐ διὰ τὴν οἰκείαν φύσιν,
[5, 2]	τῆς διανοίας τῶν ἀκουόντων ἁπαλωτέρας	οὔσης,	τοσούτους συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ μὴ
[5, 2]	οὔτε τὸ ἄσημον τοῦ τόπου,	οὔτε	ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι
[5, 1]	καὶ τοῦτο ἀποδείξωμεν πάλιν, ὅτι	οὔτε	ἀναστήσεται λοιπὸν ὁ ναὸς, οὐδὲ
[5, 6]	ἔσεσθαι τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν	οὔτε	ἀπαλλαγήν. Τίς οὖν ἐστιν ἡ
[5, 12]	ὅτι οὔτε θυσία, οὔτε ἱερωσύνη,	οὔτε	βασιλεὺς αρὰ Ἰουδαίοις ἔσται λοιπόν.
[5, 8]	διαμερισμὸν εἰς αὐτοὺς τῆς βασιλείας·	οὔτε	δὲ παῖδας ὄντας αὐτοῦ οὔτε
[5, 12]	οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ,	οὔτε	ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί.
[5, 12]	γύναι, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ὅτε	οὔτε	ἐν τῷ ὄρει τούτῳ, οὔτε
[5, 2]	μόνον παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως	οὔτε	ἡ εὐτέλεια τοῦ προσώπου, οὔτε
[5, 2]	οὔτε ἡ εὐτέλεια τοῦ προσώπου,	οὔτε	ἡ ὀλιγότης τῶν μαρτύρων, οὔτε
[5, 12]	μετὰ τούτων δεῖξαι πάιν, ὅτι	οὔτε	θυσία, οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε βασιλεὺς
[5, 12]	δεῖξαι πάιν, ὅτι οὔτε θυσία,	οὔτε	ἱερωσύνη, οὔτε βασιλεὺς αρὰ Ἰουδαίοις
[5, 8]	οὔτε δὲ παῖδας ὄντας αὐτοῦ	οὔτε	συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν τῆς
[5, 4]	ἀπ´ ἐκείνων ποιήσομαι φανερὸν, ὅτι	οὔτε	τὴν πόλιν, οὔτε τὸν ναὸν
[5, 2]	οὔτε ἡ ὀλιγότης τῶν μαρτύρων,	οὔτε	τὸ ἄσημον τοῦ τόπου, οὔτε
[5, 4]	φανερὸν, ὅτι οὔτε τὴν πόλιν,	οὔτε	τὸν ναὸν λοιπὸν ἀπολήψονται· καίτοι
[5, 5]	ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν ἔχουσιν	οὗτοι	δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ τοῦτο τῶν
[5, 11]	γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ Ἀδριανοῦ συστάντες	οὗτοι	οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ τὴν
[5, 1]	ποιῆσαί τι τῶν νομίμων ὧν	οὗτοι	ποιοῦσι νῦν· οὕτω καὶ σὺ
[5, 3]	αὐτῶν δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται,	οὗτος	δὲ μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν, τί
[5, 3]	τοὔνομα μέχρι τήμερόν ἐστι γνώριμον,	οὗτος	δὲ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης θεραπεύεται;
[5, 6]	εὐγνωμοσύνην οἰκέτου. Καὶ γὰρ καὶ	οὗτος	δεικνὺς, ὅτι οὐδὲν οὐδέπω τῶν
[5, 12]	ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις.	Οὗτος	εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς αὐτῶν·
[5, 12]	σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς.	Οὗτος	εἶπεν, Ἐπὶ τὰ ἔθνη· ἐκεῖνός
[5, 3]	τινας, οὓς προείπομεν, ἵνα καὶ	οὗτος	εἷς ἐκείνων νομίζηται εἶναι. Καὶ
[5, 3]	Ἰούδα καὶ Θευδᾶ. Ὥστε καὶ	οὗτος	ὁ κηρυττόμενος ὑπὸ τούτων, εἰ
[5, 3]	τὰ περὶ τοῦ πολέμου τούτου·	οὗτος	προεῖπεν, ὅτι καὶ ὁ ναὸς
[5, 12]	ἐκεῖνος εἶπε, καὶ περὶ ἑτέρας	οὗτος	προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν τοῦτο δῆλον;
[5, 3]	ποτε ἐν ἀνθρώποις; εἰπέ μοι.	Οὗτος	τοίνυν ὁ ταῦτα ἅπαντα προειπὼν,
[5, 1]	εἰς τὴν προτέραν ἐπανήξουσι πολιτείαν.	Οὕτω	γὰρ ὑμεῖς τε ἀκριβέστερον εἴσεσθε
[5, 4]	μέτωπόν σου χαλκοῦν, τουτέστιν ἀναίσχυντον.	Οὕτω	γοῦν καὶ ἡμῖν ἔθος πολλάκις,
[5, 3]	εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν ταῖς ἀποδείξεσι ταύταις.	Οὕτω	γοῦν καὶ ὁ Γαμαλιὴλ αὐτοὺς
[5, 4]	καὶ μάρτυρας ἐλάμβανον τῶν γινομένων.	Οὕτω	γοῦν πάλιν ὁ αὐτὸς Ἡσαΐας
[5, 6]	στενοχωρίαν, καὶ τῆς κραυγῆς ἀκούσας·	οὕτω	δὴ καὶ ἡμᾶς ἀπάλλαξον τῶν
[5, 1]	φιάλαι, καὶ κρατῆρες, καὶ ποτήρια·	οὕτω	δὴ καὶ ὑμεῖς καθ´ ἑκάστην
[5, 2]	οἰκουμένης κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα, οὐχ	οὕτω	θαυμαστὸν ἦν τὸ μὴ παρατραπῆναι
[5, 3]	ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´ ἔννομος Χριστῷ.	Οὕτω	καὶ ἡ Παλαιὰ περὶ τοῦ
[5, 4]	ἐκεῖνος ὁ προφέρων τὰ γραμμάτια.	Οὕτω	καὶ νῦν ποιεῖν ἔδει τοὺς
[5, 1]	νομίμων ὧν οὗτοι ποιοῦσι νῦν·	οὕτω	καὶ σὺ δυνήσῃ τὸν Ἰουδαῖον
[5, 11]	Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν,	οὕτω	καὶ τὴν πόλιν καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν,
[5, 8]	ταύτην τὴν ὅρασιν, καί φησιν	οὕτω·	Κατέλιπε δὲ γραφὰς, ὅθεν ἡμῖν
[5, 3]	ἑαυτοῦ, τοῦτο αὐτὸ προλέγων, φησίν·	οὕτω	κρατήσει τοῦ κηρύγματος ἡ δύναμις
[5, 10]	ἡμεῖς σιγήσωμεν, οἱ λίθοι κεκράξονται,	οὕτω	λαμπρὰ τῶν πραγμάτων ἐστὶν ἡ
[5, 5]	ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ Δανιὴλ	οὕτω	λέγων· Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ ἐποίουν
[5, 1]	καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν. Ἀλλ´ οὐδὲ	οὕτω	πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις αὐτὸν εἶναι
[5, 3]	ἔξω ποιῆσαι βραχὺ τοὺς ἀποστόλους,	οὕτω	πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς
[5, 5]	Πρὸς γοῦν τὸν Ἀβραὰμ διαλεγόμενος,	οὕτω	πώς φησι· Γινώσκων γνώσῃ. ὅτι
[5, 7]	ἑνὸς ἐκείνων τῶν τεσσάρων ἐστὶν,	οὕτω	πώς φησι· Καὶ ἐκ τοῦ
[5, 2]	ἐδόθη πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν τοίνυν αὐτοῖς,	οὕτω	πως φησί· Τί κόπους παρέχετε
[5, 12]	λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ οὖν Σοφονίας	οὕτω	πώς φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπὶ
[5, 12]	καὶ τὴν τῶν θυσιῶν ἀναίρεσιν,	οὕτω	πώς φησιν ὁ Μαλαχίας ἐκ
[5, 5]	ἔθος μετὰ τὰ δικαιώματα μετριάζειν,	οὕτω	τοῖς πονηροῖς μετὰ τὰ ἁμαρτήματα
[5, 10]	λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακὰ,	οὕτω	φησί· Μετὰ τὰς ἑβδομάδας τὰς
[5, 11]	βουληθῇ μένειν, καθελεῖν ἀδύνατον ἀνθρώποις·	οὕτως	ἅπερ ἂν καθέλῃ καὶ βούληται
[5, 5]	προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας, οὕτως εἰπών·	Οὕτως	εἶπε Κύριος· ὅταν μέλλῃ πληροῦσθαι
[5, 5]	μετὰ ἀκριβείας προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας,	οὕτως	εἰπών· Οὕτως εἶπε Κύριος· ὅταν
[5, 6]	ὑπέμειναν εἰς μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ	οὕτως	ἐκ τούτων ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα
[5, 7]	Θεοῦ τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων	οὕτως	ἐκεῖνος ἐκράτει. Εἰπὼν δὲ δι´
[5, 5]	ἐν ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς ἀναγράφων	οὕτως	ἔλεγεν· Ἵππον καὶ ἀναβάτην ἔῤῥιψεν
[5, 3]	εἶναι ψιλόν· ἐπεὶ καὶ Παῦλος	οὕτως	ἐποίησεν; εἰσελθὼν γὰρ εἰς τὰς
[5, 1]	ὑπόσχεσιν ἔχοντες καὶ ὡμολογημένην, οὐδὲ	οὕτως	ἐτόλμων πρὸ τῆς ὑποσχέσεως καὶ
[5, 4]	παρέχειν ἐλέγχους τοῦ μὴ ταῦτα	οὕτως	ἔχειν, ὡς τὰ γραμμάτιά φησιν,
[5, 1]	ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ	οὕτως	ἔχουσί τινα ἀπολογίαν ἐν τοῖς
[5, 3]	ἢ πεντήκοντα, μάλιστα μὲν οὐδὲ	οὕτως	ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´ ὅμως
[5, 7]	τόπον τινὰ Περσικῇ φωνῇ καλῶν	οὕτως·	καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου,
[5, 8]	τούτων μεταβολή. Καὶ ἐρωτῶν ἔλεγεν	οὕτως·	Κύριε, τί τὰ ἔσχατα τούτων;
[5, 11]	ἐπὶ τῶν προγόνων τῶν ὑμετέρων	οὕτως	ὁ Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες
[5, 4]	ἐπεὶ καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις	οὕτως	ὁρῶμεν γινομένας τὰς ἀποδείξεις. Ὅταν
[5, 3]	διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα	οὕτως·	Τίς ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς,
[5, 10]	ἠνύσαμεν· νυνὶ δὲ αὐτοὺς δείκνυμι	οὐχ	(ἅπαξ, οὐδὲ δὶς, ἀλλὰ καὶ
[5, 5]	τὴν ἐπάνοδον· τότε προσεύχεται, καὶ	οὐχ	ἁπλῶς, ἀλλ´ ἐν νηστείᾳ καὶ
[5, 5]	τὸν τρόπον τῆς δουλείας, ὅτι	οὐχ	ἁπλῶς δουλώσουσιν, ἀλλὰ καὶ κακώσουσιν.
[5, 12]	τὰ τῆς λατρείας περιστήσεται ταύτης,	οὐχ	ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν παντὶ τόπῳ,
[5, 8]	τυχόντας τῆς ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο	οὐχ	ἁπλῶς εἶπεν, Ὁ φθάσας, ἀλλ´
[5, 8]	τριακονταπέντε, (τὴν ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ	οὐχ	ἁπλῶς εἶπεν, ὁ φθάσας, ἀλλ´
[5, 6]	μετὰ προφητείας ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ	οὐχ	ἁπλῶς, οὐδὲ ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ
[5, 6]	καὶ γὰρ καὶ ταῦτα παρενέβαλλον	οὐχ	ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε
[5, 2]	πρὸς τὴν πρόῤῥησιν ταύτην ἀντιβλέψαι	οὐχ	ἕξει. Καὶ γὰρ ἐν ἐκκλησίαις
[5, 10]	δὲ αὐτὸ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι	οὐχ	ἕξει τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα
[5, 10]	ὀγδοηκοντατρία ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ ἐνταῦθα	οὐχ	ἡμερῶν φησιν, οὐδὲ μηνῶν, ἀλλ´
[5, 9]	ἀλλ´ ἐπειδὴ συνεῖδε τὸν προφήτην	οὐχ	ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν
[5, 2]	τῆς οἰκουμένης κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα,	οὐχ	οὕτω θαυμαστὸν ἦν τὸ μὴ
[5, 9]	ἀγωνίσματα λάβῃ· νῦν δὲ ἡμῖν	οὐχ	ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ
[5, 3]	φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις· εἰ δὲ	οὐχὶ	πεντήκοντα μόνον, ἀλλὰ καὶ ἑκατὸν,
[5, 3]	Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι ὁ Χριστὸς	οὐχὶ	πλάνος ἦν, ἀλλὰ σωτὴρ, καὶ
[5, 2]	εἰπέ μοι· τίνος τοῦτο ἐργασαμένου;	οὐχὶ	τοῦ θεραπευθέντος τότε Θεοῦ, πανταχοῦ
[5, 3]	καὶ γονεῖς παίδων. Αἱρήσονται γὰρ	οὐχὶ	τῶν οἰκείων καταφρονεῖν μόνον, ἀλλὰ
[5, 12]	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ	ὄφελος	ἀκροάσεως, ὅταν ἡ διὰ τῶν
[5, 7]	καλῶν οὕτως· καὶ ἦρα τοὺς	ὀφθαλμούς	μου, καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ,
[5, 6]	σου, καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον τοὺς	ὀφθαλμούς	σου, καὶ ἴδε τὸν ἀφανισμὸν
[5, 7]	κέρας θεωρητὸν ἀνὰ μέσον τῶν	ὀφθαλμῶν	αὐτοῦ. Εἶτα λέγων τὴν συμβολὴν
[5, 3]	Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος, ὃς ἀπέστησεν	ὄχλον	ἱκανόν· κἀκεῖνος ἀπέθανε, καὶ οἱ
[5, 11]	ἐὰν ἔλθῃς εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ	ὄψει	τὰ θεμέλια· κἂν τὴν αἰτίαν
[5, 10]	ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ	ὄψει	τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην οὐκέτι τέλος
[5, 1]	μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη τὸ ἔδαφος	ὄψεσθαι	τῆς πατρίδος, καὶ ἐν τοῖς
[5, 8]	ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ αὐτῷ τὴν	ὄψιν	τοῦ φαντάσματος ἐδήλου τὸν Θεόν·