>

Livre, Chap.
[5, 5]	ἀλλ´ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν	σάκκῳ	καὶ ἐν σποδῷ. Καὶ ὅπερ
[5, 9]	τὴν προσευχὴν ἐκείνην τὴν ἐν	σάκκῳ	καὶ σποδῷ ἐποιήσατο, ἦλθε Γαβριὴλ
[5, 5]	καὶ δέησιν ἐν νηστείᾳ καὶ	σάκκῳ	καὶ σποδῷ. Ἤκουσας πῶς καὶ
[5, 12]	ζήσωμεν. Πάλιν ὁ Χριστὸς τῇ	Σαμαρείτιδί	φησι, Πίστευσόν μοι, γύναι, ὅτι
[5, 10]	τὸν Ἐπιφανῆ παραγενόμενος τὸ κατὰ	σάρκα,	καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι
[5, 7]	τίνα λήψεται μεταβολήν. Εἴσεσθε δὲ	σαφέστερον,	ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς ὁράσεως, ἣν
[5, 8]	καὶ φθάσας. Ἆρα τί τούτου	σαφέστερον	γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς πῶς οὐ
[5, 8]	τὰ γενησόμενα. Ἆρα τί τούτου	σαφέστερον	γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα δὴ λοιπὸν,
[5, 10]	Καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ δηλῶν	σαφέστερον,	ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν
[5, 3]	καὶ διὰ τοῦ τέλους εἴσεσθε	σαφῶς,	εἴτε ἄνθρωπός ἐστι πλάνος, ὡς
[5, 12]	καὶ τὴν τῆς πόλεως ἀποκατάστασιν,	σαφῶς	περὶ τῶν ὑμετέρων πραγμάτων προφητεύσαντα.
[5, 6]	κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν, καὶ δεῖξαι	σαφῶς,	πῶς οὐδὲ εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό
[5, 2]	ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν μνήμην, οὐδὲ	σβέσει	ποτέ· καίτοι οὐδὲ τὸ ἔργον
[5, 3]	καὶ εἰς προστάτας ἀναῤῥηθέντων, καὶ	σβεσθέντων	εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν ταῖς ἀποδείξεσι ταύταις.
[5, 4]	σοι, φησὶν ἃ μέλλει ἐπὶ	σὲ	ἔρχεσθαι, πρὶν ἢ γενέσθαι, καὶ
[5, 5]	τὸ ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί	σε	καὶ φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς σου,
[5, 5]	τὸ ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί	σε,	καὶ φυλάττουσι τὰς ἐντολάς σου.
[5, 1]	κολάσεων καὶ τῶν τιμωριῶν ἐπαίδευσέ	σε	τὴν ἄμαχον αὐτοῦ καὶ ἀκαταγώνιστον
[5, 6]	ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ ἐποίησας	σεαυτῷ	ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη·
[5, 8]	πεδίον μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ τινῶν·	σεισμοῦ	δὲ καὶ κλόνου τῆς γῆς
[5, 7]	ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ	Σέλευκοι	συῤῥαγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ
[5, 2]	προσόδους μυρίας προσεκτήσαντο· ἀλλ´ ὅμως	σεσίγηνται	μετὰ τῶν οἰκείων κατορθωμάτων. Καὶ
[5, 3]	τῶν αὐτῶν δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν	σεσίγηνται,	οὗτος δὲ μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν,
[5, 8]	βασιλείας τὰς Περσῶν καὶ Μήδων	σημαίνειν	ἔφασκε, τὰ δὲ κέρατα τοὺς
[5, 8]	μέλλοντας· τὸ δὲ ἔσχατον κέρας	σημαίνειν	τὸν ἔσχατον βασιλέα τὸν μέλλοντα
[5, 12]	εἰρημένων, ἀπό τε ἑτέρων πλειόνων	σημείων.	Καὶ πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ
[5, 9]	τὴν δουλείαν ταύτην δὲ τὴν	σήμερον,	δι´ ἣν ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν.
[5, 1]	ἄρα πλείων ὁ σύλλογος γέγονε	σήμερον;	Πρὸς τὴν ἀπαίτησιν τῆς ὑποσχέσεως
[5, 10]	μηκέτι πάλιν ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς	σιγήσωμεν,	οἱ λίθοι κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ
[5, 4]	λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον	σιδηροῦν	ὁ τράχηλός σου· τουτέστιν ἀκαμπὴς,
[5, 7]	λέγει, τὰ ἐπὶ Ἰούδα καὶ	Σίμωνος	καὶ Ἰωάννου· καὶ οἱ συνετοὶ
[5, 5]	τοῦ γείτονος αὐτοῦ καὶ συσκήνου	σκεύη	χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 3]	ἅλωσιν, καὶ οὐδὲ ἴχνος οὐδὲ	σκιά	τις ἐφάνη ποτὲ τῆς παρ´
[5, 4]	ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας· Γινώσκω ὅτι	σκληρὸς	εἶ σὺ πρὸς τὸν λαὸν
[5, 5]	ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ δέ μοι	σκόπει	καὶ τοῦ δικαίου τὴν ἀρετὴν,
[5, 11]	πολλοῦ ταῦτα γέγονε χρόνου. Καὶ	σκόπει	νίκης περιφάνειαν. Οὐ γὰρ ἐν
[5, 9]	ναὸς ἐρημωθήσεται. Σὺ δέ μοι	σκόπει,	ὡς εἰ καὶ Ἰουδαῖος ἦν
[5, 9]	ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς λοιπὸν	σκοπήσωμεν.	Ἐπειδὴ γὰρ τὴν προσευχὴν ἐκείνην
[5, 9]	τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ τὰ συμβαίνοντα	σκοποῦντας	θαυμάζειν ἐπὶ τῇ παρὰ τοῦ
[5, 3]	ποιεῖ λέγουσα οὕτως· Τίς ὅμοιός	σοι	ἐν θεοῖς, Κύριε; Τί λέγεις,
[5, 4]	πρὶν ἢ γενέσθαι, καὶ ἀκουστά	σοι	ἐποίησα. Εἶτα τὴν αἰτίαν τῆς
[5, 12]	πράγμασι. Βούλει καὶ ἑτέρους ἐφοπλίσω	σοι	προφήτας φανερῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας,
[5, 4]	εἰδότας χαλκοπροσώπους καλεῖν. Καὶ ἀνήγγειλά	σοι,	φησὶν ἃ μέλλει ἐπὶ σὲ
[5, 9]	πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸν λαόν	σου·	ἀλλ´ ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν
[5, 5]	περὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί	σου.	Ἀλλ´ ὅτε τὴν ἀπόφασιν εἶδε
[5, 6]	ἡμῶν, ὃς ἐξήγαγες τὸν λαόν	σου	ἐκ γῆς Αἰγύπτου, καὶ ἐποίησας
[5, 5]	ὅτι πάροικον ἔσται τὸ σπέρμα	σου	ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ· καὶ
[5, 6]	ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά	σου	ἐπ´ αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς
[5, 5]	σε καὶ φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς	σου,	ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν,
[5, 6]	καί φησιν· Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν	σου	ἐπὶ τὸ ἁγίασμά σου· κλῖνον,
[5, 9]	προφήτης ἔλεγεν, Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν	σου	ἐπὶ τὸν λαόν σου· ἀλλ´
[5, 6]	ἀφανισμὸν ἡμῶν καὶ τῆς πόλεώς	σου,	ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται τὸ ὄνομά
[5, 6]	ὁ Θεός μου, τὸ οὖς	σου,	καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμούς
[5, 5]	ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν	σου,	καὶ ἀπὸ τῶν κριμάτων σου,
[5, 9]	ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν	σου,	καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν
[5, 7]	ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ λαοῦ	σου,	καὶ ἔσται καιρὸς θλίψεως, οἷος
[5, 6]	καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμούς	σου,	καὶ ἴδε τὸν ἀφανισμὸν ἡμῶν
[5, 5]	ἐποίουν, λέγοντες· Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά	σου,	καὶ νῦν μακαρίζομεν ἀλλοτρίους· καὶ
[5, 5]	σου, καὶ ἀπὸ τῶν κριμάτων	σου,	καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῶν δούλων
[5, 5]	εἰπὼν, Ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην	σου,	καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς
[5, 5]	θαυμαστὸς, ὁ φυλάσσων τὴν διαθήκην	σου,	καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς
[5, 12]	τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως μαρτυρίαν ὁρῶν	σου	καταψηφιζομένην; Ἀλλ´ οὐδὲν θαυμαστόν· τοιοῦτον
[5, 6]	πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸ ἁγίασμά	σου·	κλῖνον, ὁ Θεός μου, τὸ
[5, 6]	παρόντων κακῶν διὰ τὴν φιλανθρωπίαν	σου	μόνην· ἕτερον γὰρ οὐδὲν ἔχομεν
[5, 5]	Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν ἐντολῶν	σου·	οἱ δὲ μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς
[5, 4]	τῷ ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά	σου,	ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα τὸν
[5, 9]	φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ τὸν λαόν	σου·	οὐκ ἔτι ἐπὶ τὸν λαὸν
[5, 5]	ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς	σου.	Ταῦτα λέγω, ἵνα τὰ μὲν
[5, 3]	ἀπὸ τοῦ χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης	σου	τὴν ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν οὖν
[5, 1]	ἐσταύρωσας, μετὰ τὸ σταυρωθῆναι τότε	σου	τὴν πόλιν καθεῖλε, τότε σου
[5, 5]	σε, καὶ φυλάττουσι τὰς ἐντολάς	σου.	Τί ποιεῖς, ὦ Δανιήλ; ὑπὲρ
[5, 5]	διαθήκην σου, καὶ τὸ ἔλεός	σου	τοῖς ἀγαπῶσί σε καὶ φυλάσσουσι
[5, 5]	διαθήκην σου, καὶ τὸ ἔλεός	σου	τοῖς ἀγαπῶσί σε, καὶ φυλάττουσι
[5, 1]	σου τὴν πόλιν καθεῖλε, τότε	σου	τὸν δῆμον διεσκόρπισε, τότε τὸ
[5, 4]	καὶ νεῦρον σιδηροῦν ὁ τράχηλός	σου·	τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ τὸ μέτωπόν
[5, 5]	καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῶν δούλων	σου	τῶν προφητῶν. Μία γὰρ τοῖς
[5, 5]	ἄχυρα οὐ δίδοται τοῖς οἰκέταις	σου,	φησὶ, καὶ λέγουσιν ἡμῖν τὴν
[5, 4]	τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ τὸ μέτωπόν	σου	χαλκοῦν, τουτέστιν ἀναίσχυντον. Οὕτω γοῦν
[5, 8]	ἐν τῷ πεδίῳ τῷ ἐν	Σούσοις	ὁ Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ
[5, 8]	ἐποίησε δῆλον. Φησὶ γὰρ, ἐν	Σούσοις	τῇ μητροπόλει τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν
[5, 3]	καὶ ἄμαχος δύναμις, καὶ τὸ	σόφισμα	τοῦτο καὶ πρὸς ἀπάτην τῶν
[5, 12]	εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ οὖν	Σοφονίας	οὕτω πώς φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος
[5, 11]	ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος τοὺς	σοφοὺς	ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως
[5, 4]	τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ	σπένδειν	αὐτῇ σπονδὰς, καθὰ ἐποιήσαμεν καὶ
[5, 4]	τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ	σπένδοντες	αὐτῇ σπονδὰς, ἠλαττώθημεν πάντες ἡμεῖς,
[5, 5]	γνώσῃ. ὅτι πάροικον ἔσται τὸ	σπέρμα	σου ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ·
[5, 3]	τοῦ ψεύδους τὴν ἀλήθειαν συσκιάσαι	σπεύδων·	ἀλλ´ οὐδὲ ἐκεῖ τι ἴσχυσεν,
[5, 12]	τε ἐν τῷ προαστείῳ, τὰ	σπήλαια	τῶν λῃστῶν, τὰ τῶν δαιμόνων
[5, 9]	ἐκείνην τὴν ἐν σάκκῳ καὶ	σποδῷ	ἐποιήσατο, ἦλθε Γαβριὴλ πρὸς αὐτὸν
[5, 5]	ἐν νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ	σποδῷ.	Ἤκουσας πῶς καὶ αὕτη δουλεία
[5, 5]	καὶ ἐν σάκκῳ καὶ ἐν	σποδῷ.	Καὶ ὅπερ ἐπ´ ἀνθρώπων συμβαίνειν
[5, 4]	τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδοντες αὐτῇ	σπονδὰς,	ἠλαττώθημεν πάντες ἡμεῖς, καὶ ἐν
[5, 4]	τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδειν αὐτῇ	σπονδὰς,	καθὰ ἐποιήσαμεν καὶ ἡμεῖς καὶ
[5, 10]	ταύτην φησίν· Ἀρθήσεται θυμίαμα καὶ	σπονδή·	καὶ ἐπὶ τούτοις ἐπὶ τὸ
[5, 10]	τῆς θυσίας ἀναιρέσει καὶ τῆς	σπονδῆς,	ἕτερον ἔσται τι μεῖζον κακόν.
[5, 1]	τῆς προτέρας διαλέξεως. Τὸ γὰρ	σπουδαζόμενον	ἦν ἡμῖν ἀποδεῖξαι, ὅτι τὰ
[5, 11]	τοσαύτην μανίαν ἔχων περὶ τὴν	σπουδὴν	ἐκείνην, δείσας μὴ περαιτέρω προελθὼν
[5, 11]	γὰρ ἥψαντο τῆς παρανόμου ταύτης	σπουδῆς,	καὶ γυμνοῦν ἤρξαντο τὰ θεμέλια,
[5, 11]	ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες, οἱ νεωτεροποιοὶ καὶ	στασιασταί·	μετὰ γὰρ τὴν Οὐεσπασιανοῦ καὶ
[5, 3]	εἶναι. Καὶ ὅπερ ἐπὶ τοῦ	σταυροῦ	πεποίηκε, δύο παρασκευάσας λῃστὰς μετ´
[5, 3]	εἰπέ μοι, τριῶν ὄντων τῶν	σταυρωθέντων,	ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐν
[5, 1]	ὅτι ὃν ἐσταύρωσας, μετὰ τὸ	σταυρωθῆναι	τότε σου τὴν πόλιν καθεῖλε,
[5, 3]	δύο παρασκευάσας λῃστὰς μετ´ αὐτοῦ	σταυρωθῆναι,	τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς παρουσίας
[5, 6]	τὴν θλῖψιν ἰδὼν καὶ τὴν	στενοχωρίαν,	καὶ τῆς κραυγῆς ἀκούσας· οὕτω
[5, 10]	ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς Ἐκκλησίας τὸν	στέφανον.	~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν ἐπεχείρησαν; Οἱ
[5, 1]	τὸ τρόπαιον ἕστηκε, καὶ ὁ	στέφανος	ἡμῖν ἀπήρτισται, καὶ τὸ βραβεῖον
[5, 9]	ἀναμένοντας ἰδεῖν εἰς τίνα ὁ	στέφανος	περιστήσεται, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ
[5, 9]	νῦν δὲ ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ	στεφάνου	τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ τῆς
[5, 9]	ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ τῆς ἀφθαρσίας	στεφάνου	τῶν ἀγώνων ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ
[5, 8]	πεσεῖν μὲν ἐπὶ στόμα, καὶ	στηριχθῆναι	ἐπὶ τὰς δύο χεῖρας· τινὸς
[5, 9]	τοῦ χρῖσαι ἅγιον ἁγίων, τουτέστι,	στῆσαι	λοιπὸν τὰς προφητείας· τοῦτο γάρ
[5, 9]	σφραγίσαι, τὸ στῆσαι τὸ χρῖσμα,	στῆσαι	τὰς ὁράσεις. Διὰ τοῦτο ὁ
[5, 9]	τοῦτο γάρ ἐστι σφραγίσαι, τὸ	στῆσαι	τὸ χρῖσμα, στῆσαι τὰς ὁράσεις.
[5, 9]	ὁ ναὸς, ἔγραψεν, ὅτι δὲ	στήσεταί	που τὰ τῆς ἐρημώσεως, οὐκ
[5, 12]	ὅτι οὐκ ἐν ἑνὶ τόπῳ	στήσεται	τὰ τῆς τοῦ Θεοῦ θεραπείας,
[5, 7]	καὶ πάντα τὰ θηρία οὐ	στήσονται	ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν
[5, 8]	φίλων. Καὶ πεσεῖν μὲν ἐπὶ	στόμα,	καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ τὰς δύο
[5, 1]	ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι τὰ	στόματα,	ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι
[5, 4]	λόγον, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ	στόματος	ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ τοῦ
[5, 8]	προφήτης; Καὶ ὅτι ταῦτα οὐ	στοχαζόμενος	λέγω, φέρε καὶ ἕτερον τῶν
[5, 7]	τοὺς δόλους, τὰς νίκας, τὰς	στρατείας,	τὰς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας· προϊὼν
[5, 2]	λαλουμένην, καὶ ἑστήκασιν ἀκούοντες ὕπατοι,	στρατηγοὶ,	ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι, λαμπροὶ
[5, 7]	συῤῥαγέντες ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ	στρατηγοὶ	τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς
[5, 2]	κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ	στρατόπεδα	πολλὰ παρεσκευάσθησαν, καὶ ὅπλα ἐκινήθη,
[5, 5]	τὸ τὰς οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν.	Σὺ	δέ μοι σκόπει καὶ τοῦ
[5, 9]	Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ ναὸς ἐρημωθήσεται.	Σὺ	δέ μοι σκόπει, ὡς εἰ
[5, 1]	οὗτοι ποιοῦσι νῦν· οὕτω καὶ	σὺ	δυνήσῃ τὸν Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον
[5, 1]	ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν ὧν	σὺ	ποιεῖς νῦν. Ὅθεν δῆλον ὅτι
[5, 4]	Ἡσαΐας· Γινώσκω ὅτι σκληρὸς εἶ	σὺ	πρὸς τὸν λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν,
[5, 1]	μέλλῃς τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, ὡς	σὺ	φῂς, καὶ τὰς πρὸς Θεὸν
[5, 8]	δὲ παῖδας ὄντας αὐτοῦ οὔτε	συγγενεῖς	πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν τῆς οἰκουμένης.
[5, 2]	πολῖται πολίταις μόνον, ἀλλὰ καὶ	συγγενεῖς	συγγενέσι, καὶ οἰκεῖοι οἰκείοις, καὶ
[5, 2]	πολίταις μόνον, ἀλλὰ καὶ συγγενεῖς	συγγενέσι,	καὶ οἰκεῖοι οἰκείοις, καὶ φίλοι
[5, 5]	νόμους μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι	συγγνώμης	οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς ἐντολάς;
[5, 9]	φησὶ, τοῦ Θεοῦ δείξαντος αὐτῷ,	συγγράψας	κατέλιπεν, ὥστε τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ
[5, 5]	εἶδε πληρωθεῖσαν, καὶ τὸν καιρὸν	συγκαλοῦντα	πρὸς τὴν ἐπάνοδον· τότε προσεύχεται,
[5, 3]	ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ τῶν Ἰουδαίων	συγκαταβαίνοντες,	τῶν νομιζόντων αὐτὸν ἄνθρωπον εἶναι
[5, 3]	ἔχοντας δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν	συγκαταβαίνων,	(τοῦτον τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν
[5, 12]	Θεὸς, καὶ εἰς ἓν χωρίον	συγκλείοντος	τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης
[5, 10]	τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ	συγκοπήσονται	ὡς ἐν κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον
[5, 3]	παράνομος, εἴτε Θεὸς ὁ πάντα	συγκρατῶν,	καὶ ἀποῤῥήτῳ δυνάμει τὰ καθ´
[5, 12]	ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες (ἂν εἴποιμεν, ὅτι	συγκρινομένη	πρὸς ἐκείνην αὕτη ἡ θυσία,
[5, 3]	πράγματα ἀπὸ συγκρίσεως μάλιστα φαίνονται.	Σύγκρινον	τοίνυν, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ μάθε
[5, 12]	κυρίως μόνην κατὰ τὸν τῆς	συγκρίσεως	λόγον λέγεσθαι καθαράν. Καὶ ὅπερ
[5, 3]	θεραπεύεται; Τὰ γὰρ πράγματα ἀπὸ	συγκρίσεως	μάλιστα φαίνονται. Σύγκρινον τοίνυν, ὦ
[5, 3]	γάρ ἐστι σύγκρισις; Οὐ κατὰ	σύγκρισιν	τοῦτο ποιῶν εἶπον, φησὶν, ἀλλ´
[5, 3]	ὦ Μωϋσῆ; ὅλως γάρ ἐστι	σύγκρισις;	Οὐ κατὰ σύγκρισιν τοῦτο ποιῶν
[5, 9]	καὶ τῶν ἀδικιῶν; Οὐ γὰρ	συγχωρεῖν,	ἀλλ´ ἐπεξιέναι τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν
[5, 8]	καὶ τὴν αἰτίαν φησὶ τῆς	συγχωρήσεως	τῶν κακῶν, Ἕως ἂν ἐκλεγῶσι
[5, 8]	πόλιν ἀναιρήσειν κατὰ κράτος, καὶ	συλήσειν	τὸν ναὸν, καὶ τὰς θυσίας
[5, 8]	κατ´ αὐτοὺς ἀφαιρησόμενον πολιτείαν, καὶ	συλήσοντα	τὸν ναὸν, καὶ τὰς θυσίας
[5, 1]	Πόθεν ἡμῖν ἄρα πλείων ὁ	σύλλογος	γέγονε σήμερον; Πρὸς τὴν ἀπαίτησιν
[5, 11]	τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν, ὅτι	συμβαίνει	χρόνῳ ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν, ὥστε
[5, 5]	σποδῷ. Καὶ ὅπερ ἐπ´ ἀνθρώπων	συμβαίνειν	ἔθος, τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ
[5, 12]	διὰ τῶν ἔργων ἐπίδειξις μὴ	συμβαίνῃ	τοῖς λεγομένοις. Καὶ γὰρ τὰ
[5, 9]	ὥστε τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ τὰ	συμβαίνοντα	σκοποῦντας θαυμάζειν ἐπὶ τῇ παρὰ
[5, 4]	ἐξελίπομεν· ἵνα οὖν μηδὲν τῶν	συμβαινόντων	τοῖς εἰδώλοις λογίζωνται, ἀλλὰ καὶ
[5, 8]	βασιλεύων ἔσται, ὃς τῷ Πέρσῃ	συμβαλὼν	δὶς, κρατήσει τῇ μάχῃ καὶ
[5, 4]	ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν	συμβάντων	αὐτοῖς κακῶν τε καὶ ἀγαθῶν
[5, 8]	κελεύοντος ἀναστῆναι, καὶ τὰ μέλλοντα	συμβήσεσθαι	τοῖς πολίταις ἰδεῖν μετὰ πολλὰς
[5, 8]	ἡμίσει μηνὸς συνέβη γενέσθαι τὴν	συμβολὴν,	ἐν ταύτῃ ἡ νίκη ἡ
[5, 7]	ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα λέγων τὴν	συμβολὴν	τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν πρὸς τὸν
[5, 11]	ἀποτεμὼν καὶ τὸ τῆς παρακοῆς	σύμβολον	ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ σώματι, πανταχοῦ
[5, 1]	ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε, ποῦ παραίνεσις, καὶ	συμβουλὴ,	καὶ παράκλησις, καὶ διδασκαλία, καὶ
[5, 5]	καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ καιροῦ	συμμαχίαν·	τοῦτο δὴ καὶ ὁ προφήτης
[5, 5]	πρὸς Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, εἰς	συμπλήρωσιν	τῆς ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα ἔτη.
[5, 1]	καὶ πολυπραγμονοῦσι ποῦ πότοι, καὶ	συμπόσια,	καὶ δεῖπνα, καὶ κῶμοι, καὶ
[5, 8]	Ἰώσηππον λέγω, τὸν καὶ τὰς	συμφορὰς	αὐτῶν τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν Παλαιὰν
[5, 8]	καὶ εἴ τις ἔσται τῶν	συμφορῶν	τούτων μεταβολή. Καὶ ἐρωτῶν ἔλεγεν
[5, 9]	πρόσθετε καὶ αἷμα δεσποτικόν. Ὅρα	σύμφωνα	τὰ νοήματα. Ὁ Χριστὸς εἶπε,
[5, 1]	μάχη καὶ πόλεμος· καὶ τοῦτο	σὺν	Θεῷ μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης ἀπεδείχθη.
[5, 10]	δὲ καὶ τὸ ἅγιον συνδιαφθαρεῖ	σὺν	τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ
[5, 3]	αὐτοῖς τοῦτο ἐγχειρησάντων, καὶ μαθητὰς	συναγαγόντων,	καὶ εἰς ἄρχοντας, καὶ εἰς
[5, 5]	αὐτοὺς μέλλει συνάγειν, καὶ ποῦ	συνάγειν;	Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δανιὴλ
[5, 5]	ἐτῶν, καὶ πόθεν αὐτοὺς μέλλει	συνάγειν,	καὶ ποῦ συνάγειν; Διὰ τοῦτο
[5, 12]	οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον ἀναγκασθήσονται	συνάγεσθαι	πάντοθεν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ´ οἴκοι
[5, 12]	φεύξωνται τῶν Ἰουδαίων διαγωγὰς καὶ	συναγωγὰς,	τάς τε ἐν τῇ πόλει,
[5, 4]	χρόνου σύστασιν μαρτυροῦσάν μοι καὶ	συναγωνιζομένην·	ἐκεῖνοι δὲ οἱ δι´ αὐτῆς
[5, 12]	ὁ Ἀπόστολος τῷ προφήτῃ τούτῳ	συνᾴδουσιν.	Ὁ γοῦν προφήτης εἶπεν, Ἐπιφανήσεται
[5, 11]	τυφλώττοντες παρεκάλουν αὐτὸν, καὶ ἱκέτευον	συνάρασθαι	καὶ συνεφάψασθαι τῆς οἰκοδομῆς τοῦ
[5, 10]	πόλιν δὲ καὶ τὸ ἅγιον	συνδιαφθαρεῖ	σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ,
[5, 3]	γὰρ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν· Ἐπειδὴ	συνέβαινεν	ἐν οἰκίᾳ μιᾷ τὸν μὲν
[5, 8]	ἐν μηνὶ καὶ ἡμίσει μηνὸς	συνέβη	γενέσθαι τὴν συμβολὴν, ἐν ταύτῃ
[5, 11]	ἐν χρόνοις βασιλέων εὐσεβῶν τοῦτο	συνέβη,	ἵνα μή τινες λέγωσιν, ὅτι
[5, 8]	ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ δὴ ταῦτα ἡμῶν	συνέβη	τῷ ἔθνει παθεῖν ὑπὸ Ἀντιόχου
[5, 9]	χρόνον γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´ ἐπειδὴ	συνεῖδε	τὸν προφήτην οὐχ ὁρίσαντα χρόνον,
[5, 11]	ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ	συνεῖδον,	ὅτι εἰ μὲν ἄνθρωπος ἦν
[5, 5]	ἐντολῶν σου· οἱ δὲ μυρία	συνειδότες	ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν
[5, 5]	Ὁ μὲν γὰρ μηδὲν ἑαυτῷ	συνειδὼς	πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ πολλῆς ἑαυτὸν
[5, 5]	ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ	συνειδὼς	τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ
[5, 2]	οἰκεῖοι οἰκείοις, καὶ φίλοι φίλοις	συνεῤῥήγνυντο·	ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν τούτων κατέλυσε
[5, 2]	ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης	συνέστηκεν,	ὅτε ἐλάττων ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα
[5, 9]	αὐτὸν καί φησιν· Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες	συνετμήθησαν	ἐπὶ τὸν λαόν σου, καὶ
[5, 9]	καὶ παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες, φησὶ,	συνετμήθησαν	ἐπὶ τὸν λαόν σου· οὐκ
[5, 7]	Σίμωνος καὶ Ἰωάννου· καὶ οἱ	συνετοὶ	λαοῦ συνήσουσιν εἰς πολλὰ, καὶ
[5, 7]	ἐν τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, φησὶ,	συνετρίβη	τὸ κέρας αὐτοῦ τὸ μέγα,
[5, 7]	κριὸν (δεῖ γὰρ ἐπιτεμεῖν) καὶ	συνέτριψεν	ἀμφότερα τὰ κέρατα αὐτοῦ, καὶ
[5, 11]	αὐτὸν, καὶ ἱκέτευον συνάρασθαι καὶ	συνεφάψασθαι	τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ. Ὁ
[5, 7]	τὸν ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς	συνεχεῖς	θυσίας τὰς καθημερινάς· καὶ δώσουσιν
[5, 8]	τὸ πυκνόν ἐστι καὶ τὸ	συνεχές.	Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις ἔθος ἦν
[5, 6]	διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν ἀπὸ τῶν	συνεχῶν	ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε οὖν ἐπανίωμεν
[5, 7]	καὶ τὴν αἰτίαν, δι´ ἣν	συνεχώρησεν	αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τοσούτοις
[5, 2]	εἶναι ἐδόκει, τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι	συνεχώρησεν	ὁ Θεὸς, ἵνα μάθῃς, ὅτι
[5, 7]	πέρατος. Διὰ ταῦτα γὰρ, φησὶ,	συνεχώρησεν	ὁ Θεὸς, ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι,
[5, 12]	ταῦτα, καὶ τῆς πονηρᾶς ἀπαλλαγέντες	συνηθείας,	εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον τὸν Χριστιανισμὸν
[5, 5]	οὐκ ἦν ὁ συνιών· καὶ	συνῆκα	ἐν ταῖς βίβλοις τὸν ἀριθμὸν
[5, 10]	λέγων φησὶ, Καὶ γνώσῃ καὶ	συνήσεις	ἀπὸ ἐξόδου λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι,
[5, 7]	Ἰωάννου· καὶ οἱ συνετοὶ λαοῦ	συνήσουσιν	εἰς πολλὰ, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν
[5, 8]	πολλοὶ, καὶ ἀνομήσωσιν ἄνομοι, καὶ	συνήσωσι	πάντες οἱ ἀσεβεῖς, καὶ οἱ
[5, 8]	οἱ ἀσεβεῖς, καὶ οἱ νοήμονες	συνήσωσιν.	Εἶτα τὸν καιρὸν προλέγων, ὅσον
[5, 1]	καὶ τὰς πρὸς Θεὸν παραβαίνεις	συνθήκας,	καὶ τὴν πολιτείαν αὐτὴν ἐνυβρίζεις.
[5, 11]	ἀνδριάντα ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα	συνιδὼν,	ὅτι συμβαίνει χρόνῳ ποτὲ τοῦτον
[5, 7]	ἐν ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ τῶν	συνιόντων	ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ ἔλεγε δεικνὺς,
[5, 5]	ὅρασιν, καὶ οὐκ ἦν ὁ	συνιών·	καὶ συνῆκα ἐν ταῖς βίβλοις
[5, 7]	καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐγὼ ἤμην	συνιών.	Τὴν δύναμιν λέγει τὴν Περσικὴν,
[5, 12]	τὴν πόλιν κατασκαφῆς ἅπαντα ταῦτα	συνποδέδεικται·	πλὴν ἀλλ´ ἐνῆν καὶ προφήτας
[5, 1]	καὶ λόγος εἰς δόξαν Χριστοῦ	συντείνων.	Διὰ ταῦτα καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ
[5, 10]	ἐρημώσεως, καὶ ἕως συντελείας καιροῦ	συντέλεια	δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν
[5, 10]	Ὅταν δὲ ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε,	συντέλειαν,	τί λοιπὸν ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ
[5, 10]	τὸ ἐναντίον προσειπόντες, ὅτι ἕως	συντελείας	ἔσται ἡ ἐρήμωσις; Καὶ ὅτι
[5, 10]	βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, καὶ ἕως	συντελείας	καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ τὴν
[5, 1]	καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν, τὸν μέχρι	συντελείας	λέγων χρόνον. Καὶ πάλιν περὶ
[5, 10]	ἐν τῷ ναῷ. Καὶ ἕως	συντελείας,	φησὶν, ἐρήμωσις. Διὰ τοῦτό φησιν
[5, 9]	ἁμαρτίαν. Τί ἐστιν, Ἕως τοῦ	συντελεσθῆναι	ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν, ἁμαρτάνουσιν· ἀλλ´
[5, 9]	τοῦ παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ τοῦ	συντελεσθῆναι	ἁμαρτίαν. Τί ἐστιν, Ἕως τοῦ
[5, 7]	ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ μέχρι τοῦ	συντελεσθῆναι	τὴν ὀργήν· δεικνὺς ὅτι οὐκ
[5, 10]	ἀναβλαστάνουσα, καὶ ἕως τέλους πολέμου	συντετμημένου	ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν λέγων τὴν
[5, 7]	οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέλευκοι	συῤῥαγέντες	ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ στρατηγοὶ
[5, 2]	τῶν ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης, τοσούτους	συῤῥαγῆναι	πολέμους, καὶ μὴ μόνον μηδὲν
[5, 8]	δὲ τράγον δι´ ἀέρος φερόμενον·	συῤῥήξαντα	δὲ τῷ κριῷ, καὶ τοῖς
[5, 11]	δὲ Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον.	Συῤῥήξαντες	τοίνυν τῷ βασιλεῖ, πάλιν εἰς
[5, 5]	παρὰ τοῦ γείτονος αὐτοῦ καὶ	συσκήνου	σκεύη χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ
[5, 3]	γὰρ εἶδεν αὐτὸν παραγενόμενον, βουλόμενος	συσκιάσαι	αὐτοῦ τὴν παρουσίαν καὶ τὴν
[5, 3]	παραθέσει τοῦ ψεύδους τὴν ἀλήθειαν	συσκιάσαι	σπεύδων· ἀλλ´ οὐδὲ ἐκεῖ τι
[5, 11]	Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ Ἀδριανοῦ	συστάντες	οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ
[5, 4]	ἔχω τὴν ἀπὸ τοῦ χρόνου	σύστασιν	μαρτυροῦσάν μοι καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι
[5, 11]	μέλλω νῦν ἐρεῖν, καὶ τοῖς	σφόδρα	νέοις δῆλόν ἐστι καὶ καταφανές.
[5, 5]	πονηρὸν, καταδικάζει μετὰ πολλῆς ἑαυτὸν	σφοδρότητος,	λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν· οἱ
[5, 9]	φησὶ, Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ Τοῦ	σφραγίσαι	ἁμαρτίας. Τί ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε
[5, 9]	τοῦ Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ τοῦ	σφραγίσαι	ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ τοῦ
[5, 9]	τὰς προφητείας· τοῦτο γάρ ἐστι	σφραγίσαι,	τὸ στῆσαι τὸ χρῖσμα, στῆσαι
[5, 9]	Τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας. Τί ἐστι	σφραγίσαι;	Ὥστε μηδὲν ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ
[5, 10]	ἀναστῇ, καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ	σχῆμα,	ἀπ´ ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας τὰς
[5, 4]	ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου, τῆς θαλάσσης	σχισθείσης,	καὶ τῶν ἄλλων θαυμάτων γινομένων,
[5, 6]	οὐδὲ οὕτως ἐκ τούτων ἀξιοῖ	σώζεσθαι.	Ὅρα οὖν εὐγνωμοσύνην οἰκέτου. Καὶ
[5, 7]	καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ	σωθήσεται	ὁ λαὸς πᾶς ὁ εὑρεθεὶς
[5, 3]	ἐνστήσασθαι ξένην, οἷον Ζήνων, Πλάτων,	Σωκράτης,	Διαγόρας, Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι μύριοι·
[5, 11]	παρακοῆς σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ	σώματι,	πανταχοῦ περιῆγε καθάπερ τινὰς δραπέτας
[5, 11]	καὶ μαστιγίας, διὰ τῆς τοῦ	σώματος	πηρώσεως ἅπασι καταδήλους ποιῶν, καὶ
[5, 3]	Χριστὸς οὐχὶ πλάνος ἦν, ἀλλὰ	σωτὴρ,	καὶ εὐεργέτης, καὶ κηδεμὼν, καὶ
[5, 12]	καταγώγια. Μὴ τοίνυν προδῶτε τὴν	σωτηρίαν	ἐκείνων, ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες,
[5, 5]	οὖν οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα	σωτηρίας,	(διὰ τοῦτο τῶν προγόνων μέμνημαι.
[5, 6]	ἕτερον γὰρ οὐδὲν ἔχομεν δικαίωμα	σωτηρίας.	Εἰπὼν δὴ ταῦτα, καὶ θρηνήσας
[5, 7]	ἐν τῷ βιβλίῳ, τουτέστιν, οἱ	σωτηρίας	ὄντες ἄξιοι. ~ηʹ Ἀλλὰ τὸ
[5, 12]	ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ	σωτήριος	πᾶσιν ἀνθρώποις παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος
[5, 11]	καταδήλους ποιῶν, καὶ τοὺς πανταχοῦ	σωφρονίζων,	μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν.
[5, 5]	ἀλλ´ ἀφέντες ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς	σωφρονισθῆναι,	τότε πρόσιμεν τοῖς δεσπόταις, ἔχοντες
[5, 12]	ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας,	σωφρόνως	καὶ δικαίως ζήσωμεν. Πάλιν ὁ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009