>

Livre, Chap.
[5, 4]	δαίμοσιν ἐπέγραφον τὰ γινόμενα, καὶ	τὰ	ἀγαθὰ ἐκείνοις ἐλογίζοντο· καὶ νῦν
[5, 11]	ἀνάστησον τὸν ναὸν, δεῖξον ἡμῖν	τὰ	ἅγια τῶν ἁγίων, ἀνάστησον τὸν
[5, 9]	πρότερον ἀφίστασθαι, ἕως ἂν κρίσιν	τὰ	ἀγωνίσματα λάβῃ· νῦν δὲ ἡμῖν
[5, 5]	κακώσεως, καὶ τὴν ἐπάνοδον, καὶ	τὰ	ἄλλα πάντα μετὰ ἀκριβείας προλέγων.
[5, 5]	μετριάζειν, οὕτω τοῖς πονηροῖς μετὰ	τὰ	ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ
[5, 5]	τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία μόνη μετὰ	τὰ	ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ τὰς οἰκείας
[5, 1]	γὰρ ὑμεῖς τε ἀκριβέστερον εἴσεσθε	τὰ	ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί τε μειζόνως
[5, 5]	ἐξηγεῖται ὁ Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν·	Τὰ	ἄχυρα οὐ δίδοται τοῖς οἰκέταις
[5, 3]	δὲ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης θεραπεύεται;	Τὰ	γὰρ πράγματα ἀπὸ συγκρίσεως μάλιστα
[5, 8]	πολλοῖς ἔτεσιν ἔμπροσθεν, καὶ ἀνέγραψε	τὰ	γενησόμενα. Ἆρα τί τούτου σαφέστερον
[5, 6]	ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ, κατὰ	τὰ	γενόμενα ἐν Ἰσραήλ. Ποῖα δὴ
[5, 4]	Θεοῦ, καὶ τοῖς δαίμοσιν ἐπέγραφον	τὰ	γινόμενα, καὶ τὰ ἀγαθὰ ἐκείνοις
[5, 4]	Θεοῦ, τοῖς οὐ θεοῖς ἀνετίθεσαν	τὰ	γινόμενα, καὶ τῷ Ἀαρὼν λέγουσι·
[5, 1]	σπουδαζόμενον ἦν ἡμῖν ἀποδεῖξαι, ὅτι	τὰ	γινόμενα νῦν ὑπ´ αὐτῶν παρανομία
[5, 4]	Τὰ εἴδωλά μοι ἐποίησε, καὶ	τὰ	γλυπτὰ καὶ τὰ φωνευτά μοι
[5, 4]	τὴν ἔκβασιν αὐτὰ αὐτῶν καταμαρτυρῇ	τὰ	γράμματα, ὅτι ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ
[5, 3]	Εὐαγγελίων εἶναι ἐνόμιζεν, οὐδὲ ἐπειδὴ	τὰ	γράμματα τὰ ἐκεῖ κείμενα τῶν
[5, 4]	φησιν, οὐκ ἐκεῖνος ὁ προφέρων	τὰ	γραμμάτια. Οὕτω καὶ νῦν ποιεῖν
[5, 4]	μὴ ταῦτα οὕτως ἔχειν, ὡς	τὰ	γραμμάτιά φησιν, οὐκ ἐκεῖνος ὁ
[5, 5]	λέγω, ἵνα τὰ μὲν φύγωμεν,	τὰ	δὲ ζηλώσωμεν. ~Εἶτα ἐπειδὴ κατέδραμεν
[5, 12]	τὰ μὲν ὑμέτερα λήψεται τέλος,	τὰ	δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ
[5, 8]	Περσῶν καὶ Μήδων σημαίνειν ἔφασκε,	τὰ	δὲ κέρατα τοὺς βασιλεύειν μέλλοντας·
[5, 2]	Εἰ μὲν γὰρ τότε ἐπήγετο	τὰ	δεινὰ, ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ πανταχοῦ
[5, 12]	αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ λέγῃς, ὅτι	τὰ	δεινὰ ταῦτα ἃ προέλεγον, ἐπὶ
[5, 8]	προλέγων, ὅσον μέλλει κατέχειν ταῦτα	τὰ	δεινὰ, φησίν· Ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως
[5, 5]	γὰρ τοῖς δικαίοις ἔθος μετὰ	τὰ	δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω τοῖς πονηροῖς
[5, 5]	ἔθηκεν, ἀλλ´ ὅτε εἶδε πληρωθέντα	τὰ	ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ τίς ταῦτά
[5, 12]	παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ	τὰ	ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν
[5, 12]	φησιν· Ἐπιφανήσεται Κύριος ἐπὶ πάντα	τὰ	ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς
[5, 4]	λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς, ὅτι	Τὰ	εἴδωλά μοι ἐποίησε, καὶ τὰ
[5, 12]	συμβαίνῃ τοῖς λεγομένοις. Καὶ γὰρ	τὰ	εἰρημένα οὐ δι´ ὑμᾶς εἴρηται,
[5, 4]	~(δʹ Ἤρκει μὲν οὖν καὶ	τὰ	εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ
[5, 10]	ἐρήμωσις; Καὶ ὅτι οὐ ψεῦδος	τὰ	εἰρημένα, φέρε καὶ τὴν ἀπὸ
[5, 3]	ἐνόμιζεν, οὐδὲ ἐπειδὴ τὰ γράμματα	τὰ	ἐκεῖ κείμενα τῶν προφητῶν ἦσαν
[5, 9]	παρέξομαι μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον, τὸν	τὰ	ἐκείνων φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν
[5, 11]	παῤῥησία ἀνθρωπίνη πᾶσα παρῃρεῖτο, καὶ	τὰ	Ἑλληνικὰ ἤνθει, καὶ τῶν πιστῶν
[5, 7]	τὰ ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων λέγει,	τὰ	ἐπὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος καὶ
[5, 7]	γινώσκων τὸν Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι·	τὰ	ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων λέγει, τὰ
[5, 5]	λέγων· Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ ἐποίουν	τὰ	ἔργα τοῦ βασιλέως, καὶ ἐθαύμαζον
[5, 11]	πάντων εἰσὶ δυνατώτεραι, καὶ ἰσχυρὰ	τὰ	ἔργα τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ.
[5, 4]	προακηκοότες, οὐ προὔλεγον οἱ προφῆται	τὰ	ἐσόμενα μόνον, ἀλλὰ καὶ μάρτυρας
[5, 8]	ἐρωτῶν ἔλεγεν οὕτως· Κύριε, τί	τὰ	ἔσχατα τούτων; Καὶ εἶπε· Δεῦρο
[5, 4]	πολλὴ τῆς ἀληθείας ἡ περιουσία,	τὰ	Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς προφήτας
[5, 12]	τοῦτον; Ἄκουε γοῦν πῶς καὶ	τὰ	Εὐαγγέλια καὶ ὁ Ἀπόστολος τῷ
[5, 11]	ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα	τὰ	ἡμέτερα ἠλαύνετο, ἡνίκα περὶ τοῦ
[5, 11]	ταύτης σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν ἤρξαντο	τὰ	θεμέλια, καὶ πολὺν ἐκένωσαν χοῦν,
[5, 11]	ἔλθῃς εἰς Ἱεροσόλυμα, γυμνὰ ὄψει	τὰ	θεμέλια· κἂν τὴν αἰτίαν ζητήσῃς,
[5, 7]	βοῤῥᾶν καὶ νότον, καὶ πάντα	τὰ	θηρία οὐ στήσονται ἐνώπιον αὐτοῦ,
[5, 3]	καὶ ὁ ναὸς πεσεῖται, καὶ	τὰ	Ἱεροσόλυμα ἁλώσεται, καὶ οὐκέτι τῶν
[5, 9]	εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι μὲν ἐρημωθήσεται	τὰ	Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ναὸς, ἔγραψεν,
[5, 9]	καὶ ὅτι ὑπ´ αὐτῶν αἱρεθήσεται	τὰ	Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ ναὸς ἐρημωθήσεται.
[5, 1]	Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰσελθὼν γὰρ εἰς	τὰ	Ἱεροσόλυμα, καὶ τὸν ναὸν ἰδὼν,
[5, 9]	φιλονεικίαν. Εἰπὼν γὰρ ὅτι αἱρεθήσεται	τὰ	Ἱεροσόλυμα, οὐκ ἐτόλμησε προσθεῖναι καὶ
[5, 3]	πάντα συγκρατῶν, καὶ ἀποῤῥήτῳ δυνάμει	τὰ	καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν πράγματα· ὅπερ
[5, 2]	καὶ μὴ μόνον μηδὲν ἐλαττωθῆναι	τὰ	καθ´ ἡμᾶς πράγματα, ἀλλὰ καὶ
[5, 10]	ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ λύσιν	τὰ	κατέχοντα αὐτοὺς κακὰ, οὕτω φησί·
[5, 7]	γὰρ ἐπιτεμεῖν) καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα	τὰ	κέρατα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἦν
[5, 7]	τράγος ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ	τὰ	κέρατα ἔχοντος, καὶ ἠγριώθη, καὶ
[5, 11]	αὐτοὺς ἐκεῖνος, καὶ χειρωσάμενος, καὶ	τὰ	λείψανα ἀφανίσας πάντα, ἵνα μηδὲ
[5, 1]	ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι παρεγένεσθε.	Τὰ	λόγια γὰρ, φησὶ, Κυρίου, λόγια
[5, 4]	γὰρ ἔθος παρὰ Ἰουδαίοις παλαιὸν,	τὰ	μέλλοντα αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ ἢ
[5, 4]	ἄνωθεν αὐτοῖς προὔλεγον οἱ προφῆται	τὰ	μέλλοντα ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα μάθῃς
[5, 4]	ἀληθὲς, καὶ πάντα αὐτοῖς προανεφώνει	τὰ	μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ Θεὸς, οὐκ
[5, 6]	ἐξέβημεν ταῦτα εἰπεῖν, καὶ δείξωμεν	τὰ	μέλλοντα καταλήψεσθαι τοὺς Ἰουδαίους κακὰ
[5, 8]	καὶ μεταξὺ κελεύοντος ἀναστῆναι, καὶ	τὰ	μέλλοντα συμβήσεσθαι τοῖς πολίταις ἰδεῖν
[5, 12]	φανερῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας, ὅτι	τὰ	μὲν ὑμέτερα λήψεται τέλος, τὰ
[5, 5]	ἐντολάς σου. Ταῦτα λέγω, ἵνα	τὰ	μὲν φύγωμεν, τὰ δὲ ζηλώσωμεν.
[5, 7]	τῷ τέλει τοῦ βιβλίου καὶ	τὰ	μεταξὺ πάντα διηγησάμενος, ὅσα οἱ
[5, 9]	καὶ αἷμα δεσποτικόν. Ὅρα σύμφωνα	τὰ	νοήματα. Ὁ Χριστὸς εἶπε, Πληρώσατε·
[5, 3]	οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπώλοντο. Καὶ	τὰ	νῦν λέγω ὑμῖν, προσέχετε ἑαυτοῖς,
[5, 1]	καὶ τὴν Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι μειζόνως	τὰ	οἰκεῖα δόγματα· φέρε ἐκ περιουσίας
[5, 6]	ἵλεω ποιῆσαι τὸν Θεὸν, πρὸς	τὰ	οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ τὴν πόλιν
[5, 2]	Καὶ γὰρ ἐμφύλιός τις τότε	τὰ	πάντα κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον δὲ
[5, 2]	καὶ παράδοξον· τὸ δὲ καὶ	τὰ	παρ´ ἑτέρων γινόμενα προλέγειν, καὶ
[5, 8]	Καὶ ἵνα μή τις ὑποπτεύῃ	τὰ	παρ´ ἡμῶν εἰρημένα, φέρε καὶ
[5, 3]	τοίνυν ὁ ταῦτα ἅπαντα προειπὼν,	τὰ	περὶ τῆς γυναικὸς ἐκείνης, τὰ
[5, 3]	τὰ περὶ τῆς γυναικὸς ἐκείνης,	τὰ	περὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ περὶ
[5, 3]	ἐκείνης, τὰ περὶ τῆς Ἐκκλησίας,	τὰ	περὶ τοῦ πολέμου τούτου· οὗτος
[5, 6]	ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο	τὰ	πλημμελήματα δι´ ὧν ἔπαθον, λοιπὸν
[5, 8]	ταῦτα λεχθήσεσθαι μέλλουσιν. Ἐπειδὴ γὰρ	τὰ	πολλὰ καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ,
[5, 5]	κακῶν, τοὐναντίον ἐποίουν, λέγοντες· Ἐφυλάξαμεν	τὰ	προστάγματά σου, καὶ νῦν μακαρίζομεν
[5, 4]	ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν εἰς	τὰ	προφητικὰ παρακύψαντι βιβλία. Καὶ γὰρ
[5, 12]	τάς τε ἐν τῷ προαστείῳ,	τὰ	σπήλαια τῶν λῃστῶν, τὰ τῶν
[5, 1]	τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι	τὰ	στόματα, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἐκκλησίαν
[5, 9]	κατέλιπεν, ὥστε τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ	τὰ	συμβαίνοντα σκοποῦντας θαυμάζειν ἐπὶ τῇ
[5, 6]	χρόνον, τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε,	τά	τε ἅγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε,
[5, 6]	ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν	τὰ	τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως τὰς
[5, 8]	ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ τὴν πρὸς	τὰ	τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου, τοὺς
[5, 11]	καθελόντος αὐτῶν τὴν πόλιν, ἀμήχανον	τὰ	τῇ θείᾳ δόξαντα ψήφῳ δύναμιν
[5, 1]	δεῖξαι παρανομοῦντας αὐτοὺς, ἱκανὰ καὶ	τὰ	τῇ προτέρᾳ διαλέξει πρὸς τὴν
[5, 9]	ἔγραψεν, ὅτι δὲ στήσεταί που	τὰ	τῆς ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι προσέθηκεν,
[5, 12]	καὶ δυσὶ καὶ τρισὶ πόλεσι	τὰ	τῆς λατρείας περιστήσεται ταύτης, οὐχ
[5, 12]	οὐκ ἐν ἑνὶ τόπῳ στήσεται	τὰ	τῆς τοῦ Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ
[5, 12]	προαστείῳ, τὰ σπήλαια τῶν λῃστῶν,	τὰ	τῶν δαιμόνων καταγώγια. Μὴ τοίνυν
[5, 1]	ὦσι, καὶ νοῦν ἔχωμεν, δεχόμεθα	τὰ	ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα· ὥσπερ οὖν
[5, 4]	ἐποίησε, καὶ τὰ γλυπτὰ καὶ	τὰ	φωνευτά μοι ἐνετείλατο. Καὶ πάλιν
[5, 11]	{βασιλεὺς ἰδὼν τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν,	τὰ	ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ τὸ
[5, 3]	ἀναῤῥηθέντων, καὶ σβεσθέντων εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν	ταῖς	ἀποδείξεσι ταύταις. Οὕτω γοῦν καὶ
[5, 5]	ὁ συνιών· καὶ συνῆκα ἐν	ταῖς	βίβλοις τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν,
[5, 5]	χρυσίῳ, καὶ οὐκ ἦν ἐν	ταῖς	φυλαῖς αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν. Μία
[5, 8]	ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε·	ταῖς	χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε προσθείς.
[5, 5]	τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν ἐν	ταῖς	ᾠδαῖς Μωϋσῆς ἀναγράφων οὕτως ἔλεγεν·
[5, 9]	τῶν ἀγώνων ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ	ταλαιπωρεῖν.	Ὅτι μὲν οὖν αἱ τρεῖς
[5, 11]	πρὸς τὰς ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ	τὰς	ἀγορὰς ἔφευγον· τότε δὴ ταῦτα
[5, 3]	οὕτως ἐποίησεν; εἰσελθὼν γὰρ εἰς	τὰς	Ἀθήνας, οὐκ ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ
[5, 6]	τὰ τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως	τὰς	ἁμαρτίας αὐτῶν εἰπὼν ἃς ἥμαρτον,
[5, 4]	ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς μὲν διὰ	τὰς	ἁμαρτίας, τὰς δὲ διὰ φιλανθρωπίαν,
[5, 4]	θάτερος ὧν λέγει ἐγγράφως παρέχῃ	τὰς	ἀποδείξεις, εἶτα ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται
[5, 4]	τοῖς δικαστηρίοις οὕτως ὁρῶμεν γινομένας	τὰς	ἀποδείξεις. Ὅταν γάρ τινες ὑπὲρ
[5, 4]	τὰς μὲν διὰ τὰς ἁμαρτίας,	τὰς	δὲ διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς
[5, 8]	ἐπὶ στόμα, καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ	τὰς	δύο χεῖρας· τινὸς δὲ ἁπτομένου
[5, 10]	οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου	τὰς	ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ
[5, 10]	αὐτοὺς κακὰ, οὕτω φησί· Μετὰ	τὰς	ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα,
[5, 10]	σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας	τὰς	ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ ὄψει τὴν
[5, 10]	οὕτω φησί· Μετὰ τὰς ἑβδομάδας	τὰς	ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρῖμα
[5, 5]	εἰσι συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ	τὰς	ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ διὰ τούτους
[5, 5]	φησὶ, καὶ ὑπέσχετο, οἳ καὶ	τὰς	ἐντολὰς αὐτοῦ ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν
[5, 5]	τοῖς ἀγαπῶσί σε καὶ φυλάσσουσι	τὰς	ἐντολάς σου, ἐπήγαγεν εὐθέως· Ἡμάρτομεν,
[5, 5]	ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν	τὰς	ἐντολάς σου. Ταῦτα λέγω, ἵνα
[5, 5]	τοῖς ἀγαπῶσί σε, καὶ φυλάττουσι	τὰς	ἐντολάς σου. Τί ποιεῖς, ὦ
[5, 11]	οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ πρὸς	τὰς	ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ τὰς ἀγορὰς
[5, 4]	καὶ ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ γὰρ παραυτὰ	τὰς	εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο τοῦ ταῦτα πεποιηκότος
[5, 4]	ἀλλὰ καὶ τὰς τιμωρίας καὶ	τὰς	εὐεργεσίας παρὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν
[5, 12]	καὶ εἰς ἓν χωρίον συγκλείοντος	τὰς	θυσίας ἐκείνας, ὁ προφήτης λέγει,
[5, 12]	καὶ τὸν ναὸν ἀνῳκοδόμησαν, καὶ	τὰς	θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν
[5, 8]	καὶ συλήσοντα τὸν ναὸν, καὶ	τὰς	θυσίας ἐπὶ ἔτη τρία κωλύσοντα
[5, 8]	καὶ συλήσειν τὸν ναὸν, καὶ	τὰς	θυσίας κωλύσειν· γενέσθαι δὲ ἐφ´
[5, 7]	ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς συνεχεῖς θυσίας	τὰς	καθημερινάς· καὶ δώσουσιν εἰς αὐτὸν
[5, 12]	ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ	τὰς	κοσμικὰς ἐπιθυμίας, σωφρόνως καὶ δικαίως
[5, 10]	ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν	τὰς	μὲν ἄλλας φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ
[5, 4]	Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι,	τὰς	μὲν διὰ τὰς ἁμαρτίας, τὰς
[5, 11]	καὶ Ἕλληνος ταῦτα αἰτοῦντες, καὶ	τὰς	μιαρὰς ἐκείνου χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ
[5, 7]	δόλους, τὰς νίκας, τὰς στρατείας,	τὰς	ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας· προϊὼν εἰς
[5, 7]	στρατηγοὶ τούτων εἰργάσαντο, τοὺς δόλους,	τὰς	νίκας, τὰς στρατείας, τὰς ναυμαχίας,
[5, 5]	μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ	τὰς	οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ δέ
[5, 9]	τὸ στῆσαι τὸ χρῖσμα, στῆσαι	τὰς	ὁράσεις. Διὰ τοῦτο ὁ Χριστὸς
[5, 7]	νίκας, τὰς στρατείας, τὰς ναυμαχίας,	τὰς	πεζομαχίας· προϊὼν εἰς Ἀντίοχον, τελευτᾷ
[5, 8]	ὃς τὸν μὲν κριὸν βασιλείας	τὰς	Περσῶν καὶ Μήδων σημαίνειν ἔφασκε,
[5, 2]	βασιλεῖς πολλὰ καὶ μεγάλα εἰργάσαντο	τὰς	πόλεις ἀγαθὰ, καὶ πολέμους κατώρθωσαν,
[5, 12]	γνήσιον τὸν Χριστιανισμὸν ἐπιδείξωνται, καὶ	τὰς	πονηρὰς φεύξωνται τῶν Ἰουδαίων διαγωγὰς
[5, 2]	προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας	τὰς	προῤῥήσεις εἰς μέσον, κἂν ἴδῃς
[5, 1]	ἀπολαμβάνειν, ὡς σὺ φῂς, καὶ	τὰς	πρὸς Θεὸν παραβαίνεις συνθήκας, καὶ
[5, 9]	ἅγιον ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν	τὰς	προφητείας· τοῦτο γάρ ἐστι σφραγίσαι,
[5, 8]	εἰρημένα, φέρε καὶ αὐτὰς παραθώμεθα	τὰς	ῥήσεις ἐκείνου. Ἐπαινέσας γὰρ καὶ
[5, 7]	εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς νίκας,	τὰς	στρατείας, τὰς ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας·
[5, 8]	νομίζουσιν, Ἰώσηππον λέγω, τὸν καὶ	τὰς	συμφορὰς αὐτῶν τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν
[5, 7]	μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν λέγων	τὰς	συνεχεῖς θυσίας τὰς καθημερινάς· καὶ
[5, 12]	τῶν Ἰουδαίων διαγωγὰς καὶ συναγωγὰς,	τάς	τε ἐν τῇ πόλει, τάς
[5, 12]	τάς τε ἐν τῇ πόλει,	τάς	τε ἐν τῷ προαστείῳ, τὰ
[5, 6]	τε ἅγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε,	τάς	τε θυσίας καθεῖλε, τούς τε
[5, 4]	τοῖς εἰδώλοις λογίζωνται, ἀλλὰ καὶ	τὰς	τιμωρίας καὶ τὰς εὐεργεσίας παρὰ
[5, 11]	βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος αὐτοὺς ἐπὶ	τὰς	τῶν εἰδώλων θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου
[5, 12]	μὴ λέγῃς, ὅτι τὰ δεινὰ	ταῦτα	ἃ προέλεγον, ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας
[5, 11]	παρὰ ἀνδρὸς ἀσεβοῦς καὶ Ἕλληνος	ταῦτα	αἰτοῦντες, καὶ τὰς μιαρὰς ἐκείνου
[5, 11]	τοῦτο θεασάμενοι ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν.	Ταῦτα	ἀκούσας ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι
[5, 7]	αὐτῶν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ Καὶ	ταῦτα	ἅπαντα μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ
[5, 3]	εἰπέ μοι. Οὗτος τοίνυν ὁ	ταῦτα	ἅπαντα προειπὼν, τὰ περὶ τῆς
[5, 11]	ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν τότε	ταῦτα,	ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι
[5, 7]	ἐκλευκᾶναι ἕως καιροῦ πέρατος. Διὰ	ταῦτα	γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν ὁ Θεὸς,
[5, 11]	ἡμῶν γὰρ, οὐ πρὸ πολλοῦ	ταῦτα	γέγονε χρόνου. Καὶ σκόπει νίκης
[5, 9]	Ἰουδαῖος ἦν ὁ ἀνὴρ ὁ	ταῦτα	γράψας, ἀλλ´ οὖν οὐκ ἠνέσχετο
[5, 7]	καὶ ἀπὸ τῶν συνιόντων ἀσθενήσουσι.	Ταῦτα	δὲ ἔλεγε δεικνὺς, ὅτι πολλοὶ
[5, 12]	πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσυνεῖν.	Ταῦτα	δὲ ἔλεγε, τήν τε ἀνάγκην
[5, 9]	τὸν προφήτην εἶδε τοῦτο προσθέντα.	Ταῦτα	δὲ πάντα, φησὶ, τοῦ Θεοῦ
[5, 8]	ἐκεῖ τετρακόσια ἔτη, καὶ μετὰ	ταῦτα	ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα,
[5, 11]	τὰς ἀγορὰς ἔφευγον· τότε δὴ	ταῦτα	ἐγίνετο, ἵνα μηδεμία ἀναισχυντίας αὐτοῖς
[5, 6]	Φέρε οὖν ἐπανίωμεν ὅθεν ἐξέβημεν	ταῦτα	εἰπεῖν, καὶ δείξωμεν τὰ μέλλοντα
[5, 2]	τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ τίς ἂν	ταῦτα	εἴποι νοῦν ἔχων; Τὸ μὲν
[5, 10]	προανεφώνησεν. Ὅτι δὲ περὶ Ῥωμαίων	ταῦτα	εἴρηται, καὶ ὁ Ἰώσηππος, καθάπερ
[5, 9]	τὴν σήμερον, δι´ ἣν ἅπαντα	ταῦτα	ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ μοι νῦν·
[5, 12]	ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε αὐτό. Πότε	ταῦτα	ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε; πότε ἐν
[5, 5]	κακώσουσιν. Ἄκουε γοῦν πῶς μετὰ	ταῦτα	ἐξηγεῖται ὁ Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν·
[5, 11]	μή τινες λέγωσιν, ὅτι Χριστιανοὶ	ταῦτα	ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα τὰ
[5, 8]	αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ αὐτῷ ὁ	ταῦτα	ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν αὐτοῦ τὸ
[5, 8]	τρία κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ δὴ	ταῦτα	ἡμῶν συνέβη τῷ ἔθνει παθεῖν
[5, 1]	Καὶ πάλιν περὶ τοῦ ναοῦ	ταῦτα	ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς εἰπών· Οὐ
[5, 3]	τὸν Χριστὸν ταῦτα πάσχειν. Τίς	ταῦτα	ἴσχυσέ ποτε ἐν ἀνθρώποις; εἰπέ
[5, 3]	ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν. Πόθεν τούτῳ	ταῦτα	καὶ εἰδέναι καὶ κατασκευάσαι δυνατὸν,
[5, 1]	εἰς δόξαν Χριστοῦ συντείνων. Διὰ	ταῦτα	καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ προθυμότερον ταύτης
[5, 6]	ἔχομεν δικαίωμα σωτηρίας. Εἰπὼν δὴ	ταῦτα,	καὶ θρηνήσας ἱκανῶς, εἰσάγει λοιπὸν
[5, 12]	ἵνα παρ´ ὑμῶν ἐκεῖνοι μανθάνοντες	ταῦτα,	καὶ τῆς πονηρᾶς ἀπαλλαγέντες συνηθείας,
[5, 5]	ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς σου.	Ταῦτα	λέγω, ἵνα τὰ μὲν φύγωμεν,
[5, 5]	ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ διὰ τούτους	ταῦτα	λέγω, φησὶν, ἀλλὰ διὰ τοὺς
[5, 1]	γὰρ, φησὶν, ἐστὶν ἐμὸς ὁ	ταῦτα	λέγων· ἐγὼ αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ
[5, 7]	ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. Καὶ μετὰ	ταῦτα	λέγων τὴν τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ
[5, 8]	ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν τοῖς μετὰ	ταῦτα	λεχθήσεσθαι μέλλουσιν. Ἐπειδὴ γὰρ τὰ
[5, 11]	τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν ἀρχαῖα καὶ παλαιά· μᾶλλον
[5, 8]	ἐφ´ ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα.	Ταῦτα	μὲν ἰδεῖν ἐν τῷ πεδίῳ
[5, 6]	γενόμενα ἐν Ἰσραήλ. Ποῖα δὴ	ταῦτα;	Μητέρες παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ τοῦτο
[5, 3]	καὶ πάντας (ὑποκύπτοντας ἔσχε, καὶ	ταῦτα	μυρίων ὄντων τῶν κωλυόντων; Οὐκ
[5, 10]	ἀνελθὼν τὴν πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ	ταῦτα	ὁ Ἔσδρας ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο.
[5, 8]	προανεφώνησεν ὁ προφήτης; Καὶ ὅτι	ταῦτα	οὐ στοχαζόμενος λέγω, φέρε καὶ
[5, 3]	καὶ γυναιξὶν ἀνδρῶν ποθεινότερος; Καὶ	ταῦτα	οὐκ ἐν μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ,
[5, 3]	ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἶπε μὲν	ταῦτα,	οὐκ ἐπήγαγε δὲ τὸ τέλος.
[5, 2]	πανταχοῦ τὴν φήμην ταύτην διασπείραντος;	Ταῦτα	οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ μοι,
[5, 4]	ἑτέρους παρέχειν ἐλέγχους τοῦ μὴ	ταῦτα	οὕτως ἔχειν, ὡς τὰ γραμμάτιά
[5, 2]	παράδοξον, ὅτι ἐν τοῖς προοιμίοις	ταῦτα	πάντα ἐκινεῖτο. Εἰ μὲν γὰρ
[5, 6]	πάλιν ἐπανελθεῖν· καὶ γὰρ καὶ	ταῦτα	παρενέβαλλον οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ,
[5, 3]	ἔχοντες τὸ διὰ τὸν Χριστὸν	ταῦτα	πάσχειν. Τίς ταῦτα ἴσχυσέ ποτε
[5, 4]	παραυτὰ τὰς εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο τοῦ	ταῦτα	πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ τοῖς δαίμοσιν
[5, 4]	ἄλλων θαυμάτων γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ	ταῦτα	πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς οὐ θεοῖς
[5, 4]	πᾶσα ἀνάγκη ἦν τοὺς προφήτας	ταῦτα	προαναφωνεῖν, παντί που δῆλόν ἐστι
[5, 3]	κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς. Πόθεν	ταῦτα	προεῖπεν, εἰπέ μοι, εἴ γε
[5, 12]	κατὰ τὴν πόλιν κατασκαφῆς ἅπαντα	ταῦτα	συνποδέδεικται· πλὴν ἀλλ´ ἐνῆν καὶ
[5, 8]	καιρὸν προλέγων, ὅσον μέλλει κατέχειν	ταῦτα	τὰ δεινὰ, φησίν· Ἀπὸ καιροῦ
[5, 3]	προῤῥήσει ἀπιστεῖς, εἰπέ μοι, καὶ	ταῦτα	τῆς ἀπὸ τοῦ χρόνου μαρτυρίας
[5, 9]	ἐκεῖνα, ἄκουσον τί φησι μετὰ	ταῦτα·	Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον Δανιὴλ
[5, 10]	ἄλλον καιρὸν εἰπεῖν, ἐν ᾧ	ταῦτα	ὑπέστησαν, ἢ τοῦτον τὸν μακρὸν
[5, 5]	τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ τίς	ταῦτά	φησιν; Αὐτὸς ὁ Δανιὴλ οὕτω
[5, 5]	μὴ νομίσῃς, ὅτι περὶ τούτων	ταῦτά	φησιν, εἰπὼν, Ὁ φυλάσσων τὴν
[5, 3]	σβεσθέντων εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν ταῖς ἀποδείξεσι	ταύταις.	Οὕτω γοῦν καὶ ὁ Γαμαλιὴλ
[5, 6]	ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο μὲν δὴ	ταύτας	δουλείας ὁ λόγος ἀπέδειξε μετὰ
[5, 10]	προφῆται μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες,	ταύτῃ	δὲ μηδένα χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ
[5, 8]	συνέβη γενέσθαι τὴν συμβολὴν, ἐν	ταύτῃ	ἡ νίκη ἡ καθαρὰ γέγονε,
[5, 3]	τέκνων αὐτὸν προετίμησαν· τίνος ἕνεκεν	ταύτῃ	μόνῃ τῇ προῤῥήσει ἀπιστεῖς, εἰπέ
[5, 11]	αἰτίαν ζητήσῃς, οὐδεμίαν ἀλλ´ ἢ	ταύτην	ἀκούσεις. Καὶ τούτου μάρτυρες ἡμεῖς
[5, 2]	μυριάκις ἀναισχυντῇ πρὸς τὴν πρόῤῥησιν	ταύτην	ἀντιβλέψαι οὐχ ἕξει. Καὶ γὰρ
[5, 9]	παροῦσαν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν δουλείαν	ταύτην	δὲ τὴν σήμερον, δι´ ἣν
[5, 10]	πάντως ἥξομεν ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν	ταύτην.	Διὰ τοῦτό φησιν, Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα
[5, 2]	τότε Θεοῦ, πανταχοῦ τὴν φήμην	ταύτην	διασπείραντος; Ταῦτα οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως,
[5, 2]	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ δεῖξαι ψευδῆ	ταύτην	εἶναι τὴν προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ
[5, 2]	ἴδῃς ἐν ἐκείναις ψευδόμενον, μηδὲ	ταύτην	καταδέξῃ, μηδὲ νομίσῃς εἶναι πιστήν·
[5, 12]	καὶ ἄπειρον καὶ τοσοῦτον, ὡς	ταύτην	κυρίως μόνην κατὰ τὸν τῆς
[5, 5]	ἐν Βαβυλῶνι. Καὶ γὰρ καὶ	ταύτην	μετὰ ἀκριβείας προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας,
[5, 2]	τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν πέτραν	ταύτην	οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ
[5, 10]	ἀρίθμει, καὶ ὄψει τὴν αἰχμαλωσίαν	ταύτην	οὐκέτι τέλος ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο
[5, 4]	ἁπλῶς καὶ εἰκῆ, αὐτοὶ δίκαιοι	ταύτην	παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν εἰσίν. Ἃ
[5, 12]	μέχρι δυσμῶν τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι	ταύτην	προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ τοῦ τρόπου
[5, 2]	ἴδῃς ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντα, καὶ	ταύτην	τέλος εἰληφυῖαν τὴν πρόῤῥησιν, καὶ
[5, 7]	Εἶτα ἐκ δευτέρου πάλιν αὐτὴν	ταύτην	τὴν βασιλείαν λέγων, τὴν Ἀντιόχου
[5, 12]	θυσίας ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν	ταύτην	τὴν νῦν προλέγων, καὶ τὴν
[5, 8]	προφητῶν ἁπάντων, ἦλθε καὶ ἐπὶ	ταύτην	τὴν ὅρασιν, καί φησιν οὕτω·
[5, 10]	Καὶ πάλιν λέγων τὴν αἰχμαλωσίαν	ταύτην	φησίν· Ἀρθήσεται θυμίαμα καὶ σπονδή·
[5, 1]	ταῦτα καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ προθυμότερον	ταύτης	ἁπτόμεθα τῆς ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ
[5, 8]	αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ περὶ	ταύτης	διελέχθη τῆς αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης,
[5, 9]	Φέρε δὴ λοιπὸν καὶ περὶ	ταύτης	εἴπωμεν. Ὅτι γὰρ καὶ περὶ
[5, 8]	ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας	ταύτης,	ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ
[5, 12]	πόλεσι τὰ τῆς λατρείας περιστήσεται	ταύτης,	οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν παντὶ
[5, 9]	εἴπωμεν. Ὅτι γὰρ καὶ περὶ	ταύτης	προανεφώνησεν ὁ προφήτης, αὐτὸν τοῦτον
[5, 11]	Ὡς γὰρ ἥψαντο τῆς παρανόμου	ταύτης	σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν ἤρξαντο τὰ
[5, 6]	τὴν τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ	ταύτης	τῆς νῦν κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν,
[5, 6]	τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά	τε	ἅγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς
[5, 11]	τὴν πόλιν καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν	τε	Αἰλία μέχρι τοῦ νῦν ὀνομάζεται
[5, 1]	ἐπανήξουσι πολιτείαν. Οὕτω γὰρ ὑμεῖς	τε	ἀκριβέστερον εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ δόγματα,
[5, 12]	προσυνεῖν. Ταῦτα δὲ ἔλεγε, τήν	τε	ἀνάγκην ἡμῶν ύων λοιπὸν τὴν
[5, 3]	τῆς οἰκουμένης εἰς πέρατα τήν	τε	αὐτοῦ θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ πάντας
[5, 11]	εἰδώλων θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ	τε	ἐλπίζων ὁ μεμηνὼς καὶ ἀνόητος
[5, 12]	Ἰουδαίων διαγωγὰς καὶ συναγωγὰς, τάς	τε	ἐν τῇ πόλει, τάς τε
[5, 12]	τε ἐν τῇ πόλει, τάς	τε	ἐν τῷ προαστείῳ, τὰ σπήλαια
[5, 12]	Ἀπό τε τῶν εἰρημένων, ἀπό	τε	ἑτέρων πλειόνων σημείων. Καὶ πρῶτον
[5, 6]	ἅγια τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς	τε	θυσίας καθεῖλε, τούς τε Ἰουδαίους
[5, 6]	μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον, τό	τε	ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε ἅγια
[5, 6]	τάς τε θυσίας καθεῖλε, τούς	τε	Ἰουδαίους ὑπέταξε, καὶ τὴν πολιτείαν
[5, 4]	αὐτῶν τῶν συμβάντων αὐτοῖς κακῶν	τε	καὶ ἀγαθῶν ποιήσομαι τὴν ἀπόδειξιν.
[5, 8]	μέλλοντα (τούτων διοίσειν ἁπάντων πλούτῳ	τε	καὶ δόξῃ. Τὸν δὲ τράγον
[5, 1]	εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί	τε	μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ
[5, 11]	ἐκ τῶν θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ	τε	πολλοὺς ἀνθρώπους, οὐ μὴν ἀλλὰ
[5, 7]	ἀπὸ τῆς Ἀλεξάνδρου βασιλείας, πάλιν	τε	πρὸς τῷ τέλει τοῦ βιβλίου
[5, 12]	ὕστερον. Πόθεν τοῦτο δῆλον; Ἀπό	τε	τῶν εἰρημένων, ἀπό τε ἑτέρων
[5, 6]	Χεῖρες γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν τὰ	τέκνα	αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως τὰς ἁμαρτίας
[5, 3]	πατέρων αὐτῶν καὶ γυναικῶν καὶ	τέκνων	αὐτὸν προετίμησαν· τίνος ἕνεκεν ταύτῃ
[5, 7]	βασιλείας, πάλιν τε πρὸς τῷ	τέλει	τοῦ βιβλίου καὶ τὰ μεταξὺ
[5, 9]	εἶπε, Πληρώσατε· ὁ προφήτης φησὶ,	Τελεσθῆναι	ἁμαρτίαν, καὶ Τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας.
[5, 7]	τὰς πεζομαχίας· προϊὼν εἰς Ἀντίοχον,	τελευτᾷ	πάλιν, καί φησι· Βραχίονες ἐξ
[5, 8]	μὲν ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ δὲ	τελευταῖον	αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι
[5, 7]	Καὶ μετὰ ταῦτα λέγων τὴν	τελευτὴν	Ἀλεξάνδρου, καὶ τὴν τῶν τεσσάρων
[5, 6]	εἰς ἑαυτὸν τὴν ἀρχὴν περιέστησε,	τελευτήσαντος	τούτου, τέσσαρες μετ´ ἐκεῖνον ἐγένοντο
[5, 7]	καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ ποῦ	τελευτήσει,	καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν. Εἴσεσθε
[5, 1]	τὴν ἐρήμωσιν προαναφωνῶν τὴν εἰς	τέλος.	Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται τὴν
[5, 3]	πάντα ἐκεῖνα, καὶ μὴ ἔλαβε	τέλος,	ἀπίστει καὶ τούτοις· εἰ δὲ
[5, 8]	οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ	τέλος	αὐτῶν μαθεῖν, καὶ εἴ τις
[5, 2]	ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντα, καὶ ταύτην	τέλος	εἰληφυῖαν τὴν πρόῤῥησιν, καὶ τὸν
[5, 1]	μὲν οὖν πρὸς Ἰουδαίους μάχη	τέλος	ἔλαβε τὸ προσῆκον· καὶ τὸ
[5, 4]	πόλις. Ὅτι γὰρ εἰ καὶ	τέλος	ἔμελλεν ἕξειν ὑμῖν ἡ παροῦσα
[5, 3]	καὶ ἀληθὲς οὐδὲν, ἔσβεσται, καὶ	τέλος	εὐθὺς ἔλαβεν. Καὶ μηδεὶς ὕβριν
[5, 10]	ὄψει τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην οὐκέτι	τέλος	ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ
[5, 2]	οὖν ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε	τέλος	ἡ προφητεία, ἢ διέπεσεν; Ἐρώτησον
[5, 3]	ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε δὲ τὸ	τέλος.	Πολλοὶ γοῦν ἐν προοιμίοις καὶ
[5, 12]	ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα λήψεται	τέλος,	τὰ δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ
[5, 3]	τὴν ἑαυτοῦ λέγων, ἀλλὰ τὸ	τέλος	τῶν ἐκβαινόντων πραγμάτων. Ἦλθον γὰρ
[5, 3]	ἡ ἔκβασις, καὶ διὰ τοῦ	τέλους	εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός ἐστι
[5, 10]	ῥίζα πάλιν ἀναβλαστάνουσα, καὶ ἕως	τέλους	πολέμου συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν
[5, 10]	τὴν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην, τριακόσια ἐνενήκοντα	τέσσαρά	ἐστιν ἔτη. Δηλῶν τοίνυν, ὅτι
[5, 8]	κέρας· οὗ κλασθέντος, ἄλλα ἀναβλαστῆσαι	τέσσαρα	καθ´ ἕκαστον τῶν ἀνέμων τετραμμένα·
[5, 7]	βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω τὸν Μακεδόνα,	τέσσαρα	κέρατα τοὺς μετ´ ἐκεῖνον ἀναστάντας
[5, 7]	τὸ μέγα, καὶ ἀνέβη ἕτερα	τέσσαρα	κέρατα ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κατὰ τοὺς
[5, 8]	ἐκείνου, καὶ τὴν πρὸς τὰ	τέσσαρα	κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου, τοὺς διαδόχους
[5, 8]	πέντε· ταῖς χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα,	τεσσαρακονταπέντε	προσθείς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐν μηνὶ
[5, 7]	κέρατα ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κατὰ τοὺς	τέσσαρας	ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν
[5, 6]	τὴν ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου,	τέσσαρες	μετ´ ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα
[5, 8]	πρῶτον βασιλέα, καὶ τὴν τῶν	τεσσάρων	ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ τὴν
[5, 7]	τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ τὴν τῶν	τεσσάρων	βασιλέων διαδοχὴν, Καὶ ἐν τῷ
[5, 6]	εἶτα ἐξ ἑνὸς τούτων τῶν	τεσσάρων	γενόμενος ὁ Ἀντίοχος μετὰ πολὺν
[5, 7]	ὅτι ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν	τεσσάρων	ἐστὶν, οὕτω πώς φησι· Καὶ
[5, 8]	καὶ τοῦ τράγου καὶ τῶν	τεσσάρων	κεράτων, καὶ τοῦ ὑστέρου τοῦ
[5, 5]	κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν ὁ Θεός.	Τετάρτῃ	δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε μετὰ
[5, 9]	τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν	τετρακόσια	ἔτη ἔχουσα, ἡ δὲ ἑβδομήκοντα,
[5, 8]	τοῖς κακοῖς τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ	τετρακόσια	ἔτη, καὶ μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα.
[5, 5]	τὸν ἀριθμὸν εἶπε τῶν ἐτῶν·	τετρακόσια	ἔτη· τὸν τρόπον τῆς δουλείας,
[5, 10]	ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν τοίνυν ἐντεῦθεν	τετρακόσια	καὶ ὀγδοήκοντα τρία ἔτη ἀριθμήσωμεν,
[5, 10]	ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα δύο	τετρακόσια	ὀγδοηκοντατρία ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ ἐνταῦθα
[5, 5]	δουλώσουσιν αὐτὸ, καὶ κακώσουσιν ἔτη	τετρακόσια.	Τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν
[5, 3]	ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ἄνδρες	τετρακόσιοι·	κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες ὅσοι
[5, 8]	τέσσαρα καθ´ ἕκαστον τῶν ἀνέμων	τετραμμένα·	ἐξ αὐτῶν δὲ ἀνασχεῖν καὶ
[5, 7]	οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων,	τεύξονταί	τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς
[5, 11]	ἀπὸ τῆς μεγάλης ἀρχῆς, καὶ	τεχνίτας	πάντοθεν ἐκίνησε, καὶ πάντα ἐποίει
[5, 12]	ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο	τέως	δέομαι ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι
[5, 12]	οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου παράγω μαρτυρίαν	τέως,	οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν ἄλλων
[5, 3]	περὶ τῶν δαιμόνων ἔχοντας δόξαν,	τῇ	ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς
[5, 3]	οἰκείας τοῦτο ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ	τῇ	ἀσθενείᾳ τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν
[5, 5]	εἶπε Κύριος· ὅταν μέλλῃ πληροῦσθαι	τῇ	Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκέψομαι ὑμᾶς,
[5, 4]	ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν	τῇ	βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδειν
[5, 4]	οὐκ οἴδαμεν· καὶ ὡς θυμιῶντες	τῇ	βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδοντες
[5, 1]	λόγια ἁγνά· ἀργύριον πεπυρωμένον δοκίμιον	τῇ	γῇ. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, ὁ
[5, 2]	πως φησί· Τί κόπους παρέχετε	τῇ	γυναικί; ἔργον γὰρ καλὸν ἐποίησε.
[5, 11]	αὐτῶν τὴν πόλιν, ἀμήχανον τὰ	τῇ	θείᾳ δόξαντα ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην
[5, 9]	ὁ στέφανος περιστήσεται, καὶ γυμνῇ	τῇ	κεφαλῇ θερμὴν δέχεσθαι τὴν ἀκτῖνα,
[5, 8]	τῷ Πέρσῃ συμβαλὼν δὶς, κρατήσει	τῇ	μάχῃ καὶ ἀφαιρήσεται τὴν ἡγεμονίαν
[5, 8]	δῆλον. Φησὶ γὰρ, ἐν Σούσοις	τῇ	μητροπόλει τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν
[5, 11]	ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν	τῇ	πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως διὰ τῶν
[5, 9]	τὰ συμβαίνοντα σκοποῦντας θαυμάζειν ἐπὶ	τῇ	παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμῇ τὸν
[5, 3]	καὶ ἐπὶ τῆς παρουσίας εἰργάσατο,	τῇ	παραθέσει τοῦ ψεύδους τὴν ἀλήθειαν
[5, 12]	καὶ συναγωγὰς, τάς τε ἐν	τῇ	πόλει, τάς τε ἐν τῷ
[5, 3]	προετίμησαν· τίνος ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ	τῇ	προῤῥήσει ἀπιστεῖς, εἰπέ μοι, καὶ
[5, 1]	παρανομοῦντας αὐτοὺς, ἱκανὰ καὶ τὰ	τῇ	προτέρᾳ διαλέξει πρὸς τὴν ἀγάπην
[5, 12]	δικαίως ζήσωμεν. Πάλιν ὁ Χριστὸς	τῇ	Σαμαρείτιδί φησι, Πίστευσόν μοι, γύναι,
[5, 10]	Τουτέστι, πρὸς τούτοις τοῖς εἰρημένοις,	τῇ	τῆς θυσίας ἀναιρέσει καὶ τῆς
[5, 2]	καὶ τὸν ἄφατον μαρτυροῦντα χρόνον	τῇ	τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ ἀναισχύντει
[5, 2]	κολάσεως, καὶ τιμωρίας ἐπενοήθη, καὶ	(τήγανα,	καὶ καταπέλται, καὶ λέβητες, καὶ
[5, 3]	ἐκείνων μὲν οὐδὲ τοὔνομα μέχρι	τήμερόν	ἐστι γνώριμον, οὗτος δὲ πανταχοῦ
[5, 1]	τὰ τῇ προτέρᾳ διαλέξει πρὸς	τὴν	ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ
[5, 9]	σου, καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν	τὴν	ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα χρόνος
[5, 5]	τὴν ἀρετὴν, καὶ τῶν Ἰουδαίων	τὴν	ἀγνωμοσύνην. Ὁ μὲν γὰρ μηδὲν
[5, 7]	ὁ Δανιὴλ, ὅσα κακὰ ἐργάσεται	τὴν	Αἴγυπτον καὶ τὴν Παλαιστίνην, πῶς
[5, 7]	ἑστώτων πεσοῦνται. Εἶτα φησὶ καὶ	τὴν	αἰτίαν, δι´ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς
[5, 9]	ἔσεσθαι τόλμημα. Εἶτά φησι καὶ	τὴν	αἰτίαν, Ἕως τοῦ παλαιωθῆναι παράπτωμα,
[5, 11]	γυμνὰ ὄψει τὰ θεμέλια· κἂν	τὴν	αἰτίαν ζητήσῃς, οὐδεμίαν ἀλλ´ ἢ
[5, 4]	καὶ ἀκουστά σοι ἐποίησα. Εἶτα	τὴν	αἰτίαν τῆς προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν·
[5, 8]	ἕως καιροῦ πέρατος. Εἶτα καὶ	τὴν	αἰτίαν φησὶ τῆς συγχωρήσεως τῶν
[5, 10]	ἐπὶ Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ καὶ	τὴν	αἰχμαλωσίαν ἐκείνην, τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά
[5, 7]	τὴν Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καὶ	τὴν	αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ
[5, 8]	μιᾶς, μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ	τὴν	αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς
[5, 10]	τὰς ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ ὄψει	τὴν	αἰχμαλωσίαν ταύτην οὐκέτι τέλος ἔχουσαν.
[5, 10]	συντετμημένου ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν λέγων	τὴν	αἰχμαλωσίαν ταύτην φησίν· Ἀρθήσεται θυμίαμα
[5, 8]	τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν γενόμενος, καὶ	τὴν	αἰχμαλωσίαν τὴν ὑπ´ αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν
[5, 5]	τὸν τόπον τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω	τὴν	αἰχμαλωσίαν ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς
[5, 9]	γυμνῇ τῇ κεφαλῇ θερμὴν δέχεσθαι	τὴν	ἀκτῖνα, καὶ μὴ πρότερον ἀφίστασθαι,
[5, 12]	ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ	τὴν	ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως,
[5, 3]	εἰργάσατο, τῇ παραθέσει τοῦ ψεύδους	τὴν	ἀλήθειαν συσκιάσαι σπεύδων· ἀλλ´ οὐδὲ
[5, 3]	συσκιάσαι αὐτοῦ τὴν παρουσίαν καὶ	τὴν	ἀληθῆ οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς τινας,
[5, 3]	πολλῷ πλείονα παρῆλθον ἔτη μετὰ	τὴν	ἅλωσιν, καὶ οὐδὲ ἴχνος οὐδὲ
[5, 7]	Ἐπιφανοῦς, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ	τὴν	ἅλωσιν, καὶ τὴν ἐρήμωσιν τοῦ
[5, 1]	καὶ τῶν τιμωριῶν ἐπαίδευσέ σε	τὴν	ἄμαχον αὐτοῦ καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν.
[5, 3]	τοῦ χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου	τὴν	ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν οὖν μετὰ
[5, 8]	κακὰ, τὸν ἐμπρησμὸν, τῆς πολιτείας	τὴν	ἀνατροπὴν, τὴν τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν,
[5, 7]	τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ	τὴν	Ἀντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνὺς
[5, 7]	αὐτὴν ταύτην τὴν βασιλείαν λέγων,	τὴν	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καὶ τὴν
[5, 1]	ὁ σύλλογος γέγονε σήμερον; Πρὸς	τὴν	ἀπαίτησιν τῆς ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε πάντως,
[5, 8]	εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε,	(τὴν	ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ ἁπλῶς
[5, 8]	ἁπάσης καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ	τὴν	ἀπαλλαγὴν τῆς αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν ὁ
[5, 6]	ἐπιβῆναι ἐπὶ τοῦ βήματος διὰ	τὴν	ἁπαλότητα καὶ τὴν τρυφερότητα, ἅψεται
[5, 12]	τοῦ τῆς Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ	τὴν	ἀπὸ τῆς τῶν προφητῶν καὶ
[5, 5]	πρόσιμεν τοῖς δεσπόταις, ἔχοντες καὶ	τὴν	ἀπὸ τοῦ καιροῦ συμμαχίαν· τοῦτο
[5, 12]	οὖν ἀμφισβητεῖς, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ	τὴν	ἀπὸ τοῦ τῆς Χριστοῦ προῤῥήσεως,
[5, 4]	ἀναστήσεται. Ἐγὼ μὲν γὰρ ἔχω	τὴν	ἀπὸ τοῦ χρόνου σύστασιν μαρτυροῦσάν
[5, 10]	ψεῦδος τὰ εἰρημένα, φέρε καὶ	τὴν	ἀπὸ τῶν πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν
[5, 4]	κακῶν τε καὶ ἀγαθῶν ποιήσομαι	τὴν	ἀπόδειξιν. ~εʹ Τρεῖς γοῦν δουλείας
[5, 5]	οὐκ εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´ ὅτε	τὴν	ἀπόφασιν εἶδε πληρωθεῖσαν, καὶ τὸν
[5, 11]	καὶ ἀνόητος τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν	τὴν	ἀπόφασιν, τὴν οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι
[5, 5]	μοι σκόπει καὶ τοῦ δικαίου	τὴν	ἀρετὴν, καὶ τῶν Ἰουδαίων τὴν
[5, 7]	δύναμιν λέγει τὴν Περσικὴν, καὶ	τὴν	ἀρχὴν, ἣ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν
[5, 6]	Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν, εἰς ἑαυτὸν	τὴν	ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες
[5, 12]	εἶπεν, Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι	τὴν	ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας,
[5, 3]	τὸν πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ	τὴν	ἀσέβειαν τὸν υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ,
[5, 7]	τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς	τὴν	αὐτῶν βοήθειαν. Ἐντῷ καιρῷ γὰρ
[5, 7]	ἐκ δευτέρου πάλιν αὐτὴν ταύτην	τὴν	βασιλείαν λέγων, τὴν Ἀντιόχου τοῦ
[5, 7]	καὶ ὑψωθήσεται καὶ μεγαλυνθήσεται· καὶ	τὴν	βλάσφημον αὐτοῦ γνώμην λέγων, προσέθηκεν,
[5, 3]	ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, φησὶν, ἐπὶ	τὴν	γῆν, ἀλλὰ μάχαιραν· οὐ τὴν
[5, 7]	τὴν ἀρχὴν, ἣ πᾶσαν ἐπέδραμε	τὴν	γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος
[5, 2]	τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς πᾶσαν	τὴν	γῆν, καὶ ὃ ἐποίησεν αὕτη
[5, 6]	ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ παρὰ πᾶσαν	τὴν	γῆν. Ὁρᾷς ὡς ἡ ἀρὰ
[5, 3]	τὴν γῆν, ἀλλὰ μάχαιραν· οὐ	τὴν	γνώμην τὴν ἑαυτοῦ λέγων, ἀλλὰ
[5, 2]	γὰρ ἐν ἐκκλησίαις ἁπάσαις ἀκούομεν	τὴν	γυναῖκα λαλουμένην, καὶ ἑστήκασιν ἀκούοντες
[5, 5]	μέγας καὶ θαυμαστὸς, ὁ φυλάσσων	τὴν	διαθήκην σου, καὶ τὸ ἔλεός
[5, 5]	ταῦτά φησιν, εἰπὼν, Ὁ φυλάσσων	τὴν	διαθήκην σου, καὶ τὸ ἔλεός
[5, 6]	ἀλλ´ ὥστε μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι	τὴν	διάνοιαν ἀπὸ τῶν συνεχῶν ἀγωνισμάτων
[5, 6]	αὐτῶν εἰπὼν ἃς ἥμαρτον, καὶ	τὴν	δίκην ἣν ὑπέμειναν εἰς μέσον
[5, 9]	ἐλθεῖν, τὴν παροῦσαν αἰχμαλωσίαν, καὶ	τὴν	δουλείαν ταύτην δὲ τὴν σήμερον,
[5, 7]	αὐτοῖς. Εἶτα διηγούμενος τοῦ βασιλέως	τὴν	δύναμιν αὐτοῦ ἐκείνου, (φησί· Καὶ
[5, 1]	εὐεργεσιῶν οὐκ ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι	τὴν	δύναμιν, διὰ τῶν κολάσεων καὶ
[5, 3]	ἀλλ´ αὐτὸ δὴ τοῦτο μάλιστα	τὴν	δύναμιν ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ. Διὰ
[5, 7]	ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐγὼ ἤμην συνιών.	Τὴν	δύναμιν λέγει τὴν Περσικὴν, καὶ
[5, 8]	ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν πρὸς	τὴν	δύσιν, θεάσασθαι δὲ τράγον δι´
[5, 11]	δείσας μὴ περαιτέρω προελθὼν ἐπὶ	τὴν	ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ τὸ πῦρ,
[5, 3]	ἀλλὰ μάχαιραν· οὐ τὴν γνώμην	τὴν	ἑαυτοῦ λέγων, ἀλλὰ τὸ τέλος
[5, 1]	ἕως ὅτε πρὸς τὴν πατρίδα	τὴν	ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν
[5, 3]	ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι	τὴν	ἑαυτῶν, καὶ πάντα ὑπομεῖναι καὶ
[5, 1]	Εἰ γὰρ καὶ μέλλοιεν ἀπολαμβάνειν	τὴν	ἑαυτῶν πόλιν, καὶ ἐπὶ τὴν
[5, 1]	τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι	τὴν	ἑαυτῶν πόλιν, καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα
[5, 1]	παντελῆ καὶ τὴν ἐρήμωσιν προαναφωνῶν	τὴν	εἰς τέλος. Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος
[5, 12]	προφήτην τὸν μετὰ τὴν ἐπάνοδον	τὴν	ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ τὴν τῆς
[5, 12]	τε ἀνάγκην ἡμῶν ύων λοιπὸν	τὴν	ἐκ τῆς τοῦ τόπου παρατηρήσεως,
[5, 4]	προφητείαν γράψας ἀπέθετο, ἵνα μετὰ	τὴν	ἔκβασιν αὐτὰ αὐτῶν καταμαρτυρῇ τὰ
[5, 4]	ὄντες καὶ ἀλαζόνες, καὶ μετὰ	τὴν	ἔκβασιν ἠναισχύντουν ὡς μὴ προακηκοότες,
[5, 4]	μὴ διαφθαρῆναι ῥᾳδίως, ἀλλ´ ἀναμεῖναι	τὴν	ἔκβασιν τῶν ἐν αὐτῷ γεγραμμένων
[5, 2]	τὴν πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω μου	τὴν	Ἐκκλησίαν· καὶ πύλαι ᾅδου οὐ
[5, 2]	ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν τούτων κατέλυσε	τὴν	Ἐκκλησίαν, οὐδὲ ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ
[5, 1]	ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα, ἀλλὰ καὶ	τὴν	Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι μειζόνως τὰ οἰκεῖα
[5, 2]	θαυμαστὸν ἦν τὸ μὴ παρατραπῆναι	τὴν	Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ ἐν ἀρχῇ
[5, 5]	Καὶ {τὴν} πρώτην {πρόῤῥησιν} ἐρῶ	τὴν	ἐν Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν τὸν
[5, 5]	τὸν λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν δή;	Τὴν	ἐν Βαβυλῶνι. Καὶ γὰρ καὶ
[5, 9]	Ἐπειδὴ γὰρ τὴν προσευχὴν ἐκείνην	τὴν	ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ ἐποιήσατο,
[5, 3]	τῶν παρ´ Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα	τὴν	ἐξέτασιν. Εἰ δὲ βούλεσθε καὶ
[5, 1]	Πῶς δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα	τὴν	ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους
[5, 1]	οὖν, ὡς ἐπ´ ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα	τὴν	ἐξέτασιν. Πῶς δὲ ἐπ´ ἀνθρώπων
[5, 5]	πρόσωπον, καὶ εἶδος κακώσεως, καὶ	τὴν	ἐπάνοδον, καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[5, 12]	ἀλλὰ παράγω προφήτην τὸν μετὰ	τὴν	ἐπάνοδον τὴν ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ
[5, 5]	καὶ τὸν καιρὸν συγκαλοῦντα πρὸς	τὴν	ἐπάνοδον· τότε προσεύχεται, καὶ οὐχ
[5, 10]	ναοῦ, ἀλλὰ τὴν μετ´ ἐκείνην,	τὴν	ἐπὶ Πομπηΐου, καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ
[5, 8]	τὴν τοῦ προφήτου ἑρμηνεύων ὅρασιν,	τὴν	ἐπὶ τοῦ κριοῦ καὶ τοῦ
[5, 11]	ἐπεχείρησαν. Ὁ δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν	τὴν	ἐπιχείρησιν αὐτῶν, τὰ ὦτα αὐτῶν
[5, 6]	τὴν πόλιν αὐτὴν προβάλλεται, καὶ	τὴν	ἐρημίαν αὐτῆς προτείνεται, καὶ ἐν
[5, 10]	συντελείας καιροῦ συντέλεια δοθήσεται ἐπὶ	τὴν	ἐρήμωσιν. Ὅταν δὲ ἀκούσῃς, ὦ
[5, 1]	τὸν ἀφανισμὸν τὸν παντελῆ καὶ	τὴν	ἐρήμωσιν προαναφωνῶν τὴν εἰς τέλος.
[5, 7]	αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ	τὴν	ἐρήμωσιν τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸν
[5, 10]	τοίνυν, ὅτι οὐκ ἐκείνην λέγει	τὴν	ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ τὴν
[5, 8]	κακῶν μαρτυρήσαντας, καὶ μὴ προδόντας	τὴν	εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας τῆς ἀνέσεως.
[5, 3]	δὲ ἔτι καὶ νῦν, διὰ	τὴν	εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν οἰκιῶν
[5, 3]	καὶ παθεῖν, ὥστε μὴ ἀρνήσασθαι	τὴν	εὐσέβειαν. Πόθεν τούτῳ ταῦτα καὶ
[5, 8]	καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ ὑπὸ	τὴν	ἕω καθ´ ἑκάστην ἡμέραν τῷ
[5, 8]	κρατήσει τῇ μάχῃ καὶ ἀφαιρήσεται	τὴν	ἡγεμονίαν ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ διὰ
[5, 12]	τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν θυσίαν	τὴν	ἡμετέραν, ἀλλὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ
[5, 12]	Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν	τὴν	θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν. Εἶτα
[5, 6]	οὐκ ἀπὸ κατορθωμάτων (ἔσωσας, ἀλλὰ	τὴν	θλῖψιν ἰδὼν καὶ τὴν στενοχωρίαν,
[5, 7]	ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ ἐδόθη ἐπὶ	τὴν	θυσίαν ἁμαρτία. Τοῦ γὰρ βωμοῦ
[5, 12]	ἐστιν. Ἄλλως δὲ, καὶ αὐτὴν	τὴν	θυσίαν εἴ τις παραβάλοι, πολὺ
[5, 8]	ἡμέραν τῷ Θεῷ θύειν· διὸ	τὴν	θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει. Ἐπεὶ
[5, 12]	τοῦτον προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ	τὴν	θυσίαν τὴν ἡμετέραν, ἀλλὰ τὴν
[5, 5]	Δανιὴλ οὐ πρότερον ὑπὲρ αὐτῶν	τὴν	ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´ ὅτε εἶδε
[5, 5]	οὐδὲ ἐν ἀρχῇ τῆς κολάσεως,	τὴν	ἱκετηρίαν προσάγομεν· ἀλλ´ ἀφέντες ὀλίγας
[5, 7]	πρὸς ἀνατολήν. Καὶ δηλῶν ὅτι	τὴν	Ἰουδαϊκὴν καθεῖλε πολιτείαν, φησί· Καὶ
[5, 12]	τὴν θυσίαν τὴν ἡμετέραν, ἀλλὰ	τὴν	Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος ἔσται ἡ
[5, 10]	Ἀρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ	τὴν	κάθοδον ἐπανῆλθε Καμβύσης, εἶτα οἱ
[5, 5]	μετὰ ταῦτα ἐξηγεῖται ὁ Μωϋσῆς	τὴν	κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα οὐ δίδοται
[5, 8]	καὶ τοὺς νόμους αὐτῶν, καὶ	τὴν	κατ´ αὐτοὺς ἀφαιρησόμενον πολιτείαν, καὶ
[5, 7]	γενομένην, λέγει καὶ τὴν νίκην	τὴν	κατὰ κράτος. Καὶ ἦλθε, φησὶν,
[5, 7]	διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ	τὴν	κατὰ τῶν Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος
[5, 10]	ἔτη ἀριθμήσωμεν, πάντως ἥξομεν ἐπὶ	τὴν	κατασκαφὴν ταύτην. Διὰ τοῦτό φησιν,
[5, 4]	εἰκῆ, αὐτοὶ δίκαιοι ταύτην παρασχεῖν	τὴν	μαρτυρίαν εἰσίν. Ἃ μὲν γὰρ
[5, 1]	τέλος. Ἀλλ´ ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται	τὴν	μαρτυρίαν πάντως, καὶ οὐκ ἀνέχεται
[5, 1]	ἐσταύρωσα, καὶ πῶς αὐτοῦ παραδέξομαι	τὴν	μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ
[5, 12]	ἀνῳκοδόμησαν, καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν,	τὴν	μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην τὴν νῦν
[5, 10]	τὸ κατὰ σάρκα, καὶ προαναφωνῶν	τὴν	μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς
[5, 12]	τὸν παρόντα βίον, καὶ κατὰ	τὴν	μέλλουσαν ζωὴν, τὴν πολλῷ τῶν
[5, 11]	τῶν ἀναισχύντων Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ	τὴν	μετ´ ἐκείνην. Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου
[5, 10]	τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ	τὴν	μετ´ ἐκείνην, τὴν ἐπὶ Πομπηΐου,
[5, 8]	γὰρ πολλοὶ τῶν ἀσεβούντων εἶδον	τὴν	μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς,
[5, 2]	ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι	τὴν	μνήμην· ἀλλὰ βασιλίδων πασῶν, καὶ
[5, 2]	πλῆθος τοσοῦτον οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς	τὴν	μνήμην, οὐδὲ σβέσει ποτέ· καίτοι
[5, 7]	τὸν Δαρεῖον γενομένην, λέγει καὶ	τὴν	νίκην τὴν κατὰ κράτος. Καὶ
[5, 12]	ἐπετέλουν, τὴν μέλλουσαν ἐρήμωσιν ταύτην	τὴν	νῦν προλέγων, καὶ τὴν τῶν
[5, 11]	εἰδώλων θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου πρὸς	τὴν	οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα τὸν παλαιὸν
[5, 12]	προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ διὰ	τὴν	οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν
[5, 5]	ἔργα τοῦ βασιλέως, καὶ ἐθαύμαζον	τὴν	ὅρασιν, καὶ οὐκ ἦν ὁ
[5, 8]	ἁπάντων, ἦλθε καὶ ἐπὶ ταύτην	τὴν	ὅρασιν, καί φησιν οὕτω· Κατέλιπε
[5, 7]	καὶ κατευθυνεῖ μέχρι τοῦ συντελεσθῆναι	τὴν	ὀργήν· δεικνὺς ὅτι οὐκ ἀπὸ
[5, 7]	τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ	τὴν	ὀργὴν τοῦ Θεοῦ τὴν κατὰ
[5, 11]	νεωτεροποιοὶ καὶ στασιασταί· μετὰ γὰρ	τὴν	Οὐεσπασιανοῦ καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν
[5, 11]	τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν,	τὴν	οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν ναὸν
[5, 8]	Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ αὐτῷ	τὴν	ὄψιν τοῦ φαντάσματος ἐδήλου τὸν
[5, 8]	τὰς συμφορὰς αὐτῶν τραγῳδήσαντα, καὶ	τὴν	Παλαιὰν Διαθήκην παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς
[5, 7]	κακὰ ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον καὶ	τὴν	Παλαιστίνην, πῶς ἐπανήξει, καὶ τίνος
[5, 3]	διελέγετο, ἀλλ´ ἀπὸ τοῦ βωμοῦ	τὴν	παραίνεσιν ἐποιεῖτο· οὐκ ἐπειδὴ τὸν
[5, 9]	ἐπ´ αὐτὸ τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν,	τὴν	παροῦσαν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν δουλείαν
[5, 3]	αὐτὸν παραγενόμενον, βουλόμενος συσκιάσαι αὐτοῦ	τὴν	παρουσίαν καὶ τὴν ἀληθῆ οἰκονομίαν,
[5, 1]	ἅγιοι ἐκεῖνοι, ἕως ὅτε πρὸς	τὴν	πατρίδα τὴν ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν
[5, 7]	ἤμην συνιών. Τὴν δύναμιν λέγει	τὴν	Περσικὴν, καὶ τὴν ἀρχὴν, ἣ
[5, 2]	Πάλιν προεῖπε τῷ Πέτρῳ, Ἐπὶ	τὴν	πέτραν ταύτην οἰκοδομήσω μου τὴν
[5, 5]	σου, φησὶ, καὶ λέγουσιν ἡμῖν	τὴν	πλινθουργίαν ποιεῖν. Καὶ ἐμαστιγοῦντο καθ´
[5, 1]	Θεὸς, ὁ τοσαύτην ὑμῖν περὶ	τὴν	πνευματικὴν ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν ἐνθείς. Καθάπερ
[5, 11]	δὲ ὄντος τοῦ καθελόντος αὐτῶν	τὴν	πόλιν, ἀμήχανον τὰ τῇ θείᾳ
[5, 8]	πολεμήσειν αὐτοῦ τὸ ἔθνος, καὶ	τὴν	πόλιν ἀναιρήσειν κατὰ κράτος, καὶ
[5, 11]	ἡμᾶς θύοντας ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν	τὴν	πόλιν, ἀνάστησον τὸν ναὸν, δεῖξον
[5, 10]	τῆς βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας ἀνελθὼν	τὴν	πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα ὁ
[5, 12]	προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ	τὴν	πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν
[5, 1]	πόλιν; κἂν εἴπῃ, ὅτι Προσδοκῶ	τὴν	πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς αὐτόν·
[5, 1]	ὅτι παρανομεῖς νῦν, κἂν μέλλῃς	τὴν	πόλιν ἀπολαμβάνειν, ὡς σὺ φῂς,
[5, 6]	πρὸς τὰ οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ	τὴν	πόλιν αὐτὴν προβάλλεται, καὶ τὴν
[5, 10]	οὐκ ἔσται ἐν αὐτῇ, καὶ	τὴν	πόλιν δὲ καὶ τὸ ἅγιον
[5, 5]	πῶς καὶ ἐνταῦθα πάλιν καὶ	τὴν	πόλιν εἶπεν, καὶ τὸν ἀριθμὸν
[5, 6]	καὶ θρηνήσας ἱκανῶς, εἰσάγει λοιπὸν	τὴν	πόλιν, καθάπερ τινὰ γυναῖκα αἰχμάλωτον,
[5, 1]	μετὰ τὸ σταυρωθῆναι τότε σου	τὴν	πόλιν καθεῖλε, τότε σου τὸν
[5, 10]	τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ὁ	τὴν	πόλιν καθελὼν ἔνδον ἐν τῷ
[5, 11]	Αἴλιος Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν, οὕτω καὶ	τὴν	πόλιν καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν τε
[5, 1]	τίνος ἕνεκεν νηστεύεις, οὐκ ἔχων	τὴν	πόλιν; κἂν εἴπῃ, ὅτι Προσδοκῶ
[5, 12]	μὲν γὰρ διὰ ῆς κατὰ	τὴν	πόλιν κατασκαφῆς ἅπαντα ταῦτα συνποδέδεικται·
[5, 4]	ἐκείνων ποιήσομαι φανερὸν, ὅτι οὔτε	τὴν	πόλιν, οὔτε τὸν ναὸν λοιπὸν
[5, 9]	τὸν λαόν σου, καὶ ἐπὶ	τὴν	πόλιν τὴν ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ
[5, 11]	πολεμοῦσι, κελευούσῃ διὰ παντὸς ἐρημοῦσθαι	τὴν	πόλιν· τὸν δὲ Θεῷ πολεμοῦντα
[5, 1]	πρὸς Θεὸν παραβαίνεις συνθήκας, καὶ	τὴν	πολιτείαν αὐτὴν ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν
[5, 6]	τούς τε Ἰουδαίους ὑπέταξε, καὶ	τὴν	πολιτείαν αὐτῶν κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ
[5, 4]	ἕνεκεν καὶ διὰ τί; Διὰ	τὴν	πολλὴν αὐτῶν ἀγνωμοσύνην καὶ ἀναισχυντίαν,
[5, 12]	καὶ κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωὴν,	τὴν	πολλῷ τῶν κατορθωμάτων μείζονα ἀντίδοσιν
[5, 12]	τὴν οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ	τὴν	προαίρεσιν τῶν προσαγόντων. Διὰ τοῦτο
[5, 2]	καὶ δεῖξαι ψευδῆ ταύτην εἶναι	τὴν	προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται τῶν
[5, 2]	ἀληθεύοντα, καὶ ταύτην τέλος εἰληφυῖαν	τὴν	πρόῤῥησιν, καὶ τὸν ἄφατον μαρτυροῦντα
[5, 2]	Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις ἀναισχυντῇ πρὸς	τὴν	πρόῤῥησιν ταύτην ἀντιβλέψαι οὐχ ἕξει.
[5, 8]	τεσσάρων ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ	τὴν	πρὸς τὰ τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν
[5, 7]	λέγων τὴν συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου	τὴν	πρὸς τὸν Δαρεῖον γενομένην, λέγει
[5, 9]	ἡμεῖς λοιπὸν σκοπήσωμεν. Ἐπειδὴ γὰρ	τὴν	προσευχὴν ἐκείνην τὴν ἐν σάκκῳ
[5, 1]	λοιπὸν ὁ ναὸς, οὐδὲ εἰς	τὴν	προτέραν ἐπανήξουσι πολιτείαν. Οὕτω γὰρ
[5, 1]	τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ ἐπὶ	τὴν	προτέραν ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ τὸν
[5, 11]	οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον ἐπὶ	τὴν	προτέραν πολιτείαν ἐπανελθεῖν, οὐκ εἰδότες
[5, 4]	ἀλλὰ καὶ ἐν τόμῳ καινῷ	τὴν	προφητείαν γράψας ἀπέθετο, ἵνα μετὰ
[5, 11]	κρατήσαντος καὶ καθελόντος αὐτήν. Ὁρᾷς	τὴν	πρώτην ἐπιχείρησιν τῶν ἀναισχύντων Ἰουδαίων;
[5, 5]	πάντα μετὰ ἀκριβείας προλέγων. Καὶ	{τὴν}	πρώτην {πρόῤῥησιν} ἐρῶ τὴν ἐν
[5, 9]	καὶ τὴν δουλείαν ταύτην δὲ	τὴν	σήμερον, δι´ ἣν ἅπαντα ταῦτα
[5, 11]	καίτοι τοσαύτην μανίαν ἔχων περὶ	τὴν	σπουδὴν ἐκείνην, δείσας μὴ περαιτέρω
[5, 6]	ἀλλὰ τὴν θλῖψιν ἰδὼν καὶ	τὴν	στενοχωρίαν, καὶ τῆς κραυγῆς ἀκούσας·
[5, 8]	καὶ ἡμίσει μηνὸς συνέβη γενέσθαι	τὴν	συμβολὴν, ἐν ταύτῃ ἡ νίκη
[5, 7]	τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα λέγων	τὴν	συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν πρὸς
[5, 12]	δαιμόνων καταγώγια. Μὴ τοίνυν προδῶτε	τὴν	σωτηρίαν ἐκείνων, ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ
[5, 12]	δεῖ προσυνεῖν. Ταῦτα δὲ ἔλεγε,	τήν	τε ἀνάγκην ἡμῶν ύων λοιπὸν
[5, 3]	περάτων τῆς οἰκουμένης εἰς πέρατα	τήν	τε αὐτοῦ θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ
[5, 7]	αὐτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα λέγων	τὴν	τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ τὴν τῶν
[5, 12]	ἐπάνοδον τὴν ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ	τὴν	τῆς πόλεως ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ
[5, 6]	αὐτῶν τῆς παρανομίας, λέγει καὶ	τὴν	τιμωρίαν ἣν ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ
[5, 3]	ἀπάτην τῶν πολλῶν γενόμενον, εἰς	τὴν	τοῦ διαβόλου περιετρέπετο κεφαλήν. Ἐπειδὴ
[5, 8]	διελέχθη τῆς αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης,	τὴν	τοῦ προφήτου ἑρμηνεύων ὅρασιν, τὴν
[5, 8]	Διαθήκην παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς μετὰ	τὴν	τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν γενόμενος, καὶ
[5, 12]	ἀλλ´ ἢ τοῦτον τὸν μετὰ	τὴν	τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ
[5, 6]	οὐδὲ ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ λοιπὸν	τὴν	τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ ταύτης
[5, 6]	βήματος διὰ τὴν ἁπαλότητα καὶ	τὴν	τρυφερότητα, ἅψεται παρανόμου τραπέζης, καὶ
[5, 11]	μιαρὰς ἐκείνου χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ	τὴν	τῶν ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ οὐκ
[5, 11]	θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ	τὴν	τῶν εἰδώλων θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως,
[5, 12]	ταύτην τὴν νῦν προλέγων, καὶ	τὴν	τῶν θυσιῶν ἀναίρεσιν, οὕτω πώς
[5, 1]	ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν οὖν τὸ	τὴν	τῶν Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι, καὶ
[5, 7]	αἰτίας καταναγκαζούσης, λέγει λοιπὸν, καὶ	τὴν	τῶν καιρῶν μεταβολὴν, καὶ ὅτι
[5, 8]	ἐμπρησμὸν, τῆς πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν,	τὴν	τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν
[5, 8]	τράγου τὸν πρῶτον βασιλέα, καὶ	τὴν	τῶν τεσσάρων ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος ἐκείνου,
[5, 7]	λέγων τὴν τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ	τὴν	τῶν τεσσάρων βασιλέων διαδοχὴν, Καὶ
[5, 9]	γράψας, ἀλλ´ οὖν οὐκ ἠνέσχετο	τὴν	ὑμετέραν ζηλῶσαι φιλονεικίαν. Εἰπὼν γὰρ
[5, 8]	παρουσίαν γενόμενος, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν	τὴν	ὑπ´ αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ
[5, 3]	Ἰουδαῖε, καὶ μάθε τῆς ἀληθείας	τὴν	ὑπεροχήν. Τίς πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ
[5, 11]	διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ	τὴν	ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ
[5, 2]	τοῦ θεραπευθέντος τότε Θεοῦ, πανταχοῦ	τὴν	φήμην ταύτην διασπείραντος; Ταῦτα οὖν
[5, 6]	ἀπάλλαξον τῶν παρόντων κακῶν διὰ	τὴν	φιλανθρωπίαν σου μόνην· ἕτερον γὰρ
[5, 11]	βεβούλευται, φησὶ, τίς διασκεδάσει; καὶ	τὴν	χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς
[5, 3]	οἰκείων καταφρονεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ	τὴν	ψυχὴν ἐπιδοῦναι τὴν ἑαυτῶν, καὶ
[5, 3]	ἀναισχυντίαν; Εἰ μὲν οὖν μετὰ	τὴνἅλωσιν	δέκα μόνον ἔτη ἦν, ἢ
[5, 9]	χρόνος εἴρηται, φησί· χρόνος, οὐ	τῆς	αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´ ὅσον ἔμελλεν
[5, 1]	οἱ ἄλλοι ἅπαντες, οἱ ἐπὶ	τῆς	αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι τὴν
[5, 12]	δεινὰ ταῦτα ἃ προέλεγον, ἐπὶ	τῆς	αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω προφήτην
[5, 12]	τῶν ἄλλων προφητῶν τῶν πρὸ	τῆς	αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ λέγῃς, ὅτι
[5, 8]	τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν	τῆς	αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν ὁ προφήτης; Καὶ
[5, 8]	εἰπὼν, καὶ περὶ ταύτης διελέχθη	τῆς	αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης, τὴν τοῦ
[5, 3]	τῶν μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς	τῆς	ἀκαθέκτου μανίας κατασχεῖν, κελεύσας ἔξω
[5, 11]	λίθους τοῦ τόπου ἐκείνου, καὶ	τῆς	ἀκαίρου φιλονεικίας ἔστησεν οὐ μόνον
[5, 7]	χρόνον προστίθησιν. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ	τῆς	Ἀλεξάνδρου βασιλείας, πάλιν τε πρὸς
[5, 4]	ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ	τῆς	ἀληθείας ἡ περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια
[5, 3]	τοίνυν, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ μάθε	τῆς	ἀληθείας τὴν ὑπεροχήν. Τίς πλάνος
[5, 8]	ἄγγελος, ὅτι Ἀπὸ τοῦ καιροῦ	τῆς	ἀλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ
[5, 11]	καυτῆρα ἀνίατον τῆς ἥττης καὶ	τῆς	ἀναισχυντίας ἐκείνης ἔλεγχον, τὸ ὄνομα
[5, 8]	προδόντας τὴν εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας	τῆς	ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς
[5, 9]	χρόνον, καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν ἐπὶ	τῆς	Ἀντιόχου νίκης καὶ τῆς ἐρημώσεως
[5, 3]	ἀπιστεῖς, εἰπέ μοι, καὶ ταῦτα	τῆς	ἀπὸ τοῦ χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης
[5, 9]	στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ	τῆς	ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν ἀγώνων ὄντων,
[5, 10]	καὶ τούτου βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ ἔτους	τῆς	βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας ἀνελθὼν τὴν
[5, 8]	ἐμφαίνεσθαι, καὶ διαμερισμὸν εἰς αὐτοὺς	τῆς	βασιλείας· οὔτε δὲ παῖδας ὄντας
[5, 11]	πρὸ εἴκοσι ἐτῶν γεγενημένου ἐπὶ	τῆς	γενεᾶς τῆς ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ γὰρ,
[5, 8]	περὶ ταύτης διελέχθη τῆς αἰχμαλωσίας	τῆς	γενομένης, τὴν τοῦ προφήτου ἑρμηνεύων
[5, 8]	τινῶν· σεισμοῦ δὲ καὶ κλόνου	τῆς	γῆς ἐξαίφνης γενομένου, καταλειφθῆναι μόνον,
[5, 7]	ἀφ´ οὗ γεγένηται ἔθνος ἐπὶ	τῆς	γῆς, καὶ ἕως τοῦ καιροῦ
[5, 8]	πλήξαντα δὶς καταβαλεῖν αὐτὸν ἐπὶ	τῆς	γῆς καὶ πατῆσαι. Εἶτα τὸν
[5, 7]	πάσης, καὶ οὐκ ἦν ἁπτόμενος	τῆς	γῆς· καὶ τῷ τράγῳ ἐκείνῳ
[5, 7]	ἤρχετο ἀπὸ λιβὸς ἐπὶ πρόσωπον	τῆς	γῆς πάσης, καὶ οὐκ ἦν
[5, 3]	ταῦτα ἅπαντα προειπὼν, τὰ περὶ	τῆς	γυναικὸς ἐκείνης, τὰ περὶ τῆς
[5, 2]	πάσης ἡσυχίας πάντες ἀκούουσι τοῦ	τῆς	γυναικὸς κατορθώματος, καὶ οὐκ ἔστι
[5, 2]	ἄρτι τῆς πίστεως καταβληθείσης, καὶ	τῆς	διανοίας τῶν ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης,
[5, 2]	Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ ἐν ἀρχῇ	τῆς	διδασκαλίας, ἄρτι τῆς πίστεως καταβληθείσης,
[5, 3]	τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον	τῆς	διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν τρόπον. Ἐπεὶ
[5, 5]	ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη· τὸν τρόπον	τῆς	δουλείας, ὅτι οὐχ ἁπλῶς δουλώσουσιν,
[5, 3]	δὲ ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα ἀπὸ	τῆς	ἐκβάσεως, καὶ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν
[5, 4]	δὲ οἱ δι´ αὐτῆς μὲν	τῆς	ἐκβάσεως τῶν πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ
[5, 2]	φιλονεικῇς. Πόσοι γοῦν πόλεμοι κατὰ	τῆς	Ἐκκλησίας ἀνεῤῥιπίσθησαν; Καὶ στρατόπεδα πολλὰ
[5, 3]	ἑκάστην ἡμέραν αὐξανόμενα, καὶ οὐδὲ	τῆς	Ἐκκλησίας πύλαι ᾅδου κατίσχυσαν, καὶ
[5, 3]	τῆς γυναικὸς ἐκείνης, τὰ περὶ	τῆς	Ἐκκλησίας, τὰ περὶ τοῦ πολέμου
[5, 10]	Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι	τῆς	Ἐκκλησίας τὸν στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι
[5, 10]	ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς ἡμέρας	τῆς	ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου
[5, 5]	θάλασσαν. Εἶτα καὶ τὸν τρόπον	τῆς	ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ
[5, 1]	ἐτόλμων πρὸ τῆς ὑποσχέσεως καὶ	τῆς	ἐπανόδου ποιῆσαί τι τῶν νομίμων
[5, 11]	μέχρι τοῦ νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ	τῆς	ἐπωνυμίας τοῦ κρατήσαντος καὶ καθελόντος
[5, 10]	τοῦτο; Ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα	τῆς	ἐρημώσεως· ἱερὸν τὸν ναὸν καλῶν,
[5, 5]	Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, εἰς συμπλήρωσιν	τῆς	ἐρημώσεως Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ
[5, 10]	τούτοις ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα	τῆς	ἐρημώσεως, καὶ ἕως συντελείας καιροῦ
[5, 9]	ἐπὶ τῆς Ἀντιόχου νίκης καὶ	τῆς	ἐρημώσεως καὶ ἡμέρας καὶ ἔτη,
[5, 10]	φησίν· Ὅταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα	τῆς	ἐρημώσεως, ὃ εἶπε Δανιὴλ ὁ
[5, 9]	ὅτι δὲ στήσεταί που τὰ	τῆς	ἐρημώσεως, οὐκ ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ
[5, 5]	τῶν Αἰγυπτίων λέγων, τὸν διὰ	τῆς	Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν ἐν ταῖς
[5, 1]	ἅπερ ὑπεσχόμεθα, μετὰ πάσης κατατίθεμεν	τῆς	εὐγνωμοσύνης. Ἡ μὲν οὖν πρὸς
[5, 5]	διαλεξόμενος. Εἰ δὲ βούλεσθε, καὶ	τῆς	εὐχῆς αὐτῆς ἀκούσωμεν· Ἐξωμολογησάμην γὰρ,
[5, 3]	εὐεργέτης, καὶ κηδεμὼν, καὶ προστάτης	τῆς	ζωῆς τῆς ἡμετέρας. Μίαν ἔτι
[5, 10]	χρὴ, δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἀπὸ	τῆς	ἡμέρας τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν;
[5, 11]	ἐτῶν γεγενημένου ἐπὶ τῆς γενεᾶς	τῆς	ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ γὰρ, τοῦ πάντας
[5, 3]	κηδεμὼν, καὶ προστάτης τῆς ζωῆς	τῆς	ἡμετέρας. Μίαν ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς,
[5, 11]	ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα ἀνίατον	τῆς	ἥττης καὶ τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνης
[5, 4]	νῦν μὲν ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου,	τῆς	θαλάσσης σχισθείσης, καὶ τῶν ἄλλων
[5, 11]	οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα τὸν παλαιὸν	τῆς	θεραπείας προβαλλομένου τρόπον, καὶ λέγοντος,
[5, 10]	πρὸς τούτοις τοῖς εἰρημένοις, τῇ	τῆς	θυσίας ἀναιρέσει καὶ τῆς σπονδῆς,
[5, 8]	ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ τῆς καταλύσεως	τῆς	θυσίας ταύτης, ἡμέραι χίλιαι διακόσιαι
[5, 12]	προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ τοῦ τρόπου	τῆς	θυσίας· τῷ γὰρ καθαρὰν αὐτὴν
[5, 8]	ἀλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ	τῆς	καταλύσεως τῆς θυσίας ταύτης, ἡμέραι
[5, 6]	τῶν ἔργων αὐτῶν ἐξέβη τὸ	τῆς	κολάσεως εἶδος, καὶ αὐτοὶ πρὸς
[5, 5]	ἐν προοιμίοις, οὐδὲ ἐν ἀρχῇ	τῆς	κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν προσάγομεν· ἀλλ´
[5, 6]	ἰδὼν καὶ τὴν στενοχωρίαν, καὶ	τῆς	κραυγῆς ἀκούσας· οὕτω δὴ καὶ
[5, 12]	δυσὶ καὶ τρισὶ πόλεσι τὰ	τῆς	λατρείας περιστήσεται ταύτης, οὐχ ἁπλῶς
[5, 12]	τοῦ τόπου παρατηρήσεως, αὶ τὸ	τῆς	λατρείας ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων.
[5, 11]	τοῦ ἔργου ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ	τῆς	μεγάλης ἀρχῆς, καὶ τεχνίτας πάντοθεν
[5, 3]	πενθερᾶς αὐτῆς, καὶ θυγατέρα κατὰ	τῆς	μητρὸς αὐτῆς. Πόθεν ταῦτα προεῖπεν,
[5, 6]	τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ ταύτης	τῆς	νῦν κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν, καὶ
[5, 7]	ὀργήν· δεικνὺς ὅτι οὐκ ἀπὸ	τῆς	οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν
[5, 11]	καὶ πολὺν ἐκένωσαν χοῦν, καὶ	τῆς	οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ
[5, 10]	Εἴ γε ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι καὶ	τῆς	οἰκοδομῆς ἅψασθαι, πάντως ἂν ἰσχύσαμεν
[5, 11]	καὶ ἱκέτευον συνάρασθαι καὶ συνεφάψασθαι	τῆς	οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ. Ὁ δὲ
[5, 2]	γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα μόνον, πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ χρόνου πλῆθος
[5, 1]	νομίζεις αὐτὸν εἶναι Θεὸν, καὶ	τῆς	οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον
[5, 1]	οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν τὸν	τῆς	οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, τὸν Κύριον
[5, 3]	πολιτείαν μόνον, ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται
[5, 3]	Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ περάτων	τῆς	οἰκουμένης εἰς πέρατα τήν τε
[5, 3]	ὑπεροχήν. Τίς πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ ἀπὸ
[5, 12]	δὲ ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης ἐκταθήσεται τὸ κήρυγμα τοῦ
[5, 3]	εἴκοσι, καὶ ἑκατὸν, ἀλλὰ πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης, ἐν πόλεσιν ἁπάσαις καὶ
[5, 8]	οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν	τῆς	οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ ἐκ τούτων
[5, 3]	ἐστι γνώριμον, οὗτος δὲ πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης θεραπεύεται; Τὰ γὰρ πράγματα
[5, 2]	δεινὰ, ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης κατεφυτεύθη τὸ κήρυγμα, οὐχ
[5, 2]	πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ ἂν ἀφίκῃ	τῆς	οἰκουμένης, μετὰ πάσης ἡσυχίας πάντες
[5, 3]	ἐποίησεν ἡ γυνὴ λαλεῖται πανταχοῦ	τῆς	οἰκουμένης μετὰ χρόνον τοσοῦτον, οἱ
[5, 2]	κατορθώματος, καὶ οὐκ ἔστι μέρος	τῆς	οἰκουμένης, ὃ τὸ γενόμενον ἠγνόησεν.
[5, 7]	Μᾶλλον δὲ αὐτῆς βέλτιον ἀκοῦσαι	τῆς	ὁράσεως. Εἶδον γὰρ, φησὶν, ἐν
[5, 7]	Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς	τῆς	ὁράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς ἡμῖν
[5, 3]	οὐδὲ σκιά τις ἐφάνη ποτὲ	τῆς	παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς, τίνος
[5, 11]	ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ τὸ	τῆς	παρακοῆς σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν τῷ
[5, 6]	ζηλώσωμεν. ~Εἶτα ἐπειδὴ κατέδραμεν αὐτῶν	τῆς	παρανομίας, λέγει καὶ τὴν τιμωρίαν
[5, 11]	τοῦ Θεοῦ. Ὡς γὰρ ἥψαντο	τῆς	παρανόμου ταύτης σπουδῆς, καὶ γυμνοῦν
[5, 3]	αὐτοῦ σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ ἐπὶ	τῆς	παρουσίας εἰργάσατο, τῇ παραθέσει τοῦ
[5, 1]	ἑβδομήκοντα ἔτη τὸ ἔδαφος ὄψεσθαι	τῆς	πατρίδος, καὶ ἐν τοῖς νόμοις
[5, 3]	πατρὸς αὐτοῦ, καὶ νύμφην κατὰ	τῆς	πενθερᾶς αὐτῆς, καὶ θυγατέρα κατὰ
[5, 8]	γὰρ, ἐν Σούσοις τῇ μητροπόλει	τῆς	Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν εἰς τὸ
[5, 10]	Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ, ὃς ἐβασίλευσε	τῆς	Περσίδος· καὶ τούτου βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ
[5, 2]	ἐν ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας, ἄρτι	τῆς	πίστεως καταβληθείσης, καὶ τῆς διανοίας
[5, 12]	ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι	τῆς	πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν.
[5, 12]	τὴν ἐκ Βαβυλῶνος, καὶ τὴν	τῆς	πόλεως ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ τῶν
[5, 11]	ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι	τῆς	πόλεως ἔξω θύειν οὐκ ἔνι,
[5, 11]	τὸ ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ τοῖς	τῆς	πόλεως ἐπέθηκε λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 7]	καὶ ἐν φλογί· τὸν ἐμπρησμὸν	τῆς	πόλεως πάλιν διηγούμενος· καὶ ἐν
[5, 6]	ἴδε τὸν ἀφανισμὸν ἡμῶν καὶ	τῆς	πόλεώς σου, ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται
[5, 8]	μεγάλα ἤκουσε κακὰ, τὸν ἐμπρησμὸν,	τῆς	πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν, τὴν τῶν
[5, 12]	ὑμῶν ἐκεῖνοι μανθάνοντες ταῦτα, καὶ	τῆς	πονηρᾶς ἀπαλλαγέντες συνηθείας, εἰλικρινῆ καὶ
[5, 4]	ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ	τῆς	(προῤῥήσεως, ἄκουε τί φησιν ὁ
[5, 4]	σοι ἐποίησα. Εἶτα τὴν αἰτίαν	τῆς	προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε εἴπῃς,
[5, 12]	Καθαρὰν δὲ λέγει θυσίαν, ὡς	τῆς	προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ διὰ
[5, 1]	τὸ βραβεῖον ἡρπάσαμεν καὶ ἀπὸ	τῆς	προτέρας διαλέξεως. Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον
[5, 8]	δὲ γραφὰς, ὅθεν ἡμῖν τὸ	τῆς	προφητείας ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ ἀπαράλλακτον
[5, 9]	δὲ τρόπον Δανιὴλ καὶ περὶ	τῆς	Ῥωμαίων ἡγεμονίας ἀνέγραψε, καὶ ὅτι
[5, 9]	ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία κρατεῖν, ἐπὶ	τῆς	Ῥωμαίων μὲν οὐδὲν τοιοῦτον εἶπεν·
[5, 10]	τῇ τῆς θυσίας ἀναιρέσει καὶ	τῆς	σπονδῆς, ἕτερον ἔσται τι μεῖζον
[5, 12]	ταύτην κυρίως μόνην κατὰ τὸν	τῆς	συγκρίσεως λόγον λέγεσθαι καθαράν. Καὶ
[5, 8]	Εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν φησὶ	τῆς	συγχωρήσεως τῶν κακῶν, Ἕως ἂν
[5, 2]	τῶν βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´ ἀπὸ	τῆς	τοῦ Θεοῦ δυνάμεως γίνεται. ~γʹ
[5, 12]	ἐν ἑνὶ τόπῳ στήσεται τὰ	τῆς	τοῦ Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ πάντες
[5, 12]	αἱμάτων καὶ λύτρων, ἀλλὰ διὰ	τῆς	τοῦ Πνεύματος προσάγεται χάριτος. Ἄκουσον
[5, 11]	τινὰς δραπέτας καὶ μαστιγίας, διὰ	τῆς	τοῦ σώματος πηρώσεως ἅπασι καταδήλους
[5, 12]	ἡμῶν ύων λοιπὸν τὴν ἐκ	τῆς	τοῦ τόπου παρατηρήσεως, αὶ τὸ
[5, 2]	νῦν ἀσφάλεια αὐτῆς οὐκ ἀπὸ	τῆς	τῶν βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´ ἀπὸ
[5, 2]	ὅτι νῦν ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ	τῆς	τῶν βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν, ὅτε
[5, 12]	ἀπὸ τῆς τῶν προφητῶν καὶ	τῆς	τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως μαρτυρίαν ὁρῶν
[5, 12]	Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ τὴν ἀπὸ	τῆς	τῶν προφητῶν καὶ τῆς τῶν
[5, 12]	οὐ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν	τῆς	ὑπερβαλλούσης δόξης, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα
[5, 1]	ἡμεῖς αὐτοὶ προθυμότερον ταύτης ἁπτόμεθα	τῆς	ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ ὑπεσχόμεθα, μετὰ
[5, 1]	γέγονε σήμερον; Πρὸς τὴν ἀπαίτησιν	τῆς	ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε πάντως, καὶ τὸ
[5, 1]	ὡμολογημένην, οὐδὲ οὕτως ἐτόλμων πρὸ	τῆς	ὑποσχέσεως καὶ τῆς ἐπανόδου ποιῆσαί
[5, 6]	καταφεύγει τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν	τῆς	φιλανθρωπίας αὐτοῦ τρόπον, καί φησι·
[5, 6]	ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ οὐκ ἀκούσῃ	τῆς	φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἔσεσθε ἐν
[5, 12]	ὅπερ ἐπὶ τοῦ νόμου καὶ	τῆς	χάριτος ἔλεγεν ὁ Παῦλος, ὅτι
[5, 12]	Ἰουδαῖε, καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ	τῆς	Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ τὴν ἀπὸ
[5, 3]	δύναμιν ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ. Διὰ	τί	γὰρ, εἰπέ μοι, τριῶν ὄντων
[5, 2]	καίτοι οὐδὲ τὸ ἔργον περιφανές·	τί	γὰρ ἦν, τὸ ἔλαιον καταχέειν;
[5, 10]	ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ τούτοις.	Τί	δέ ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι,
[5, 8]	οὔπω καὶ νῦν ἀποδέδεικται ἡμῖν.	Τί	δὲ τοῦτό ἐστιν; Ὅτι καὶ
[5, 3]	οὗτος δὲ μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν,	τί	δήποτε πολλῶν εἰσαγαγόντων πολιτείαν καινὴν
[5, 4]	ἄνωθεν. Τίνος ἕνεκεν καὶ διὰ	τί;	Διὰ τὴν πολλὴν αὐτῶν ἀγνωμοσύνην
[5, 9]	ἁμαρτίαν, καὶ Τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας.	Τί	ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε μηδὲν ὑπολελεῖφθαι
[5, 5]	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν, ἵνα μάθῃς,	τί	ἔστι τὸ, Δουλώσουσι καὶ κακώσουσι,
[5, 9]	παράπτωμα, καὶ τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν.	Τί	ἐστιν, Ἕως τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν;
[5, 3]	συσκιάσαι σπεύδων· ἀλλ´ οὐδὲ ἐκεῖ	τι	ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα, ἀλλ´ αὐτὸ
[5, 2]	τοίνυν αὐτοῖς, οὕτω πως φησί·	Τί	κόπους παρέχετε τῇ γυναικί; ἔργον
[5, 3]	ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;	Τί	λέγεις, ὦ Μωϋσῆ; ὅλως γάρ
[5, 10]	δὲ ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν,	τί	λοιπὸν ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ
[5, 10]	καὶ τῆς σπονδῆς, ἕτερον ἔσται	τι	μεῖζον κακόν. Ποῖον δὴ τοῦτο;
[5, 3]	ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις,	τί	μέλλετε πράσσειν. Πρὸ γὰρ τούτων
[5, 2]	πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς.	Τί	οὖν, εἰπέ μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι
[5, 2]	φιλονείκει τοῖς ἡλίου φανερωτέροις πράγμασιν.	Τί	οὖν καὶ ἄλλο προεῖπεν, ἴδωμεν.
[5, 5]	καὶ φυλάττουσι τὰς ἐντολάς σου.	Τί	ποιεῖς, ὦ Δανιήλ; ὑπὲρ ἀνθρώπων
[5, 8]	τρία καὶ ἥμισυ καὶ μικρόν	τι	πρός. Εἶτα δηλῶν ὅτι κατάλυσις
[5, 8]	Καὶ ἐρωτῶν ἔλεγεν οὕτως· Κύριε,	τί	τὰ ἔσχατα τούτων; Καὶ εἶπε·
[5, 8]	Ὁ ὑπομείνας καὶ φθάσας. Ἆρα	τί	τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς
[5, 8]	καὶ ἀνέγραψε τὰ γενησόμενα. Ἆρα	τί	τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα
[5, 1]	ὑποσχέσεως καὶ τῆς ἐπανόδου ποιῆσαί	τι	τῶν νομίμων ὧν οὗτοι ποιοῦσι
[5, 2]	νοῦν ἔχων; Τὸ μὲν γάρ	τι	τῶν ὑπ´ αὐτοῦ γενομένων προλέγειν,
[5, 9]	Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν ἐκεῖνα, ἄκουσον	τί	φησι μετὰ ταῦτα· Τὸν αὐτὸν
[5, 4]	ἡ αἰτίᾳ τῆς (προῤῥήσεως, ἄκουε	τί	φησιν ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας· Γινώσκω
[5, 9]	ἐπὶ τῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ	τιμῇ	τὸν Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν εἶπεν
[5, 3]	ἐκεῖ κείμενα τῶν προφητῶν ἦσαν	τιμιώτερα,	ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας διελέγετο
[5, 6]	τῆς παρανομίας, λέγει καὶ τὴν	τιμωρίαν	ἣν ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ τούτου
[5, 2]	καὶ πᾶν εἶδος κολάσεως, καὶ	τιμωρίας	ἐπενοήθη, καὶ (τήγανα, καὶ καταπέλται,
[5, 4]	εἰδώλοις λογίζωνται, ἀλλὰ καὶ τὰς	τιμωρίας	καὶ τὰς εὐεργεσίας παρὰ τοῦ
[5, 1]	διὰ τῶν κολάσεων καὶ τῶν	τιμωριῶν	ἐπαίδευσέ σε τὴν ἄμαχον αὐτοῦ
[5, 12]	καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει τὸ θεῖον,	τίνα	ἂν ἔχοις εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν,
[5, 1]	οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ οὕτως ἔχουσί	τινα	ἀπολογίαν ἐν τοῖς νῦν ὑπ´
[5, 8]	Ἔσεσθαι δὲ ἐκ τούτων ἕνα	τινὰ	βασιλέα, τὸν ἐκπολεμήσοντα καὶ τοὺς
[5, 6]	εἰσάγει λοιπὸν τὴν πόλιν, καθάπερ	τινὰ	γυναῖκα αἰχμάλωτον, καί φησιν· Ἐπίφανον
[5, 3]	νομίζοντας τὸν Χριστὸν καὶ παράνομόν	τινα,	διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν
[5, 3]	ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί	τινα	ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ἄνδρες
[5, 7]	τρόπῳ, καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ	τίνα	λήψεται μεταβολήν. Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον,
[5, 6]	πῶς οὐδὲ εἷς προφήτης ἐπηγγείλατό	τινα	λύσιν ἔσεσθαι τῶν κατεχόντων αὐτοὺς
[5, 10]	δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει	τινὰ	λύσιν τὰ κατέχοντα αὐτοὺς κακὰ,
[5, 9]	μέσην καρτερεῖν, ἀναμένοντας ἰδεῖν εἰς	τίνα	ὁ στέφανος περιστήσεται, καὶ γυμνῇ
[5, 7]	ἤμην ἐπὶ τοῦ Οὐβάλ· τόπον	τινὰ	Περσικῇ φωνῇ καλῶν οὕτως· καὶ
[5, 8]	Ἴδωμεν τοίνυν καὶ ἐνταῦθα, εἴ	τινα	χρόνον ὁρίζει. Ποῦ δὴ τοῦτο
[5, 1]	ποιούμεθα τὴν ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν	τινας	ἀνθρώπους ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντας, καὶ
[5, 11]	τῷ σώματι, πανταχοῦ περιῆγε καθάπερ	τινὰς	δραπέτας καὶ μαστιγίας, διὰ τῆς
[5, 5]	πεποίηκε. Καὶ γὰρ ἡμεῖς ἐπειδάν	τινας	ἴδωμεν τοὺς αὑτῶν οἰκέτας μετὰ
[5, 3]	τὴν ἀληθῆ οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς	τινας,	οὓς προείπομεν, ἵνα καὶ οὗτος
[5, 11]	εὐσεβῶν τοῦτο συνέβη, ἵνα μή	τινες	λέγωσιν, ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες
[5, 4]	ἐνετείλατο. Καὶ πάλιν ἐπειδὴ φιλόνεικοί	τινες	ὄντες καὶ ἀλαζόνες, καὶ μετὰ
[5, 4]	γινομένας τὰς ἀποδείξεις. Ὅταν γάρ	τινες	ὑπὲρ ὁτουοῦν πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι,
[5, 7]	πῶς, καὶ παρὰ τίνος, καὶ	τίνι	τρόπῳ, καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ
[5, 7]	Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων, τεύξονταί	τινος	ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς τὴν
[5, 8]	στηριχθῆναι ἐπὶ τὰς δύο χεῖρας·	τινὸς	δὲ ἁπτομένου αὐτοῦ καὶ μεταξὺ
[5, 3]	τῆς παρ´ ὑμῶν προσδοκωμένης μεταβολῆς,	τίνος	ἕνεκεν εἰκῆ καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς;
[5, 4]	ἀγαθὰ προαγορεύειν τοὺς προφήτας ἄνωθεν.	Τίνος	ἕνεκεν καὶ διὰ τί; Διὰ
[5, 1]	Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον γὰρ αὐτὸν,	τίνος	ἕνεκεν νηστεύεις, οὐκ ἔχων τὴν
[5, 3]	γυναικῶν καὶ τέκνων αὐτὸν προετίμησαν·	τίνος	ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ τῇ προῤῥήσει
[5, 10]	ὁμοῦ καὶ πότε καὶ ὑπὸ	τίνος	ἡ αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν. Ὅτι
[5, 7]	ἔσται, καὶ πῶς, καὶ παρὰ	τίνος,	καὶ τίνι τρόπῳ, καὶ ποῦ
[5, 7]	τὴν Παλαιστίνην, πῶς ἐπανήξει, καὶ	τίνος	καλοῦντος, καὶ ποίας αἰτίας καταναγκαζούσης,
[5, 2]	γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν; εἰπέ μοι·	τίνος	τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος
[5, 8]	τὸ πεδίον μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ	τινῶν·	σεισμοῦ δὲ καὶ κλόνου τῆς
[5, 2]	μοι, τὸ τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ	τίς	ἂν ταῦτα εἴποι νοῦν ἔχων;
[5, 11]	τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν	τίς	ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ ἃ ἂν
[5, 7]	Θεὸς ἐν τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς.	Τίς	δέ ἐστιν αὕτη; Τοῦ πυρῶσαι,
[5, 11]	Θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται, φησὶ,	τίς	διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ
[5, 8]	τέλος αὐτῶν μαθεῖν, καὶ εἴ	τις	ἔσται τῶν συμφορῶν τούτων μεταβολή.
[5, 1]	γινόμενα νῦν ὑπ´ αὐτῶν παρανομία	τίς	ἐστι καὶ παράβασις, καὶ ἀνθρώπων
[5, 3]	καὶ οὐδὲ ἴχνος οὐδὲ σκιά	τις	ἐφάνη ποτὲ τῆς παρ´ ὑμῶν
[5, 8]	τράγον δηλοῦν, ὡς ἐξ Ἑλλήνων	τις	ὁ βασιλεύων ἔσται, ὃς τῷ
[5, 3]	πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα οὕτως·	Τίς	ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε;
[5, 6]	κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε ἀπαλλαγήν.	Τίς	οὖν ἐστιν ἡ τρίτη; Ἡ
[5, 10]	Ἰώσηππος, καθάπερ ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν.	Τίς	οὖν ὑμῖν λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος,
[5, 12]	καὶ αὐτὴν τὴν θυσίαν εἴ	τις	παραβάλοι, πολὺ τὸ μέσον εὑρήσει
[5, 3]	μάθε τῆς ἀληθείας τὴν ὑπεροχήν.	Τίς	πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης
[5, 3]	διὰ τὸν Χριστὸν ταῦτα πάσχειν.	Τίς	ταῦτα ἴσχυσέ ποτε ἐν ἀνθρώποις;
[5, 5]	πληρωθέντα τὰ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ	τίς	ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ Δανιὴλ
[5, 3]	ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´ ὅμως ὑπελέλειπτό	τις	τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις· εἰ
[5, 2]	οἰκείων αὐτῶν. Καὶ γὰρ ἐμφύλιός	τις	τότε τὰ πάντα κατεῖχε πόλεμος,
[5, 8]	ἐκεῖνα ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα μή	τις	ὑποπτεύῃ τὰ παρ´ ἡμῶν εἰρημένα,
[5, 2]	εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ ὀνόματός εἰσί	τισι	γνώριμαι. Ἡ δὲ εὐτελὴς αὕτη
[5, 1]	ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν ἀληθεύωσιν ἔν	τισιν,	οὐδὲ ἐκεῖνα ῥᾳδίως παραδεχόμεθα. ~βʹ
[5, 11]	μετὰ γὰρ τὴν Οὐεσπασιανοῦ καὶ	Τίτου	γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ Ἀδριανοῦ συστάντες
[5, 10]	ἐπὶ Πομπηΐου, καὶ Οὐεσπασιανοῦ, καὶ	Τίτου,	περαιτέρω προάγων τὸν χρόνον, εἶτα
[5, 7]	ἐξ αὐτοῦ ἀναστήσονται, καὶ βεβηλώσουσι	τὸ	ἁγίασμα, καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμόν·
[5, 6]	Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ	τὸ	ἁγίασμά σου· κλῖνον, ὁ Θεός
[5, 7]	ἐγενήθη, καὶ κατευωδώθη αὐτῷ. Καὶ	τὸ	ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ ἐδόθη ἐπὶ
[5, 10]	καὶ τὴν πόλιν δὲ καὶ	τὸ	ἅγιον συνδιαφθαρεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ
[5, 3]	εἶδεν αὐτοὺς μαινομένους, καὶ ἐπιθυμοῦντας	τὸ	αἷμα τῶν μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος
[5, 1]	τῆς ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε πάντως, καὶ	τὸ	ἀργύριον τὸ πεπυρωμένον, ὅπερ ὑπεσχόμην
[5, 8]	ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ λόγοι	(τὸ	ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων αἰνιττόμενος) ἕως
[5, 2]	ἡ ὀλιγότης τῶν μαρτύρων, οὔτε	τὸ	ἄσημον τοῦ τόπου, οὔτε ἄλλο
[5, 12]	Ἄκουσον δὴ καὶ ἑτέρου προφήτου	τὸ	αὐτὸ τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος,
[5, 10]	Δανιὴλ προεφήτευσε, φησίν· Ὅταν ἴδητε	τὸ	βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, ὃ εἶπε
[5, 1]	ὁ στέφανος ἡμῖν ἀπήρτισται, καὶ	τὸ	βραβεῖον ἡρπάσαμεν καὶ ἀπὸ τῆς
[5, 8]	Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο ἡ καθημερινὴ θυσία·	τὸ	γὰρ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνόν ἐστι
[5, 10]	Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας προσέχετε·	τὸ	γὰρ πᾶν ζήτημα ἐνταῦθά ἐστιν.
[5, 1]	καὶ ἀπὸ τῆς προτέρας διαλέξεως.	Τὸ	γὰρ σπουδαζόμενον ἦν ἡμῖν ἀποδεῖξαι,
[5, 2]	ἔστι μέρος τῆς οἰκουμένης, ὃ	τὸ	γενόμενον ἠγνόησεν. Καίτοι πόσοι βασιλεῖς
[5, 2]	γυνὴ, καὶ χρόνος οὐδεὶς λήθῃ	τὸ	γενόμενον παρέδωκε. Πόθεν; εἰπέ μοι·
[5, 5]	αὐτὸ, καὶ κακώσουσιν ἔτη τετρακόσια.	Τὸ	δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι,
[5, 2]	τὸ μὴ παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν·	τὸ	δὲ ἐν ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας,
[5, 8]	δὲ κέρατα τοὺς βασιλεύειν μέλλοντας·	τὸ	δὲ ἔσχατον κέρας σημαίνειν τὸν
[5, 2]	προλέγειν, θαυμαστὸν μὲν καὶ παράδοξον·	τὸ	δὲ καὶ τὰ παρ´ ἑτέρων
[5, 8]	μέγαν, πολλὰ μὲν ἐκπεφυκότα κέρατα,	τὸ	δὲ τελευταῖον αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα.
[5, 12]	ὁ Παῦλος, ὅτι οὐ δεδόξασται	τὸ	δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης,
[5, 2]	Ἐκκλησίαν, οὐδὲ ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ	τὸ	δὴ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι
[5, 3]	ἐπιστρέφονται τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες	τὸ	διὰ τὸν Χριστὸν ταῦτα πάσχειν.
[5, 5]	ἡμέραν, ἵνα μάθῃς, τί ἔστι	τὸ,	Δουλώσουσι καὶ κακώσουσι, καὶ, Τὸ
[5, 11]	ἀναισχυντίας ἐκείνης ἔλεγχον, τὸ ὄνομα	τὸ	ἑαυτοῦ τοῖς τῆς πόλεως ἐπέθηκε
[5, 1]	πόλιν, καὶ μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη	τὸ	ἔδαφος ὄψεσθαι τῆς πατρίδος, καὶ
[5, 12]	οὐδὲν θαυμαστόν· τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν	τὸ	ἔθνος ἄνωθεν (ἀναίσχυντον καὶ φιλόνεικον,
[5, 8]	ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν αὐτοῦ	τὸ	ἔθνος, καὶ τὴν πόλιν ἀναιρήσειν
[5, 1]	σου τὸν δῆμον διεσκόρπισε, τότε	τὸ	ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε· διδάσκων ὅτι
[5, 5]	τὸ, Δουλώσουσι καὶ κακώσουσι, καὶ,	Τὸ	ἔθνος ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ
[5, 8]	οὖν ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος τοῦτο	τὸ	ἔθος κατέλυσε, καὶ περιήλλαξεν αὐτὸ,
[5, 2]	μύρου ἔχουσα πολυτίμου, καὶ κατέχεε	τὸ	ἔλαιον. Ἐπετίμησαν οἱ μαθηταὶ τῷ
[5, 2]	ἔργον περιφανές· τί γὰρ ἦν,	τὸ	ἔλαιον καταχέειν; οὐδὲ τὸ πρόσωπον
[5, 5]	φυλάσσων τὴν διαθήκην σου, καὶ	τὸ	ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε,
[5, 5]	φυλάσσων τὴν διαθήκην σου, καὶ	τὸ	ἔλεός σου τοῖς ἀγαπῶσί σε
[5, 7]	καὶ αὐτῷ κέρατα ὑψηλὰ, καὶ	τὸ	ἓν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου, καὶ
[5, 10]	μηδένα χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ	τὸ	ἐναντίον προσειπόντες, ὅτι ἕως συντελείας
[5, 11]	φιλονεικίας ἔστησεν οὐ μόνον τοὺς	τὸ	ἔργον ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι
[5, 2]	οὐδὲ σβέσει ποτέ· καίτοι οὐδὲ	τὸ	ἔργον περιφανές· τί γὰρ ἦν,
[5, 3]	ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ ἀνθρώπων	τὸ	ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ δὲ
[5, 2]	γὰρ ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ	τὸ	Εὐαγγέλιον τοῦτο εἰς πᾶσαν τὴν
[5, 9]	μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν, ἐπ´ αὐτὸ	τὸ	ζητούμενον ἐλθεῖν, τὴν παροῦσαν αἰχμαλωσίαν,
[5, 8]	σωτηρίας ὄντες ἄξιοι. ~ηʹ Ἀλλὰ	τὸ	ζητούμενον οὔπω καὶ νῦν ἀποδέδεικται
[5, 2]	~βʹ Φέρε οὖν, ἴδωμεν ὁποῖον	τὸ	ἦθος τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποῖος
[5, 1]	τὴν μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ ἐστι	τὸ	θαυμαστὸν, ὦ Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν
[5, 12]	ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει	τὸ	θεῖον, τίνα ἂν ἔχοις εἰπεῖν
[5, 7]	χειρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ	τὸ	θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ
[5, 7]	ἐκείνου, (φησί· Καὶ ποιήσει κατὰ	τὸ	θέλημα αὐτοῦ, καὶ ὑψωθήσεται καὶ
[5, 11]	κατὰ μικρὸν ἄχρις αὐτοὺς εἰς	τὸ	θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ
[5, 10]	κακόν. Ποῖον δὴ τοῦτο; Ἐπὶ	τὸ	ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως· ἱερὸν
[5, 10]	σπονδή· καὶ ἐπὶ τούτοις ἐπὶ	τὸ	ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, καὶ
[5, 10]	μετὰ Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ παραγενόμενος	τὸ	κατὰ σάρκα, καὶ προαναφωνῶν τὴν
[5, 7]	τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν, φησὶ, συνετρίβη	τὸ	κέρας αὐτοῦ τὸ μέγα, καὶ
[5, 12]	ἥλιος ἐφορᾷ γῆν, τοσαύτην καὶ	τὸ	κήρυγμα καταλήψεται. Καθαρὰν δὲ λέγει
[5, 2]	καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης κατεφυτεύθη	τὸ	κήρυγμα, οὐχ οὕτω θαυμαστὸν ἦν
[5, 12]	καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκταθήσεται	τὸ	κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ θυσίας
[5, 7]	φησὶ, συνετρίβη τὸ κέρας αὐτοῦ	τὸ	μέγα, καὶ ἀνέβη ἕτερα τέσσαρα
[5, 9]	Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν διὰ	τὸ	μέλλον ἔσεσθαι τόλμημα. Εἶτά φησι
[5, 2]	ἂν ταῦτα εἴποι νοῦν ἔχων;	Τὸ	μὲν γάρ τι τῶν ὑπ´
[5, 12]	θυσίαν εἴ τις παραβάλοι, πολὺ	τὸ	μέσον εὑρήσει καὶ ἄπειρον καὶ
[5, 9]	φησι καὶ ὁ Χριστός· Πληρώσατε	τὸ	μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν. Δούλους,
[5, 4]	τράχηλός σου· τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ	τὸ	μέτωπόν σου χαλκοῦν, τουτέστιν ἀναίσχυντον.
[5, 2]	κήρυγμα, οὐχ οὕτω θαυμαστὸν ἦν	τὸ	μὴ παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ
[5, 4]	ἐν τόμῳ καινῷ, δυναμένῳ πρὸς	τὸ	μῆκος ἀρκέσαι τοῦ χρόνου καὶ
[5, 10]	Ἐπειδὰν οὖν, φησὶν, ἀναστῇ, καὶ	τὸ	οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου
[5, 12]	ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν	τὸ	ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς
[5, 6]	πόλεώς σου, ἐφ´ ἧς ἐπικέκληται	τὸ	ὄνομά σου ἐπ´ αὐτῆς. Ἐπειδὴ
[5, 11]	καὶ τῆς ἀναισχυντίας ἐκείνης ἔλεγχον,	τὸ	ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ τοῖς τῆς
[5, 6]	σου· κλῖνον, ὁ Θεός μου,	τὸ	οὖς σου, καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον
[5, 2]	καὶ ἐπιδοῦναι πλέον, τοῦτό ἐστι	τὸ	παντὸς θαύματος ἔχον ὑπερβολήν. Ἵνα
[5, 8]	τῆς Περσίδος ἐξελθεῖν μὲν εἰς	τὸ	πεδίον μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ τινῶν·
[5, 1]	ἀπηντήκατε πάντως, καὶ τὸ ἀργύριον	τὸ	πεπυρωμένον, ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι
[5, 3]	Μίαν ἔτι πρόῤῥησιν προσθεὶς, ἐπὶ	τὸ	προκείμενον βαδιοῦμαι. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν
[5, 6]	ὅπερ ἔλεγον· δεῖ γὰρ ἐπὶ	τὸ	προκείμενον πάλιν ἐπανελθεῖν· καὶ γὰρ
[5, 1]	πρὸς Ἰουδαίους μάχη τέλος ἔλαβε	τὸ	προσῆκον· καὶ τὸ τρόπαιον ἕστηκε,
[5, 2]	ἦν, τὸ ἔλαιον καταχέειν; οὐδὲ	τὸ	πρόσωπον ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ ἦν
[5, 5]	Ἱερουσαλὴμ ἑβδομήκοντα ἔτη. Καὶ ἔδωκα	τὸ	πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον τὸν
[5, 6]	γυναῖκα αἰχμάλωτον, καί φησιν· Ἐπίφανον	τὸ	πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸ ἁγίασμά
[5, 9]	καίτοι ὁ προφήτης ἔλεγεν, Ἐπίφανον	τὸ	πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸν λαόν
[5, 8]	καθημερινὴ θυσία· τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς	τὸ	πυκνόν ἐστι καὶ τὸ συνεχές.
[5, 11]	ὑμεῖς ὑποπτεύετε μάτην· μὴ καὶ	τὸ	πῦρ ἄνωθεν ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ
[5, 11]	ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ	τὸ	πῦρ, ἀπέστη ἡττηθεὶς μετὰ τοῦ
[5, 3]	θεία καὶ ἄμαχος δύναμις, καὶ	τὸ	σόφισμα τοῦτο καὶ πρὸς ἀπάτην
[5, 5]	Γινώσκων γνώσῃ. ὅτι πάροικον ἔσται	τὸ	σπέρμα σου ἐν γῇ οὐκ
[5, 1]	Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν ἐσταύρωσας, μετὰ	τὸ	σταυρωθῆναι τότε σου τὴν πόλιν
[5, 9]	προφητείας· τοῦτο γάρ ἐστι σφραγίσαι,	τὸ	στῆσαι τὸ χρῖσμα, στῆσαι τὰς
[5, 8]	ἐνδελεχὲς τὸ πυκνόν ἐστι καὶ	τὸ	συνεχές. Τοῖς γὰρ Ἰουδαίοις ἔθος
[5, 5]	μόνη μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται,	τὸ	τὰς οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ
[5, 6]	Ἀντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον,	τό	τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε
[5, 8]	τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν	τὸ	τέλος αὐτῶν μαθεῖν, καὶ εἴ
[5, 3]	μὲν ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε δὲ	τὸ	τέλος. Πολλοὶ γοῦν ἐν προοιμίοις
[5, 3]	γνώμην τὴν ἑαυτοῦ λέγων, ἀλλὰ	τὸ	τέλος τῶν ἐκβαινόντων πραγμάτων. Ἦλθον
[5, 1]	αὐτὴν ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν οὖν	τὸ	τὴν τῶν Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι,
[5, 6]	διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐξέβη	τὸ	τῆς κολάσεως εἶδος, καὶ αὐτοὶ
[5, 12]	τῆς τοῦ τόπου παρατηρήσεως, αὶ	τὸ	τῆς λατρείας ὑψηλότερον καὶ πνευματικώτεον
[5, 11]	τὰ ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ	τὸ	τῆς παρακοῆς σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν
[5, 8]	Κατέλιπε δὲ γραφὰς, ὅθεν ἡμῖν	τὸ	τῆς προφητείας ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ
[5, 2]	οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ μοι,	τὸ	τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ τίς ἂν
[5, 1]	τέλος ἔλαβε τὸ προσῆκον· καὶ	τὸ	τρόπαιον ἕστηκε, καὶ ὁ στέφανος
[5, 7]	ἓν ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου, καὶ	τὸ	ὑψηλὸν ἀνέβαινεν ἐπ´ ἐσχάτων. Καὶ
[5, 10]	πότε ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι παντελῶς; πότε	τὸ	χρῖσμα κατελύθη, ὡς μηκέτι πάλιν
[5, 9]	γάρ ἐστι σφραγίσαι, τὸ στῆσαι	τὸ	χρῖσμα, στῆσαι τὰς ὁράσεις. Διὰ
[5, 2]	ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ μοι, τὸ	τοιαῦτα	προαναφωνεῖν; καὶ τίς ἂν ταῦτα
[5, 2]	δηναρίων, καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν	τοίνυν	αὐτοῖς, οὕτω πως φησί· Τί
[5, 9]	Θεοῦ τιμῇ τὸν Δανιήλ. Ποῦ	τοίνυν	εἶπεν ὁ Δανιὴλ ὅτι ὁ
[5, 2]	ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν	τοίνυν	ἐκείνας τὰς προῤῥήσεις εἰς μέσον,
[5, 10]	Ἔσδρας ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο. Ἂν	τοίνυν	ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα τρία
[5, 11]	Ἐκκλησίας τὸν στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι	τοίνυν	ἐπεχείρησαν; Οἱ ἀεὶ τῷ Πνεύματι
[5, 8]	καὶ μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. Ἴδωμεν	τοίνυν	καὶ ἐνταῦθα, εἴ τινα χρόνον
[5, 3]	ἐν ἀνθρώποις; εἰπέ μοι. Οὗτος	τοίνυν	ὁ ταῦτα ἅπαντα προειπὼν, τὰ
[5, 10]	ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν ἔτη. Δηλῶν	τοίνυν,	ὅτι οὐκ ἐκείνην λέγει τὴν
[5, 12]	τὰ τῶν δαιμόνων καταγώγια. Μὴ	τοίνυν	προδῶτε τὴν σωτηρίαν ἐκείνων, ἀλλὰ
[5, 11]	Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες	τοίνυν	τῷ βασιλεῖ, πάλιν εἰς ἀνάγκην
[5, 3]	ἀπὸ συγκρίσεως μάλιστα φαίνονται. Σύγκρινον	τοίνυν,	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ μάθε τῆς
[5, 12]	σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´ οὐδὲν θαυμαστόν·	τοιοῦτον	γὰρ ὑμῶν τὸ ἔθνος ἄνωθεν
[5, 9]	ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων μὲν οὐδὲν	τοιοῦτον	εἶπεν· ἀλλ´ ὅτι μὲν ἐρημωθήσεται
[5, 5]	ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς	τοιοῦτον	ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ τῶν
[5, 3]	πολλῶν εἷς; Ὃ γὰρ λέγει	τοιοῦτόν	ἐστιν· Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ
[5, 3]	ὁ κηρυττόμενος ὑπὸ τούτων, εἰ	τοιοῦτός	ἐστιν οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ μὴ
[5, 9]	δὲ ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ στεφάνου	τοιούτου,	ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ τῆς ἀφθαρσίας
[5, 5]	σου, καὶ τὸ ἔλεός σου	τοῖς	ἀγαπῶσί σε καὶ φυλάσσουσι τὰς
[5, 5]	σου, καὶ τὸ ἔλεός σου	τοῖς	ἀγαπῶσί σε, καὶ φυλάττουσι τὰς
[5, 5]	σου τῶν προφητῶν. Μία γὰρ	τοῖς	ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία μόνη μετὰ τὰ
[5, 9]	Οὐ γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´ ἐπεξιέναι	τοῖς	ἁμαρτήμασιν αὐτῶν ἠπείλησεν ὁ Θεός.
[5, 3]	αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ	τοῖς	ἀνθρώποις τούτοις, τί μέλλετε πράσσειν.
[5, 3]	Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος,	τοῖς	ἀνόμοις ὡς ἄνομος, μὴ ὢν
[5, 11]	μετ´ ἐκείνην. Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου	τοῖς	αὐτοῖς ἐπεχείρησαν. Ὁ δὲ {βασιλεὺς
[5, 11]	καὶ τοὺς πανταχοῦ σωφρονίζων, μηκέτι	τοῖς	αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ ταῦτα
[5, 4]	λέγουσιν, ἐν ῥήμασίν ἐστι ψιλοῖς	τοῖς	αὐτῶν. Καὶ ἐχρῆν αὐτοὺς δεῖξαι,
[5, 8]	πυκνόν ἐστι καὶ τὸ συνεχές.	Τοῖς	γὰρ Ἰουδαίοις ἔθος ἦν καὶ
[5, 7]	ἔστησεν ἔνδον, καὶ θυσίας ἐπετέλει	τοῖς	δαίμοσι παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ
[5, 4]	τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ	τοῖς	δαίμοσιν ἐπέγραφον τὰ γινόμενα, καὶ
[5, 5]	ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν	τοῖς	δεσπόταις, ἔχοντες καὶ τὴν ἀπὸ
[5, 5]	οἱ ποιοῦντες ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ	τοῖς	δικαίοις ἔθος μετὰ τὰ δικαιώματα
[5, 4]	ἡ πόλις· ἐπεὶ καὶ ἐν	τοῖς	δικαστηρίοις οὕτως ὁρῶμεν γινομένας τὰς
[5, 12]	τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν	τοῖς	ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ
[5, 12]	Ἐν τῷ Ἰσραὴλ, ἀλλ´, Ἐν	τοῖς	ἔθνεσι. Καὶ ἵνα μὴ νομίσῃς,
[5, 4]	ἵνα οὖν μηδὲν τῶν συμβαινόντων	τοῖς	εἰδώλοις λογίζωνται, ἀλλὰ καὶ τὰς
[5, 10]	Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι, πρὸς τούτοις	τοῖς	εἰρημένοις, τῇ τῆς θυσίας ἀναιρέσει
[5, 11]	παλαιά· μᾶλλον δὲ τοῦτο μὲν	τοῖς	ἔτι πρεσβυτέροις καὶ γέρουσιν ἡμῶν
[5, 2]	μὴ ἀναισχύντει περαιτέρω, μηδὲ φιλονείκει	τοῖς	ἡλίου φανερωτέροις πράγμασιν. Τί οὖν
[5, 10]	καὶ πᾶν τύπωμα ἀνθρώπου παρὰ	τοῖς	Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων
[5, 3]	δογμάτων. Διὰ τοῦτό φησιν, Ἐγενόμην	τοῖς	Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις
[5, 8]	μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ τοὺς ἐν	τοῖς	καιροῖς τῶν κακῶν μαρτυρήσαντας, καὶ
[5, 8]	καὶ χρόνους ὥρισεν αὐτοῖς ἐν	τοῖς	κακοῖς τούτοις, ὥσπερ ἐκεῖ τετρακόσια
[5, 8]	συῤῥήξαντα δὲ τῷ κριῷ, καὶ	τοῖς	κέρασι πλήξαντα δὶς καταβαλεῖν αὐτὸν
[5, 12]	τῶν ἔργων ἐπίδειξις μὴ συμβαίνῃ	τοῖς	λεγομένοις. Καὶ γὰρ τὰ εἰρημένα
[5, 1]	περὶ τοῦ ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε,	τοῖς	μαθηταῖς εἰπών· Οὐ μὴ μείνῃ
[5, 8]	δὴ τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν	τοῖς	μετὰ ταῦτα λεχθήσεσθαι μέλλουσιν. Ἐπειδὴ
[5, 1]	ὄψεσθαι τῆς πατρίδος, καὶ ἐν	τοῖς	νόμοις τοῖς προτέροις βιώσεσθαι· ἀλλ´
[5, 1]	οὕτως ἔχουσί τινα ἀπολογίαν ἐν	τοῖς	νῦν ὑπ´ αὐτῶν γινομένοις. Ἐπεὶ
[5, 5]	κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα οὐ δίδοται	τοῖς	οἰκέταις σου, φησὶ, καὶ λέγουσιν
[5, 11]	τῶν πιστῶν οἱ μὲν ἐν	τοῖς	οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ δὲ πρὸς
[5, 10]	ἐπιχειρήσαντας καὶ ῥαγέντας, καθάπερ ἐν	τοῖς	Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν, ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι
[5, 4]	ἐπιλαθόμενοι τοῦ ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ,	τοῖς	οὐ θεοῖς ἀνετίθεσαν τὰ γινόμενα,
[5, 1]	ζῇ, καὶ νῦν ἐστιν ἐν	τοῖς	οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ τῶν
[5, 3]	νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἐν	τοῖς	περὶ αὐτοῦ λόγοις Πυθαγόρου καὶ
[5, 8]	ἀναστῆναι, καὶ τὰ μέλλοντα συμβήσεσθαι	τοῖς	πολίταις ἰδεῖν μετὰ πολλὰς γενεὰς,
[5, 3]	ὡς μηδὲ ἐξ ὀνόματος εἶναι	τοῖς	πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ δὲ Χριστὸς
[5, 5]	μετὰ τὰ δικαιώματα μετριάζειν, οὕτω	τοῖς	πονηροῖς μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ἐπαίρεσθαι.
[5, 2]	θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι ἐν	τοῖς	προοιμίοις ταῦτα πάντα ἐκινεῖτο. Εἰ
[5, 1]	πατρίδος, καὶ ἐν τοῖς νόμοις	τοῖς	προτέροις βιώσεσθαι· ἀλλ´ ὅμως καὶ
[5, 11]	δὲ μέλλω νῦν ἐρεῖν, καὶ	τοῖς	σφόδρα νέοις δῆλόν ἐστι καὶ
[5, 11]	ἔλεγχον, τὸ ὄνομα τὸ ἑαυτοῦ	τοῖς	τῆς πόλεως ἐπέθηκε λειψάνοις. Ἐπειδὴ
[5, 12]	ἄνωθεν (ἀναίσχυντον καὶ φιλόνεικον, καὶ	τοῖς	φανεροῖς ἀεὶ μάχεσθαι μεμελετηκὸς πράγμασι.
[5, 3]	πλὴν ἀλλ´ ὅμως ὑπελέλειπτό τις	τοῖς	φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις· εἰ δὲ
[5, 9]	λοιπὸν διὰ τὸ μέλλον ἔσεσθαι	τόλμημα.	Εἶτά φησι καὶ τὴν αἰτίαν,
[5, 4]	Διὰ τοῦτο οὐδὲ ἁπλῶς ἐν	τόμῳ	γράφει, ἀλλ´ ἐν τόμῳ καινῷ,
[5, 4]	ἐν τόμῳ γράφει, ἀλλ´ ἐν	τόμῳ	καινῷ, δυναμένῳ πρὸς τὸ μῆκος
[5, 4]	τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν	τόμῳ	καινῷ τὴν προφητείαν γράψας ἀπέθετο,
[5, 5]	τοὺς προγόνους τοὺς ἄνωθεν, διὰ	τὸν	Ἀβραὰμ, διὰ τὸν Ἰσαὰκ, διὰ
[5, 5]	τὴν ἐν Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν	τὸν	Ἀβραὰμ διαλεγόμενος, οὕτω πώς φησι·
[5, 10]	Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων	τὸν	ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ καὶ πότε
[5, 11]	ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν ἔχωσι λοιπὸν,	τὸν	ἀνδριάντα ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα
[5, 10]	ναὸν καλῶν, βδέλυγμα δὲ ἐρημώσεως	τὸν	ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν ὁ τὴν
[5, 7]	ἀναστάντας ὕστερον, κέρας ὕστατον αὐτὸν	τὸν	Ἀντίοχον καλῶν. Μᾶλλον δὲ αὐτῆς
[5, 5]	μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες πῶς	τὸν	ἀριθμὸν εἶπε τῶν ἐτῶν· τετρακόσια
[5, 5]	καὶ τὴν πόλιν εἶπεν, καὶ	τὸν	ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, καὶ πόθεν
[5, 5]	καὶ συνῆκα ἐν ταῖς βίβλοις	τὸν	ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, ὡς ἐγενήθη
[5, 9]	ἄκουσον τί φησι μετὰ ταῦτα·	Τὸν	αὐτὸν δὲ τρόπον Δανιὴλ καὶ
[5, 6]	τοὺς ὀφθαλμούς σου, καὶ ἴδε	τὸν	ἀφανισμὸν ἡμῶν καὶ τῆς πόλεώς
[5, 1]	τόπῳ τούτῳ, ἕως οὗ καταλυθῇ,	τὸν	ἀφανισμὸν τὸν παντελῆ καὶ τὴν
[5, 2]	τέλος εἰληφυῖαν τὴν πρόῤῥησιν, καὶ	τὸν	ἄφατον μαρτυροῦντα χρόνον τῇ τῶν
[5, 11]	βασιλεὺς τὸν ναὸν ἐδίδου, καὶ	τὸν	βωμὸν ἀνίστα, καθάπερ ὑμεῖς ὑποπτεύετε
[5, 3]	τὴν παραίνεσιν ἐποιεῖτο· οὐκ ἐπειδὴ	τὸν	βωμὸν ἀξιοπιστότερον τῶν Εὐαγγελίων εἶναι
[5, 11]	τὰ ἅγια τῶν ἁγίων, ἀνάστησον	τὸν	βωμὸν, καὶ θύσομεν καὶ νῦν
[5, 8]	ἐκείνου. Ἐπαινέσας γὰρ καὶ θαυμάσας	τὸν	Δανιὴλ μεθ´ ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ
[5, 9]	τῇ παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμῇ	τὸν	Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν εἶπεν ὁ
[5, 7]	συμβολὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν πρὸς	τὸν	Δαρεῖον γενομένην, λέγει καὶ τὴν
[5, 7]	καλῶν τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα,	τὸν	Δαρεῖον, τράγον δὲ τὸν τῶν
[5, 3]	μιᾷ τὸν μὲν εἶναι πιστὸν,	τὸν	δὲ ἄπιστον, εἶτα τὸν πατέρα
[5, 11]	διὰ παντὸς ἐρημοῦσθαι τὴν πόλιν·	τὸν	δὲ Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον.
[5, 8]	ἁπάντων πλούτῳ τε καὶ δόξῃ.	Τὸν	δὲ τράγον δηλοῦν, ὡς ἐξ
[5, 9]	τῶν κακῶν τότε ἔσται, ὅταν	τὸν	Δεσπότην αὐτῶν ἀνέλωσι. Τοῦτό φησι
[5, 1]	τὴν πόλιν καθεῖλε, τότε σου	τὸν	δῆμον διεσκόρπισε, τότε τὸ ἔθνος
[5, 5]	τὸν καταποντισμὸν τῶν Αἰγυπτίων λέγων,	τὸν	διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν
[5, 11]	ἔχωσι λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα ἔστησε	τὸν	ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει
[5, 3]	ἐπὶ τὴν ἀσέβειαν τὸν υἱὸν	τὸν	ἑαυτοῦ, τοῦτο αὐτὸ προλέγων, φησίν·
[5, 8]	ἐκ τούτων ἕνα τινὰ βασιλέα,	τὸν	ἐκπολεμήσοντα καὶ τοὺς νόμους αὐτῶν,
[5, 9]	οὐκ ἔτι ἐπὶ τὸν λαὸν	τὸν	ἐμὸν, καίτοι ὁ προφήτης ἔλεγεν,
[5, 7]	ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν φλογί·	τὸν	ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως πάλιν διηγούμενος·
[5, 8]	πολλὰ καὶ μεγάλα ἤκουσε κακὰ,	τὸν	ἐμπρησμὸν, τῆς πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν,
[5, 7]	βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα, καὶ μεταστήσουσι	τὸν	ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν λέγων τὰς συνεχεῖς
[5, 10]	Ἀπὸ γὰρ Κύρου ἐπὶ Ἀντίοχον	τὸν	Ἐπιφανῆ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην,
[5, 10]	φησιν ὁ Χριστὸς, μετὰ Ἀντίοχον	τὸν	Ἐπιφανῆ παραγενόμενος τὸ κατὰ σάρκα,
[5, 8]	τὸ δὲ ἔσχατον κέρας σημαίνειν	τὸν	ἔσχατον βασιλέα τὸν μέλλοντα (τούτων
[5, 4]	τὸν Οὐρίαν τὸν ἱερέα, καὶ	τὸν	Ζαχαρίαν τὸν υἱὸν Βαραχίου. Καὶ
[5, 8]	ἀποστροφὴν ἑκάστου, τοὺς διαδόχους μετὰ	τὸν	θάνατον τοῦ πρώτου βασιλέως ἐμφαίνεσθαι,
[5, 7]	καὶ ὁ λαὸς ὁ γινώσκων	τὸν	Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ
[5, 6]	ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ τούτου πάλιν	τὸν	Θεὸν εἰς ἔλεον ἐπισπάσασθαι βουλόμενος,
[5, 6]	κολάσεως εἶδος, καὶ αὐτοὶ πρὸς	τὸν	Θεὸν ἐξομολογούμενοι, περὶ τῶν κοινῶν
[5, 6]	τούτοις καταλύσας τὸν λόγον, ἵλεω	τὸν	Θεὸν ἐποίησε· καὶ δῆλον ἐκ
[5, 8]	τὴν ὄψιν τοῦ φαντάσματος ἐδήλου	τὸν	Θεόν· ὃς τὸν μὲν κριὸν
[5, 6]	οὐδένα ἑώρα δυνάμενον ἵλεω ποιῆσαι	τὸν	Θεὸν, πρὸς τὰ οἰκοδομήματα καταφεύγει,
[5, 5]	τὸ πρόσωπόν μου πρὸς Κύριον	τὸν	Θεὸν, τοῦ ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ
[5, 7]	γνώμην λέγων, προσέθηκεν, ὅτι Ἐπὶ	τὸν	Θεὸν τῶν θεῶν λαλήσει ὑπέρογκα,
[5, 5]	Ἀβραὰμ, διὰ τὸν Ἰσαὰκ, διὰ	τὸν	Ἰακώβ. Ἐκείνοις ἐπηγγείλατο, φησὶ, καὶ
[5, 4]	ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους, τὸν Οὐρίαν	τὸν	ἱερέα, καὶ τὸν Ζαχαρίαν τὸν
[5, 4]	εἶ σὺ πρὸς τὸν λαὸν	τὸν	Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον σιδηροῦν ὁ
[5, 1]	νῦν· οὕτω καὶ σὺ δυνήσῃ	τὸν	Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον γὰρ αὐτὸν,
[5, 2]	ἡ προφητεία, ἢ διέπεσεν; Ἐρώτησον	τὸν	Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις ἀναισχυντῇ πρὸς
[5, 5]	ἄνωθεν, διὰ τὸν Ἀβραὰμ, διὰ	τὸν	Ἰσαὰκ, διὰ τὸν Ἰακώβ. Ἐκείνοις
[5, 9]	αὐτὸν τοῦτον πάλιν παρέξομαι μάρτυρα	τὸν	Ἰώσηππον, τὸν τὰ ἐκείνων φρονοῦντα.
[5, 8]	ἀξιόπιστον εἶναι νομίζουσιν, Ἰώσηππον λέγω,	τὸν	καὶ τὰς συμφορὰς αὐτῶν τραγῳδήσαντα,
[5, 12]	ὡς εἰ μὴ τοῦτον προλέγει	τὸν	καιρὸν, μηδὲ τὴν θυσίαν τὴν
[5, 8]	καὶ οἱ νοήμονες συνήσωσιν. Εἶτα	τὸν	καιρὸν προλέγων, ὅσον μέλλει κατέχειν
[5, 5]	τὴν ἀπόφασιν εἶδε πληρωθεῖσαν, καὶ	τὸν	καιρὸν συγκαλοῦντα πρὸς τὴν ἐπάνοδον·
[5, 5]	ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ·	τὸν	καταποντισμὸν τῶν Αἰγυπτίων λέγων, τὸν
[5, 7]	ἔχοντος, καὶ ἠγριώθη, καὶ ἔπαισε	τὸν	κριὸν (δεῖ γὰρ ἐπιτεμεῖν) καὶ
[5, 7]	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος	τὸν	κριὸν ἐκ χειρὸς αὐτοῦ. Καὶ
[5, 7]	ἀνέβαινεν ἐπ´ ἐσχάτων. Καὶ εἶδον	τὸν	κριὸν κερατίζοντα κατὰ θάλασσαν καὶ
[5, 1]	τὸν τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην,	τὸν	Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Εἰσελθὼν
[5, 9]	Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ	τὸν	λαόν σου· ἀλλ´ ὁ Θεὸς
[5, 6]	ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὃς ἐξήγαγες	τὸν	λαόν σου ἐκ γῆς Αἰγύπτου,
[5, 9]	φησιν· Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες συνετμήθησαν ἐπὶ	τὸν	λαόν σου, καὶ ἐπὶ τὴν
[5, 9]	Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες, φησὶ, συνετμήθησαν ἐπὶ	τὸν	λαόν σου· οὐκ ἔτι ἐπὶ
[5, 9]	λαόν σου· οὐκ ἔτι ἐπὶ	τὸν	λαὸν τὸν ἐμὸν, καίτοι ὁ
[5, 4]	ὅτι σκληρὸς εἶ σὺ πρὸς	τὸν	λαὸν τὸν Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον
[5, 4]	παράγειν ἡμῖν προφήτην εἰς μέσον	τὸν	λέγοντα, ὅτι ἀναστήσεται πάντως ἡ
[5, 5]	φέρε δὴ καὶ ἐφ´ ἑτέραν	τὸν	λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν δή; Τὴν
[5, 6]	προτείνεται, καὶ ἐν τούτοις καταλύσας	τὸν	λόγον, ἵλεω τὸν Θεὸν ἐποίησε·
[5, 4]	τῷ Ἱερεμίᾳ δὲ φαίνονται λέγοντες,	Τὸν	λόγον ὃν ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς
[5, 4]	σου, ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα	τὸν	λόγον, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ τοῦ
[5, 7]	τῶν Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω	τὸν	Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα τοὺς μετ´
[5, 10]	ᾧ ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ τοῦτον	τὸν	μακρὸν καὶ πολὺν καὶ πλείονα
[5, 8]	κέρας σημαίνειν τὸν ἔσχατον βασιλέα	τὸν	μέλλοντα (τούτων διοίσειν ἁπάντων πλούτῳ
[5, 3]	Ἐπειδὴ συνέβαινεν ἐν οἰκίᾳ μιᾷ	τὸν	μὲν εἶναι πιστὸν, τὸν δὲ
[5, 8]	φαντάσματος ἐδήλου τὸν Θεόν· ὃς	τὸν	μὲν κριὸν βασιλείας τὰς Περσῶν
[5, 12]	αἰχμαλωσίας ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω προφήτην	τὸν	μετὰ τὴν ἐπάνοδον τὴν ἐκ
[5, 12]	εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τοῦτον	τὸν	μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν·
[5, 1]	οὗ πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν πολλῶν,	τὸν	μέχρι συντελείας λέγων χρόνον. Καὶ
[5, 5]	γὰρ πολὺν ἐδούλευσαν χρόνον, καὶ	τὸν	μισθὸν οὐκ ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς
[5, 4]	πρὸς ἀπόδειξιν ἡμῖν τοῦ μηδέποτε	τὸν	ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ
[5, 12]	καὶ τὴν πόλιν ἀπέλαβον, καὶ	τὸν	ναὸν ἀνῳκοδόμησαν, καὶ τὰς θυσίας
[5, 11]	ἀπόδος ἡμῖν τὴν πόλιν, ἀνάστησον	τὸν	ναὸν, δεῖξον ἡμῖν τὰ ἅγια
[5, 11]	Ἔστω δὲ, Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς	τὸν	ναὸν ἐδίδου, καὶ τὸν βωμὸν
[5, 10]	μὲν γὰρ μὴ ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι	τὸν	ναὸν, εἶχον ἂν λέγειν, ὅτι
[5, 11]	ἀπόφασιν, τὴν οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι	τὸν	ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος
[5, 1]	γὰρ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ	τὸν	ναὸν ἰδὼν, ἔλεγεν, ὅτι Ἔσται
[5, 8]	αὐτοὺς ἀφαιρησόμενον πολιτείαν, καὶ συλήσοντα	τὸν	ναὸν, καὶ τὰς θυσίας ἐπὶ
[5, 8]	ἀναιρήσειν κατὰ κράτος, καὶ συλήσειν	τὸν	ναὸν, καὶ τὰς θυσίας κωλύσειν·
[5, 10]	ἱερὸν βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως· ἱερὸν	τὸν	ναὸν καλῶν, βδέλυγμα δὲ ἐρημώσεως
[5, 4]	ὅτι οὔτε τὴν πόλιν, οὔτε	τὸν	ναὸν λοιπὸν ἀπολήψονται· καίτοι γε
[5, 1]	τὴν προτέραν ἐπανιέναι πολιτείαν, καὶ	τὸν	ναὸν ὁρᾷν ἀνιστάμενον, ὅπερ οὐδέποτε
[5, 7]	ἰσχυρὸν, καὶ ἐμεγαλύνθη περισσῶς πρὸς	τὸν	νότον καὶ πρὸς ἀνατολήν. Καὶ
[5, 4]	Μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους,	τὸν	Οὐρίαν τὸν ἱερέα, καὶ τὸν
[5, 11]	πρὸς τὴν οἰκείαν ἀσέβειαν· εἶτα	τὸν	παλαιὸν τῆς θεραπείας προβαλλομένου τρόπον,
[5, 1]	ἕως οὗ καταλυθῇ, τὸν ἀφανισμὸν	τὸν	παντελῆ καὶ τὴν ἐρήμωσιν προαναφωνῶν
[5, 12]	τῷ Χριστῷ, ἵνα καὶ κατὰ	τὸν	παρόντα βίον, καὶ κατὰ τὴν
[5, 12]	εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´ ἢ	τὸν	παρόντα τοῦτον; Ἄκουε γοῦν πῶς
[5, 3]	πιστὸν, τὸν δὲ ἄπιστον, εἶτα	τὸν	πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ τὴν
[5, 9]	οὐκ ἔτι προσέθηκεν, ἐπεὶ μηδὲ	τὸν	προφήτην εἶδε τοῦτο προσθέντα. Ταῦτα
[5, 5]	ὁ λόγος Κυρίου πρὸς Ἱερεμίαν	τὸν	προφήτην, εἰς συμπλήρωσιν τῆς ἐρημώσεως
[5, 9]	γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´ ἐπειδὴ συνεῖδε	τὸν	προφήτην οὐχ ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι
[5, 8]	ἐν τῷ μετώπῳ τοῦ τράγου	τὸν	πρῶτον βασιλέα, καὶ τὴν τῶν
[5, 10]	ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς Ἐκκλησίας	τὸν	στέφανον. ~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν ἐπεχείρησαν;
[5, 9]	πάλιν παρέξομαι μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον,	τὸν	τὰ ἐκείνων φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 1]	ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν	τὸν	τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, τὸν
[5, 12]	ὡς ταύτην κυρίως μόνην κατὰ	τὸν	τῆς συγκρίσεως λόγον λέγεσθαι καθαράν.
[5, 6]	οἰκτιρμοὺς καταφεύγει τοῦ Θεοῦ καὶ	τὸν	τῆς φιλανθρωπίας αὐτοῦ τρόπον, καί
[5, 5]	Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς	τὸν	τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν.
[5, 12]	ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´ ἢ εἰς	τὸν	τόπον ὃν ἂν ἐκλέξηται Κύριος
[5, 5]	τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι εἰς	τὸν	τόπον τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω τὴν
[5, 8]	τῆς γῆς καὶ πατῆσαι. Εἶτα	τὸν	τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ τοῦ
[5, 3]	συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον	τὸν	τρόπον. Ἐπεὶ οὖν καὶ ἡμῖν
[5, 5]	εἶπε τῶν ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη·	τὸν	τρόπον τῆς δουλείας, ὅτι οὐχ
[5, 5]	ἔῤῥιψεν εἰς θάλασσαν. Εἶτα καὶ	τὸν	τρόπον τῆς ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται
[5, 7]	βασιλέα, τὸν Δαρεῖον, τράγον δὲ	τὸν	τῶν Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω
[5, 6]	ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον	τὸν	τῶν Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν, εἰς
[5, 7]	προφήτης ἀπήγγειλε, κριὸν μὲν καλῶν	τὸν	τῶν Περσῶν βασιλέα, τὸν Δαρεῖον,
[5, 4]	τὸν ἱερέα, καὶ τὸν Ζαχαρίαν	τὸν	υἱὸν Βαραχίου. Καὶ οὐ τοῦτο
[5, 3]	βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ τὴν ἀσέβειαν	τὸν	υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ, τοῦτο αὐτὸ
[5, 12]	ἀπαλλαγέντες συνηθείας, εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον	τὸν	Χριστιανισμὸν ἐπιδείξωνται, καὶ τὰς πονηρὰς
[5, 3]	τοὺς ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι νομίζοντας	τὸν	Χριστὸν καὶ παράνομόν τινα, διὰ
[5, 3]	ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες τὸ διὰ	τὸν	Χριστὸν ταῦτα πάσχειν. Τίς ταῦτα
[5, 10]	Οὐεσπασιανοῦ, καὶ Τίτου, περαιτέρω προάγων	τὸν	χρόνον, εἶτα διδάσκων ἡμᾶς πόθεν
[5, 7]	τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ἱεροῦ, καὶ	τὸν	χρόνον προστίθησιν. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ
[5, 12]	Μωϋσέως κελεύοντος εἰς μηδένα ἕτερον	τόπον	ἀνάγειν θυσίαν, ἀλλ´ ἢ εἰς
[5, 12]	μίαν πόλιν, οὐδὲ εἰς ἕνα	τόπον	ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ ἄνθρωποι,
[5, 5]	προλεχθῆναι παρεσκεύασεν ὁ Θεὸς, καὶ	τόπον,	καὶ χρόνον, καὶ πρόσωπον, καὶ
[5, 12]	ἐφεῖτο τοῦτο, ἀλλ´ εἰς ἕνα	τόπον	λατρεύειν ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν
[5, 5]	καὶ ἐπιστρέψω ὑμᾶς εἰς τὸν	τόπον,	ὅθεν ἀπῴκισα ὑμᾶς ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς
[5, 12]	θυσίαν, ἀλλ´ ἢ εἰς τὸν	τόπον	ὃν ἂν ἐκλέξηται Κύριος ὁ
[5, 7]	καὶ ἤμην ἐπὶ τοῦ Οὐβάλ·	τόπον	τινὰ Περσικῇ φωνῇ καλῶν οὕτως·
[5, 5]	ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν	τόπον	τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 2]	τῶν μαθητῶν ἐποίησεν· οὐδὲ ὁ	τόπος	κατάδηλος· οὐδὲ γὰρ ἐν θεάτρῳ
[5, 12]	προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος ἀπὸ τοῦ	τόπου	αὐτοῦ. Καίτοι γε οὐκ ἐφεῖτο
[5, 11]	ἀλλὰ καὶ τοὺς λίθους τοῦ	τόπου	ἐκείνου, καὶ τῆς ἀκαίρου φιλονεικίας
[5, 12]	Καὶ πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ	τόπου·	οὐ γὰρ ἐν μιᾷ πόλει,
[5, 2]	μαρτύρων, οὔτε τὸ ἄσημον τοῦ	τόπου,	οὔτε ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς
[5, 12]	λοιπὸν τὴν ἐκ τῆς τοῦ	τόπου	παρατηρήσεως, αὶ τὸ τῆς λατρείας
[5, 10]	Δανιὴλ ὁ προφήτης, ἑστὼς ἐν	τόπῳ	ἁγίῳ· ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. Ἐπειδὴ
[5, 12]	οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν παντὶ	τόπῳ,	ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι
[5, 3]	τῶν σταυρωθέντων, ἐν τῷ αὐτῷ	τόπῳ,	ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ
[5, 12]	προφήτης λέγει, ὅτι ἐν παντὶ	τόπῳ	θυμίαμα μέλλοι προσάγεσθαι, καὶ θυσία
[5, 12]	τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ	τόπῳ	θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου,
[5, 12]	ὦ Ἰουδαῖε; πότε ἐν παντὶ	τόπῳ	θυμίαμα προσηνέχθη τῷ Θεῷ; πότε
[5, 12]	λέγοντος, ὅτι οὐκ ἐν ἑνὶ	τόπῳ	στήσεται τὰ τῆς τοῦ Θεοῦ
[5, 1]	λίθος ἐπὶ λίθον ἐν τῷ	τόπῳ	τούτῳ, ἕως οὗ καταλυθῇ, τὸν
[5, 5]	ἐθνῶν, καὶ ἐκ πάντων τῶν	τόπων,	οὗ διέσπειρα ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ
[5, 3]	ἀλλὰ καὶ ἑκατὸν, καὶ δὶς	τοσαῦτα,	καὶ τρὶς, καὶ πολλῷ πλείονα
[5, 3]	ἀληθείας τὴν ὑπεροχήν. Τίς πλάνος	τοσαύτας	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης Ἐκκλησίας ἐκτήσατο,
[5, 12]	ὅσην ὁ ἥλιος ἐφορᾷ γῆν,	τοσαύτην	καὶ τὸ κήρυγμα καταλήψεται. Καθαρὰν
[5, 11]	ἀκούσας ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι	τοσαύτην	μανίαν ἔχων περὶ τὴν σπουδὴν
[5, 1]	γῇ. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, ὁ	τοσαύτην	ὑμῖν περὶ τὴν πνευματικὴν ἀκρόασιν
[5, 7]	συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν	τοσούτοις	γενέσθαι κακοῖς. Τίς δέ ἐστιν
[5, 4]	ἀνέστη ἡ πόλις ἐπὶ χρόνον	τοσοῦτον	ἃ δὲ ἐκεῖνοι λέγουσιν, ἐν
[5, 3]	καὶ ἕτεροι μύριοι· ἀλλ´ ὅμως	τοσοῦτον	ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ ἐξ
[5, 3]	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης μετὰ χρόνον	τοσοῦτον,	οἱ δὲ ἄνθρωποι οἱ πιστεύσαντες
[5, 2]	οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ χρόνου πλῆθος	τοσοῦτον	οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς τὴν μνήμην,
[5, 12]	μέσον εὑρήσει καὶ ἄπειρον καὶ	τοσοῦτον,	ὡς ταύτην κυρίως μόνην κατὰ
[5, 2]	διανοίας τῶν ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης,	τοσούτους	συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ μὴ μόνον
[5, 2]	μετὰ μακρὸν ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε	τότε.	Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας τὰς προῤῥήσεις
[5, 2]	ἦν, ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει,	τότε	αὐτὴν πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν ὁ Θεὸς,
[5, 11]	μετῳκίζοντο, καὶ τὰς ἀγορὰς ἔφευγον·	τότε	δὴ ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα μηδεμία
[5, 2]	πάντα ἐκινεῖτο. Εἰ μὲν γὰρ	τότε	ἐπήγετο τὰ δεινὰ, ὅτε ἐῤῥιζώθη,
[5, 9]	ἀλλ´ ἡ κορωνὶς τῶν κακῶν	τότε	ἔσται, ὅταν τὸν Δεσπότην αὐτῶν
[5, 2]	τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος	τότε	Θεοῦ, πανταχοῦ τὴν φήμην ταύτην
[5, 5]	καιρὸν συγκαλοῦντα πρὸς τὴν ἐπάνοδον·	τότε	προσεύχεται, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ´
[5, 5]	ἀφέντες ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι,	τότε	πρόσιμεν τοῖς δεσπόταις, ἔχοντες καὶ
[5, 1]	ὃν ἐσταύρωσας, μετὰ τὸ σταυρωθῆναι	τότε	σου τὴν πόλιν καθεῖλε, τότε
[5, 1]	τότε σου τὴν πόλιν καθεῖλε,	τότε	σου τὸν δῆμον διεσκόρπισε, τότε
[5, 2]	αὐτῶν. Καὶ γὰρ ἐμφύλιός τις	τότε	τὰ πάντα κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον
[5, 11]	Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν	τότε	ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν,
[5, 1]	τότε σου τὸν δῆμον διεσκόρπισε,	τότε	τὸ ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε· διδάσκων
[5, 9]	Ὥστε μηδὲν ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ	τοῦ	ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον. Ποία δὲ
[5, 7]	αὐτοῦ. Εἶτα λέγων τὴν συμβολὴν	τοῦ	Ἀλεξάνδρου τὴν πρὸς τὸν Δαρεῖον
[5, 10]	ἀλλὰ πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου λόγου,	τοῦ	ἀποκριθῆναι, καὶ (τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ.
[5, 10]	καὶ συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγου	τοῦ	ἀποκριθῆναι, καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ,
[5, 5]	τοὺς λόγους μου τοὺς ἀγαθοὺς,	τοῦ	ἀποστρέψαι εἰς τὸν τόπον τοῦτον·
[5, 10]	Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ´ ἐπὶ	τοῦ	Ἀρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ
[5, 5]	ἐγὼ Δανιὴλ ἐποίουν τὰ ἔργα	τοῦ	βασιλέως, καὶ ἐθαύμαζον τὴν ὅρασιν,
[5, 7]	τοὺς ἐν αὐτοῖς. Εἶτα διηγούμενος	τοῦ	βασιλέως τὴν δύναμιν αὐτοῦ ἐκείνου,
[5, 6]	ὁ ποῦς αὐτῆς ἐπιβῆναι ἐπὶ	τοῦ	βήματος διὰ τὴν ἁπαλότητα καὶ
[5, 7]	πάλιν τε πρὸς τῷ τέλει	τοῦ	βιβλίου καὶ τὰ μεταξὺ πάντα
[5, 3]	Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο, ἀλλ´ ἀπὸ	τοῦ	βωμοῦ τὴν παραίνεσιν ἐποιεῖτο· οὐκ
[5, 7]	ἐδόθη ἐπὶ τὴν θυσίαν ἁμαρτία.	Τοῦ	γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος, καὶ τῶν
[5, 5]	πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν, ἕκαστος παρὰ	τοῦ	γείτονος αὐτοῦ καὶ συσκήνου σκεύη
[5, 7]	μέχρι μιᾶς ἡμέρας προηγόρευτο παρὰ	τοῦ	Δανιὴλ, καὶ πότε ἔσται, καὶ
[5, 3]	τῶν πολλῶν γενόμενον, εἰς τὴν	τοῦ	διαβόλου περιετρέπετο κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 5]	Σὺ δέ μοι σκόπει καὶ	τοῦ	δικαίου τὴν ἀρετὴν, καὶ τῶν
[5, 5]	ὁ προφήτης οὐκ ἐτόλμησε πρὸ	τοῦ	διωρισμένου χρόνου δέησιν καὶ ἱκετηρίαν
[5, 11]	τὸ πῦρ, ἀπέστη ἡττηθεὶς μετὰ	τοῦ	ἔθνους παντός. Καὶ νῦν ἐὰν
[5, 5]	μου πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν,	τοῦ	ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ δέησιν ἐν
[5, 7]	Τοῦ πυρῶσαι, φησὶν, αὐτοὺς καὶ	τοῦ	ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ ἐκλευκᾶναι ἕως
[5, 7]	αὐτοὺς καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ	τοῦ	ἐκλευκᾶναι ἕως καιροῦ πέρατος. Διὰ
[5, 8]	διὰ τοῦ πρώτου μεγάλου κέρατος	τοῦ	ἐν τῷ μετώπῳ τοῦ τράγου
[5, 8]	Ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῆς ἀλλάξεως	τοῦ	ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ τῆς καταλύσεως
[5, 7]	οὕτω πώς φησι· Καὶ ἐκ	τοῦ	ἑνὸς αὐτῶν ἐξῆλθε κέρας ἓν
[5, 6]	ἡ τρίτη; Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου	τοῦ	Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος ὁ
[5, 8]	τῷ ἔθνει παθεῖν ὑπὸ Ἀντιόχου	τοῦ	Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε Δανιὴλ πολλοῖς
[5, 7]	τὴν βασιλείαν λέγων, τὴν Ἀντιόχου	τοῦ	Ἐπιφανοῦς, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ
[5, 11]	καὶ χρήματα ἀνήλωσε, καὶ ἐπιστάτας	τοῦ	ἔργου ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ τῆς
[5, 7]	ὑψηλὰ, καὶ τὸ ἓν ὑψηλότερον	τοῦ	ἑτέρου, καὶ τὸ ὑψηλὸν ἀνέβαινεν
[5, 11]	τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο, ἡνίκα περὶ	τοῦ	ζῇν πάντες ἐκινδυνεύομεν, καὶ παῤῥησία
[5, 9]	προσθέντα. Ταῦτα δὲ πάντα, φησὶ,	τοῦ	Θεοῦ δείξαντος αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν,
[5, 3]	Οὕτω καὶ ἡ Παλαιὰ περὶ	τοῦ	Θεοῦ διαλεγομένη πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ
[5, 2]	βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´ ἀπὸ τῆς	τοῦ	Θεοῦ δυνάμεως γίνεται. ~γʹ Καὶ
[5, 12]	φησιν ὁ Μαλαχίας ἐκ προσώπου	τοῦ	Θεοῦ· Εἰ λήψομαι ἐξ ὑμῶν
[5, 12]	Ἀπόστολός φησιν, Ἐπεφάνη ἡ χάρις	τοῦ	Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις
[5, 12]	ἑνὶ τόπῳ στήσεται τὰ τῆς	τοῦ	Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ πάντες αὐτὸν
[5, 6]	λοιπὸν ἐπὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς καταφεύγει	τοῦ	Θεοῦ καὶ τὸν τῆς φιλανθρωπίας
[5, 6]	ἐν τῷ νόμῳ Μωσέως δούλου	τοῦ	Θεοῦ, ὅτι ἡμάρτομεν. Ποία κατάρα
[5, 5]	συμβαίνειν ἔθος, τοῦτο καὶ ἐπὶ	τοῦ	Θεοῦ πεποίηκε. Καὶ γὰρ ἡμεῖς
[5, 4]	τιμωρίας καὶ τὰς εὐεργεσίας παρὰ	τοῦ	Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι,
[5, 7]	γνώμης, ἀλλὰ διὰ τὴν ὀργὴν	τοῦ	Θεοῦ τὴν κατὰ τῶν Ἰουδαίων
[5, 9]	σκοποῦντας θαυμάζειν ἐπὶ τῇ παρὰ	τοῦ	Θεοῦ τιμῇ τὸν Δανιήλ. Ποῦ
[5, 11]	τῶν ἔργων ἐδήλου, ὅτε αἱ	τοῦ	Θεοῦ ψῆφοι πάντων εἰσὶ δυνατώτεραι,
[5, 11]	ἰσχυρὰ τὰ ἔργα τῶν λόγων	τοῦ	Θεοῦ. Ὡς γὰρ ἥψαντο τῆς
[5, 2]	μοι· τίνος τοῦτο ἐργασαμένου; οὐχὶ	τοῦ	θεραπευθέντος τότε Θεοῦ, πανταχοῦ τὴν
[5, 7]	τὴν ἅλωσιν, καὶ τὴν ἐρήμωσιν	τοῦ	ἱεροῦ, καὶ τὸν χρόνον προστίθησιν.
[5, 11]	λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ δὲ ὄντος	τοῦ	καθελόντος αὐτῶν τὴν πόλιν, ἀμήχανον
[5, 7]	ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἕως	τοῦ	καιροῦ ἐκείνου, καὶ ἐν τῷ
[5, 5]	δεσπόταις, ἔχοντες καὶ τὴν ἀπὸ	τοῦ	καιροῦ συμμαχίαν· τοῦτο δὴ καὶ
[5, 8]	φησὶν ὁ ἄγγελος, ὅτι Ἀπὸ	τοῦ	καιροῦ τῆς ἀλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ,
[5, 3]	αὐτὸ προλέγων, φησίν· οὕτω κρατήσει	τοῦ	κηρύγματος ἡ δύναμις ὡς καὶ
[5, 11]	νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ τῆς ἐπωνυμίας	τοῦ	κρατήσαντος καὶ καθελόντος αὐτήν. Ὁρᾷς
[5, 8]	προφήτου ἑρμηνεύων ὅρασιν, τὴν ἐπὶ	τοῦ	κριοῦ καὶ τοῦ τράγου καὶ
[5, 7]	ἦλθε, φησὶν, ὁ τράγος ἕως	τοῦ	κριοῦ τοῦ τὰ κέρατα ἔχοντος,
[5, 12]	ἀντίδοσιν ἀπολάβωμεν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ	τοῦ	Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι´
[5, 7]	ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς	τοῦ	λαοῦ σου, καὶ ἔσται καιρὸς
[5, 5]	ὁ Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου ὑπὲρ	τοῦ	λαοῦ τούτου, καὶ μὴ ἀξίου
[5, 7]	ἐπέδραμε τὴν γῆν. Εἶτα περὶ	τοῦ	Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου (διαλεγόμενος, φησί· Καὶ
[5, 10]	ᾠκοδομήθη, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου	τοῦ	Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ τὴν κάθοδον
[5, 12]	παρ´ ὑμῖν καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν	τοῦ	Μαλαχίου, τοῦ μετὰ τοὺς ἄλλους
[5, 8]	τεσσάρων κεράτων, καὶ τοῦ ὑστέρου	τοῦ	μετ´ ἐκεῖνα ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα
[5, 12]	καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν τοῦ Μαλαχίου,	τοῦ	μετὰ τοὺς ἄλλους προφήτας ἐλθόντος·
[5, 8]	τὸν τράγον ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ	τοῦ	μετώπου μέγιστον ἀναφύσαντα κέρας· οὗ
[5, 4]	ἢ καὶ ἑτέρους παρέχειν ἐλέγχους	τοῦ	μὴ ταῦτα οὕτως ἔχειν, ὡς
[5, 4]	τὰ εἰρημένα πρὸς ἀπόδειξιν ἡμῖν	τοῦ	μηδέποτε τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν
[5, 12]	ἔσται ἡ προφητεία. Εἰ γὰρ	τοῦ	Μωϋσέως κελεύοντος εἰς μηδένα ἕτερον
[5, 10]	οὐκ ἐκείνην λέγει τὴν ἐρήμωσιν	τοῦ	ναοῦ, ἀλλὰ τὴν μετ´ ἐκείνην,
[5, 11]	συνάρασθαι καὶ συνεφάψασθαι τῆς οἰκοδομῆς	τοῦ	ναοῦ. Ὁ δὲ καὶ χρήματα
[5, 1]	λέγων χρόνον. Καὶ πάλιν περὶ	τοῦ	ναοῦ ταῦτα ἠπείλησε, τοῖς μαθηταῖς
[5, 12]	λέγεσθαι καθαράν. Καὶ ὅπερ ἐπὶ	τοῦ	νόμου καὶ τῆς χάριτος ἔλεγεν
[5, 11]	ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν τε Αἰλία μέχρι	τοῦ	νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ τῆς ἐπωνυμίας
[5, 10]	ἐξόδου λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ	τοῦ	οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ, ἕως Χριστοῦ ἡγουμένου,
[5, 10]	ἐξόδου λόγου, τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ	(τοῦ	οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ. Οὐκ ἐπὶ Κύρου
[5, 7]	ἰδοὺ, κριὸς εἷς ἑστηκὼς πρὸ	τοῦ	Οὐβὰλ, καὶ αὐτῷ κέρατα ὑψηλὰ,
[5, 7]	ἐν ὁράματι, καὶ ἤμην ἐπὶ	τοῦ	Οὐβάλ· τόπον τινὰ Περσικῇ φωνῇ
[5, 7]	αὐτοῦ κατὰ τοὺς τέσσαρας ἀνέμους	τοῦ	οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν
[5, 4]	στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ	τοῦ	οὐρανοῦ, καὶ σπένδειν αὐτῇ σπονδὰς,
[5, 4]	καὶ ὡς θυμιῶντες τῇ βασιλίσσῃ	τοῦ	οὐρανοῦ, καὶ σπένδοντες αὐτῇ σπονδὰς,
[5, 6]	οἷα οὐ γέγονε ὑποκάτω παντὸς	τοῦ	οὐρανοῦ, κατὰ τὰ γενόμενα ἐν
[5, 9]	φησι καὶ τὴν αἰτίαν, Ἕως	τοῦ	παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ τοῦ συντελεσθῆναι
[5, 11]	γενεᾶς τῆς ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ γὰρ,	τοῦ	πάντας ἀσεβείᾳ τοὺς βασιλέας νικήσαντος,
[5, 12]	καὶ λύτρων, ἀλλὰ διὰ τῆς	τοῦ	Πνεύματος προσάγεται χάριτος. Ἄκουσον δὴ
[5, 3]	περὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ περὶ	τοῦ	πολέμου τούτου· οὗτος προεῖπεν, ὅτι
[5, 2]	Ἀλλ´ ὅμως οὔτε ἡ εὐτέλεια	τοῦ	προσώπου, οὔτε ἡ ὀλιγότης τῶν
[5, 8]	τῆς αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης, τὴν	τοῦ	προφήτου ἑρμηνεύων ὅρασιν, τὴν ἐπὶ
[5, 8]	τοὺς διαδόχους μετὰ τὸν θάνατον	τοῦ	πρώτου βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ διαμερισμὸν
[5, 8]	ἡγεμονίαν ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ διὰ	τοῦ	πρώτου μεγάλου κέρατος τοῦ ἐν
[5, 7]	κακοῖς. Τίς δέ ἐστιν αὕτη;	Τοῦ	πυρῶσαι, φησὶν, αὐτοὺς καὶ τοῦ
[5, 3]	νομίζηται εἶναι. Καὶ ὅπερ ἐπὶ	τοῦ	σταυροῦ πεποίηκε, δύο παρασκευάσας λῃστὰς
[5, 4]	τὸν λόγον, ὃς ἐξελεύσεται ἐκ	τοῦ	στόματος ἡμῶν, θυμιᾶν τῇ βασιλίσσῃ
[5, 9]	συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν. Τί ἐστιν, Ἕως	τοῦ	συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν, ἁμαρτάνουσιν·
[5, 9]	Ἕως τοῦ παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ	τοῦ	συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν. Τί ἐστιν, Ἕως
[5, 7]	λαλήσει ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ μέχρι	τοῦ	συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν· δεικνὺς ὅτι
[5, 9]	προφήτης φησὶ, Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ	Τοῦ	σφραγίσαι ἁμαρτίας. Τί ἐστι σφραγίσαι;
[5, 9]	παρὰ τοῦ Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ	τοῦ	σφραγίσαι ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ
[5, 11]	δραπέτας καὶ μαστιγίας, διὰ τῆς	τοῦ	σώματος πηρώσεως ἅπασι καταδήλους ποιῶν,
[5, 7]	ὁ τράγος ἕως τοῦ κριοῦ	τοῦ	τὰ κέρατα ἔχοντος, καὶ ἠγριώθη,
[5, 4]	γὰρ παραυτὰ τὰς εὐεργεσίας ἐπελανθάνοντο	τοῦ	ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ τοῖς
[5, 4]	τῶν ἄλλων θαυμάτων γινομένων, ἐπιλαθόμενοι	τοῦ	ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς οὐ
[5, 3]	πιστώσεται ἡ ἔκβασις, καὶ διὰ	τοῦ	τέλους εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός
[5, 9]	ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ	τοῦ	τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν ἀγώνων
[5, 2]	μετὰ πάσης ἡσυχίας πάντες ἀκούουσι	τοῦ	τῆς γυναικὸς κατορθώματος, καὶ οὐκ
[5, 12]	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ τὴν ἀπὸ	τοῦ	τῆς Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ τὴν
[5, 12]	καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος ἀπὸ	τοῦ	τόπου αὐτοῦ. Καίτοι γε οὐκ
[5, 11]	μὴν ἀλλὰ καὶ τοὺς λίθους	τοῦ	τόπου ἐκείνου, καὶ τῆς ἀκαίρου
[5, 12]	σημείων. Καὶ πρῶτον μὲν ἀπὸ	τοῦ	τόπου· οὐ γὰρ ἐν μιᾷ
[5, 2]	τῶν μαρτύρων, οὔτε τὸ ἄσημον	τοῦ	τόπου, οὔτε ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν
[5, 12]	ύων λοιπὸν τὴν ἐκ τῆς	τοῦ	τόπου παρατηρήσεως, αὶ τὸ τῆς
[5, 8]	τὴν ἐπὶ τοῦ κριοῦ καὶ	τοῦ	τράγου καὶ τῶν τεσσάρων κεράτων,
[5, 8]	κέρατος τοῦ ἐν τῷ μετώπῳ	τοῦ	τράγου τὸν πρῶτον βασιλέα, καὶ
[5, 12]	ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ	τοῦ	τρόπου τῆς θυσίας· τῷ γὰρ
[5, 3]	Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνος, Ζήνωνος καὶ	τοῦ	Τυανέως μεμνήμεθα· οὐ γὰρ ἐξ
[5, 8]	καὶ τῶν τεσσάρων κεράτων, καὶ	τοῦ	ὑστέρου τοῦ μετ´ ἐκεῖνα ἀνελθόντος.
[5, 8]	κρῖναι δὲ αὐτῷ τὴν ὄψιν	τοῦ	φαντάσματος ἐδήλου τὸν Θεόν· ὃς
[5, 9]	σφραγίσαι ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ	τοῦ	χρῖσαι ἅγιον ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι
[5, 3]	τοῦτο μάλιστα τὴν δύναμιν ἔδειξε	τοῦ	Χριστοῦ. Διὰ τί γὰρ, εἰπέ
[5, 9]	αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ ἡ παρὰ	τοῦ	Χριστοῦ δοθεῖσα; Καὶ τοῦ σφραγίσαι
[5, 12]	τῆς οἰκουμένης ἐκταθήσεται τὸ κήρυγμα	τοῦ	Χριστοῦ, καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθήσεται
[5, 2]	οὖν, ἴδωμεν ὁποῖον τὸ ἦθος	τοῦ	Χριστοῦ, καὶ ποῖος ὁ τρόπος.
[5, 3]	Καὶ μηδεὶς ὕβριν εἶναι νομιζέτω	τοῦ	Χριστοῦ, ὅτι ἐν τοῖς περὶ
[5, 8]	παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς μετὰ τὴν	τοῦ	Χριστοῦ παρουσίαν γενόμενος, καὶ τὴν
[5, 12]	ἢ τοῦτον τὸν μετὰ τὴν	τοῦ	Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ
[5, 11]	ἐλπίζων ὁ μεμηνὼς καὶ ἀνόητος	τοῦ	Χριστοῦ περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν, τὴν
[5, 4]	δυναμένῳ πρὸς τὸ μῆκος ἀρκέσαι	τοῦ	χρόνου καὶ μὴ διαφθαρῆναι ῥᾳδίως,
[5, 3]	μοι, καὶ ταῦτα τῆς ἀπὸ	τοῦ	χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου τὴν
[5, 4]	ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ πρὸ πολλοῦ	τοῦ	χρόνου προηγόρευται. Διὰ τοῦτο οὐδὲ
[5, 4]	μὲν γὰρ ἔχω τὴν ἀπὸ	τοῦ	χρόνου σύστασιν μαρτυροῦσάν μοι καὶ
[5, 3]	τῆς παρουσίας εἰργάσατο, τῇ παραθέσει	τοῦ	ψεύδους τὴν ἀλήθειαν συσκιάσαι σπεύδων·
[5, 5]	οἱ δὲ μυρίων γέμοντες κακῶν,	τοὐναντίον	ἐποίουν, λέγοντες· Ἐφυλάξαμεν τὰ προστάγματά
[5, 4]	τοῦτο ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι	τοὐναντίον	ὅτι ἀναστήσεται. Ἐγὼ μὲν γὰρ
[5, 3]	μαθητὰς ἐσχηκότων, ἐκείνων μὲν οὐδὲ	τοὔνομα	μέχρι τήμερόν ἐστι γνώριμον, οὗτος
[5, 5]	ἐφ´ ὑμᾶς τοὺς λόγους μου	τοὺς	ἀγαθοὺς, τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν
[5, 12]	ἐρεῖν, ἐκεῖνο τέως δέομαι ὑμῶν,	τοὺς	ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι
[5, 12]	νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς	τοὺς	αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 12]	γοῦν τοῦ Μαλαχίου, τοῦ μετὰ	τοὺς	ἄλλους προφήτας ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ
[5, 9]	δείξαντος αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν, ὥστε	τοὺς	ἀναγινώσκοντας καὶ τὰ συμβαίνοντα σκοποῦντας
[5, 3]	ἡμῖν πρὸς Ἰουδαίους ὁ λόγος,	τοὺς	ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι νομίζοντας τὸν
[5, 6]	σου ἐπ´ αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ	τοὺς	ἀνθρώπους περιελθὼν, οὐδένα ἑώρα δυνάμενον
[5, 7]	δώσουσιν εἰς αὐτὸν βδέλυγμα, καὶ	τοὺς	ἀνομοῦντας διαθήκην, τουτέστι τοὺς παραβαίνοντας
[5, 5]	φησὶν, ἀλλὰ διὰ τοὺς προγόνους	τοὺς	ἄνωθεν, διὰ τὸν Ἀβραὰμ, διὰ
[5, 11]	καὶ ἐπιστάτας τοῦ ἔργου ἔπεμψε	τοὺς	ἀπὸ τῆς μεγάλης ἀρχῆς, καὶ
[5, 3]	κατασχεῖν, κελεύσας ἔξω ποιῆσαι βραχὺ	τοὺς	ἀποστόλους, οὕτω πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν·
[5, 2]	πολλαὶ, καὶ μεγάλαι γυναῖκες, μυρία	τοὺς	ἀρχομένους εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ ὀνόματός
[5, 12]	ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ δι´ ἐκείνους	τοὺς	ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´ ὑμῶν ἐκεῖνοι
[5, 5]	γὰρ ἡμεῖς ἐπειδάν τινας ἴδωμεν	τοὺς	αὑτῶν οἰκέτας μετὰ πολλὰ καὶ
[5, 11]	Ἰουλιανοῦ γὰρ, τοῦ πάντας ἀσεβείᾳ	τοὺς	βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος αὐτοὺς ἐπὶ
[5, 8]	σημαίνειν ἔφασκε, τὰ δὲ κέρατα	τοὺς	βασιλεύειν μέλλοντας· τὸ δὲ ἔσχατον
[5, 8]	τὰ τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου,	τοὺς	διαδόχους μετὰ τὸν θάνατον τοῦ
[5, 7]	ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι	τοὺς	δοκίμους τοὺς ἐν αὐτοῖς. Εἶτα
[5, 7]	καὶ οἱ στρατηγοὶ τούτων εἰργάσαντο,	τοὺς	δόλους, τὰς νίκας, τὰς στρατείας,
[5, 7]	ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι τοὺς δοκίμους	τοὺς	ἐν αὐτοῖς. Εἶτα διηγούμενος τοῦ
[5, 8]	οὐκ ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς, ἀλλὰ	τοὺς	ἐν τοῖς καιροῖς τῶν κακῶν
[5, 4]	γοῦν καὶ ἡμῖν ἔθος πολλάκις,	τοὺς	ἐρυθριᾷν μὴ εἰδότας χαλκοπροσώπους καλεῖν.
[5, 12]	πᾶσιν ἀνθρώποις. Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει	τοὺς	θεοὺς αὐτῶν· ἐκεῖνος εἶπεν, Παιδεύουσα
[5, 12]	τὰ ἔθνη, καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας	τοὺς	θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν
[5, 4]	Οὕτω καὶ νῦν ποιεῖν ἔδει	τοὺς	Ἰουδαίους καὶ παράγειν ἡμῖν προφήτην
[5, 6]	καὶ δείξωμεν τὰ μέλλοντα καταλήψεσθαι	τοὺς	Ἰουδαίους κακὰ ἄνωθεν προηγορευμένα μετὰ
[5, 11]	ἀνθρώπους, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ	τοὺς	λίθους τοῦ τόπου ἐκείνου, καὶ
[5, 5]	ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω ἐφ´ ὑμᾶς	τοὺς	λόγους μου τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ
[5, 3]	ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἰουδαίους διαλέγομαι,	τοὺς	μεγάλην περὶ τῶν δαιμόνων ἔχοντας
[5, 7]	λέγω τὸν Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα	τοὺς	μετ´ ἐκεῖνον ἀναστάντας ὕστερον, κέρας
[5, 8]	τινὰ βασιλέα, τὸν ἐκπολεμήσοντα καὶ	τοὺς	νόμους αὐτῶν, καὶ τὴν κατ´
[5, 5]	προσκεκρουκότων πρεσβεύων, τῶν φυλασσόντων αὐτοῦ	τοὺς	νόμους μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί εἰσι
[5, 12]	ἐκείνων, ἀλλὰ περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες,	τοὺς	νοσοῦντας ἐπαναγάγετε τῷ Χριστῷ, ἵνα
[5, 6]	δι´ ὧν ἔπαθον, λοιπὸν ἐπὶ	τοὺς	οἰκτιρμοὺς καταφεύγει τοῦ Θεοῦ καὶ
[5, 3]	ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας διελέγετο	τοὺς	οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ
[5, 7]	φωνῇ καλῶν οὕτως· καὶ ἦρα	τοὺς	ὀφθαλμούς μου, καὶ εἶδον, καὶ
[5, 6]	οὖς σου, καὶ ἄκουσον· ἄνοιξον	τοὺς	ὀφθαλμούς σου, καὶ ἴδε τὸν
[5, 11]	πηρώσεως ἅπασι καταδήλους ποιῶν, καὶ	τοὺς	πανταχοῦ σωφρονίζων, μηκέτι τοῖς αὐτοῖς
[5, 7]	καὶ τοὺς ἀνομοῦντας διαθήκην, τουτέστι	τοὺς	παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν ἐν
[5, 5]	ταῦτα λέγω, φησὶν, ἀλλὰ διὰ	τοὺς	προγόνους τοὺς ἄνωθεν, διὰ τὸν
[5, 12]	Πατρί. Πνεῦμα ὁ Θεὸς, καὶ	τοὺς	προσκυοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ
[5, 4]	καταλαμβάνειν κακὰ ἢ ἀγαθὰ προαγορεύειν	τοὺς	προφήτας ἄνωθεν. Τίνος ἕνεκεν καὶ
[5, 4]	παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη ἦν	τοὺς	προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί που
[5, 4]	περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ	τοὺς	προφήτας τρέψομαι, οἷς μάλιστα δοκοῦσι
[5, 11]	ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ δρασσόμενος	τοὺς	σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν,
[5, 6]	ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας καθεῖλε,	τούς	τε Ἰουδαίους ὑπέταξε, καὶ τὴν
[5, 7]	τέσσαρα κέρατα ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κατὰ	τοὺς	τέσσαρας ἀνέμους τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν
[5, 11]	ἀκαίρου φιλονεικίας ἔστησεν οὐ μόνον	τοὺς	τὸ ἔργον ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ καὶ
[5, 7]	ὁ μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ	τοὺς	υἱοὺς τοῦ λαοῦ σου, καὶ
[5, 12]	δέομαι ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι	τοὺς	ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν
[5, 10]	Τί δέ ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις;	Τουτέστι,	πρὸς τούτοις τοῖς εἰρημένοις, τῇ
[5, 9]	καὶ τοῦ χρῖσαι ἅγιον ἁγίων,	τουτέστι,	στῆσαι λοιπὸν τὰς προφητείας· τοῦτο
[5, 7]	βδέλυγμα, καὶ τοὺς ἀνομοῦντας διαθήκην,	τουτέστι	τοὺς παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν
[5, 4]	νεῦρον σιδηροῦν ὁ τράχηλός σου·	τουτέστιν	ἀκαμπὴς, καὶ τὸ μέτωπόν σου
[5, 4]	καὶ τὸ μέτωπόν σου χαλκοῦν,	τουτέστιν	ἀναίσχυντον. Οὕτω γοῦν καὶ ἡμῖν
[5, 8]	καιροῦ τῆς ἀλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ,	τουτέστιν,	ἀπὸ τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας
[5, 7]	εὑρεθεὶς γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ,	τουτέστιν,	οἱ σωτηρίας ὄντες ἄξιοι. ~ηʹ
[5, 12]	αὐτοῦ. Καίτοι γε οὐκ ἐφεῖτο	τοῦτο,	ἀλλ´ εἰς ἕνα τόπον λατρεύειν
[5, 1]	δόγματα· φέρε ἐκ περιουσίας καὶ	τοῦτο	ἀποδείξωμεν πάλιν, ὅτι οὔτε ἀναστήσεται
[5, 6]	τῶν ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Ἱερεμίας	τοῦτο	αὐτὸ δηλῶν ὅτι ἐξέβη, ἔλεγε·
[5, 6]	Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδές.	Τοῦτο	αὐτὸ καὶ ὁ Δανιὴλ ἐνταῦθα
[5, 3]	ἀσέβειαν τὸν υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ,	τοῦτο	αὐτὸ προλέγων, φησίν· οὕτω κρατήσει
[5, 9]	τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν τὰς προφητείας·	τοῦτο	γάρ ἐστι σφραγίσαι, τὸ στῆσαι
[5, 1]	πῶς αὐτοῦ παραδέξομαι τὴν μαρτυρίαν;	Τοῦτο	γάρ ἐστι τὸ θαυμαστὸν, ὦ
[5, 10]	Θεός. ~ιʹ Καὶ πότε δὴ	τοῦτο	γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι παντελῶς;
[5, 6]	καὶ ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς.	Τοῦτο	γοῦν αὐτὸ δηλοῦντες οἱ τρεῖς
[5, 11]	ἦν ἡ θυσία ὑμῶν. Διὰ	τοῦτο	γοῦν οἱ παῖδες Ἀαρὼν ἀπώλοντο,
[5, 10]	ταύτην οὐκέτι τέλος ἔχουσαν. Καὶ	τοῦτο	δὲ αὐτὸ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι
[5, 5]	τὴν ἀπὸ τοῦ καιροῦ συμμαχίαν·	τοῦτο	δὴ καὶ ὁ προφήτης ἐποίησεν.
[5, 12]	ἑτέρας οὗτος προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν	τοῦτο	δῆλον; Ἀπό τε τῶν εἰρημένων,
[5, 3]	καὶ ἀπὸ τῶν παρ´ αὐτοῖς	τοῦτο	ἐγχειρησάντων, καὶ μαθητὰς συναγαγόντων, καὶ
[5, 2]	οὐδὲ γὰρ ἐν θεάτρῳ παρελθοῦσα	τοῦτο	εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ, δέκα
[5, 2]	ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον	τοῦτο	εἰς πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ
[5, 12]	τὴν προαίρεσιν τῶν προσαγόντων. Διὰ	τοῦτο	ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν.
[5, 10]	τι μεῖζον κακόν. Ποῖον δὴ	τοῦτο;	Ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς
[5, 2]	παρέδωκε. Πόθεν; εἰπέ μοι· τίνος	τοῦτο	ἐργασαμένου; οὐχὶ τοῦ θεραπευθέντος τότε
[5, 1]	ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ οὐ	τοῦτο	ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι τὰ
[5, 2]	πράγματα, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοῦναι πλέον,	τοῦτό	ἐστι τὸ παντὸς θαύματος ἔχον
[5, 3]	δυνάμεως γίνεται. ~γʹ Καὶ ὅτι	τοῦτό	ἐστιν ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα
[5, 4]	αὐτῷ γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ ὅτι	τοῦτό	ἐστιν ἀληθὲς, καὶ πάντα αὐτοῖς
[5, 8]	νῦν ἀποδέδεικται ἡμῖν. Τί δὲ	τοῦτό	ἐστιν; Ὅτι καὶ χρόνους ὥρισεν
[5, 8]	τινα χρόνον ὁρίζει. Ποῦ δὴ	τοῦτο	ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν τοῖς μετὰ
[5, 4]	ὅτι οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν	τοῦτο	ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον
[5, 11]	ἐπιχειρήσαντας, ἀλλὰ καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ	τοῦτο	θεασάμενοι ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν. Ταῦτα
[5, 9]	ἡ δὲ τρία καὶ ἥμισυ,	τοῦτο	ἱκανῶς ἐντεῦθεν ἡμῖν ἀποδέδεικται. Φέρε
[5, 3]	Χριστὸν καὶ παράνομόν τινα, διὰ	τοῦτο	καὶ ἀπὸ τῶν παρ´ Ἕλλησι
[5, 12]	δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης,	τοῦτο	καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες (ἂν εἴποιμεν,
[5, 3]	παρασκευάσας λῃστὰς μετ´ αὐτοῦ σταυρωθῆναι,	τοῦτο	καὶ ἐπὶ τῆς παρουσίας εἰργάσατο,
[5, 5]	ὅπερ ἐπ´ ἀνθρώπων συμβαίνειν ἔθος,	τοῦτο	καὶ ἐπὶ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε.
[5, 5]	συνάγειν, καὶ ποῦ συνάγειν; Διὰ	τοῦτο	καὶ ὁ Δανιὴλ οὐ πρότερον
[5, 3]	ἄμαχος δύναμις, καὶ τὸ σόφισμα	τοῦτο	καὶ πρὸς ἀπάτην τῶν πολλῶν
[5, 3]	ᾖ ἐξ ἀνθρώπων τὸ ἔργον	τοῦτο,	καταλυθήσεται· εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ
[5, 12]	καὶ προφήτας παραγαγεῖν ῥητῶς αὐτὸ	τοῦτο	λέγοντας. Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς
[5, 12]	ἐφοπλίσω σοι προφήτας φανερῶς αὐτὸ	τοῦτο	λέγοντας, ὅτι τὰ μὲν ὑμέτερα
[5, 3]	οὐδὲ ἐνταῦθα, ἀλλ´ αὐτὸ δὴ	τοῦτο	μάλιστα τὴν δύναμιν ἔδειξε τοῦ
[5, 11]	ἀρχαῖα καὶ παλαιά· μᾶλλον δὲ	τοῦτο	μὲν τοῖς ἔτι πρεσβυτέροις καὶ
[5, 4]	τὸν υἱὸν Βαραχίου. Καὶ οὐ	τοῦτο	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν τόμῳ
[5, 2]	ποῖος ὁ τρόπος. Οὐδὲ γὰρ	τοῦτο	μόνον προεῖπεν καὶ προανεφώνησεν, ἀλλὰ
[5, 9]	χρῖσμα, στῆσαι τὰς ὁράσεις. Διὰ	τοῦτο	ὁ Χριστὸς ἔλεγεν· Ὁ νόμος
[5, 3]	πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ λογίσασθαι	τοῦτο,	ὅτι καὶ πατέρων ἔσται παισὶν
[5, 4]	πολλοῦ τοῦ χρόνου προηγόρευται. Διὰ	τοῦτο	οὐδὲ ἁπλῶς ἐν τόμῳ γράφει,
[5, 8]	εἶτα τυχόντας τῆς ἀνέσεως. Διὰ	τοῦτο	οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ὁ φθάσας,
[5, 3]	μεμνήμεθα· οὐ γὰρ ἐξ οἰκείας	τοῦτο	ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ
[5, 3]	ἐστι σύγκρισις; Οὐ κατὰ σύγκρισιν	τοῦτο	ποιῶν εἶπον, φησὶν, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[5, 12]	καὶ ἑτέρου προφήτου τὸ αὐτὸ	τοῦτο	προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος, ὅτι οὐκ
[5, 6]	ταῦτα; Μητέρες παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ	τοῦτο	προλέγει μὲν ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι
[5, 9]	ἐπεὶ μηδὲ τὸν προφήτην εἶδε	τοῦτο	προσθέντα. Ταῦτα δὲ πάντα, φησὶ,
[5, 1]	Θεὸν μάχη καὶ πόλεμος· καὶ	τοῦτο	σὺν Θεῷ μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης
[5, 11]	γὰρ ἐν χρόνοις βασιλέων εὐσεβῶν	τοῦτο	συνέβη, ἵνα μή τινες λέγωσιν,
[5, 8]	Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ Ἀντίοχος	τοῦτο	τὸ ἔθος κατέλυσε, καὶ περιήλλαξεν
[5, 2]	γενομένῳ, λέγοντες· Διατί μὴ ἐπράθη	τοῦτο	(τριακοσίων δηναρίων, καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;
[5, 5]	ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ	τοῦτο	τῶν προγόνων μέμνημαι. Καὶ ἵνα
[5, 9]	ὅταν τὸν Δεσπότην αὐτῶν ἀνέλωσι.	Τοῦτό	φησι καὶ ὁ Χριστός· Πληρώσατε
[5, 3]	οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο δογμάτων. Διὰ	τοῦτό	φησιν, Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς
[5, 10]	ἕως συντελείας, φησὶν, ἐρήμωσις. Διὰ	τοῦτό	φησιν ὁ Χριστὸς, μετὰ Ἀντίοχον
[5, 10]	ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην. Διὰ	τοῦτό	φησιν, Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα καὶ περίτειχος.
[5, 3]	μὴ ἔλαβε τέλος, ἀπίστει καὶ	τούτοις·	εἰ δὲ ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα
[5, 10]	θυμίαμα καὶ σπονδή· καὶ ἐπὶ	τούτοις	ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα τῆς
[5, 6]	ἐρημίαν αὐτῆς προτείνεται, καὶ ἐν	τούτοις	καταλύσας τὸν λόγον, ἵλεω τὸν
[5, 10]	λοιπὸν ἕτερον προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ	τούτοις.	Τί δέ ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις;
[5, 3]	Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις	τούτοις,	τί μέλλετε πράσσειν. Πρὸ γὰρ
[5, 10]	ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι, πρὸς	τούτοις	τοῖς εἰρημένοις, τῇ τῆς θυσίας
[5, 10]	τούτοις. Τί δέ ἐστιν, Ἐπὶ	τούτοις;	Τουτέστι, πρὸς τούτοις τοῖς εἰρημένοις,
[5, 8]	ὥρισεν αὐτοῖς ἐν τοῖς κακοῖς	τούτοις,	ὥσπερ ἐκεῖ τετρακόσια ἔτη, καὶ
[5, 12]	καιρὸν, ἀλλ´ ἢ τὸν παρόντα	τοῦτον;	Ἄκουε γοῦν πῶς καὶ τὰ
[5, 10]	Ξέρξης ὁ Δαρείου, καὶ μετὰ	τοῦτον	Ἀρταβάνης· εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης
[5, 5]	τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν τόπον	τοῦτον·	καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν,
[5, 11]	συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει χρόνῳ ποτὲ	τοῦτον	καταπεσεῖν, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα
[5, 9]	ταύτης προανεφώνησεν ὁ προφήτης, αὐτὸν	τοῦτον	πάλιν παρέξομαι μάρτυρα τὸν Ἰώσηππον,
[5, 12]	Χριστοῦ παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ	τοῦτον	προλέγει τὸν καιρὸν, μηδὲ τὴν
[5, 3]	δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων,	(τοῦτον	τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν τρόπον.
[5, 10]	ἐν ᾧ ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ	τοῦτον	τὸν μακρὸν καὶ πολὺν καὶ
[5, 12]	ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´ ἢ	τοῦτον	τὸν μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ
[5, 10]	ὃς ἐβασίλευσε τῆς Περσίδος· καὶ	τούτου	βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας
[5, 11]	ἐκ τῶν οὐρανῶν δυνατὸς ἦν;	τούτου	δὲ οὐκ ὄντος, ἐναγὴς καὶ
[5, 5]	Μὴ προσεύχου ὑπὲρ τοῦ λαοῦ	τούτου,	καὶ μὴ ἀξίου περὶ αὐτῶν,
[5, 11]	ἀλλ´ ἢ ταύτην ἀκούσεις. Καὶ	τούτου	μάρτυρες ἡμεῖς πάντες· ἐφ´ ἡμῶν
[5, 3]	Ἐκκλησίας, τὰ περὶ τοῦ πολέμου	τούτου·	οὗτος προεῖπεν, ὅτι καὶ ὁ
[5, 6]	τιμωρίαν ἣν ἔδοσαν, καὶ ἀπὸ	τούτου	πάλιν τὸν Θεὸν εἰς ἔλεον
[5, 8]	ὑπομείνας καὶ φθάσας. Ἆρα τί	τούτου	σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; Ὁρᾷς πῶς
[5, 8]	ἀνέγραψε τὰ γενησόμενα. Ἆρα τί	τούτου	σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα δὴ
[5, 6]	ἑαυτὸν τὴν ἀρχὴν περιέστησε, τελευτήσαντος	τούτου,	τέσσαρες μετ´ ἐκεῖνον ἐγένοντο βασιλεῖς·
[5, 5]	τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ διὰ	τούτους	ταῦτα λέγω, φησὶν, ἀλλὰ διὰ
[5, 1]	ἐπὶ λίθον ἐν τῷ τόπῳ	τούτῳ,	ἕως οὗ καταλυθῇ, τὸν ἀφανισμὸν
[5, 12]	ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει	τούτῳ,	οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ
[5, 12]	καὶ ὁ Ἀπόστολος τῷ προφήτῃ	τούτῳ	συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν προφήτης εἶπεν,
[5, 3]	μὴ ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν. Πόθεν	τούτῳ	ταῦτα καὶ εἰδέναι καὶ κατασκευάσαι
[5, 6]	μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως ἐκ	τούτων	ἀξιοῖ σώζεσθαι. Ὅρα οὖν εὐγνωμοσύνην
[5, 7]	ὅτι διελθόντες οἱ Ἰουδαῖοι διὰ	τούτων	ἁπάντων, τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου
[5, 12]	εἰσάγων. Ἐνῆν μὲν οὖν μετὰ	τούτων	δεῖξαι πάιν, ὅτι οὔτε θυσία,
[5, 8]	τὸν ἔσχατον βασιλέα τὸν μέλλοντα	(τούτων	διοίσειν ἁπάντων πλούτῳ τε καὶ
[5, 3]	καὶ οὗτος ὁ κηρυττόμενος ὑπὸ	τούτων,	εἰ τοιοῦτός ἐστιν οἷοι ἐκεῖνοι,
[5, 7]	ἀλλήλοις ἐποίησαν, καὶ οἱ στρατηγοὶ	τούτων	εἰργάσαντο, τοὺς δόλους, τὰς νίκας,
[5, 8]	τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ ἐκ	τούτων	ἕνα τινὰ βασιλέα, τὸν ἐκπολεμήσοντα
[5, 3]	πατρῴων, καὶ πρὸς οὐδὲν ἐπιστρέφονται	τούτων,	ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες τὸ διὰ
[5, 8]	ὅτι κατάλυσις ἔσται τῶν κακῶν	τούτων	καὶ ἀπαλλαγὴ, ἐπήγαγε· Μακάριος ὁ
[5, 8]	οὕτως· Κύριε, τί τὰ ἔσχατα	τούτων;	Καὶ εἶπε· Δεῦρο Δανιὴλ, ὅτι
[5, 2]	φίλοις συνεῤῥήγνυντο· ἀλλ´ ὅμως οὐδὲν	τούτων	κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ ἐποίησεν
[5, 8]	εἴ τις ἔσται τῶν συμφορῶν	τούτων	μεταβολή. Καὶ ἐρωτῶν ἔλεγεν οὕτως·
[5, 1]	ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ μάρτυρα	τούτων	οὐκ ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´
[5, 5]	ἵνα μὴ νομίσῃς, ὅτι περὶ	τούτων	ταῦτά φησιν, εἰπὼν, Ὁ φυλάσσων
[5, 3]	τί μέλλετε πράσσειν. Πρὸ γὰρ	τούτων	τῶν ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων
[5, 6]	ἐγένοντο βασιλεῖς· εἶτα ἐξ ἑνὸς	τούτων	τῶν τεσσάρων γενόμενος ὁ Ἀντίοχος
[5, 7]	τῶν Περσῶν βασιλέα, τὸν Δαρεῖον,	τράγον	δὲ τὸν τῶν Ἑλλήνων βασιλέα,
[5, 8]	τε καὶ δόξῃ. Τὸν δὲ	τράγον	δηλοῦν, ὡς ἐξ Ἑλλήνων τις
[5, 8]	πρὸς τὴν δύσιν, θεάσασθαι δὲ	τράγον	δι´ ἀέρος φερόμενον· συῤῥήξαντα δὲ
[5, 8]	γῆς καὶ πατῆσαι. Εἶτα τὸν	τράγον	ἰδεῖν ὑψηλότερον, ἐκ τοῦ μετώπου
[5, 7]	Ἀλεξάνδρου (διαλεγόμενος, φησί· Καὶ ἰδοὺ	τράγος	αἰγῶν ἤρχετο ἀπὸ λιβὸς ἐπὶ
[5, 7]	κράτος. Καὶ ἦλθε, φησὶν, ὁ	τράγος	ἕως τοῦ κριοῦ τοῦ τὰ
[5, 8]	ἐπὶ τοῦ κριοῦ καὶ τοῦ	τράγου	καὶ τῶν τεσσάρων κεράτων, καὶ
[5, 8]	τοῦ ἐν τῷ μετώπῳ τοῦ	τράγου	τὸν πρῶτον βασιλέα, καὶ τὴν
[5, 7]	ἁπτόμενος τῆς γῆς· καὶ τῷ	τράγῳ	ἐκείνῳ κέρας θεωρητὸν ἀνὰ μέσον
[5, 8]	τὸν καὶ τὰς συμφορὰς αὐτῶν	τραγῳδήσαντα,	καὶ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην παραφράσαντα
[5, 6]	καὶ τὴν τρυφερότητα, ἅψεται παρανόμου	τραπέζης,	καὶ τῶν ἐκγόνων ἀπογεύσεται τῶν
[5, 4]	Ἰουδαϊκὸν, καὶ νεῦρον σιδηροῦν ὁ	τράχηλός	σου· τουτέστιν ἀκαμπὴς, καὶ τὸ
[5, 5]	ἀγαθῶν ποιήσομαι τὴν ἀπόδειξιν. ~εʹ	Τρεῖς	γοῦν δουλείας ὑπέμειναν χαλεπωτάτας οἱ
[5, 1]	Ἐπεὶ καὶ οἱ παῖδες οἱ	τρεῖς,	καὶ Δανιὴλ, καὶ οἱ ἄλλοι
[5, 6]	Τοῦτο γοῦν αὐτὸ δηλοῦντες οἱ	τρεῖς	παῖδες, καὶ δεικνύντες ὅτι διὰ
[5, 9]	ταλαιπωρεῖν. Ὅτι μὲν οὖν αἱ	τρεῖς	προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν τετρακόσια
[5, 4]	Εὐαγγέλια ἀφεὶς, ἐπὶ τοὺς προφήτας	τρέψομαι,	οἷς μάλιστα δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ
[5, 10]	τοίνυν ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα	τρία	ἔτη ἀριθμήσωμεν, πάντως ἥξομεν ἐπὶ
[5, 8]	διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ ἐστὶν ἔτη	τρία	καὶ ἥμισυ καὶ μικρόν τι
[5, 9]	ἡ δὲ ἑβδομήκοντα, ἡ δὲ	τρία	καὶ ἥμισυ, τοῦτο ἱκανῶς ἐντεῦθεν
[5, 8]	καὶ τὰς θυσίας ἐπὶ ἔτη	τρία	κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ δὴ ταῦτα
[5, 3]	ἔτη ἦν, ἢ εἴκοσι, ἢ	τριάκοντα,	ἢ πεντήκοντα, μάλιστα μὲν οὐδὲ
[5, 8]	φθάσας εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας	τριάκοντα	πέντε· ταῖς χιλίαις διακοσίαις ἐνενήκοντα,
[5, 8]	ὑπομείνας εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας	τριακονταπέντε,	(τὴν ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ
[5, 10]	Ἐπιφανῆ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν ἐκείνην,	τριακόσια	ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν ἔτη. Δηλῶν
[5, 8]	καὶ φθάσας εἰς ἡμέρας χιλίας	τριακοσίας	τριάκοντα πέντε· ταῖς χιλίαις διακοσίαις
[5, 8]	ὁ ὑπομείνας εἰς ἡμέρας χιλίας	τριακοσίας	τριακονταπέντε, (τὴν ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ
[5, 2]	λέγοντες· Διατί μὴ ἐπράθη τοῦτο	(τριακοσίων	δηναρίων, καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν
[5, 10]	(ἅπαξ, οὐδὲ δὶς, ἀλλὰ καὶ	τρὶς	ἐπιχειρήσαντας καὶ ῥαγέντας, καθάπερ ἐν
[5, 3]	ἑκατὸν, καὶ δὶς τοσαῦτα, καὶ	τρὶς,	καὶ πολλῷ πλείονα παρῆλθον ἔτη
[5, 3]	οἰκίᾳ, οὐδὲ ἐν δυσὶ καὶ	τρισὶ,	καὶ δέκα, καὶ εἴκοσι, καὶ
[5, 12]	ἐν μιᾷ καὶ δυσὶ καὶ	τρισὶ	πόλεσι τὰ τῆς λατρείας περιστήσεται
[5, 6]	ἀπαλλαγήν. Τίς οὖν ἐστιν ἡ	τρίτη;	Ἡ ἐπὶ Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς.
[5, 6]	ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ λοιπὸν τὴν	τρίτην	ἐπαγαγόντας, καὶ περὶ ταύτης τῆς
[5, 3]	Διὰ τί γὰρ, εἰπέ μοι,	τριῶν	ὄντων τῶν σταυρωθέντων, ἐν τῷ
[5, 2]	ἀγαθὰ, καὶ πολέμους κατώρθωσαν, καὶ	τρόπαια	πολλὰ ἔστησαν, καὶ ἔθνη διέσωσαν,
[5, 1]	ἔλαβε τὸ προσῆκον· καὶ τὸ	τρόπαιον	ἕστηκε, καὶ ὁ στέφανος ἡμῖν
[5, 9]	μετὰ ταῦτα· Τὸν αὐτὸν δὲ	τρόπον	Δανιὴλ καὶ περὶ τῆς Ῥωμαίων
[5, 3]	(τοῦτον τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον τὸν	τρόπον.	Ἐπεὶ οὖν καὶ ἡμῖν πρὸς
[5, 11]	τὸν παλαιὸν τῆς θεραπείας προβαλλομένου	τρόπον,	καὶ λέγοντος, ὅτι Καὶ ἐπὶ
[5, 6]	καὶ τὸν τῆς φιλανθρωπίας αὐτοῦ	τρόπον,	καί φησι· Καὶ νῦν, Κύριε
[5, 5]	τῶν ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη· τὸν	τρόπον	τῆς δουλείας, ὅτι οὐχ ἁπλῶς
[5, 5]	εἰς θάλασσαν. Εἶτα καὶ τὸν	τρόπον	τῆς ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε
[5, 12]	Χριστοῦ, καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθήσεται	τρόπος,	ἐκείνων τῶν παρ´ ὑμῖν καταλυθεισῶν;
[5, 2]	τοῦ Χριστοῦ, καὶ ποῖος ὁ	τρόπος.	Οὐδὲ γὰρ τοῦτο μόνον προεῖπεν
[5, 12]	ταύτην προεῖπεν. Εἶτα ἀπὸ τοῦ	τρόπου	τῆς θυσίας· τῷ γὰρ καθαρὰν
[5, 7]	καὶ παρὰ τίνος, καὶ τίνι	τρόπῳ,	καὶ ποῦ τελευτήσει, καὶ τίνα
[5, 6]	φησιν, ὅτι Ἡ ἁπαλὴ, ἡ	τρυφερὰ,	ἧς οὐκ ἔλαβε πεῖραν ὁ
[5, 6]	διὰ τὴν ἁπαλότητα καὶ τὴν	τρυφερότητα,	ἅψεται παρανόμου τραπέζης, καὶ τῶν
[5, 3]	καὶ Πλάτωνος, Ζήνωνος καὶ τοῦ	Τυανέως	μεμνήμεθα· οὐ γὰρ ἐξ οἰκείας
[5, 3]	Πόσα λέγεται Ἀπολλώνιος ὁ ἐκ	Τυάνων	πεποιηκέναι; Ἀλλ´ ἵνα μάθῃς ὅτι
[5, 1]	μηδὲν μηδαμοῦ ψευδομένους, κἂν ἐχθροὶ	τυγχάνοντες	ὦσι, καὶ νοῦν ἔχωμεν, δεχόμεθα
[5, 10]	γὰρ ἅπαν εἴδωλον, καὶ πᾶν	τύπωμα	ἀνθρώπου παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα
[5, 11]	εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως πρὸς ἅπαντα	τυφλώττοντες	παρεκάλουν αὐτὸν, καὶ ἱκέτευον συνάρασθαι
[5, 8]	μὴ προδόντας τὴν εὐσέβειαν, εἶτα	τυχόντας	τῆς ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο οὐχ
[5, 9]	νῦν· οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τῶν	τυχόντων	ἡμῖν ὁ ἀγών. Καὶ γὰρ
[5, 4]	θεοῖς ἀνετίθεσαν τὰ γινόμενα, καὶ	τῷ	Ἀαρὼν λέγουσι· Ποίησον ἡμῖν θεοὺς,
[5, 11]	ἐπεχείρησαν; Οἱ ἀεὶ τῷ Πνεύματι	τῷ	ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες, οἱ νεωτεροποιοὶ καὶ
[5, 12]	τῷ Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα	τῷ	ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν
[5, 7]	ἐν διαρπαγῇ ἡμερῶν· καὶ ἐν	τῷ	ἀσθενῆσαι αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν μικράν·
[5, 3]	ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐν	τῷ	αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ τῶν αὐτῶν
[5, 3]	τριῶν ὄντων τῶν σταυρωθέντων, ἐν	τῷ	αὐτῷ τόπῳ, ἐν τῷ αὐτῷ
[5, 11]	πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες τοίνυν	τῷ	βασιλεῖ, πάλιν εἰς ἀνάγκην αὐτὸν
[5, 7]	πᾶς ὁ εὑρεθεὶς γεγραμμένος ἐν	τῷ	βιβλίῳ, τουτέστιν, οἱ σωτηρίας ὄντες
[5, 12]	ἀπὸ τοῦ τρόπου τῆς θυσίας·	τῷ	γὰρ καθαρὰν αὐτὴν προειπεῖν, ἔδειξε
[5, 2]	τὸ ἔλαιον. Ἐπετίμησαν οἱ μαθηταὶ	τῷ	γενομένῳ, λέγοντες· Διατί μὴ ἐπράθη
[5, 8]	Καὶ δὴ ταῦτα ἡμῶν συνέβη	τῷ	ἔθνει παθεῖν ὑπὸ Ἀντιόχου τοῦ
[5, 8]	μὲν ἰδεῖν ἐν τῷ πεδίῳ	τῷ	ἐν Σούσοις ὁ Δανιὴλ ἀνέγραψε·
[5, 10]	ἅγιον συνδιαφθαρεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ	τῷ	ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται ὡς ἐν
[5, 10]	καὶ τὸ ἅγιον συνδιαφθαρεῖ σὺν	τῷ	ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται
[5, 8]	τὴν ἕω καθ´ ἑκάστην ἡμέραν	τῷ	Θεῷ θύειν· διὸ τὴν θυσίαν
[5, 5]	χρόνου δέησιν καὶ ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν	τῷ	Θεῷ, ἵνα μὴ μάτην καὶ
[5, 5]	ἔδωκαν δ´ οὖν ὅμως, προσέρχεται	τῷ	Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν διαλεξόμενος.
[5, 12]	ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσηνέχθη	τῷ	Θεῷ; πότε θυσία καθαρά; Οὐκ
[5, 6]	αὐτήν; Ἐὰν μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ	τῷ	Θεῷ ὑμῶν, φησὶν, ἐπάξω ἐφ´
[5, 4]	θεοὺς, οἳ προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ	τῷ	Ἱερεμίᾳ δὲ φαίνονται λέγοντες, Τὸν
[5, 12]	αὐτήν· οὐ γὰρ εἶπεν, Ἐν	τῷ	Ἰσραὴλ, ἀλλ´, Ἐν τοῖς ἔθνεσι.
[5, 7]	τεσσάρων βασιλέων διαδοχὴν, Καὶ ἐν	τῷ	ἰσχῦσαι αὐτὸν, φησὶ, συνετρίβη τὸ
[5, 4]	προαναφωνεῖν, παντί που δῆλόν ἐστι	τῷ	καὶ ὁπωσοῦν εἰς τὰ προφητικὰ
[5, 7]	τοῦ καιροῦ ἐκείνου, καὶ ἐν	τῷ	καιρῷ ἐκείνῳ σωθήσεται ὁ λαὸς
[5, 8]	δι´ ἀέρος φερόμενον· συῤῥήξαντα δὲ	τῷ	κριῷ, καὶ τοῖς κέρασι πλήξαντα
[5, 8]	πρώτου μεγάλου κέρατος τοῦ ἐν	τῷ	μετώπῳ τοῦ τράγου τὸν πρῶτον
[5, 12]	λέγοντας. Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς	τῷ	μήκει τῶν εἰρημένων, καὶ δέδοικα
[5, 12]	θυσία καθαρὰ, ἐναντιοῦται καὶ μάχεται	τῷ	Μωϋσῇ. Ἀλλ´ οὐκ ἔστι μάχη
[5, 10]	τὴν πόλιν καθελὼν ἔνδον ἐν	τῷ	ναῷ. Καὶ ἕως συντελείας, φησὶν,
[5, 6]	ἡ κατάρα ἡ γεγραμμένη ἐν	τῷ	νόμῳ Μωσέως δούλου τοῦ Θεοῦ,
[5, 4]	λόγον ὃν ἐλάλησας πρὸς ἡμᾶς	τῷ	ὀνόματι Κυρίου, οὐκ ἀκουσόμεθά σου,
[5, 12]	ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται	τῷ	ὀνόματί μου, καὶ θυσία καθαρά·
[5, 12]	ἔρχεται ὥρα, ὅτε οὔτε ἐν	τῷ	ὄρει τούτῳ, οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις
[5, 12]	δι´ οὗ καὶ μεθ´ οὗ	τῷ	Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα τῷ
[5, 12]	τούτῳ, οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε	τῷ	Πατρί. Πνεῦμα ὁ Θεὸς, καὶ
[5, 8]	ἐνενήκοντα. Ταῦτα μὲν ἰδεῖν ἐν	τῷ	πεδίῳ τῷ ἐν Σούσοις ὁ
[5, 8]	τις ὁ βασιλεύων ἔσται, ὃς	τῷ	Πέρσῃ συμβαλὼν δὶς, κρατήσει τῇ
[5, 2]	μεῖζον καὶ θαυμαστότερον. Πάλιν προεῖπε	τῷ	Πέτρῳ, Ἐπὶ τὴν πέτραν ταύτην
[5, 11]	Ποῖοι τοίνυν ἐπεχείρησαν; Οἱ ἀεὶ	τῷ	Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες, οἱ
[5, 12]	τῇ πόλει, τάς τε ἐν	τῷ	προαστείῳ, τὰ σπήλαια τῶν λῃστῶν,
[5, 12]	τὰ Εὐαγγέλια καὶ ὁ Ἀπόστολος	τῷ	προφήτῃ τούτῳ συνᾴδουσιν. Ὁ γοῦν
[5, 11]	τῆς παρακοῆς σύμβολον ἐνθεὶς αὐτῶν	τῷ	σώματι, πανταχοῦ περιῆγε καθάπερ τινὰς
[5, 7]	Ἀλεξάνδρου βασιλείας, πάλιν τε πρὸς	τῷ	τέλει τοῦ βιβλίου καὶ τὰ
[5, 1]	μείνῃ λίθος ἐπὶ λίθον ἐν	τῷ	τόπῳ τούτῳ, ἕως οὗ καταλυθῇ,
[5, 7]	ἦν ἁπτόμενος τῆς γῆς· καὶ	τῷ	τράγῳ ἐκείνῳ κέρας θεωρητὸν ἀνὰ
[5, 12]	καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς νοσοῦντας ἐπαναγάγετε	τῷ	Χριστῷ, ἵνα καὶ κατὰ τὸν
[5, 11]	ναὸν, δεῖξον ἡμῖν τὰ ἅγια	τῶν	ἁγίων, ἀνάστησον τὸν βωμὸν, καὶ
[5, 6]	ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε ἅγια	τῶν	ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας
[5, 7]	Τοῦ γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος, καὶ	τῶν	ἁγίων καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον,
[5, 11]	ἐκείνου χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ τὴν	τῶν	ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο
[5, 9]	ὑπὲρ τοῦ τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου	τῶν	ἀγώνων ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν.
[5, 9]	καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν καὶ	τῶν	ἀδικιῶν; Οὐ γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´
[5, 5]	δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ· τὸν καταποντισμὸν	τῶν	Αἰγυπτίων λέγων, τὸν διὰ τῆς
[5, 12]	ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας	τῶν	αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 2]	πίστεως καταβληθείσης, καὶ τῆς διανοίας	τῶν	ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης, τοσούτους συῤῥαγῆναι
[5, 8]	Δανιὴλ μεθ´ ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ	τῶν	ἄλλων αὐτὸν προθεὶς προφητῶν ἁπάντων,
[5, 4]	Αἰγύπτου, τῆς θαλάσσης σχισθείσης, καὶ	τῶν	ἄλλων θαυμάτων γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ
[5, 12]	μαρτυρίαν τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ	τῶν	ἄλλων προφητῶν τῶν πρὸ τῆς
[5, 6]	οὗτος δεικνὺς, ὅτι οὐδὲν οὐδέπω	τῶν	ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο
[5, 5]	δίκην ἔδωκαν, οὐκ ἀξίαν μὲν	τῶν	ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´ οὖν ὅμως,
[5, 9]	παντελῆ ἐνταῦθα ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ	τῶν	ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν καὶ τῶν ἀδικιῶν;
[5, 11]	αὐτήν. Ὁρᾷς τὴν πρώτην ἐπιχείρησιν	τῶν	ἀναισχύντων Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ τὴν
[5, 8]	ἄλλα ἀναβλαστῆσαι τέσσαρα καθ´ ἕκαστον	τῶν	ἀνέμων τετραμμένα· ἐξ αὐτῶν δὲ
[5, 8]	καὶ φθάσας. Ἐπειδὴ γὰρ πολλοὶ	τῶν	ἀσεβούντων εἶδον τὴν μεταβολὴν, οὐκ
[5, 3]	ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ	τῶν	αὐτῶν δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται,
[5, 2]	ἀσφάλεια αὐτῆς οὐκ ἀπὸ τῆς	τῶν	βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´ ἀπὸ τῆς
[5, 2]	νῦν ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τῆς	τῶν	βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν, ὅτε ἐλάττων
[5, 4]	μόνον, ἀλλὰ καὶ μάρτυρας ἐλάμβανον	τῶν	γινομένων. Οὕτω γοῦν πάλιν ὁ
[5, 3]	Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς μεγάλην περὶ	τῶν	δαιμόνων ἔχοντας δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ
[5, 12]	τὰ σπήλαια τῶν λῃστῶν, τὰ	τῶν	δαιμόνων καταγώγια. Μὴ τοίνυν προδῶτε
[5, 5]	κριμάτων σου, καὶ οὐκ ἠκούσαμεν	τῶν	δούλων σου τῶν προφητῶν. Μία
[5, 6]	τραπέζης, καὶ τῶν ἐκγόνων ἀπογεύσεται	τῶν	ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Ἱερεμίας τοῦτο
[5, 5]	καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ πάντων	τῶν	ἐθνῶν, καὶ ἐκ πάντων τῶν
[5, 12]	καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς	τῶν	ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος
[5, 11]	ἐμβάλῃ, προσδοκῶν ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν	τῶν	εἰδώλων θεραπείαν ἥξειν ῥᾳδίως, ὁμοῦ
[5, 11]	νικήσαντος, καλοῦντος αὐτοὺς ἐπὶ τὰς	τῶν	εἰδώλων θυσίας, καὶ ἐπισπωμένου πρὸς
[5, 8]	ἐσφραγισμένοι οἱ λόγοι (τὸ ἀσαφὲς	τῶν	εἰρημένων αἰνιττόμενος) ἕως καιροῦ πέρατος.
[5, 12]	Πόθεν τοῦτο δῆλον; Ἀπό τε	τῶν	εἰρημένων, ἀπό τε ἑτέρων πλειόνων
[5, 1]	μαρτυρίαν πάντως, καὶ οὐκ ἀνέχεται	τῶν	εἰρημένων. Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν, ἐστὶν
[5, 12]	ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ μήκει	τῶν	εἰρημένων, καὶ δέδοικα μὴ μάτην
[5, 8]	στοχαζόμενος λέγω, φέρε καὶ ἕτερον	τῶν	εἰρημένων παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν μάλιστα
[5, 2]	οὖν, εἰπέ μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι	τῶν	εἰρημένων, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ δεῖξαι
[5, 3]	ἑαυτοῦ λέγων, ἀλλὰ τὸ τέλος	τῶν	ἐκβαινόντων πραγμάτων. Ἦλθον γὰρ διχάσαι,
[5, 6]	τρυφερότητα, ἅψεται παρανόμου τραπέζης, καὶ	τῶν	ἐκγόνων ἀπογεύσεται τῶν ἑαυτῆς. Ὁ
[5, 7]	τὸν Δαρεῖον, τράγον δὲ τὸν	τῶν	Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον λέγω τὸν
[5, 4]	ῥᾳδίως, ἀλλ´ ἀναμεῖναι τὴν ἔκβασιν	τῶν	ἐν αὐτῷ γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ
[5, 5]	ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ	τῶν	ἐντολῶν σου, καὶ ἀπὸ τῶν
[5, 5]	τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν ἀπὸ	τῶν	ἐντολῶν σου· οἱ δὲ μυρία
[5, 6]	Θεὸν ἐποίησε· καὶ δῆλον ἐκ	τῶν	ἑξῆς. Ἀλλ´ ὅπερ ἔλεγον· δεῖ
[5, 2]	ἔργῳ φορητὰ, καὶ οὐ παρὰ	τῶν	ἔξωθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ
[5, 8]	καθαρὰ γέγονε, καὶ ἡ παντελὴς	τῶν	ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν δὲ,
[5, 4]	γὰρ ἐγὼ λέγω, δείκνυμι διὰ	τῶν	ἔργων αὐτῶν ἐκβεβηκότα, καὶ ὅτι
[5, 6]	παῖδες, καὶ δεικνύντες ὅτι διὰ	τῶν	ἔργων αὐτῶν ἐξέβη τὸ τῆς
[5, 11]	τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως διὰ	τῶν	ἔργων ἐδήλου, ὅτε αἱ τοῦ
[5, 12]	ὄφελος ἀκροάσεως, ὅταν ἡ διὰ	τῶν	ἔργων ἐπίδειξις μὴ συμβαίνῃ τοῖς
[5, 7]	ἔλεγε δεικνὺς, ὅτι πολλοὶ καὶ	τῶν	ἑστώτων πεσοῦνται. Εἶτα φησὶ καὶ
[5, 5]	πόλιν εἶπεν, καὶ τὸν ἀριθμὸν	τῶν	ἐτῶν, καὶ πόθεν αὐτοὺς μέλλει
[5, 5]	Εἶδες πῶς τὸν ἀριθμὸν εἶπε	τῶν	ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη· τὸν τρόπον
[5, 5]	ἐν ταῖς βίβλοις τὸν ἀριθμὸν	τῶν	ἐτῶν, ὡς ἐγενήθη ὁ λόγος
[5, 3]	οὐκ ἐπειδὴ τὸν βωμὸν ἀξιοπιστότερον	τῶν	Εὐαγγελίων εἶναι ἐνόμιζεν, οὐδὲ ἐπειδὴ
[5, 1]	τοῖς οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ διὰ	τῶν	εὐεργεσιῶν οὐκ ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι
[5, 3]	μέλλετε πράσσειν. Πρὸ γὰρ τούτων	τῶν	ἡμερῶν ἀνέστη Θευδᾶς, λέγων εἶναί
[5, 3]	πρὸς Ἕλληνας διελέγετο τοὺς οὐδενὶ	τῶν	ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν οἰκείων
[5, 11]	λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ	τῶν	θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ τε πολλοὺς
[5, 7]	προσέθηκεν, ὅτι Ἐπὶ τὸν Θεὸν	τῶν	θεῶν λαλήσει ὑπέρογκα, καὶ κατευθυνεῖ
[5, 12]	τὴν νῦν προλέγων, καὶ τὴν	τῶν	θυσιῶν ἀναίρεσιν, οὕτω πώς φησιν
[5, 12]	ἐν μιᾷ πόλει, καθάπερ ἐπὶ	τῶν	Ἰουδαίων, ἀλλ´ Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου
[5, 1]	Πρὸς μὲν οὖν τὸ τὴν	τῶν	Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι, καὶ δεῖξαι
[5, 7]	ἀνομοῦντας διαθήκην, τουτέστι τοὺς παραβαίνοντας	τῶν	Ἰουδαίων, ἀπάξουσιν ἐν ὀλισθήμασι, καὶ
[5, 12]	ἐπιδείξωνται, καὶ τὰς πονηρὰς φεύξωνται	τῶν	Ἰουδαίων διαγωγὰς καὶ συναγωγὰς, τάς
[5, 3]	τὰ Ἱεροσόλυμα ἁλώσεται, καὶ οὐκέτι	τῶν	Ἰουδαίων ἔσται πόλις ἡ πόλις,
[5, 7]	ὀργὴν τοῦ Θεοῦ τὴν κατὰ	τῶν	Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος ἐκράτει. Εἰπὼν
[5, 3]	ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ τῇ ἀσθενείᾳ	τῶν	Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν νομιζόντων αὐτὸν
[5, 5]	τοῦ δικαίου τὴν ἀρετὴν, καὶ	τῶν	Ἰουδαίων τὴν ἀγνωμοσύνην. Ὁ μὲν
[5, 7]	καταναγκαζούσης, λέγει λοιπὸν, καὶ τὴν	τῶν	καιρῶν μεταβολὴν, καὶ ὅτι διελθόντες
[5, 7]	βοήθειαν μικράν· ἐμφαίνων ὅτι μεταξὺ	τῶν	κακῶν ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ
[5, 8]	τὴν αἰτίαν φησὶ τῆς συγχωρήσεως	τῶν	κακῶν, Ἕως ἂν ἐκλεγῶσι καὶ
[5, 8]	ἀλλὰ τοὺς ἐν τοῖς καιροῖς	τῶν	κακῶν μαρτυρήσαντας, καὶ μὴ προδόντας
[5, 9]	φησὶν, ἁμαρτάνουσιν· ἀλλ´ ἡ κορωνὶς	τῶν	κακῶν τότε ἔσται, ὅταν τὸν
[5, 8]	Εἶτα δηλῶν ὅτι κατάλυσις ἔσται	τῶν	κακῶν τούτων καὶ ἀπαλλαγὴ, ἐπήγαγε·
[5, 7]	δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ	τῶν	κατειληφότων αὐτοὺς δεινῶν· καὶ προστεθήσονται
[5, 6]	προφήτης ἐπηγγείλατό τινα λύσιν ἔσεσθαι	τῶν	κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε ἀπαλλαγήν.
[5, 12]	τὴν μέλλουσαν ζωὴν, τὴν πολλῷ	τῶν	κατορθωμάτων μείζονα ἀντίδοσιν ἀπολάβωμεν, χάριτι
[5, 6]	πρὸς τὸν Θεὸν ἐξομολογούμενοι, περὶ	τῶν	κοινῶν ἁμαρτημάτων ἔλεγον· Παρέδωκας ἡμᾶς
[5, 1]	αὐτοῦ γνῶναι τὴν δύναμιν, διὰ	τῶν	κολάσεων καὶ τῶν τιμωριῶν ἐπαίδευσέ
[5, 5]	τῶν ἐντολῶν σου, καὶ ἀπὸ	τῶν	κριμάτων σου, καὶ οὐκ ἠκούσαμεν
[5, 3]	ἔσχε, καὶ ταῦτα μυρίων ὄντων	τῶν	κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν οὐδείς. Οὐκοῦν
[5, 4]	ἀποδείξεις, εἶτα ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται	τῶν	λεγομένων, αὐτὸς ἀναγκάζεται λοιπὸν μάρτυρας
[5, 12]	ἐν τῷ προαστείῳ, τὰ σπήλαια	τῶν	λῃστῶν, τὰ τῶν δαιμόνων καταγώγια.
[5, 11]	δυνατώτεραι, καὶ ἰσχυρὰ τὰ ἔργα	τῶν	λόγων τοῦ Θεοῦ. Ὡς γὰρ
[5, 3]	μαινομένους, καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ αἷμα	τῶν	μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς
[5, 2]	οἱ μάρτυρες πολλοί· μεταξὺ γὰρ	τῶν	μαθητῶν ἐποίησεν· οὐδὲ ὁ τόπος
[5, 6]	Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος ὁ	τῶν	Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον τὸν τῶν
[5, 7]	Θεὸν αὐτοῦ κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ	τῶν	Μακκαβαίων λέγει, τὰ ἐπὶ Ἰούδα
[5, 2]	τοῦ προσώπου, οὔτε ἡ ὀλιγότης	τῶν	μαρτύρων, οὔτε τὸ ἄσημον τοῦ
[5, 2]	προανεφώνησεν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα πολλὰ	τῶν	μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν ὕστερον
[5, 3]	τῇ ἀσθενείᾳ τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες,	τῶν	νομιζόντων αὐτὸν ἄνθρωπον εἶναι ψιλόν·
[5, 1]	καὶ τῆς ἐπανόδου ποιῆσαί τι	τῶν	νομίμων ὧν οὗτοι ποιοῦσι νῦν·
[5, 8]	τῆς πολιτείας τὴν ἀνατροπὴν, τὴν	τῶν	οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ
[5, 3]	οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ	τῶν	οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο δογμάτων. Διὰ
[5, 2]	ἔξωθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ	τῶν	οἰκείων αὐτῶν. Καὶ γὰρ ἐμφύλιός
[5, 3]	γονεῖς παίδων. Αἱρήσονται γὰρ οὐχὶ	τῶν	οἰκείων καταφρονεῖν μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 2]	προσεκτήσαντο· ἀλλ´ ὅμως σεσίγηνται μετὰ	τῶν	οἰκείων κατορθωμάτων. Καὶ βασιλίδες πολλαὶ,
[5, 3]	διὰ τὴν εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται	τῶν	οἰκιῶν τῶν πατρῴων, καὶ πρὸς
[5, 11]	πῦρ ἄνωθεν ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ	τῶν	οὐρανῶν δυνατὸς ἦν; τούτου δὲ
[5, 7]	ἐκείνῳ κέρας θεωρητὸν ἀνὰ μέσον	τῶν	ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα λέγων τὴν
[5, 3]	Εἰ δὲ βούλεσθε καὶ ἀπὸ	τῶν	παρ´ αὐτοῖς τοῦτο ἐγχειρησάντων, καὶ
[5, 3]	τινα, διὰ τοῦτο καὶ ἀπὸ	τῶν	παρ´ Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν
[5, 12]	θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθήσεται τρόπος, ἐκείνων	τῶν	παρ´ ὑμῖν καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν
[5, 6]	οὕτω δὴ καὶ ἡμᾶς ἀπάλλαξον	τῶν	παρόντων κακῶν διὰ τὴν φιλανθρωπίαν
[5, 9]	ὁ Χριστός· Πληρώσατε τὸ μέτρον	τῶν	πατέρων ὑμῶν. Δούλους, φησὶν, ἀπεκτείνατε,
[5, 3]	εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν οἰκιῶν	τῶν	πατρῴων, καὶ πρὸς οὐδὲν ἐπιστρέφονται
[5, 6]	τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον τὸν	τῶν	Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν, εἰς ἑαυτὸν
[5, 7]	ἀπήγγειλε, κριὸν μὲν καλῶν τὸν	τῶν	Περσῶν βασιλέα, τὸν Δαρεῖον, τράγον
[5, 11]	καὶ τὰ Ἑλληνικὰ ἤνθει, καὶ	τῶν	πιστῶν οἱ μὲν ἐν τοῖς
[5, 3]	σόφισμα τοῦτο καὶ πρὸς ἀπάτην	τῶν	πολλῶν γενόμενον, εἰς τὴν τοῦ
[5, 3]	γε ψιλὸς ἄνθρωπος ἦν καὶ	τῶν	πολλῶν εἷς; Ὃ γὰρ λέγει
[5, 3]	εἴ γε ἄνθρωπος ἦν εἷς	τῶν	πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ λογίσασθαι
[5, 1]	ἁπάσης Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον ἕνα	τῶν	πολλῶν. Φέρε οὖν, ὡς ἐπ´
[5, 12]	τῆς τῶν προφητῶν καὶ τῆς	τῶν	πραγμάτων ἀποδείξεως μαρτυρίαν ὁρῶν σου
[5, 10]	εἰρημένα, φέρε καὶ τὴν ἀπὸ	τῶν	πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν μαρτυρίαν. Εἰ
[5, 3]	ἐγένετο. Ἀνέμειναν, καὶ δι´ αὐτῶν	τῶν	πραγμάτων ἐδηλοῦτο ἡ θεία καὶ
[5, 10]	οἱ λίθοι κεκράξονται, οὕτω λαμπρὰ	τῶν	πραγμάτων ἐστὶν ἡ φωνή· οὐδὲ
[5, 2]	τὴν προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ ἀνέξεται	τῶν	πραγμάτων ἡ μαρτυρία, κἂν μυριάκις
[5, 4]	δι´ αὐτῆς μὲν τῆς ἐκβάσεως	τῶν	πραγμάτων ἡττώμενοι, καὶ ἐν ἔργοις
[5, 3]	ἐργάζεται, μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ	τῶν	πραγμάτων ὑμᾶς πιστώσεται ἡ ἔκβασις,
[5, 12]	Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν ἄλλων προφητῶν	τῶν	πρὸ τῆς αἰχμαλωσίας, ἵνα μὴ
[5, 5]	οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας, (διὰ τοῦτο	τῶν	προγόνων μέμνημαι. Καὶ ἵνα μὴ
[5, 11]	καὶ λέγοντος, ὅτι Καὶ ἐπὶ	τῶν	προγόνων τῶν ὑμετέρων οὕτως ὁ
[5, 2]	τὸν ἄφατον μαρτυροῦντα χρόνον τῇ	τῶν	προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ ἀναισχύντει περαιτέρω,
[5, 12]	Καὶ ἀπὸ τῶν προσώπων δὲ	τῶν	προσαγόντων αὐτήν· οὐ γὰρ εἶπεν,
[5, 12]	φύσιν, ἀλλὰ διὰ τὴν προαίρεσιν	τῶν	προσαγόντων. Διὰ τοῦτο ἔλεγε· Θυμίαμα
[5, 12]	ἔδειξε ποίαν ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ	τῶν	προσώπων δὲ τῶν προσαγόντων αὐτήν·
[5, 3]	τὰ γράμματα τὰ ἐκεῖ κείμενα	τῶν	προφητῶν ἦσαν τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ
[5, 12]	προῤῥήσεως, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς	τῶν	προφητῶν καὶ τῆς τῶν πραγμάτων
[5, 5]	οὐκ ἠκούσαμεν τῶν δούλων σου	τῶν	προφητῶν. Μία γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν
[5, 12]	ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν ἀκούσῃς	τῶν	προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων, ὅτι
[5, 3]	γὰρ, εἰπέ μοι, τριῶν ὄντων	τῶν	σταυρωθέντων, ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ,
[5, 4]	λιμῷ ἐξελίπομεν· ἵνα οὖν μηδὲν	τῶν	συμβαινόντων τοῖς εἰδώλοις λογίζωνται, ἀλλὰ
[5, 4]	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξ αὐτῶν	τῶν	συμβάντων αὐτοῖς κακῶν τε καὶ
[5, 8]	μαθεῖν, καὶ εἴ τις ἔσται	τῶν	συμφορῶν τούτων μεταβολή. Καὶ ἐρωτῶν
[5, 6]	ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν ἀπὸ	τῶν	συνεχῶν ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε οὖν
[5, 7]	πολλοὶ ἐν ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ	τῶν	συνιόντων ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ ἔλεγε
[5, 8]	τὸν πρῶτον βασιλέα, καὶ τὴν	τῶν	τεσσάρων ἀναβλάστησιν ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ
[5, 7]	τὴν τελευτὴν Ἀλεξάνδρου, καὶ τὴν	τῶν	τεσσάρων βασιλέων διαδοχὴν, Καὶ ἐν
[5, 6]	βασιλεῖς· εἶτα ἐξ ἑνὸς τούτων	τῶν	τεσσάρων γενόμενος ὁ Ἀντίοχος μετὰ
[5, 7]	δεικνὺς ὅτι ἐξ ἑνὸς ἐκείνων	τῶν	τεσσάρων ἐστὶν, οὕτω πώς φησι·
[5, 8]	κριοῦ καὶ τοῦ τράγου καὶ	τῶν	τεσσάρων κεράτων, καὶ τοῦ ὑστέρου
[5, 1]	δύναμιν, διὰ τῶν κολάσεων καὶ	τῶν	τιμωριῶν ἐπαίδευσέ σε τὴν ἄμαχον
[5, 5]	τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐκ πάντων	τῶν	τόπων, οὗ διέσπειρα ὑμᾶς ἐκεῖ,
[5, 9]	μοι νῦν· οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ	τῶν	τυχόντων ἡμῖν ὁ ἀγών. Καὶ
[5, 11]	ὅτι Καὶ ἐπὶ τῶν προγόνων	τῶν	ὑμετέρων οὕτως ὁ Θεὸς ἐθεραπεύετο,
[5, 12]	τῆς πόλεως ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ	τῶν	ὑμετέρων πραγμάτων προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 2]	ἔχων; Τὸ μὲν γάρ τι	τῶν	ὑπ´ αὐτοῦ γενομένων προλέγειν, θαυμαστὸν
[5, 8]	ἐξαίφνης γενομένου, καταλειφθῆναι μόνον, φυγόντων	τῶν	φίλων. Καὶ πεσεῖν μὲν ἐπὶ
[5, 5]	ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ προσκεκρουκότων πρεσβεύων,	τῶν	φυλασσόντων αὐτοῦ τοὺς νόμους μέμνησαι;