>

Livre, Chap.
[5, 3]	τέλος εὐθὺς ἔλαβεν. Καὶ μηδεὶς	ὕβριν	εἶναι νομιζέτω τοῦ Χριστοῦ, ὅτι
[5, 4]	ἱερέα, καὶ τὸν Ζαχαρίαν τὸν	υἱὸν	Βαραχίου. Καὶ οὐ τοῦτο μόνον,
[5, 3]	ἕλκειν ἐπὶ τὴν ἀσέβειαν τὸν	υἱὸν	τὸν ἑαυτοῦ, τοῦτο αὐτὸ προλέγων,
[5, 7]	μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ τοὺς	υἱοὺς	τοῦ λαοῦ σου, καὶ ἔσται
[5, 6]	Θεῷ ὑμῶν, φησὶν, ἐπάξω ἐφ´	ὑμᾶς	ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ οὐκ ἀκούσῃ
[5, 6]	ἡ λέγουσα, ὅτι Ἐπάξω ἐφ´	ὑμᾶς	ἔθνος ἀναιδές. Τοῦτο αὐτὸ καὶ
[5, 12]	γὰρ τὰ εἰρημένα οὐ δι´	ὑμᾶς	εἴρηται, ἀλλὰ δι´ ἐκείνους τοὺς
[5, 5]	ἐκεῖ, φησὶ Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω	ὑμᾶς	εἰς τὸν τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα
[5, 5]	τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω	ὑμᾶς	ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν, καὶ
[5, 5]	πάντων τῶν τόπων, οὗ διέσπειρα	ὑμᾶς	ἐκεῖ, φησὶ Κύριος, καὶ ἐπιστρέψω
[5, 5]	εἰς τὸν τόπον, ὅθεν ἀπῴκισα	ὑμᾶς	ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς πῶς καὶ ἐνταῦθα
[5, 5]	τῇ Βαβυλῶνι ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐπισκέψομαι	ὑμᾶς,	καὶ ἐπιστήσω ἐφ´ ὑμᾶς τοὺς
[5, 3]	ἀναμείνατε, καὶ αὐτὴ τῶν πραγμάτων	ὑμᾶς	πιστώσεται ἡ ἔκβασις, καὶ διὰ
[5, 5]	ἐπισκέψομαι ὑμᾶς, καὶ ἐπιστήσω ἐφ´	ὑμᾶς	τοὺς λόγους μου τοὺς ἀγαθοὺς,
[5, 12]	τοῦτο λέγοντας. Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας	ὑμᾶς	τῷ μήκει τῶν εἰρημένων, καὶ
[5, 12]	ὀνόματί μου, καὶ θυσία καθαρά·	ὑμεῖς	δὲ βεβηλοῦτε αὐτό. Πότε ταῦτα
[5, 1]	καὶ ποτήρια· οὕτω δὴ καὶ	ὑμεῖς	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν ἀνιστάμενοι περιεργάζεσθε,
[5, 1]	προτέραν ἐπανήξουσι πολιτείαν. Οὕτω γὰρ	ὑμεῖς	τε ἀκριβέστερον εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ
[5, 11]	καὶ τὸν βωμὸν ἀνίστα, καθάπερ	ὑμεῖς	ὑποπτεύετε μάτην· μὴ καὶ τὸ
[5, 12]	τοῦτο λέγοντας, ὅτι τὰ μὲν	ὑμέτερα	λήψεται τέλος, τὰ δὲ ἡμέτερα
[5, 9]	ἀλλ´ οὖν οὐκ ἠνέσχετο τὴν	ὑμετέραν	ζηλῶσαι φιλονεικίαν. Εἰπὼν γὰρ ὅτι
[5, 12]	ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς	ὑμετέρους,	ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ
[5, 11]	Καὶ ἐπὶ τῶν προγόνων τῶν	ὑμετέρων	οὕτως ὁ Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ
[5, 12]	πόλεως ἀποκατάστασιν, σαφῶς περὶ τῶν	ὑμετέρων	πραγμάτων προφητεύσαντα. Ἐπειδὴ γὰρ ἐπανῆλθον,
[5, 11]	μὴ καὶ τὸ πῦρ ἄνωθεν	ὑμῖν	ἀφεῖναι ἐκ τῶν οὐρανῶν δυνατὸς
[5, 4]	εἰ καὶ τέλος ἔμελλεν ἕξειν	ὑμῖν	ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα ἀνάγκη
[5, 12]	εἰσενεχθήσεται τρόπος, ἐκείνων τῶν παρ´	ὑμῖν	καταλυθεισῶν; Ἄκουσον γοῦν τοῦ Μαλαχίου,
[5, 10]	ἔμπροσθεν ἀπεδείξαμεν εἴρηκεν. Τίς οὖν	ὑμῖν	λοιπὸν ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν τὰς
[5, 2]	γὰρ καλὸν ἐποίησε. Λέγω γὰρ	ὑμῖν,	ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ τὸ Εὐαγγέλιον
[5, 1]	Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, ὁ τοσαύτην	ὑμῖν	περὶ τὴν πνευματικὴν ἀκρόασιν ἐπιθυμίαν
[5, 3]	ἀπώλοντο. Καὶ τὰ νῦν λέγω	ὑμῖν,	προσέχετε ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν ᾖ
[5, 12]	διενοχλεῖν. Διόπερ αὐτὸ εἰς ἕτερον	ὑμῖν	ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο τέως
[5, 11]	καὶ ἀκάθαρτος ἦν ἡ θυσία	ὑμῶν.	Διὰ τοῦτο γοῦν οἱ παῖδες
[5, 6]	οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε μικρὸν	ὑμῶν	διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν ἀπὸ τῶν
[5, 9]	Πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν πατέρων	ὑμῶν.	Δούλους, φησὶν, ἀπεκτείνατε, πρόσθετε καὶ
[5, 1]	προτέρᾳ διαλέξει πρὸς τὴν ἀγάπην	ὑμῶν	εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ οὐ τοῦτο
[5, 12]	ἐκείνους τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´	ὑμῶν	ἐκεῖνοι μανθάνοντες ταῦτα, καὶ τῆς
[5, 5]	τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν	ὑμῶν,	καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ πάντων
[5, 12]	Εἰ λήψομαι ἐξ ὑμῶν πρόσωπα	ὑμῶν,	λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι ἀπὸ
[5, 3]	τις ἐφάνη ποτὲ τῆς παρ´	ὑμῶν	προσδοκωμένης μεταβολῆς, τίνος ἕνεκεν εἰκῆ
[5, 12]	τοῦ Θεοῦ· Εἰ λήψομαι ἐξ	ὑμῶν	πρόσωπα ὑμῶν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ·
[5, 12]	Ἀλλ´ οὐδὲν θαυμαστόν· τοιοῦτον γὰρ	ὑμῶν	τὸ ἔθνος ἄνωθεν (ἀναίσχυντον καὶ
[5, 12]	καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο τέως δέομαι	ὑμῶν,	τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους,
[5, 6]	μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ τῷ Θεῷ	ὑμῶν,	φησὶν, ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος
[5, 2]	Τὸ μὲν γάρ τι τῶν	ὑπ´	αὐτοῦ γενομένων προλέγειν, θαυμαστὸν μὲν
[5, 8]	γενόμενος, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν	ὑπ´	αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ περὶ
[5, 9]	Ῥωμαίων ἡγεμονίας ἀνέγραψε, καὶ ὅτι	ὑπ´	αὐτῶν αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ
[5, 1]	τινα ἀπολογίαν ἐν τοῖς νῦν	ὑπ´	αὐτῶν γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ οἱ
[5, 1]	καὶ νοῦν ἔχωμεν, δεχόμεθα τὰ	ὑπ´	αὐτῶν λεγόμενα· ὥσπερ οὖν ὅταν
[5, 1]	ἀποδεῖξαι, ὅτι τὰ γινόμενα νῦν	ὑπ´	αὐτῶν παρανομία τίς ἐστι καὶ
[5, 2]	γυναῖκα λαλουμένην, καὶ ἑστήκασιν ἀκούοντες	ὕπατοι,	στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι,
[5, 3]	ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν ἀλλ´ ὅμως	ὑπελέλειπτό	τις τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις·
[5, 6]	ἥμαρτον, καὶ τὴν δίκην ἣν	ὑπέμειναν	εἰς μέσον ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως
[5, 6]	οὐδὲν οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον	ὑπέμειναν,	οὐδὲ διελύσαντο τὰ πλημμελήματα δι´
[5, 5]	ἀπόδειξιν. ~εʹ Τρεῖς γοῦν δουλείας	ὑπέμειναν	χαλεπωτάτας οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν
[5, 5]	σου. Τί ποιεῖς, ὦ Δανιήλ;	ὑπὲρ	ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ προσκεκρουκότων πρεσβεύων,
[5, 5]	ὅμως, προσέρχεται τῷ Θεῷ λοιπὸν	ὑπὲρ	αὐτῶν διαλεξόμενος. Εἰ δὲ βούλεσθε,
[5, 5]	καὶ ὁ Δανιὴλ οὐ πρότερον	ὑπὲρ	αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´
[5, 4]	τὰς ἀποδείξεις. Ὅταν γάρ τινες	ὑπὲρ	ὁτουοῦν πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ
[5, 9]	λάβῃ· νῦν δὲ ἡμῖν οὐχ	ὑπὲρ	στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ
[5, 5]	ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας· Μὴ προσεύχου	ὑπὲρ	τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ μὴ
[5, 9]	οὐχ ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου, ἀλλ´	ὑπὲρ	τοῦ τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν
[5, 9]	διανάστητέ μοι νῦν· οὐδὲ γὰρ	ὑπὲρ	τῶν τυχόντων ἡμῖν ὁ ἀγών.
[5, 12]	δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς	ὑπερβαλλούσης	δόξης, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες
[5, 2]	ἐστι τὸ παντὸς θαύματος ἔχον	ὑπερβολήν.	Ἵνα γὰρ μὴ λέγῃς, ὅτι
[5, 8]	καὶ θαυμάσας τὸν Δανιὴλ μεθ´	ὑπερβολῆς	ἁπάσης, καὶ τῶν ἄλλων αὐτὸν
[5, 7]	τὸν Θεὸν τῶν θεῶν λαλήσει	ὑπέρογκα,	καὶ κατευθυνεῖ μέχρι τοῦ συντελεσθῆναι
[5, 3]	δύναμις ὡς καὶ πατέρων παῖδας	ὑπερορᾷν,	καὶ μητέρων θυγατέρας, καὶ γονεῖς
[5, 3]	καὶ μάθε τῆς ἀληθείας τὴν	ὑπεροχήν.	Τίς πλάνος τοσαύτας πανταχοῦ τῆς
[5, 10]	καιρὸν εἰπεῖν, ἐν ᾧ ταῦτα	ὑπέστησαν,	ἢ τοῦτον τὸν μακρὸν καὶ
[5, 5]	Ἰακώβ. Ἐκείνοις ἐπηγγείλατο, φησὶ, καὶ	ὑπέσχετο,	οἳ καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ
[5, 1]	ἁπτόμεθα τῆς ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ	ὑπεσχόμεθα,	μετὰ πάσης κατατίθεμεν τῆς εὐγνωμοσύνης.
[5, 1]	τὸ ἀργύριον τὸ πεπυρωμένον, ὅπερ	ὑπεσχόμην	καταβαλεῖν, ὑποδέξασθαι παρεγένεσθε. Τὰ λόγια
[5, 6]	θυσίας καθεῖλε, τούς τε Ἰουδαίους	ὑπέταξε,	καὶ τὴν πολιτείαν αὐτῶν κατέλυσεν
[5, 8]	ἡμῶν συνέβη τῷ ἔθνει παθεῖν	ὑπὸ	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε
[5, 1]	ἔλεγεν, ὅτι Ἔσται Ἱερουσαλὴμ πατουμένη	ὑπὸ	ἐθνῶν πολλῶν, ἕως οὗ πληρωθῶσι
[5, 8]	ἦν καὶ ἐν ἑσπέρᾳ καὶ	ὑπὸ	τὴν ἕω καθ´ ἑκάστην ἡμέραν
[5, 10]	ἐκεῖνον, ὁμοῦ καὶ πότε καὶ	ὑπὸ	τίνος ἡ αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν.
[5, 3]	Ὥστε καὶ οὗτος ὁ κηρυττόμενος	ὑπὸ	τούτων, εἰ τοιοῦτός ἐστιν οἷοι
[5, 3]	τόπῳ, ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ,	ὑπὸ	τῶν αὐτῶν δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν
[5, 1]	τὸ πεπυρωμένον, ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν,	ὑποδέξασθαι	παρεγένεσθε. Τὰ λόγια γὰρ, φησὶ,
[5, 1]	αὐτοὶ προθυμότερον ταύτης ἁπτόμεθα τῆς	ὑποθέσεως,	καὶ, ἅπερ ὑπεσχόμεθα, μετὰ πάσης
[5, 6]	ἡμᾶς κακὰ, οἷα οὐ γέγονε	ὑποκάτω	παντὸς τοῦ οὐρανοῦ, κατὰ τὰ
[5, 7]	καὶ ἀνέβη ἕτερα τέσσαρα κέρατα	ὑποκάτωθεν	αὐτοῦ κατὰ τοὺς τέσσαρας ἀνέμους
[5, 3]	αὐτοῦ θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ πάντας	(ὑποκύπτοντας	ἔσχε, καὶ ταῦτα μυρίων ὄντων
[5, 10]	εἴρηκεν. Τίς οὖν ὑμῖν λοιπὸν	ὑπολέλειπται	λόγος, ὅταν τὰς μὲν ἄλλας
[5, 5]	ἀπολογία μόνη μετὰ τὰ ἁμαρτήματα	ὑπολέλειπται,	τὸ τὰς οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν.
[5, 9]	Τί ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε μηδὲν	ὑπολελεῖφθαι	λοιπόν. Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην
[5, 3]	ἐπιδοῦναι τὴν ἑαυτῶν, καὶ πάντα	ὑπομεῖναι	καὶ παθεῖν, ὥστε μὴ ἀρνήσασθαι
[5, 8]	εἰπὼν δὲ, ὅτι Μακάριος ὁ	ὑπομείνας	εἰς ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε,
[5, 8]	εἶπεν, Ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ	ὑπομείνας	καὶ φθάσας. Ἆρα τί τούτου
[5, 8]	καὶ ἀπαλλαγὴ, ἐπήγαγε· Μακάριος ὁ	ὑπομένων	καὶ φθάσας εἰς ἡμέρας χιλίας
[5, 8]	εἶπεν, ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ	ὑπομένων	καὶ φθάσας. Ἐπειδὴ γὰρ πολλοὶ
[5, 11]	τὸν βωμὸν ἀνίστα, καθάπερ ὑμεῖς	ὑποπτεύετε	μάτην· μὴ καὶ τὸ πῦρ
[5, 8]	ἀνελθόντος. Καὶ ἵνα μή τις	ὑποπτεύῃ	τὰ παρ´ ἡμῶν εἰρημένα, φέρε
[5, 1]	σήμερον; Πρὸς τὴν ἀπαίτησιν τῆς	ὑποσχέσεως	ἀπηντήκατε πάντως, καὶ τὸ ἀργύριον
[5, 1]	οὐδὲ οὕτως ἐτόλμων πρὸ τῆς	ὑποσχέσεως	καὶ τῆς ἐπανόδου ποιῆσαί τι
[5, 1]	βιώσεσθαι· ἀλλ´ ὅμως καὶ φανερὰν	ὑπόσχεσιν	ἔχοντες καὶ ὡμολογημένην, οὐδὲ οὕτως
[5, 12]	Διόπερ αὐτὸ εἰς ἕτερον ὑμῖν	ὑποσχόμενος	καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο τέως δέομαι
[5, 10]	καὶ μετ´ ἐκείνους Δαρεῖος ὁ	Ὑστάσπου,	εἶτα ὁ Ξέρξης ὁ Δαρείου,
[5, 7]	μετ´ ἐκεῖνον ἀναστάντας ὕστερον, κέρας	ὕστατον	αὐτὸν τὸν Ἀντίοχον καλῶν. Μᾶλλον
[5, 7]	κέρατα τοὺς μετ´ ἐκεῖνον ἀναστάντας	ὕστερον,	κέρας ὕστατον αὐτὸν τὸν Ἀντίοχον
[5, 12]	καὶ περὶ ἑτέρας οὗτος προεφήτευσεν	ὕστερον.	Πόθεν τοῦτο δῆλον; Ἀπό τε
[5, 2]	τῶν μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν	ὕστερον	χρόνον προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν
[5, 6]	γενόμενος ὁ Ἀντίοχος μετὰ πολὺν	ὕστερον	χρόνον, τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε,
[5, 8]	τῶν τεσσάρων κεράτων, καὶ τοῦ	ὑστέρου	τοῦ μετ´ ἐκεῖνα ἀνελθόντος. Καὶ
[5, 7]	τοῦ Οὐβὰλ, καὶ αὐτῷ κέρατα	ὑψηλὰ,	καὶ τὸ ἓν ὑψηλότερον τοῦ
[5, 11]	καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν	ὑψηλὴν	τίς ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ ἃ
[5, 7]	ὑψηλότερον τοῦ ἑτέρου, καὶ τὸ	ὑψηλὸν	ἀνέβαινεν ἐπ´ ἐσχάτων. Καὶ εἶδον
[5, 8]	πατῆσαι. Εἶτα τὸν τράγον ἰδεῖν	ὑψηλότερον,	ἐκ τοῦ μετώπου μέγιστον ἀναφύσαντα
[5, 8]	κέρατα, τὸ δὲ τελευταῖον αὐτῶν	ὑψηλότερον	ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν πρὸς
[5, 12]	παρατηρήσεως, αὶ τὸ τῆς λατρείας	ὑψηλότερον	καὶ πνευματικώτεον εἰσάγων. Ἐνῆν μὲν
[5, 7]	κέρατα ὑψηλὰ, καὶ τὸ ἓν	ὑψηλότερον	τοῦ ἑτέρου, καὶ τὸ ὑψηλὸν
[5, 7]	κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ	ὑψωθήσεται	καὶ μεγαλυνθήσεται· καὶ τὴν βλάσφημον
[5, 12]	ἔλεγε, τήν τε ἀνάγκην ἡμῶν	ύων	λοιπὸν τὴν ἐκ τῆς τοῦ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009