>

Livre, Chap.
[5, 4]	ἕνεκεν εἰκῆ καὶ μάτην ἀναισχυντεῖς;	~(δʹ	Ἤρκει μὲν οὖν καὶ τὰ
[5, 5]	ἀξίαν μὲν τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν	δ´	οὖν ὅμως, προσέρχεται τῷ Θεῷ
[5, 3]	διαλέγομαι, τοὺς μεγάλην περὶ τῶν	δαιμόνων	ἔχοντας δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν
[5, 12]	σπήλαια τῶν λῃστῶν, τὰ τῶν	δαιμόνων	καταγώγια. Μὴ τοίνυν προδῶτε τὴν
[5, 7]	ἔνδον, καὶ θυσίας ἐπετέλει τοῖς	δαίμοσι	παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ
[5, 4]	ταῦτα πεποιηκότος Θεοῦ, καὶ τοῖς	δαίμοσιν	ἐπέγραφον τὰ γινόμενα, καὶ τὰ
[5, 8]	πεδίῳ τῷ ἐν Σούσοις ὁ	Δανιὴλ	ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ αὐτῷ τὴν
[5, 6]	ἀναιδές. Τοῦτο αὐτὸ καὶ ὁ	Δανιὴλ	ἐνταῦθα αἰνίττεται, καί φησιν· Ἦλθεν
[5, 5]	Δανιὴλ οὕτω λέγων· Καὶ ἐγὼ	Δανιὴλ	ἐποίουν τὰ ἔργα τοῦ βασιλέως,
[5, 1]	οἱ παῖδες οἱ τρεῖς, καὶ	Δανιὴλ,	καὶ οἱ ἄλλοι ἅπαντες, οἱ
[5, 9]	ταῦτα· Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον	Δανιὴλ	καὶ περὶ τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας
[5, 7]	μιᾶς ἡμέρας προηγόρευτο παρὰ τοῦ	Δανιὴλ,	καὶ πότε ἔσται, καὶ πῶς,
[5, 8]	Ἐπαινέσας γὰρ καὶ θαυμάσας τὸν	Δανιὴλ	μεθ´ ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ τῶν
[5, 10]	βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, ὃ εἶπε	Δανιὴλ	ὁ προφήτης, ἑστὼς ἐν τόπῳ
[5, 7]	δὲ δι´ ἑτέρων πλειόνων ὁ	Δανιὴλ,	ὅσα κακὰ ἐργάσεται τὴν Αἴγυπτον
[5, 8]	ἔσχατα τούτων; Καὶ εἶπε· Δεῦρο	Δανιὴλ,	ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ
[5, 9]	Δανιήλ. Ποῦ τοίνυν εἶπεν ὁ	Δανιὴλ	ὅτι ὁ ναὸς (ἐρημωθήσεται, ἡμεῖς
[5, 5]	συνάγειν; Διὰ τοῦτο καὶ ὁ	Δανιὴλ	οὐ πρότερον ὑπὲρ αὐτῶν τὴν
[5, 5]	τίς ταῦτά φησιν; Αὐτὸς ὁ	Δανιὴλ	οὕτω λέγων· Καὶ ἐγὼ Δανιὴλ
[5, 8]	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε	Δανιὴλ	πολλοῖς ἔτεσιν ἔμπροσθεν, καὶ ἀνέγραψε
[5, 9]	παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμῇ τὸν	Δανιήλ.	Ποῦ τοίνυν εἶπεν ὁ Δανιὴλ
[5, 10]	δεικνὺς ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ	Δανιὴλ	προεφήτευσε, φησίν· Ὅταν ἴδητε τὸ
[5, 5]	ἐντολάς σου. Τί ποιεῖς, ὦ	Δανιήλ;	ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ προσκεκρουκότων
[5, 7]	τοῦ Ἀλεξάνδρου τὴν πρὸς τὸν	Δαρεῖον	γενομένην, λέγει καὶ τὴν νίκην
[5, 6]	Ἀλέξανδρος ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς,	Δαρεῖον	τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα ἀνελὼν,
[5, 7]	τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα, τὸν	Δαρεῖον,	τράγον δὲ τὸν τῶν Ἑλλήνων
[5, 10]	οἱ μάγοι, καὶ μετ´ ἐκείνους	Δαρεῖος	ὁ Ὑστάσπου, εἶτα ὁ Ξέρξης
[5, 10]	Ὑστάσπου, εἶτα ὁ Ξέρξης ὁ	Δαρείου,	καὶ μετὰ τοῦτον Ἀρταβάνης· εἶτα
[5, 10]	δοθήσεται ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν	δὲ	ἀκούσῃς, ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί
[5, 8]	τῶν ἀνέμων τετραμμένα· ἐξ αὐτῶν	δὲ	ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο μικρότερον ἐνέγραψεν
[5, 3]	οἰκουμένης μετὰ χρόνον τοσοῦτον, οἱ	δὲ	ἄνθρωποι οἱ πιστεύσαντες αὐτῷ καὶ
[5, 3]	τὸν μὲν εἶναι πιστὸν, τὸν	δὲ	ἄπιστον, εἶτα τὸν πατέρα βούλεσθαι
[5, 4]	ἔχοντες δεῖξαι ὧν λέγουσι, κομπάζοντες	δὲ	ἁπλῶς καὶ εἰκῆ, αὐτοὶ δίκαιοι
[5, 8]	ἐπὶ τὰς δύο χεῖρας· τινὸς	δὲ	ἁπτομένου αὐτοῦ καὶ μεταξὺ κελεύοντος
[5, 7]	αὐτὸν τὸν Ἀντίοχον καλῶν. Μᾶλλον	δὲ	αὐτῆς βέλτιον ἀκοῦσαι τῆς ὁράσεως.
[5, 10]	οὐκέτι τέλος ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο	δὲ	αὐτὸ δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ
[5, 10]	ἂν ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν· νυνὶ	δὲ	αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ, οὐδὲ
[5, 8]	ἄλλο μικρότερον ἐνέγραψεν αὐξῆσαν. Ἔλεγε	δὲ	αὐτῷ ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς,
[5, 8]	Σούσοις ὁ Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι	δὲ	αὐτῷ τὴν ὄψιν τοῦ φαντάσματος
[5, 11]	Κωνσταντίνου τοῖς αὐτοῖς ἐπεχείρησαν. Ὁ	δὲ	{βασιλεὺς ἰδὼν τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν,
[5, 12]	μου, καὶ θυσία καθαρά· ὑμεῖς	δὲ	βεβηλοῦτε αὐτό. Πότε ταῦτα ἐξέβη,
[5, 3]	θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα τὴν ἐξέτασιν. Εἰ	δὲ	βούλεσθε καὶ ἀπὸ τῶν παρ´
[5, 5]	λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν διαλεξόμενος. Εἰ	δὲ	βούλεσθε, καὶ τῆς εὐχῆς αὐτῆς
[5, 5]	ἐγὼ, εἶπεν ὁ Θεός. Τετάρτῃ	δὲ	γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς
[5, 8]	ὅρασιν, καί φησιν οὕτω· Κατέλιπε	δὲ	γραφὰς, ὅθεν ἡμῖν τὸ τῆς
[5, 7]	Ἰουδαίων οὕτως ἐκεῖνος ἐκράτει. Εἰπὼν	δὲ	δι´ ἑτέρων πλειόνων ὁ Δανιὴλ,
[5, 8]	ἀφαιρήσεται τὴν ἡγεμονίαν ἅπασαν. Δηλοῦσθαι	δὲ	διὰ τοῦ πρώτου μεγάλου κέρατος
[5, 4]	μὲν διὰ τὰς ἁμαρτίας, τὰς	δὲ	διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς προὔλεγον
[5, 9]	τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον. Ποία	δὲ	δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ ἡ
[5, 9]	μὲν τετρακόσια ἔτη ἔχουσα, ἡ	δὲ	ἑβδομήκοντα, ἡ δὲ τρία καὶ
[5, 5]	καὶ κακώσουσιν ἔτη τετρακόσια. Τὸ	δὲ	ἔθνος, ᾧ ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ
[5, 3]	τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ	δὲ	ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε
[5, 8]	ἔτεσιν ἄρξειν τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι	δὲ	ἐκ τούτων ἕνα τινὰ βασιλέα,
[5, 6]	προλέγει μὲν ὁ Μωϋσῆς, δείκνυσι	δὲ	ἐκβεβηκὸς ὁ Ἱερεμίας· ὁ μὲν
[5, 4]	πόλις ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον ἃ	δὲ	ἐκεῖνοι λέγουσιν, ἐν ῥήμασίν ἐστι
[5, 7]	ἀπὸ τῶν συνιόντων ἀσθενήσουσι. Ταῦτα	δὲ	ἔλεγε δεικνὺς, ὅτι πολλοὶ καὶ
[5, 12]	καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσυνεῖν. Ταῦτα	δὲ	ἔλεγε, τήν τε ἀνάγκην ἡμῶν
[5, 2]	τὰ πάντα κατεῖχε πόλεμος, μᾶλλον	δὲ	ἐμφυλίου παντὸς χαλεπώτερος. Οὐ γὰρ
[5, 2]	μὴ παρατραπῆναι τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ	δὲ	ἐν ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας, ἄρτι
[5, 1]	ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν. Πῶς	δὲ	ἐπ´ ἀνθρώπων ποιούμεθα τὴν ἐξέτασιν;
[5, 10]	ἱερὸν τὸν ναὸν καλῶν, βδέλυγμα	δὲ	ἐρημώσεως τὸν ἀνδριάντα, ὃν ἔστησεν
[5, 9]	αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν. Ἕτερον	δέ	ἐστι χρόνον εἰπεῖν ὅσον ἔμελλε
[5, 7]	ἐν τοσούτοις γενέσθαι κακοῖς. Τίς	δέ	ἐστιν αὕτη; Τοῦ πυρῶσαι, φησὶν,
[5, 10]	προσδοκᾷς; Καὶ ἐπὶ τούτοις. Τί	δέ	ἐστιν, Ἐπὶ τούτοις; Τουτέστι, πρὸς
[5, 8]	κέρατα τοὺς βασιλεύειν μέλλοντας· τὸ	δὲ	ἔσχατον κέρας σημαίνειν τὸν ἔσχατον
[5, 3]	προοιμίοις καὶ ἐν ἀρχῇ, μᾶλλον	δὲ	ἔτι καὶ νῦν, διὰ τὴν
[5, 2]	ὀνόματός εἰσί τισι γνώριμαι. Ἡ	δὲ	εὐτελὴς αὕτη γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα
[5, 8]	καὶ τὰς θυσίας κωλύσειν· γενέσθαι	δὲ	ἐφ´ ἡμέρας χιλίας διακοσίας ἐνενήκοντα.
[5, 5]	ἵνα τὰ μὲν φύγωμεν, τὰ	δὲ	ζηλώσωμεν. ~Εἶτα ἐπειδὴ κατέδραμεν αὐτῶν
[5, 12]	μὲν ὑμέτερα λήψεται τέλος, τὰ	δὲ	ἡμέτερα ἀνθήσει, καὶ πανταχοῦ τῆς
[5, 9]	κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα λάβῃ· νῦν	δὲ	ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου,
[5, 11]	παντὸς ἐρημοῦσθαι τὴν πόλιν· τὸν	δὲ	Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι ἀμήχανον. Συῤῥήξαντες
[5, 2]	μηδὲ νομίσῃς εἶναι πιστήν· ἂν	δὲ	ἴδῃς ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντα, καὶ
[5, 6]	ἐκγόνων ἀπογεύσεται τῶν ἑαυτῆς. Ὁ	δὲ	Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ δηλῶν ὅτι
[5, 11]	ἀναστῆσαι πάλιν οὐκ ἔνι. Ἔστω	δὲ,	Ἰουδαῖοι, ὅτι βασιλεὺς τὸν ναὸν
[5, 12]	Θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν. Ἄλλως	δὲ,	καὶ αὐτὴν τὴν θυσίαν εἴ
[5, 8]	μετὰ ἑταίρων αὐτοῦ τινῶν· σεισμοῦ	δὲ	καὶ κλόνου τῆς γῆς ἐξαίφνης
[5, 2]	θαυμαστὸν μὲν καὶ παράδοξον· τὸ	δὲ	καὶ τὰ παρ´ ἑτέρων γινόμενα
[5, 10]	ἐν αὐτῇ, καὶ τὴν πόλιν	δὲ	καὶ τὸ ἅγιον συνδιαφθαρεῖ σὺν
[5, 11]	τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ. Ὁ	δὲ	καὶ χρήματα ἀνήλωσε, καὶ ἐπιστάτας
[5, 8]	καὶ Μήδων σημαίνειν ἔφασκε, τὰ	δὲ	κέρατα τοὺς βασιλεύειν μέλλοντας· τὸ
[5, 12]	καὶ τὸ κήρυγμα καταλήψεται. Καθαρὰν	δὲ	λέγει θυσίαν, ὡς τῆς προτέρας
[5, 6]	οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ ἀπροσδοκήτως. Λείπεται	δὲ	λοιπὸν τὴν τρίτην ἐπαγαγόντας, καὶ
[5, 1]	τε μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται. Παρέξομεν	δὲ	μάρτυρα τούτων οὐκ ἄγγελον, οὐκ
[5, 11]	γέρουσιν ἡμῶν ἐστι γνώριμον. Ὃ	δὲ	μέλλω νῦν ἐρεῖν, καὶ τοῖς
[5, 10]	μετὰ διωρισμένων χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ	δὲ	μηδένα χρόνον ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ
[5, 5]	τὰς οἰκείας ἁμαρτίας ὁμολογεῖν. Σὺ	δέ	μοι σκόπει καὶ τοῦ δικαίου
[5, 9]	καὶ ὁ ναὸς ἐρημωθήσεται. Σὺ	δέ	μοι σκόπει, ὡς εἰ καὶ
[5, 3]	δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται, οὗτος	δὲ	μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν, τί δήποτε
[5, 5]	ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου· οἱ	δὲ	μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς ἁμαρτήματα ἔλεγον,
[5, 5]	λέγων· Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν· οἱ	δὲ	μυρίων γέμοντες κακῶν, τοὐναντίον ἐποίουν,
[5, 4]	μαρτυροῦσάν μοι καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι	δὲ	οἱ δι´ αὐτῆς μὲν τῆς
[5, 11]	(ἀνθρώπου πάλιν λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ	δὲ	ὄντος τοῦ καθελόντος αὐτῶν τὴν
[5, 3]	τέλος, ἀπίστει καὶ τούτοις· εἰ	δὲ	ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα ἀπὸ τῆς
[5, 8]	τῶν ἐπικειμένων κακῶν ἀπαλλαγή· εἰπὼν	δὲ,	ὅτι Μακάριος ὁ ὑπομείνας εἰς
[5, 1]	τὴν ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ	δὲ	οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων
[5, 11]	τῶν οὐρανῶν δυνατὸς ἦν; τούτου	δὲ	οὐκ ὄντος, ἐναγὴς καὶ ἀκάθαρτος
[5, 3]	τοῖς φιλονεικεῖν βουλομένοις πρόφασις· εἰ	δὲ	οὐχὶ πεντήκοντα μόνον, ἀλλὰ καὶ
[5, 8]	εἰς αὐτοὺς τῆς βασιλείας· οὔτε	δὲ	παῖδας ὄντας αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς
[5, 9]	προφήτην εἶδε τοῦτο προσθέντα. Ταῦτα	δὲ	πάντα, φησὶ, τοῦ Θεοῦ δείξαντος
[5, 3]	μέχρι τήμερόν ἐστι γνώριμον, οὗτος	δὲ	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης θεραπεύεται; Τὰ
[5, 10]	ἡ αἰχμαλωσία ἔσται, προανεφώνησεν. Ὅτι	δὲ	περὶ Ῥωμαίων ταῦτα εἴρηται, καὶ
[5, 11]	ἐν τοῖς οἴκοις ἐκρύπτοντο, οἱ	δὲ	πρὸς τὰς ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ
[5, 7]	καὶ τίνα λήψεται μεταβολήν. Εἴσεσθε	δὲ	σαφέστερον, ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς ὁράσεως,
[5, 9]	καὶ ὁ ναὸς, ἔγραψεν, ὅτι	δὲ	στήσεταί που τὰ τῆς ἐρημώσεως,
[5, 8]	πολλὰ μὲν ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ	δὲ	τελευταῖον αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα
[5, 9]	αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν δουλείαν ταύτην	δὲ	τὴν σήμερον, δι´ ἣν ἅπαντα
[5, 3]	εἶπε μὲν ταῦτα, οὐκ ἐπήγαγε	δὲ	τὸ τέλος. Πολλοὶ γοῦν ἐν
[5, 7]	Περσῶν βασιλέα, τὸν Δαρεῖον, τράγον	δὲ	τὸν τῶν Ἑλλήνων βασιλέα, Ἀλέξανδρον
[5, 8]	καὶ νῦν ἀποδέδεικται ἡμῖν. Τί	δὲ	τοῦτό ἐστιν; Ὅτι καὶ χρόνους
[5, 11]	μὲν ἀρχαῖα καὶ παλαιά· μᾶλλον	δὲ	τοῦτο μὲν τοῖς ἔτι πρεσβυτέροις
[5, 8]	πλούτῳ τε καὶ δόξῃ. Τὸν	δὲ	τράγον δηλοῦν, ὡς ἐξ Ἑλλήνων
[5, 8]	μὲν πρὸς τὴν δύσιν, θεάσασθαι	δὲ	τράγον δι´ ἀέρος φερόμενον· συῤῥήξαντα
[5, 9]	ἔχουσα, ἡ δὲ ἑβδομήκοντα, ἡ	δὲ	τρία καὶ ἥμισυ, τοῦτο ἱκανῶς
[5, 9]	φησι μετὰ ταῦτα· Τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον Δανιὴλ καὶ περὶ τῆς
[5, 8]	τράγον δι´ ἀέρος φερόμενον· συῤῥήξαντα	δὲ	τῷ κριῷ, καὶ τοῖς κέρασι
[5, 12]	ἔλεγε. Καὶ ἀπὸ τῶν προσώπων	δὲ	τῶν προσαγόντων αὐτήν· οὐ γὰρ
[5, 4]	προπορεύσονται ἡμῶν· καὶ τῷ Ἱερεμίᾳ	δὲ	φαίνονται λέγοντες, Τὸν λόγον ὃν
[5, 3]	εἶναι τοῖς πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ	δὲ	Χριστὸς οὐκ ἔγραψε πολιτείαν μόνον,
[5, 10]	οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ. Οὐκ ἐπὶ Κύρου	δὲ	ᾠκοδομήθη, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου
[5, 12]	τῷ μήκει τῶν εἰρημένων, καὶ	δέδοικα	μὴ μάτην καὶ εἰκῆ δόξω
[5, 12]	Παῦλος, ὅτι οὐ δεδόξασται τὸ	δεδοξασμένον,	ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης, τοῦτο
[5, 12]	μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά μου	δεδόξασται	ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν
[5, 12]	ἔλεγεν ὁ Παῦλος, ὅτι οὐ	δεδόξασται	τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης
[5, 5]	Θεὸν, τοῦ ἐκζητῆσαι προσευχὴν, καὶ	δέησιν	ἐν νηστείᾳ καὶ σάκκῳ καὶ
[5, 5]	ἐτόλμησε πρὸ τοῦ διωρισμένου χρόνου	δέησιν	καὶ ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ,
[5, 6]	τῶν ἑξῆς. Ἀλλ´ ὅπερ ἔλεγον·	δεῖ	γὰρ ἐπὶ τὸ προκείμενον πάλιν
[5, 7]	ἠγριώθη, καὶ ἔπαισε τὸν κριὸν	(δεῖ	γὰρ ἐπιτεμεῖν) καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα
[5, 12]	αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ	δεῖ	προσυνεῖν. Ταῦτα δὲ ἔλεγε, τήν
[5, 4]	Ἃ μὲν γὰρ ἐγὼ λέγω,	δείκνυμι	διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν ἐκβεβηκότα,
[5, 10]	καὶ ἠνύσαμεν· νυνὶ δὲ αὐτοὺς	δείκνυμι	οὐχ (ἅπαξ, οὐδὲ δὶς, ἀλλὰ
[5, 6]	δηλοῦντες οἱ τρεῖς παῖδες, καὶ	δεικνύντες	ὅτι διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν
[5, 7]	τὴν Ἀντιόχου βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ	δεικνὺς	ὅτι ἐξ ἑνὸς ἐκείνων τῶν
[5, 12]	Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν·	δεικνὺς	ὅτι, ὅσην ὁ ἥλιος ἐφορᾷ
[5, 6]	οἰκέτου. Καὶ γὰρ καὶ οὗτος	δεικνὺς,	ὅτι οὐδὲν οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων
[5, 7]	μέχρι τοῦ συντελεσθῆναι τὴν ὀργήν·	δεικνὺς	ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς οἰκείας
[5, 10]	τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι αἰχμαλωσίαν, καὶ	δεικνὺς	ὅτι περὶ αὐτῆς ὁ Δανιὴλ
[5, 7]	συνιόντων ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ ἔλεγε	δεικνὺς,	ὅτι πολλοὶ καὶ τῶν ἑστώτων
[5, 6]	τοῦτο προλέγει μὲν ὁ Μωϋσῆς,	δείκνυσι	δὲ ἐκβεβηκὸς ὁ Ἱερεμίας· ὁ
[5, 10]	διδάσκων ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ,	δείκνυσιν	ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς ἡμέρας
[5, 2]	μὲν γὰρ τότε ἐπήγετο τὰ	δεινὰ,	ὅτε ἐῤῥιζώθη, καὶ πανταχοῦ τῆς
[5, 12]	ἵνα μὴ λέγῃς, ὅτι τὰ	δεινὰ	ταῦτα ἃ προέλεγον, ἐπὶ τῆς
[5, 8]	ὅσον μέλλει κατέχειν ταῦτα τὰ	δεινὰ,	φησίν· Ἀπὸ καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελεχισμοῦ.
[5, 7]	ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν κατειληφότων αὐτοὺς	δεινῶν·	καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς πολλοὶ
[5, 4]	τοῖς αὐτῶν. Καὶ ἐχρῆν αὐτοὺς	δεῖξαι,	ὅτι ἀναστήσεται πάλιν ἡ πόλις·
[5, 12]	Ἐνῆν μὲν οὖν μετὰ τούτων	δεῖξαι	πάιν, ὅτι οὔτε θυσία, οὔτε
[5, 1]	τῶν Ἰουδαίων ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι, καὶ	δεῖξαι	παρανομοῦντας αὐτοὺς, ἱκανὰ καὶ τὰ
[5, 6]	νῦν κατεχούσης αὐτοὺς εἰπεῖν, καὶ	δεῖξαι	σαφῶς, πῶς οὐδὲ εἷς προφήτης
[5, 4]	ἐμὸν τοῦτο ἦν, ἀλλ´ ἐκείνων,	δεῖξαι	τοὐναντίον ὅτι ἀναστήσεται. Ἐγὼ μὲν
[5, 7]	Θεὸς, ὥστε αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ	δεῖξαι	τοὺς δοκίμους τοὺς ἐν αὐτοῖς.
[5, 2]	τῶν εἰρημένων, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ	δεῖξαι	ψευδῆ ταύτην εἶναι τὴν προαναφώνησιν;
[5, 4]	καὶ ἐν ἔργοις οὐδὲν ἔχοντες	δεῖξαι	ὧν λέγουσι, κομπάζοντες δὲ ἁπλῶς
[5, 9]	δὲ πάντα, φησὶ, τοῦ Θεοῦ	δείξαντος	αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν, ὥστε τοὺς
[5, 11]	τὴν πόλιν, ἀνάστησον τὸν ναὸν,	δεῖξον	ἡμῖν τὰ ἅγια τῶν ἁγίων,
[5, 6]	ὅθεν ἐξέβημεν ταῦτα εἰπεῖν, καὶ	δείξωμεν	τὰ μέλλοντα καταλήψεσθαι τοὺς Ἰουδαίους
[5, 1]	ποῦ πότοι, καὶ συμπόσια, καὶ	δεῖπνα,	καὶ κῶμοι, καὶ μέθαι, καὶ
[5, 11]	ἔχων περὶ τὴν σπουδὴν ἐκείνην,	δείσας	μὴ περαιτέρω προελθὼν ἐπὶ τὴν
[5, 8]	μετὰ πολλὰς γενεὰς, ἀναστάντι αὐτῷ	δειχθῆναι	κριὸν μέγαν, πολλὰ μὲν ἐκπεφυκότα
[5, 3]	ἐν δυσὶ καὶ τρισὶ, καὶ	δέκα,	καὶ εἴκοσι, καὶ ἑκατὸν, ἀλλὰ
[5, 3]	Εἰ μὲν οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν	δέκα	μόνον ἔτη ἦν, ἢ εἴκοσι,
[5, 2]	τοῦτο εἰργάσατο, ἀλλ´ ἐν οἰκίᾳ,	δέκα	μόνον παρόντων ἀνθρώπων. Ἀλλ´ ὅμως
[5, 12]	ὑποσχόμενος καιρὸν ἐρεῖν, ἐκεῖνο τέως	δέομαι	ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς
[5, 5]	πολλὰ καὶ μεγάλα ἁμαρτήματα εἰς	δεσμωτήριον	ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως, οὐδὲ ἐν
[5, 5]	αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν τοῖς	δεσπόταις,	ἔχοντες καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ
[5, 1]	Θεὸν, καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης	Δεσπότην,	ἀλλ´ ἄνθρωπον ἕνα τῶν πολλῶν.
[5, 9]	κακῶν τότε ἔσται, ὅταν τὸν	Δεσπότην	αὐτῶν ἀνέλωσι. Τοῦτό φησι καὶ
[5, 1]	αὐτὸν τὸν τῆς οἰκουμένης ἁπάσης	Δεσπότην,	τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
[5, 9]	φησὶν, ἀπεκτείνατε, πρόσθετε καὶ αἷμα	δεσποτικόν.	Ὅρα σύμφωνα τὰ νοήματα. Ὁ
[5, 8]	τὰ ἔσχατα τούτων; Καὶ εἶπε·	Δεῦρο	Δανιὴλ, ὅτι ἐμπεφραγμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι
[5, 7]	ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη. Εἶτα ἐκ	δευτέρου	πάλιν αὐτὴν ταύτην τὴν βασιλείαν
[5, 9]	καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ θερμὴν	δέχεσθαι	τὴν ἀκτῖνα, καὶ μὴ πρότερον
[5, 1]	τυγχάνοντες ὦσι, καὶ νοῦν ἔχωμεν,	δεχόμεθα	τὰ ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα· ὥσπερ
[5, 2]	οὐδὲ ἐποίησεν ἀσθενεστέραν· καὶ τὸ	δὴ	θαυμαστὸν καὶ παράδοξον, ὅτι ἐν
[5, 12]	τοῦ Πνεύματος προσάγεται χάριτος. Ἄκουσον	δὴ	καὶ ἑτέρου προφήτου τὸ αὐτὸ
[5, 5]	μετὰ ἀκριβείας πάσης προδιηγόρευται· φέρε	δὴ	καὶ ἐφ´ ἑτέραν τὸν λόγον
[5, 6]	καὶ τῆς κραυγῆς ἀκούσας· οὕτω	δὴ	καὶ ἡμᾶς ἀπάλλαξον τῶν παρόντων
[5, 5]	ἀπὸ τοῦ καιροῦ συμμαχίαν· τοῦτο	δὴ	καὶ ὁ προφήτης ἐποίησεν. Ἐπειδὴ
[5, 1]	καὶ κρατῆρες, καὶ ποτήρια· οὕτω	δὴ	καὶ ὑμεῖς καθ´ ἑκάστην ἡμέραν
[5, 9]	τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν; ~Ὥρα	δὴ	λοιπὸν, εἰ μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν,
[5, 9]	ἱκανῶς ἐντεῦθεν ἡμῖν ἀποδέδεικται. Φέρε	δὴ	λοιπὸν καὶ περὶ ταύτης εἴπωμεν.
[5, 11]	καὶ τὰς ἀγορὰς ἔφευγον· τότε	δὴ	ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα μηδεμία ἀναισχυντίας
[5, 8]	ἔτη τρία κωλύσοντα ἐπιτελεσθῆναι. Καὶ	δὴ	ταῦτα ἡμῶν συνέβη τῷ ἔθνει
[5, 6]	οὐδὲν ἔχομεν δικαίωμα σωτηρίας. Εἰπὼν	δὴ	ταῦτα, καὶ θρηνήσας ἱκανῶς, εἰσάγει
[5, 6]	τὰ γενόμενα ἐν Ἰσραήλ. Ποῖα	δὴ	ταῦτα; Μητέρες παίδων ἀπεγεύσαντο. Καὶ
[5, 6]	μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο μὲν	δὴ	ταύτας δουλείας ὁ λόγος ἀπέδειξε
[5, 5]	ἑτέραν τὸν λόγον ἀγάγωμεν. Ποίαν	δή;	Τὴν ἐν Βαβυλῶνι. Καὶ γὰρ
[5, 10]	ὁ Θεός. ~ιʹ Καὶ πότε	δὴ	τοῦτο γέγονε; πότε ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι
[5, 10]	ἔσται τι μεῖζον κακόν. Ποῖον	δὴ	τοῦτο; Ἐπὶ τὸ ἱερὸν βδέλυγμα
[5, 8]	εἴ τινα χρόνον ὁρίζει. Ποῦ	δὴ	τοῦτο ἔστιν εὑρεῖν; Ἐν τοῖς
[5, 3]	ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα, ἀλλ´ αὐτὸ	δὴ	τοῦτο μάλιστα τὴν δύναμιν ἔδειξε
[5, 12]	οὗτος προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν τοῦτο	δῆλον;	Ἀπό τε τῶν εἰρημένων, ἀπό
[5, 6]	ἵλεω τὸν Θεὸν ἐποίησε· καὶ	δῆλον	ἐκ τῶν ἑξῆς. Ἀλλ´ ὅπερ
[5, 3]	καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε. Πόθεν οὖν	δῆλον	ἔσται, ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ
[5, 11]	ἐρεῖν, καὶ τοῖς σφόδρα νέοις	δῆλόν	ἐστι καὶ καταφανές. Οὐδὲ γὰρ
[5, 4]	προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν, παντί που	δῆλόν	ἐστι τῷ καὶ ὁπωσοῦν εἰς
[5, 3]	κωλυόντων; Οὐκ ἔστιν οὐδείς. Οὐκοῦν	δῆλον,	ὅτι ὁ Χριστὸς οὐχὶ πλάνος
[5, 1]	ὧν σὺ ποιεῖς νῦν. Ὅθεν	δῆλον	ὅτι παρανομεῖς νῦν, κἂν μέλλῃς
[5, 8]	ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ ἀπαράλλακτον ἐποίησε	δῆλον.	Φησὶ γὰρ, ἐν Σούσοις τῇ
[5, 8]	καὶ δόξῃ. Τὸν δὲ τράγον	δηλοῦν,	ὡς ἐξ Ἑλλήνων τις ὁ
[5, 6]	ἀριθμῷ βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν αὐτὸ	δηλοῦντες	οἱ τρεῖς παῖδες, καὶ δεικνύντες
[5, 8]	καὶ ἀφαιρήσεται τὴν ἡγεμονίαν ἅπασαν.	Δηλοῦσθαι	δὲ διὰ τοῦ πρώτου μεγάλου
[5, 6]	Ὁ δὲ Ἱερεμίας τοῦτο αὐτὸ	δηλῶν	ὅτι ἐξέβη, ἔλεγε· Χεῖρες γυναικῶν
[5, 8]	καὶ μικρόν τι πρός. Εἶτα	δηλῶν	ὅτι κατάλυσις ἔσται τῶν κακῶν
[5, 7]	νότον καὶ πρὸς ἀνατολήν. Καὶ	δηλῶν	ὅτι τὴν Ἰουδαϊκὴν καθεῖλε πολιτείαν,
[5, 10]	ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ	δηλῶν	σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει τινὰ
[5, 10]	τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν ἔτη.	Δηλῶν	τοίνυν, ὅτι οὐκ ἐκείνην λέγει
[5, 2]	θηρίων ὀδόντες, καὶ πελάγη, καὶ	δημεύσεις,	καὶ ἕτερα μυρία βασανιστήρια οὐδὲ
[5, 1]	πόλιν καθεῖλε, τότε σου τὸν	δῆμον	διεσκόρπισε, τότε τὸ ἔθνος πανταχοῦ
[5, 2]	Διατί μὴ ἐπράθη τοῦτο (τριακοσίων	δηναρίων,	καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν τοίνυν
[5, 3]	δὲ μόνος προσκυνεῖται; Πάλιν, τί	δήποτε	πολλῶν εἰσαγαγόντων πολιτείαν καινὴν καὶ
[5, 8]	τὴν δύσιν, θεάσασθαι δὲ τράγον	δι´	ἀέρος φερόμενον· συῤῥήξαντα δὲ τῷ
[5, 12]	διὰ καπνοῦ καὶ κνίσσης, οὐδὲ	δι´	αἱμάτων καὶ λύτρων, ἀλλὰ διὰ
[5, 4]	καὶ συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι δὲ οἱ	δι´	αὐτῆς μὲν τῆς ἐκβάσεως τῶν
[5, 7]	Ἰουδαϊκὴν καθεῖλε πολιτείαν, φησί· Καὶ	δι´	αὐτὸν θυσία ἐταράχθη παραπτώματι. Καὶ
[5, 3]	οὖν καὶ ἐγένετο. Ἀνέμειναν, καὶ	δι´	αὐτῶν τῶν πραγμάτων ἐδηλοῦτο ἡ
[5, 12]	οὐ δι´ ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ	δι´	ἐκείνους τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα παρ´
[5, 7]	οὕτως ἐκεῖνος ἐκράτει. Εἰπὼν δὲ	δι´	ἑτέρων πλειόνων ὁ Δανιὴλ, ὅσα
[5, 9]	δουλείαν ταύτην δὲ τὴν σήμερον,	δι´	ἣν ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ
[5, 7]	Εἶτα φησὶ καὶ τὴν αἰτίαν,	δι´	ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς
[5, 12]	τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,	δι´	οὗ καὶ μεθ´ οὗ τῷ
[5, 12]	Καὶ γὰρ τὰ εἰρημένα οὐ	δι´	ὑμᾶς εἴρηται, ἀλλὰ δι´ ἐκείνους
[5, 6]	ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο τὰ πλημμελήματα	δι´	ὧν ἔπαθον, λοιπὸν ἐπὶ τοὺς
[5, 12]	ἔσται λοιπόν. Μάλιστα μὲν γὰρ	διὰ	ῆς κατὰ τὴν πόλιν κατασκαφῆς
[5, 12]	καὶ μόνη καθαρά. Οὐ γὰρ	διὰ	καπνοῦ καὶ κνίσσης, οὐδὲ δι´
[5, 11]	ὅτι ψήφῳ Θεοῦ πολεμοῦσι, κελευούσῃ	διὰ	παντὸς ἐρημοῦσθαι τὴν πόλιν· τὸν
[5, 7]	ἀκούσαντες αὐτῆς τῆς ὁράσεως, ἣν	διὰ	παραβολῆς ἡμῖν ὁ προφήτης ἀπήγγειλε,
[5, 4]	αὐτοῖς ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς μὲν	διὰ	τὰς ἁμαρτίας, τὰς δὲ διὰ
[5, 7]	τοῦ ἐκλευκᾶναι ἕως καιροῦ πέρατος.	Διὰ	ταῦτα γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν ὁ
[5, 1]	λόγος εἰς δόξαν Χριστοῦ συντείνων.	Διὰ	ταῦτα καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ προθυμότερον
[5, 6]	αὐτῆς ἐπιβῆναι ἐπὶ τοῦ βήματος	διὰ	τὴν ἁπαλότητα καὶ τὴν τρυφερότητα,
[5, 3]	μᾶλλον δὲ ἔτι καὶ νῦν,	διὰ	τὴν εὐσέβειαν μισοῦνται, ἐκβάλλονται τῶν
[5, 12]	τῆς προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ	διὰ	τὴν οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ διὰ
[5, 7]	ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ	διὰ	τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ τὴν
[5, 4]	Τίνος ἕνεκεν καὶ διὰ τί;	Διὰ	τὴν πολλὴν αὐτῶν ἀγνωμοσύνην καὶ
[5, 12]	διὰ τὴν οἰκείαν φύσιν, ἀλλὰ	διὰ	τὴν προαίρεσιν τῶν προσαγόντων. Διὰ
[5, 6]	ἡμᾶς ἀπάλλαξον τῶν παρόντων κακῶν	διὰ	τὴν φιλανθρωπίαν σου μόνην· ἕτερον
[5, 5]	καταποντισμὸν τῶν Αἰγυπτίων λέγων, τὸν	διὰ	τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν ἐν
[5, 12]	δι´ αἱμάτων καὶ λύτρων, ἀλλὰ	διὰ	τῆς τοῦ Πνεύματος προσάγεται χάριτος.
[5, 11]	καθάπερ τινὰς δραπέτας καὶ μαστιγίας,	διὰ	τῆς τοῦ σώματος πηρώσεως ἅπασι
[5, 3]	τὴν δύναμιν ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ.	Διὰ	τί γὰρ, εἰπέ μοι, τριῶν
[5, 4]	προφήτας ἄνωθεν. Τίνος ἕνεκεν καὶ	διὰ	τί; Διὰ τὴν πολλὴν αὐτῶν
[5, 9]	ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν	διὰ	τὸ μέλλον ἔσεσθαι τόλμημα. Εἶτά
[5, 5]	διὰ τοὺς προγόνους τοὺς ἄνωθεν,	διὰ	τὸν Ἀβραὰμ, διὰ τὸν Ἰσαὰκ,
[5, 5]	τὸν Ἀβραὰμ, διὰ τὸν Ἰσαὰκ,	διὰ	τὸν Ἰακώβ. Ἐκείνοις ἐπηγγείλατο, φησὶ,
[5, 5]	τοὺς ἄνωθεν, διὰ τὸν Ἀβραὰμ,	διὰ	τὸν Ἰσαὰκ, διὰ τὸν Ἰακώβ.
[5, 3]	τούτων, ἱκανὴν παραμυθίαν ἔχοντες τὸ	διὰ	τὸν Χριστὸν ταῦτα πάσχειν. Τίς
[5, 8]	τὴν ἡγεμονίαν ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ	διὰ	τοῦ πρώτου μεγάλου κέρατος τοῦ
[5, 3]	ὑμᾶς πιστώσεται ἡ ἔκβασις, καὶ	διὰ	τοῦ τέλους εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε
[5, 5]	τούτους ταῦτα λέγω, φησὶν, ἀλλὰ	διὰ	τοὺς προγόνους τοὺς ἄνωθεν, διὰ
[5, 11]	ἀκάθαρτος ἦν ἡ θυσία ὑμῶν.	Διὰ	τοῦτο γοῦν οἱ παῖδες Ἀαρὼν
[5, 12]	διὰ τὴν προαίρεσιν τῶν προσαγόντων.	Διὰ	τοῦτο ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά μοί
[5, 3]	τὸν Χριστὸν καὶ παράνομόν τινα,	διὰ	τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν παρ´
[5, 5]	μέλλει συνάγειν, καὶ ποῦ συνάγειν;	Διὰ	τοῦτο καὶ ὁ Δανιὴλ οὐ
[5, 9]	τὸ χρῖσμα, στῆσαι τὰς ὁράσεις.	Διὰ	τοῦτο ὁ Χριστὸς ἔλεγεν· Ὁ
[5, 4]	πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου προηγόρευται.	Διὰ	τοῦτο οὐδὲ ἁπλῶς ἐν τόμῳ
[5, 8]	εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας τῆς ἀνέσεως.	Διὰ	τοῦτο οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ὁ
[5, 5]	οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι δικαίωμα σωτηρίας,	(διὰ	τοῦτο τῶν προγόνων μέμνημαι. Καὶ
[5, 3]	τῶν οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο δογμάτων.	Διὰ	τοῦτό φησιν, Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις
[5, 10]	Καὶ ἕως συντελείας, φησὶν, ἐρήμωσις.	Διὰ	τοῦτό φησιν ὁ Χριστὸς, μετὰ
[5, 10]	ἥξομεν ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν ταύτην.	Διὰ	τοῦτό φησιν, Οἰκοδομηθήσεται πλατεῖα καὶ
[5, 5]	αὐτοῦ τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ	διὰ	τούτους ταῦτα λέγω, φησὶν, ἀλλὰ
[5, 7]	καὶ ὅτι διελθόντες οἱ Ἰουδαῖοι	διὰ	τούτων ἁπάντων, τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως,
[5, 4]	μὲν γὰρ ἐγὼ λέγω, δείκνυμι	διὰ	τῶν ἔργων αὐτῶν ἐκβεβηκότα, καὶ
[5, 6]	τρεῖς παῖδες, καὶ δεικνύντες ὅτι	διὰ	τῶν ἔργων αὐτῶν ἐξέβη τὸ
[5, 11]	ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν, εὐθέως	διὰ	τῶν ἔργων ἐδήλου, ὅτε αἱ
[5, 12]	γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως, ὅταν ἡ	διὰ	τῶν ἔργων ἐπίδειξις μὴ συμβαίνῃ
[5, 1]	ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐπειδὴ γὰρ	διὰ	τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ ἠθέλησας αὐτοῦ
[5, 1]	ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι τὴν δύναμιν,	διὰ	τῶν κολάσεων καὶ τῶν τιμωριῶν
[5, 4]	διὰ τὰς ἁμαρτίας, τὰς δὲ	διὰ	φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν αὐτοῖς προὔλεγον οἱ
[5, 3]	πολλῶν γενόμενον, εἰς τὴν τοῦ	διαβόλου	περιετρέπετο κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν
[5, 3]	ξένην, οἷον Ζήνων, Πλάτων, Σωκράτης,	Διαγόρας,	Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι μύριοι· ἀλλ´
[5, 12]	τὰς πονηρὰς φεύξωνται τῶν Ἰουδαίων	διαγωγὰς	καὶ συναγωγὰς, τάς τε ἐν
[5, 7]	καὶ τὴν τῶν τεσσάρων βασιλέων	διαδοχὴν,	Καὶ ἐν τῷ ἰσχῦσαι αὐτὸν,
[5, 8]	τέσσαρα κλίματα ἀποστροφὴν ἑκάστου, τοὺς	διαδόχους	μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πρώτου
[5, 8]	αὐτῶν τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν Παλαιὰν	Διαθήκην	παραφράσαντα πᾶσαν· ὃς μετὰ τὴν
[5, 5]	φησιν, εἰπὼν, Ὁ φυλάσσων τὴν	διαθήκην	σου, καὶ τὸ ἔλεός σου
[5, 5]	καὶ θαυμαστὸς, ὁ φυλάσσων τὴν	διαθήκην	σου, καὶ τὸ ἔλεός σου
[5, 7]	αὐτὸν βδέλυγμα, καὶ τοὺς ἀνομοῦντας	διαθήκην,	τουτέστι τοὺς παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων,
[5, 8]	τῆς θυσίας ταύτης, ἡμέραι χίλιαι	διακόσιαι	ἐνενήκοντα, ὅπερ ἐστὶν ἔτη τρία
[5, 8]	τριακοσίας τριάκοντα πέντε· ταῖς χιλίαις	διακοσίαις	ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε προσθείς. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 8]	γενέσθαι δὲ ἐφ´ ἡμέρας χιλίας	διακοσίας	ἐνενήκοντα. Ταῦτα μὲν ἰδεῖν ἐν
[5, 3]	φησὶν, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἰουδαίους	διαλέγομαι,	τοὺς μεγάλην περὶ τῶν δαιμόνων
[5, 3]	ἡ Παλαιὰ περὶ τοῦ Θεοῦ	διαλεγομένη	πρὸς Ἰουδαίους ποιεῖ λέγουσα οὕτως·
[5, 5]	Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν τὸν Ἀβραὰμ	διαλεγόμενος,	οὕτω πώς φησι· Γινώσκων γνώσῃ.
[5, 7]	Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου	(διαλεγόμενος,	φησί· Καὶ ἰδοὺ τράγος αἰγῶν
[5, 1]	ἱκανὰ καὶ τὰ τῇ προτέρᾳ	διαλέξει	πρὸς τὴν ἀγάπην ὑμῶν εἰρημένα.
[5, 1]	ἡρπάσαμεν καὶ ἀπὸ τῆς προτέρας	διαλέξεως.	Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον ἦν ἡμῖν
[5, 5]	τῷ Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν	διαλεξόμενος.	Εἰ δὲ βούλεσθε, καὶ τῆς
[5, 8]	τοῦ πρώτου βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ	διαμερισμὸν	εἰς αὐτοὺς τῆς βασιλείας· οὔτε
[5, 6]	εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε μικρὸν ὑμῶν	διαναπαῦσαι	τὴν διάνοιαν ἀπὸ τῶν συνεχῶν
[5, 9]	ἣν ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ	διανάστητέ	μοι νῦν· οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ
[5, 6]	ὥστε μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν	διάνοιαν	ἀπὸ τῶν συνεχῶν ἀγωνισμάτων καμοῦσαν.
[5, 2]	τῆς πίστεως καταβληθείσης, καὶ τῆς	διανοίας	τῶν ἀκουόντων ἁπαλωτέρας οὔσης, τοσούτους
[5, 7]	καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ ἐν	διαρπαγῇ	ἡμερῶν· καὶ ἐν τῷ ἀσθενῆσαι
[5, 11]	ὁ ἅγιος βεβούλευται, φησὶ, τίς	διασκεδάσει;	καὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ τὴν
[5, 2]	Θεοῦ, πανταχοῦ τὴν φήμην ταύτην	διασπείραντος;	Ταῦτα οὖν ἀνθρωπίνης δυνάμεως, εἰπέ
[5, 12]	τέως δέομαι ὑμῶν, τοὺς ἀδελφοὺς	διασῶσαι	τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς πλάνης,
[5, 2]	οἱ μαθηταὶ τῷ γενομένῳ, λέγοντες·	Διατί	μὴ ἐπράθη τοῦτο (τριακοσίων δηναρίων,
[5, 1]	ἅπαντες, οἱ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας	διατρίβοντες,	προσεδόκων ἀπολήψεσθαι τὴν ἑαυτῶν πόλιν,
[5, 4]	ἀρκέσαι τοῦ χρόνου καὶ μὴ	διαφθαρῆναι	ῥᾳδίως, ἀλλ´ ἀναμεῖναι τὴν ἔκβασιν
[5, 1]	καὶ συμβουλὴ, καὶ παράκλησις, καὶ	διδασκαλία,	καὶ λόγος εἰς δόξαν Χριστοῦ
[5, 2]	τὸ δὲ ἐν ἀρχῇ τῆς	διδασκαλίας,	ἄρτι τῆς πίστεως καταβληθείσης, καὶ
[5, 3]	ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς	διδασκαλίας	εἰσήγαγον τὸν τρόπον. Ἐπεὶ οὖν
[5, 10]	περαιτέρω προάγων τὸν χρόνον, εἶτα	διδάσκων	ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν
[5, 1]	τότε τὸ ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε·	διδάσκων	ὅτι ἀνέστη καὶ ζῇ, καὶ
[5, 5]	τὴν κάκωσιν· Τὰ ἄχυρα οὐ	δίδοται	τοῖς οἰκέταις σου, φησὶ, καὶ
[5, 11]	λέγωσιν, ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες	διεκώλυσαν,	ἀλλ´ ἡνίκα τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο,
[5, 3]	προφητῶν οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς	διελέγετο,	ἀλλ´ ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τὴν
[5, 3]	τιμιώτερα, ἀλλ´ ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας	διελέγετο	τοὺς οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας,
[5, 8]	προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ περὶ ταύτης	διελέχθη	τῆς αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης, τὴν
[5, 7]	τῶν καιρῶν μεταβολὴν, καὶ ὅτι	διελθόντες	οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων ἁπάντων,
[5, 6]	τῶν ἁμαρτημάτων ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ	διελύσαντο	τὰ πλημμελήματα δι´ ὧν ἔπαθον,
[5, 12]	μὴ μάτην καὶ εἰκῆ δόξω	διενοχλεῖν.	Διόπερ αὐτὸ εἰς ἕτερον ὑμῖν
[5, 9]	δὴ λοιπὸν, εἰ μὴ δοκοῦμεν	διενοχλεῖν,	ἐπ´ αὐτὸ τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν,
[5, 2]	ἔλαβε τέλος ἡ προφητεία, ἢ	διέπεσεν;	Ἐρώτησον τὸν Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις
[5, 1]	καθεῖλε, τότε σου τὸν δῆμον	διεσκόρπισε,	τότε τὸ ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε·
[5, 3]	καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ	διεσκορπίσθησαν.	Καὶ μετ´ ἐκεῖνον ἀνέστη Ἰούδας
[5, 5]	ἐκ πάντων τῶν τόπων, οὗ	διέσπειρα	ὑμᾶς ἐκεῖ, φησὶ Κύριος, καὶ
[5, 1]	διεσκόρπισε, τότε τὸ ἔθνος πανταχοῦ	διέσπειρε·	διδάσκων ὅτι ἀνέστη καὶ ζῇ,
[5, 2]	τρόπαια πολλὰ ἔστησαν, καὶ ἔθνη	διέσωσαν,	καὶ πόλεις ἀνέστησαν, καὶ προσόδους
[5, 7]	βιβλίου καὶ τὰ μεταξὺ πάντα	διηγησάμενος,	ὅσα οἱ Πτολεμαῖοι καὶ οἱ
[5, 10]	ταῦτα ὁ Ἔσδρας ἡμῖν ἀκριβῶς	διηγήσατο.	Ἂν τοίνυν ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ
[5, 5]	Ἤκουσας πῶς καὶ αὕτη δουλεία	διηγόρευται,	καὶ ὁ προφήτης οὐκ ἐτόλμησε
[5, 7]	τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως πάλιν	διηγούμενος·	καὶ ἐν αἰχμαλωσίᾳ, καὶ ἐν
[5, 7]	δοκίμους τοὺς ἐν αὐτοῖς. Εἶτα	διηγούμενος	τοῦ βασιλέως τὴν δύναμιν αὐτοῦ
[5, 4]	δὲ ἁπλῶς καὶ εἰκῆ, αὐτοὶ	δίκαιοι	ταύτην παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν εἰσίν.
[5, 5]	ποιοῦντες ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ τοῖς	δικαίοις	ἔθος μετὰ τὰ δικαιώματα μετριάζειν,
[5, 9]	ἀγαγεῖν δικαιοσύνην αἰώνιον. Ποία δὲ	δικαιοσύνη	αἰώνιος, ἀλλ´ ἢ ἡ παρὰ
[5, 7]	παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη χαμαὶ ἡ	δικαιοσύνη.	Καὶ ἐποίησε, καὶ εὐωδώθη. Εἶτα
[5, 9]	ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν	δικαιοσύνην	αἰώνιον. Ποία δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος,
[5, 5]	δέ μοι σκόπει καὶ τοῦ	δικαίου	τὴν ἀρετὴν, καὶ τῶν Ἰουδαίων
[5, 5]	Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν ἔχουσιν οὗτοι	δικαίωμα	σωτηρίας, (διὰ τοῦτο τῶν προγόνων
[5, 6]	μόνην· ἕτερον γὰρ οὐδὲν ἔχομεν	δικαίωμα	σωτηρίας. Εἰπὼν δὴ ταῦτα, καὶ
[5, 5]	τοῖς δικαίοις ἔθος μετὰ τὰ	δικαιώματα	μετριάζειν, οὕτω τοῖς πονηροῖς μετὰ
[5, 12]	τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας, σωφρόνως καὶ	δικαίως	ζήσωμεν. Πάλιν ὁ Χριστὸς τῇ
[5, 4]	πόλις· ἐπεὶ καὶ ἐν τοῖς	δικαστηρίοις	οὕτως ὁρῶμεν γινομένας τὰς ἀποδείξεις.
[5, 3]	αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ τῶν αὐτῶν	δικαστῶν,	ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται, οὗτος δὲ
[5, 5]	ὁ προφήτης ἐποίησεν. Ἐπειδὴ γὰρ	δίκην	ἔδωκαν, οὐκ ἀξίαν μὲν τῶν
[5, 6]	εἰπὼν ἃς ἥμαρτον, καὶ τὴν	δίκην	ἣν ὑπέμειναν εἰς μέσον ἀγαγὼν,
[5, 8]	ἑκάστην ἡμέραν τῷ Θεῷ θύειν·	διὸ	τὴν θυσίαν ἐκείνην ἐνδελεχισμὸν ἐκάλει.
[5, 8]	ἔσχατον βασιλέα τὸν μέλλοντα (τούτων	διοίσειν	ἁπάντων πλούτῳ τε καὶ δόξῃ.
[5, 12]	μάτην καὶ εἰκῆ δόξω διενοχλεῖν.	Διόπερ	αὐτὸ εἰς ἕτερον ὑμῖν ὑποσχόμενος
[5, 10]	αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ, οὐδὲ	δὶς,	ἀλλὰ καὶ τρὶς ἐπιχειρήσαντας καὶ
[5, 8]	κριῷ, καὶ τοῖς κέρασι πλήξαντα	δὶς	καταβαλεῖν αὐτὸν ἐπὶ τῆς γῆς
[5, 8]	ἔσται, ὃς τῷ Πέρσῃ συμβαλὼν	δὶς,	κρατήσει τῇ μάχῃ καὶ ἀφαιρήσεται
[5, 3]	μόνον, ἀλλὰ καὶ ἑκατὸν, καὶ	δὶς	τοσαῦτα, καὶ τρὶς, καὶ πολλῷ
[5, 3]	τῶν ἐκβαινόντων πραγμάτων. Ἦλθον γὰρ	διχάσαι,	φησὶν, ἄνθρωπον κατὰτοῦ πατρὸς αὐτοῦ,
[5, 9]	ἀναστήσεται πάλιν, οὐδὲ χρόνον γράψαι	διωρισμένον·	ἀλλ´ ἐπειδὴ συνεῖδε τὸν προφήτην
[5, 5]	προφήτης οὐκ ἐτόλμησε πρὸ τοῦ	διωρισμένου	χρόνου δέησιν καὶ ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν
[5, 10]	φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται μετὰ	διωρισμένων	χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ δὲ μηδένα
[5, 1]	τε ἀκριβέστερον εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ	δόγματα,	ἐκεῖνοί τε μειζόνως ἀσεβοῦντες ἁλώσονται.
[5, 3]	τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἀναλόγισαι πόσοι	δόγματα	ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν παρ´ Ἕλλησι, καὶ
[5, 1]	Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι μειζόνως τὰ οἰκεῖα	δόγματα·	φέρε ἐκ περιουσίας καὶ τοῦτο
[5, 3]	ἀπὸ τῶν οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο	δογμάτων.	Διὰ τοῦτό φησιν, Ἐγενόμην τοῖς
[5, 9]	ἢ ἡ παρὰ τοῦ Χριστοῦ	δοθεῖσα;	Καὶ τοῦ σφραγίσαι ὅρασιν καὶ
[5, 10]	καὶ ἕως συντελείας καιροῦ συντέλεια	δοθήσεται	ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν δὲ
[5, 1]	Κυρίου, λόγια ἁγνά· ἀργύριον πεπυρωμένον	δοκίμιον	τῇ γῇ. Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς,
[5, 7]	αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι τοὺς	δοκίμους	τοὺς ἐν αὐτοῖς. Εἶτα διηγούμενος
[5, 9]	~Ὥρα δὴ λοιπὸν, εἰ μὴ	δοκοῦμεν	διενοχλεῖν, ἐπ´ αὐτὸ τὸ ζητούμενον
[5, 4]	τοὺς προφήτας τρέψομαι, οἷς μάλιστα	δοκοῦσι	πιστεύειν· καὶ ἀπ´ ἐκείνων ποιήσομαι
[5, 7]	οἱ στρατηγοὶ τούτων εἰργάσαντο, τοὺς	δόλους,	τὰς νίκας, τὰς στρατείας, τὰς
[5, 12]	μεθ´ οὗ τῷ Πατρὶ ἡ	δόξα,	ἅμα τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ
[5, 3]	μεγάλην περὶ τῶν δαιμόνων ἔχοντας	δόξαν,	τῇ ἀσθενείᾳ αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον
[5, 1]	καὶ διδασκαλία, καὶ λόγος εἰς	δόξαν	Χριστοῦ συντείνων. Διὰ ταῦτα καὶ
[5, 11]	πόλιν, ἀμήχανον τὰ τῇ θείᾳ	δόξαντα	ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην παρατρέψαι ποτέ.
[5, 8]	διοίσειν ἁπάντων πλούτῳ τε καὶ	δόξῃ.	Τὸν δὲ τράγον δηλοῦν, ὡς
[5, 12]	τὸ δεδοξασμένον, ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης	δόξης,	τοῦτο καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες (ἂν
[5, 12]	δέδοικα μὴ μάτην καὶ εἰκῆ	δόξω	διενοχλεῖν. Διόπερ αὐτὸ εἰς ἕτερον
[5, 5]	σποδῷ. Ἤκουσας πῶς καὶ αὕτη	δουλεία	διηγόρευται, καὶ ὁ προφήτης οὐκ
[5, 5]	ὁ ἀσθενῶν. Μία μὲν αὕτη	δουλεία	μετὰ ἀκριβείας πάσης προδιηγόρευται· φέρε
[5, 9]	τὴν παροῦσαν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν	δουλείαν	ταύτην δὲ τὴν σήμερον, δι´
[5, 6]	ἁπάσης. Δύο μὲν δὴ ταύτας	δουλείας	ὁ λόγος ἀπέδειξε μετὰ προφητείας
[5, 5]	τετρακόσια ἔτη· τὸν τρόπον τῆς	δουλείας,	ὅτι οὐχ ἁπλῶς δουλώσουσιν, ἀλλὰ
[5, 5]	τὴν ἀπόδειξιν. ~εʹ Τρεῖς γοῦν	δουλείας	ὑπέμειναν χαλεπωτάτας οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ
[5, 5]	Τὸ δὲ ἔθνος, ᾧ ἐὰν	δουλεύσωσι,	κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν ὁ Θεός.
[5, 5]	καὶ, Τὸ ἔθνος ᾧ ἐὰν	δουλεύσωσι,	κρινῶ ἐγώ· τὸν καταποντισμὸν τῶν
[5, 6]	γεγραμμένη ἐν τῷ νόμῳ Μωσέως	δούλου	τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἡμάρτομεν. Ποία
[5, 9]	τὸ μέτρον τῶν πατέρων ὑμῶν.	Δούλους,	φησὶν, ἀπεκτείνατε, πρόσθετε καὶ αἷμα
[5, 5]	σου, καὶ οὐκ ἠκούσαμεν τῶν	δούλων	σου τῶν προφητῶν. Μία γὰρ
[5, 5]	ἵνα μάθῃς, τί ἔστι τὸ,	Δουλώσουσι	καὶ κακώσουσι, καὶ, Τὸ ἔθνος
[5, 5]	τῆς δουλείας, ὅτι οὐχ ἁπλῶς	δουλώσουσιν,	ἀλλὰ καὶ κακώσουσιν. Ἄκουε γοῦν
[5, 5]	ἐν γῇ οὐκ ἰδίᾳ· καὶ	δουλώσουσιν	αὐτὸ, καὶ κακώσουσιν ἔτη τετρακόσια.
[5, 11]	σώματι, πανταχοῦ περιῆγε καθάπερ τινὰς	δραπέτας	καὶ μαστιγίας, διὰ τῆς τοῦ
[5, 11]	τὸν ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ	δρασσόμενος	τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ
[5, 3]	οἷοι ἐκεῖνοι, καὶ μὴ θείᾳ	δυνάμει	πάντα ἐργάζεται, μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ
[5, 3]	ὁ πάντα συγκρατῶν, καὶ ἀποῤῥήτῳ	δυνάμει	τὰ καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν πράγματα·
[5, 6]	τοὺς ἀνθρώπους περιελθὼν, οὐδένα ἑώρα	δυνάμενον	ἵλεω ποιῆσαι τὸν Θεὸν, πρὸς
[5, 4]	γράφει, ἀλλ´ ἐν τόμῳ καινῷ,	δυναμένῳ	πρὸς τὸ μῆκος ἀρκέσαι τοῦ
[5, 2]	ἀλλ´ ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ	δυνάμεως	γίνεται. ~γʹ Καὶ ὅτι τοῦτό
[5, 2]	ταύτην διασπείραντος; Ταῦτα οὖν ἀνθρωπίνης	δυνάμεως,	εἰπέ μοι, τὸ τοιαῦτα προαναφωνεῖν;
[5, 11]	τὰ τῇ θείᾳ δόξαντα ψήφῳ	δύναμιν	ἀνθρωπίνην παρατρέψαι ποτέ. Ἃ γὰρ
[5, 7]	Εἶτα διηγούμενος τοῦ βασιλέως τὴν	δύναμιν	αὐτοῦ ἐκείνου, (φησί· Καὶ ποιήσει
[5, 1]	οὐκ ἠθέλησας αὐτοῦ γνῶναι τὴν	δύναμιν,	διὰ τῶν κολάσεων καὶ τῶν
[5, 3]	αὐτὸ δὴ τοῦτο μάλιστα τὴν	δύναμιν	ἔδειξε τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τί
[5, 7]	καὶ ἐγὼ ἤμην συνιών. Τὴν	δύναμιν	λέγει τὴν Περσικὴν, καὶ τὴν
[5, 3]	ἐδηλοῦτο ἡ θεία καὶ ἄμαχος	δύναμις,	καὶ τὸ σόφισμα τοῦτο καὶ
[5, 3]	οὕτω κρατήσει τοῦ κηρύγματος ἡ	δύναμις	ὡς καὶ πατέρων παῖδας ὑπερορᾷν,
[5, 3]	ταῦτα καὶ εἰδέναι καὶ κατασκευάσαι	δυνατὸν,	εἴ γε ἄνθρωπος ἦν εἷς
[5, 11]	ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ τῶν οὐρανῶν	δυνατὸς	ἦν; τούτου δὲ οὐκ ὄντος,
[5, 11]	τοῦ Θεοῦ ψῆφοι πάντων εἰσὶ	δυνατώτεραι,	καὶ ἰσχυρὰ τὰ ἔργα τῶν
[5, 3]	δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ	δυνήσεσθε	καταλῦσαι αὐτὸ, μή ποτε καὶ
[5, 1]	ποιοῦσι νῦν· οὕτω καὶ σὺ	δυνήσῃ	τὸν Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον γὰρ
[5, 7]	ὅτι μεταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων	δυνήσονται	ἀναπνεῦσαι καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν
[5, 10]	ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα	δύο.	Ἐνταῦθά μοι μετὰ ἀκριβείας προσέχετε·
[5, 6]	ἄνωθεν προηγορευμένα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης.	Δύο	μὲν δὴ ταύτας δουλείας ὁ
[5, 3]	ὅπερ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ πεποίηκε,	δύο	παρασκευάσας λῃστὰς μετ´ αὐτοῦ σταυρωθῆναι,
[5, 10]	Ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες ἑξήκοντα	δύο	τετρακόσια ὀγδοηκοντατρία ἔτη· ἑβδομάδας γὰρ
[5, 8]	στόμα, καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ τὰς	δύο	χεῖρας· τινὸς δὲ ἁπτομένου αὐτοῦ
[5, 3]	μιᾷ μόνῃ οἰκίᾳ, οὐδὲ ἐν	δυσὶ	καὶ τρισὶ, καὶ δέκα, καὶ
[5, 12]	νομίσῃς, ὅτι ἐν μιᾷ καὶ	δυσὶ	καὶ τρισὶ πόλεσι τὰ τῆς
[5, 8]	Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν πρὸς τὴν	δύσιν,	θεάσασθαι δὲ τράγον δι´ ἀέρος
[5, 12]	ἀλλ´, Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι	δυσμῶν·	δεικνὺς ὅτι, ὅσην ὁ ἥλιος
[5, 12]	ἀλλ´ Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι	δυσμῶν	τὴν θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν.
[5, 12]	ὅτι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι	δυσμῶν	τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν
[5, 7]	συνεχεῖς θυσίας τὰς καθημερινάς· καὶ	δώσουσιν	εἰς αὐτὸν βδέλυγμα, καὶ τοὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009