Page
[599]	δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους·	Ω	φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος
[600]	ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει,	ὦ	Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι οἷός
[611]	ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ,	ὦ	Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ
[621]	ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως,	ὦ	Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ
[612]	~Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	ὦ	Γλαύκων, νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν
[606]	ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον,	ὦ	Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς
[609]	~(Εννόει γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,	ὦ	Γλαύκων, ὅτι οὐδ’ ὑπὸ τῆς
[615]	κάλλος. τὰ μὲν οὖν πολλά,	~ὦ	Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ
[600]	μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι,	ὦ	Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν
[600]	οὐδὲν λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος,	ὦ	Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ Ομήρου
[608]	~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών,	ὦ	φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος
[618]	τούτων. ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν,	ὦ	φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος
[607]	κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε μή,	ὦ	φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ ποτέ
[607]	οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ,	ὦ	φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς
[598]	δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι	ὦ	φίλε, τόδε δεῖ περὶ πάντων
[602]	ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ·	ᾧ	δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς
[609]	ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων,	ᾧ	ἔστι μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ
[611]	ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου ἐν	ᾧ	νῦν ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας
[609]	τούτων προσγένηται, πονηρόν τε ποιεῖ	ᾧ	~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν
[603]	αὖ ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο	ᾧ	προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως μιμητική,
[617]	ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον	ᾧ	συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ
[610]	τι ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’	ᾧ	~τέτακται. ~Σχολῇ γ’ ἔφη, ὥς
[614]	εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον, ἐν	ᾧ	τῆς τε γῆς ~δύ’ εἶναι
[601]	κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ χρείᾳ	ᾧ	~χρῆται· οἷον αὐλητής που αὐλοποιῷ
[603]	ἢ σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή.	~Ωδε	δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους
[598]	ἔτι διόρισον. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.	~Ωδε·	κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου αὐτὴν
[613]	ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ	ὧδε	ἔχει, εἰ δεῖ τὸ ὂν
[609]	ἀδικίας, πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’	~ὧδε	ποίει· ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος
[599]	τῶν πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον	ᾤκησεν,	ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ
[595]	ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς	ᾠκίζομεν	τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα δὲ
[621]	ἵνα καὶ ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι	ὦμεν	~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε
[605]	~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ	ὡμοίωται.	καὶ οὕτως ἤδη ἂν ἐν
[597]	~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν	ὡμολογήκαμεν.	~εἰπὲ δέ μοι περὶ (τοῦ
[612]	θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς	ὡμολογοῦμεν.	~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ
[613]	γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν	ὤμων	~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ
[602]	τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει περὶ	ὧν	ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ
[602]	ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ	ὧν	ἂν μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ
[598]	ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ	ὧν	ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα
[602]	ποιήσει μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ	ὧν	ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’
[611]	τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν	ὧν	ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν,
[608]	ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ	ὧν	διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον
[599]	οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ	ὧν	δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν.
[616]	ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ δεῖ ἐξ	ὧν	ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ
[616]	~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες	ὧν	ἕνεκά τε καὶ ὅτι εἰς
[614]	ἐν τῷ ὄπισθεν σημεῖα πάντων	ὧν	(ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν
[599]	ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ	ὧν	μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ
[602]	μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ	ὧν	μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα
[603]	ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο	ὧν	περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν που
[600]	εἶναι καὶ τῶν ἄλλων περὶ	ὧν	ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ
[601]	δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν	ὡραίων	προσώποις, καλῶν δὲ μή, ~οἷα
[599]	εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν	ὡρισάμεθα,	ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός
[595]	τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις;	~Ως	μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ
[605]	ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν	ὡς	ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς
[608]	~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει	ὡς	ἀληθείας τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ,
[598]	ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν	ὡς	~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’
[608]	εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν	ὡς	βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’
[599]	τοῦτο προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ βίου	ὡς	βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’
[615]	δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην,	ὡς	βίου ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου—
[619]	ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα.	ὡς	δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους
[610]	ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ	ὡς	~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ
[612]	βίῳ πάθη ~τε καὶ εἴδη,	ὡς	ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι
[597]	φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν ἄν,	ὡς	ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’
[620]	τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν,	~ὡς	ἕκασται (αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς
[615]	πολλά τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος,	ὡς	ἐλέγετο. ἔφη οὖν τὸν ἐρωτώμενον
[595]	~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον,	ὡς	ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς
[598]	τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί του,	ὡς	ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς
[598]	ἀληθοῦς ἡ μιμητική ἐστιν καί,	ὡς	ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται,
[598]	ὅτι εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί,	ὡς	ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ
[610]	~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω που,	ὡς	ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος ~εἶναι.
[602]	ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’	ὡς	ἔοικεν, οἷον φαίνεται καλὸν εἶναι
[618]	καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή,	ὡς	ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων, ὁ
[598]	~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ ὄν,	ὡς	ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ
[611]	μὴ τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει,	ὡς	νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή.
[613]	ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι	ὡς	οἷόν τε ἄριστα, εἰ μή
[602]	ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς	ὡς	οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν
[607]	~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι	ὡς	ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται,
[607]	μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν,	ὡς	οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ
[614]	ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη,	ὡς	οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι.
[608]	πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν	ὡς	οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ
[604]	ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν,	ὡς	οὔτε δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ
[600]	ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι	~ὡς	οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν
[595]	καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ,	ὡς	~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν
[613]	ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι	ὡς	πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα
[600]	περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ	ὡς	~πολλή τις ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν
[606]	~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ μισῇς	ὡς	πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ ἐν
[610]	λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν	ὡς	~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ
[611]	ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν,	ὡς	συγγενὴς οὖσα τῷ τε θείῳ
[607]	πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα,	ὡς	σύνισμέν γε ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις
[617]	(τὸν) τρίτον δὲ φορᾷ ἰέναι,	ὡς	σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον,
[606]	ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν	ὡς	τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος ὁ
[605]	δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν,	~ὡς	τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο
[613]	τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν,	ὡς	τούτῳ ~ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι
[610]	τοῦτό γε οὐδείς ποτε δείξει,	ὡς	τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ
[598]	μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον,	~ὡς	φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα
[607]	ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ μίμησις,	ὡς	χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει
[597]	ἂν ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη,	ὥς	γ’ ἂν δόξειεν τοῖς περὶ
[610]	ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ γ’ ἔφη,	ὥς	γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε
[602]	γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν δή,	ὥς	γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται,
[618]	ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα,	ὡσαύτως	~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ
[620]	αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ	ὡσαύτως.	(εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι
[620]	ἐκ τῶν ἄλλων ~δὴ θηρίων	ὡσαύτως	εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς
[598]	φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα	ὡσαύτως;	~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’
[617]	τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ	ὡσαύτως·	τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν μέρει
[616]	ὧν ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι,	~ὥσπερ	ἂν εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ
[599]	ἢ ~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι,	ὥσπερ	Ασκληπιός, ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς
[621]	ἄνω εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας	ὥσπερ	ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν
[600]	ἤ τινας ἄλλας πράξεις λέγονται,	ὥσπερ	αὖ Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ
[599]	πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν,	ὥσπερ	διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’
[608]	κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν	ὥσπερ	ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ
[614]	καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας	ὥσπερ	ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι ἥκειν,
[599]	ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο,	ὥσπερ	ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’ αὖ
[620]	τὰς ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι,	ὥσπερ	ἔλαχον ~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς
[605]	ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν,	ὥσπερ	ἐν ~πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς
[604]	ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς καὶ	ὥσπερ	ἐν πτώσει ~κύβων πρὸς τὰ
[612]	εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης,	ὥσπερ	ἔχει δόξης καὶ παρὰ θεῶν
[612]	οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν,	ὥσπερ	Ησίοδόν τε ~καὶ Ομηρον ὑμεῖς
[612]	ἂν εἴη, ὁ δὲ θεομισής,	ὥσπερ	~καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι
[603]	ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ	~ὥσπερ	κατὰ τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ
[610]	ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι	ὥσπερ	~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ
[610]	δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ	ὥσπερ	νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων
[611]	σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν,	ὥσπερ	~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν
[600]	δὲ ~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’	ὥσπερ	νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον
[621]	ἐπειδὰν τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα,	ὥσπερ	οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε
[607]	γε μή, ὦ φίλε ἑταῖρε,	ὥσπερ	οἱ ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν
[611]	φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό,	ὥσπερ	οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες
[600]	ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν,	ὥσπερ	Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως ἐπὶ
[609]	οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει·	ὥσπερ	σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος
[598]	γόητί τινι καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη,	ὥστε	ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ
[618]	τί συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται,	~ὥστε	ἐξ ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν εἶναι
[601]	οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι,	ὥστε	ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων
[606]	πολλάκις ἐν τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς	ὥστε	κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ μάλα, ἔφη.
[602]	βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν,	ὥστε	μὴ ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ
[600]	τῇ σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται,	ὥστε	μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς
[608]	τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι,	ὥστε	οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν
[611]	~τε καὶ φυκία καὶ πέτρας,	ὥστε	παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ
[611]	ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν,	ὥστε	πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε
[613]	~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ	ὦτα	ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ
[599]	~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ σφᾶς	ὠφεληκέναι;	Χαρώνδαν μὲν γὰρ ~Ιταλία καὶ
[599]	ἥ τε τιμὴ καὶ ἡ	ὠφελία.	~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι
[607]	οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ	ὠφελίμη	πρὸς τὰς πολιτείας καὶ τὸν
[607]	μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ	ὠφελίμη.	~Πῶς δ’ οὐ μέλλομεν, ἔφη,
[607]	του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ	ὠφέλιμον	εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν,
[608]	εἶναι, τὸ δὲ σῷζον καὶ	~ὠφελοῦν	τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005