Page
[614]	πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις.	~Α	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[613]	τε (καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ	ἃ	~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ
[606]	καὶ ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ,	ἃ	δή φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν
[612]	~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη	ἃ	δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ
[612]	ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι	ἃ	ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί
[604]	οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι,	ἃ	εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’
[614]	κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν	~ἃ	ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ
[612]	περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ ὄστρεα	ἃ	νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ,
[611]	καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα	ἃ	νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν
[609]	αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη·	ἃ	νυνδὴ διῇμεν πάντα, ἀδικία τε
[609]	τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι, καὶ	ἃ	νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς
[604]	αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει,	ἃ	οὐκ ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν
[596]	οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν	ἃ	ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι
[613]	οὓς ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα	ἃ	σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν
[614]	πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα	~ἃ	τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’
[600]	ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ	Αβδηρίτης	καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ
[609]	μαραίνει, ἕως ἂν εἰς θάνατον	ἀγαγοῦσα	τοῦ σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη,
[612]	~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι	ἀγαθὰ	διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα
[601]	~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα	ἀγαθὰ	ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ
[621]	μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ	ἀγαθά,	τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα
[599]	λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι οἱ	ἀγαθοὶ	ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν δοκοῦσιν
[614]	δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς	~ἀγαθοῖς	οἷς αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη,
[607]	ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς	ἀγαθοῖς	ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ
[608]	δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη.	~Αγαθόν	τι, εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς;
[599]	δὲ τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην	ἀγαθὸν	γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν
[608]	δὲ σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν τὸ	ἀγαθόν.	~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί δέ; κακὸν
[618]	τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν ἢ	ἀγαθὸν	ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ
[608]	δέ; κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ	ἀγαθὸν	λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ
[609]	(διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό ~γε	ἀγαθὸν	μή ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ
[598]	γε θεῖα· ἀνάγκη γὰρ τὸν	ἀγαθὸν	ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ ὧν
[605]	συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς	ἀγαθὸν	~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι
[609]	αὖ τὸ μήτε κακὸν μήτε	ἀγαθόν.	~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν
[613]	κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς	ἀγαθόν	τι τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ
[598]	γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ	ἀγαθὸς	εἴη ζωγράφος, ~γράψας ἂν τέκτονα
[606]	αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ	ἀγαθὸς	φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον
[604]	ὡς οὔτε δήλου ὄντος τοῦ	ἀγαθοῦ	τε καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων,
[619]	μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ ~τῶν	ἀγαθῶν	ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι
[620]	κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ	Αγαμέμνονος·	ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην τοῦ
[604]	ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ	ἀγανακτεῖν,	ὡς οὔτε δήλου ὄντος τοῦ
[605]	τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς τὸ	ἀγανακτητικόν	τε καὶ ~ποικίλον ἦθος διὰ
[604]	μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ	~ἀγανακτητικόν,	τὸ δὲ φρόνιμόν τε καὶ
[619]	ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος	ἀγαπητός,	οὐ κακός. μήτε ὁ ἄρχων
[621]	Αμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ	ἀγγεῖον	οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν
[614]	~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν	ἄγγελον	ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ
[601]	ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε εἶναι καὶ	~ἄγγελον	γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ
[619]	οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν	ἄγγελος	ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην ~οὕτως
[609]	οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ	ἄγει	εἰς τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι,
[620]	τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν	ἄγειν	αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ
[604]	ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν	ἄγειν	ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ
[605]	~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν	ἄγειν	(καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν
[620]	αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου	ἄγειν	~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα·
[616]	μὲν ἠλακάτην τε καὶ τὸ	ἄγκιστρον	~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ
[616]	ὅτι εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι	ἄγοιντο.	ἔνθα δὴ φόβων, ἔφη, πολλῶν
[604]	πάθους καὶ πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς	~ἄγον	καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’
[607]	καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων (κενε(	αγορίαισι”	καὶ ὁ ~τῶν διασόφων ὄχλος
[612]	~γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ	ἄγρια	περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων
[620]	τὰ μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ	ἄγρια,	τὰ δὲ δίκαια εἰς τὰ
[615]	ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη,	ἄγριοι,	διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες
[613]	(καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ ἃ	~ἄγροικα	ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ λέγων—
[607]	καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ	ἀγροικίαν	καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν τις
[610]	πρός γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ	ἄγρυπνον·	οὕτω πόρρω που, ὡς ἔοικεν,
[619]	τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε πόνων	ἀγυμνάστους·	τῶν δ’ ἐκ τῆς γῆς
[604]	τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ	ἀγωγῆς	γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ
[608]	σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ	ἀγών,	ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ
[618]	τὴν ἄλλην ἰσχύν (τε καὶ	ἀγωνίαν,	τοὺς ~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ
[619]	καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις.	~ἀδαμαντίνως	δὴ (δεῖ ταύτην τὴν δόξαν
[616]	καὶ τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ	ἀδάμαντος,	τὸν δὲ σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ
[615]	τε ~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον	ἀδελφόν,	καὶ ἄλλα δὴ πολλά τε
[617]	συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ	ἀδέσποτον,	ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων πλέον
[620]	καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ μὲν	ἄδικα	εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ
[615]	~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ	ἀδικήματος	ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον εἴ τινες
[610]	οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ	ἀδικία,	εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι—
[609]	σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ	ἀδικία	καὶ ἡ ἄλλη κακία τῷ
[609]	ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα,	ἀδικία	τε καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία
[612]	ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς	ἀδικίαν	αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις;
[610]	~λέγει ὁ ταῦτα λέγων, τὴν	ἀδικίαν	εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ
[611]	καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ	ἀδικίας	διόψεται καὶ πάντα ἃ νῦν
[609]	~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς	ἀδικίας,	πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε
[613]	οἱ μὲν δεινοί τε καὶ	ἄδικοι	δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι
[610]	ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ	ἄδικοι.	~Μὰ Δί’ ἦ δ’ ὅς,
[612]	αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις;	~Αδικοίην	μεντἄν, ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ
[609]	ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν	ἄδικον	ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ
[612]	δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ τὸν	ἄδικον	δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν
[612]	~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν	ἄδικον	εἶναι καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον·
[613]	τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ τοῦ	ἀδίκου	τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα
[614]	ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ	ἀδίκους	τὴν εἰς ἀριστεράν τε καὶ
[608]	~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ μὴ	ἀδικῶ	γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ καὶ
[613]	ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν	ἀδίκων;	ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι οἱ
[613]	καὶ αὖ καὶ περὶ τῶν	ἀδίκων,	ὅτι οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ
[609]	ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ	~ἀδικῶν,	τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας,
[610]	παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη	ἀδικωτέρα	καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ
[610]	ποτε δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων	ἀδικώτεραι	αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον
[618]	αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ	ἀδικωτέραν	γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς
[610]	καὶ λέγειν ὡς ~πονηρότερος καὶ	ἀδικώτερος	γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ
[618]	γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς, καὶ	ἀδοκίμων	κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ
[605]	ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ	~ᾄδοντάς	τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι
[602]	ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν	ἀδύνατον	~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν.
[603]	οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν	~ἀδύνατον,	μετριάσει δέ πως πρὸς λύπην.
[611]	εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι	ἀεὶ	ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε
[604]	καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν	ἀεὶ	~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι
[614]	τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς. καὶ τὰς	ἀεὶ	~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας
[607]	νόμου τε καὶ τοῦ κοινῇ	ἀεὶ	δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα,
[604]	ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’	ἀεὶ	ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα
[621]	δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ	ἀεὶ	ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως
[611]	ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ δ’	ἀεὶ	ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο
[611]	ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ	ἀεὶ	ὂν εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ
[611]	θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ	ἀεὶ	~ὄντι, καὶ οἵα ἂν γένοιτο
[619]	κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις	ἀεί,	ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε βίον
[618]	~τὸν βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν	ἀεὶ	πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ
[616]	~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς	ἀεὶ	παριοῦσι σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε
[621]	πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν δὲ	ἀεὶ	πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ
[619]	πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον	ἀεὶ	τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ
[620]	ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ τὰ πάθη	ἀετοῦ	διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις δὲ
[620]	γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ τὴν Θαμύρου	~ἀηδόνος	ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον
[611]	καὶ πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα	ἀθάνατα.	~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’
[611]	εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν,	ἀθάνατον.	~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν,
[611]	εἰκός γε. ~Οτι μὲν τοίνυν	ἀθάνατον	ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι λόγος
[621]	ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες	ἀθάνατον	ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα μὲν
[608]	ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι	ἀθάνατος	ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε
[610]	ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται	ἀθανάτους	τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που,
[611]	οὖσα τῷ τε θείῳ καὶ	ἀθανάτῳ	καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ
[608]	οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει	ἀθανάτῳ	πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν (χρόνου
[611]	πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν	ἀθανάτων	πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι ἐκ
[621]	μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ	ἆθλα	(αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι
[613]	εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά τε	ἆθλα	λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω
[608]	μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα	~ἆθλα	οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη,
[613]	βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ	ἆθλα	παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ
[614]	παρὰ θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων	ἆθλά	τε καὶ μισθοὶ καὶ δῶρα
[620]	~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς	ἀθλητοῦ	ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ
[613]	καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι	ἄθλιοι	~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε (καὶ
[606]	καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων ~καὶ	ἀθλιωτέρων	γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι,
[601]	δ’ ὅς. ~Ιθι δή, τόδε	ἄθρει·	ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ
[619]	αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν	ἀθυμείτω.	~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον
[602]	ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ	αἱ	ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ.
[611]	ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν	αἱ	αὐταί. οὔτε γὰρ ἄν που
[597]	ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ	αἱ	δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ
[610]	δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι	αἱ	ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον γίγνονται.
[620]	ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται	(αἱ	ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν
[620]	λέοντος βίον· εἶναι δὲ τὴν	Αἴαντος	τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι,
[611]	~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀίδιον	εἶναι σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν
[612]	καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν	Αιδος	κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’
[619]	ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς	Αιδου	ἰέναι, ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ
[596]	ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν	~Αιδου	ὑπὸ γῆς ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ
[595]	φιλία γέ τίς με καὶ	αἰδὼς	ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου
[613]	λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου	~αἱρεθέντες	καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι
[620]	τοῦ βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν	~αἱρεθέντων.	ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν
[604]	αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ λόγος	~αἱρεῖ	βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ μὴ
[618]	ἐκ τῶν δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ	αἱρεῖσθαι·	ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα
[620]	τοῦ προτέρου βίου τὰ πολλὰ	αἱρεῖσθαι.	~ἰδεῖν μὲν γὰρ ψυχὴν ἔφη
[619]	~μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον	αἱρεῖσθαι	καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε
[618]	ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον	αἱρεῖσθαι,	πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν
[617]	πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος	~αἱρείσθω	βίον ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης.
[619]	ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς	αἱρέσεις	ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν
[619]	οὐ κακός. μήτε ὁ ἄρχων	αἱρέσεως	ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω.
[619]	καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς	αἱρέσεως	μὴ ἐν τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει
[620]	κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου	αἵρεσιν,	καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως.
[619]	κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν	αἵρεσιν,	οὐκ ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ
[618]	τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη	αἵρεσις.	~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην τὴν
[617]	δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα	αἱρήσεσθε.	πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος
[620]	~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην	αἱρησομένην	ἰέναι, μνήμῃ δὲ ~τῶν προτέρων
[620]	ποτε Ορφέως γενομένην κύκνου βίον	~αἱρουμένην,	μίσει τοῦ γυναικείου γένους διὰ
[596]	κλίνας, ὁ δὲ τὰς τραπέζας,	~αἷς	ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ
[596]	δὲ οὐκ ἄν; ἢ οὐκ	αἰσθάνῃ	ὅτι κἂν αὐτὸς οἷός τ’
[599]	τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ	αἰσθάνονται	τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος καὶ
[606]	πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν	αἰσχρὸν	ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς
[606]	τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν αὐτὸς	~αἰσχύνοιο	γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ
[604]	ἃ εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι	αἰσχύνοιτ’	ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ
[605]	τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’	αἰσχύνοιτο	ἄν, μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν
[612]	~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη,	αἰτῇ.	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον
[617]	καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει.	αἰτία	ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα
[619]	τοῦ προφήτου· οὐ γὰρ ἑαυτὸν	αἰτιᾶσθαι	τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε
[599]	καὶ σμικραί; σὲ δὲ τίς	αἰτιᾶται	πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ
[615]	εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν	αἴτιοι,	ἢ πόλεις προδόντες ἢ στρατόπεδα,
[606]	ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι	ἀκαίρως	~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν,
[613]	πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ	ἀκηκοέναι	ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω,
[603]	μόνον, ἢ καὶ κατὰ τὴν	ἀκοήν,	ἣν ~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός
[609]	διῇμεν πάντα, ἀδικία τε καὶ	(ἀκολασία	καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η
[607]	τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς	(ἀκου(	σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν
[595]	ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.	~Ακουε	δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα.
[602]	~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος	~ἀκούειν	παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ δὲ
[614]	τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό οἱ	ἀκούειν	τε καὶ θεᾶσθαι πάντα τὰ
[604]	φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις ~αὐτοῦ	ἀκούοι	αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει,
[608]	ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο.	~Ακούοις	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε
[598]	~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων	(ἀκούομεν	ὅτι οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας
[614]	ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον	ἀκούοντι.	~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι, ἦν
[595]	πάντα τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν	ἀκουόντων	διανοίας, ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον
[614]	ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’ αὐτὰ	ἀκοῦσαι,	ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ
[614]	τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα	ἀκοῦσαι.	~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς οὐ
[608]	ἔφη· σοῦ δ’ ἂν ἡδέως	ἀκούσαιμι	τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις
[605]	μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ αὐτό;	~Ακούων	σκόπει. οἱ γάρ που βέλτιστοι
[606]	δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ	ἀκούων	~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ μισῇς
[616]	φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ	ἄκρα	αὐτοῦ τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι
[598]	ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ	(ἀκριβέστερον	ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ
[608]	μὴ οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι,	ἀκροσαόμεθ’	αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον
[605]	οἱ γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν	ἀκροώμενοι	Ομήρου ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν
[608]	ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν τῷ	ἀκροωμένῳ,	περὶ τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας
[616]	τὴν ~περιφοράν— ἐκ δὲ τῶν	ἄκρων	τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’ οὗ
[615]	κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας	ἀλγηδόνας	ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ αὖ
[603]	ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’	ἀληθεῖ.	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη
[613]	ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ	ἀληθείᾳ	δρομικοὶ εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά
[596]	μέντοι ὄντα γέ που τῇ	ἀληθείᾳ.	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[611]	ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν τῇ	ἀληθείᾳ,	οὐ (λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ
[599]	γε οἶμαι ἐπιστήμων εἴη τῇ	ἀληθείᾳ	τούτων πέρι ἅπερ καὶ ~μιμεῖται,
[605]	γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς	ἀλήθειαν	~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ τῷ πρὸς
[597]	ἀμυδρόν τι τυγχάνει ὂν πρὸς	~ἀλήθειαν.	~(Μὴ γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην,
[599]	ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι τὴν	ἀλήθειαν—	φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα
[599]	εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς	ἀληθείας	~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός,
[602]	μέν ~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς	ἀληθείας;	ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ
[603]	ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς	ἀληθείας	ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται,
[598]	φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ	ἀληθείας	οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω
[600]	περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ	~ἀληθείας	οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ
[597]	τις ~ἀπὸ βασιλέως καὶ τῆς	ἀληθείας	πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ ἄλλοι
[608]	ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς	ἀληθείας	τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’
[595]	~οὐ γὰρ πρό γε τῆς	ἀληθείας	τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ λέγω,
[607]	αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ τὸ δοκοῦν	ἀληθὲς	οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ,
[603]	~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό γε	ἀληθές.	~(Τόδε νῦν μοι περὶ αὐτοῦ
[601]	~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός;	~Αληθέστατα.	~Αρ’ οὖν οὐ περὶ πάντα
[606]	ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν.	~(Αληθέστατα,	ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ
[612]	τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Αιδος κυνῆν;	~Αληθέστατα,	ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν
[598]	καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι.	~Αληθέστατα,	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[607]	ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου.	~Αληθέστατα,	ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω
[611]	(ἐάσει— ~μήτε γε αὖ τῇ	ἀληθεστάτῃ	φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν, ὥστε
[608]	φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην καὶ	ἀληθεστάτην,	ἕως δ’ ἂν μὴ οἵα
[602]	αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί.	~Αληθῆ.	~Αρ’ οὖν οὐ τὸ μετρεῖν
[604]	τὰς λύπας αὐτὸ τὸ πάθος;	~Αληθῆ.	~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν
[611]	πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα.	~Αληθῆ	λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,
[610]	ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ	ἀληθῆ	~λέγει ὁ ταῦτα λέγων, τὴν
[600]	ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες,	ἀληθῆ	λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου
[597]	τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν	ἀληθῆ	λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’
[600]	εἰ τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου	ἀληθῆ.	λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή τις
[613]	ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι,	ἀληθῆ	λέγων— εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται—
[596]	γὰρ οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ	ἀληθῆ	οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ.
[611]	διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν	ἀληθῆ	περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν τῷ
[612]	ἄν τις ἴδοι αὐτῆς τὴν	ἀληθῆ	φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής,
[598]	ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που τοῦ	ἀληθοῦς	ἡ μιμητική ἐστιν καί, ὡς
[605]	σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ	ἀληθοῦς	πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν
[598]	ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν ὡς	~ἀληθῶς	τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’ οὔ;
[619]	ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις	ἁλισκομένους	τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας,
[614]	Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’	~ἀλκίμου	μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου,
[614]	μέντοι σοι, ἦν δ’ ἐγώ,	Αλκίνου	γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου
[599]	ὡς βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε.	~Αλλ’	εἴπερ γε οἶμαι ἐπιστήμων εἴη
[611]	εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις.	~Αλλ’	ἦν δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο
[600]	~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς.	~Αλλ’	οἷα δὴ εἰς τὰ ἔργα
[596]	τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς.	~Αλλ’	ὅρα δὴ καὶ τόνδε τίνα
[614]	οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι.	~Αλλ’	οὐ μέντοι σοι, ἦν δ’
[602]	ὧν ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ.	~(Αλλ’	οὖν δὴ ὅμως γε μιμήσεται,
[604]	πληγέντος ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν,	ἀλλ’	ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν ὅτι
[605]	ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι	ἀλλ’	αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ
[614]	ἐγώ, Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ,	ἀλλ’	~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ
[621]	καὶ τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα.	ἀλλ’	ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον
[612]	τε ~καὶ Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε,	ἀλλ’	αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον
[619]	οὐ ~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι,	ἀλλ’	(αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων
[596]	εἰπεῖν, εἴ τί μοι καταφαίνεται,	ἀλλ’	αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε
[609]	οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι·	ἀλλ’	ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν
[602]	ἄξιον λόγου περὶ ὧν μιμεῖται,	ἀλλ’	εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ οὐ
[606]	~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν,	ἀλλ’	ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν,
[601]	τε χαλκεὺς καὶ ὁ σκυτεύς,	ἀλλ’	ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι,
[615]	ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο τὸ στόμιον,	ἀλλ’	ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν οὕτως
[621]	τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι,	ἀλλ’	ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν
[608]	ἀληθείας τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ,	ἀλλ’	εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν τῷ ἀκροωμένῳ,
[599]	τὰς ~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν,	ἀλλ’	ἐῶμεν· περὶ δὲ ὧν μεγίστων
[601]	ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα	~ἀλλ’	ἢ μιμεῖσθαι, ὥστε ἑτέροις τοιούτοις
[601]	τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν,	ἀλλ’	ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος,
[613]	καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν.	~ἀλλ’	ὃ λέγω, ὅρα εἰ ἀνέξῃ.
[595]	γε τῆς ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ,	ἀλλ’	ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν
[603]	~Ορθῶς γάρ, ἦν δ’ ἐγώ·	ἀλλ’	ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι
[600]	γὰρ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ.	ἀλλ’	οἴει, ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ
[611]	κακῶν, ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα,	ἀλλ’	οἷόν ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον
[598]	οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν·	~ἀλλ’	ὅμως παῖδάς γε καὶ ἄφρονας
[595]	διδάσκαλός τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι.	ἀλλ’	~οὐ γὰρ πρό γε τῆς
[599]	εἰδότι τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ	ἀλλ’	~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν— ἤ τι
[597]	ἂν ὃ ἔστιν κλίνη ἐκείνη	~ἀλλ’	οὐχ αἱ δύο. ~Ορθῶς, ἔφη.
[608]	ὑπὲρ τοσούτου δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι,	ἀλλ’	οὐχ ὑπὲρ τοῦ παντός; ~Οἶμαι
[617]	θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται,	ἀλλ’	ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’
[609]	τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης ψυχῆς.	ἀλλ’	~ὧδε ποίει· ὥσπερ σῶμα ἡ
[602]	ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ χρηστόν·	ἀλλ’	ὡς ἔοικεν, οἷον φαίνεται καλὸν
[600]	τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι,	ἀλλ’	ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος
[614]	ἄν, ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ	ἄλλ’	ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ μέντοι
[598]	τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’ οὔ;	~Αλλὰ	γὰρ οἶμαι ὦ φίλε, τόδε
[600]	τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν.	~Αλλὰ	δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ
[600]	γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν.	~(Αλλὰ	δή τις πόλεμος ἐπὶ Ομήρου
[596]	καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Αλλὰ	ἰδέαι γέ που περὶ ταῦτα
[609]	χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε.	~Αλλὰ	μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν
[610]	μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι.	~Αλλὰ	μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς
[603]	εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν.	~Αλλὰ	μὴν τὸ μέτρῳ γε καὶ
[602]	καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ;	~(Αλλὰ	μὴν τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ
[597]	καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς.	~Αλλὰ	τί αὐτὸν κλίνης φήσεις εἶναι;
[596]	ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ οὔ;	~Αλλὰ	φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν
[603]	ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν ἐστιν.	~Αλλὰ	χρή. ~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας,
[607]	ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς·	ἀλλὰ	~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ
[600]	ἅτε περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι	ἀλλὰ	γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’ ἂν
[619]	ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ,	ἀλλὰ	γνῷ τὸν ~μέσον ἀεὶ τῶν
[611]	θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν.	ἀλλὰ	δεῖ, ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν.
[599]	δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα,	ἀλλὰ	καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός τε
[603]	μόνον πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς,	~ἀλλὰ	καὶ ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν
[596]	πάντα οἷός τε σκεύη ποιῆσαι,	ἀλλὰ	καὶ τὰ ἐκ τῆς γῆς
[619]	οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν,	ἀλλὰ	καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ
[607]	εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα	~ἀλλὰ	καὶ ὠφελίμη πρὸς τὰς πολιτείας
[607]	ἐὰν μὴ μόνον ἡδεῖα ~φανῇ	ἀλλὰ	καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ
[597]	φαμεν εἶναι ὃ ἔστι κλίνη,	ἀλλὰ	κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν
[620]	ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν,	ἀλλὰ	λαβεῖν. μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν
[619]	ἂν χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι,	ἀλλὰ	λείαν τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην
[610]	ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη κακῶν—	ἀλλὰ	μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν
[597]	ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης,	ἀλλὰ	μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός
[599]	εἰ ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν	ἀλλὰ	μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων,
[605]	(τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς	ἀλλὰ	μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ
[604]	λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν,	ἀλλὰ	μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους
[610]	θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον,	ἀλλὰ	μὴ ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο
[596]	~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀλλὰ	πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα
[605]	μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ
[600]	ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν,	ἀλλὰ	~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ Αβδηρίτης
[596]	πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως·	ἀλλὰ	σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι
[605]	μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι,	ἀλλὰ	τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα
[596]	καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε,	ἀλλὰ	τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς
[597]	οὐκ ἂν τὸ ὂν ποιοῖ,	ἀλλά	τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν,
[608]	τοῦ παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη·	ἀλλὰ	τί τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι,
[602]	~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ βαρύτερον,	ἀλλὰ	τὸ λογισάμενον καὶ μετρῆσαν ἢ
[619]	γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν,	~ἀλλὰ	τύχην τε καὶ δαίμονας καὶ
[605]	ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ βδελύττεσθαι	~ἀλλὰ	χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ
[618]	βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’	ἄλλα	ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις καὶ
[612]	ἦν δ’ ἐγώ, τά τε	ἄλλα	ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ
[611]	~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων,	ἄλλα	δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ
[615]	ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ	ἄλλα	δὴ πολλά τε ~καὶ ἀνόσια
[615]	καὶ ὀλίγον ~χρόνον βιούντων πέρι	ἄλλα	ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς
[620]	εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ	ἄλλα	ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ
[596]	ζῷα πάντα ἐργάζεται, τά τε	ἄλλα	καὶ ἑαυτόν, καὶ πρὸς ~τούτοις
[619]	~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ	ἄλλα	κακά· ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν
[614]	οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ ἄνω	ἄλλα	~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων
[607]	μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ	ἄλλα	μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων.
[618]	εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ	ἄλλα	πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ
[595]	δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ	ἄλλα	περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς
[608]	εἰ τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν	~ἄλλα.	~Τί δ’ ἄν, ἦν δ’
[602]	~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ	ἄλλαι	πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’
[617]	ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν.	ἄλλας	δὲ (καθη( μένας πέριξ δι’
[600]	~εὐμήχανοι εἰς τέχνας ἤ τινας	ἄλλας	πράξεις λέγονται, ὥσπερ αὖ Θάλεώ
[599]	ἐκγόνους, μηδ’ αὖ περὶ τὰς	~ἄλλας	τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν·
[619]	~μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ	ἄλλας	τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται
[612]	μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ	(ἄλλῃ	ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ
[609]	ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ	ἄλλη	κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι
[621]	γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον	~ἄλλῃ	φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν γένεσιν,
[618]	τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα πρὸς	ἄλληλα	ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν
[620]	εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς	ἄλληλα,	τὰ μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ
[615]	τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ	ἀλλήλαις	τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε καὶ
[614]	πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε	ἀλλήλας	ὅσαι γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι τάς
[614]	γῆς ~δύ’ εἶναι χάσματα ἐχομένω	ἀλλήλοιν	καὶ τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν
[616]	εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους, ἐν	~ἀλλήλοις	ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν τὰ χείλη
[618]	τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα	ἀλλήλοις	καὶ διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν βίου
[617]	~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια	ἀλλήλοις,	ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ ~λευκότατον
[618]	ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα	ἀλλήλοις	τε καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις,
[617]	ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ ἅμα	(ἀλλήλοις	τόν τε ἕβδομον καὶ ~ἕκτον
[616]	καθάπερ οἱ κάδοι οἱ εἰς	~ἀλλήλους	ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ τρίτον
[618]	καὶ κατὰ κάλλη καὶ τὴν	ἄλλην	ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς
[608]	ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ τῆς	~ἄλλης	ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ
[615]	εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος	ἄλλης	κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας
[610]	ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’ αὖ ὑπ’	ἄλλης	νόσου μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς,
[617]	Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ	~ἄλλης	περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ
[610]	τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ τι	ἄλλο	ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’ ᾧ ~τέτακται.
[609]	μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν	ἄλλο	γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ
[603]	λυπουμένους ἢ χαίροντας. ~μή τι	ἄλλο	ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’
[610]	(ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν μήτε	ἄλλο	μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι.
[610]	(δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων	ἄλλο	ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου
[602]	εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ	ἄλλο;	~Ταῦτα μὲν δή, ὥς γε
[601]	ζῴου καὶ ~πράξεως οὐ πρὸς	ἄλλο	τι ἢ τὴν χρείαν ἐστίν,
[603]	μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι	ἄλλο	ὧν περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν
[611]	ὁ ἄρτι λόγος καὶ οἱ	ἄλλοι	~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν
[621]	ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ	ἄλλοι	διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ
[597]	ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ	ἄλλοι	μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ
[600]	καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ	ἄλλοι	~πάμπολλοι δύνανται τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν
[598]	διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ	ἀλλοία;	καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη·
[618]	ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον	ἀλλοίαν	γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα ἀλλήλοις
[600]	πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς	ἄλλοις;	~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν
[621]	σεισμὸν γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης	ἄλλον	~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν
[618]	ἐνεῖναι διὰ τὸ ἀναγκαίως ἔχειν	~ἄλλον	ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ
[616]	ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ τρίτον	ἄλλον	καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας.
[608]	ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ	ἄλλον	ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν δ’
[599]	ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον ἢ	~ἄλλον	ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ
[597]	ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’	ἄλλον;	~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία δέ γε
[606]	~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ	ἄλλος	ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως
[616]	σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς	~ἄλλος	τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ
[606]	~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου, ἅτε	ἀλλότρια	πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν
[604]	παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις·	ἀλλοτρίου	γάρ που πάθους ἡ μίμησις
[610]	ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται·	ἀλλοτρίου	δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου,
[611]	ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε	ἀλλοτρίου,	δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ
[610]	ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ	ἀλλοτρίου	κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας
[610]	ἄλλο ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’	ἀλλοτρίου	~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον
[606]	ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν	ἀλλοτρίων	εἰς τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ
[610]	ψυχήν, σχολῇ τό γε ἐπ’	~ἄλλου	ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ
[601]	ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ	ἄλλου	(ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα
[609]	ἦν δ’ ἐγώ, τὴν μὲν	ἄλλου	πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ
[605]	βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ	~ἄλλου	τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ
[597]	τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ	ἄλλου	τινὸς ~χειροτέχνου εἴ τις φαίη,
[595]	τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς	ἄλλους	ἅπαντας τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν
[610]	φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς	ἄλλους	ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν
[598]	ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς	ἄλλους	(δημιουρ( γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων
[599]	διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’	ἄλλους	~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε καὶ
[616]	ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ	ἄλλους	(συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ πόδας
[615]	ἐκεῖνόν τε κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ	~ἄλλους—	σχεδόν τι αὐτῶν τοὺς πλείστους
[619]	~πολλούς, ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας	ἄλλους	τε ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς
[616]	τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ	~ἄλλους	τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ εἶναι τοὺς
[610]	γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν	ἄλλῳ	γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ
[607]	ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ τινι	~ἄλλῳ	μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν
[613]	ἐάντ’ ἐν νόσοις ἤ τινι	ἄλλῳ	τῶν δοκούντων κακῶν, ὡς τούτῳ
[616]	μεικτὸν ἔκ τε τούτου καὶ	ἄλλων	~γενῶν. τὴν δὲ (τοῦ σφονδύλου
[620]	ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν	ἄλλων	~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους
[610]	ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’	ἄλλων	δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι.
[620]	που ~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ τῶν	ἄλλων,	καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ
[611]	τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ	ἄλλων	κακῶν, ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα,
[618]	(ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν	ἄλλων	μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος
[610]	ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας	ἄλλων	ὄντων ἄλλο ὂν τὸ σῶμα,
[603]	τότε ὅτι ῥᾷστα οἴσει ~τῶν	ἄλλων.	~Πάνυ γε. ~Νῦν δέ γε
[599]	ἡ ὠφελία. ~Τῶν μὲν τοίνυν	ἄλλων	πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη(
[600]	εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν	ἄλλων	περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ
[604]	μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν,	ἄλλως	τε καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς
[606]	~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω	ἄλλως	φάναι, ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν,
[604]	ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ	ἀλόγιστόν	τε φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν
[609]	τι, τὴν δὲ αὑτοῦ μή.	~Αλογον.	~(Εννόει γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	γε. ~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε	ἄλογον,	ἦν δ’ ἐγώ, τὴν μὲν
[617]	τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ	ἅμα	(ἀλλήλοις τόν τε ἕβδομον καὶ
[603]	~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων	ἅμα	γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν.
[604]	τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ	ἅμα,	~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι.
[602]	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ αὐτῷ	ἅμα	περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον
[602]	ἑτέρων ἢ ἴσα τἀναντία φαίνεται	ἅμα	περὶ ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν
[603]	ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ δόξας	ἅμα	~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω καὶ
[609]	καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία καὶ	ἀμαθία.	~Η οὖν τι τούτων αὐτὴν
[613]	ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας	ἁμαρτίας	ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως
[596]	~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων	ἀμβλύτερον	ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη,
[618]	τόν τε χείρω καὶ τὸν	ἀμείνω	(βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς
[618]	ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι,	~ἀμείνω	δὲ ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν.
[600]	λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή τις	ἀμέλεια	περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ
[613]	γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον μὴ	ἀμελεῖσθαι	ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ
[613]	δὴ ὑπό γε ~θεῶν ποτε	ἀμελεῖται	ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος
[619]	κακός. μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως	ἀμελείτω	μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος
[608]	οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον	ἀμελῆσαι	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς ~ἄλλης
[618]	ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων	ἀμελήσας	τούτου τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς
[621]	ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ τὸν	Αμέλητα	ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον
[621]	ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ δὴ	ἀμεταστρεπτὶ	ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης ἰέναι
[620]	τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν,	ἀμετάστροφα	τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ
[608]	καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν.	~Αμήχανόν	τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος, εἰ
[615]	οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας	ἀμηχάνους	τὸ κάλλος. τὰ μὲν οὖν
[597]	ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο	ἀμυδρόν	τι τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν.
[599]	ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ τις	ἀμφότερα	δύναιτο ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον
[597]	ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ	ἀμφότεραι	τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη
[619]	ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν	~ἄν,	ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε
[609]	κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ	ἄν;	ἔφη. ~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν
[614]	τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις	ἄν,	ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’
[596]	ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ	ἄν;	ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν
[608]	μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’	ἄν,	ἦν δ’ ἐγώ, ἔν γε
[608]	τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις	ἄν,	ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον,
[605]	μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο	ἄν,	μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε
[595]	ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις	ἄν	μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν;
[611]	λόγος καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν	ἄν·	οἷον δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ,
[604]	εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’	ἄν,	πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ
[611]	~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ	ἄν	που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης,
[596]	μοι εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ	ἄν	σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός,
[603]	ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων	ἄν	τι εἴη ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη.
[610]	μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν	ἄν	τις ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ ταῦτα
[604]	ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν	ἄν	τις, ἔφη, πρὸς τὰς τύχας
[612]	εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ τότ’	ἄν	τις ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ
[597]	τῇ φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν	ἄν,	ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ
[597]	εἴ τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ	ἂν	ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς
[609]	εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ	ἂν	ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν.
[597]	ἂν μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι	ἂν	αὖ ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν,
[605]	εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως	ἂν	αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν
[600]	περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον	ἂν	~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ
[613]	τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν	ἂν	βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς
[613]	τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε	ἂν	βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε
[600]	τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος	ἂν	γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν φανείη,
[611]	τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ οἵα	ἂν	γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη
[611]	οἶσθ’ ὅτι ἐκ ~τοῦ θνητοῦ	ἂν	γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν εἴη
[602]	χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει περὶ ὧν	ἂν	~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ
[606]	ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ	ἂν	δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου
[604]	πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ	ἂν	δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως
[597]	λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’	ἂν	δόξειεν τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε
[605]	ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα,	ἂν	δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν,
[613]	βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς	ἂν	ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ σὺ
[616]	ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ	ἂν	εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ
[611]	δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ	ἂν	~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ
[614]	αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’	ἂν	εἴη. ~Καὶ μάλ’ ἔφη, καλά
[610]	~ἔσται τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ	ἂν	εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι
[613]	δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’	ἂν	εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ
[612]	μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς	ἂν	εἴη, ὁ δὲ θεομισής, ὥσπερ
[602]	ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις	ἂν	εἴη ὁ ἐν τῇ ποιήσει
[608]	πρὸς πάντα ὀλίγος πού τις	ἂν	εἴη. ~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη.
[603]	ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ	ἂν	εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν.
[611]	θνητοῦ ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα	ἂν	εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις.
[603]	γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον	ἂν	εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν;
[602]	μὴν τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ	ἂν	εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ ἔργον.
[609]	φθείρει αὐτὴν ~καὶ μαραίνει, ἕως	ἂν	εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος
[601]	τὴν χρείαν ἐστίν, πρὸς ἣν	ἂν	ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός;
[621]	τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’	ἂν	ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν
[605]	ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ οὕτως ἤδη	ἂν	ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς
[600]	ἢ εἰ μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ	ἂν	ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς
[620]	εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ αὐτὰ	~ἂν	ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ
[611]	τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ	ἂν	ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν
[604]	ὅπῃ ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’	ἂν	ἔχειν, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ
[610]	οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως	ἂν	ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή ποτε φῶμεν
[609]	τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας, ἣ	ἂν	ᾖ αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε παλαιότης
[619]	ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως	~ἂν	ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ
[608]	χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ δ’	ἂν	ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν
[605]	ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς	ἂν	ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ.
[615]	εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι, οὐδ’	ἂν	ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν
[613]	δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι	ἂν	θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω,
[607]	οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ που	ἂν	καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι
[607]	εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι	ἂν	~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν
[599]	καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’	ἂν	μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ
[608]	βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’	ἂν	μὴ οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι,
[597]	εἰ δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν	ἂν	μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν
[602]	δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ ὧν	ἂν	μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν.
[597]	τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη	ἂν	ὃ ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’
[621]	ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν,	ἂν	πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς
[600]	ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν	ἂν	περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον
[598]	ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ ὧν	ἂν	ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα ἄρα
[602]	μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ ὧν	ἂν	~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν
[599]	ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο	ἂν	πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ
[600]	ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’	ἂν	πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο
[613]	γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς	ἂν	προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ
[596]	οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’	ἂν	προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην εἰπεῖν,
[597]	δ’ ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’	ἂν	προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί.
[599]	τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι	ἂν	σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι τοῦ
[599]	πολὺ πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις	ἂν	σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι,
[621]	καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς	~ἂν	σώσειεν, ἂν πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ
[598]	εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας	ἂν	τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ
[597]	μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ	ἂν	τὸ ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι
[596]	ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι	ἂν	τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ
[598]	τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ	ἂν	τῷ δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα
[601]	(ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ	ἂν	~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ
[619]	καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ	ἂν	χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ
[606]	καὶ περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι,	ἃν	αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει
[616]	γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε	~ἀναβαίνοι,	καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι.
[617]	κλήρους τε καὶ βίων ~παραδείγματα,	ἀναβάντα	ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν—
[616]	~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος	ἀναβῆναι.	καὶ τὰς μὲν ~δὴ δίκας
[615]	(μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη	ἀναβήσεσθαι	οὐκ ~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’
[614]	ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω,	ἀναβιοὺς	δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι.
[621]	~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης	ἀναβλέψας	ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ
[610]	ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ	~ἀναγκάζηται	ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν
[602]	πονηρίας, ~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ	(ἀναγκαζόμενος	~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ
[613]	τε ἄριστα, εἰ μή τι	ἀναγκαῖον	αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας
[603]	τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ	~ἀναγκαῖον	εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.
[621]	οὖν τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν	ἀναγκαῖον	εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει
[604]	αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ	ἀναγκαῖον	εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν
[618]	τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ	ἀναγκαίως	ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον ἀλλοίαν
[611]	ἄρτι λόγος καὶ οἱ ἄλλοι	~ἀναγκάσειαν	ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν τῇ
[611]	~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον.	~Ανάγκη,	ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν
[603]	ἄν τι εἴη ἐν ἡμῖν.	~Ανάγκη.	~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον
[606]	ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν	~ἀνάγκη	ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ
[611]	(οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι	ἀνάγκη	αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ
[598]	κακίαν, ~καὶ τά γε θεῖα·	ἀνάγκη	γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ
[597]	εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε τις	ἀνάγκη	ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ μίαν
[601]	ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα	ἀνάγκη	τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε
[616]	ἐκ δὲ τῶν ἄκρων τεταμένον	Ανάγκης	ἄτρακτον, δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι
[617]	δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς	Ανάγκης	γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων
[617]	ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν—	~Ανάγκης	θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ
[621]	δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς	(Ανάγκης	ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου
[617]	ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς	Ανάγκης,	Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν
[617]	~αἱρείσθω βίον ᾧ συνέσται ἐξ	ἀνάγκης.	ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν
[602]	δόξαν ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ	ἀνάγκης	~συνεῖναι τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι
[614]	ὅς ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας,	ἀναιρεθέντων	δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων,
[617]	δὲ παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον	ἀναιρεῖσθαι	πλὴν οὗ, ἓ δὲ οὐκ
[617]	ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς	~ἀναίτιος.	~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ πάντας
[606]	παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος	ἀναλαβόντι	~μανθάνειν τε καὶ κατὰ τοῦτον
[618]	τῶν δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι·	ἀναλογιζόμενον	~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ
[603]	τε καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ;	ἀναμιμνῄσκομαι	δὲ ὅτι τοῦτό γε νῦν
[615]	(μὲν ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας,	ἀναμιμνῃσκομένας	ὅσα τε καὶ οἷα πάθοιεν
[604]	δή. ~Τὸ δὲ πρὸς τὰς	ἀναμνήσεις	τε τοῦ πάθους καὶ πρὸς
[607]	~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν	ἀναμνησθεῖσιν	περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα
[619]	καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα ἱκανῶς	ἀνασκεψάμενον	ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν
[616]	λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο,	ἀναστάντας	ἐντεῦθεν δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι,
[597]	μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία	ἀναφανείη	ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ ἀμφότεραι
[600]	~τε πέρι τοῦ Μιλησίου καὶ	Αναχάρσιος	τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν.
[605]	ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον	~ἄνδρα,	οἷον ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ
[596]	~Δεινόν τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν	ἄνδρα.	~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον
[615]	δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ	~ἄνδρες,	ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες
[613]	ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου	ἀνδρός,	ἐάντ’ ἐν πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’
[614]	ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν	ἀνδρός,	Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος
[620]	ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον	ἀνδρὸς	ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ μόγις εὑρεῖν
[605]	(καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν	ἀνδρὸς	ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ
[620]	ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ	ἀνδρός,	οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν.
[600]	δὴ εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ	ἀνδρὸς	πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι εἰς
[618]	τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ δοκίμων	ἀνδρῶν	βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν
[614]	δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος	ἀνεβίω,	ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ
[619]	ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ	ἀνέκπληκτος	ὑπὸ πλούτων τε καὶ τῶν
[610]	λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν ᾖ	~ἀνέλεγκτα,	μή ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ
[618]	δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ	ἀνελομένῳ	δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ
[613]	τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα.	~Ανέξῃ	ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων
[613]	~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα εἰ	ἀνέξῃ.	~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ
[598]	οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ	ἀνεπιστημοσύνην	καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη.
[612]	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη	ἀνεπίφθονόν	ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς
[607]	ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ,	ἄνευ	μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν,
[610]	ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ	~ἄνευ	τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι,
[619]	τῷ προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει	(ἄνευ	φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς δὲ
[621]	καὶ δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ	ἀνέχεσθαι,	~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω
[619]	πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται καὶ	ἀνήκεστα	κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω
[603]	εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.	~Ανήρ,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε
[606]	οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος	ἀνὴρ	ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ,
[595]	πρό γε τῆς ἀληθείας τιμητέος	ἀνήρ,	ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ
[614]	νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν	ἀνῃρέθη,	κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι
[619]	καὶ δαίμονας καὶ πάντα μᾶλλον	ἀνθ’	ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ ~αὐτὸν τῶν
[601]	γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ	ἄνθος	προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.
[598]	~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ	ἀνθρώπεια	τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν,
[607]	πολιτείας καὶ τὸν βίον τὸν	ἀνθρώπινόν	ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα.
[620]	δὲ καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς	ἀνθρωπίνου	~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα
[620]	ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην τοῦ	ἀνθρωπίνου	γένους ~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ
[615]	ὡς βίου ὄντος τοσούτου τοῦ	ἀνθρωπίνου—	~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ
[618]	βίους καὶ δὴ καὶ τοὺς	~ἀνθρωπίνους	ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ ἐν
[612]	νῦν δὲ τὰ ἐν τῷ	ἀνθρωπίνῳ	βίῳ πάθη ~τε καὶ εἴδη,
[604]	χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε τι τῶν	(ἀνθρωπίνων	ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ
[606]	διοίκησίν ~τε καὶ παιδείαν τῶν	ἀνθρωπίνων	πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε
[614]	εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν ἄγγελον	ἀνθρώποις	γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό
[604]	τε καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς	ἀνθρώποις	εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ
[620]	τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν	ἄνθρωπον	γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν ὅπλων
[609]	μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον	ἄνθρωπον	καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν,
[603]	οὖν ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς	ἄνθρωπος	(διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ
[619]	ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται	ἄνθρωπος.	~Καὶ δὴ οὖν καὶ τότε
[598]	τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις	ἄνθρωπος,	καί, ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί
[599]	~διοικήσεων πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι	ἀνθρώπου,	δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους·
[602]	ποῖόν τί ἐστιν τῶν τοῦ	ἀνθρώπου	ἔχον τὴν δύναμιν ἣν ~ἔχει;
[612]	θεῶν, ζῶντός ~τε ἔτι τοῦ	ἀνθρώπου	καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν
[598]	ὅμως παῖδάς γε καὶ ἄφρονας	ἀνθρώπους,	εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας
[600]	τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι	~ἀνθρώπους,	ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας
[620]	ἄλλων ~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς	ἀνθρώπους	ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ
[600]	ὄντι οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν	ἀνθρώπους	καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε
[603]	~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν,	ἀνθρώπους	μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ
[612]	ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ	~ἀνθρώπους,	ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ λόγου
[599]	ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ ~χείρους	ἀνθρώπους	ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, λέγε
[618]	φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος	~ἀνθρώπῳ,	καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον
[613]	~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν	ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη,
[598]	ἀπαγγέλλῃ περί του, ὡς ἐνέτυχεν	ἀνθρώπῳ	~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας καὶ
[604]	δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ	ἀνθρώπῳ	περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο
[614]	δικαίῳ παρὰ θεῶν τε (καὶ	~ἀνθρώπων	ἆθλά τε καὶ μισθοὶ καὶ
[613]	δέ, ἦν δ’ ἐγώ, παρ’	ἀνθρώπων;	ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ
[612]	καὶ παρὰ θεῶν καὶ παρ’	ἀνθρώπων,	καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς
[612]	οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’	ἀνθρώπων	τε καὶ θεῶν, ζῶντός ~τε
[613]	καὶ τὰ ἆθλα παρὰ τῶν	ἀνθρώπων	~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα
[615]	ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν οὕτως	ἀνιάτως	ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ
[606]	~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’ αὖ	ἀνιεῖς,	καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες
[614]	τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν ~τοῦ	ἀνιέναι	ἐκ τῆς γῆς μεστὰς αὐχμοῦ
[615]	μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ	ἀνιέναι.	ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι,
[615]	ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν μέλλοντες	ἀνιέναι	~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν
[606]	ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ ἔθει,	ἀνίησιν	τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου,
[609]	οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ	ἀνόητον,	ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι
[605]	ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ	ἀνοήτῳ	αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ
[611]	ψυχήν, ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ	ἀνομοιότητός	τε καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ
[615]	ἄλλα δὴ πολλά τε ~καὶ	ἀνόσια	εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη οὖν
[610]	σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ	~ἀνοσιωτέρα	γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν
[600]	καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν	ἀντείχοντο	ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον
[607]	λύπη ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον	ἀντὶ	νόμου τε καὶ τοῦ κοινῇ
[606]	ἵνα βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι	ἀντὶ	χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ
[605]	αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν	~ἀντίστροφον	αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ
[616]	καὶ αὖ τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις	ἀντιστρόφους.	ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν τῷ
[604]	ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν	ἀντιτείνειν	διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν,
[604]	τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ	ἀντιτείνειν,	ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων,
[614]	τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ	ἄνω	ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ
[614]	τὴν εἰς δεξιάν τε καὶ	~ἄνω	διὰ τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας
[621]	ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι	ἄνω	εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ
[603]	ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς	ἄνω	λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα,
[613]	τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν	ἄνω	μή; τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως
[621]	ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς	ἄνω	ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην
[616]	καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν	ἄνωθεν	διὰ παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ
[617]	ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων αὐτοῦ	ἄνωθεν	ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην,
[616]	σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους	ἄνωθεν	τὰ χείλη φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς
[618]	μὲν καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε	ἄξει,	εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω
[615]	βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ	ἄξια	μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας
[619]	γὰρ δὴ ἔφη τὴν θέαν	ἀξίαν	εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ
[615]	γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν	ἀξίαν	κομίζοιντο. τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων
[605]	~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις μὴ	ἀξιοῖ	εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ
[608]	~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ	ἄξιον	ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ τῆς
[602]	τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι	ἄξιον	λόγου περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’
[604]	~φέροντι, οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων	ἄξιον	ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε
[606]	καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων	ἄξιος	ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε καὶ κατὰ
[610]	ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε	ἀξιῶμεν	ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ τῆς
[610]	ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε	ἀξιώσομεν	διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις.
[610]	~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν,	ἀξιώσομέν	που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ
[598]	τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις ἡμῖν	ἀπαγγέλλῃ	περί του, ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ
[619]	πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν	ἀπαγγελλομένων	οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν,
[612]	δ’ ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν	ἀπαιτῶ	ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει δόξης
[599]	μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ	ἀπαιτῶμεν	λόγον (Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον
[610]	εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι—	ἀπαλλαγὴ	γὰρ ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ
[596]	τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ γῆς	ἅπαντα	ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις
[596]	τὰ ἐκ τῆς γῆς φυόμενα	~ἅπαντα	ποιεῖ καὶ ζῷα πάντα ἐργάζεται,
[609]	εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν	(ἅπαντα	ὑπὸ τῆς ~οἰκείας κακίας, τῷ
[621]	καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι	ἅπαντας	εἰς ~τὸ τῆς Λήθης πεδίον
[595]	~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς ἄλλους	ἅπαντας	τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν εἶναι
[618]	καὶ δὴ καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους	ἅπαντας.	τυραννίδας τε γὰρ ἐν αὐτοῖς
[618]	πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ	ἁπάντων	αὐτῶν δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι,
[615]	ἠδίκησαν καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ	ἁπάντων	δίκην ~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ
[596]	μὲν τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων	ἁπάντων	~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ ἄν;
[595]	ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν καλῶν	ἁπάντων	~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός
[603]	ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν ἐν	ἅπασι	τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται;
[614]	ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν	ἀπειλήφῃ	τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα
[603]	δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε	ἀπελίπομεν,	νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι
[612]	δ’ ἐγώ, τά τε ἄλλα	ἀπελυσάμεθα	ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ
[613]	ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων	ἅπερ	αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων;
[608]	αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα	ἅπερ	εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ
[599]	εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων πέρι	ἅπερ	καὶ ~μιμεῖται, πολὺ πρότερον ἐν
[600]	ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ βελτίους	ἀπεργάζεσθαι	Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων οὐ
[598]	ὡς ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα	ἀπεργάζεται,	ὅτι σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται,
[603]	ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον	ἀπεργάζεται,	~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως ὄντι
[616]	φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου	ἀπεργαζομένους	περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ
[597]	~ἢ μίαν ἐν τῇ φύσει	ἀπεργάσασθαι	αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν
[607]	τότε αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως	ἀπεστέλλομεν	~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ λόγος
[599]	αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ	ἀπέχοντα	τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν
[607]	ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως δὲ	ἀπέχονται,	καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν
[614]	καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα	ἀπιούσας	οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ
[614]	οὐρανοῦ τε καὶ τῆς γῆς	~ἀπιούσας	τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη,
[596]	~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις σοφιστήν.	~Απιστεῖς;	ἦν δ’ ἐγώ. καί μοι
[604]	πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ	ἀπλήστως	ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν
[597]	εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος τις	~ἀπὸ	βασιλέως καὶ τῆς ἀληθείας πεφυκώς,
[613]	θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω,	ἀπὸ	δὲ τῶν ἄνω μή; τὸ
[613]	θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε	ἀπὸ	θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς
[600]	Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν	ἀπὸ	Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς
[599]	φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος	ἀπὸ	τῆς ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι,
[602]	περὶ τρίτον μέν ~τί ἐστιν	ἀπὸ	τῆς ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί.
[597]	τὸν τοῦ τρίτου ἄρα γεννήματος	ἀπὸ	τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ
[612]	ἵνα καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται,	ἀπὸ	τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι
[617]	δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα	ἀπὸ	τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν
[612]	ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ τὰ	ἀπὸ	τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη
[606]	τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη	ἀπὸ	τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ οἰκεῖα·
[613]	δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ	~ἀπὸ	τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν
[618]	πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν	ἀποβλέποντα,	τόν τε χείρω καὶ τὸν
[610]	ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις	ἀποδείξῃ	ὡς ~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα
[612]	δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ	ἀποδοῦναι,	~ὅσους τε καὶ οἵους τῇ
[606]	πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί τε καὶ	ἀποδύρασθαι	ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν
[612]	ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν	ἀποδώσετέ	μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ
[612]	δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο	ἀποδώσετε,	ὅτι θεούς γε οὐ ~λανθάνει
[612]	~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν;	~Αποδώσομεν,	ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον,
[613]	τι τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ	ἀποθανόντι.	οὐ γὰρ δὴ ὑπό γε
[610]	τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει,	~ἀποθνῄσκειν	τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν
[610]	οὐδείς ποτε δείξει, ὡς τῶν	~ἀποθνῃσκόντων	ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν
[610]	τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων	ἀποθνῄσκουσιν	οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ
[610]	~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ	ἀποθνῄσκων,	ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους
[595]	ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ	ἀποκρίνου.	~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν
[610]	πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν	ἀποκτεῖναι	καὶ ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ τό
[615]	τὸν χρόνον, γέροντά τε ~πατέρα	ἀποκτείνας	(καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα
[610]	~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ	ἀποκτεινύντος	τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς
[610]	πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς ἄλλους	ἀποκτεινῦσαν,	εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν δ’
[595]	ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου	ἀποκωλύει	λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν
[606]	οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι	ἀπολαύειν	~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς
[609]	ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ μὴ τοῦτο	ἀπολεῖ,	οὐκ ἂν ἄλλο γε αὐτὸ
[610]	κακὸν ψυχὴν ἤ τι ἄλλο	ἀπολεῖ,	πλὴν ἐφ’ ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ
[602]	ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν	ἀπολείπει,	~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ
[607]	~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην,	ἀπολελογήσθω	ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι
[610]	τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ	ἀπολέσαι	ψυχήν, σχολῇ τό γε ἐπ’
[603]	ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών, ὑὸν	ἀπολέσας	ἤ ~τι ἄλλο ὧν περὶ
[609]	~γε ἀγαθὸν μή ποτέ τι	ἀπολέσῃ,	οὐδὲ αὖ τὸ μήτε κακὸν
[611]	ἄν που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς	ἀπολλυμένης,	~οὔτε αὖ πλείους· εἰ γὰρ
[609]	ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν	~ἀπολλύναι	τι, τὴν δὲ αὑτοῦ μή.
[608]	διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν	ἀπολλύον	καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ κακὸν
[609]	οὐχ οἷόν τε αὐτὸ λύειν	ἀπολλύον,	οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ
[609]	οὖσα, οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα	ἀπόλλυσθαι·	ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ
[610]	ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ	ἀπόλλυσθαι.	~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε
[610]	~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι,	πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς
[610]	~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι,	τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον. ~Εχει
[609]	τούτων αὐτὴν διαλύει τε καὶ	ἀπόλλυσι;	καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες
[605]	καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν	ἀπόλλυσι	τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει
[609]	ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον	ἀπόλλυσιν,	~ἢ εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ,
[608]	ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε	~ἀπόλλυται;	~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι καὶ
[610]	~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς	ἀπόλλυται	κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου,
[607]	~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι,	ἀπολογησαμένη	ἐν μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ
[608]	ἂν μὴ οἵα τ’ ᾖ	~ἀπολογήσασθαι,	ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς
[614]	ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου γε	ἀπόλογον	ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός,
[609]	τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης	ἀπολωλέναι·	~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων
[609]	ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε	ἀπολωλέναι	ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης
[613]	μή; τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως	ἀποπηδῶσιν,	~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ
[620]	(συμ( πέμπειν τοῦ βίου καὶ	ἀποπληρωτὴν	τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν
[606]	τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ	~ἀποπλησθῆναι,	φύσει ὂν τοιοῦτον οἷον τούτων
[605]	~πένθει ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν	ἀποτεί	νοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ
[613]	τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι	ἀποτρέχοντες·	οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ
[620]	χρόνον ~πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου	ἀπράγμονος,	καὶ μόγις εὑρεῖν κείμενόν που
[600]	ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ	ἅπτεσθαι,	ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ
[611]	φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν ὧν	ἅπτεται	καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς
[608]	τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληθείας τε	ἁπτομένῃ	καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν
[602]	τούς τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως	~ἁπτομένους	ἐν ἰαμβείοις καὶ ἐν ἔπεσι
[609]	καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ	ἀπώλεσεν;	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον
[621]	Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ	ἀπώλετο,	(καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν
[612]	μὲν οὖν, ἦ δ’ ὅς.	~Αρ’	οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε
[603]	ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν.	~Αρ’	οὖν ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς
[601]	σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε.	~Αρ’	οὖν ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς
[612]	Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις.	~Αρ’	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[601]	χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα.	~Αρ’	οὖν οὐ περὶ πάντα οὕτω
[602]	ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ.	~Αρ’	οὖν οὐ τὸ μετρεῖν καὶ
[606]	αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη.	~Αρ’	οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος
[608]	εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε.	~(Αρ’	οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν
[600]	μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ	ἄρ’	ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ
[595]	τί βούλεται εἶναι. ~Η που	ἄρ’	ἔφη, ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε,
[597]	~πεποίηκεν. ~Τί δὲ τὸν τέκτονα;	ἆρ’	οὐ δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η
[604]	~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν	ἆρ’	οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι
[609]	οὖν; ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ	ἆρ’	οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν
[613]	ἦν δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων;	ἆρ’	οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ
[598]	ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη.	~Αρα	οἷα ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται;
[601]	~πεποιημένον ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ	ἄρα	ἀνάγκη τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν
[597]	δ’ ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου	ἄρα	γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως ~μιμητὴν
[603]	ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ μέτρα	ἄρα	δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ
[602]	οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε	ἄρα	εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ
[597]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’	ἄρα	ἔσται καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ
[597]	τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν	ἄρα	θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο ἀμυδρόν
[609]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον	ἄρα	κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία
[613]	ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ	ἄρα	λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ
[595]	περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς	ἄρα	μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν,
[600]	ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν	ἄρα	ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ
[600]	αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’	ἄρα	οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ οἷός
[610]	Δί’ ἦ δ’ ὅς, οὐκ	ἄρα	πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία, εἰ
[607]	καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι	ἄρα	~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα
[598]	ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα	ἄρα	ποιεῖν, ἢ μὴ οἷόν τε
[598]	οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω	ἄρα	που τοῦ ἀληθοῦς ἡ μιμητική
[601]	πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ	ἄρα	σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν
[609]	~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν	ἄρα	τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ
[607]	ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως	ἄρα	τότε αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως
[603]	τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν; ~Τὸ	ἄρα	τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων ἄν
[613]	ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως	ἄρα	ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου ἀνδρός,
[603]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη	ἄρα	φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ
[609]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει.	ἆρα	ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ
[604]	ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι καὶ	~ἀργὸν	καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν
[616]	μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ	Αρδιαῖον	καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς τε
[615]	ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη	~Αρδιαῖος	ὁ μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος
[615]	~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ δὲ	Αρδιαῖος	οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν τινι
[606]	μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα	ἄρδουσα,	δέον αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν
[605]	καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ	ἀρέσκειν	πέπηγεν, εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν
[618]	~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων	ἀρεταῖς,	καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως
[612]	τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ	ἀρετῇ	ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ οἵους
[617]	βίον ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης.	ἀρετὴ	δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ
[601]	χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν	ἀρετὴ	καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης ἑκάστου
[618]	συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα πρὸς	~ἀρετὴν	βίου πῶς ἔχει, εἰδέναι τί
[613]	ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων	(ἀρετὴν	εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι
[598]	δὲ τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς	ἀρετὴν	καὶ κακίαν, ~καὶ τά γε
[600]	εἴπερ οἷός τ’ ἦν πρὸς	ἀρετὴν	ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν
[600]	πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων	ἀρετῆς	εἶναι καὶ τῶν ἄλλων περὶ
[608]	ἐγώ, τά γε μέγιστα ἐπίχειρα	ἀρετῆς	καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν.
[619]	~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας	ἀρετῆς	μετειληφότα. ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν,
[599]	τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ	ἀρετῆς	πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ
[608]	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς ~ἄλλης	ἀρετῆς.	~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ ὧν
[602]	οὖν οὐ τὸ μετρεῖν καὶ	ἀριθμεῖν	καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς
[613]	~πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε	ἄριστα,	εἰ μή τι ἀναγκαῖον αὐτῷ
[617]	χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον τῇ	ἀριστερᾷ	τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν
[614]	τοὺς δὲ ἀδίκους τὴν εἰς	ἀριστεράν	τε καὶ κάτω, ἔχοντας καὶ
[612]	ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ	ἄριστον	~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ
[614]	~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ	Αρμενίου,	τὸ γένος Παμφύλου· ὅς ποτε
[601]	ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ	ἁρμονίᾳ,	πάνυ ~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε
[617]	ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων	ἁρμονίαν,	Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ
[617]	πασῶν δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν	ἁρμονίαν	συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη( μένας
[616]	οἱ κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους	ἁρμόττοντες,	καὶ οὕτω δὴ τρίτον ἄλλον
[616]	διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο	ἁρμόττων,	καθάπερ οἱ κάδοι οἱ εἰς
[600]	λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου	ἀρξαμένους	πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων
[596]	αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε	ἀρξώμεθα	ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου;
[611]	τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ	ἄρτι	λόγος καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν
[597]	~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ	ἄρτι	μέντοι ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ
[618]	~καὶ δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ	ἀρχαὶ	καὶ ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι καὶ
[611]	ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν	ἀρχαίαν	φύσιν, ὑπὸ τοῦ τά τε
[613]	ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται τὰς	ἀρχάς,	γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν ἂν βούλωνται,
[612]	δὲ θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’	ἀρχὰς	ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ
[602]	~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε μὴ	ἄρχειν	ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον μεῖζον
[606]	καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον	ἄρχεσθαι	αὐτὰ ἵνα βελτίους τε καὶ
[617]	κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι,	ἀρχὴ	~ἄλλης περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου.
[608]	τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε	~ἀρχῇ	οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον
[606]	ταῦτα ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν, καὶ	ἄρχοντα	ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ
[600]	πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου	ἄρχοντος	ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται;
[613]	γένωνται, ~ἐν τῇ αὑτῶν πόλει	ἄρχουσί	τε ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς,
[619]	ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε ὁ	ἄρχων	αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν
[615]	ἄξια μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς	~ἀσεβείας	τε καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας
[618]	καὶ ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες καὶ	ἀσθένειαι	καὶ ~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι καὶ
[599]	~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ	Ασκληπιός,	ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο,
[614]	πολλῆς πορείας φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ	ἁσμένας	~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας οἷον
[616]	τὸ φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ	ἁσμενέστατα	ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς
[620]	ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ	ἁσμένην	ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν ἄλλων
[607]	αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ,	ἅσμενοι	ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε
[608]	καὶ τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα.	ᾀσόμεθα	δ’ οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον
[614]	οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ	~ἀσπάζεσθαί	τε ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι, καὶ
[607]	ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ	ἀσπάζεσθαι	ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον
[616]	παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’	ἀσπαλάθων	κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι
[621]	εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ	ἀστέρας.	αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος
[613]	ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ	ἀστεφάνωτοι	ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ
[613]	~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε (καὶ	ἀστῶν,	μαστιγούμενοι καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα
[620]	ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν	~Αταλάντης	ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ
[606]	τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου,	ἅτε	ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ
[619]	ἐκ τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς,	ἅτε	αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους τε
[612]	καὶ ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ,	ἅτε	γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ πετρώδη
[606]	τὸ δὲ φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν,	ἅτε	οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ
[600]	ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος,	ἅτε	περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ
[619]	τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας,	ἅτε	πόνων ἀγυμνάστους· τῶν δ’ ἐκ
[617]	δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ	~ἀτιμάζων	πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος
[595]	~Οὐδέν γε, ἦν δ’ ἐγώ,	ἄτοπον,	~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων
[616]	δὲ τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης	ἄτρακτον,	δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς
[617]	κυκλεῖσθαι δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν	ἄτρακτον	ὅλον μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν,
[620]	τε καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ	ἀτράκτου	δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο
[617]	δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ	ἀτράκτου	τὴν ~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον,
[617]	γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα,	Ατροπον	δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν
[617]	περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ	Ατροπον	τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ
[617]	Λάχεσίν τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ	Ατροπον,	ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων
[620]	ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς	Ατρόπου	ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα
[613]	μὲν δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’	ἄττ’	ἂν εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ.
[602]	πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω	ἄττα	εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων
[601]	καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα	ἄττα	ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι
[621]	φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν γένεσιν,	ᾄττοντας	ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ
[597]	μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν	αὖ	ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ
[606]	γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’	αὖ	ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας
[615]	ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ	αὖ	εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ
[615]	τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς δ’	αὖ	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι
[603]	γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτὸ	αὖ	ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο ᾧ
[614]	ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ οὐρανοῦ	αὖ	ἐν τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ.
[610]	κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’	αὖ,	ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν
[600]	~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’	αὖ,	ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται. ὁ
[600]	τινας ἄλλας πράξεις λέγονται, ὥσπερ	αὖ	Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ Μιλησίου
[613]	νῦν λέγω περὶ τῶνδε. καὶ	αὖ	καὶ περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι
[606]	ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ λόγῳ	αὖ	κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν,
[605]	τινι ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς	αὖ	ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα,
[599]	ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’	αὖ	περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς
[602]	διὰ τὴν περὶ τὰ χρώματα	αὖ	πλάνην τῆς ὄψεως, ~καὶ πᾶσά
[611]	ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε	αὖ	πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν
[616]	τιμωρίας τοιαύτας τινὰς (εἶναι, καὶ	αὖ	τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ
[611]	λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε	αὖ	τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι
[609]	μή ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ	αὖ	τὸ μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν.
[610]	ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’	αὖ	ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’ αὖ
[610]	αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’	αὖ	~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις
[603]	αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’	αὖ	φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν ἡμῖν
[617]	Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς	αὖ	ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν
[620]	~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον	αὖθις	ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν
[618]	ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο	αὖθις	τὰ τῶν ~βίων παραδείγματα εἰς
[601]	οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ	αὐλεῖν,	καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν,
[601]	τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται· οἷον	αὐλητής	που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν
[601]	ᾧ ~χρῆται· οἷον αὐλητής που	αὐλοποιῷ	(ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ
[601]	ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν	αὐλῶν,	ὁ ~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί.
[601]	που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν	αὐλῶν,	οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ
[614]	τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’	αὐτὰ	ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν
[620]	καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ	αὐτὰ	~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα,
[601]	μουσικῆς χρωμάτων τὰ τῶν ποιητῶν,	αὐτὰ	ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί σε
[602]	καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς	αὐτὰ	ἐφάνησαν, ὥστε μὴ ἄρχειν ἐν
[606]	ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι	αὐτὰ	ἵνα βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι
[595]	μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι	αὐτὰ	οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή,
[601]	περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει	αὐτὰ	ταῦτα μεγάλην τινὰ κήλησιν ἔχειν.
[601]	μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν	αὐτὰ	τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ
[605]	τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ	~αὐτὰ	τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ
[611]	ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ	αὐταί.	οὔτε γὰρ ἄν που ἐλάττους
[597]	ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί τινες κλῖναι	αὗται	γίγνονται· μία μὲν ἡ ἐν
[614]	γῆς ~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ	αὐταῖς	δικασθείη, κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω
[609]	τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν	~αὐτῇ	ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη κακία
[612]	(τε καὶ ὄστρεα ἃ νῦν	αὐτῇ,	ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ
[612]	εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα	αὐτὴ	δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη.
[598]	ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι διαφέρει	αὐτὴ	ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν,
[610]	ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ σώματος	αὐτὴ	ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται·
[607]	λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ	αὐτῇ,	μὴ καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν
[614]	πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς	αὐτὴ	παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν
[612]	ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι	αὐτῇ	τὰ δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν
[612]	ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην	αὐτῇ	ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον
[602]	τις ταραχὴ δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα	αὕτη	ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ δὴ
[618]	ὅτι ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι	αὕτη	κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ
[609]	ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ	αὐτὴν	αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη·
[596]	γάρ που τήν γε ἰδέαν	αὐτὴν	~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς
[609]	ἀμαθία. ~Η οὖν τι τούτων	αὐτὴν	διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ
[612]	ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας	αὐτήν.	~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν
[607]	~καὶ ἡ μίμησις, ὡς χρὴ	αὐτὴν	εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι
[607]	~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα τότε	αὐτὴν	ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην
[597]	κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον	αὐτὴν	ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη· δύο
[618]	(βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς	αὐτὴν	ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν
[612]	κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν	αὐτήν,	ἐπειδὴ ~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ
[597]	μηδὲ κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει	αὐτὴν	ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον
[598]	~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου	αὐτὴν	θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν,
[609]	τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει	αὐτὴν	~καὶ μαραίνει, ἕως ἂν εἰς
[609]	οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν	αὐτὴν	κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ
[612]	ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν	αὐτὴν	(κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην
[608]	ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον	(αὐτὴν	ὂν τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς
[607]	μάλιστα ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς	αὐτήν;	~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν
[620]	~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν	αὐτὴν	πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ τὴν
[610]	εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι	~αὐτὴν	φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς
[617]	τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν τὴν	~αὐτὴν	φοράν, ἐν δὲ τῷ ὅλῳ
[608]	τροφῆς, εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι	~αὐτὴν	ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως
[607]	γε ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’	αὐτῆς·	ἀλλὰ ~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς
[612]	καὶ εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς	αὐτῆς	διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη.
[612]	ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ	αὐτῆς	δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα καὶ τὰ
[607]	δέ, ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ	αὐτῆς	εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα
[617]	καὶ ~ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον	αὐτῆς	ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς
[595]	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα περὶ	αὐτῆς	ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον
[608]	οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’	αὐτῆς	ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν
[611]	δ’ ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν	αὐτῆς,	καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ
[607]	ὦ φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’	~αὐτῆς	(καὶ σύ, καὶ μάλιστα ὅταν
[621]	ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα	(αὐτῆς	~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι,
[598]	τε τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα	αὐτῆς	Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι
[595]	ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι	αὐτῆς	ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον
[607]	που ἂν καὶ τοῖς προστάταις	αὐτῆς,	ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ,
[606]	~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν δέξαιτο	αὐτῆς	στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος.
[612]	καὶ τότ’ ἄν τις ἴδοι	αὐτῆς	τὴν ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς
[605]	πω τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν	αὐτῆς.	τὸ γὰρ καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς
[605]	τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ	αὐτῆς	~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ μείζω
[603]	μὲν τῆς ἀληθείας ὂν τὸ	αὑτῆς	ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ
[611]	μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη	αὐτὸ	ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ δ’
[605]	οὐ μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ	αὐτό;	~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ που
[604]	ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ	αὐτὸ	ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον
[603]	τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ ἐπ’	αὐτὸ	αὖ ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο
[604]	ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ	~αὐτὸ	αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε
[609]	τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν	αὐτὸ	~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ
[612]	~καὶ Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’	αὐτὸ	δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν,
[609]	ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο γε	αὐτὸ	ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό
[611]	διαθεατέον, καὶ πολύ γε κάλλιον	αὐτὸ	εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε
[611]	ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον δεῖ	αὐτὸ	~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς τοῦ
[601]	(οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως	αὐτὸ	καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν.
[621]	πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι	αὐτὸ	~κενὸν δένδρων τε καὶ ὅσα
[609]	τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν τε	αὐτὸ	λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα
[609]	ἔστι μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ	αὐτὸ	~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν
[611]	ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς γέμειν	αὐτὸ	πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.
[598]	διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ	αὐτὸ	σκόπει· πρὸς πότερον ἡ γραφικὴ
[606]	δ’ ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’	αὐτὸ	σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι
[598]	(τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα ἐκεῖνο	αὐτὸ	τὸ ἐν τῇ φύσει ἕκαστον
[604]	δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας	αὐτὸ	τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ
[610]	ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας	αὐτό,	τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς
[611]	παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον	αὐτό,	ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον
[611]	καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς	αὑτό.	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον,
[616]	προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν	αὐτόθι	κατὰ (μέσον τὸ φῶς ἐκ
[600]	~εἶναι, ἢ εἰ μὴ ἔπειθον,	αὐτοὶ	ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως
[604]	γάρ που πάθους ἡ μίμησις	αὐτοῖς	~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο
[618]	ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ ἐν	αὐτοῖς	εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς
[607]	~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν	αὐτοῖς	κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ
[604]	σπουδῆς, ὅ τε δεῖ ~ἐν	αὐτοῖς	ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ
[608]	~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν	αὐτοῖς	τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν λέγομεν,
[621]	τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ ἡμῖν	αὐτοῖς	φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς,
[614]	δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι	αὐτὸν	ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ
[616]	δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε	αὐτὸν	εἶναι, ~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν
[617]	πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ	αὐτὸν	ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν.
[600]	ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια περὶ	(αὐτὸν	ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε
[597]	μίαν ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι	αὐτὸν	κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον
[597]	τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί	αὐτὸν	κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ
[619]	~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’	(αὐτὸν	λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ
[604]	περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον	αὐτὸν	οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε
[601]	τοῖς ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν	αὐτὸν	οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι,
[596]	~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι	αὐτὸν	ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ
[618]	ᾖ μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν τίς	αὐτὸν	ποιήσει ~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα, βίον
[599]	πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν που ἐρωτᾶν	~αὐτὸν	πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ
[610]	αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν	αὐτὸν	τοίνυν λόγον, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	δή, καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν	αὐτὸν	τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν
[605]	ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον	αὐτὸν	τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ τῷ
[619]	μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ	~αὐτὸν	τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων,
[604]	ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’	αὑτὸν	γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη, διοίσει,
[621]	ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν	αὑτὸν	~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ
[617]	τοὺς κλήρους, τὸν δὲ παρ’	αὑτὸν	~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ,
[606]	περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν	αὐτὸς	~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ
[603]	πράξεσι στασιάζει τε καὶ μάχεται	αὐτὸς	~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό
[596]	ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ	αὐτὸς	γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον
[621]	τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας.	αὐτὸς	δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι
[613]	λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ	αὐτὸς	ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ
[600]	δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας	αὐτὸς	ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι, οἳ
[604]	ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος	αὐτὸς	καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ που,
[606]	ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ	αὐτὸς	λόγος καὶ περὶ τοῦ γελοίου;
[619]	καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ	αὐτὸς	μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν
[598]	αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ	αὐτὸς	μὴ οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην
[596]	ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν	αὐτὸς	οἷός τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα
[596]	εἴ τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’	αὐτὸς	ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα
[595]	ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ τοι	αὐτὸς	~πάνυ τι συννοῶ τί βούλεται
[600]	παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας	αὐτός	~τε διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη,
[601]	ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι,	αὐτός	τε οὐκ ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας
[604]	τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις	~αὐτοῦ	ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ
[617]	γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων	αὐτοῦ	ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα
[601]	~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ	αὐτοῦ	ἄρα σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς
[604]	ἀληθές. ~(Τόδε νῦν μοι περὶ	αὐτοῦ	εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει
[600]	ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’	αὐτοῦ	ἐκείνου, ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ
[605]	εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως ἂν	αὐτοῦ	ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον
[611]	~ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως	αὐτοῦ	ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ
[611]	δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ	αὐτοῦ,	οἷον ἐν τῷ παρόντι φαίνεται·
[621]	φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς,	αὐτοῦ	τε μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν
[610]	ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον, καὶ ὑπ’	(αὐτοῦ,	τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει,
[605]	~πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία	αὐτοῦ	τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ μέλλει
[616]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα	αὐτοῦ	τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι γὰρ
[606]	τοῦτον τὸν ποιητὴν πάντα τὸν	αὑτοῦ	βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν
[619]	(αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων	αὑτοῦ	βρώσεις καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ
[609]	αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς	αὑτοῦ	κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ
[609]	πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ	αὑτοῦ	μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν
[606]	ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον ἐν τοῖς	αὑτοῦ	πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’
[604]	πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ	αὑτοῦ	πράγματα, ὅπῃ ὁ λόγος ~αἱρεῖ
[605]	χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς	~αὐτοὺς	ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν
[599]	αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας	αὐτοὺς	ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ
[600]	οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν	αὐτοὺς	οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα
[619]	τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς, ἅτε	αὐτούς	τε πεπονηκότας ἄλλους τε ἑωρακότας,
[615]	καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας καὶ	αὐτόχειρος	φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς
[602]	ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ	αὐτῷ	ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν
[604]	τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν	αὐτὼ	ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ;
[621]	ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν πειθώμεθα	αὐτῷ,	καὶ τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν
[605]	φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν	αὐτῷ,	καὶ τῷ πρὸς ἕτερον (τοι(
[613]	ἄριστα, εἰ μή τι ἀναγκαῖον	αὐτῷ	κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν;
[598]	καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν	αὐτῷ	πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς
[619]	~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος	αὐτῷ	τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις
[603]	στασιάζει τε καὶ μάχεται αὐτὸς	~αὑτῷ;	ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό γε
[604]	ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ	αὑτῷ,	οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου
[608]	τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν	αὑτῷ	~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα ἅπερ
[599]	ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς ἦν τις	αὐτῶν	ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν
[600]	καὶ ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’	αὐτῶν,	ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ
[600]	εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν	~αὐτῶν	ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ
[614]	αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος	αὐτῶν	ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου
[604]	ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον	αὐτῶν	ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν
[617]	ἐναντίαν τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι,	αὐτῶν	δὲ τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι
[608]	~(Αρ’ οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ	αὐτῶν	διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν
[618]	ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων	αὐτῶν	δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς
[609]	σιτίων ~πονηρίας, ἣ ἂν ᾖ	αὐτῶν	ἐκείνων, εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης
[600]	τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ σφεῖς	~αὐτῶν	ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας, καὶ ἐπὶ
[613]	τῶν ἀδίκων, ὅτι οἱ ~πολλοὶ	αὐτῶν,	καὶ ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν,
[612]	θεούς γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος	αὐτῶν	οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ
[599]	οὔκουν λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’	αὐτῶν	Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή τις πόλεμος
[599]	ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα	αὐτῶν	ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα
[603]	ἑαυτῷ δόξας ἅμα ~περὶ τῶν	αὐτῶν,	οὕτω καὶ ἐν ταῖς πράξεσι
[609]	ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ	~αὐτῶν	πονηρία τῶν σιτίων τῷ σώματι
[615]	ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους— σχεδόν τι	αὐτῶν	τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν δὲ
[597]	γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’	αὐτῶν	τούτων ζητήσωμεν τὸν μιμητὴν τοῦτον,
[600]	οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν	αὑτῶν	διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν
[601]	τὰ τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’	αὑτῶν	λεγόμενα, ~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα
[613]	ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ	αὑτῶν	πόλει ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται
[606]	~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα, δέον	αὐχμεῖν,	καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον
[614]	ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς μεστὰς	αὐχμοῦ	τε καὶ κόνεως, ἐκ δὲ
[604]	τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν	ἀφανίζοντα.	~Ορθότατα γοῦν ἄν τις, ἔφη,
[599]	τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν	ἀφεῖναι	ἂν σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι
[605]	~τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ	ἀφεστῶτα.	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ μέντοι
[617]	χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ	ἀφικέσθαι,	εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν
[616]	δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ	ἀφικέσθαι	προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν
[614]	ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ	ἀφικνεῖσθαι	σφᾶς εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον,
[616]	δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ	~ἀφικνεῖσθαι	τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν διὰ
[609]	διαφθειρούσης, εἰς τὸ μὴ ~εἶναι	ἀφικνεῖται—	οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή,
[619]	ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε βίον	ἀφικνοῖτο,	ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ
[614]	(οὐρανοῦ καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ	~ἀφικνουμένας	ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι
[621]	καὶ ὅπως εἰς τὸ σῶμα	~ἀφίκοιτο,	οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας
[606]	~Καὶ μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ	ἀφροδισίων	δὴ καὶ θυμοῦ καὶ περὶ
[598]	~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς γε καὶ	ἄφρονας	ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος,
[607]	~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας ἐν	ἀφρόνων	(κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν
[619]	~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ	ἀφροσύνης	τε καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα
[603]	γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν	ἀχθέσεται,	ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει