Page
[602]	δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε.	~Ο	δὲ μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ
[605]	αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν.	~Ο	δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι
[597]	τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς.	~(Ο	μὲν δὴ θεός, εἴτε οὐκ
[600]	αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα	ὁ	Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος
[608]	ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην,	ὁ	ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας,
[610]	ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται	ὁ	ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται
[611]	μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ	ὁ	ἄρτι λόγος καὶ οἱ ἄλλοι
[619]	βίος ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε	ὁ	ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ
[596]	γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις.	ὁ	αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ
[606]	~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ	ὁ	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ
[600]	αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται.	ὁ	γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως,
[607]	τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν·	ὁ	γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν
[611]	δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα—	ὁ	γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε
[599]	τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι, ἔφη	ὁ	Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί γε οὐδ’
[601]	ἡνίας εἶναι καὶ τὸν χαλινὸν	ὁ	γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας,
[601]	καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν,	ὁ	δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ;
[615]	ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας.	ὁ	δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας
[612]	ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη,	ὁ	δὲ θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’
[601]	περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν,	ὁ	~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ
[596]	ποιεῖ ὁ μὲν τὰς κλίνας,	ὁ	δὲ τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς
[602]	(ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος,	ὁ	δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε.
[596]	~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι	ὁ	δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς
[599]	καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον	ὁ	ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι,
[599]	ἂν μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ	ὁ	~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη· οὐ γὰρ
[608]	γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός γε	~ὁ	ἐκ παιδὸς μέχρι πρεσβύτου χρόνος
[619]	~Καὶ δὴ οὖν καὶ τότε	ὁ	ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν
[602]	~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν εἴη	ὁ	ἐν τῇ ποιήσει μιμητικὸς πρὸς
[605]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος	ὁ	ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον
[596]	τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ	ὁ	ζωγράφος ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς
[597]	~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ ἣν	ὁ	ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος
[596]	καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι καὶ	ὁ	ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ οὔ;
[601]	ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν,	~ὁ	ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι,
[598]	ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον	ὁ	ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον,
[597]	ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς	ὁ	θεός, βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης
[601]	ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος	ὁ	ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν οὐ
[600]	ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος	ὁ	Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται
[619]	ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ	ὁ	κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ
[597]	γε καὶ οὗτος. ~(Τί δὲ	ὁ	κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες
[617]	ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’	ὁ	λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον ᾧ
[604]	τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ	ὁ	λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν,
[615]	ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος	ὁ	μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος
[601]	ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν
[612]	ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον,	ὁ	μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ
[601]	~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους	ὁ	μὲν ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει
[596]	τὴν ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ	ὁ	μὲν τὰς κλίνας, ὁ δὲ
[602]	ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει	ὁ	μιμητὴς περὶ ὧν ἂν μιμῆται
[601]	ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής,	ὁ	μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος
[604]	τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ	ὁ	νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που
[604]	νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που	ὁ	νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα
[618]	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων,	ὁ	πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ
[601]	χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ ~οὐδ’	ὁ	ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς καὶ
[606]	ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος	ὁ	ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν ~τε
[601]	ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς καὶ	ὁ	σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις
[610]	ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει	ὁ	ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν εἶναι
[597]	οἶμαι. ~Μία δέ γε ἣν	ὁ	τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ
[619]	ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε	ὁ	~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ ταῦτα
[601]	ὅς. ~Ιθι δή, τόδε ἄθρει·	ὁ	τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής,
[600]	γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως,	ὁ	τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος
[597]	ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ	ὁ	τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος
[596]	γέ τινι; ~Καὶ τίς, ἔφη,	ὁ	τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν
[607]	ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ	ὁ	~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ
[604]	(ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς,	ὅ	τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς ὅτι
[601]	γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας,	ὅ	τε χαλκεὺς καὶ ὁ σκυτεύς,
[616]	~λαμπρότερον δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς	ὃ	ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ
[606]	ποιεῖς ὅπερ ἐν τοῖς ἐλέοις;	~ὃ	γὰρ τῷ λόγῳ αὖ κατεῖχες
[597]	ὅτι οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ,	~ὃ	δή φαμεν εἶναι ὃ ἔστι
[597]	ποιεῖ, ~ὃ δή φαμεν εἶναι	ὃ	ἔστι κλίνη, ἀλλὰ κλίνην τινά;
[597]	ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην	ὃ	ἔστιν κλίνη· δύο δὲ τοιαῦται
[597]	εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη ἂν	ὃ	ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ
[597]	~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ μὴ	ὃ	ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ
[613]	ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’	ὃ	λέγω, ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ
[595]	τῆς ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’	ὃ	λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν,
[609]	ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν	ὃ	ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ
[609]	ὄντων, ᾧ ἔστι μὲν κακὸν	ὃ	ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι
[603]	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’	ὃ	τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ
[605]	ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός,	ὃ	τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η
[616]	~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν τῇ	ὀγδόῃ	πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν
[616]	ἕβδομον δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου,	ὄγδοον	δὲ τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ
[617]	τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν	ὄγδοον,	δευτέρους δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις
[616]	ἐκείνην δὲ ~διὰ μέσου τοῦ	ὀγδόου	διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν
[616]	τετάρτου, τέταρτον δὲ τὸν τοῦ	ὀγδόου,	~πέμπτον δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου,
[617]	ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ (τοῦ	ὀγδόου	τὸ χρῶμα ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου
[616]	καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ τὴν	ὁδὸν	ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ
[616]	εἰς ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν	ὁδόν,	καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ (μέσον
[600]	ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ τοῖς ~ὑστέροις	ὁδόν	τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ
[621]	~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω	ὁδοῦ	ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ
[619]	σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε καὶ	ὀδύρεσθαι	τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα τοῖς
[605]	ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς	ὀδυρμοῖς	ἢ καὶ ~ᾄδοντάς τε καὶ
[604]	τοῦ πάθους καὶ πρὸς τοὺς	ὀδυρμοὺς	~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν
[615]	~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν	ὀδυρομένας	τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα
[620]	ἐνδυομένην. κατὰ τύχην δὲ ~τὴν	Οδυσσέως	λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι,
[616]	ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους	ὅθεν	καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ
[599]	καὶ λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι	οἱ	ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν
[610]	ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν	οἱ	ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ δ’
[614]	γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό	οἱ	ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι πάντα
[611]	καὶ ὁ ἄρτι λόγος καὶ	οἱ	ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’
[621]	δι’ ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ	οἱ	ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς
[597]	τῆς ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες	οἱ	ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν
[605]	γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων σκόπει.	οἱ	γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι
[613]	ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες·	οἱ	δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς
[613]	τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ	οἱ	δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ
[616]	ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ οἱ κάδοι	οἱ	εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω
[600]	οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα	οἱ	ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ οἷός τ’
[600]	ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς	οἱ	~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα οἱ
[616]	τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ	οἱ	κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες,
[607]	~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ	οἱ	λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται,
[613]	δεῖ τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ	οἱ	μὲν δεινοί τε καὶ ἄδικοι
[613]	ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι	οἱ	μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται,
[621]	τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ	οἱ	νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε καὶ
[613]	καὶ περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι	οἱ	~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι
[607]	μή, ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ	οἱ	ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται
[611]	~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό, ὥσπερ	οἱ	τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ
[600]	διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ	οἱ	ὕστεροι ἔτι καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον
[601]	αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν,	οἳ	ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν,
[600]	αὐτὸς ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι,	οἳ	ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ
[611]	καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ	οἵα	ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα
[608]	ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν μὴ	οἵα	τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς
[601]	καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ	οἷα	ἀγαθὰ ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν
[601]	ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ μή,	~οἷα	γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ
[600]	εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’	οἷα	δὴ εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ
[598]	~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα	οἷα	ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται; τοῦτο
[615]	~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε καὶ	οἷα	πάθοιεν καὶ ἴδοιεν ἐν τῇ
[595]	~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ	οἷα	τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη,
[601]	αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί σε εἰδέναι	οἷα	φαίνεται. τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’
[598]	ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν ἢ	οἷα	φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον.
[602]	~συνεῖναι τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι	οἷα	χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα
[616]	εἶναι τοιάνδε· τὸ μὲν σχῆμα	~οἵαπερ	ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ
[601]	~Πάνυ γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει	οἵας	δεῖ τὰς ἡνίας εἶναι καὶ
[605]	ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ.	~Οἶδα·	πῶς δ’ οὔ; ~Οταν δὲ
[598]	τἆλλα πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος	~οἶδεν,	οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν
[608]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν;	οἴει	ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν
[599]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον.	~Οἴει	οὖν, εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο
[604]	αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν	οἴει	τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ
[600]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’	οἴει,	ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι
[609]	ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν	οἰηθέντες	τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον,
[614]	ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’	οἴκαδε	μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ
[606]	ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ	οἰκεῖα·	θρέψαντα γὰρ ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν
[610]	δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ γε	οἰκεία	πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν
[606]	βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν ταῖς	οἰκείαις	συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί
[609]	νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς	~οἰκείας	κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι
[606]	ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις ἐν τοῖς	οἰκείοις	ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ
[610]	γε οἰκεία πονηρία ~καὶ τὸ	οἰκεῖον	κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν,
[605]	πῶς δ’ οὔ; ~Οταν δὲ	οἰκεῖόν	τινι ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς
[611]	ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε	(οἰκείου	μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη
[600]	ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε	οἰκίαν	οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν
[600]	χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν	οἴκοι	~εἶναι, ἢ εἰ μὴ ἔπειθον,
[610]	ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον	οἶμαι	~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον
[596]	οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ	οἶμαι	αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι
[608]	σοι, ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν·	οἶμαι	δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ
[608]	~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην.	οἶμαι	δὲ καὶ σύ· οὐδὲν γὰρ
[596]	τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ	οἶμαι	~δημιουργῶν καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν.
[608]	ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ τοῦ παντός;	~Οἶμαι	ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί τοῦτο
[597]	δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ	οἶμαι	εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι
[599]	~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ γε	οἶμαι	ἐπιστήμων εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων
[599]	τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ	οἶμαι,	ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί
[599]	ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων.	~Οἶμαι,	ἔφη· οὐ γὰρ ἐξ ἴσου
[601]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω δὴ	οἶμαι	καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα
[597]	ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα,	οἶμαι.	~Μία δέ γε ἣν ὁ
[606]	ὅλου τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ	οἶμαι	ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν
[604]	ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε	οἶμαι	πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ
[601]	ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα,	~οἶμαί	σε εἰδέναι οἷα φαίνεται. τεθέασαι
[598]	~Τί δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ	οἶμαι	ὦ φίλε, τόδε δεῖ περὶ
[600]	οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν	οἷοί	τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ σφεῖς
[609]	σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ	οἰόμεθα	δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν
[603]	ἐκ τοῦ πράττειν ἢ εὖ	οἰομένους	ἢ ~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν
[615]	~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς	οἰομένους	ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο τὸ
[601]	ἐν τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται·	οἷον	αὐλητής που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ
[611]	καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν·	οἷον	δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ
[605]	ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα,	οἷον	ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι
[596]	νῦν ὅτι βούλει τῶν πολλῶν.	οἷον,	εἰ (θέλεις, πολλαί ~πού εἰσι
[615]	ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ	οἷον	εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν
[614]	ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας	οἷον	ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί
[611]	εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ,	οἷον	ἐν τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα
[611]	ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’	οἷόν	ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς
[616]	~καὶ γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ,	οἷον	κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ,
[598]	ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον.	οἷον	ὁ ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν
[609]	ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις;	~οἷον	(ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ
[616]	τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ,	οἷον	τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων, οὕτω
[613]	θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς	οἷόν	τε ἄριστα, εἰ μή τι
[609]	αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ	οἷόν	τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον, οὐκ
[598]	εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ μὴ	οἷόν	τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ δὴ
[602]	ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς ὡς	οἷόν	τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν.
[610]	τίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ	~οἷόν	τε, τὸν δ’ ἔχοντα καὶ
[597]	ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον	οἷον	~τὸ ὄν, ὂν δὲ οὔ·
[606]	καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν τοιοῦτον	οἷον	τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν τοῦτο
[602]	ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς ἔοικεν,	οἷον	φαίνεται καλὸν εἶναι τοῖς ~πολλοῖς
[612]	γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν	οἷός	ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ
[611]	παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ	οἷος	ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ τὴν
[596]	οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν αὐτὸς	οἷός	τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι
[598]	~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς μὴ	οἷός	τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην
[618]	καὶ ~μαθητὴς ἔσται, ἐάν ποθεν	οἷός	τ’ ᾖ μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν
[600]	ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι	οἷός	τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ
[600]	ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ	οἷός	τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι
[596]	σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι	οἷός	τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί
[599]	ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ	οἷός	τε ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα
[596]	οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα	οἷός	τε σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ
[613]	στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα	οἴου	καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν.
[601]	ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει	οἵους	δεῖ ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει.
[612]	ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ	οἵους	τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’ ἀνθρώπων
[614]	γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς	οἷς	αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’
[596]	τίθεσθαι περὶ ἕκαστα τὰ ~πολλά,	οἷς	ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ
[603]	που καὶ τότε ὅτι ῥᾷστα	οἴσει	~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν
[611]	ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο,	οἶσθ’	ὅτι ἐκ ~τοῦ θνητοῦ ἂν
[605]	καὶ ~ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους,	οἶσθ’	ὅτι χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες
[611]	ἦν δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο	οἰώμεθα—	ὁ γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει—
[611]	καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ	οἵων	~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς οὖσα
[616]	καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας.	ὀκτὼ	γὰρ εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους,
[617]	ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν δὲ	ὀκτὼ	~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας
[609]	~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως	ὄλεθρος	οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός.
[610]	σχολῇ τό γε ἐπ’ ~ἄλλου	ὀλέθρῳ	τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ τι
[606]	τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι	ὀλίγοις	τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη
[615]	τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ	ὀλίγον	~χρόνον βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν
[608]	μέχρι πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα	ὀλίγος	πού τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν
[608]	ἦν δ’ ἐγώ, ἔν γε	ὀλίγῳ	χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ
[605]	εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ τινῶν	ὀλίγων,	πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’ οὐ
[609]	ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν	ὅλον	διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ
[617]	δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον	ὅλον	μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν
[610]	μηδ’ εἴ τις ὅτι σμικρότατα	ὅλον	τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων
[606]	ἂν δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας	ὅλου	τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι
[617]	ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν τῷ	ὅλῳ	ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων
[617]	~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ τῷ	ὅλῳ	περιφερομένῳ τοὺς μὲν ἐντὸς ἑπτὰ
[595]	μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν	ὅλως	ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν ὅτι
[603]	ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ καὶ	~ὅλως	ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς
[599]	ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον	(Ομη(	ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν
[599]	ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω φίλε	Ομηρε,	εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς
[599]	λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν	Ομηριδῶν.	~(Αλλὰ δή τις πόλεμος ἐπὶ
[600]	~ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου	Ομηρικήν,	ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως
[600]	κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι·	Ομηρον	δ’ ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου,
[598]	τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς	Ομηρον,	ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι
[607]	εἰς ὅσον δύνανται, καὶ συγχωρεῖν	Ομηρον	ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ πρῶτον τῶν
[612]	ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ	Ομηρον	ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην
[600]	~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι	Ομηρος,	ἅτε περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι
[600]	ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν ~λέγεται	Ομηρος	γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ
[599]	τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν	Ομηρος,	πολέμων τε πέρι καὶ στρατηγιῶν
[600]	φανείη, εἰ τὰ λεγόμενα περὶ	Ομήρου	ἀληθῆ. λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή
[595]	αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ	Ομήρου	ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ
[600]	ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ	Ομήρου	ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς
[606]	~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν	Ομήρου	ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς τὴν
[600]	ὦ Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ	Ομήρου	ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος ἂν γελοιότερος
[605]	γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι	Ομήρου	ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν
[607]	σύ, καὶ μάλιστα ὅταν δι’	Ομήρου	θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν
[600]	~(Αλλὰ δή τις πόλεμος ἐπὶ	Ομήρου	ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος
[605]	τῷ πρὸς ἕτερον (τοι( οῦτον	ὁμιλεῖν	τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ ~πρὸς
[613]	τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ	~ὁμιλίας	καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε
[611]	ὧν ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται	ὁμιλιῶν,	ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ τε
[613]	τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ	ὁμοίου.	~Οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία
[613]	(ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι	θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν
[604]	ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν	ὁμοίων,	ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος
[610]	μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς	ὁμολογεῖν,	ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει
[612]	καὶ παρ’ ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς	ὁμολογεῖν	περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα
[612]	ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ	ὁμολογήσομεν,	~ὅσα γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται,
[603]	~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι τούτοις	ὁμονοητικῶς	ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ
[610]	δέ γέ τις, ἔφην ἐγώ,	ὁμόσε	τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ
[602]	~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ	ὅμως	γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ
[607]	εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν,	ὅμως	δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως,
[607]	μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων.	ὅμως	~δὲ εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε,
[612]	λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους,	ὅμως	δοτέον εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα,
[598]	τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’	ὅμως	παῖδάς γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους,
[611]	ὂν εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ	ὄν,	ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν
[605]	καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς	ὄν,	ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ τότε
[597]	ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ	ὄν,	ὂν δὲ οὔ· τελέως δὲ
[598]	περὶ ~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ	ὄν,	ὡς ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς
[604]	τε καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον	ὂν	ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον
[597]	τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν,	ὂν	δὲ οὔ· τελέως δὲ εἶναι
[606]	θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν	ὂν	εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων
[611]	δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ	ὂν	εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν,
[604]	οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον	ὂν	μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε δεῖ
[597]	ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ	ὂν	ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον
[597]	καὶ τοῦτο ἀμυδρόν τι τυγχάνει	ὂν	πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει
[613]	ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ τὸ	ὂν	τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν δεινοί
[603]	μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας	ὂν	τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω
[610]	σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο	ὂν	τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ
[597]	δὲ οὔ· τελέως δὲ εἶναι	ὂν	τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ
[606]	ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει	ὂν	τοιοῦτον οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’
[608]	καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν	ὂν	τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν
[599]	~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός,	ὃν	δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ
[620]	τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ	ὃν	εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον φύλακα (συμ(
[608]	ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον,	ὃν	λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν,
[620]	βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων.	ὃν	πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν πρὸς
[600]	οἷός τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν	ὀνῆσαι	~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν
[596]	ἕκαστα τὰ ~πολλά, οἷς ταὐτὸν	ὄνομα	ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω.
[603]	τὴν ἀκοήν, ἣν ~δὴ ποίησιν	ὀνομάζομεν;	~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ ταύτην.
[601]	ἄττα ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς	ὀνόμασι	καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ
[600]	ὁ τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ	ὀνόματος	ἂν γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν
[617]	τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ	ὄντα,	Ατροπον δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ
[596]	~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ μέντοι	ὄντα	γέ που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς,
[605]	(τινὰ τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει	ὄντα	καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί νοντα
[595]	τὸ εἰδέναι αὐτὰ οἷα τυγχάνει	ὄντα.	~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος λέγεις;
[599]	ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ	ὄντα	ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ λέγουσιν
[607]	μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς	ὄντας	~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται, καὶ
[613]	~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι	ὄντες	λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου
[611]	καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ	~ὄντι,	καὶ οἵα ἂν γένοιτο τῷ
[612]	καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ	~ὄντι	λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ.
[599]	τι καὶ λέγουσιν καὶ τῷ	ὄντι	οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ
[600]	οἴει, ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ	ὄντι	οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους
[603]	ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως	ὄντι	τῷ (ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ τε
[608]	διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον	ὁντινοῦν.	~(Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,
[599]	λόγον (Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον	ὁντινοῦν	τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς
[599]	(οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ	~ὄντος	καὶ ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι
[601]	ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν	~ὄντος	οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου·
[615]	κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς βίου	ὄντος	τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον
[604]	μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου	ὄντος	τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ ~κακοῦ
[610]	~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων	ὄντων	ἄλλο ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’
[618]	τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ ψυχὴν	~ὄντων	καὶ τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα
[609]	~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν	ὄντων,	ᾧ ἔστι μὲν κακὸν ὃ
[597]	εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι	ὄντως	κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ
[597]	βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς	ὄντως	οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς
[613]	ἄνω μή; τὸ μὲν πρῶτον	ὀξέως	ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται,
[596]	ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι	ὀξύτερον	~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι εἶδον.
[606]	μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς	ὅπερ	ἐν τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ
[609]	δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί,	ὅπερ	λέγω, σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ
[613]	δεινοί τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν	ὅπερ	οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν
[612]	εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής, εἴτε	ὅπῃ	ἔχει καὶ ὅπως· νῦν δὲ
[600]	μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν	ὅπῃ	ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν;
[621]	~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν·	ὅπῃ	μέντοι καὶ ὅπως εἰς τὸ
[604]	πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα,	ὅπῃ	ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν
[602]	μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου	ὅπῃ	~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς
[598]	αὐτὴν θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ	ὁπῃοῦν,	~μή τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς,
[614]	ἔχοντας καὶ ~τούτους ἐν τῷ	ὄπισθεν	σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ
[620]	ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν	ὅπλων	κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ
[613]	βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε	~ὁπόθεν	ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς
[618]	~τῷ δὲ ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι	ὁπόστος	(εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο αὖθις
[610]	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, λέγεις.	ὁπότε	γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ
[619]	~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις ἀεί,	ὁπότε	εἰς τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο,
[610]	ὥς γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν	ὁπότε	μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ,
[615]	~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο	ὁπότε	τις τῶν οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων
[615]	παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου	ὅπου	εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ
[619]	δόξαν ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι,	ὅπως	~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος
[621]	κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι καὶ	ὅπως	εἰς τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ
[618]	καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον	ὅπως	ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων
[612]	~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ	ὅπως·	νῦν δὲ τὰ ἐν τῷ
[596]	τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς	ὅρα.	~Βούλει οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες,
[596]	δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’	ὅρα	δὴ καὶ τόνδε τίνα καλεῖς
[613]	ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω,	ὅρα	εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη·
[614]	πάντα τὰ ἐν τῷ τόπῳ.	~ὁρᾶν	δὴ ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον
[604]	~Πολύ που, ἔφη, διοίσει, ὅταν	ὁρᾶται.	~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι πολλὰ
[604]	μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν	ὁρᾶται	ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ ὅταν
[602]	~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε	ὀρθὰ	δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ ὧν
[602]	ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ	ὀρθὰ	εἴτε μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν
[602]	ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ δόξαν	ὀρθὴν	διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι
[601]	σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν	ὀρθὴν	ἕξει περὶ ~κάλλους τε καὶ
[610]	ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι.	~Ορθότατ’	αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν
[604]	καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα.	~Ορθότατα	γοῦν ἄν τις, ἔφη, πρὸς
[601]	~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ	ὀρθότης	ἑκάστου σκεύους καὶ ζῴου καὶ
[603]	ψυχὴ γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη.	~Ορθῶς	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’
[603]	γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν.	~Ορθῶς,	ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν δ’
[597]	ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ δύο.	~Ορθῶς,	ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς
[602]	ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ	ὀρθῶς	γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ
[595]	ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον	ὀρθῶς	ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα
[611]	ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς	~ὁρμῆς	ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου ἐν
[620]	γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν ποτε	Ορφέως	γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην, μίσει
[605]	οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ	ὁρῶντα	τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις
[599]	ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν	ὁρῶντες	(οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ
[611]	ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον	~ὁρῶντες	οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ
[596]	πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον	ὁρῶντες	πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως·
[596]	καλεῖς τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον;	~Ος	πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς ἕκαστος
[612]	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ δ’	ὅς.	~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ
[611]	ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ δ’	ὅς.	~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ
[597]	φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ δ’	ὅς,	ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι,
[601]	ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς.	~Ιθι δή, τόδε ἄθρει· ὁ
[604]	τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’	ὅς,	λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’
[610]	ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ δ’	ὅς,	οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ
[606]	ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ δ’	ὅς.	~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν
[614]	τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος Παμφύλου·	ὅς	ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων
[608]	περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς,	σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ
[603]	οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς.	~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα
[605]	σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν,	ὃς	ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω
[613]	ὑπό γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται	ὃς	ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι
[618]	ἀμείνω (βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα	ὃς	αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ
[608]	ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ	ὃς	ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας εἶπε·
[613]	~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν,	~ὅσα	γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα
[621]	αὐτὸ ~κενὸν δένδρων τε καὶ	ὅσα	γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς
[598]	τὰς δημιουργίας καὶ τἆλλα πάντα	ὅσα	εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι
[596]	σκεύη καὶ φυτὰ καὶ πάντα	ὅσα	νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα,
[615]	οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι,	ὅσα	πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ ὅσους
[615]	ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας	ὅσα	τε καὶ οἷα πάθοιεν καὶ
[614]	κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας	ὅσαι	γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι τάς τε
[596]	~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ,	ὅσαπερ	εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν
[595]	ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς	ὅση	μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ
[615]	~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι καὶ	ὅσιοι	γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν
[607]	~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ	ὅσιον	προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ φίλε,
[613]	ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς	ὅσοι	ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν
[595]	τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας,	ὅσοι	μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι
[607]	ἂν καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς,	ὅσοι	μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ
[607]	ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς	ὅσον	δύνανται, καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον
[613]	γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς	ὅσον	δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός
[607]	τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι	ὅσον	μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια
[608]	ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ	ὅσος	δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν
[615]	ὅσα πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ	ὅσους	ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι
[612]	καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι,	~ὅσους	τε καὶ οἵους τῇ ψυχῇ
[601]	καὶ ὁ σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος	ὅσπερ	τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ
[618]	τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ	ὅστις	εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ
[612]	~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ	ὄστρεα	ἃ νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν
[611]	τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι,	ὄστρεά	~τε καὶ φυκία καὶ πέτρας,
[605]	διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ;	~Οταν	δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος
[601]	δὲ μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν	ὅταν	αὐτὰ τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν,
[607]	~αὐτῆς (καὶ σύ, καὶ μάλιστα	ὅταν	δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ
[604]	ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ	ὅταν	ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’
[609]	τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον,	ὅταν	ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ
[606]	ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων,	ὅταν	Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς
[604]	γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη, διοίσει,	ὅταν	ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι
[604]	~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν,	ὅταν	ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ
[605]	τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει	ὅταν	τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ
[609]	καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν	ὅταν	τῴ τι τούτων προσγένηται, πονηρόν
[616]	μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα	ὅτε	~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος
[600]	(αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου,	ὅτε	ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν
[597]	μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη.	~Οτι,	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ δύο
[611]	ἡ ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε.	~Οτι	μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ
[611]	ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς	ὅτι	ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί.
[608]	~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅτι	ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ
[606]	λόγος καὶ περὶ τοῦ γελοίου;	ὅτι,	ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν
[611]	~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον	ὅτι	ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι·
[606]	γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν	ὅτι	ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων
[607]	κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες,	ὅτι	ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία
[596]	~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν	ὅτι	βούλει τῶν πολλῶν. οἷον, εἰ
[614]	(ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν	ὅτι	δέοι αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι
[607]	ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως,	ὅτι	εἰκότως ἄρα τότε αὐτὴν ἐκ
[616]	σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε καὶ	ὅτι	εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο.
[611]	τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’	ὅτι	ἐκ ~τοῦ θνητοῦ ἂν γίγνοιτο
[605]	ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς αὖ	ὅτι	ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν
[598]	ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ	ὅτι	εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί, ὡς
[618]	πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ	ὅτι	ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη
[603]	~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον	ὅτι	ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ
[607]	ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως ~δὲ εἰρήσθω	ὅτι	ἡμεῖς γε, εἴ τινα ἔχοι
[612]	ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε,	ὅτι	θεούς γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος
[604]	~Πῶς; ~Λέγει που ὁ νόμος	ὅτι	κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν
[596]	οὐκ ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ	ὅτι	κἂν αὐτὸς οἷός τ’ εἴης
[604]	που ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον	ὅτι	μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς
[605]	ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς	ὅτι	μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς
[603]	λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα,	ὅτι	μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων
[596]	~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν	ὅτι	ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους
[613]	~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ	ὅτι	οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι
[613]	αὖ καὶ περὶ τῶν ἀδίκων,	ὅτι	οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν
[607]	πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ	ὅτι	ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ
[610]	λόγον. ~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν	ὅτι	οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως
[605]	~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον	ὅτι	οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς
[597]	κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες	ὅτι	οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ
[609]	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,	ὅτι	οὐδ’ ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων
[598]	αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν	ὅτι	οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται,
[598]	ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν	ὅτι	οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν
[607]	~σκληρότητα ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ,	ὅτι	παλαιὰ μέν τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ
[595]	ὅλως ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν	ὅτι	ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ τοι
[603]	ποιεῖται, ἐλέγομέν που καὶ τότε	ὅτι	ῥᾷστα οἴσει ~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ
[598]	ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται,	ὅτι	σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ
[610]	~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις	ὅτι	σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι,
[620]	τῶν ἄλλων, καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν	ὅτι	τὰ αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ
[604]	ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν	ὅτι	(τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ ἰᾶσθαί
[604]	ὅ τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς	ὅτι	τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν
[606]	αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο	ὅτι	τὸ βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν
[606]	φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι,	ὅτι	τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις
[609]	λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα	ὅτι	τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ
[603]	μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ	ὅτι	τοῦτό γε νῦν οὐδὲν δεῖ
[605]	~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν,	ὅτι	τοῦτο ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς καὶ
[605]	~ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’	ὅτι	χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς
[611]	~οὔτε αὖ πλείους· εἰ γὰρ	ὁτιοῦν	τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’
[598]	~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον	ὁτουοῦν	ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ
[601]	περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου	(ὁτουοῦν·	~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην
[613]	τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι.	οὐ	γὰρ δὴ ὑπό γε ~θεῶν
[619]	τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου·	οὐ	γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν,
[599]	ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη·	οὐ	γὰρ ἐξ ἴσου ἥ τε
[602]	~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται.	~Οὐ	γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα τε
[595]	~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι—	οὐ	γάρ μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς
[603]	τὰμέτρα ~οὐκ ἂν εἴη ταὐτόν.	~Οὐ	γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ
[596]	χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ ταὐτά;	οὐ	γάρ που τήν γε ἰδέαν
[595]	τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’	~οὐ	γὰρ πρό γε τῆς ἀληθείας
[609]	ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν.	οὐ	γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν μή
[597]	~Τί δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’	οὐ	δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ
[608]	ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα	οὐ	διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις
[620]	κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός,	οὐ	~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ
[619]	συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος ἀγαπητός,	οὐ	κακός. μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως
[610]	~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι	οὐ	καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν
[607]	προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ φίλε,	οὐ	κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ,
[612]	τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε	οὐ	~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν;
[611]	οἷον δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ,	οὐ	(λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι
[605]	~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν;	~Οὐ	μὰ τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ
[596]	οἷς ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ	οὐ	μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ
[605]	ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’	οὐ	μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ αὐτό;
[607]	ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’	οὐ	μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ
[596]	νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα,	οὐ	μέντοι ὄντα γέ που τῇ
[605]	πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὐ	μέντοι πω τό γε μέγιστον
[614]	πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’	οὐ	μέντοι σοι, ἦν δ’ ἐγώ,
[621]	εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν	οὐ	μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα,
[600]	ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων	οὐ	μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ
[612]	~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ	οὐ	μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ
[619]	~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων	οὐ	μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ
[607]	λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς	οὐ	μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη
[596]	ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης	~οὐ	μόνον πάντα οἷός τε σκεύη
[619]	ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας	οὐ	~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’
[602]	σοφίαν περὶ ὧν ἂν ~ποιῇ.	~Οὐ	πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως
[595]	ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον	~οὐ	παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς
[605]	οὕτως ἤδη ἂν ἐν δίκῃ	οὐ	~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν,
[601]	ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν	οὐ	περὶ πάντα οὕτω φήσομεν ἔχειν;
[602]	τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο	οὐ	περὶ τρίτον μέν ~τί ἐστιν
[614]	ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς	οὐ	πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’
[601]	σκεύους καὶ ζῴου καὶ ~πράξεως	οὐ	πρὸς ἄλλο τι ἢ τὴν
[605]	δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι	οὐ	πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς
[606]	ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν	οὐ	ῥᾴδιον ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι
[611]	πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.	~Οὐ	ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ, ἀίδιον
[608]	ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν ὡς	οὐ	~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει
[602]	ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ	οὐ	σπουδὴν τὴν μίμησιν, τούς τε
[597]	οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες ὅτι	οὐ	τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ δή
[602]	τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν	οὐ	τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν καὶ
[612]	ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ	οὐ	~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας
[608]	δ’ ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ	οὐ	χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν
[596]	τίς, ἔφη, ὁ τρόπος οὗτος;	~Οὐ	χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ
[598]	~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’	οὔ;	~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ φίλε,
[596]	κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Αλλὰ ἰδέαι γέ που περὶ
[602]	ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε τοῦ
[596]	ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι
[596]	ὁ ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ	οὔ;	~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε καὶ
[605]	οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’	οὔ;	~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν
[601]	ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει
[604]	αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον τῷ
[597]	οἷον ~τὸ ὄν, ὂν δὲ	οὔ·	τελέως δὲ εἶναι ὂν τὸ
[609]	διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~Τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου
[617]	αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν	οὗ,	ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ
[614]	ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ	οὗ	ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ
[597]	δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς	οὗ	ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν δ’
[616]	ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’	οὗ	πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ
[616]	οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς·	οὗ	τὴν μὲν ἠλακάτην τε καὶ
[621]	~γιγνομένης παρὰ τὸν Αμέλητα ποταμόν,	οὗ	τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν.
[603]	~φίλη ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ	οὐδ’	ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.
[615]	ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι,	οὐδ’	ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ
[596]	ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος	οὐδ’	ἂν προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην
[600]	δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις;	~Οὐδ’	αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται.
[601]	τὸν χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ	~οὐδ’	ὁ ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς
[599]	ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί γε	οὐδ’	ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή
[609]	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι	οὐδ’	ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας,
[596]	οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ;	~Οὐδαμῶς.	~Αλλ’ ὅρα δὴ καὶ τόνδε
[597]	δημιουργὸν καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου;	~Οὐδαμῶς.	~Αλλὰ τί αὐτὸν κλίνης φήσεις
[609]	θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ;	~Οὐδαμῶς,	ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ μέντοι
[600]	Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου;	~Οὐδαμῶς	τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ
[609]	ἀγαθὸν μή ποτέ τι ἀπολέσῃ,	οὐδὲ	αὖ τὸ μήτε κακὸν μήτε
[595]	μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν;	οὐδὲ	γάρ τοι αὐτὸς ~πάνυ τι
[608]	οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ	οὐδέ	γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης
[606]	ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ	οὐδὲ	ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν τοῦ
[614]	δ’ ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει	οὐδὲ	μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα
[612]	λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς	οὐδὲ	τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ
[600]	ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται;	~Οὐδείς.	~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς τὰ
[610]	~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε	οὐδείς	ποτε δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων
[596]	τήν γε ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ	οὐδεὶς	τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς.
[608]	ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ	οὐδεμιᾷ	οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι
[606]	ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ	οὐδὲν	αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ
[600]	Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον	οὐδέν.	~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ,
[602]	φύσεως ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας	οὐδὲν	ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ
[603]	τι ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα;	~Οὐδέν.	~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι τούτοις
[603]	δέ γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον	οὐδὲν	ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον,
[608]	ἔφην. οἶμαι δὲ καὶ σύ·	οὐδὲν	γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ
[595]	που ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ συννοήσω.	~Οὐδέν	γε, ἦν δ’ ἐγώ, ἄτοπον,
[603]	δὲ ὅτι τοῦτό γε νῦν	οὐδὲν	δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ
[601]	μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος	οὐδὲν	ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ
[614]	~Ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὐδέν	ἐστι πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς
[600]	ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον	οὐδὲν	λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ
[608]	ὀλίγος πού τις ἂν εἴη.	~Οὐδὲν	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν;
[598]	πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν,	οὐδὲν	ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ,
[604]	τοιούτων, οὔτε εἰς τὸ πρόσθεν	οὐδὲν	προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε
[621]	ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον	οὐδὲν	~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν τι
[598]	~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’	οὐδέν.	~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει· πρὸς
[598]	αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν	οὐδέν,	φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα
[597]	θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον;	~Οὐδένα,	οἶμαι. ~Μία δέ γε ἣν
[603]	ἑταίρα καὶ ~φίλη ἐστὶν ἐπ’	οὐδενὶ	ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ
[598]	~τοὺς ἄλλους (δημιουρ( γούς, περὶ	οὐδενὸς	τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’
[610]	μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν,	οὐδέποτε	ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη,
[608]	ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ	οὐδέποτε	~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι
[602]	καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν;	~Οὐδέτερα.	~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ
[596]	τινὶ δὲ οὐκ ἄν; ἢ	οὐκ	αἰσθάνῃ ὅτι κἂν αὐτὸς οἷός
[599]	~καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες	(οὐκ	αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος
[596]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Αλλὰ φήσεις	οὐκ	ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν ἃ
[604]	καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’	οὐκ	ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι καὶ
[596]	τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ	οὐκ	ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι
[596]	καί μοι εἰπέ, τὸ παράπαν	οὐκ	ἄν σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος
[597]	~χειροτέχνου εἴ τις φαίη, κινδυνεύει	οὐκ	ἂν ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη,
[609]	~ἢ εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ,	οὐκ	ἂν ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι
[606]	κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν, καὶ	οὐκ	ἂν δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας
[604]	ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ	οὐκ	ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα.
[603]	τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα	~οὐκ	ἂν εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ
[611]	οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες	οὐκ	ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν
[597]	εἰ μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ,	οὐκ	ἂν τὸ ὂν ποιοῖ, ἀλλά
[619]	ἐκεῖσε καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν	οὐκ	ἂν χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι,
[615]	~χρόνον βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν	οὐκ	ἄξια μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς
[621]	ὦ Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ	οὐκ	ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν,
[600]	οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος,	οὐκ	ἄρ’ ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο
[610]	~Μὰ Δί’ ἦ δ’ ὅς,	οὐκ	ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία,
[597]	οὗτος. ~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός;	οὐκ	ἄρτι μέντοι ἔλεγες ὅτι οὐ
[617]	ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ, ἓ δὲ	οὐκ	ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ δῆλον
[611]	τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ λόγος	οὐκ	(ἐάσει— ~μήτε γε αὖ τῇ
[597]	~(Ο μὲν δὴ θεός, εἴτε	οὐκ	ἐβούλετο, εἴτε τις ἀνάγκη ἐπῆν
[599]	(ἑαυτοῦ βίου ὡς βέλτιστον ἔχοντα;	~Οὐκ	ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ γε οἶμαι
[608]	καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ Δί’	οὐκ	ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις
[615]	ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι	οὐκ	~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο
[620]	διὰ τὸν ὑπ’ ἐκείνων θάνατον	οὐκ	~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι·
[621]	ὅπως εἰς τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο,	οὐκ	εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν
[602]	οὖν δὴ ὅμως γε μιμήσεται,	οὐκ	εἰδὼς περὶ ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν
[619]	μετειληφότα. ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν,	οὐκ	ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις
[619]	τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν,	οὐκ	ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ
[618]	καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ τάξιν	οὐκ	ἐνεῖναι διὰ τὸ ἀναγκαίως ἔχειν
[619]	τε πεπονηκότας ἄλλους τε ἑωρακότας,	οὐκ	ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι.
[612]	εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη καὶ	οὐκ	ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας
[602]	μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν.	~Οὐκ	ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν εἴη ὁ
[601]	ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν	οὐκ	ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι, ὥστε
[601]	ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός τε	οὐκ	ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας καὶ τοῖς
[600]	οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε μόνον	οὐκ	ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς
[609]	ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’	οὐκ	ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν
[605]	~Οὐ μὰ τὸν Δί’ ἔφη,	οὐκ	εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν δ’
[606]	ἀντὶ χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα.	~Οὐκ	ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ δ’
[609]	οἷόν τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον,	οὐκ	ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος
[609]	ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος	οὐκ	ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός. ~Τί
[608]	ἔφη· ἀλλὰ τί τοῦτο λέγεις;	~Οὐκ	ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι
[602]	καὶ πόρρωθεν διὰ ~τῆς ὄψεως	οὐκ	ἴσον φαίνεται. ~Οὐ γάρ. ~Καὶ
[599]	δὲ τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν;	~Οὐκ	οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν
[609]	εἴτε σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα,	οὐκ	οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’
[599]	τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ ἀλλ’	~οὐκ	ὄντα ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ
[601]	εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί.	~Οὐκοῦν	ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης
[607]	Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε.	~Οὐκοῦν	δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη
[605]	διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον.	~Οὐκοῦν	δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα,
[597]	ἀλλὰ κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ.	~Οὐκοῦν	εἰ μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ,
[606]	ἄλλως φάναι, ἦ δ’ ὅς.	~(Οὐκοῦν,	εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν Ομήρου
[602]	φαίνεται ἅμα περὶ ταὐτά. ~Ναί.	~Οὐκοῦν	ἔφαμεν τῷ αὐτῷ ἅμα περὶ
[601]	τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’ ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς
[598]	καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, μετὰ τοῦτο
[612]	λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν
[612]	διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, τά τε
[596]	κλίνης, μία δὲ τραπέζης. ~Ναί.	~Οὐκοῦν	καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ
[601]	δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ
[610]	ἔφη, ὥς γε τὸ εἰκός.	~Οὐκοῦν	ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται
[609]	τε καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη.	~Οὐκοῦν	ὅταν τῴ τι τούτων προσγένηται,
[613]	μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου.	~Οὐκοῦν	περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων
[600]	μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν.	~Οὐκοῦν	τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους πάντας
[604]	ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει, ἔφη.	~Οὐκοῦν	τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος
[604]	ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Οὐκοῦν	τὸ μὲν ἕτερον τῷ νόμῳ
[604]	δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν.	~(Οὐκοῦν	τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν καὶ
[597]	ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ βούλει, ἔφη.	~Οὐκοῦν	τριτταί τινες κλῖναι αὗται γίγνονται·
[604]	πρὸς τὰς τύχας οὕτω προσφέροιτο.	~Οὐκοῦν,	φαμέν, τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ
[611]	νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή.	~Οὔκουν	εἰκός γε. ~Οτι μὲν τοίνυν
[597]	κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγειν;	~Οὔκουν,	ἔφη, ὥς γ’ ἂν δόξειεν
[599]	~Οὐκ οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων·	οὔκουν	λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν
[603]	ἂν εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ	οὖν.	~Αλλὰ μὴν τὸ μέτρῳ γε
[612]	οὖν, ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’	οὖν	ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν
[615]	ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ	οὖν	δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν
[602]	ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’	οὖν	δὴ ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ
[607]	τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Δοῖμεν δέ γέ που ἂν
[599]	μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει	οὖν,	εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν,
[603]	ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’	οὖν	ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος
[596]	καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει	οὖν	ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς
[601]	καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε. ~Αρ’	οὖν	ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς ἡνίας
[617]	ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς	οὖν,	ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν ἰέναι
[595]	ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ
[599]	πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ
[612]	ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[608]	τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει ἀθανάτῳ
[597]	φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ
[597]	πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει	οὖν,	ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν
[612]	καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν	οὖν,	ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν
[600]	ἐκείνου, ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει,
[605]	ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η καλῶς	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος ὁ
[609]	ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός. ~Τί	οὖν;	ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’
[612]	κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,
[619]	(εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ	οὖν	καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος
[615]	πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ δ’	οὖν	κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι, ὅσα
[605]	μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν	οὖν.	~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον
[608]	~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί	οὖν;	οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου
[605]	πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὐ μέντοι πω τό γε
[601]	μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’	οὖν	οὐ περὶ πάντα οὕτω φήσομεν
[602]	πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’	οὖν	οὐ τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν
[604]	καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν	οὖν.	~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν
[601]	καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ τὸν
[613]	~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ
[606]	πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’	οὖν	οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος καὶ
[620]	πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’	οὖν	πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς βίους
[615]	ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ μὲν	οὖν	πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου
[602]	οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Πρὸς Διός, ἦν δ’ ἐγώ,
[616]	ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν	οὖν	πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον
[621]	καὶ ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι	οὖν	σφᾶς ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ
[621]	ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν	οὖν	τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον
[609]	καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η	οὖν	τι τούτων αὐτὴν διαλύει τε
[617]	ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην	οὖν	τινα σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν
[615]	ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη	οὖν	τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει,
[597]	~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει	οὖν	τοῦτον μὲν φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν,
[602]	ἐν ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου γὰρ	οὖν.	~Τούτῳ δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ
[608]	τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’	οὖν	ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ
[608]	καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’	οὖν	ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ;
[596]	τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα.	~Οὔπω	γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις.
[619]	πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν τε καὶ	οὐρανίαν.	~Ταύτην γὰρ δὴ ἔφη τὴν
[596]	καὶ πρὸς ~τούτοις γῆν καὶ	οὐρανὸν	καὶ θεοὺς καὶ πάντα τὰ
[614]	χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ	οὐρανοῦ	αὖ ἐν τῷ ἄνω ἄλλα
[615]	τὰς δ’ αὖ ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας ἀμηχάνους
[619]	τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ	~οὐρανοῦ	ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους· τῶν
[619]	δὲ ~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν
[614]	ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ τοῦ	(οὐρανοῦ	καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας
[616]	καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ	οὐρανοῦ	~καὶ γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ,
[616]	τοῦτο τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ	οὐρανοῦ,	οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων,
[614]	τε καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ	οὐρανοῦ,	σημεῖα περιάψαντας τῶν δεδικασμένων ἐν
[616]	(μέσον τὸ φῶς ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν δεσμῶν
[614]	ἐκεῖ καὶ τὰς ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ
[614]	καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα τοῦ	οὐρανοῦ	τε καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας
[596]	θεοὺς καὶ πάντα τὰ ἐν	οὐρανῷ	καὶ τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ
[596]	ποιήσεις καὶ τὰ ἐν τῷ	οὐρανῷ,	ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ δὲ
[614]	δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι,	οὕς,	ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν δικαίους
[613]	ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς	οὓς	ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ
[615]	ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων—	οὓς	οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο
[597]	μὲν ἡ ἐν τῇ φύσει	~οὖσα,	ἣν φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι,
[598]	~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας	οὖσα	μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα
[609]	παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν	οὖσα,	οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι·
[609]	σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος	οὖσα	τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ ἄγει
[611]	οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς	οὖσα	τῷ τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ
[607]	ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην	οὖσαν·	ὁ γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει.
[597]	εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως	οὔσης,	ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ
[609]	ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου	οὔσης	ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας
[609]	ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας	οὔσης	ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ
[617]	τόνον· ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ	~οὐσῶν	μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ
[602]	ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα.	~Οὔτε	ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει
[608]	οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν	οὔτε	~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ
[611]	που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης,	~οὔτε	αὖ πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν
[611]	ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί.	οὔτε	γὰρ ἄν που ἐλάττους γένοιντο
[604]	~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς	οὔτε	δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε
[604]	τε καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων,	οὔτε	εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον
[597]	δύο δὲ τοιαῦται ἢ πλείους	οὔτε	~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε
[597]	οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ	οὔτε	μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη.
[604]	~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι	οὔτε	μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε
[600]	παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς	οὔτε	οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν
[602]	γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται	οὔτε	ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ
[600]	(συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε οἰκίαν	οὔτε	πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν οἷοί
[604]	παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ,	οὔτε	ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς
[605]	~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ μείζω	οὔτε	τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ
[605]	τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ	οὔτε	τὰ μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω
[604]	οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι,	οὔτε	τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν
[608]	~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι, ὥστε	οὔτε	τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε
[608]	γενέσθαι, ὥστε οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα	οὔτε	χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ
[598]	δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις	οὗτοι	ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα
[597]	~Ζωγράφος δή, κλινοποιός, θεός, τρεῖς	οὗτοι	ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ
[598]	Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι	οὗτοι	πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα
[605]	καὶ τῷ πρὸς ἕτερον (τοι(	οῦτον	ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ
[608]	χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ	οὗτός	γε ~ὁ ἐκ παιδὸς μέχρι
[605]	καλῶς οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὗτος	ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα
[606]	~λέγουσιν ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν	οὗτος	ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν
[596]	~Καὶ τίς, ἔφη, ὁ τρόπος	οὗτος;	~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ,
[615]	ὁ μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος	οὗτος	τῆς Παμφυλίας ἔν τινι πόλει
[596]	~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε καὶ	οὗτος.	~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ
[596]	μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ	οὗτος	χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα οἷός
[619]	καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα·	~οὕτω	γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ
[601]	σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὕτω	δὴ οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν
[616]	οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ	οὕτω	δὴ τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον
[605]	ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα	οὕτω	διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ;
[612]	~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι	οὕτω,	ἵνα καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται,
[603]	δόξας ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν,	οὕτω	καὶ ἐν ταῖς πράξεσι στασιάζει
[613]	ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ	οὕτω	καὶ ~περὶ τῶν δικαίων τὸ
[611]	ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν ~φύσει,	οὕτω	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα
[607]	~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν	οὕτω	κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ
[603]	μετριάσει δέ πως πρὸς λύπην.	~Οὕτω	μᾶλλον, ἔφη, τό γε ἀληθές.
[609]	τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ	οὕτω;	~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ ψυχὴν
[616]	οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων,	οὕτω	πᾶσαν συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ
[596]	σκεύους ~πρὸς τὴν ἰδέαν βλέπων	οὕτω	ποιεῖ ὁ μὲν τὰς κλίνας,
[610]	γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον·	οὕτω	πόρρω που, ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται
[604]	τις, ἔφη, πρὸς τὰς τύχας	οὕτω	προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ μὲν
[600]	καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ σοφίᾳ	οὕτω	σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε μόνον οὐκ
[601]	~Αρ’ οὖν οὐ περὶ πάντα	οὕτω	φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον
[601]	στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν·	~οὕτω	φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην τινὰ
[596]	ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη,	οὕτως·	ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν
[615]	ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν	οὕτως	ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ
[613]	ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὕτως	ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου
[607]	ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς	οὕτως,	διὰ τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα
[619]	ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην	~οὕτως	εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν
[597]	τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην,	οὕτως	ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην
[609]	πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν;	~Οὕτως,	ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν
[598]	δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως;	~Οὕτως,	ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν.
[604]	ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα.	~Οὕτως	ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν
[611]	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὕτως	ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς
[605]	βέλτιστον, καὶ ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ	οὕτως	ἤδη ἂν ἐν δίκῃ οὐ
[601]	ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ	(οὕτως;	~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ
[609]	ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος	οὕτως	ὄλεθρος οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη,
[601]	ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός;	~Οὕτως.	~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη τὸν χρώμενον
[621]	~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ	οὕτως,	ὦ Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ
[597]	ὃ ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’	οὐχ	αἱ δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα
[600]	ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας	οὐχ	ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν,
[615]	ἔφη οὖν τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν,	~Οὐχ	ἥκει, φάναι, οὐδ’ ἂν ἥξει
[595]	μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν,	οὐχ	ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως
[606]	δὲ φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε	οὐχ	ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ ἔθει,
[606]	κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’ οὖν	οὐχ	ὁ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ
[613]	εἰ δεῖ τὸ ὂν τιθέναι;	~οὐχ	οἱ μὲν δεινοί τε καὶ
[609]	ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι	οὐχ	οἷόν τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον,
[612]	~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ	οὐχ	ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε ἀπὸ θεῶν
[607]	ἀλλὰ ~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς	οὐχ	ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ
[608]	ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας,	οὐχ	ὅσος δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν ἢ
[613]	τε ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται.	οὐχ	οὕτω καὶ ~περὶ τῶν δικαίων
[609]	εἰς τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται—	οὐχ	οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ
[601]	οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου·	οὐχ	(οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως
[617]	~ἄλλης περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου.	(οὐχ	ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς
[608]	τοσούτου δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’	οὐχ	ὑπὲρ τοῦ παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’
[613]	δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’	οὐχ	ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ τὸ
[598]	εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι	οὐχὶ	(ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ
[600]	ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας εἴων, καὶ	οὐχὶ	μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ
[614]	ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου	ὀφειλόμενα	ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς
[609]	καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς	~ὀφθαλμίαν	καὶ σύμπαντι τῷ σώματι νόσον,
[609]	τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον	(ὀφθαλμοῖς	~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ σώματι
[607]	αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν διασόφων	ὄχλος	κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες,
[602]	τὰ χρώματα αὖ πλάνην τῆς	ὄψεως,	~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ δήλη
[602]	τε καὶ πόρρωθεν διὰ ~τῆς	ὄψεως	οὐκ ἴσον φαίνεται. ~Οὐ γάρ.
[603]	ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν	ὄψιν	ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν
[603]	δ’ ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν	ὄψιν	μόνον, ἢ καὶ κατὰ τὴν