Page
[620]	ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ	λαβεῖν.	μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν
[617]	μὲν ἐν τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα	~λαβόντα	ἐκ τῶν τῆς Λαχέσεως γονάτων
[596]	~τάχιστα δέ που, εἰ θέλεις	λαβὼν	κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν
[619]	ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν	λαθεῖν	ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις
[613]	αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι ὄντες	λάθωσιν,	ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες
[619]	καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ	λαιμαργίας	οὐ ~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι,
[599]	βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον	Λακεδαίμων	καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ
[607]	καὶ ποιητικῇ· καὶ γὰρ ἡ	λακέρυζα	πρὸς δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα”
[612]	οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι	λαμβάνοντας	αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν,
[610]	τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς	λαμβάνοντας	αὐτό, τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον,
[610]	ἀδικία, εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ	λαμβάνοντι—	ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη κακῶν—
[613]	~τέλος ἐλθόντες τά τε ἆθλα	λαμβάνουσιν	καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω καὶ
[616]	~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου	λαμπρότατον,	~τὸν δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ
[616]	κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ,	~λαμπρότερον	δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ
[612]	ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε οὐ	~λανθάνει	ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν,
[612]	εἰ μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα	λανθάνειν	καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως
[612]	~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ	λανθάνετον,	ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη,
[617]	ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς	Λαχέσεως	γονάτων κλήρους τε καὶ βίων
[617]	ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης	Λαχέσεως	λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης
[620]	~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς τὴν	Λάχεσιν·	ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο
[617]	~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ	Λάχεσιν	(ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ
[617]	πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν,	Λάχεσιν	~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ
[617]	εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν	~Λάχεσιν.	προφήτην οὖν τινα σφᾶς πρῶτον
[617]	στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας,	Λάχεσίν	τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ Ατροπον,
[619]	~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον	λαχόντα	ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην
[620]	αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη	λαχοῦσα,	καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ
[620]	κατὰ τύχην δὲ ~τὴν Οδυσσέως	λαχοῦσαν	πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ
[620]	διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις δὲ	λαχοῦσαν	τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας
[620]	ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ	λαχοῦσαν	~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι
[620]	τοῦ ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα ἣν	λαχὼν	~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον
[617]	δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ	λαχὼν	πρῶτος ~αἱρείσθω βίον ᾧ συνέσται
[601]	καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν.	~Λέγε,	ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας τε
[599]	ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ,	λέγε	ἡμῖν τίς τῶν πόλεων διὰ
[608]	~Ακούοις ἄν, ἦν δ’ ἐγώ.	~Λέγε	μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον,
[610]	ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ	~λέγει	ὁ ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν
[604]	ᾗ ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς;	~Λέγει	που ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον
[608]	ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις	λέγειν;	~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην.
[595]	παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει	λέγειν.	ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν καλῶν
[599]	μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ	λέγειν	Ομηρος, πολέμων τε πέρι καὶ
[596]	τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν	λέγειν	ὅτι ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ
[600]	δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ	λέγειν.	~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους
[597]	φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ	λέγειν;	~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’ ἂν
[599]	ὧν δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ	λέγειν.	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον.
[610]	τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ	λέγειν	ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται
[613]	~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ	λέγεις.	~Α μὲν τοίνυν, ἦν δ’
[611]	ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ	λέγεις.	~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ, μήτε
[612]	τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη,	λέγεις.	~Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[611]	γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς	λέγεις;	ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’
[598]	τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον. ~Πῶς	λέγεις;	ἔφη. ~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ
[596]	ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα	λέγεις	καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε,
[610]	ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη,	λέγεις.	~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον,
[608]	οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη,	λέγεις	μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων μείζω
[608]	κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν	λέγεις;	~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι
[610]	~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,	λέγεις.	ὁπότε γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ
[608]	ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί τοῦτο	λέγεις;	~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος	λέγεις;	~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ· καίτοι
[596]	ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη,	λέγεις	σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ.
[602]	~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς πέρι	λέγεις;	~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν
[604]	~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’ ὅς,	λέγεις;	~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς	λέγεις;	~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι—
[601]	καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ δοκεῖν	λέγεσθαι,	ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ
[600]	ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε ἔζη.	~Λέγεται	γὰρ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ.
[600]	τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου ἀληθῆ.	λέγεται	γὰρ ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια
[599]	οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν	λέγεταί	γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν.
[600]	~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν	λέγεται.	ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες,
[600]	τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν	~λέγεται	Ομηρος γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων
[599]	τῶν παλαιῶν ἢ ~τῶν νέων	λέγεται	πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας
[601]	δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις	λέγῃ	ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ
[614]	ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι.	~(Λέγοις	ἄν, ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ
[610]	ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς	λέγομεν,	ἢ (ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα,
[608]	αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν	λέγομεν,	καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι
[601]	τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν	λεγόμενα,	~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα φαίνεται.
[600]	πρὸς ~παιδείαν φανείη, εἰ τὰ	λεγόμενα	περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ
[612]	ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων	λεγομένων	~ἑστιάσεων. καὶ τότ’ ἄν τις
[600]	τέχνας ἤ τινας ἄλλας πράξεις	λέγονται,	ὥσπερ αὖ Θάλεώ ~τε πέρι
[613]	~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα	λέγοντος	ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς
[599]	ὄντα ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ	λέγουσιν	καὶ τῷ ὄντι οἱ ἀγαθοὶ
[606]	Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς	~λέγουσιν	ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος
[613]	ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ	λέγω,	ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ,
[613]	σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν	λέγω	περὶ τῶνδε. καὶ αὖ καὶ
[595]	ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ	λέγω,	ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[609]	καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ	λέγω,	σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν
[595]	ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως	λέγω.	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ
[613]	~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ	λέγων—	εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα
[610]	εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ ταῦτα	λέγων,	τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ
[619]	χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ	λείαν	τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ
[614]	ἥκειν, καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν	λειμῶνα	ἀπιούσας οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι,
[616]	ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν τῷ	λειμῶνι	ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας
[611]	δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ	(λελω(	βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό
[611]	τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως	λελωβῆσθαι	ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ
[620]	δὲ ~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας	λελωφηκυῖαν	ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον
[620]	(εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι	λέοντος	βίον· εἶναι δὲ τὴν Αἴαντος
[607]	διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ	λεπτῶς	μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ
[617]	ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ	~λευκότατον	χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον,
[617]	τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ	λευκότητι	~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ δὴ
[617]	ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης, Μοίρας,	~λευχειμονούσας,	στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας,
[621]	πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς	Λήθης	πεδίον διὰ καύματός τε καὶ
[621]	πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς	Λήθης	ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν
[617]	γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς δαίμων	~λήξεται,	ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος
[609]	ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν	ληφθῇ	~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς
[606]	στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος.	λογίζεσθαι	γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν
[602]	πλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ	λογισάμενον	καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ ~στῆσαν;
[611]	ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς	~λογισμῷ	διαθεατέον, καὶ πολύ γε κάλλιον
[604]	τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ τῷ	λογισμῷ	ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ
[603]	μὴν τὸ μέτρῳ γε καὶ	λογισμῷ	πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη τῆς
[605]	καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ	λογιστικόν,	ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν τις
[602]	~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε τοῦ	λογιστικοῦ	ἂν εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ
[603]	~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς ἄνω	λόγοις	ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι
[607]	ἡμεῖς γε, εἴ τινα ἔχοι	λόγον	εἰπεῖν ἡ πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ
[610]	κακῷ ἕτερον. ~Εχει γάρ, ἔφη,	λόγον.	~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι
[610]	λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν	λόγον,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν μὴ
[599]	τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν	λόγον	(Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν
[608]	ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν	~λόγον,	ὃν λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν
[607]	ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου	λόγον	ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ
[604]	τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ	λόγος	~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ
[607]	ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ	λόγος	ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ,
[604]	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον	λόγος	καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ δὲ
[611]	ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι	λόγος	καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν·
[606]	~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς	λόγος	καὶ περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι,
[611]	μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ	λόγος	οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε αὖ
[617]	εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως	λόγος.	Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου
[607]	κοινῇ ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου	λόγου.	~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην,
[612]	~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ	λόγου	ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς
[614]	αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ	λόγου	ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη,
[602]	τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι ἄξιον	λόγου	περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι
[597]	δόξειεν τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε	λόγους	~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ
[606]	τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ	λόγῳ	αὖ κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον
[612]	τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ	λόγῳ,	(καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ
[606]	~ἡμῶν, ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον	λόγῳ	οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν
[612]	μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ	λόγῳ;	~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν
[610]	τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε τῷ	λόγῳ	τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν ὡς
[596]	καὶ εἰς δέον ἔρχῃ τῷ	λόγῳ.	τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν
[601]	ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν	λόγων	θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας
[599]	ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν	λόγων,	τίνας ὑγιεῖς ποιητής τις τῶν
[609]	μέντοι οὐχ οἷόν τε αὐτὸ	λύειν	ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι
[599]	~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ	Λυκοῦργον	Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς
[604]	τὸ δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς	λύπας	αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας
[604]	ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ	~λυπεῖσθαι.	~Τίνι, ἦ δ’ ὅς, λέγεις;
[607]	ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ	λύπη	ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ
[604]	πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ	~λύπῃ	μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν
[603]	~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως πρὸς	λύπην.	~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό γε
[606]	πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ	λυπηρῶν	καὶ ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ,
[603]	ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν ἢ	λυπουμένους	ἢ χαίροντας. ~μή τι ἄλλο
[605]	καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι	λωβᾶσθαι,	ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν
[595]	τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς μιμητικούς—	λώβη	~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ τοιαῦτα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005