Page
[610]	ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ	ψυχαὶ	διὰ τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν
[617]	~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος.	Ψυχαὶ	ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου θνητοῦ
[620]	εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ	ψυχαὶ	ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν τε
[614]	καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας τὰς	ψυχάς,	ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ δὲ
[610]	δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς	ψυχὰς	ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ
[620]	~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας τὰς	ψυχὰς	τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον
[606]	λυπηρῶν καὶ ἡδέων ἐν τῇ	ψυχῇ,	ἃ δή φαμεν πάσῃ ~πράξει
[609]	~Τί οὖν; ἦν δ’ ἐγώ·	ψυχῇ	ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ
[612]	ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ	ψυχῇ	ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι
[603]	τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ	ψυχὴ	γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς
[605]	κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ	ψυχῇ	ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον
[602]	λογιστικοῦ ἂν εἴη τοῦ ἐν	ψυχῇ	ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ
[611]	γε. ~Οτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον	ψυχή,	καὶ ὁ ἄρτι λόγος καὶ
[608]	ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ	ψυχὴ	καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς
[611]	ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ	ψυχή.	~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι μὲν
[612]	~ὅσους τε καὶ οἵους τῇ	ψυχῇ	παρέχει παρ’ ἀνθρώπων τε καὶ
[610]	ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος πονηρία	~ψυχῇ	ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε
[602]	(ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ	ψυχῇ·	ᾧ δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι
[610]	ἕνεκα ~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε	ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ
[610]	κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας	ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον.
[620]	μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν	~ψυχὴν	ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι δὲ
[620]	πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν γὰρ	ψυχὴν	ἔφη τήν ποτε Ορφέως γενομένην
[610]	ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν	ψυχὴν	ἤ τι ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν
[611]	ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ τὴν	ψυχὴν	ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων
[621]	ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον	ψυχὴν	καὶ δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ
[609]	οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ	ψυχὴν	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει.
[620]	μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης	ψυχήν,	κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός,
[610]	ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε	ψυχὴν	μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι
[618]	τὰ τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ	ψυχὴν	~ὄντων καὶ τῶν ἐπικτήτων τί
[604]	διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν	~ψυχὴν	ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ
[621]	ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν	ψυχὴν	οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ
[614]	δέ, ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν	ψυχὴν	πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι
[610]	οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι	ψυχήν,	σχολῇ τό γε ἐπ’ ~ἄλλου
[611]	τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι	ψυχήν,	ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός
[609]	ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης	ψυχῆς.	ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ σῶμα
[605]	ἕτερον (τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς	ψυχῆς	ἀλλὰ μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον,
[618]	ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν.	ψυχῆς	δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ
[595]	~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται τὰ τῆς	ψυχῆς	(εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως μὲν
[618]	κραθὲν καὶ ~(μετὰ ποίας τινὸς	ψυχῆς	ἕξεως κακὸν ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται,
[605]	πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς	~ψυχῆς	καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν
[605]	οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς	ψυχῆς	~πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία
[610]	ἐὰν μὴ σώματος πονηρία ~ψυχῇ	ψυχῆς	πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν
[603]	πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη τῆς	~ψυχῆς.	~Τί μήν; ~Τὸ ἄρα τούτῳ
[603]	τὰ μέτρα ἄρα δοξάζον τῆς	ψυχῆς	τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ ἂν
[618]	συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν τῆς	ψυχῆς	φύσιν ἀποβλέποντα, τόν τε χείρω
[619]	~τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν	ψυχῶν	γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν τοῦ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005