Page
[611]	αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ	δ’	ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη.
[618]	ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ	δ’	ἄλλα ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις
[608]	εἰρημένων μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί	δ’	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ, ἔν
[608]	γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ	δ’	ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ
[608]	ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως	δ’	ἂν μὴ οἵα τ’ ᾖ
[600]	περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον	δ’	ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ
[615]	δὲ τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς	δ’	αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας
[603]	τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω	δ’	αὖ φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν
[614]	~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ	δ’	αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος
[611]	λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀίδιον εἶναι σύνθετόν τε
[614]	~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι, ἦν	δ’	ἐγώ, Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ,
[603]	~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν,
[600]	ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ. ἀλλ’ οἴει, ὦ Γλαύκων,
[596]	τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ
[595]	ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε, ἦν	δ’	ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι
[610]	τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος πονηρία
[597]	~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ δύο μόνας ποιήσειεν,
[606]	οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ
[608]	~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν, ἦν	δ’	ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ
[601]	που. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν ὡραίων
[603]	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών,
[614]	λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, ζῶντι τῷ δικαίῳ παρὰ
[603]	ἡ μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν ὄψιν
[596]	που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ εἰς δέον ἔρχῃ
[596]	ἔφη, λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν	δ’	ἐγώ. καί μοι εἰπέ, τὸ
[595]	ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν	δ’	ἐγώ· καίτοι φιλία γέ τίς
[612]	εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ
[608]	χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν	δ’	ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν
[610]	τοῦ θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν	δ’	ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ
[598]	ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν
[611]	ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν	δ’	ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ
[608]	τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ
[614]	καὶ βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ
[605]	ἔφη. ~Η καλῶς οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει,
[611]	ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ δ’
[613]	δόξαν, ἔφη. ~Τί δέ, ἦν	δ’	ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ
[604]	ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν	δ’	ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς καὶ
[595]	~Πολιτεία Ι. ~(Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[612]	~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε,
[608]	ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, τά γε μέγιστα ἐπίχειρα
[612]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα
[609]	μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν	δ’	ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν
[602]	μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι
[597]	οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν	δ’	ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου ἄρα
[603]	καὶ ταύτην. ~Μὴ τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, τῷ εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν
[609]	ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν	δ’	ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν
[612]	ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη
[609]	μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ’
[615]	μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο	δ’	εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς
[619]	ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους· τῶν	δ’	ἐκ τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς,
[620]	προσιέναι πρὸς τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην	δ’	ἑκάστῳ ὃν εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον
[614]	τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς	δ’	ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη
[620]	τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω	δ’	ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν τοῦ
[618]	ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς	~δ’	ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς,
[620]	τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν	~δ’	ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ
[611]	οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον	δ’	ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω(
[620]	ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν· ταύτης	δ’	ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς
[611]	δ’ ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ	δ’	ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν
[610]	ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν	δ’	ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν,
[610]	τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς	δ’	~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ
[617]	ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος	δ’	ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον
[614]	~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς	δ’	οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ
[612]	τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ	δ’	ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι
[611]	Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ	δ’	ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς,
[597]	κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ	δ’	ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν
[601]	τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς. ~Ιθι δή, τόδε ἄθρει·
[604]	γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ	δ’	ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν
[610]	οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ	δ’	ὅς, οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται
[606]	~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ	δ’	ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων,
[608]	εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην,
[603]	ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς. ~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη
[605]	τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί	δ’	οὐ μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ
[607]	~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς	δ’	οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ
[598]	ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί	δ’	οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ
[596]	εἰσι κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι γέ που
[605]	μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς	δ’	οὔ; ~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι
[601]	ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς
[604]	φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον
[598]	ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει	δ’	οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει·
[615]	Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ	δ’	οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι,
[620]	καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ	δ’	οὖν πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς
[608]	τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα	δ’	οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ
[618]	πενίαις, τὰ δὲ νόσοις, τὰ	δ’	ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ
[601]	ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν, ὁ	δ’	ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν
[617]	ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς	δαίμονα	αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν
[620]	ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο	~δαίμονα,	τοῦτον φύλακα (συμ( πέμπειν τοῦ
[619]	κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε καὶ	δαίμονας	καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ.
[614]	ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς τόπον τινὰ	δαιμόνιον,	ἐν ᾧ τῆς τε γῆς
[617]	θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς	δαίμων	~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε.
[606]	οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ	δακρῦσαί	τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ
[612]	δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου	~δακτύλιον,	ἐάντε μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ
[612]	ἐάντε μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ	δακτυλίῳ	τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη,
[621]	πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα	δὲ	ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ
[604]	αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας	δὲ	ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ
[617]	ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ	δὲ	ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων
[614]	δεδικασμένων ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς	δὲ	ἀδίκους τὴν εἰς ἀριστεράν τε
[621]	πλέον πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν	δὲ	ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ
[600]	ἄλλων περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς	δὲ	~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ
[605]	δὲ σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ	δὲ	ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ
[618]	ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ	δὲ	ἄλλα πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν
[615]	οὐρανοῦ τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι	δὲ	ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε
[598]	ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται	δὲ	ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως,
[618]	ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ	δὲ	ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει.
[607]	αὐτῆς, ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ	δέ,	ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς
[607]	τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως	δὲ	ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ
[595]	οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον	δὲ	ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις
[616]	τοὺς μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν	δὲ	Αρδιαῖον καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς
[615]	εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ	δὲ	Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν
[617]	~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν	δὲ	Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς
[607]	γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν	δὲ	αὐτῇ, μὴ καί τινα ~σκληρότητα
[617]	καὶ πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι	δὲ	αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης
[619]	πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι	δὲ	~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[619]	~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι	δὲ	αὐτὸς μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ
[609]	ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν	δὲ	αὑτοῦ μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ,
[597]	τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία	δέ	γε ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί,
[607]	οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ	δέ	γε μή, ὦ φίλε ἑταῖρε,
[604]	ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς	δέ	γε οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει
[607]	μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν	δέ	γέ που ἂν καὶ τοῖς
[601]	γράψει καὶ χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει	δέ	γε σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ
[610]	διὰ τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν	δέ	γέ τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε
[603]	~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν	δέ	γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν
[596]	τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ, ταχὺ	δὲ	γῆν, ταχὺ δὲ ~σαυτόν τε
[605]	τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο	δὲ	γυναικός, ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ,
[616]	~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι	δὲ	δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε
[621]	ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν	δὲ	δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς
[602]	Διός, ἦν δ’ ἐγώ, τὸ	δὲ	δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ
[602]	ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς	δὲ	δὴ ποῖόν τί ἐστιν τῶν
[617]	δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι	δὲ	δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον
[616]	ἀπεργαζομένους περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην	δὲ	~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς
[620]	ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ	δὲ	δίκαια εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα,
[597]	ὄν, ὂν δὲ οὔ· τελέως	δὲ	εἶναι ὂν τὸ τοῦ κλινουργοῦ
[611]	πάντα ἃ νῦν διήλθομεν. ~νῦν	δὲ	εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ,
[607]	σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως	~δὲ	εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε, εἴ
[604]	λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ	δὲ	ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας αὐτὸ
[595]	ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα	δὲ	ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως λέγω. ~Τὸ
[614]	ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη	δέ,	ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν
[615]	~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν	δὲ	εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον ~χρόνον
[613]	γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη. ~Τί	δέ,	ἦν δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων;
[597]	ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία	δὲ	ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ γάρ;
[612]	μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ	δὲ	θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς
[615]	ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς	δὲ	θεοὺς ~ἀσεβείας τε καὶ εὐσεβείας
[612]	ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα. ~Τῷ	δὲ	θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε
[610]	κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ	δὲ	~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου,
[617]	~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας	δὲ	(καθη( μένας πέριξ δι’ ἴσου
[608]	ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι	δὲ	καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν,
[617]	μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους	δὲ	καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν τε
[618]	καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως	~δὲ	καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ τάξιν
[618]	~καὶ εἰς πτωχείας τελευτώσας· εἶναι	δὲ	καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς
[619]	(ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς	δὲ	καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους εἶναι
[615]	αὐτῶν τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν	δὲ	καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα
[616]	μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον	δὲ	καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ ἀφικέσθαι
[620]	τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν	δὲ	καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου
[618]	τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ	δὲ	καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή,
[618]	εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς	δὲ	καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ εἰς
[609]	ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε ξύλοις, χαλκῷ	δὲ	καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ
[608]	μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι	δὲ	καὶ σύ· οὐδὲν γὰρ χαλεπόν.
[601]	μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων	δὲ	καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν
[620]	~δ’ ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ	δὲ	καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους
[608]	τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί	δέ;	κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν
[610]	ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου	δὲ	κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ
[619]	βρώσεις καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ	δὲ	κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε
[613]	μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες	(δὲ	καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ
[621]	ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ	δὲ	κοιμηθῆναι καὶ μέσας νύκτας ~γενέσθαι,
[606]	αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει	δὲ	κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων
[617]	τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν	δὲ	Λάχεσιν (ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ
[620]	ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις	δὲ	λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν
[620]	ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν	δὲ	λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον·
[617]	παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον	δὲ	~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ
[617]	ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον	δὲ	λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ
[614]	τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς	δὲ	μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ
[612]	οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ	δὲ	μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς
[601]	τοῖς τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν	δὲ	μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν
[602]	χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο	δὲ	μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι
[598]	μὲν δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ	δέ	μοι περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε·
[618]	καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις, τὰ	δὲ	νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι,
[597]	φαινομένην γε καὶ οὗτος. ~(Τί	δὲ	ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι
[605]	~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ; ~Οταν	δὲ	οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος γένηται,
[617]	ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν	δὲ	ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν.
[618]	εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω	δὲ	ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ
[607]	καὶ πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι	δὲ	ὅτι ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς
[603]	καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι	δὲ	ὅτι τοῦτό γε νῦν οὐδὲν
[597]	τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν, ὂν	δὲ	οὔ· τελέως δὲ εἶναι ὂν
[596]	ἂν τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ	δὲ	οὐκ ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ
[617]	ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ, ἓ	δὲ	οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ
[618]	πολὺ πλείω τῶν ~παρόντων. εἶναι	δὲ	παντοδαπά· ζῴων τε γὰρ πάντων
[617]	ἐπὶ πάντας τοὺς κλήρους, τὸν	δὲ	παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι
[601]	χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν, ὁ	~δὲ	πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ
[604]	~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ	δὲ	ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν δέξαιτό
[602]	ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ	δὲ	πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω
[596]	πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα	δέ	που, εἰ θέλεις λαβὼν κάτοπτρον
[604]	ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ	δὲ	πρὸς τὰς ἀναμνήσεις τε τοῦ
[614]	σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ	δὲ	~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν
[611]	λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα	δὲ	προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ φυκία
[603]	ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει	δέ	πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον,
[596]	οὐρανῷ, ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ	δὲ	~σαυτόν τε καὶ τἆλλα ζῷα
[610]	κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ	(δὲ	σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο
[605]	τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ	δὲ	σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ
[611]	μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ	δὲ	συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ
[616]	ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν	δὲ	σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ τε τούτου
[608]	πᾶν τὸ κακὸν εἶναι, τὸ	δὲ	σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν.
[598]	πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα	δὲ	τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς ἀρετὴν
[612]	ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως· νῦν	δὲ	τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ
[617]	Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα, Ατροπον	δὲ	τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν ~μὲν
[617]	Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ	δὲ	τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ
[618]	ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς	δὲ	τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ
[596]	ὁ μὲν τὰς κλίνας, ὁ	δὲ	τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα,
[619]	μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος	δὲ	ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη
[620]	~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ	(δὲ	ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ ~τοῦ
[613]	~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ	δὲ	τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς ~τέλος
[620]	~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι	δὲ	τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν
[607]	ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ	δὲ	τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν
[620]	ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν	δὲ	τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν
[620]	Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ τύχην	δὲ	~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην
[615]	τῇ ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ— εἶναι	δὲ	τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς δ’
[599]	μεγάλαι τε καὶ σμικραί; σὲ	δὲ	τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν
[599]	Σικελία, καὶ ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ	δὲ	τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ
[597]	ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη· δύο	δὲ	τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν
[616]	τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ	δὲ	τοῖς ἐν τῷ λειμῶνι ἑκάστοις
[597]	καὶ τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί	δὲ	τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ δημιουργὸν
[616]	δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον	δὲ	τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν
[616]	δὲ τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον	δὲ	τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον	δὲ	τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον	δὲ	τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον δὲ
[616]	δὲ τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον	δὲ	τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον	δὲ	τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον δὲ
[617]	φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον, τέταρτον	δὲ	τὸν τρίτον καὶ πέμπτον τὸν
[617]	τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν	δὲ	~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια
[616]	μὲν τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν	δὲ	τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ
[616]	τοῦ χείλους κύκλον ἔχειν, τὸν	δὲ	τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον δὲ
[614]	αὐχμοῦ τε καὶ κόνεως, ἐκ	δὲ	τοῦ ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ
[621]	γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς	δὲ	~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν·
[617]	δὲ τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν	δὲ	(τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα ἀπὸ
[616]	τούτου καὶ ἄλλων ~γενῶν. τὴν	δὲ	(τοῦ σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε·
[608]	Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγε· σὺ	δὲ	~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ μὴ
[618]	δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ	δὲ	τοῦτο αὖθις τὰ τῶν ~βίων
[617]	τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν	δὲ	τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν
[596]	δύο, μία μὲν κλίνης, μία	δὲ	τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν
[614]	ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ	δὲ	τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν ~τοῦ
[617]	μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν	δὲ	τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς μὲν
[616]	πᾶσαν συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ	δὲ	τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον,
[613]	εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω, ἀπὸ	δὲ	τῶν ἄνω μή; τὸ μὲν
[617]	τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ	δὲ	τῶν ~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’
[620]	πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ	δὲ	~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν
[617]	δὲ ~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον	δὲ	ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ λευκότητι ~τὸν
[601]	μὲν ~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ	δὲ	φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ
[617]	~ἕκτον καὶ πέμπτον· (τὸν) τρίτον	δὲ	φορᾷ ἰέναι, ὡς σφίσι φαίνεσθαι,
[621]	πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς	~δὲ	φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν
[604]	ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ	δὲ	φρόνιμόν τε καὶ ἡσύχιον ἦθος,
[606]	ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ χαῖρον· τὸ	δὲ	φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε οὐχ
[605]	ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν, τοὺς	δὲ	~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν
[602]	~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ	δὲ	χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο
[599]	αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ	δὲ	ὧν μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων
[614]	τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν	δεδικασμένων	ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ
[608]	περὶ τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας	δεδιότι,	καὶ νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ
[615]	ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην	~δεδωκέναι	ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις—
[615]	~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς	δεδωκὼς	δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ
[611]	τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον	δεῖ	αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς
[598]	μὴ οἷόν τε εἶναι ποιεῖν.	δεῖ	δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις
[613]	περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων	δεῖ	διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν
[604]	ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε	δεῖ	~ἐν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι
[616]	ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ	δεῖ	ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν
[603]	ὅτι τοῦτό γε νῦν οὐδὲν	δεῖ	ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς
[598]	γὰρ οἶμαι ὦ φίλε, τόδε	δεῖ	περὶ πάντων τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι·
[601]	τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει οἵους	δεῖ	ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς
[601]	γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει οἵας	δεῖ	τὰς ἡνίας εἶναι καὶ τὸν
[619]	αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ	(δεῖ	ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς
[613]	ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ	δεῖ	τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ
[598]	οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν	δεῖ	τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις
[611]	διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ	δεῖ,	ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ;
[609]	ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία καὶ	~δειλία	καὶ ἀμαθία. ~Η οὖν τι
[604]	φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν καὶ	δειλίας	φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν
[617]	σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς	δεῖν	ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην
[609]	εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ οἰόμεθα	δεῖν	σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν μὲν
[616]	ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν	δεῖν	τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι
[608]	οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου	δεῖν	(χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ
[613]	ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν	δεινοί	τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ
[596]	ὅσαπερ εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν.	~Δεινόν	τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα.
[621]	διὰ καύματός τε καὶ πνίγους	δεινοῦ·	καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν
[615]	οὖν δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν	δεινῶν	θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου
[610]	ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς ποτε	δείξει,	ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ
[615]	~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου	δεκάκις—	τοῦτο δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα
[615]	ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων	δεκαπλασίας	ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ
[615]	ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα	δεκαπλάσιον	τὸ ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν,
[614]	ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων	δεκαταίων	τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς
[621]	καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν	δένδρων	τε καὶ ὅσα γῆ φύει.
[606]	τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν	δέξαιτο	αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ
[604]	δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν	δέξαιτό	τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει,
[617]	καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ	δεξιᾷ	χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου
[614]	δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς	δεξιάν	τε καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ
[614]	ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι	δέοι	αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν
[606]	αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν,	~δέον	ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα βελτίους τε
[606]	ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα,	δέον	αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν,
[596]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ εἰς	δέον	ἔρχῃ τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων
[616]	οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν	δεσμῶν	τεταμένα— εἶναι γὰρ τοῦτο τὸ
[607]	καὶ γὰρ ἡ λακέρυζα πρὸς	δεσπόταν	κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας
[615]	ἥκει, φάναι, οὐδ’ ἂν ἥξει	δεῦρο.	ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν δὴ καὶ
[619]	καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ	δεῦρο	πάλιν πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν
[617]	χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον,	δεύτερον	δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι
[617]	τὸν τρίτον καὶ πέμπτον τὸν	~δεύτερον.	στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς
[616]	ἔχειν, τὸν δὲ τοῦ ~ἕκτου	δεύτερον,	τρίτον δὲ τὸν τοῦ τετάρτου,
[599]	δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ	~δεύτερος,	καὶ οἷός τε ἦσθα γιγνώσκειν
[617]	ἔχειν προσλάμποντος, τὸν δὲ ~τοῦ	δευτέρου	καὶ πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα
[616]	τρίτου, ὄγδοον δὲ τὸν τοῦ	δευτέρου.	καὶ τὸν μὲν τοῦ μεγίστου
[617]	τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον,	δευτέρους	δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν
[621]	τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ	δὴ	ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης
[615]	δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα	δὴ	~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν,
[598]	φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο	δὴ	αὐτὸ σκόπει· πρὸς πότερον ἡ
[619]	τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως	δὴ	(δεῖ ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα
[616]	σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν	~δὴ	δίκας τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας
[600]	Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ	δὴ	εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν
[600]	πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα	δὴ	εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς
[598]	οἷόν τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ	δὴ	~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις οὗτοι
[595]	αὐτὰ οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ	δή,	ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν
[597]	θεοῦ οὔτε μὴ φυῶσιν. ~Πῶς	δή;	ἔφη. ~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ,
[619]	τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ	δὴ	ἔφη τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι
[607]	~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα	δή,	ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ
[602]	αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ	δὴ	ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς φύσεως
[597]	~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο μὲν	δὴ	θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε
[620]	ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν ἄλλων	~δὴ	θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους ἰέναι
[602]	καὶ ἔξω, καὶ ~κοῖλά τε	δὴ	καὶ ἐξέχοντα διὰ τὴν περὶ
[606]	μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων	δὴ	καὶ θυμοῦ καὶ περὶ πάντων
[619]	~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ	δὴ	καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ
[596]	ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν	δὴ	καὶ νῦν ὅτι βούλει τῶν
[596]	πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα	δὴ	καὶ τόνδε τίνα καλεῖς τὸν
[618]	τε γὰρ πάντων βίους καὶ	δὴ	καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας
[615]	ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν	δὴ	καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν θεαμάτων·
[609]	ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι	δή,	καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν
[597]	ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος	δή,	κλινοποιός, θεός, τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται
[595]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε	δή,	μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν
[610]	ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα	δὴ	μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς
[610]	δ’ ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ	δὴ	μὴ ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία
[602]	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ δὲ	δὴ	μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ τρίτον
[597]	ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν	δὴ	μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι
[599]	ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν	δὴ	μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος,
[605]	~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο	δὴ	μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ
[597]	αἱ δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα	δὴ	οἶμαι εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος
[601]	~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω	δὴ	οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν
[602]	~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν	δὴ	ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς
[613]	(περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ	δὴ	ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν
[619]	γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ	δὴ	οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν
[613]	διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν	δὴ	παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν
[615]	~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ	δὴ	παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου
[603]	~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν τούτοις	δὴ	πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας.
[603]	καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν, ἣν	~δὴ	ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’ ἔφη,
[602]	ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ	δὴ	ποῖόν τί ἐστιν τῶν τοῦ
[615]	(καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα	δὴ	πολλά τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος,
[603]	σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή. ~Ωδε	δὴ	προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται
[617]	λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ	δὴ	στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν
[614]	τὰ ἐν τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν	δὴ	ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον τὸ
[600]	οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ	δή	τις πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’
[604]	τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον	δή.	~Τὸ δὲ πρὸς τὰς ἀναμνήσεις
[601]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Ιθι	δή,	τόδε ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου
[616]	εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω	δὴ	τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ
[613]	ἢ καὶ ἀποθανόντι. οὐ γὰρ	δὴ	ὑπό γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται
[597]	οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ	δή	φαμεν εἶναι ὃ ἔστι κλίνη,
[606]	ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ, ἃ	δή	φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι,
[616]	τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα	δὴ	φόβων, ἔφη, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν
[618]	δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα	δή,	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων,
[602]	~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν	δή,	ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν
[602]	ὄψεως, ~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ	δήλη	(ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ
[604]	τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι.	~Δῆλον	δή. ~Τὸ δὲ πρὸς τὰς
[618]	οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ	δῆλον	εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ
[611]	κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου,	δῆλον	ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν
[605]	οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς	δῆλον	ὅτι οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον
[605]	ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι.	~Δῆλον.	~Οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη
[604]	καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε	δήλου	ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ
[598]	ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους	(δημιουρ(	γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων
[596]	που τήν γε ἰδέαν αὐτὴν	~δημιουργεῖ	οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ;
[599]	~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων	δημιουργίᾳ	ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν ~καὶ
[598]	ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς	δημιουργίας	καὶ τἆλλα πάντα ὅσα εἷς
[597]	ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι	δημιουργοί.	~Εἶεν, ἦν δ’ ἐγώ· τὸν
[597]	~Ναί. ~Η καὶ τὸν ζωγράφον	δημιουργὸν	καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς.
[597]	δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ	δημιουργὸν	κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ τὸν
[596]	καὶ τόνδε τίνα καλεῖς τὸν	δημιουργόν.	~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ,
[596]	καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ	δημιουργὸς	ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς τὴν
[596]	ἄν σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος	δημιουργός,	ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι
[599]	ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου	δημιουργός,	ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ
[596]	ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ	δημιουργούμενος,	~τάχιστα δέ που, εἰ θέλεις
[598]	~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ τῶν	δημιουργῶν	ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη.
[598]	τῶν δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ τῶν	δημιουργῶν,	ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν ἢ
[596]	λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι	~δημιουργῶν	καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν. ἦ
[596]	ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν	δημιουργῶν·	πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα
[600]	οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ	δημοσίᾳ,	ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς
[599]	~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ	δημοσίᾳ,	λέγε ἡμῖν τίς τῶν πόλεων
[599]	ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ	δι’	ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε
[609]	σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ	~δι’	ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας
[621]	τῆς (Ανάγκης ἰέναι θρόνον, ~καὶ	δι’	ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ
[605]	καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ τὸν	Δί’	ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί,
[610]	~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ	Δί’	ἦ δ’ ὅς, οὐκ ἄρα
[617]	ἄλλας δὲ (καθη( μένας πέριξ	δι’	ἴσου ~τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην,
[607]	(καὶ σύ, καὶ μάλιστα ὅταν	δι’	Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε.
[616]	τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον,	δι’	οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς·
[608]	μοι καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ	Δί’	οὐκ ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’
[621]	εἰς ~τὸ τῆς Λήθης πεδίον	διὰ	καύματός τε καὶ πνίγους δεινοῦ·
[599]	διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ	διὰ	Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους
[616]	περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ	~διὰ	μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι.
[616]	~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν	διὰ	παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ γῆς
[599]	λέγε ἡμῖν τίς τῶν πόλεων	διὰ	~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ
[620]	καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους	~διὰ	τὰ πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον.
[618]	ὁ πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ	διὰ	ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος
[610]	πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς	~διὰ	ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ σώματος
[602]	~κοῖλά τε δὴ καὶ ἐξέχοντα	διὰ	τὴν περὶ τὰ χρώματα αὖ
[619]	πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ	διὰ	τὴν τοῦ κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ
[602]	μέγεθος ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν	διὰ	~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται.
[618]	ψυχῆς δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι	διὰ	τὸ ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην
[598]	ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι,	διὰ	τὸ αὐτὸς μὴ οἷός τ’
[602]	εἴτε μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν	διὰ	τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ
[605]	ἀγανακτητικόν τε καὶ ~ποικίλον ἦθος	διὰ	τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν
[607]	δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως,	διὰ	τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα τῆς
[610]	τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ	διὰ	τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν δέ
[620]	~αἱρουμένην, μίσει τοῦ γυναικείου γένους	διὰ	τὸν ὑπ’ ἐκείνων θάνατον οὐκ
[614]	εἰς δεξιάν τε καὶ ~ἄνω	διὰ	τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν
[598]	μιμητική ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν,	διὰ	~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν
[610]	σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν	διὰ	τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων
[621]	τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ	~διαβησόμεθα	καὶ τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα.
[618]	βίον καὶ χρηστὸν καὶ πονηρὸν	διαγιγνώσκοντα,	~τὸν βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν
[605]	τὰ μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω	διαγιγνώσκοντι,	ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν
[614]	μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ	~διαδικάσειαν,	τοὺς μὲν δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι
[611]	καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ	διαθεατέον,	καὶ πολύ γε κάλλιον αὐτὸ
[605]	ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω	διαθῇ.	~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ; ~Οταν
[618]	ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ	διαιρούμενα	πρὸς ~ἀρετὴν βίου πῶς ἔχει,
[603]	ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος	(διάκει(	ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν
[611]	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα	διακειμένην	ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ,
[611]	τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι	διακείμενον	αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον
[614]	ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ	διακελεύοιντό	οἱ ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι
[604]	ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν	διακελευόμενον	λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ
[615]	καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς μὲν	διαλαβόντες	ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ
[617]	τοῦ ἀτράκτου τὴν ~ἔξω περιφοράν,	διαλείπουσαν	χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον τῇ
[620]	γένους ~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ	διαλλάξαι	βίον. ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν
[609]	~Η οὖν τι τούτων αὐτὴν	διαλύει	τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει
[616]	μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ	διαμπερὲς	~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων,
[616]	δὲ ~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου	διαμπερὲς	ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν πρῶτόν
[598]	δεῖ περὶ πάντων τῶν τοιούτων	~διανοεῖσθαι·	ἐπειδάν τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί
[613]	τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ	διανοεῖσθαι;	~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν δὴ
[608]	οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν	διανοῇ;	~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον
[595]	τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων	διανοίας,	ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ
[603]	ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν τῆς	διανοίας	(τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς
[595]	τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη,	διανοούμενος	λέγεις; ~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ·
[615]	ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι,	διάπυροι	ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες τὸ
[607]	(κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν	διασόφων	ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς
[617]	σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν τάξει	διαστῆσαι,	ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς
[618]	ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς μὲν	~διατελεῖς,	τὰς δὲ καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας
[604]	τοῦ πληγέντος ἐν τῷ βοᾶν	διατρίβειν,	ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν
[597]	τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους	~διατρίβουσιν.	~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ
[600]	~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου	διαφανεῖς	πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς
[598]	καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι	διαφέρει	αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν
[598]	~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται,	διαφέρει	δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ
[598]	τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ	διαφέρει	μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία;
[600]	Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε	διαφερόντως	ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ οἱ
[609]	ἂν ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι	(διαφθείρειεν.	οὐ γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν
[610]	τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν	διαφθείρεσθαι.	~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ
[618]	~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ μεταξὺ	διαφθειρομένας	καὶ εἰς πενίας τε καὶ
[608]	ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον καὶ	διαφθεῖρον	πᾶν τὸ κακὸν εἶναι, τὸ
[609]	κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι	διαφθειρούσης,	εἰς τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται—
[607]	καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν τις	διαφορὰ	~φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ· καὶ
[611]	~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ	διαφορᾶς	γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς
[595]	ἁπάντων ~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος	διδάσκαλός	τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’
[612]	τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ	διδοῦσα	ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς
[612]	ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ	δίδωσι	τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ
[608]	ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ	διεληλύθαμεν.	~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος,
[621]	ἐν τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν	διεληλύθαμεν,	εὖ πράττωμεν.
[608]	~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ ὧν	διεληλύθαμεν·	οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν.
[612]	εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς	διεληλύθαμεν.	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν,
[609]	ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον	διέλυσεν	καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ οὔ;
[603]	νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι	διεξελθεῖν.	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν
[621]	ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου	διεξελθόντα,	ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον,
[614]	ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη	~διεφθαρμένων,	ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’
[615]	τοῦ οὐρανοῦ τὰ παρ’ ἐκείναις.	~διηγεῖσθαι	δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας
[615]	αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας	διηγεῖσθαι	καὶ θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος.
[615]	φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς	διηγεῖτο.	~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ
[615]	πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου	διηγήσασθαι·	τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον ἔφη
[611]	διόψεται καὶ πάντα ἃ νῦν	διήλθομεν.	~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ
[621]	διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι	διῆλθον,	πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς
[609]	~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ νυνδὴ	διῇμεν	πάντα, ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία
[595]	δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα	διῄρηται	τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς
[613]	εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη·	δίκαια	γὰρ λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν,
[612]	καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ τὰ	δίκαια,	ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου ~δακτύλιον,
[620]	εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ	δίκαια	εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ
[607]	θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν	δικαία	ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν
[612]	τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν.	~(Δίκαια,	ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[613]	γὰρ δὴ ὅτι οἱ μὲν	δίκαιοι,	ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ
[615]	εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ	δίκαιοι	καὶ ὅσιοι γεγονότες εἶεν, κατὰ
[597]	τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι ~τοιοῦτον;	~Δίκαιον	γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει γε
[612]	~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν	δίκαιον	δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ τὸν
[599]	πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου,	δίκαιόν	που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω
[612]	ἄδικον εἶναι καὶ τὸν ἄδικον	δίκαιον·	~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ
[613]	ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ	δίκαιος	γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς
[611]	κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον	~δικαιοσύνας	τε καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ
[612]	~ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ	δικαιοσύνῃ	καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι,
[612]	τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ	δικαιοσύνη	~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ
[614]	~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ παρείχετο ἡ	δικαιοσύνη,	τοιαῦτ’ ἂν εἴη. ~Καὶ μάλ’
[612]	Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ	δικαιοσύνην	αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ
[621]	ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ	δικαιοσύνην	μετὰ ~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν,
[612]	~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας	δικαιοσύνης	ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ
[608]	οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι	δικαιοσύνης	τε καὶ τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς.
[612]	κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ	~δικαιοσύνης,	ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ παρὰ
[618]	~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς τὸ	δικαιοτέραν.	τὰ δὲ ἄλλα πάντα χαίρειν
[613]	~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ	δικαίου	ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν πενίᾳ ~γίγνηται
[614]	οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν	δικαίους	κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς δεξιάν
[613]	ἄττ’ ἂν εἴη νικητήρια τῷ	δικαίῳ.	~Κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη.
[614]	ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι τῷ	δικαίῳ	παρὰ θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων
[613]	οὐχ οὕτω καὶ ~περὶ τῶν	δικαίων	τὸ πολὺ συμβαίνει; πρὸς τὸ
[605]	τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν	δικαίως	ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ
[616]	ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν ~δὴ	δίκας	τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας τινὰς
[614]	~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς	δικασθείη,	κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ
[614]	ἐν τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ.	δικαστὰς	δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς,
[605]	καὶ οὕτως ἤδη ἂν ἐν	δίκῃ	οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι
[615]	καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων	δίκην	~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου
[610]	νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων	δίκην	~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ
[615]	πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς	δίκην	ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες,
[620]	καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ ἀτράκτου	δίνης,	κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν·
[619]	ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι.	διὸ	δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν
[600]	οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν	διοικεῖν	οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ
[599]	τε πέρι καὶ στρατηγιῶν καὶ	~διοικήσεων	πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου,
[606]	οὗτος ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς	διοίκησίν	~τε καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων
[604]	αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη,	διοίσει,	ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε
[609]	πονηρία νόσος οὖσα τήκει καὶ	διόλλυσι	~καὶ ἄγει εἰς τὸ μηδὲ
[603]	γε νῦν οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς	~διομολογεῖσθαι·	ἐν γὰρ τοῖς ἄνω λόγοις
[603]	ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν	διομολογήσασθαι	βουλόμενος ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ
[598]	οἷα φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι	διόρισον.	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Ωδε· κλίνη,
[602]	~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς	Διός,	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ δὲ
[611]	ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας	διόψεται	καὶ πάντα ἃ νῦν διήλθομεν.
[603]	ἄνω λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα	~διωμολογησάμεθα,	ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα
[602]	ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν	διωμολόγηται,	τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι
[607]	~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Δοῖμεν	δέ γέ που ἂν καὶ
[603]	ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι	(δοκεῖ	~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον;
[596]	τὸ παράπαν οὐκ ἄν σοι	δοκεῖ	εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ
[597]	~(Τοῦτο, ἦ δ’ ὅς, ἔμοιγε	δοκεῖ	μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ
[598]	τὸ ἐν τῇ φύσει ἕκαστον	δοκεῖ	σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ
[608]	φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος	δοκεῖ,	τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι,
[595]	νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ	δοκεῖ,	φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται
[612]	μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον	δοκεῖν	ἄδικον εἶναι καὶ τὸν ἄδικον
[601]	τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων θεωροῦσι	δοκεῖν,	~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ
[612]	τὰ νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ	δοκεῖν	κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν
[601]	ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ	δοκεῖν	λέγεσθαι, ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε
[598]	πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ	δοκεῖν	ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί
[600]	ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη,	δοκεῖς	μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν.
[612]	καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς	δοκεῖσθαι	οὕτω, ἵνα καὶ τὰ νικητήρια
[618]	πτωχείας τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ	δοκίμων	ἀνδρῶν βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ
[607]	ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ τὸ	δοκοῦν	ἀληθὲς οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ
[601]	ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει	δοκοῦντα	(εἶναι, αὐτός τε οὐκ ἐπαΐων
[613]	νόσοις ἤ τινι ἄλλῳ τῶν	δοκούντων	κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς
[600]	ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς πῃ	δοκοῦσιν	~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’
[599]	ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν	δοκοῦσιν	τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ
[602]	αὐτῷ ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία	δοξάζειν	ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’
[603]	~(Τὸ παρὰ τὰ μέτρα ἄρα	δοξάζον	τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα
[606]	ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος	δόξαν	βωμολοχίας, τότ’ αὖ ἀνιεῖς, καὶ
[613]	τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν ἐμὴν	δόξαν,	ἔφη. ~Τί δέ, ἦν δ’
[619]	~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην τὴν	δόξαν	ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως
[602]	καὶ ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ	δόξαν	ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης
[607]	τε καὶ τοῦ κοινῇ ἀεὶ	δόξαντος	εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη.
[603]	καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ	δόξας	ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω
[612]	οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς	δόξας	δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε
[602]	~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ	δοξάσει	ὁ μιμητὴς περὶ ὧν ἂν
[597]	~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’ ἂν	δόξειεν	τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους
[612]	ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει	δόξης	καὶ παρὰ θεῶν καὶ παρ’
[612]	καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως	δοτέον	εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα
[615]	προδόντες ἢ στρατόπεδα, καὶ εἰς	~δουλείας	ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης κακουχίας
[605]	δ’ οὐ μέλλει, εἴπερ γε	δρᾷ	αὐτό; ~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ
[613]	καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ	δρομῆς	ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ
[613]	ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ	δρομικοὶ	εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά τε
[613]	ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ	δρόμου	~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες
[604]	οὐκ ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν	~δρῶντα.	~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ
[613]	μὲν δεινοί τε καὶ ἄδικοι	δρῶσιν	ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν
[614]	ἐν ᾧ τῆς τε γῆς	~δύ’	εἶναι χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ
[599]	~Οἴει οὖν, εἴ τις ἀμφότερα	δύναιτο	ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον καὶ
[600]	~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν	δυνάμενος,	οὐκ ἄρ’ ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους
[602]	τῶν τοῦ ἀνθρώπου ἔχον τὴν	δύναμιν	ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς
[607]	ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον	δύνανται,	καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι
[600]	ὁ Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι	δύνανται	τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ
[620]	μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ	~δύνασθαι	παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ (δὲ
[621]	πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν καὶ	δυνατὴν	πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα
[613]	καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον	δυνατὸν	ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’
[612]	γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ μὴ	δυνατὸν	εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς
[618]	ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν	δυνατὸν	εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν
[619]	τῷδε τῷ βίῳ κατὰ τὸ	δυνατὸν	καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα·
[618]	καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει	~δυνατὸν	καὶ ἐπιστήμονα, βίον καὶ χρηστὸν
[618]	διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω ἐκ τῶν	δυνατῶν	ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα
[605]	ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν	δυνώμεθα	ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς
[597]	αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη·	δύο	δὲ τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε
[596]	που περὶ ταῦτα τὰ σκεύη	δύο,	μία μὲν κλίνης, μία δὲ
[597]	~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ	δύο	μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία
[597]	κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ	δύο.	~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι
[604]	ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα,	~δύο	φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς
[618]	ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ	δυσγένειαι	καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ καὶ
[618]	καὶ ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι καὶ	δυσμαθίαι	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν
[614]	κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι	δωδεκαταῖος	ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω,
[614]	ἆθλά τε καὶ μισθοὶ καὶ	δῶρα	γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς