Page
[610]	δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι.	~Μὰ	Δί’ ἦ δ’ ὅς, οὐκ
[608]	ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας εἶπε·	Μὰ	Δί’ οὐκ ἔγωγε· σὺ δὲ
[605]	χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ	μὰ	τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ
[618]	ἐάν ποθεν οἷός τ’ ᾖ	μαθεῖν	καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει
[618]	ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ	μαθήματος	καὶ ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς ἔσται,
[618]	ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων	μαθημάτων	ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος καὶ
[599]	πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας	μαθητὰς	~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς
[618]	τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς καὶ	~μαθητὴς	ἔσται, ἐάν ποθεν οἷός τ’
[605]	ἡρώων ἐν ~πένθει ὄντα καὶ	μακρὰν	ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς
[614]	δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν εἴη. ~Καὶ	μάλ’	ἔφη, καλά τε καὶ βέβαια.
[613]	παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ	μάλα.	~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ
[609]	ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ	μάλα,	ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα,
[606]	ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ	μάλα,	ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ
[610]	τε, τὸν δ’ ἔχοντα καὶ	μάλα	ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ πρός γ’
[612]	ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί	μάλιστα;	~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν
[618]	κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ ταῦτα	μάλιστα	(ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν
[604]	ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι	μάλιστα	ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς
[610]	τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν	μάλιστα	θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον,
[607]	ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ, καὶ	μάλιστα	ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν;
[605]	~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι	μάλιστα	οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’
[602]	εἶναι μιμητικοὺς ὡς οἷόν τε	~μάλιστα.	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός,
[616]	τεταμένον φῶς εὐθύ, οἷον κίονα,	μάλιστα	τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ
[600]	ἂν περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ	μᾶλλον	ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ
[619]	τε καὶ δαίμονας καὶ πάντα	μᾶλλον	ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ ~αὐτὸν
[604]	μοι περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον	μᾶλλον	αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί
[595]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή,	μᾶλλον	δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως
[603]	δέ πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω	μᾶλλον,	ἔφη, τό γε ἀληθές. ~(Τόδε
[611]	φυκία καὶ πέτρας, ὥστε παντὶ	μᾶλλον	θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν
[599]	~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν	μᾶλλον	ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων.
[610]	γὰρ ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ	μᾶλλον	οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν(
[595]	αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα	μᾶλλον	ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ
[595]	αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ	μᾶλλον	~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον,
[610]	σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων μηδὲν	μᾶλλόν	ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν
[596]	ἄνδρα. ~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα	μᾶλλον	φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος
[606]	τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι	~μανθάνειν	τε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν
[596]	ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ	μανθάνεις;	~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν
[596]	ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις;	~Μανθάνω.	~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν ὅτι
[609]	καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν ~καὶ	μαραίνει,	ἕως ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα
[613]	ὑπὸ ξένων τε (καὶ ἀστῶν,	μαστιγούμενοι	καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ
[604]	μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ	μαχεῖσθαί	τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται
[603]	ταῖς πράξεσι στασιάζει τε καὶ	μάχεται	αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι
[595]	ἐγώ· καίτοι φιλία γέ τίς	με	καὶ αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα
[608]	ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ	μέγα	γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός γε
[605]	ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν	μεγάλα	ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά, εἴδωλα
[615]	δὲ καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν	(μεγάλα	ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι
[599]	καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ	μεγάλαι	τε καὶ σμικραί; σὲ δὲ
[620]	λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν	μεγάλας	τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι
[601]	(ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα	μεγάλην	τινὰ κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα
[604]	τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν	μεγάλης	σπουδῆς, ὅ τε δεῖ ~ἐν
[616]	~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν ἑνὶ	μεγάλῳ	σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς
[608]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς, σύμφημι.	~Μέγας	γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών, ὦ
[607]	δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ	μέγας	ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ
[615]	ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ	μέγας.	ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς
[608]	ὁ ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων,	μέγας,	οὐχ ὅσος δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν
[614]	ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ	μεγέθει	πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον
[602]	~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν	μέγεθος	ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν διὰ
[608]	διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις	μέγεθος,	εἰ τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν
[608]	ἦν δ’ ἐγώ, τά γε	μέγιστα	ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα
[619]	λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν	~μεγίστην	τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης
[605]	~Οὐ μέντοι πω τό γε	μέγιστον	κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ γὰρ καὶ
[616]	δευτέρου. καὶ τὸν μὲν τοῦ	μεγίστου	~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου
[599]	ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ ὧν	μεγίστων	τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν
[596]	ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας	~μεθόδου;	εἶδος γάρ πού τι ἓν
[620]	ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας μείξεις	~μείγνυσθαι.	~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας τὰς
[602]	ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον	μεῖζον	ἢ ~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ
[615]	καὶ γονέας καὶ αὐτόχειρος φόνου	μείζους	ἔτι ~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη
[602]	δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι	μείζω	ἄττα εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα
[608]	λέγεις μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων	μείζω	ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν,
[605]	αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ	μείζω	οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ
[619]	ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς	μείζω	πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον
[616]	ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ σφόνδυλον	μεικτὸν	ἔκ τε τούτου καὶ ἄλλων
[620]	τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας	μείξεις	~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας
[607]	ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν	μέλει	ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ
[607]	τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν	μέλεσιν	ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ
[605]	πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’ οὐ	μέλλει,	εἴπερ γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων
[605]	αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ	μέλλει	~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ
[598]	γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ	μέλλει	περὶ ὧν ἂν ποιῇ ~καλῶς
[607]	καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ	μέλλομεν,	ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε
[617]	τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ	μέλλοντα.	καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ
[615]	ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν	μέλλοντες	ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες,
[605]	ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς	μέλλουσαν	εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει
[614]	μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε	μέλλων	~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ
[618]	δὲ νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις	μεμεῖχθαι,	τὰ δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων.
[620]	τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι,	μεμνημένην	τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν
[620]	ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον	μὲν	ἄγειν αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ
[620]	ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ	μὲν	ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ
[603]	πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο	μὲν	~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως πρὸς
[611]	νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν	μὲν	ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν
[609]	ἄλογον, ἦν δ’ ἐγώ, τὴν	μὲν	ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν
[614]	γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου	μὲν	ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ
[605]	ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο	μὲν	ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός,
[614]	τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς	μὲν	ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων
[604]	~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ	μὲν	ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος
[608]	αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ	μὲν	ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ
[600]	ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας	μὲν	ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος
[604]	οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ	μὲν	βέλτιστον τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει
[599]	γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν	μὲν	γὰρ ~Ιταλία καὶ Σικελία, καὶ
[595]	~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε	μὲν	(γὰρ τῶν καλῶν ἁπάντων ~τούτων
[620]	βίου τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν	μὲν	γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν ποτε
[613]	τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ	μὲν	δεινοί τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν
[616]	ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς	μὲν	~δὴ δίκας τε καὶ τιμωρίας
[597]	εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο	μὲν	δὴ θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο,
[597]	οἱ ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν	μὲν	δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ
[613]	δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ	μὲν	δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’
[602]	μιμήσεται. ~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα	μὲν	δή, ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς
[615]	καὶ καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς	μὲν	διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον
[618]	γὰρ ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς	μὲν	~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ μεταξὺ
[613]	ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι οἱ	μὲν	δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν
[614]	καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς	μὲν	δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς
[601]	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ	μὲν	εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ
[611]	~παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη τὰ	μὲν	ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ
[609]	δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν	μὲν	ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν πονηρία τῶν
[617]	προφήτην οὖν τινα σφᾶς πρῶτον	μὲν	ἐν τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα
[617]	δὲ τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς	μὲν	ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν
[618]	καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς	μὲν	~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ κατὰ κάλλη
[619]	καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ	μὲν	~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι
[607]	~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν ἐγγεγονότα	μὲν	ἔρωτα τῆς τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ
[608]	τῶν καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι	μὲν	ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην
[604]	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ	μὲν	ἕτερον τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι,
[597]	τινες κλῖναι αὗται γίγνονται· μία	μὲν	ἡ ἐν τῇ φύσει ~οὖσα,
[616]	~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ τὴν	μὲν	ἠλακάτην τε καὶ τὸ ἄγκιστρον
[596]	λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ	μὲν	ἥλιον ποιήσεις καὶ τὰ ἐν
[612]	~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον, ὁ	μὲν	θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ δὲ
[617]	περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων τάχιστα	μὲν	~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ
[614]	τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ	μὲν	καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα τοῦ
[595]	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ,
[621]	ἀθάνατον ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα	μὲν	κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά,
[609]	εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ ἔστι	μὲν	κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν,
[618]	καὶ τὸν ἀμείνω (βίον, ~χείρω	μὲν	καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει,
[596]	ταῦτα τὰ σκεύη δύο, μία	μὲν	κλίνης, μία δὲ τραπέζης. ~Ναί.
[617]	δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν	~μὲν	Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην
[610]	~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς	μὲν	μάλιστα θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον
[605]	διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ	μὲν	μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά,
[615]	ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς	(μὲν	ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας
[607]	ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ	μέν,	ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς
[601]	ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ	μὲν	~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ
[598]	διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει	μὲν	οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ
[607]	ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ που
[595]	ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον
[599]	τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν,
[612]	ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[608]	πού τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει
[597]	τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται
[612]	ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι	μὲν	οὖν, ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’
[605]	ἡ μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι	μὲν	οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς
[605]	ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὐ μέντοι πω τό
[604]	~ἀργὸν καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν	μὲν	οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν
[601]	δὲ καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ
[613]	ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ
[615]	θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ	μὲν	οὖν πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ
[602]	ὡς οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν δ’
[616]	τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν	μὲν	οὖν πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω
[621]	ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον	μὲν	οὖν τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν
[601]	~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους ὁ	μὲν	ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει περὶ
[604]	~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ	μὲν	πολλὴν μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει,
[595]	ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως	μὲν	πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ
[619]	ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν	μὲν	προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ
[613]	δὲ τῶν ἄνω μή; τὸ	μὲν	πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ
[616]	σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε· τὸ	μὲν	σχῆμα ~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε,
[617]	τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν	~μὲν	τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ
[596]	ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ ὁ	μὲν	τὰς κλίνας, ὁ δὲ τὰς
[598]	τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι πάσας	μὲν	~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ
[617]	δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον	μὲν	τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ
[603]	καὶ ~ὅλως ἡ μιμητικὴ πόρρω	μὲν	τῆς ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς
[602]	μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ τρίτον	μέν	~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας;
[607]	καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ	μέν	τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε καὶ
[611]	ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι	μὲν	τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ
[599]	τιμὴ καὶ ἡ ὠφελία. ~Τῶν	μὲν	τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν
[614]	ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις. ~Α	μὲν	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι
[611]	ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο	μὲν	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὕτως
[604]	~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι πολλὰ	μὲν	τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις
[614]	κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ	μὲν	~τοῦ ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς
[616]	τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν	μὲν	τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν δὲ
[612]	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον	μὲν	τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε
[596]	εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ	μὲν	τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων ἁπάντων
[621]	ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ	μὲν	ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι
[597]	ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον	μὲν	φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι
[607]	αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν	μὲν	χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας
[617]	ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη(	μένας	πέριξ δι’ ἴσου ~τρεῖς, ἐν
[600]	ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό(	μενοι	~ὡς οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν
[621]	~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε	μένοντες	ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα
[610]	δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο(	μένου,	μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν
[612]	(κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην	μεντἄν,	ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν,
[611]	ἐν τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα	μέντοι	διακείμενον αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν
[609]	~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ	μέντοι	ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν δ’
[597]	δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι	μέντοι	ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ εἶδος
[610]	ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ	μέντοι,	ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς ποτε
[621]	μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ	μέντοι	καὶ ὅπως εἰς τὸ σῶμα
[596]	~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ	μέντοι	ὄντα γέ που τῇ ἀληθείᾳ.
[609]	ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο	μέντοι	οὐχ οἷόν τε αὐτὸ λύειν
[605]	ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ	μέντοι	πω τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν
[614]	ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ	μέντοι	σοι, ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου
[617]	ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν	μέρει	ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι.
[615]	ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι ἐν	μέρει,	ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο δ’
[611]	τά τε ~παλαιὰ τοῦ σώματος	μέρη	τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ
[607]	ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς	μεριμνῶντες,	ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα
[621]	ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι καὶ	μέσας	νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν τε καὶ
[620]	πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν	μέσοις	δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν,
[619]	μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν	~μέσον	ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι
[616]	ὁδόν, καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ	(μέσον	τὸ φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[616]	τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ ~διὰ	μέσου	τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν
[618]	ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ	~μεσοῦν	τούτων. ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν,
[614]	~τοῦ ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς	μεστὰς	αὐχμοῦ τε καὶ κόνεως, ἐκ
[620]	οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν.	μετὰ	(δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ
[618]	ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει.	μετὰ	δὲ τοῦτο αὖθις τὰ τῶν
[618]	πενίᾳ ἢ πλούτῳ κραθὲν καὶ	~(μετὰ	ποίας τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν
[614]	οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι	(μετὰ	~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς
[598]	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,	μετὰ	τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν τε τραγῳδίαν
[621]	ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην	μετὰ	~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα
[620]	ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον	μεταβάλλοντα	εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ
[620]	δὲ δίκαια εἰς τὰ ἥμερα	μεταβάλλοντα,	καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ
[619]	αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ	μεταβολὴν	τῶν κακῶν καὶ ~τῶν ἀγαθῶν
[615]	ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης κακουχίας	μεταίτιοι,	πάντων ~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ
[600]	ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας	μεταλάβοιεν;	~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ
[618]	μὲν ~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ	μεταξὺ	διαφθειρομένας καὶ εἰς πενίας τε
[614]	ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ	μεταξὺ	τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν,
[603]	δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης	μετασχών,	ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο
[619]	βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς	μετειληφότα.	ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ
[606]	λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν	μέτεστιν	ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν
[603]	γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ	μέτρα	ἄρα δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ
[602]	~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ τὸ	μετρεῖν	καὶ ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι βοήθειαι
[602]	βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμενον καὶ	μετρῆσαν	ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ
[602]	γὰρ οὖν. ~Τούτῳ δὲ πολλάκις	μετρήσαντι	καὶ σημαίνοντι μείζω ἄττα εἶναι
[603]	ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον,	μετριάσει	δέ πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω
[597]	ἦ δ’ ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ	μετριώτατ’	ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι
[621]	τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν.	μέτρον	μὲν οὖν τι τοῦ ὕδατος
[607]	μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ	μέτρου	λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς
[621]	μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ	μέτρου·	τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα ~(πάντων
[603]	γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ	μέτρῳ	γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον
[601]	περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ ἐν	μέτρῳ	καὶ ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ
[607]	ἐν μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ	μέτρῳ;	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν δέ
[608]	οὗτός γε ~ὁ ἐκ παιδὸς	μέχρι	πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα ὀλίγος
[604]	ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ	μὴ	ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου ὄντος
[608]	δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ	μὴ	ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ
[609]	~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ αὑτοῦ	μή.	~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν δ’
[613]	~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον	μὴ	ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν
[610]	γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ	μὴ	~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν,
[605]	τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις	μὴ	ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν,
[599]	~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι	μὴ	ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον ἢ
[602]	χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε	μὴ	ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον
[605]	ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν,	μὴ	βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ
[597]	τι τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν.	~(Μὴ	γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’
[616]	παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν,	μὴ	γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε
[600]	τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ	μὴ	δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας
[612]	~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ	μὴ	δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ
[610]	γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ	μὴ	(ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν μήτε
[599]	τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν	μὴ	εἰδότι τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ
[609]	καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς τὸ	μὴ	~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί.
[619]	καὶ τῶν τοιούτων κακῶν, καὶ	~μὴ	ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας
[610]	τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ	μὴ	ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε
[619]	ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως	μὴ	ἐν τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ
[609]	τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει	μὴ	~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον
[601]	ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας καὶ τοῖς	μὴ	ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων δὲ
[612]	μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ	μή.	~Επειδὴ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[600]	σφίσιν οἴκοι ~εἶναι, ἢ εἰ	μὴ	ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ
[595]	τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι	μὴ	~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ
[602]	εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ εἴτε	μή,	ἢ δόξαν ὀρθὴν διὰ τὸ
[610]	ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ	μὴ	ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία πονηρία
[615]	ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ	μὴ	ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι.
[612]	ἔχῃ τὸν Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε	μή,	καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν
[607]	ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ,	μὴ	καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ
[597]	κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ	μὴ	κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις,
[612]	ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ	μὴ	λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν
[599]	ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ	μὴ	~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας
[606]	ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ	μὴ	μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς
[607]	σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν	μὴ	μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ
[597]	τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ	μὴ	ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν
[608]	καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν	μὴ	οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’
[601]	τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ	μή,	~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ
[598]	ποιήσειν, εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ	μὴ	οἷόν τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ
[598]	πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς	μὴ	οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ
[597]	ἐβούλετο, εἴτε τις ἀνάγκη ἐπῆν	μὴ	πλέον ~ἢ μίαν ἐν τῇ
[607]	καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι	μὴ	ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου
[610]	πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ,	μή	ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ
[609]	οὐ γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν	μή	ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ
[610]	ἢ (ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα,	μή	ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’
[605]	οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ	μὴ	~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ
[604]	~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ	μὴ	προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους τοῦ
[600]	διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν	μὴ	σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας,
[621]	εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει	μὴ	σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ μέτρου·
[610]	λόγον, ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν	μὴ	σώματος πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν
[611]	σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν καὶ	μὴ	τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει, ὡς
[603]	πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας.	~μή	τι ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα;
[613]	ὡς οἷόν τε ἄριστα, εἰ	μή	τι ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ
[598]	θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν,	~μή	τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ
[613]	κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω	μή;	τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν,
[601]	δὲ φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί.	~Μὴ	τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν,
[603]	~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ ταύτην.	~Μὴ	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, τῷ
[609]	πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ	μὴ	τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο
[599]	πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ	μὴ	τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ
[597]	~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε	μὴ	φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι,
[607]	ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε	μή,	ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ
[610]	τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ	μὴ	ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’
[607]	ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται	μὴ	ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ
[599]	κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους,	μηδ’	αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας
[610]	μή ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ	μηδ’	αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’
[610]	μηδ’ αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου	μηδ’	αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ
[610]	νόσου μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς,	μηδ’	εἴ τις ὅτι σμικρότατα ὅλον
[610]	γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε	μηδ’	ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε
[595]	λέγω. ~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ	μηδαμῇ	παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς
[597]	οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς	μηδὲ	κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει αὐτὴν
[609]	διόλλυσι ~καὶ ἄγει εἰς τὸ	μηδὲ	σῶμα εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ
[611]	γὰρ ἄν που ἐλάττους γένοιντο	μηδεμιᾶς	ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ πλείους· εἰ
[597]	περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν.	~Μηδὲν	ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο
[602]	ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε ~μιμητικὸν	μηδὲν	εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ ὧν
[602]	εἶναι τοῖς ~πολλοῖς τε καὶ	μηδὲν	εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ
[610]	μένου, μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο	μηδὲν	ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ
[610]	τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων	μηδὲν	μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν
[595]	~Πολιτεία Ι. ~(Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν
[608]	δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, τά γε
[603]	ἂν εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί	μήν;	~Τὸ ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν
[603]	ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν. ~Αλλὰ	μὴν	τὸ μέτρῳ γε καὶ λογισμῷ
[602]	~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ	μὴν	τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ ἂν
[609]	οὐδὲ αὖ τὸ μήτε κακὸν	μήτε	ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη.
[610]	μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν	μήτε	ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ
[611]	ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου	μήτε	ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ
[611]	ὁ γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει—	~μήτε	γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει
[609]	τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ τὸ	μήτε	κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ
[619]	~κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ κακός.	μήτε	ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε
[619]	μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω	μήτε	ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ
[611]	μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ,	~μήτε	(οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι
[611]	λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,	μήτε	τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ λόγος
[610]	~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου,	μήτε	ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν
[602]	καὶ αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται	μηχαναί.	~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ τὸ
[597]	δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν	μία	ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ
[597]	ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι.	~Μία	δέ γε ἣν ὁ τέκτων.
[597]	ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη.	~Μία	δὲ ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ
[596]	σκεύη δύο, μία μὲν κλίνης,	μία	δὲ τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ
[597]	τριτταί τινες κλῖναι αὗται γίγνονται·	μία	μὲν ἡ ἐν τῇ φύσει
[596]	περὶ ταῦτα τὰ σκεύη δύο,	μία	μὲν κλίνης, μία δὲ τραπέζης.
[617]	ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν	μίαν	ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη(
[597]	ἀνάγκη ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ	μίαν	ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν
[617]	ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν	μίαν	ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν
[597]	ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν	μίαν	~μόνον αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν
[597]	κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις,	μίαν	~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει
[621]	~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν οὐ	μιανθησόμεθα.	ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες
[600]	αὖ Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ	Μιλησίου	καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς
[600]	Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων οὐ	μιμεῖσθαι	ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’
[598]	φύσει ἕκαστον δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν	μιμεῖσθαι	ἢ τὰ τῶν δημιουργῶν ἔργα;
[602]	δ’ ἐγώ, τὸ δὲ δὴ	μιμεῖσθαι	τοῦτο οὐ περὶ τρίτον μέν
[601]	αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ	μιμεῖσθαι,	ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν
[602]	εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ ὧν	μιμεῖται,	ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ
[603]	δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους	μιμεῖται	ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας
[599]	ἀληθείᾳ τούτων πέρι ἅπερ καὶ	~μιμεῖται,	πολὺ πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις
[599]	ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν, τό τε	μιμηθησόμενον	καὶ τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ
[599]	ἂν σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς	~μιμήμασι,	καὶ πειρῷτο ἂν πολλὰ καὶ
[598]	πρὸς τὸ ὄν, ὡς ἔχει,	μιμήσασθαι,	ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον, ~ὡς
[604]	ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον	μιμήσασθαι	οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως
[606]	ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν	μιμήσει	δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ
[602]	~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως γε	μιμήσεται,	οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου ὅπῃ
[602]	τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο	μιμήσεται.	~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν
[598]	εἶναι ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ	~μίμησιν	ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν
[604]	οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν	μίμησιν	καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν,
[595]	δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα.	~Μίμησιν	ὅλως ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν
[602]	~τινα καὶ οὐ σπουδὴν τὴν	μίμησιν,	τούς τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως
[604]	ἀλλοτρίου γάρ που πάθους ἡ	μίμησις	αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν.
[606]	ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ	μίμησις	ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα,
[598]	φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα	μίμησις;	~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που
[607]	πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ	μίμησις,	ὡς χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν
[601]	τρεῖς τέχνας εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν,	μιμησομένην;	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος
[597]	πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ ἄλλοι	μιμηταί.	~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν
[602]	ὁ μιμητὴς περὶ ὧν ἂν	μιμῆται	~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ
[598]	ποιεῖν. δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον	μιμηταῖς	τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ
[600]	Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς	~μιμητὰς	εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν
[598]	ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ	μιμητῇ	ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος
[597]	ἄρα γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως	~μιμητὴν	καλεῖς; ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[597]	ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν τὸν	μιμητὴν	τοῦτον, ~τίς ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ
[597]	μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ	μιμητὴν	ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι περὶ
[599]	πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ	μιμητὴν	ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ
[597]	ἔσται καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ	μιμητής	ἐστι, τρίτος τις ~ἀπὸ βασιλέως
[599]	ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ	~μιμητὴς	μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς
[597]	ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι,	~μιμητὴς	οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν
[602]	εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ	μιμητὴς	περὶ ὧν ἂν μιμῆται ~πρὸς
[602]	ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο δὲ	μιμητὴς	πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην
[601]	ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ	μιμητής,	φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος οὐδὲν
[603]	πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ	~μιμητικὴ	βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις, καὶ
[603]	φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ	μιμητική.	~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν δ’ ἐγώ,
[598]	ἄρα που τοῦ ἀληθοῦς ἡ	μιμητική	ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν, διὰ
[603]	ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως	μιμητική,	καὶ ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν
[595]	~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση	μιμητική·	παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα
[603]	ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ	μιμητικὴ	πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας ὂν
[602]	ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε	~μιμητικὸν	μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ
[605]	~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν	μιμητικὸν	ποιητὴν φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ
[605]	~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο δὴ	μιμητικὸς	ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ πρὸς
[602]	εἴη ὁ ἐν τῇ ποιήσει	μιμητικὸς	πρὸς σοφίαν περὶ ὧν ἂν
[595]	καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς	μιμητικούς—	λώβη ~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ
[602]	καὶ ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι	μιμητικοὺς	ὡς οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ
[604]	αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε	μιμουμένου	εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε καὶ
[605]	ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν	μιμουμένου	(τινὰ τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει
[620]	Ορφέως γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην,	μίσει	τοῦ γυναικείου γένους διὰ τὸν
[606]	ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ	μισῇς	ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ
[614]	(καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά τε καὶ	μισθοὶ	καὶ δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις
[615]	αὐτόχειρος φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς	μισθοὺς	διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι
[612]	τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς	μισθοὺς	οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν,
[612]	ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς	μισθοὺς	τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ
[599]	καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν	~μνημεῖα,	καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον
[620]	λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι,	μνήμῃ	δὲ ~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας
[615]	πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια	μνήμης.	εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας τε
[612]	ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ	μνημονεύεις;	~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ μή.
[600]	ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς	μνημονεύεται;	~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς
[620]	βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ	μόγις	εὑρεῖν κείμενόν που ~καὶ παρημελημένον
[612]	δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ	μοι	ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ;
[603]	ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν	μοι	(δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ
[596]	~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ. καί	μοι	εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ ἄν
[595]	~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν	μοι	εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ
[608]	οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας	μοι	καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ Δί’
[596]	τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί	μοι	καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει
[604]	τό γε ἀληθές. ~(Τόδε νῦν	μοι	περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον
[598]	δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ	μοι	περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα
[600]	~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς	μοι,	ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν
[620]	δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο	μοῖραν·	ταύτης δ’ ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ
[617]	θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης,	Μοίρας,	~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν
[597]	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ δύο	μόνας	ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία ἀναφανείη
[612]	ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε	~μονοειδής,	εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως·
[597]	αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν	~μόνον	αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη·
[619]	ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ	μόνον	ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ καὶ
[608]	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε	μόνον,	ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον, καὶ
[603]	ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν ὄψιν	μόνον,	ἢ καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν,
[607]	ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ	μόνον	ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη πρὸς
[607]	κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν μὴ	μόνον	ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη.
[599]	τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς	μόνον	ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς ποιητής
[600]	σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε	μόνον	οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν
[596]	αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ	μόνον	πάντα οἷός τε σκεύη ποιῆσαι,
[603]	ἦν δ’ ἐγώ, τῷ εἰκότι	μόνον	πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ
[607]	τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι ὅσον	μόνον	ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς
[604]	ὁμοίων, ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ	μόνος	αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ
[601]	ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι,	μόνος	ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν
[604]	που, ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται.	~Μονωθεὶς	δέ γε οἶμαι πολλὰ μὲν
[595]	πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ	μου	κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς ~τραγῳδίας
[607]	πόλιν· εἰ δὲ τὴν ~ἡδυσμένην	Μοῦσαν	παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν,
[620]	~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα	μουσικὰ	ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν
[601]	ἐπεὶ γυμνωθέντα γε ~τῶν τῆς	μουσικῆς	χρωμάτων τὰ τῶν ποιητῶν, αὐτὰ
[609]	τῶν σιτίων τῷ σώματι σώματος	μοχθηρίαν,	φήσομεν αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ
[609]	μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ	~μοχθηρόν,	τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν τε
[605]	ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν τις	μοχθηροὺς	ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν,
[621]	πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως, ὦ Γλαύκων,	μῦθος	ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ
[607]	ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα	μυρία	σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως
[611]	ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ	μυρίων	~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ, ὦ Γλαύκων,
[603]	ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι	μυρίων	τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ