Livre, Chap.
[3, 33]	εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα	φαεινῷ	ἐν πυρὶ θείην, τοὺς αὐλοὺς
[3, 17]	ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν	φαίην	ἂν καὶ τὸ Περσαίου, εἴ
[3, 24]	Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν	φαίην	εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ
[3, 17]	ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ	Φαληρεὺς	καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´
[3, 42]	μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου ἔδραμόν	φασι	γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ
[3, 27]	Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας	φασὶ	καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι·
[3, 11]	πράττουσι κελεύοντες εἶναι. ~Οἱ περιπατητικοί	φασι	μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν τὴν ψυχὴν
[3, 1]	ἐκθεοῖ τὸν τόπον. ἐνταῦθά τοί	φασι	παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα
[3, 23]	οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός	φασι	πέμπτῃ ἔπινε παρὰ Μηδίῳ, εἶτα
[3, 5]	δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν	φασι	τὸν δεύτερον ἐπεί τινες τὸν
[3, 26]	τὴν ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά	φασι	τὸν Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως
[3, 45]	καθαρώτερος ἢ πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ	φασὶ	χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς ἐν
[3, 7]	ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας τί	φατε	ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος
[3, 18]	εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς	φαύλως	καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ διὰ
[3, 1]	~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον	~Φέρε	οὖν καὶ τὰ καλούμενα Τέμπη
[3, 1]	ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς,	φέρει	δὲ διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας
[3, 18]	δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης.	φέρειν	δὲ καρποὺς τὰ μὲν παρὰ
[3, 14]	ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν	φέρεσθαι	καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας. ἅτε
[3, 9]	ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ ἀνέραστος	φεύγει	καὶ ἀποδιδράσκει τὸν ἐρωτικόν, ἅτε
[3, 25]	δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ	φήμην	ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ
[3, 46]	πάντη Ἑλληνικός. ὃ μὴ κατέθου	φησί,	μὴ λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ μὲν
[3, 45]	διαρρεῖ λόγος. ὃ μὲν γάρ	φησι	τὸ τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ
[3, 9]	τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα	φησὶν	Ὅμηρος ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι,
[3, 47]	ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ	φθάνουσα	αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον
[3, 18]	κατὰ βραχὺ νεώτερος καὶ τὰς	φθανούσας	ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη διελθούσας
[3, 17]	ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης Ἀθηναίοις	φθόνος	ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ
[3, 19]	ὡς τὸ εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην	φιλανθρώπως	καὶ αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης
[3, 45]	τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν	Φίλιππον	διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς
[3, 17]	καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ	Φιλίππου	νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν δῆλος.
[3, 32]	προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ	Φιλίππου,	παῖς ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε
[3, 45]	χέρας καθαρώτερος ἢ πάρος ἦσθα"	~Φιλίππῳ	φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς
[3, 13]	θερμότερον τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι	φιλοινότατον	ἔθνος τὸ τῶν Ταπύρων τοσοῦτον,
[3, 24]	Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον.	φιλοκάλου	δὲ ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι
[3, 26]	τά γε μὴν ἄλλα ἐδόκει	φιλόπατρις	εἶναι καὶ σώφρων, καὶ τοῦ
[3, 19]	ἐν τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ	φιλοσοφεῖ.	ὁ δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα
[3, 33]	τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς	φιλοσοφίαν.	~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις νόμος
[3, 36]	βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς	φιλοσοφίαν,	τὸ περὶ Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος
[3, 27]	ἃ εἰκὸς ἦν καὶ πείσαντος	φιλοσοφίας	ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν
[3, 17]	Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ	φιλόσοφοι,	μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον τὴν
[3, 17]	ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν Ξανθίππου	φιλόσοφον	γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν Πολύμνιδος
[3, 19]	δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια	φιλοσόφου,	δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ
[3, 33]	~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ	φιλοσόφου	πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ
[3, 17]	τις οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς	φιλοσόφους,	ἀλλὰ εὐήθη γε αὐτοῦ καὶ
[3, 17]	Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ ὄντι	φιλοσοφῶν	ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ
[3, 1]	φύσεως αὐτόματα ἐς κάλλος τότε	φιλοτιμησαμένης,	ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν ὁ χῶρος.
[3, 19]	καρτερόν, καὶ ἐς τοσοῦτον προῆλθε	φιλοτιμίας,	ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι
[3, 42]	περὶ τὴν Ἐργάνην εὖ μάλα	φιλοτίμως·	ἄφνω δὲ κιττοί τε καὶ
[3, 19]	καὶ ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ	φιλοτίμως	πάνυ τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ
[3, 44]	δὲ τὸ ξίφος κατὰ τοῦ	φίλου.	τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ Πυθία
[3, 10]	χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε τὴν	φιλοχρηματίαν	τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον
[3, 44]	ἡ Πυθία ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ	φίλῳ	θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ ἐβοήθεις.
[3, 26]	ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν	φίλων	δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας
[3, 41]	ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον	Φλεῶνα	ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον καὶ Σταφυλίτην
[3, 41]	τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον	φλύειν.	ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν
[3, 43]	τὰ ὅπλα λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους,	φοβηθεὶς	ὁ κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ
[3, 39]	δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ	φοίνικας,	κέγχρον δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται,
[3, 43]	ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων, ἔτι τοι	φόνος	ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ
[3, 9]	τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ Ἔρωτος	φονῶντι	αἰτιάσαιτο ἄν τις εἰ μὴ
[3, 19]	Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς	φορῶν	ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία
[3, 1]	ὁ λόγος, ἐὰν ἔχῃ δύναμιν	φραστικήν,	μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι
[3, 28]	ἐπὶ τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα	φρονεῖς,	οἵπερ οὐδὲν μέρος τῆς γῆς
[3, 28]	ἐπὶ τῷ πλούτῳ καὶ μέγα	φρονοῦντα	ἐπὶ τῇ περιουσίᾳ καὶ ἔ
[3, 1]	καὶ οἷον ὑπό τινος θείας	φροντίδος	διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον,
[3, 14]	τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς	φρουρὰς	ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι
[3, 18]	τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου τοῦ	Φρυγὸς	καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ παῖς
[3, 8]	ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος.	~Φρύνιχον	Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε κατὰ
[3, 26]	ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου	φυγὴν	αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ
[3, 35]	ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο τὸ χωρίον ἄβατον	φυλάττειν.	~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας
[3, 45]	ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου,	φυλάττεσθαι	δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν
[3, 1]	τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν	φυλάττοντα	τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι
[3, 22]	δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ οἱ	φύσει	πολέμιοι ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν
[3, 1]	οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ	φύσεως	αὐτόματα ἐς κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης,
[3, 18]	οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν	φύσιν,	ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ
[3, 18]	Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν	φύσιν.	ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον
[3, 40]	στολὴ τὴν ἐκ τοῦ Διονύσου	φυτείαν	καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων δάση.
[3, 19]	ὧν ἦν Μνάσων τε ὁ	Φωκεὺς	καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ
[3, 47]	χάριν τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις.	Φωκίωνα	δὲ ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα
[3, 17]	καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν Πολύμνιδος καὶ	Φωκίωνα	τὸν Φώκου καὶ Ἀριστείδην τὸν
[3, 17]	τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν	Φώκου	καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ
[3, 12]	Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη ἡ	φωνή,	ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ
[3, 18]	οὔτε ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ	φωτός,	ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/03/2007