Livre, Chap.
[3, 23]	καὶ τὰ ἐν Ὀξυδράκαις καὶ	τὰ	ἄλλα αὐτοῦ. τί γὰρ δεῖ
[3, 18]	αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ	τὰ	ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς
[3, 26]	τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ ἀπαραίτητος,	τά	γε μὴν ἄλλα ἐδόκει φιλόπατρις
[3, 18]	νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο, ἐπεὶ	τά	γε πολλὰ ἐν τοῖς πολέμοις
[3, 18]	λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν.	τὰ	δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ
[3, 23]	ταύτῃ ἔπινε, καὶ τῇ ἑπομένῃ	τὰ	εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ τοῦ
[3, 23]	τῇ ἑπομένῃ τὰ εἰθισμένα ἔδρα	τὰ	ἐκ τοῦ πότου. παρὰ Βαγώᾳ
[3, 12]	ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις ὡραίοις	τὰ	ἐκ τούτων καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ
[3, 17]	τὰ ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ	τὰ	ἐν Κατάνῃ καὶ τὰ ἐν
[3, 17]	γὰρ τὰ κοινὰ Ζάλευκος μὲν	τὰ	ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ
[3, 23]	τὸ πρὸς τῇ Τύρῳ καὶ	τὰ	ἐν Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα
[3, 17]	δὲ τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ	τὰ	ἐν Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης
[3, 8]	ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο	τὰ	ἐν τῷ δράματι μέλη τε
[3, 24]	ἀνδρὶ τῷ γενναίῳ ταῦτα εἶναι	τὰ	ἐντάφια τὰ ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα
[3, 11]	τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ ὧν	τὰ	ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς
[3, 23]	γίνονται. ~Καλὰ μὲν οὖν Ἀλεξάνδρου	τὰ	ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ τὰ ἐπὶ
[3, 23]	Ἀλεξάνδρου τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ	τὰ	ἐπὶ Ἰσσῷ καὶ ἡ πρὸς
[3, 37]	ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς	τὰ	ἔργα τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα
[3, 1]	οὖν καὶ τὰ καλούμενα Τέμπη	τὰ	Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ καὶ
[3, 1]	ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων	τὰ	ἱερὰ κομίζοντας τῷ αὐτῷ θεῷ
[3, 1]	ἱστορία Βιβλίον ~Φέρε οὖν καὶ	τὰ	καλούμενα Τέμπη τὰ Θετταλικὰ διαγράψωμεν
[3, 14]	ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε	τὰ	καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι
[3, 32]	σὺν μέλει καὶ ἣν ἀπῄτει	τὰ	κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘ ἔφη
[3, 17]	ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν. ἐπηνώρθωσαν γὰρ	τὰ	κοινὰ Ζάλευκος μὲν τὰ ἐν
[3, 16]	βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ λυπῶν	τὰ	μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει τὰς
[3, 18]	πλατάνου μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς	τὰ	μὲν παρὰ τὸν τῆς Λύπης
[3, 47]	κατέθου φησί, μὴ λάμβανε. ~Τιμόθεον	τὰ	μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ
[3, 17]	καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω ἐς	τὰ	οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων
[3, 23]	ἐννοεῖν καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου	τὰ	ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας, ὧν καὶ
[3, 43]	οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία	τὰ	ὅπλα θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´ ἐκείνων
[3, 43]	ὑπὲρ αὐτοῦ τῶν Συβαριτῶν καὶ	τὰ	ὅπλα λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς
[3, 10]	γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν πρὸς	τὰ	παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι, ὅταν
[3, 18]	οὕτω τελευτᾶν. τὰ δὲ ἕτερα	τὰ	παραπεφυκότα τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ
[3, 20]	τὸν δὲ βοῦν προσέταξε κατὰ	τὰ	πάτρια σκευασθῆναι, καὶ ἐδείπνησεν ἡδέως.
[3, 47]	αὐτὸν Χρηστὸν οὐδὲν ὠφέλησεν, οὐδὲ	τὰ	πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ
[3, 23]	καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης	τὰ	πλεῖστα, εἴ τις εἴη δύσερις.
[3, 6]	θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης ὁ Θηβαῖος	τά	τε ἄλλα μεγαλόφρων ὢν πεφώραται
[3, 16]	προσάγων καὶ κατασείων καὶ ὑπορύττων	τὰ	τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ
[3, 37]	συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ ἔργα	τὰ	τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί εἰσιν,
[3, 23]	δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ	τὰ	τῆς ἄλλης ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης,
[3, 19]	τι διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει	τὰ	τῆς μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν
[3, 24]	ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι ἀνδρὸς	τὰ	τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν
[3, 40]	ἐκ τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ	τὰ	τῶν οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ
[3, 1]	καὶ πιεῖν ἡδίστων. λέγεται δὲ	τὰ	ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς λουσαμένοις
[3, 24]	γενναίῳ ταῦτα εἶναι τὰ ἐντάφια	τὰ	ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται
[3, 44]	ἀποδράντι οὖν ἡ Πυθία ἀνεῖλε	τάδε	ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι παρὼν πέλας
[3, 33]	λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ	τάδε	τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην,
[3, 8]	καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο ἐν	ταῖς	Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο.
[3, 15]	τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν	ταῖς	γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ ἂν βούληται,
[3, 42]	νόσου. ἀκούω δὲ ὅτι καὶ	ταῖς	Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις οἶστρος
[3, 14]	τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν	ταῖς	συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα
[3, 42]	ἐνέπεσέ τις οἶστρος βακχικὸς καὶ	ταῖς	τῶν Χίων. καὶ αἱ τῶν
[3, 42]	τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς	ταλάροις	ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν
[3, 14]	αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν	τάξιν	μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως
[3, 18]	εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ	ταπεινῶς	πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι
[3, 13]	~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν	Ταπύρων	τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς ἐν
[3, 17]	Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε.	Ταραντίνοις	δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων
[3, 36]	τὸν ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε	τὰς	Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται
[3, 36]	ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε	τὰς	Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως, πρὸς
[3, 47]	τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ	τὰς	Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν
[3, 1]	μουσικοί, καὶ ἑστιῶσιν εὖ μάλα	τὰς	ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ
[3, 42]	ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες.	τὰς	δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν
[3, 29]	συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι	τὰς	ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς
[3, 42]	αἱ Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ	τὰς	ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ
[3, 19]	ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ	τὰς	ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ
[3, 18]	καὶ τὰς φθανούσας ἡλικίας καὶ	τὰς	ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ
[3, 18]	καὶ διαβῆναι τούτους ἐς τάσδε	τὰς	ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς
[3, 42]	χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου	τὰς	Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην
[3, 16]	τὰ μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει	τὰς	πόλεις μηχανὰς προσάγων καὶ κατασείων
[3, 26]	τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν	τὰς	τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ ἀπαραίτητος,
[3, 22]	τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ	τὰς	τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ
[3, 18]	γίνεται κατὰ βραχὺ νεώτερος καὶ	τὰς	φθανούσας ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη
[3, 14]	τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε	τὰς	φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς
[3, 18]	ποτε καὶ διαβῆναι τούτους ἐς	τάσδε	τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ
[3, 19]	τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ	ταῦτα	ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι.
[3, 23]	διὰ τὸν οἶνον, ἢ οἱ	ταῦτα	ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ
[3, 42]	γάλακτος σταγόνες. τὰς δὲ οὐδὲ	ταῦτα	ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν
[3, 19]	ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος· καὶ διὰ	ταῦτα	ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω
[3, 18]	καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ διὰ	ταῦτα	ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ δὲ
[3, 17]	εὐήθη γε αὐτοῦ καὶ ἀνόητα	ταῦτα·	ἐγὼ μὲν γὰρ τὴν σὺν
[3, 18]	καὶ ἐπὶ τούτοις ἐξαναλώθη. καὶ	ταῦτα	εἴ τῳ πιστὸς ὁ Χῖος
[3, 24]	τῷ γὰρ ἀνδρὶ τῷ γενναίῳ	ταῦτα	εἶναι τὰ ἐντάφια τὰ ὡς
[3, 1]	καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ	ταῦτά	ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό
[3, 1]	ἡδίστων. λέγεται δὲ τὰ ὕδατα	ταῦτα	καὶ τοῖς λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι
[3, 3]	ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ τὸν στέφανον.	ταῦτα	μὲν οὖν δημώδη καὶ ἐς
[3, 10]	ἔχω, ἃ δ´ οὖν προῄρημαι,	ταῦτα	νῦν ἐρῶ. ὅτε τις τῶν
[3, 17]	τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ	ταῦτα	οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν τῶν
[3, 26]	βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε	ταῦτα	οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ
[3, 14]	πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ	ταῦτά	τοι καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς
[3, 14]	προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ	ταῦτα	ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ
[3, 19]	τὸν τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ	ταῦτα	ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον.
[3, 23]	δέκα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ	ταύτῃ	ἔπινε, καὶ τῇ ἑπομένῃ τὰ
[3, 19]	καὶ κουρὰν δὲ ἐκείρετο καὶ	ταύτην	ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ
[3, 32]	καὶ τί διοίσει‘ ἔφη ἐὰν	ταύτην	κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ
[3, 15]	πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ	ταύτην	τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´
[3, 42]	μόνας δὲ ἀφηνιάσαι τῆς χορείας	ταύτης	λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου
[3, 1]	τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ	ταύτης	τῆς δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ
[3, 1]	μὴν καὶ τοῖς Πυθίοις ἐκ	ταύτης	τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς
[3, 14]	γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν	ταὐτῷ	τοὺς Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι
[3, 6]	προσέταξεν. ~Κράτης ὁ Θηβαῖος τά	τε	ἄλλα μεγαλόφρων ὢν πεφώραται καὶ
[3, 24]	ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν	τε	ἄλλων σπουδαίων, καὶ οὖν καὶ
[3, 18]	μὲν οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ	τε	διάγειν καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ
[3, 38]	πρῶτα ἡ γῆ ἀνέδωκε. δίκας	τε	δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον Ἀθηναῖοι
[3, 18]	δὲ τῆς Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί	τέ	εἰσι καὶ αὐτοὶ καὶ γίνονται
[3, 19]	παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός	τε	ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ
[3, 1]	τοῖς λείοις καὶ καθημένοις ἄλση	τέ	ἐστι ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς,
[3, 42]	μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ κιττοί	τε	καὶ ἄμπελοι τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον,
[3, 8]	τὰ ἐν τῷ δράματι μέλη	τε	καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί τις
[3, 19]	καὶ Ἀμύκλαν καὶ ἄλλους, τῇ	τε	λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ καὶ
[3, 19]	ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων	τε	ὁ Φωκεὺς καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι.
[3, 1]	δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ	τε	Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη
[3, 34]	ὅσα βούλεται· προσέταττον γὰρ διά	τε	τῶν ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς πολίτας
[3, 19]	δὲ ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό	τε	ὡς τὸ εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην
[3, 4]	δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ	τέγους	κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν τὸν
[3, 1]	εὖ μάλα λάσιος ἐνακμάζει καὶ	τέθηλε	καὶ δίκην τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων
[3, 3]	τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον	τεθνάναι·	κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον,
[3, 3]	τὸν λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι	τέθνηκε,	πάλιν ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ
[3, 2]	πρὸς τοὺς ἑταίρους προσελθὼν ἔφη	τεθνηκέναι	οἱ τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ
[3, 14]	ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων τοῖς	τείχεσι	προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς
[3, 16]	καὶ κατασείων καὶ ὑπορύττων τὰ	τείχη,	Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ διδάσκων
[3, 47]	ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν Ἀθηναίων	τείχισιν.	ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς
[3, 14]	προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν	τειχῶν	διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ
[3, 26]	ἐκ τῶν πυλῶν καὶ τῶν	τειχῶν	θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ
[3, 43]	αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι	τέκεσσιν	εἱλεῖται, καὶ πῆμα δόμοις ἐπὶ
[3, 18]	τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω	τελευτᾶν.	τὰ δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα
[3, 43]	τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης	τέλος	οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´
[3, 25]	Ἑλλάδος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι	τέλους	ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς
[3, 1]	καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς	Τέμπεσιν	ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς
[3, 1]	~Φέρε οὖν καὶ τὰ καλούμενα	Τέμπη	τὰ Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ
[3, 1]	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τῆς	Τεμπικῆς	καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν
[3, 1]	μὲν οὖν τῶν ἐν Θετταλίᾳ	Τεμπῶν	καὶ ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω.
[3, 1]	ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ τῶν	Τεμπῶν	ὁ Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ
[3, 40]	δὲ τὸ ὄνομα ἐκ τῶν	τερετισμάτων,	οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ
[3, 39]	κέγχρον δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται,	τέρμινθον	δὲ καὶ κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι
[3, 9]	ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´ ἑνὶ	τεταγμένος	θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ τοῖς
[3, 18]	βίων ἰδιότητας, καὶ νόμους αὐτοῖς	τετάχθαι	ἐναντίως κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν
[3, 23]	πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε	τετράδι	μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ τῶν
[3, 1]	οὗ τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ	τετταράκοντα	διήκει σταδίους, τό γε μὴν
[3, 28]	~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην	τετυφωμένον	ἐπὶ τῷ πλούτῳ καὶ μέγα
[3, 31]	αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ	τέχνῃ.	~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν
[3, 32]	μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ ἐπὶ	τέχνῃ	κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα
[3, 33]	αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ τὴν	τέχνην	ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν.
[3, 43]	~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος ἐν	τῇ	ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ,
[3, 26]	τὴν πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι	τῇ	Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων ἐπινοῶν
[3, 1]	πλάτος τῇ μέν ἐστι πλέθρου,	τῇ	δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ
[3, 23]	μηνὸς καὶ ταύτῃ ἔπινε, καὶ	τῇ	ἑπομένῃ τὰ εἰθισμένα ἔδρα τὰ
[3, 26]	Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων ἐπινοῶν	τῇ	Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας
[3, 43]	ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν	τῇ	Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ τῶν
[3, 19]	βίῳ αὐτοῦ ὁ Πλάτων οὐδὲ	τῇ	κατασκευῇ τῇ περὶ τὸ σῶμα.
[3, 3]	τέθνηκε, πάλιν ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο	τῇ	κεφαλῇ τὸν στέφανον. ταῦτα μὲν
[3, 19]	αὐτοὺς τιμῇ καὶ οὖν καὶ	τῇ	κοινωνίᾳ τῶν λόγων. ἀποδημίας δὲ
[3, 24]	στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα ἐν	τῇ	μάχῃ κεῖσθαι καλῶς ἐν καλῇ
[3, 17]	τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ	τῇ	μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο·
[3, 10]	οὗτος νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον,	τῇ	μὲν ἀφελείᾳ τοῦ τρόπου καὶ
[3, 1]	σταδίους, τό γε μὴν πλάτος	τῇ	μέν ἐστι πλέθρου, τῇ δὲ
[3, 24]	μάχῃ κεῖσθαι καλῶς ἐν καλῇ	τῇ	πανοπλίᾳ· τῷ γὰρ ἀνδρὶ τῷ
[3, 37]	ὅτι πρὸς τὰ ἔργα τὰ	τῇ	πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης
[3, 19]	ὁ Πλάτων οὐδὲ τῇ κατασκευῇ	τῇ	περὶ τὸ σῶμα. καὶ γὰρ
[3, 28]	πλούτῳ καὶ μέγα φρονοῦντα ἐπὶ	τῇ	περιουσίᾳ καὶ ἔ τι πλέον
[3, 19]	πόλιν, ἤρετό τινα τῶν ἐν	τῇ	περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη ὁ
[3, 14]	καὶ τοῖς ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι	τῇ	πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ οὐ
[3, 26]	καὶ τῆς οὐσίας τὸ πλεῖστον	τῇ	πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα τῶν
[3, 13]	τὸ πλεῖστον τοῦ βίου ἐν	τῇ	πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ
[3, 33]	τινὰ τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ	τῇ	πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι καὶ
[3, 12]	ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´ οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε	τῇ	Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ τῆς
[3, 19]	Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν καὶ ἄλλους,	τῇ	τε λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ
[3, 31]	πολλάκις αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα	τῇ	τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου, παῖς
[3, 29]	οὐδὲν ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ	τῇ	τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ
[3, 22]	τῶν ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ	τῇ	τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες
[3, 23]	Βαγώα οἶκος δέκα σταδίους· εἶτα	τῇ	τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν θάτερον,
[3, 23]	καλὸν δὲ καὶ τὸ πρὸς	τῇ	Τύρῳ καὶ τὰ ἐν Ὀξυδράκαις
[3, 10]	κολάζοντες ὡς ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν	τῇ	τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ
[3, 15]	δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην	τὴν	αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί
[3, 18]	μὲν γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ	τὴν	ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν
[3, 30]	Διογένης ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς	τὴν	ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν.
[3, 1]	τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν	τὴν	ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς πλέουσι
[3, 11]	περιπλέκεσθαι καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς	τὴν	ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν
[3, 18]	Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ	τὴν	Ἀσίαν καὶ τὴν Λιβύην νήσους
[3, 28]	περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ	τὴν	Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´
[3, 4]	ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς	τὴν	αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν
[3, 18]	καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον,	τὴν	δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν
[3, 1]	Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς	τὴν	δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς
[3, 17]	τυραννικὴν γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα	τὴν	δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα
[3, 17]	φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον	τὴν	διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας
[3, 19]	καὶ ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται	τὴν	διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν
[3, 17]	ἐδίδασκε, διὰ τούτων τὴν τυραννίδα	τὴν	Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ
[3, 17]	καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ	τὴν	ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον
[3, 40]	χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ	τὴν	ἐκ τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ
[3, 38]	ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον	τὴν	ἐλαίαν καὶ τὴν συκῆν, ἃ
[3, 47]	τὰς Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ	τὴν	Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ
[3, 23]	ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ πρὸς	τὴν	ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν
[3, 18]	ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην	τὴν	ἔξω τούτου τοῦ κόσμου. καὶ
[3, 47]	τούτων διέφθειρε καὶ τὴν χάριν	τὴν	ἐπὶ τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα δὲ
[3, 42]	ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ	τὴν	Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω
[3, 26]	δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος	τὴν	Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς
[3, 19]	ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι διὰ	τὴν	ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης
[3, 45]	διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος,	τὴν	Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν καλουμένην
[3, 26]	δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ	τὴν	ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι
[3, 26]	πρὸς μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος	τὴν	Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον
[3, 20]	ἐς Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ κατὰ	τὴν	Ἰωνίαν ξένοι πολλὰ μὲν καὶ
[3, 17]	Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ Θαλῆς	τὴν	Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ
[3, 24]	νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς πολεμίους	τὴν	καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα
[3, 45]	ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην	τὴν	καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν
[3, 9]	τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ	τὴν	Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν
[3, 42]	οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς	τὴν	λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι
[3, 9]	ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν	τὴν	λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν
[3, 18]	Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ	τὴν	Λιβύην νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν
[3, 24]	λέγεται οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου	τὴν	μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν
[3, 18]	Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν Μίδαν.	τὴν	μὲν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν
[3, 18]	οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ	τὴν	μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ
[3, 26]	στρατηγηθὲν τοῖς μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι	τὴν	μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ δὲ
[3, 14]	ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν	τὴν	νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ καὶ
[3, 1]	τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ	τὴν	ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται
[3, 17]	σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν	τὴν	ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος
[3, 19]	γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς	τὴν	πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ
[3, 26]	σώφρων, καὶ τοῦ μὴ δουλεῦσαι	τὴν	πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν
[3, 26]	ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι	τὴν	πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ
[3, 1]	τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει	τὴν	πέτραν· καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει,
[3, 26]	τοῦ τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ	τὴν	πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ
[3, 19]	ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς	τὴν	πόλιν, ἤρετό τινα τῶν ἐν
[3, 26]	ὡς δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει	τὴν	πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις
[3, 19]	τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα	τὴν	πρώτην ἐκ τούτων γενέσθαι. οὐκ
[3, 17]	καὶ Κριτόλαον, εἴ γε ἐς	τὴν	Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν
[3, 17]	οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν	τὴν	σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς
[3, 38]	λέγουσι πρῶτον τὴν ἐλαίαν καὶ	τὴν	συκῆν, ἃ καὶ πρῶτα ἡ
[3, 17]	ἀνόητα ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ	τὴν	σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν
[3, 14]	ἀνέπεισεν αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως	τὴν	τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς
[3, 33]	αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ	τὴν	τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς
[3, 8]	οὔτε κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ	τὴν	τοῦ γένους ἀξίαν οὔτε μὴν
[3, 17]	συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ τούτων	τὴν	τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης
[3, 47]	λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων	τὴν	τῶν Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ
[3, 18]	τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ	τὴν	τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα
[3, 10]	αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε	τὴν	φιλοχρηματίαν τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ.
[3, 18]	Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος	τὴν	φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ
[3, 18]	τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας	τὴν	φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται,
[3, 47]	ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων διέφθειρε καὶ	τὴν	χάριν τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις.
[3, 11]	περιπατητικοί φασι μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν	τὴν	ψυχὴν τῷ σώματι περιπλέκεσθαι καὶ
[3, 1]	Πελασγίας καὶ τῆς Οἴτης καὶ	τῆς	Αἰνιάνων χώρας καὶ τῆς Μηλιέων
[3, 23]	Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ	τῆς	ἄλλης ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ
[3, 19]	διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ	τῆς	ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη
[3, 9]	Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ	τῆς	Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς
[3, 26]	θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ	τῆς	Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν
[3, 23]	ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ	τῆς	αὔριον πορείας, λέγων ὅτι ἔσται
[3, 1]	Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ	τῆς	αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ
[3, 1]	ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ	τῆς	αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς
[3, 28]	μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν μέρος	τῆς	γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς
[3, 1]	δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς,	τῆς	Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον.
[3, 18]	καὶ λαμβάνειν τοὺς καρποὺς ἐκ	τῆς	γῆς χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν,
[3, 37]	ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς καὶ	τῆς	γνώμης διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι
[3, 1]	μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης	τῆς	δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα
[3, 1]	καὶ τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης	τῆς	δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι
[3, 7]	Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι	τῆς	ἐκ τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ,
[3, 25]	εἵλοντο ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ	τῆς	Ἑλλάδος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι
[3, 42]	δὲ καὶ ἐς ἄλλας χώρας	τῆς	Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς
[3, 9]	τῆς Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ	τῆς	Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν
[3, 17]	Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο	τῆς	ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου ἀποικίας.
[3, 47]	Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς πρεσβείας	τῆς	ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν
[3, 18]	δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ	τῆς	Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν.
[3, 10]	τοῦ τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ	τῆς	ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν
[3, 1]	κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον	τῆς	ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν
[3, 23]	τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης	τῆς	ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι
[3, 43]	αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς τὸν	τῆς	Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ
[3, 43]	ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ	τῆς	Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον
[3, 17]	σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν	τῆς	ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών.
[3, 36]	ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει	τῆς	κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν
[3, 42]	θυγατέρες. μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ	τῆς	Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους
[3, 45]	Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ	τῆς	λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ
[3, 42]	τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ	τῆς	Λευκίππης παῖδα ἔτι ἁπαλὸν ὄντα
[3, 18]	καρποὺς τὰ μὲν παρὰ τὸν	τῆς	Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν
[3, 42]	καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν	τῆς	μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα
[3, 9]	ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης	τῆς	μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου
[3, 18]	ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ	τῆς	Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί τέ εἰσι
[3, 14]	καὶ προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ	τῆς	μέθης καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες,
[3, 1]	καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ	τῆς	Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν
[3, 19]	διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ	τῆς	μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ
[3, 47]	δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ	τῆς	ναυμαχίας τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε
[3, 42]	τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ	τῆς	νόσου. ἀκούω δὲ ὅτι καὶ
[3, 21]	ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι	τῆς	ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ
[3, 29]	ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ	τῆς	οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς
[3, 1]	διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ	τῆς	Οἴτης καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας
[3, 19]	νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο	τῆς	ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς τὸ
[3, 27]	ὠνούμενος ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη	τῆς	ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους
[3, 1]	κείμενος τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ	τῆς	Ὄσσης. ὄρη δὲ ταῦτά ἐστιν
[3, 6]	καὶ πατρίδος. ὅτι μὲν οὖν	τῆς	οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο
[3, 26]	βουληθέντας παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ	τῆς	οὐσίας τὸ πλεῖστον τῇ πόλει
[3, 5]	τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ	τῆς	παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν
[3, 17]	ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ	τῆς	πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε
[3, 12]	τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ	τῆς	πατρίδος ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ
[3, 42]	βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ	τῆς	Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι,
[3, 47]	ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς ναυμαχίας	τῆς	περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς
[3, 11]	ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν	τῆς	περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν
[3, 26]	ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι	τῆς	πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ
[3, 28]	ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα	τῆς	πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον
[3, 47]	τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ	τῆς	πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω
[3, 14]	τὴν τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε	τῆς	προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ
[3, 19]	Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ	τῆς	συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς
[3, 1]	οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης	τῆς	Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς
[3, 29]	ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ	τῆς	τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ
[3, 30]	ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ	τῆς	τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην
[3, 34]	σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ διὰ	τῆς	τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ
[3, 23]	ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ	τῆς	Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα,
[3, 23]	δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος	τῆς	Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ
[3, 42]	τραγῳδία βοᾷ. μόνας δὲ ἀφηνιάσαι	τῆς	χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου
[3, 17]	σὺν αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ	τῆς	χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς
[3, 18]	καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ	τῆς	χώρας αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ
[3, 36]	καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον διὰ	τί	ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι
[3, 37]	λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη	τι	αὐτοῖς καὶ τῆς γνώμης διὰ
[3, 20]	ἀπιδὼν ἐς τὸν πλακοῦντα ἤρετο	τί	βούλεται τὸ πέμμα ἐκεῖνο εἶναι;
[3, 23]	Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα αὐτοῦ.	τί	γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου
[3, 19]	ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ	τι	διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ
[3, 32]	ἣν ἀπῄτει τὰ κιθαρίσματα, καὶ	τί	διοίσει‘ ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω;
[3, 22]	ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων ἓν ὅ	τι	καὶ βούλεται τῶν οἰκείων ἀποφέρειν
[3, 21]	ἱκανὴ ὁδός; οὕτως ἄρα εὐγενές	τι	καὶ μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο τῷ Θεμιστοκλεῖ
[3, 28]	ἐπὶ τῇ περιουσίᾳ καὶ ἔ	τι	πλέον ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν
[3, 7]	ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας	τί	φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ
[3, 1]	δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων	τίκτεται,	ὡς ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας
[3, 1]	συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως ἄρα ἡ	τιμὴ	ἡ διαρκὴς ἡ περὶ τὸ
[3, 19]	τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς	τιμῇ	καὶ οὖν καὶ τῇ κοινωνίᾳ
[3, 1]	παραπέμπουσιν αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ καὶ	τιμῇ	οὐδὲν ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι,
[3, 47]	μὴ κατέθου φησί, μὴ λάμβανε.	~Τιμόθεον	τὰ μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι·
[3, 16]	κατασείων καὶ ὑπορύττων τὰ τείχη,	Τιμόθεος	δὲ πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ
[3, 16]	στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ	Τιμόθεος	ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ
[3, 26]	Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς	τιμωρίας	πικρὸς ἦν καὶ ἀπαραίτητος, τά
[3, 1]	κομίζοντας τῷ αὐτῷ θεῷ τούτῳ	τιμῶσι.	καὶ μὴν καὶ τοῖς Πυθίοις
[3, 10]	τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ	τινα	ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα
[3, 37]	ξένια παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ ἐπί	τινα	ἑορταστικὴν θυσίαν, συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι
[3, 18]	ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί	τινα	Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου τοῦ Φρυγὸς
[3, 19]	τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ τρόπον	τινὰ	καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα καὶ
[3, 32]	δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν	τινα	σὺν μέλει καὶ ἣν ἀπῄτει
[3, 33]	τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον	τινὰ	τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ
[3, 28]	τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς	τινα	τῆς πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο
[3, 19]	ἀπιόντα ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό	τινα	τῶν ἐν τῇ περιπάτῳ ὅπου
[3, 19]	τῷ Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν	τινα	τῶν ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος,
[3, 7]	τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός	τινας	καθεζομένους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ
[3, 18]	δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς	τινας	οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´
[3, 5]	μήν φασι τὸν δεύτερον ἐπεί	τινες	τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς
[3, 34]	Ῥωμαίοις νόμος ἦν μὴ ἐξεῖναί	τινι	ὀψωνεῖν μήτε ἃ βούλεται μήτε
[3, 8]	ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς ἔν	τινι	τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ
[3, 1]	ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό	τινος	θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον
[3, 4]	ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ	τινων	δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ
[3, 20]	μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ ἄλλων	τινῶν	ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ
[3, 39]	δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα,	Τιρύνθιοι	δὲ ἀχράδας δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ
[3, 15]	νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ καὶ	Τιρύνθιοι	κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι ἀκρατέστερον τῷ
[3, 16]	προσήκῃ ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα	τίς	ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ
[3, 18]	τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν	τις	αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων,
[3, 30]	ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ	τις	ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο.
[3, 17]	συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε.	τίς	δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν
[3, 35]	τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ	τις	διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς
[3, 9]	καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν	τις	εἰ μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι
[3, 23]	Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ	τις	εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν
[3, 3]	θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ	τις	ἐκ Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν
[3, 36]	κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν	τίς	ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις;
[3, 19]	ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία δέ	τις	ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ πρόσωπον,
[3, 42]	καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ	τις	οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς τῶν
[3, 9]	τε καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί	τις	οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς μάχης
[3, 17]	καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ	τις	οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους,
[3, 2]	ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ	τις	τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς
[3, 10]	προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε	τις	τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον
[3, 26]	τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ	τις	τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς
[3, 43]	κατέκτας Ἥρης πρὸς βωμοῖσι, θεῶν	τίσιν	οὐκ ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς
[3, 40]	Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´ ἐνίων	Τίτυροι	ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα
[3, 42]	αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ	τὸ	ἄγος. ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο
[3, 17]	εἴ γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ	τὸ	Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺν
[3, 45]	Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν	τὸ	ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ
[3, 14]	λέγῃ μεθύσους τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ	τὸ	Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν τὴν νύκτα.
[3, 1]	μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα διήκει σταδίους,	τό	γε μὴν πλάτος τῇ μέν
[3, 15]	οὗτοι ἀκρατέστερον τῷ οἴνῳ προσιόντες.	τό	γε μὴν ὑπὲρ τῶν Θρᾳκῶν,
[3, 31]	~Νικίας ὁ ζωγράφος τοσαύτην περὶ	τὸ	γράφειν σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι
[3, 6]	μὲν καὶ ἐς πάντας ἐξεφοίτησε·	τὸ	δὲ ἕτερον αὐτοῦ οὐ πᾶσι
[3, 18]	διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω.	τὸ	δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς
[3, 24]	ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν,	τὸ	δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ
[3, 26]	Προδότης, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο	τὸ	δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις
[3, 42]	ὄρνιθες, καὶ ἣ μὲν ἤμειψε	τὸ	εἶδος ἐς κορώνην, ἣ δὲ
[3, 19]	τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς	τὸ	εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ
[3, 13]	αὐτοῖς ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις	τὸ	ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας
[3, 15]	ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε προσειλήφασι κἀκεῖνο	τὸ	ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται τοῖς ἐν
[3, 14]	αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ	τὸ	ἔργον αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα
[3, 12]	τῆς πατρίδος ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ	τὸ	ἔτι θερμότερον τοῦ βίου αὐτοῦ.
[3, 7]	τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι;	τὸ	ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ
[3, 8]	πολεμικὰ ἐξεπόνησεν, οὕτως ἄρα κατεκτήσατο	τὸ	θέατρον καὶ ἐκράτησε τῶν παρόντων,
[3, 22]	καὶ ἐξ ἐκείνου. ~Ὅτε ἑάλω	τὸ	Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς
[3, 19]	τε ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ	τὸ	καρτερόν, καὶ ἐς τοσοῦτον προῆλθε
[3, 9]	καὶ οὐ μὰ Δία τοῦτο	τὸ	κοινὸν ἐξ Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ
[3, 1]	τιμὴ ἡ διαρκὴς ἡ περὶ	τὸ	κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν τόπον. ἐνταῦθά
[3, 17]	δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ	τὸ	λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς γόνυ
[3, 1]	Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης	τὸ	μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης
[3, 1]	ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν	τὸ	μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς
[3, 18]	ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας	τὸ	μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν αὐτοὺς
[3, 18]	παρ´ ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι δένδρα	τὸ	μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν δὲ
[3, 18]	τὰς ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει ὀπίσω.	τὸ	μὲν γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ
[3, 18]	ἔξω τούτου τοῦ κόσμου. καὶ	τὸ	μὲν μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο.
[3, 1]	καὶ μέσον δέχεται χωρίον, οὗ	τὸ	μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα διήκει
[3, 44]	μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ	τὸ	ξίφος κατὰ τοῦ φίλου. τῷ
[3, 40]	ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ	τὸ	ὄνομα ἐκ τῶν τερετισμάτων, οἷς
[3, 20]	τὸν πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται	τὸ	πέμμα ἐκεῖνο εἶναι; ὁ δὲ
[3, 36]	Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν,	τὸ	περὶ Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος καὶ
[3, 17]	δὲ πολιτείαν φαίην ἂν καὶ	τὸ	Περσαίου, εἴ γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε,
[3, 26]	τὸν υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας	τὸ	πλεῖστον τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ
[3, 13]	ζῆν αὐτοὺς ἐν οἴνῳ, καὶ	τὸ	πλεῖστον τοῦ βίου ἐν τῇ
[3, 41]	τὰ τῶν οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι	τὸ	πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν.
[3, 23]	Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ	τὸ	πρὸς τῇ Τύρῳ καὶ τὰ
[3, 19]	δέ τις ἦν αὐτοῦ περὶ	τὸ	πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος στωμυλία λαλοῦντος
[3, 14]	τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο	τὸ	σόφισμα ἀνέπεισεν αὐτοὺς ὀψὲ καὶ
[3, 26]	τὸν Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως	τὸ	στρατηγηθὲν τοῖς μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι
[3, 19]	ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι	τὸ	σύνηθες χωρίον τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ
[3, 19]	οὐδὲ τῇ κατασκευῇ τῇ περὶ	τὸ	σῶμα. καὶ γὰρ ἐσθῆτι ἐχρῆτο
[3, 9]	καὶ ἡ ψυχὴ χωρεῖ καὶ	τὸ	σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ
[3, 32]	μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα οὗτος	τὸ	τοῦ Λίνου πάθος. τὸν γὰρ
[3, 45]	λόγος. ὃ μὲν γάρ φησι	τὸ	τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν
[3, 13]	βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος	τὸ	τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν
[3, 1]	λοιποὶ ποταμοὶ συρρέουσι, καὶ ἀνακοινοῦνται	τὸ	ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται τὸν
[3, 1]	ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ	τὸ	χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν
[3, 35]	ὕβρει γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο	τὸ	χωρίον ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε
[3, 14]	ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά	τοι	καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς αὐτῶν
[3, 42]	τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά	τοι	καὶ πάθος εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος,
[3, 10]	ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί	τοι	Λακωνικὸς καὶ οὗτος νόμος, ὅταν
[3, 1]	κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν τόπον. ἐνταῦθά	τοί	φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν
[3, 43]	βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων, ἔτι	τοι	φόνος ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων
[3, 24]	ἂν φαίην εἶναι ἀνδρὸς τὰ	τοιαῦτα	καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν καλῶν.
[3, 18]	παρὰ τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν	τοιαύτην	ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν τις
[3, 19]	τε ὁ Φωκεὺς καὶ ἄλλοι	τοιοῦτοι.	ἐνόσει δὲ τότε ὁ Σπεύσιππος,
[3, 28]	καὶ ἔ τι πλέον ἐπὶ	τοῖς	ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα
[3, 12]	ἀλαζόνες, ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ	τοῖς	ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων
[3, 1]	τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς, εἰκότως καὶ	τοῖς	βαδίζουσι καὶ τοῖς πλέουσιν ὀσμαὶ
[3, 26]	τοῦ μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα	τοῖς	βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε
[3, 43]	βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας.	τοῖς	δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος
[3, 9]	τεταγμένος θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ	τοῖς	δύο. ~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι
[3, 20]	Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε	τοῖς	Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ οὐκ
[3, 15]	κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται	τοῖς	ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις
[3, 14]	δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις	τοῖς	ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά,
[3, 8]	ἐς δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα	τοῖς	ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν
[3, 19]	ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν	τοῖς	ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων
[3, 23]	ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι	τοῖς	ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας,
[3, 6]	μὲν οὖν τῆς οὐσίας ἀπέστη	τοῖς	Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ ἐς
[3, 14]	δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν	τοῖς	καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν
[3, 26]	καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας συνάψαι	τοῖς	κίοσι τοῦ τῆς Ἀρτέμιδος νεώ,
[3, 1]	ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ	τοῖς	λείοις καὶ καθημένοις ἄλση τέ
[3, 1]	δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ	τοῖς	λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς
[3, 26]	καὶ δεξάμενον πράως τὸ στρατηγηθὲν	τοῖς	μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´
[3, 1]	ταύτης τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους	τοῖς	νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν
[3, 14]	καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ	τοῖς	ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει
[3, 18]	νόμους αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως κειμένους	τοῖς	παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ
[3, 1]	ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν	τοῖς	πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς
[3, 1]	εἰκότως καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ	τοῖς	πλέουσιν ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως
[3, 18]	ἐπεὶ τά γε πολλὰ ἐν	τοῖς	πολέμοις ἢ λίθοις ἢ ξύλοις
[3, 47]	καὶ τὴν χάριν τὴν ἐπὶ	τοῖς	πρώτοις. Φωκίωνα δὲ ἡ εὐφημία
[3, 1]	τούτῳ τιμῶσι. καὶ μὴν καὶ	τοῖς	Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς δάφνης
[3, 8]	τῶν ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ	τοῖς	πυρριχισταῖς ἔν τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια
[3, 40]	παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν	τοῖς	Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον	τοῖς	σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ μάλα
[3, 42]	ἄμπελοι τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ	τοῖς	ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ
[3, 14]	πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων	τοῖς	τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς
[3, 1]	παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν	τοῖς	Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ
[3, 17]	δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ	τοῖς	τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα
[3, 22]	πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος	τοῖς	ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ
[3, 28]	φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης	τὸν	Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ τῷ πλούτῳ
[3, 19]	ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ προσίετο	τὸν	ἄνδρα, προετίμα δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην
[3, 1]	τοί φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ	τὸν	Ἀπόλλωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ
[3, 19]	ἐκ τῆς ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει	τὸν	Ἀριστοτέλη βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν
[3, 4]	τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν	τὸν	βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν ἐπὶ
[3, 32]	οὗτος τὸ τοῦ Λίνου πάθος.	τὸν	γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος ἔτι
[3, 42]	οὐ μεῖον τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι·	τὸν	γὰρ τῆς Λευκίππης παῖδα ἔτι
[3, 3]	ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ	τὸν	Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν
[3, 20]	ἐλευθέρου γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα.	τὸν	δὲ βοῦν προσέταξε κατὰ τὰ
[3, 10]	τῷ νεαρῷ τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι,	τὸν	δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν,
[3, 24]	τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν,	τὸν	δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ
[3, 24]	Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές,	τὸν	δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ
[3, 18]	καὶ τὸν μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι	τὸν	δὲ Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον
[3, 40]	Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν·	τὸν	δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ
[3, 5]	διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι	τὸν	δεύτερον ἐπεί τινες τὸν υἱὸν
[3, 38]	εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα	τὸν	διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν,
[3, 41]	οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν	τὸν	Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον
[3, 1]	Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον	τὸν	Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι
[3, 1]	τοῦ Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα	τὸν	δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς,
[3, 17]	ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς χρείας	τὸν	δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ
[3, 18]	ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα	τὸν	ἑαυτοῦ βίον τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα,
[3, 18]	ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι	τὸν	ἑαυτῶν βίον γελῶντες εὖ μάλα
[3, 36]	Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως, πρὸς	τὸν	ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ
[3, 36]	τοὺς συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς	τὸν	ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε τὰς
[3, 9]	γὰρ ἀνέραστος φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει	τὸν	ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ ἀτέλεστος
[3, 44]	νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας	τὸν	ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν
[3, 9]	σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ	τὸν	ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ κατόχως
[3, 16]	τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι	τὸν	ἕτερον. Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ
[3, 11]	καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ περὶ	τὸν	θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ
[3, 36]	περὶ Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος καὶ	τὸν	καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ
[3, 1]	σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ μέλους	τὸν	κάματον τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´
[3, 1]	ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ	τὸν	κλάδον ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ
[3, 26]	ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι	τὸν	Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως τὸ
[3, 47]	Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ	τὸν	Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν
[3, 3]	τῷ πρότερον λόγῳ καὶ ἐκεῖνον	τὸν	λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε,
[3, 27]	ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον	τὸν	λόγον· εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν,
[3, 18]	κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ βίον	τὸν	λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν.
[3, 17]	Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ Ἀριστείδην	τὸν	Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην τὸν Σοφωνίδου
[3, 25]	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τριακόσιοι	τὸν	μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο ἐν
[3, 18]	ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ	τὸν	μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον
[3, 18]	τοῦτον τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ	τὸν	μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ
[3, 18]	δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς	τὸν	Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ
[3, 17]	τίς δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα	τὸν	Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν
[3, 19]	ἠσπάσατό τε ὡς τὸ εἰκὸς	τὸν	Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ πάλιν
[3, 23]	μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ	τὸν	οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες
[3, 1]	πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν	τὸν	πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν
[3, 22]	κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ δὲ	τὸν	πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος
[3, 47]	ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ	τὸν	Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν αὐτοῦ
[3, 1]	τὸ ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται	τὸν	Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´
[3, 26]	καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς	τὸν	Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους
[3, 20]	πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν ἐς	τὸν	πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται τὸ
[3, 19]	συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς	τὸν	Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας,
[3, 19]	τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα οὗ κατέλιπε	τὸν	Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ
[3, 17]	Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν	τὸν	Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου
[3, 1]	παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα	τὸν	Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ
[3, 1]	κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός, ὅτε	τὸν	Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα
[3, 17]	Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην	τὸν	Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω τοῦ
[3, 3]	Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν	τὸν	στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ
[3, 3]	ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ	τὸν	στέφανον. ταῦτα μὲν οὖν δημώδη
[3, 43]	σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς	τὸν	τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ
[3, 17]	τὴν σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ	τὸν	τῆς ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι
[3, 18]	δὲ καρποὺς τὰ μὲν παρὰ	τὸν	τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας
[3, 1]	ἡ περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ	τὸν	τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες
[3, 18]	δύο δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον	τὸν	τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν μὲν
[3, 19]	στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη	τὸν	τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα
[3, 16]	ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ	τὸν	τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´
[3, 17]	διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις	τὸν	τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´
[3, 3]	τις ἐκ Μαντινείας ἄγγελος, λέγων	τὸν	υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον τεθνάναι·
[3, 5]	φασι τὸν δεύτερον ἐπεί τινες	τὸν	υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως
[3, 26]	τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών,	τὸν	υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας τὸ
[3, 45]	τὸ τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ	τὸν	Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ
[3, 17]	Ἐπαμεινώνδαν τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα	τὸν	Φώκου καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου
[3, 37]	αὐτοῖς καὶ τῆς γνώμης διὰ	τὸν	χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι
[3, 18]	ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς	τὸν	χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου.
[3, 18]	νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ	τὸν	Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην
[3, 18]	νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε	τὸν	Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων ἕως
[3, 33]	ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ τάδε	τόξα	φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην, τοὺς
[3, 18]	ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας αὐτῶν	τόπον	εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον, ἐοικέναι
[3, 28]	αὐτὸν ἔς τινα τῆς πόλεως	τόπον	ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον γῆς
[3, 1]	περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν	τόπον.	ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες Θετταλῶν
[3, 18]	δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν	τόπον	ῥεῖν, καὶ τὸν μὲν Ἡδονῆς
[3, 1]	ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ	τόπος	οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα,
[3, 1]	καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ	τόπῳ,	ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ
[3, 11]	ἐν τῷ περὶ τὸν θώρακα	τόπῳ	μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ ὧν τὰ
[3, 1]	Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ νῦν	τοσαῦτα	εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ τις τῷ Κλαζομενίῳ
[3, 23]	οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς	τοσαύτας	τοῦ μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ
[3, 23]	δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν	τοσαύτην	ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω
[3, 31]	ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος	τοσαύτην	περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν εἶχεν,
[3, 9]	καὶ ἀτέλεστος τῷ θεῷ καὶ	τοσοῦτον	ἀνδρεῖος, ὅσον αὐτῷ καὶ ἡ
[3, 18]	φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται,	τοσοῦτον	ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα
[3, 23]	ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ πότου, καὶ	τοσοῦτον	ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον
[3, 17]	σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς	τοσοῦτον	ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς
[3, 9]	δαίμονος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται	τοσοῦτον,	ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ
[3, 19]	κατὰ τὸ καρτερόν, καὶ ἐς	τοσοῦτον	προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν
[3, 13]	φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν Ταπύρων	τοσοῦτον,	ὥστε ζῆν αὐτοὺς ἐν οἴνῳ,
[3, 1]	διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ	τότε	ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν
[3, 19]	καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ	τότε	ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα
[3, 1]	ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα ἐς κάλλος	τότε	φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν ὁ
[3, 22]	ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ	τοῦ	ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ
[3, 23]	ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα	τοῦ	αὐτοῦ μηνὸς καὶ ταύτῃ ἔπινε,
[3, 12]	ἢ καὶ τὸ ἔτι θερμότερον	τοῦ	βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος
[3, 13]	ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον	τοῦ	βίου ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν
[3, 8]	κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ τὴν	τοῦ	γένους ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι
[3, 24]	κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν ὁ	τοῦ	Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν
[3, 42]	ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν	τοῦ	δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος
[3, 32]	ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν.	τοῦ	δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν
[3, 28]	τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι.	τοῦ	δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι
[3, 7]	Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ	τοῦ	Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι
[3, 42]	ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης λέγουσι	τοῦ	Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην
[3, 40]	δὲ ἡ στολὴ τὴν ἐκ	τοῦ	Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ τῶν
[3, 1]	τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα	τοῦ	Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν
[3, 42]	εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον	τοῦ	ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς
[3, 19]	διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ Πλάτων	τοῦ	ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν
[3, 9]	μανέντα. οἱ μὲν γὰρ ἐκ	τοῦ	ἑτέρου τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν
[3, 18]	ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ	του	ἤρα καὶ αὐτοῦ λαμβάνει λήθην,
[3, 43]	οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο	τοῦ	κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα
[3, 18]	μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω τούτου	τοῦ	κόσμου. καὶ τὸ μὲν μέγεθος
[3, 32]	ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ	τοῦ	Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν.
[3, 32]	ἔδεισε δὲ ἄρα οὗτος τὸ	τοῦ	Λίνου πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ
[3, 23]	δὲ ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ	τοῦ	λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς
[3, 26]	Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς	τοῦ	Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα
[3, 26]	ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι	τοῦ	Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν
[3, 1]	ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ	τοῦ	μέλους τὸν κάματον τῶν παριόντων
[3, 44]	κακούργων, τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ	τοῦ	μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ
[3, 26]	φιλόπατρις εἶναι καὶ σώφρων, καὶ	τοῦ	μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς
[3, 26]	βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ	τοῦ	μὴ ποιῆσαι τὴν πατρίδα ὑποχείριον
[3, 23]	θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας	τοῦ	μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ
[3, 14]	δὲ ὑπὸ τῆς μέθης καὶ	τοῦ	οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες
[3, 7]	αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου	τοῦ	ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο
[3, 32]	κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου	τοῦ	ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ
[3, 26]	συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ	τοῦ	παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν
[3, 18]	εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν	τοῦ	παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ
[3, 45]	ὃ μὲν γάρ φησι τὸ	τοῦ	Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον
[3, 19]	οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ	τοῦ	περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα
[3, 19]	Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι	τοῦ	περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός τε ἐπέθετο
[3, 19]	δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε	τοῦ	περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας ἐν τῷ
[3, 6]	πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ	τοῦ	πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ οὖν καὶ
[3, 9]	ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ συνάγοντος	τοῦ	πολέμου οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ
[3, 1]	παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ	τοῦ	ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ
[3, 23]	Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ	τοῦ	πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς
[3, 23]	τὰ εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ	τοῦ	πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε
[3, 40]	οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ	τοῦ	σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ
[3, 40]	τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ	τοῦ	σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον ψόγον
[3, 27]	ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ	τοῦ	Σωκράτους ἃ εἰκὸς ἦν καὶ
[3, 1]	ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος	τοῦ	τε Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης.
[3, 4]	ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ	τοῦ	τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν
[3, 26]	τειχῶν θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι	τοῦ	τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν
[3, 10]	ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ	τοῦ	τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ τῆς
[3, 21]	μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ προσάγοντος	τοῦ	τυράννου. ὃ δὲ καὶ πάνυ
[3, 33]	αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος	τοῦ	φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος
[3, 44]	ὦσε δὲ τὸ ξίφος κατὰ	τοῦ	φίλου. τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ
[3, 18]	~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου	τοῦ	Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ
[3, 45]	τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει	τοῦ	χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι
[3, 17]	τὸν Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω	τοῦ	χρόνου Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον, εἴ
[3, 5]	μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας	τοῦ	χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας
[3, 12]	Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ	τοὐναντίον	ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις ὡραίοις
[3, 28]	ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ	τοὺς	ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ
[3, 47]	ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας	τοὺς	Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν
[3, 18]	τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ	τοὺς	ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας
[3, 33]	τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην,	τοὺς	αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ
[3, 17]	οὐ τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ	τοὺς	βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν.
[3, 14]	αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ	τοὺς	Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ
[3, 42]	Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν	τοὺς	γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ
[3, 22]	ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς καὶ	τοὺς	γειναμένους δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ
[3, 1]	Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα	τοὺς	Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης
[3, 2]	ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ	τοὺς	δύο παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε
[3, 17]	τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι	τοὺς	Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω
[3, 14]	ὁ Μένανδρος, ὅταν λέγῃ μεθύσους	τοὺς	ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην
[3, 1]	ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ	τοὺς	ἐξ Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ κομίζοντας
[3, 12]	ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς	τοὺς	ἐραστὰς οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ
[3, 2]	τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς	τοὺς	ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ
[3, 19]	ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν	τοὺς	ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς
[3, 18]	τῶν παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι	τοὺς	εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ
[3, 22]	κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς	τοὺς	εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς
[3, 22]	τοὺς εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ	τοὺς	θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους δι´
[3, 18]	ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ	τοὺς	θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς.
[3, 28]	εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς	τοὺς	ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος
[3, 42]	ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν περὶ	τοὺς	ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ
[3, 42]	δὲ κιττοί τε καὶ ἄμπελοι	τοὺς	ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις
[3, 18]	καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν	τοὺς	καρποὺς ἐκ τῆς γῆς χωρὶς
[3, 44]	περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα	τοὺς	λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν
[3, 18]	ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ.	τοὺς	μὲν οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ
[3, 18]	καὶ ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται	τοὺς	ὁμόρους, καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία
[3, 22]	ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας	τοὺς	πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν
[3, 17]	αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ	τοὺς	πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους
[3, 24]	καλὰ ἔχειν. νικῶντι γὰρ ἔλεγε	τοὺς	πολεμίους τὴν καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν,
[3, 34]	διά τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν	τοὺς	πολίτας καὶ διὰ τῆς τραπέζης
[3, 1]	Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς δάφνης	τοὺς	στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ
[3, 36]	γηράσκει, σῦκον δ´ ἐπὶ σύκῳ,	τοὺς	συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς τὸν
[3, 26]	οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ	τοὺς	συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών, τὸν
[3, 17]	εἴ τις οὖν ἀπράκτους λέγει	τοὺς	φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη γε αὐτοῦ
[3, 22]	ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς	τοῦτο	ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων ἓν
[3, 18]	ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ	τοῦτο,	ἐπεὶ τά γε πολλὰ ἐν
[3, 17]	πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον δὴ	τοῦτο	ἐς γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ
[3, 4]	ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε,	τοῦτο	καὶ δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε
[3, 11]	νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ	τοῦτο	λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ
[3, 20]	ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι δότε·
[3, 15]	μὴν ὑπὲρ τῶν Θρᾳκῶν, ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ
[3, 6]	τῆς οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις,	τοῦτο	μὲν καὶ ἐς πάντας ἐξεφοίτησε·
[3, 17]	οὖν καὶ φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ	τοῦτο	μόνον τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι
[3, 42]	ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ	τοῦτο	οὐκ ἐγένοντο τῷ θεῷ μαινάδες.
[3, 9]	ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ μὰ Δία	τοῦτο	τὸ κοινὸν ἐξ Ἄρεος ἀλλ´
[3, 14]	τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ	τοῦτο	τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν αὐτοὺς ὀψὲ
[3, 45]	ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ	τούτοις	διαρρεῖ λόγος. ὃ μὲν γάρ
[3, 18]	γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ ἐπὶ	τούτοις	ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ τῳ
[3, 14]	ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ	τούτοις	ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος, ὅταν
[3, 18]	εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν	τούτοις	καὶ ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται
[3, 29]	ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως ἐπὶ	τούτοις	μέγα ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον ἢ
[3, 4]	βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν ἐπὶ	τούτοις	μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ
[3, 28]	ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ	τούτοις	οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ
[3, 1]	αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς	τοῦτον	δὲ καὶ οἱ λοιποὶ ποταμοὶ
[3, 10]	ἐρῶντα τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ	τοῦτον	ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς
[3, 27]	πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ	τοῦτον	τὸν λόγον· εἰ δὲ ἀληθής
[3, 18]	θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς περὶ	τοῦτον	τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν
[3, 18]	εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω	τούτου	τοῦ κόσμου. καὶ τὸ μὲν
[3, 7]	ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ	τούτου	τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν
[3, 18]	καὶ πυθομένους τῶν παρ´ ἡμῖν	τούτους	εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς
[3, 18]	ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ διαβῆναι	τούτους	ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς νήσους
[3, 19]	δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ	τούτῳ·	καὶ μωκία δέ τις ἦν
[3, 22]	ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ ἐπὶ	τούτῳ	οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ τῶν
[3, 1]	ἱερὰ κομίζοντας τῷ αὐτῷ θεῷ	τούτῳ	τιμῶσι. καὶ μὴν καὶ τοῖς
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ	τούτων	γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο τῷ βίῳ
[3, 18]	ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ	τούτων	δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς
[3, 47]	ὧν ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ	τούτων	διέφθειρε καὶ τὴν χάριν τὴν
[3, 42]	διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ	τούτων	ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ ἣ μὲν
[3, 8]	πλούσιος· πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ	τούτων	ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ
[3, 23]	ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ	τούτων	ἐννοεῖν καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου
[3, 14]	οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ	τούτων	ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ πρὸς
[3, 26]	εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ	τούτων	ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ
[3, 18]	δὲ Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον	τούτων	ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου
[3, 12]	τοῖς ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ	τούτων	καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται
[3, 17]	αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ	τούτων	τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε.
[3, 18]	καρπόν. ὃς γὰρ ἂν γεύσηται	τούτων,	τῶν μὲν ἄλλων τῶν πρότερον
[3, 42]	ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν καὶ ἡ	τραγῳδία	βοᾷ. μόνας δὲ ἀφηνιάσαι τῆς
[3, 8]	ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς ἔν τινι	τραγῳδίᾳ	ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ ἐξεπόνησεν,
[3, 29]	ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ τῆς	τραγῳδίας	ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει·
[3, 30]	αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ τῆς	τραγῳδίας	ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο
[3, 34]	τοὺς πολίτας καὶ διὰ τῆς	τραπέζης	οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις
[3, 44]	ἡ πόλις αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι	τρεῖς	ἐς Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται
[3, 18]	μὲν μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο.	τρέφειν	δὲ τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα,
[3, 5]	εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ	τρέψας	τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας,
[3, 17]	στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς	τριάκοντα	ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ
[3, 25]	Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ	τριακόσιοι	τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο
[3, 43]	Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν	τριπόδων,	ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι
[3, 23]	οἶκος δέκα σταδίους· εἶτα τῇ	τρίτῃ	ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ
[3, 19]	ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις.	τριῶν	δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης
[3, 19]	λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν	τρόπον	αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα ὡς
[3, 16]	μὲν ἐρῶ τὸν τῶν ἀμφοτέρων	τρόπον·	ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν
[3, 19]	πάνυ τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ	τρόπον	τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα
[3, 33]	θείην, τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ	τρόπον	τινὰ τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ
[3, 7]	καὶ κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς	τρόπου	διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε
[3, 10]	μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ τοῦ	τρόπου	καὶ τῷ νεαρῷ τῆς ἡλικίας
[3, 31]	εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν	τροφὴν	προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος
[3, 45]	χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς ἐν	Τροφωνίου,	φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον
[3, 26]	τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων	τυραννίδα	πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας πικρὸς
[3, 17]	καὶ ἐδίδασκε, διὰ τούτων τὴν	τυραννίδα	τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ
[3, 17]	μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο·	τυραννικὴν	γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν
[3, 26]	τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον,	τυραννικοῦ	βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ
[3, 21]	ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ	τυράννου.	ὃ δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως
[3, 20]	ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ μέλιτος καὶ	τυροῦ	καὶ ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ
[3, 23]	δὲ καὶ τὸ πρὸς τῇ	Τύρῳ	καὶ τὰ ἐν Ὀξυδράκαις καὶ
[3, 22]	οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν ἁλισκομένων	τύχας	καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν,
[3, 23]	ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ τῆς	Τύχης	Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ
[3, 23]	οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς	Τύχης,	μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς
[3, 28]	ἔχον γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε	τῷ	Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν.
[3, 44]	τὸ ξίφος κατὰ τοῦ φίλου.	τῷ	ἀποδράντι οὖν ἡ Πυθία ἀνεῖλε
[3, 9]	ὧν ἕνα φησὶν Ὅμηρος ὅμοια	τῷ	Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε
[3, 1]	ἐξ Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ κομίζοντας	τῷ	αὐτῷ θεῷ τούτῳ τιμῶσι. καὶ
[3, 19]	ἐκ τούτων γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο	τῷ	βίῳ αὐτοῦ ὁ Πλάτων οὐδὲ
[3, 24]	καλῶς ἐν καλῇ τῇ πανοπλίᾳ·	τῷ	γὰρ ἀνδρὶ τῷ γενναίῳ ταῦτα
[3, 24]	τῇ πανοπλίᾳ· τῷ γὰρ ἀνδρὶ	τῷ	γενναίῳ ταῦτα εἶναι τὰ ἐντάφια
[3, 26]	συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν,	τῷ	δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς πόλεως
[3, 8]	ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν	τῷ	δράματι μέλη τε καὶ ποιήματα.
[3, 19]	καὶ ἀναχωρήσας ἐν τῷ κήπῳ	τῷ	ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης
[3, 9]	Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν	τῷ	ἐξ Ἄρεος καὶ Ἔρωτος φονῶντι
[3, 32]	διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ	τῷ	ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε
[3, 44]	σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ·	τῷ	ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον
[3, 21]	εὐγενές τι καὶ μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο	τῷ	Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ ἐκείνου. ~Ὅτε
[3, 21]	προσιόντος Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς ἔφη	τῷ	Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ
[3, 9]	ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ ἀτέλεστος	τῷ	θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος, ὅσον
[3, 42]	καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐγένοντο	τῷ	θεῷ μαινάδες. ὃ δὲ ὀργίζεται,
[3, 19]	τοῦ περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας ἐν	τῷ	κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ
[3, 2]	νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ τις	τῷ	Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς ἑταίρους
[3, 1]	καλούμενα Τέμπη τὰ Θετταλικὰ διαγράψωμεν	τῷ	λόγῳ καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ
[3, 44]	ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη	τῷ	λοιπῷ τῶν κακούργων, τῶν ἄλλων
[3, 32]	ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν	τῷ	μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ ἐπὶ
[3, 10]	μὲν ἀφελείᾳ τοῦ τρόπου καὶ	τῷ	νεαρῷ τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν
[3, 19]	λόγων. ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ	τῷ	Ξενοκράτει ἐς τὴν πατρίδα, ἐπέθετο
[3, 15]	Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι ἀκρατέστερον	τῷ	οἴνῳ προσιόντες. τό γε μὴν
[3, 11]	τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν	τῷ	περὶ τὸν θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν
[3, 18]	τούτοις ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ	τῳ	πιστὸς ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω·
[3, 19]	καὶ ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες χωρίον	τῷ	Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς
[3, 19]	Ξενοκράτει ἐς τὴν πατρίδα, ἐπέθετο	τῷ	Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα
[3, 19]	διὰ ταῦτα ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν	τῷ	Πλάτωνι. ὁ δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα
[3, 32]	ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς	τῷ	πλήκτρῳ τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ
[3, 28]	Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ	τῷ	πλούτῳ καὶ μέγα φρονοῦντα ἐπὶ
[3, 3]	ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε	τῷ	πρότερον λόγῳ καὶ ἐκεῖνον τὸν
[3, 17]	καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν	τῷ	Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε. τίς δὲ
[3, 20]	σύνηθες χωρίον τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ	τῷ	Σπαρτιάτῃ ἐς Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ
[3, 19]	οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους	τῷ	Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι
[3, 19]	περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός τε ἐπέθετο	τῷ	Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ καρτερόν, καὶ
[3, 15]	ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται τοῖς ἐν	τῷ	συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν ταῖς
[3, 11]	μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν τὴν ψυχὴν	τῷ	σώματι περιπλέκεσθαι καὶ μὴ δύνασθαι
[3, 18]	τὰ δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα	τῷ	τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν
[3, 43]	δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν	τῷ	τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν
[3, 1]	δὲ καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ	τῷ	τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο
[3, 17]	ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ	τῷ	Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν
[3, 16]	διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι	τῶν	Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ
[3, 36]	ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ	τῶν	Ἀθηναίων πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´
[3, 17]	τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ	τῶν	Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν
[3, 47]	δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν	τῶν	Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος
[3, 22]	Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς	τῶν	ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς
[3, 22]	πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν	τῶν	ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ
[3, 44]	συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων,	τῶν	ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν
[3, 8]	ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ	τῶν	ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς
[3, 34]	βούλεται· προσέταττον γὰρ διά τε	τῶν	ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ
[3, 16]	Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν	τῶν	ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν
[3, 1]	μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι	τῶν	ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν.
[3, 22]	ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς	τῶν	ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς καὶ
[3, 17]	ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει	τῶν	ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ
[3, 23]	τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ	τῶν	βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος δέκα
[3, 42]	ταῖς τῶν Χίων. καὶ αἱ	τῶν	Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν
[3, 19]	Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ	τῶν	γνωρίμων οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα
[3, 14]	οὐ μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ	τῶν	γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν
[3, 17]	ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν	τῶν	δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 14]	τῶν οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ	τῶν	δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις
[3, 19]	Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν	τῶν	ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων
[3, 22]	πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον	τῶν	ἐλευθέρων ἓν ὅ τι καὶ
[3, 1]	νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν	τῶν	ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ
[3, 10]	οὐχ ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ	τῶν	ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ μὲν
[3, 19]	ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό τινα	τῶν	ἐν τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ
[3, 18]	μεγάλα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ	τῶν	ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ
[3, 1]	ἐκ τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ	τῶν	ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ
[3, 12]	καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται	τῶν	ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ
[3, 10]	καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ	τῶν	ἐραστῶν πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια
[3, 1]	Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν	τῶν	Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν
[3, 1]	ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ δίκην	τῶν	εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν
[3, 26]	Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν	τῶν	Ἐφεσίων γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον
[3, 9]	μὲν γὰρ ἐκ τοῦ ἑτέρου	τῶν	θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν
[3, 6]	γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος	τῶν	Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ
[3, 15]	προσιόντες. τό γε μὴν ὑπὲρ	τῶν	Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ
[3, 1]	συμπίνουσιν. ἅτε οὖν πολλῶν ὄντων	τῶν	θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς,
[3, 14]	καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν	τῶν	ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας,
[3, 1]	πολλῶν ὄντων τῶν θυόντων καὶ	τῶν	καθαγιζόντων συνεχῶς, εἰκότως καὶ τοῖς
[3, 44]	δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ	τῶν	κακούργων, τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ
[3, 24]	τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν	τῶν	καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος
[3, 10]	ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα	τῶν	καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν,
[3, 1]	ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν	τῶν	κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ
[3, 33]	πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ	τῶν	λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ
[3, 19]	καὶ οὖν καὶ τῇ κοινωνίᾳ	τῶν	λόγων. ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ
[3, 18]	ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν	τῶν	μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς
[3, 18]	ὃς γὰρ ἂν γεύσηται τούτων,	τῶν	μὲν ἄλλων τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν
[3, 19]	λόγου καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες	τῶν	νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο
[3, 22]	ἓν ὅ τι καὶ βούλεται	τῶν	οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν
[3, 22]	τούτῳ οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ	τῶν	οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι
[3, 14]	ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει,	τῶν	οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν
[3, 40]	τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ	τῶν	οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν
[3, 19]	Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα	τῶν	ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν
[3, 42]	ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ	τῶν	ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος
[3, 10]	ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε τις	τῶν	παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον ἐραστὴν
[3, 18]	ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους	τῶν	παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι τοὺς
[3, 1]	κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ	τῶν	παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων
[3, 1]	διὰ τοῦ μέλους τὸν κάματον	τῶν	παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ
[3, 8]	κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ ἐκράτησε	τῶν	παρόντων, ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο
[3, 8]	αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι	τῶν	πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ
[3, 14]	αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ	τῶν	πολεμίων τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί
[3, 7]	ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ	τῶν	πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας
[3, 47]	ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ	τῶν	προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν
[3, 18]	γεύσηται τούτων, τῶν μὲν ἄλλων	τῶν	πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ
[3, 26]	ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ	τῶν	πυλῶν καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας
[3, 26]	πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις	τῶν	πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον
[3, 43]	τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ	τῶν	Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων
[3, 26]	τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα	τῶν	συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ
[3, 38]	πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ	τῶν	σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ ἀπεδύσαντο
[3, 13]	αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ	τῶν	Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς
[3, 24]	καὶ ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε	τῶν	τε ἄλλων σπουδαίων, καὶ οὖν
[3, 14]	διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ	τῶν	τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο
[3, 26]	ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν καὶ	τῶν	τειχῶν θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι
[3, 1]	αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ	τῶν	Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται,
[3, 40]	ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα ἐκ	τῶν	τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ
[3, 6]	μεγαλόφρων ὢν πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς	τῶν	ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ
[3, 1]	δίκην τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ	τῶν	ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν
[3, 26]	ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε,	τῶν	φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ
[3, 42]	τις οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς	τῶν	Χίων. καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν
[3, 26]	ἐπίτροπον καὶ τοῦ παιδὸς καὶ	τῶν	χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ
[3, 10]	ὡς ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν τῇ	τῶν	χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα