Livre, Chap.
[3, 34]	μὴ ἐξεῖναί τινι ὀψωνεῖν μήτε	ἃ	βούλεται μήτε ὅσα βούλεται· προσέταττον
[3, 10]	καὶ ἄλλα εἰπεῖν καλὰ ἔχω,	ἃ	δ´ οὖν προῄρημαι, ταῦτα νῦν
[3, 47]	Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν	ἃ	ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία
[3, 27]	ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους	ἃ	εἰκὸς ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας
[3, 1]	θέρους καταφυγεῖν ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια,	ἃ	καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι
[3, 38]	τὴν ἐλαίαν καὶ τὴν συκῆν,	ἃ	καὶ πρῶτα ἡ γῆ ἀνέδωκε.
[3, 35]	καὶ ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο τὸ χωρίον	ἄβατον	φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς
[3, 17]	δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ	ἀγαγεῖν	τὴν ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα,
[3, 25]	ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην	ἀγαθὴν	δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος
[3, 17]	αὐτὸ τοῦτο μόνον τὴν διάνοιαν	ἀγαθοὶ	γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν. ἐπηνώρθωσαν
[3, 17]	Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο	ἀγαθὸν	Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας
[3, 1]	ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς λουσαμένοις	ἀγαθὸν	εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν αὐτοῖς
[3, 5]	μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς	ἀγαθὸν	στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης ὁ
[3, 17]	ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης	ἀγαθὸς	ἦν καὶ ἀμείνων στρατηγός, ὅτε
[3, 32]	αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ δὲ	ἀγανακτήσας	ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ τοῦ
[3, 23]	δὲ καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον	ἀγαπώσης	τὰ πλεῖστα, εἴ τις εἴη
[3, 3]	θύοντι ἧκέ τις ἐκ Μαντινείας	ἄγγελος,	λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν
[3, 3]	δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ	ἄγγελος	προσέθηκε τῷ πρότερον λόγῳ καὶ
[3, 19]	καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα καὶ	ἀγνωμονῶν	ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα
[3, 22]	καὶ τοὺς γειναμένους δι´ αἰδοῦς	ἄγοντας	καὶ οἱ φύσει πολέμιοι ἥμεροι
[3, 7]	ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς	ἀγορεύειν	ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας τί
[3, 42]	δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ	ἄγος.	ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες,
[3, 28]	ἔ τι πλέον ἐπὶ τοῖς	ἀγροῖς,	ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα τῆς
[3, 28]	δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς	ἀγροὺς	τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ
[3, 38]	λαβεῖν εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ	ἀγῶνα	τὸν διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι
[3, 43]	Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος ἐν τῇ	ἀγωνίᾳ,	ἣν ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων
[3, 17]	δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς πατρίδος	ἀγωνίζεσθαι,	ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος
[3, 9]	περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ καλῶς	ἀγωνίζονται	τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ·
[3, 25]	τῆς Ἑλλάδος εὖ καὶ καλῶς	ἀγωνισάμενοι	τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν
[3, 7]	ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους	ἀδελφιδοῦς	ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ
[3, 47]	ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν	ἀδικήσας	τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ
[3, 19]	καὶ τρόπον τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς,	ἀδικῶν	ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος·
[3, 16]	καὶ λυπῶν τὰ μέγιστα καὶ	ἀδικῶν	ᾕρει τὰς πόλεις μηχανὰς προσάγων
[3, 43]	ἐς γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ	ᾄδοντος	ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν
[3, 19]	ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα	ἀδύνατος	ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ
[3, 18]	καὶ γίνονται μεθ´ ὅπλων, καὶ	ἀεὶ	πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους,
[3, 43]	νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς	ἀενάου,	Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς.
[3, 18]	ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ φωτός,	ἀέρα	δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ.
[3, 19]	κουρὰν δὲ ἐκείρετο καὶ ταύτην	ἀήθη	Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς
[3, 25]	ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς	ἀθάνατον	ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´
[3, 18]	ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ	ἀθάνατος	ἦν. πολλὰ μὲν οὖν καὶ
[3, 39]	βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους,	Ἀθηναῖοι	δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας
[3, 47]	~Τιμόθεον τὰ μὲν πρῶτα ἐπῄνουν	Ἀθηναῖοι·	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ
[3, 47]	ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι,	Ἀθηναῖοι	κατέγνωσαν αὐτοῦ θάνατον.
[3, 17]	βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν	Ἀθηναῖοι	πρεσβεύοντας οὐ τοὺς πείσοντας ἀλλὰ
[3, 38]	τε δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον	Ἀθηναῖοι	πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ
[3, 8]	διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον	Ἀθηναῖοι	στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε κατὰ σπουδὰς
[3, 17]	ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ	Ἀθηναίοις,	Βίας δὲ καὶ Θαλῆς τὴν
[3, 17]	καὶ διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν	Ἀθηναίοις	τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον,
[3, 17]	ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης	Ἀθηναίοις	φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ
[3, 16]	ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ	Ἀθηναῖος;	ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν τῶν
[3, 36]	Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται	Ἀθηναίους	δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ
[3, 47]	οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς	Ἀθηναίους	ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ
[3, 38]	διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν	Ἀθήναις	εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν ἐλαίαν
[3, 8]	ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς	Ἀθήναις,	καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´
[3, 16]	λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν	Ἀθηναίων	ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ φιλόσοφοι,
[3, 36]	αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ τῶν	Ἀθηναίων	πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν
[3, 17]	κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν	Ἀθηναίων	πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ
[3, 17]	Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν	Ἀθηναίων	πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο;
[3, 47]	ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν	Ἀθηναίων	τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ
[3, 36]	ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε τὰς	Ἀθήνας,	ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους
[3, 36]	φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς	Ἀθήνας	δέει τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν
[3, 47]	ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς	Ἀθήνας	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα
[3, 17]	Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ	Ἀθήνησιν	ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ
[3, 1]	διατριβαί εἰσιν αἱ προειρημέναι καὶ	αἱ	ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ τῶν
[3, 1]	παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ	αἱ	διατριβαί εἰσιν αἱ προειρημέναι καὶ
[3, 42]	οἷα νεβρὸν τῆς μανίας ἀρξάμεναι	αἱ	Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς
[3, 1]	τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν	αἱ	προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ
[3, 42]	καὶ ταῖς τῶν Χίων. καὶ	αἱ	τῶν Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα
[3, 47]	οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν	αἱ	τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ
[3, 42]	τὰς ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας·	αἳ	δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ
[3, 42]	μαινάδες. ὃ δὲ ὀργίζεται, καὶ	αἳ	μὲν περὶ τοὺς ἱστοὺς εἶχον,
[3, 17]	Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν	Αἰγύπτῳ	δὲ συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας
[3, 1]	δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς σὺν	αἰδοῖ	καὶ τιμῇ οὐδὲν ἧττον ἤπερ
[3, 22]	θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους δι´	αἰδοῦς	ἄγοντας καὶ οἱ φύσει πολέμιοι
[3, 43]	τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον	αἷμα	ἐδόκει ἐν τῷ τῆς Ἥρας
[3, 44]	ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν	αἷμα,	πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ
[3, 22]	οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν	Αἰνείας	τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν,
[3, 1]	καὶ τῆς Οἴτης καὶ τῆς	Αἰνιάνων	χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ
[3, 40]	ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες.	αἰνίττεται	δὲ ἡ στολὴ τὴν ἐκ
[3, 36]	φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην πάθος	αἰνιττόμενος	καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον.
[3, 33]	ἐν πυρὶ θείην, τοὺς αὐλοὺς	αἰνιττόμενος,	καὶ τρόπον τινὰ τὴν τέχνην
[3, 12]	δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως	αἰσχρὸν	οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον
[3, 15]	οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν	αἰτίαν	οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε
[3, 14]	ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν	αἰτίαν	φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας.
[3, 9]	ἐξ Ἄρεος καὶ Ἔρωτος φονῶντι	αἰτιάσαιτο	ἄν τις εἰ μὴ ὑπομένοι
[3, 42]	Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην.	αἴτιον	δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας,
[3, 25]	ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´	αἰῶνος.	~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου
[3, 35]	Ἀττικός, ὃς λέγει πρότερον ἐν	Ἀκαδημείᾳ	μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν εἶναι· ὕβρει
[3, 19]	αὐτοῦ περὶ τὸ πρόσωπον, καὶ	ἄκαιρος	στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη
[3, 18]	γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ τὴν	ἀκμὴν	ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν τῶν
[3, 1]	καὶ ἑστιῶσιν εὖ μάλα τὰς	ἀκοάς,	καὶ παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ σὺν
[3, 30]	ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν	ἀκόλαστον	κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος
[3, 16]	ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν Ἀθηναίων	ἀκούειν.	~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ φιλόσοφοι, μηδ´
[3, 14]	τοῦ οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν	ἀκούοντες	χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῖς
[3, 19]	ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης	ἀκούσας	παραχρῆμα ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ
[3, 19]	τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε	ἀκούσας,	συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ
[3, 42]	παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου.	ἀκούω	δὲ ὅτι καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων
[3, 15]	καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι	ἀκρατέστερον	τῷ οἴνῳ προσιόντες. τό γε
[3, 1]	ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν	ἀκτῖνα	καὶ παρέχειν τοῖς πλέουσι πλεῖν
[3, 12]	οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ	ἀλαζόνες,	ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς
[3, 43]	πρὸς βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ	ἀλεείνας.	τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης
[3, 23]	ἔστω δὲ καὶ τῆς Τύχης	Ἀλέξανδρον	ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ τις
[3, 29]	μέγα ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον ἢ	Ἀλέξανδρος	ἐπὶ τῇ τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ,
[3, 23]	ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ	Ἀλέξανδρος	κακῶς τοσαύτας τοῦ μηνὸς ἡμέρας
[3, 6]	ἔφη οὐ δέομαι πόλεως, ἣν	Ἀλέξανδρος	κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ
[3, 23]	εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν	Ἀλέξανδρος	μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ
[3, 32]	τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ.	~Ἀλέξανδρος	ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω
[3, 23]	ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ	Ἀλεξάνδρου.	δίου μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε
[3, 23]	ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν οὖν	Ἀλεξάνδρου	τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ τὰ
[3, 23]	καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ οὗτοι	Ἀλεξάνδρῳ	πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ τὸ
[3, 17]	Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺν	Ἀλεξάνδρῳ	τῷ Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν
[3, 11]	καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν	ἀλήθειαν	θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς
[3, 27]	τοῦτον τὸν λόγον· εἰ δὲ	ἀληθής	ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ δ´
[3, 24]	εἶναι τὰ ἐντάφια τὰ ὡς	ἀληθῶς	κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν ὁ
[3, 22]	οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν	ἁλισκομένων	τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο
[3, 28]	γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ	Ἀλκιβιάδῃ	τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς
[3, 28]	ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν	Ἀλκιβιάδην	τετυφωμένον ἐπὶ τῷ πλούτῳ καὶ
[3, 42]	θυγατέρας Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ	Ἀλκιθόην.	αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς
[3, 43]	οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν·	ἀλλ´	αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι
[3, 9]	Ὅμηρος ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι,	ἀλλ´	ἐκεῖνοί γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι
[3, 15]	ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί,	ἀλλ´	ἐκεῖνοί γε προσειλήφασι κἀκεῖνο τὸ
[3, 36]	τῶν Ἀθηναίων πόλις; ἔφη παγκάλη·	ἀλλ´	ἐν αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ
[3, 17]	ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι,	ἀλλ´	ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος στρατιωτὴς
[3, 9]	τοῦτο τὸ κοινὸν ἐξ Ἄρεος	ἀλλ´	ἐξ Ἔρωτος μανέντα. οἱ μὲν
[3, 8]	Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο.	ἀλλ´	ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς ἔν τινι
[3, 17]	δὴ τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν	ἀλλ´	ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος
[3, 4]	ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων,	ἀλλ´	ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε,
[3, 28]	ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος	ἀλλ´	οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις
[3, 47]	ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία	ἀλλ´	οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν
[3, 17]	τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον,	ἀλλ´	οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν
[3, 12]	ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι,	ἀλλ´	οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι·
[3, 9]	ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´ ἑνὶ τεταγμένος θεῷ,	ἀλλ´	οὐχ ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ
[3, 13]	μόνον ἐς πόμα καταχρῶνται αὐτῷ,	ἀλλὰ	γὰρ καὶ χρῖμά ἐστιν αὐτοῖς
[3, 17]	Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς πείσοντας	ἀλλὰ	γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι
[3, 17]	οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους,	ἀλλὰ	εὐήθη γε αὐτοῦ καὶ ἀνόητα
[3, 19]	Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ περιπάτου,	ἀλλὰ	καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς τὴν
[3, 18]	ἄλλων τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται,	ἀλλὰ	καὶ εἴ του ἤρα καὶ
[3, 18]	ζῆν αὐτοὺς οὐχ ὅσον ἡμεῖς,	ἀλλὰ	καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ πολλὰς
[3, 17]	ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου ἀποικίας.	ἀλλὰ	καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς ἦν
[3, 47]	κἀκεῖνος οὐ τὰς Ἀθήνας μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ
[3, 14]	αὐτά, καὶ οὐ μόνον ἐκείνων,	ἀλλὰ	καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας,
[3, 20]	τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος	ἀλλὰ	τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι
[3, 15]	γε μὴν ὑπὲρ τῶν Θρᾳκῶν,	ἀλλὰ	τοῦτο μὲν καὶ διαβεβόηται ἤδη
[3, 32]	ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν	ἀλλὰ	τῷ ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι.
[3, 1]	οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα,	ἀλλὰ	φύσεως αὐτόματα ἐς κάλλος τότε
[3, 18]	ἦν. πολλὰ μὲν οὖν καὶ	ἄλλα	ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων
[3, 20]	Ἰωνίαν ξένοι πολλὰ μὲν καὶ	ἄλλα	ἀπέπεμψαν ἀτὰρ οὖν καὶ βοῦν
[3, 23]	τὰ ἐν Ὀξυδράκαις καὶ τὰ	ἄλλα	αὐτοῦ. τί γὰρ δεῖ νῦν
[3, 26]	καὶ ἀπαραίτητος, τά γε μὴν	ἄλλα	ἐδόκει φιλόπατρις εἶναι καὶ σώφρων,
[3, 10]	Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ	ἄλλα	εἰπεῖν καλὰ ἔχω, ἃ δ´
[3, 18]	ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ	ἄλλα	ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους
[3, 6]	~Κράτης ὁ Θηβαῖος τά τε	ἄλλα	μεγαλόφρων ὢν πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς
[3, 26]	Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον	ἀλλαξάμενος	ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι τὴν
[3, 42]	μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ ἐς	ἄλλας	χώρας τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι
[3, 1]	κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες ἄλλος	ἄλλῃ	διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα οἱ μουσικοί,
[3, 18]	ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ	ἀλλήλαις	ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι
[3, 18]	πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα	ἀλλήλοις	διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ
[3, 43]	καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων ἐπ´	ἀλλήλους,	φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ
[3, 23]	καλὰ δὲ καὶ τὰ τῆς	ἄλλης	ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ
[3, 1]	δὲ ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν	ἄλλοι	ἄλλοις, καὶ θύουσι καὶ συνουσίας
[3, 19]	Μνάσων τε ὁ Φωκεὺς καὶ	ἄλλοι	τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ τότε ὁ
[3, 18]	καὶ ἐν τούτοις καὶ ἐν	ἄλλοις	δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους
[3, 1]	ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν ἄλλοι	ἄλλοις,	καὶ θύουσι καὶ συνουσίας ποιοῦνται
[3, 13]	ἐστιν αὐτοῖς ὁ οἶνος, ὥσπερ	ἄλλοις	τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς
[3, 12]	ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς	ἄλλοις	ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν
[3, 10]	φιλοχρηματίαν τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ.	ἄλλον	δέ τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν
[3, 10]	ἀπέφηνεν, ἴσως δ´ ἂν καὶ	ἄλλον.	δεινὴ γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν
[3, 18]	μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν	ἄλλον	χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο,
[3, 1]	συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες	ἄλλος	ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα οἱ
[3, 6]	δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει	ἄλλος.	~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς
[3, 19]	πάντα δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν	ἀλλότρια	φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν
[3, 14]	πρὸς ὅπλα καὶ πρὸς πολέμους	ἀλλοτριώτατα	διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι
[3, 19]	καὶ Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν καὶ	ἄλλους,	τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς
[3, 22]	θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν	ἄλλων.	ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ
[3, 44]	τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων, τῶν	ἄλλων	προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν λῃστοῦ
[3, 8]	ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν	ἄλλων	προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς
[3, 24]	ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε	ἄλλων	σπουδαίων, καὶ οὖν καὶ ὅπλα
[3, 34]	προσέταττον γὰρ διά τε τῶν	ἄλλων	σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ διὰ
[3, 20]	ἐκ μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ	ἄλλων	τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος
[3, 18]	ἂν γεύσηται τούτων, τῶν μὲν	ἄλλων	τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ
[3, 1]	δὲ τοῖς λείοις καὶ καθημένοις	ἄλση	τέ ἐστι ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ
[3, 26]	αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός,	Ἀλυάττου	δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος
[3, 7]	εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν	ἅμα	ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος.
[3, 19]	τρόπον τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν	ἅμα	καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος· καὶ
[3, 47]	ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν	ἁμαρτεῖν	ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα αὐτὸν
[3, 10]	Λακωνικὸς καὶ οὗτος νόμος, ὅταν	ἁμάρτῃ	μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ τοῦ
[3, 16]	ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα τίς	ἀμείνων	ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς
[3, 17]	Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς ἦν καὶ	ἀμείνων	στρατηγός, ὅτε Κύρῳ συνανέβη· καὶ
[3, 30]	Ἰνδοὺς ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν.	~Ἀμοιβεὺς	ὁ κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ
[3, 32]	ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν·	ἀμουσότερον	δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε
[3, 42]	ἄφνω δὲ κιττοί τε καὶ	ἄμπελοι	τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς
[3, 1]	τέθηλε καὶ δίκην τῶν εὐγενῶν	ἀμπέλων	κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει
[3, 19]	αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ	Ἀμύκλαν	καὶ ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ
[3, 44]	ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον	ἀμύνων·	οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις
[3, 43]	ἐμῶν τριπόδων, ἔτι τοι φόνος	ἀμφὶ	χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου
[3, 40]	ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς	ἀμφίμαλλοι	χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ
[3, 17]	γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ ἐς	Ἀμφίπολιν	καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ
[3, 16]	ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν τῶν	ἀμφοτέρων	τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι
[3, 9]	Ἄρεος καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο	ἄν	τις εἰ μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης
[3, 15]	προπίνειν ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ	ἂν	βούληται, κἂν μηδὲν προσήκῃ ἡ
[3, 18]	ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν. ὃς γὰρ	ἂν	γεύσηται τούτων, τῶν μὲν ἄλλων
[3, 10]	ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον	ἂν	ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´
[3, 10]	ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´	ἂν	καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ
[3, 17]	θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν φαίην	ἂν	καὶ τὸ Περσαίου, εἴ γε
[3, 9]	καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου οὐκ	ἂν	συμμίξειεν. ὁ γὰρ ἀνέραστος φεύγει
[3, 24]	ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε	ἂν	φαίην εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα
[3, 45]	τοῦ χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε	ἀναβῆναι	ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις
[3, 43]	ἐν τῷ τῆς Ἥρας νεῷ	ἀναβρύειν	οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται
[3, 23]	τὸν οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα	ἀναγράψαντες	ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ τούτων
[3, 28]	τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´	ἀναζητεῖν.	ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ
[3, 22]	τὸν πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα	ἀναθέμενος	τοῖς ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν
[3, 26]	Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν	ἀνάθημα	ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν
[3, 1]	οἱ λοιποὶ ποταμοὶ συρρέουσι, καὶ	ἀνακοινοῦνται	τὸ ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται
[3, 18]	ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη διελθούσας	ἀναλαμβάνει	ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ γῆρας
[3, 18]	μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ	ἀναμφιλόγως	εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς
[3, 2]	καὶ ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω.	~Ἀναξαγόρᾳ	τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς
[3, 2]	οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους ὁ	Ἀναξαγόρας.	ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν
[3, 17]	Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ	Ἀναξίμανδρος	δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν
[3, 1]	εἰσιν αἱ προειρημέναι καὶ αἱ	ἀνάπαυλαι.	διὰ μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν
[3, 30]	εἴ τις ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη,	ἀναστὰς	ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος τοσαύτην
[3, 23]	ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον	ἀναστὰς	χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς
[3, 43]	γὰρ ἐναντία τὰ ὅπλα θέμενοι	ἀνάστατοι	ὑπ´ ἐκείνων ἐγένοντο, καὶ ἡ
[3, 1]	σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν πάγον	ἀνατρέχει	καὶ ἐπισκιάζει τὴν πέτραν· καὶ
[3, 18]	ἐπὶ τὴν τῶν μειρακίων ἡλικίαν	ἀναχωρεῖ,	εἶτα παῖς γίνεται, εἶτα βρέφος,
[3, 19]	παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ	ἀναχωρήσας	ἐν τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ
[3, 19]	τῶν γνωρίμων οὐ πρὸς Πλάτωνα	ἀναχωροῦντα	ἐκ τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ καθ´
[3, 10]	χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα	ἄνδρα	καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν
[3, 19]	ὁ Πλάτων οὐ προσίετο τὸν	ἄνδρα,	προετίμα δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ
[3, 47]	ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα αὐτὸν	ἀνδραγαθία	ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ
[3, 8]	ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις	ἀνδράσιν	εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ δράματι
[3, 9]	ἀτέλεστος τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον	ἀνδρεῖος,	ὅσον αὐτῷ καὶ ἡ ψυχὴ
[3, 9]	μέλη τε καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι	ἀνδρί	τις οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς
[3, 24]	καλῇ τῇ πανοπλίᾳ· τῷ γὰρ	ἀνδρὶ	τῷ γενναίῳ ταῦτα εἶναι τὰ
[3, 44]	οὖν ἡ Πυθία ἀνεῖλε τάδε	ἀνδρὶ	φίλῳ θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ
[3, 23]	νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην	ἀνδρὸς	ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ
[3, 22]	ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ	ἀνδρὸς	εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ δεύτερον
[3, 24]	δὲ ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι	ἀνδρὸς	τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν
[3, 1]	ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν	ἀνδρῶν	τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι
[3, 38]	ἃ καὶ πρῶτα ἡ γῆ	ἀνέδωκε.	δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν
[3, 44]	τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ Πυθία	ἀνεῖλε	τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι παρὼν
[3, 28]	τινα τῆς πόλεως τόπον ἔνθα	ἀνέκειτο	πινάκιον ἔχον γῆς περίοδον, καὶ
[3, 42]	σταγόνες. τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα	ἀνέπειθεν	ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν τοῦ
[3, 14]	αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα	ἀνέπεισεν	αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν
[3, 9]	οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ	ἀνέραστος	φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει τὸν ἐρωτικόν,
[3, 1]	ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων	ἀνέρπει	καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ δὲ
[3, 27]	Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα ὁ Πλάτων,	ἀνεστάλη	τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ
[3, 17]	γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα	ἀνέστησεν	αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς
[3, 26]	ἐπεὶ δέ τις τῶν πύργων	ἀνετράπη	ὁ κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ
[3, 1]	παντοδαπὰς ὁ τόπος οὗτος, οὐκ	ἀνθρωπίνης	χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα
[3, 18]	θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν,	ἀνθρώπου	δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος
[3, 18]	ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς	ἀνθρώπους	δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ
[3, 18]	προσετίθει. μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους	ἀνθρώπους	οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις
[3, 18]	γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις	ἀνθρώπων	ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους
[3, 22]	ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς τῶν	ἀνθρώπων	καὶ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς
[3, 17]	ἀλλὰ εὐήθη γε αὐτοῦ καὶ	ἀνόητα	ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ τὴν
[3, 18]	(ἦ δ´ ὃς) ὑγιεῖς καὶ	ἄνοσοι,	καὶ καταστρέφουσι τὸν ἑαυτῶν βίον
[3, 18]	αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι	Ἄνοστον,	ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ
[3, 9]	τις εἰ μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης	ἀνταγωνίσασθαι	ὑφ´ ἑνὶ τεταγμένος θεῷ, ἀλλ´
[3, 26]	πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ	ἀντεῖπε,	τῶν φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν
[3, 5]	ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν.	~Ἀντίγονόν	γε μήν φασι τὸν δεύτερον
[3, 17]	καὶ τὸ Περσαίου, εἴ γε	Ἀντίγονον	ἐπαίδευσε, καὶ τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ
[3, 18]	παραπεφυκότα τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ	ἀντίπαλον	ἐκφέρειν καρπόν. ὃς γὰρ ἂν
[3, 47]	Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν	Ἀντιπάτρῳ	τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν
[3, 17]	Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε. τίς δὲ	ἀντιφήσει	καὶ Περικλέα τὸν Ξανθίππου φιλόσοφον
[3, 8]	οὔτε κατὰ τὴν τοῦ γένους	ἀξίαν	οὔτε μὴν ὅτι ἦν πλούσιος·
[3, 19]	ἦσαν δὲ μάλα συχνοὶ καὶ	ἄξιοι	λόγου καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες
[3, 24]	εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ	ἀξιοῦντος	ἑαυτὸν τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης
[3, 26]	πρὸς τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν,	ἀξιῶν	Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς
[3, 29]	καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ πλάνης	ἄοικος	πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον
[3, 43]	ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´	ἀπ´	ἐμῶν τριπόδων, ἔτι τοι φόνος
[3, 23]	ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν	ἀπαγορεύων.	ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου.
[3, 8]	καὶ ἐς δέον, ὅπου μὴ	ἀπᾴδοντα	τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ
[3, 26]	δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς πόλεως	ἀπαλλάττεσθαι.	ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν
[3, 6]	πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο.	ἀπαλλαττόμενος	τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη
[3, 42]	γὰρ τῆς Λευκίππης παῖδα ἔτι	ἁπαλὸν	ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα
[3, 9]	ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς	ἅπαξ·	οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες
[3, 18]	ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις	ἀπαξιοῦν	ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς
[3, 26]	τὰς τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ	ἀπαραίτητος,	τά γε μὴν ἄλλα ἐδόκει
[3, 23]	δὲ καὶ τὰ τῆς ἄλλης	ἁπάσης	Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ
[3, 44]	κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν εἷς	ἀπέδρα	τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος
[3, 38]	τῶν σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ	ἀπεδύσαντο	καὶ ἠλείψαντο. καὶ ἵππους ἔζευξε
[3, 17]	μὲν καὶ οἱ σὺν αὐτῷ	ἀπέθανον,	καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν
[3, 3]	αὐτοῦ τὸν Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος	ἀπέθετο	μὲν τὸν στέφανον, διετέλει δὲ
[3, 30]	τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην	ἀπείπατο	παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ
[3, 18]	καὶ τὸ μὲν μέγεθος αὐτῆς	ἄπειρον	διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ ἄλλα
[3, 23]	δὲ ἐδείπνησε τετράδι μετὰ εἰκάδα·	ἀπεῖχε	δὲ τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα
[3, 21]	ὃ δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως	ἀπεκρίνατο	αὕτη γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ οὐχ
[3, 43]	ἐς Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία	ἀπεκρίνατο	βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων, ἔτι
[3, 19]	γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ	ἀπεκρίνατο	ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν
[3, 20]	ἐκεῖνο εἶναι; ὁ δὲ κομίζων	ἀπεκρίνατο	ὅτι ἐκ μέλιτος καὶ τυροῦ
[3, 36]	διὰ τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας,	ἀπεκρίνατο	ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς
[3, 32]	πλήκτρῳ τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ	ἀπέκτεινεν	αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος
[3, 36]	πρὸς τὸν ἐρόμενον διὰ τί	ἀπέλιπε	τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ
[3, 36]	χωρίον ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε	ἀπέλιπε	τὰς Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως,
[3, 25]	εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον	ἀπέλιπον	καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος.
[3, 20]	ξένοι πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	ἀπέπεμψαν	ἀτὰρ οὖν καὶ βοῦν καὶ
[3, 47]	τὰ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη,	ἅπερ	οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς
[3, 19]	ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον.	ἅπερ	οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ
[3, 26]	καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν	ἀπέστειλεν,	ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι,
[3, 6]	ὅτι μὲν οὖν τῆς οὐσίας	ἀπέστη	τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ
[3, 22]	πάντων αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων	ἀπέστησαν,	ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς
[3, 30]	ποτε καὶ κύνας εἶδε συμπλεκομένους,	ἀπεστρέφετο·	καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ τις
[3, 10]	ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον	ἀπέφηνεν,	ἴσως δ´ ἂν καὶ ἄλλον.
[3, 12]	ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ τῆς πατρίδος	ἀπηλλάγησαν	ἢ καὶ τὸ ἔτι θερμότερον
[3, 30]	τις ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη, ἀναστὰς	ἀπηλλάττετο.	~Νικίας ὁ ζωγράφος τοσαύτην περὶ
[3, 26]	τοῦ παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων,	ἀπῆρεν	ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν
[3, 32]	τινα σὺν μέλει καὶ ἣν	ἀπῄτει	τὰ κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘
[3, 1]	μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν	ἀπίασι	πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς
[3, 20]	βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ	ἀπιδὼν	ἐς τὸν πλακοῦντα ἤρετο τί
[3, 19]	τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν	ἀπιόντα	ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό τινα
[3, 39]	~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´	ἀπίους,	Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ
[3, 43]	φόνος ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων	ἀπὸ	λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ σε
[3, 1]	τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους	ἀπὸ	τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´
[3, 40]	τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ	ἀπὸ	τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ
[3, 40]	ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ	ἀπὸ	τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον
[3, 18]	τὴν φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν	ἀπογεύσηται,	τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι
[3, 26]	καὶ ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα	ἀποδείξας	ἐπίτροπον καὶ τοῦ παιδὸς καὶ
[3, 27]	φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν	ἀποδημῆσαι·	καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος
[3, 19]	καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων.	ἀποδημίας	δὲ γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει
[3, 19]	ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς	ἀποδημίας,	καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα
[3, 9]	ὁ γὰρ ἀνέραστος φεύγει καὶ	ἀποδιδράσκει	τὸν ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ
[3, 19]	φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ	ἀποδοῦναι	τὸ σύνηθες χωρίον τῷ Πλάτωνι.
[3, 44]	ξίφος κατὰ τοῦ φίλου. τῷ	ἀποδράντι	οὖν ἡ Πυθία ἀνεῖλε τάδε
[3, 24]	τὴν καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ	ἀποθνήσκοντα	ἐν τῇ μάχῃ κεῖσθαι καλῶς
[3, 18]	οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων.	ἀποθνήσκουσι	δὲ τὸν μὲν ἄλλον χρόνον
[3, 17]	τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου	ἀποικίας.	ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς
[3, 1]	φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν	Ἀπόλλωνα	τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα
[3, 17]	Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς	Ἀπολλωνίαν	ἐκ Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ
[3, 14]	ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει	ἀπομισθώσαντας	αὐτά, καὶ οὐ μόνον ἐκείνων,
[3, 1]	μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν	ἀπόνως	καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ
[3, 18]	ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ γῆρας	ἀπορρίψας	ἐπὶ τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα
[3, 43]	τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς	ἀποστάζων	ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ
[3, 14]	ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς	ἀποστάντας,	ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους
[3, 19]	ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα	ἀποστὰς	ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου,
[3, 1]	πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν	ἀποστέγειν	τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς
[3, 45]	περιελθόντα λίμνην τὴν καλουμένην Ἅρμα	ἀποσφαγῆναι.	ὁ μὲν πρῶτος λόγος δημώδης,
[3, 22]	τι καὶ βούλεται τῶν οἰκείων	ἀποφέρειν	ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς
[3, 17]	μὲν γὰρ τὴν σὺν αὐτοῖς	ἀπραγμοσύνην	καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας ἔρωτα
[3, 17]	Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν	ἀπράκτους	λέγει τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη
[3, 17]	πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε	ἀπροφάσιστος	ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν
[3, 32]	ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ	ἁπτομένου	τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν
[3, 21]	αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως	ἄρα	εὐγενές τι καὶ μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο
[3, 1]	πλέουσιν ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως	ἄρα	ἡ τιμὴ ἡ διαρκὴς ἡ
[3, 8]	μέλη καὶ πολεμικὰ ἐξεπόνησεν, οὕτως	ἄρα	κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ ἐκράτησε
[3, 32]	τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ	ἄρα	οὗτος τὸ τοῦ Λίνου πάθος.
[3, 22]	καὶ βούλεται τῶν οἰκείων ἀποφέρειν	ἀράμενον.	ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς πατρῴους
[3, 29]	ὅτι τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας	ἀρὰς	αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι
[3, 23]	ἐπὶ Ἰσσῷ καὶ ἡ πρὸς	Ἀρβήλοις	μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ
[3, 39]	πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες,	Ἀργεῖοι	δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα,
[3, 15]	ὅλην ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ	Ἀργεῖοι	δὲ καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ
[3, 24]	τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα	Ἀργολικὴν	ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν,
[3, 18]	σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ	ἀργύρου	ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´
[3, 9]	ἕνα φησὶν Ὅμηρος ὅμοια τῷ	Ἄρει	μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε ἐξ
[3, 9]	Δία τοῦτο τὸ κοινὸν ἐξ	Ἄρεος	ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος μανέντα. οἱ
[3, 9]	κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ ἐξ	Ἄρεος	καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν
[3, 9]	βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς	Ἄρεος	ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος
[3, 47]	οὐδὲ μὴν αἱ τῶν προγόνων	ἀρεταί.	Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε
[3, 10]	ἐραστῶν πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια	ἀρετὰς	ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν·
[3, 23]	περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα	ἀρετήν;	ἔστω δὲ καὶ τῆς Τύχης
[3, 17]	καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ	Ἀριστείδην	τὸν Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην τὸν
[3, 19]	ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου	Ἀριστοτέλει,	αὐτός τε ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ
[3, 19]	τῆς ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει τὸν	Ἀριστοτέλη	βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν Πλάτωνα.
[3, 17]	ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν.	Ἀριστοτέλης	δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ
[3, 19]	γὰρ ἐσθῆτι ἐχρῆτο περιέργῳ ὁ	Ἀριστοτέλης	καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν δὲ
[3, 19]	οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ	Ἀριστοτέλης,	καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς ἐρωτήσεις
[3, 36]	ἐπειρῶντο τὸ χωρίον ἄβατον φυλάττειν.	~Ἀριστοτέλης	ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει
[3, 19]	οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν	Ἀριστοτέλης	παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ
[3, 19]	πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ	Ἀριστοτέλης,	χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν
[3, 17]	γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ τὸ	Ἀριστοτέλους,	ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ
[3, 19]	ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν	Ἀριστοτέλους	πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ
[3, 17]	ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ ὁ	Ἀρίστωνος	Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ
[3, 33]	ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς	Ἀρίστωνος	τοῦ φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ
[3, 27]	πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων ὁ	Ἀρίστωνος	ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν
[3, 39]	ἔζευξε πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους	Ἀρκάδες,	Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ
[3, 45]	Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν καλουμένην	Ἅρμα	ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος λόγος
[3, 45]	χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι	ἅρμα.	διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ
[3, 45]	ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ	ἅρμα.	ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ
[3, 45]	ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο,	ἅρμα	ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον
[3, 24]	τοὺς πολεμίους τὴν καλλίστην στολὴν	ἁρμόττειν,	καὶ ἀποθνήσκοντα ἐν τῇ μάχῃ
[3, 42]	διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν τῆς μανίας	ἀρξάμεναι	αἱ Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ
[3, 18]	καρποὺς ἐκ τῆς γῆς χωρὶς	ἀρότρων	καὶ βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ
[3, 17]	τὸν τῆς ἡσυχίας ἔρωτα κἂν	ἁρπάσαιμι	ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν
[3, 42]	τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ	Ἀρσίππην	καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι
[3, 26]	πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ	Ἀρτέμιδι,	ἀσυλίαν διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ
[3, 26]	συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ τῆς	Ἀρτέμιδος	νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν ἀνάθημα
[3, 41]	δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ	ἀρχαῖοι	ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον
[3, 29]	Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ τῆς οἰκουμένης	ἀρχῇ,	ὅτε καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν ἐς
[3, 14]	αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ	ἀρχὴν	ὑπομένουσι. καὶ ἐκ τούτων ἔξεστι
[3, 4]	Δίων, ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ	ἀρχῆς	ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν.
[3, 42]	εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς ἐξ	ἀρχῆς	ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον
[3, 1]	Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ	ἀρχιθέωρον	ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ
[3, 17]	ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν	Ἀρχύτας,	Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ
[3, 18]	καὶ τὴν Λιβύην νήσους εἶναι,	ἃς	περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον
[3, 17]	οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν	ἀσεβημάτων.	ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς
[3, 1]	ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν	ἀσθενέστερον	ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν
[3, 18]	τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ τὴν	Ἀσίαν	καὶ τὴν Λιβύην νήσους εἶναι,
[3, 23]	καὶ τὰ τῆς ἄλλης ἁπάσης	Ἀσίας	νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ
[3, 1]	ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ δίδωσιν	ἀσμένως	ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ κρῆναι
[3, 24]	ὁ τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν	ἀσπίδα	Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα
[3, 26]	ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι,	ἀσυλίαν	διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ·
[3, 26]	Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας	ἀσφάλειαν,	τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς
[3, 20]	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα ἀπέπεμψαν	ἀτὰρ	οὖν καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα.
[3, 6]	τῶν ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων,	ἀτὰρ	οὖν καὶ χρημάτων καὶ πατρίδος.
[3, 9]	φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει τὸν ἐρωτικόν,	ἅτε	βέβηλος καὶ ἀτέλεστος τῷ θεῷ
[3, 14]	φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας.	ἅτε	δὲ ὑπὸ τῆς μέθης καὶ
[3, 9]	ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον,	ἅτε	ἐκ θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ
[3, 1]	καὶ συνουσίας ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν.	ἅτε	οὖν πολλῶν ὄντων τῶν θυόντων
[3, 14]	βραδέως τὴν τάξιν μὴ καταλιπεῖν,	ἅτε	τῆς προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει
[3, 9]	τὸν ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ	ἀτέλεστος	τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος,
[3, 18]	ταπεινῶς πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα	ἀτιμάσαι	προελθεῖν περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι
[3, 18]	ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς	ἀτιμότερον	εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν
[3, 18]	ἢ λίθοις ἢ ξύλοις παιόμενοι·	ἄτρωτοι	γάρ εἰσι σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ
[3, 28]	καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν	Ἀττικὴν	ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε,
[3, 24]	Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα	Ἀττικόν,	τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν
[3, 35]	δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος	Ἀττικός,	ὃς λέγει πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ
[3, 19]	εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ	αὖ	πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως.
[3, 26]	ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν	αὐθαίρετον	ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι
[3, 17]	πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν	αὖθις.	Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ
[3, 14]	χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῖς	αὐλεῖσθαί	ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ ἀρχὴν
[3, 4]	τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν	αὐλὴν	τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν
[3, 33]	καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ	αὐλητὴς	Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο,
[3, 14]	μέθης καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες,	αὐλοῦ	μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ
[3, 33]	φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην, τοὺς	αὐλοὺς	αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ τὴν
[3, 23]	χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς	αὔριον	πορείας, λέγων ὅτι ἔσται πρωί.
[3, 14]	τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας	αὐτά,	καὶ οὐ μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ
[3, 42]	ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον	αὐτὰς	διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ
[3, 42]	Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες. μάχλους δὲ	αὐτὰς	ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο,
[3, 30]	γυναῖκα ὡραιοτάτην ἔχων μὴ ὁμιλεῖν	αὐτῇ·	καὶ Διογένης ὁ τῆς τραγῳδίας
[3, 36]	πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν	αὐτῇ	ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον
[3, 43]	ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς σὺν	αὐτῇ	στολῇ κατέφυγεν ἐς τὸν τῆς
[3, 21]	δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο	αὕτη	γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ
[3, 18]	παμπόλλων ἐθνῶν μία πόλις κρατεῖ	αὕτη.	εἰσὶ δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ
[3, 12]	εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν	αὕτη	ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν λέγουσα.
[3, 19]	ἄκαιρος στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει καὶ	αὕτη	τὸν τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ
[3, 1]	ὡς ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας	αὐτὴν	προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ
[3, 18]	κόσμου. καὶ τὸ μὲν μέγεθος	αὐτῆς	ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ
[3, 1]	ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς	αὐτῆς	δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν
[3, 1]	τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς	αὐτῆς	δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ
[3, 23]	Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ	αὐτῆς	ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα
[3, 17]	~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ φιλόσοφοι, μηδ´	αὐτὸ	τοῦτο μόνον τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ
[3, 12]	τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν ἐστιν.	αὐτοὶ	γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν
[3, 18]	πόλεως μαχιμώτατοί τέ εἰσι καὶ	αὐτοὶ	καὶ γίνονται μεθ´ ὅπλων, καὶ
[3, 10]	παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι, ὅταν	αὐτοὶ	σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί τοι Λακωνικὸς
[3, 14]	ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν	αὐτοῖς	ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς
[3, 17]	ἐγὼ μὲν γὰρ τὴν σὺν	αὐτοῖς	ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας
[3, 14]	ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον	αὐτοῖς	αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ
[3, 37]	ἐστὶ Κείων, οἱ πάνυ παρ´	αὐτοῖς	γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες
[3, 1]	καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν	αὐτοῖς	δὲ τοῖς λείοις καὶ καθημένοις
[3, 18]	γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν	αὐτοῖς	ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ
[3, 18]	οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´	αὐτοῖς	ἔφη πόλεις πολλὰς καὶ μεγάλας,
[3, 25]	σὺν αὐτῷ τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον	αὐτοῖς	θάνατον εἵλοντο ἐν Πύλαις, καὶ
[3, 37]	ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη τι	αὐτοῖς	καὶ τῆς γνώμης διὰ τὸν
[3, 14]	καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι	αὐτοῖς.	καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν
[3, 10]	ἐρῶ. ὅτε τις τῶν παρ´	αὐτοῖς	καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ
[3, 12]	γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν	αὐτοῖς·	Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη ἡ
[3, 13]	ἀλλὰ γὰρ καὶ χρῖμά ἐστιν	αὐτοῖς	ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ
[3, 18]	τοὺς θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν	αὐτοῖς.	οἱ δὲ τῆς Μαχίμου πόλεως
[3, 14]	μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως	αὐτοῖς	περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ
[3, 1]	ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν	αὐτοῖς,	πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν
[3, 1]	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν	αὐτοῖς	συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες
[3, 17]	ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ	αὐτοῖς	σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς
[3, 18]	καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ νόμους	αὐτοῖς	τετάχθαι ἐναντίως κειμένους τοῖς παρ´
[3, 18]	ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´	αὐτοῖς	τὸν χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν
[3, 1]	ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως	αὐτόματα	ἐς κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε
[3, 47]	ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα	αὐτὸν	ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν,
[3, 19]	μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ	αὐτὸν	Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου,
[3, 8]	ἐκράτησε τῶν παρόντων, ὥστε παραχρῆμα	αὐτὸν	εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν
[3, 19]	ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης	αὐτόν.	ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων
[3, 28]	πλέον ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν	αὐτὸν	ἔς τινα τῆς πόλεως τόπον
[3, 19]	τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι	αὐτὸν	καὶ ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες χωρίον
[3, 24]	ἐντάφια τὰ ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα	αὐτόν.	λέγεται οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου
[3, 19]	εἴη ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ	αὐτὸν	μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος
[3, 19]	κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ	αὐτὸν	μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ πρὸς
[3, 32]	ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς	αὐτὸν	ὁ Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας
[3, 17]	καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´	αὐτὸν	ὁ συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε·
[3, 13]	τοῦ βίου ἐν τῇ πρὸς	αὐτὸν	ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον
[3, 5]	παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν	αὐτόν,	οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ χρωτός,
[3, 23]	πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς	αὐτὸν	προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι
[3, 32]	τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν	αὐτόν.	~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ
[3, 36]	τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον	αὐτὸν	τίς ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων
[3, 1]	αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς	αὐτὸν	τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει
[3, 31]	σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις	αὐτὸν	τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ.
[3, 47]	δὲ ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα	αὐτὸν	Χρηστὸν οὐδὲν ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ
[3, 29]	τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς	αὐτὸς	ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ
[3, 17]	ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ	αὐτὸς	Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν
[3, 17]	καὶ τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ	αὐτὸς	σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ
[3, 19]	ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει,	αὐτός	τε ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ
[3, 4]	κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ παῖς	αὐτοῦ	ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς
[3, 1]	ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´	αὐτοῦ	ἡ σκιὰ ἐκ τῶν παραπεφυκότων
[3, 47]	τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν	αὐτοῦ	θάνατον.
[3, 26]	γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς μητρὸς	αὐτοῦ	θεῖος καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ
[3, 17]	τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη γε	αὐτοῦ	καὶ ἀνόητα ταῦτα· ἐγὼ μὲν
[3, 10]	συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ	αὐτοῦ	κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς
[3, 18]	καὶ εἴ του ἤρα καὶ	αὐτοῦ	λαμβάνει λήθην, καὶ γίνεται κατὰ
[3, 23]	πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ	αὐτοῦ	μηνὸς καὶ ταύτῃ ἔπινε, καὶ
[3, 19]	προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ	αὐτοῦ	Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν
[3, 1]	μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου	αὐτοῦ	ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς τοῦτον
[3, 19]	γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο τῷ βίῳ	αὐτοῦ	ὁ Πλάτων οὐδὲ τῇ κατασκευῇ
[3, 12]	τὸ ἔτι θερμότερον τοῦ βίου	αὐτοῦ.	~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν
[3, 6]	πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον	αὐτοῦ	οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ
[3, 19]	κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν τρόπον	αὐτοῦ.	πάντα δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν
[3, 19]	καὶ μωκία δέ τις ἦν	αὐτοῦ	περὶ τὸ πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος
[3, 23]	ἐν Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα	αὐτοῦ.	τί γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ
[3, 3]	Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν	αὐτοῦ	τὸν Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο
[3, 43]	ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ	αὐτοῦ	τῶν Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα
[3, 9]	καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν	αὐτοὺς	ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι
[3, 13]	τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν	αὐτοὺς	ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον
[3, 17]	τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν	αὐτοὺς	ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς
[3, 10]	ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας	αὐτοὺς	καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι
[3, 23]	τοῦ λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια	αὐτοὺς	λέγοντας, ὧν καὶ Εὐμένης ὁ
[3, 18]	τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν	αὐτοὺς	οὐχ ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ
[3, 14]	καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν	αὐτοὺς	ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν τάξιν
[3, 1]	Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν	αὐτοὺς	σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ οὐδὲν
[3, 19]	ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος	αὐτοὺς	τιμῇ καὶ οὖν καὶ τῇ
[3, 13]	οὐ μόνον ἐς πόμα καταχρῶνται	αὐτῷ,	ἀλλὰ γὰρ καὶ χρῖμά ἐστιν
[3, 17]	Κῦρος μὲν καὶ οἱ σὺν	αὐτῷ	ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς χρείας
[3, 26]	τῶν φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν	αὐτῷ	βουληθέντας παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ
[3, 26]	πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´	αὐτῷ	γενέσθαι, ὡς δ´ οὐκ ἐπείσθη,
[3, 15]	κἂν μηδὲν προσήκῃ ἡ γυνὴ	αὐτῷ.	~Εἶτα τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν,
[3, 5]	δεύτερον ἐπεί τινες τὸν υἱὸν	αὐτῷ	ἐκ τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν,
[3, 1]	Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ κομίζοντας τῷ	αὐτῷ	θεῷ τούτῳ τιμῶσι. καὶ μὴν
[3, 19]	τῆς μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν	αὐτῷ	καὶ ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ
[3, 1]	συρρέουσι, καὶ ἀνακοινοῦνται τὸ ὕδωρ	αὐτῷ,	καὶ ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι
[3, 9]	θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος, ὅσον	αὐτῷ	καὶ ἡ ψυχὴ χωρεῖ καὶ
[3, 22]	εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ δεύτερον	αὐτῷ	κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ δὲ
[3, 21]	ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν	αὐτῷ	οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως ἄρα
[3, 17]	ἐς Σικελίαν, καὶ δι´ ὧν	αὐτῷ	συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ τούτων
[3, 27]	Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος	αὐτῷ	τοῦ Σωκράτους ἃ εἰκὸς ἦν
[3, 28]	ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν	αὐτῷ	τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι.
[3, 25]	ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ σὺν	αὐτῷ	τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον
[3, 1]	ἔστι δὲ καὶ βωμὸς ἐν	αὐτῷ	τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ
[3, 22]	ἐπὶ τούτῳ οὐχ ἥκιστα, πάντων	αὐτῷ	τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες
[3, 10]	ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον	αὐτῷ	χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε τὴν
[3, 7]	ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος	αὐτῶν	ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ
[3, 18]	ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν τις	αὐτῶν	ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε
[3, 14]	περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ	αὐτῶν	Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε
[3, 14]	τοι καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς	αὐτῶν	ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν
[3, 43]	ἐκείνων ἐγένοντο, καὶ ἡ πόλις	αὐτῶν	ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς Δελφοὺς
[3, 43]	εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´	αὐτῶν	κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι τέκεσσιν
[3, 1]	πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν	αὐτῶν.	οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς
[3, 44]	τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος	αὐτῶν	συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων,
[3, 18]	ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας	αὐτῶν	τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον,
[3, 1]	ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες,	ἀφ´	ἧσπερ οὖν καὶ τότε ὁ
[3, 18]	ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν	ἀφανέστερος	τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων,
[3, 1]	μέλους τὸν κάματον τῶν παριόντων	ἀφανίσαντες.	παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ
[3, 1]	καὶ ἐστεφανώσατο καὶ τὸν κλάδον	ἀφεῖλε.	καὶ ἔτι καὶ νῦν δι´
[3, 10]	ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν	ἀφελείᾳ	τοῦ τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ
[3, 42]	ἡ τραγῳδία βοᾷ. μόνας δὲ	ἀφηνιάσαι	τῆς χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ
[3, 18]	χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ ἀργύρου	ἀφθονίαν,	ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς
[3, 18]	μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων ἕως Ὑπερβορέων	ἀφικέσθαι.	καὶ πυθομένους τῶν παρ´ ἡμῖν
[3, 19]	δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης	ἀφίκετο	ἐκ τῆς ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει
[3, 44]	ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς Δελφοὺς	ἀφικόμενοι	θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ
[3, 20]	~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς Ἰωνίαν	ἀφικομένῳ	οἱ κατὰ τὴν Ἰωνίαν ξένοι
[3, 17]	εἴ γε ἐς τὴν Ῥώμην	ἀφίκοντο	ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων πρεσβεύοντες,
[3, 42]	τὴν Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως·	ἄφνω	δὲ κιττοί τε καὶ ἄμπελοι
[3, 30]	καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ τις	ἀφροδίσιος	λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας
[3, 22]	ἑάλω τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ	Ἀχαιοὶ	τὰς τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ
[3, 39]	Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ	ἀχράδας	δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ
[3, 37]	ἔργα τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα	ἄχρηστοί	εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς