Livre, Chap.
[3, 3]	διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ	ὁ	ἄγγελος προσέθηκε τῷ πρότερον λόγῳ
[3, 16]	Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος	ὁ	Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν
[3, 2]	παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους	ὁ	Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς
[3, 19]	καὶ γὰρ ἐσθῆτι ἐχρῆτο περιέργῳ	ὁ	Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν
[3, 19]	ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων	ὁ	Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς
[3, 19]	τὴν πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι	ὁ	Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν
[3, 17]	οὗτος ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ	ὁ	Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν,
[3, 27]	οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων	ὁ	Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος
[3, 33]	καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος	ὁ	αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου πολλάκις
[3, 23]	εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ τῶν βασιλείων	ὁ	Βαγώα οἶκος δέκα σταδίους· εἶτα
[3, 9]	τοῦ πολέμου οὐκ ἂν συμμίξειεν.	ὁ	γὰρ ἀνέραστος φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει
[3, 17]	ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ	ὁ	γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς
[3, 44]	οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς,	ὁ	δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ
[3, 45]	ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον·	ὁ	δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα
[3, 20]	βούλεται τὸ πέμμα ἐκεῖνο εἶναι;	ὁ	δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ
[3, 20]	τυροῦ καὶ ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται.	ὁ	δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘
[3, 19]	τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ.	ὁ	δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε
[3, 4]	τινων δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων,	ὁ	δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ
[3, 19]	ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι.	ὁ	δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει,
[3, 4]	οὐδὲν οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο	ὁ	Δίων, ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ
[3, 31]	λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας	ὁ	ζωγράφος τοσαύτην περὶ τὸ γράφειν
[3, 32]	ὁ Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας	ὁ	Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ τοῦ Λίνου
[3, 1]	ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ τότε	ὁ	θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν ὁδὸν
[3, 6]	ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης	ὁ	Θηβαῖος τά τε ἄλλα μεγαλόφρων
[3, 4]	ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ	ὁ	Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ
[3, 1]	ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ	ὁ	καλούμενος Πηνειός. ἐς τοῦτον δὲ
[3, 23]	αὐτοὺς λέγοντας, ὧν καὶ Εὐμένης	ὁ	Καρδιανὸς καὶ ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι
[3, 43]	ὅπλα λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς	ὁ	κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν
[3, 30]	ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς	ὁ	κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ γυναῖκα
[3, 26]	δέ τις τῶν πύργων ἀνετράπη	ὁ	κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ ἐν
[3, 25]	ἑαυτὸν τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης	ὁ	Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ
[3, 25]	καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν καλῶν.	~Ὁ	Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ
[3, 32]	Λίνου πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ	ὁ	Λῖνος ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν
[3, 32]	τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν	ὁ	Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ
[3, 1]	καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ καὶ	ὁ	λόγος, ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν,
[3, 26]	φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος	ὁ	Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς
[3, 45]	λίμνην τὴν καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι.	ὁ	μὲν πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ
[3, 14]	ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε καὶ	ὁ	Μένανδρος, ὅταν λέγῃ μεθύσους τοὺς
[3, 19]	ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων	ὁ	Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς ἀποδημίας,
[3, 19]	Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ πάλιν	ὁ	Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ
[3, 19]	οὔτε εἰπὼν πρὸς τὸν Πλάτωνα	ὁ	Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς
[3, 3]	ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε, πάλιν	ὁ	Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ τὸν
[3, 13]	γὰρ καὶ χρῖμά ἐστιν αὐτοῖς	ὁ	οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον.
[3, 22]	βούλεται τῶν οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον.	ὁ	οὖν Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς
[3, 44]	ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν.	ὁ	οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς,
[3, 30]	ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ	ὁ	παγκρατιαστὴς εἴ ποτε καὶ κύνας
[3, 21]	ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου	ὁ	παιδαγωγὸς ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν
[3, 1]	πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ	ὁ	περίοικος λεὼς συνίασιν ἄλλοι ἄλλοις,
[3, 1]	διὰ μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν	ὁ	Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ
[3, 26]	ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν	ὁ	Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ τῶν
[3, 27]	δὲ ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα	ὁ	Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος
[3, 19]	φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν	ὁ	Πλάτων οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα,
[3, 19]	οὐκ ἠρέσκετο τῷ βίῳ αὐτοῦ	ὁ	Πλάτων οὐδὲ τῇ κατασκευῇ τῇ
[3, 19]	δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς	ὁ	Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου, ἔνδον
[3, 19]	τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη	ὁ	Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι.
[3, 16]	τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος	ὁ	πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος;
[3, 26]	ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος	ὁ	πρὸς μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος
[3, 17]	καὶ Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος	ὁ	Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν.
[3, 18]	διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ	ὁ	Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν Μίδαν.
[3, 18]	καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ παῖς	ὁ	Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος
[3, 29]	μέρος τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης	ὁ	Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ
[3, 19]	ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ τότε	ὁ	Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα ἀδύνατος
[3, 14]	διὰ ταῦτά τοι καὶ Λεωνίδης	ὁ	στρατηγὸς αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ,
[3, 17]	Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν	ὁ	συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε· καὶ
[3, 28]	καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν	ὁ	Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ
[3, 30]	μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης	ὁ	τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον
[3, 1]	δ´ ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς	ὁ	τόπος οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς
[3, 24]	ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν	ὁ	τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα
[3, 7]	ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης	ὁ	τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος
[3, 17]	στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ	ὁ	Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο,
[3, 32]	προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος	ὁ	Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω πρόσηβος,
[3, 19]	περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων τε	ὁ	Φωκεὺς καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει
[3, 18]	καὶ ταῦτα εἴ τῳ πιστὸς	ὁ	Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ
[3, 1]	τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν	ὁ	χῶρος. κιττὸς μὲν γὰρ πολὺς
[3, 22]	ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων ἓν	ὅ	τι καὶ βούλεται τῶν οἰκείων
[3, 27]	δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα·	ὃ	δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι.
[3, 32]	ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος.	ὃ	δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ
[3, 19]	Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι.	ὃ	δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν οὐ
[3, 20]	οὖν καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα.	ὃ	δὲ ἀπιδὼν ἐς τὸν πλακοῦντα
[3, 21]	τῆς ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου.	ὃ	δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο
[3, 2]	οὖν εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας.	ὃ	δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν
[3, 42]	οὐκ ἐγένοντο τῷ θεῷ μαινάδες.	ὃ	δὲ ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν
[3, 32]	ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας.	ὃ	δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν τῷ
[3, 26]	Πινδάρῳ προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι.	ὃ	δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων
[3, 45]	ὁ μὲν πρῶτος λόγος δημώδης,	ὃ	δὲ οὐκ ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν.
[3, 26]	διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ·	ὃ	δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ
[3, 22]	δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν·	ὃ	δὲ τὸν πατέρα πάνυ σφόδρα
[3, 45]	οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος.	ὃ	μὲν γάρ φησι τὸ τοῦ
[3, 46]	νόμος οὗτος καὶ πάντη Ἑλληνικός.	ὃ	μὴ κατέθου φησί, μὴ λάμβανε.
[3, 23]	Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε πάλιν, καὶ	ὀγδόῃ	ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα
[3, 19]	τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ Πλάτων	ὀγδοήκοντα	ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι
[3, 36]	ἀλλ´ ἐν αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´	ὄγχνῃ	γηράσκει, σῦκον δ´ ἐπὶ σύκῳ,
[3, 36]	ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν αὐτῇ	ὄγχνη	ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον δ´
[3, 1]	συνεχεῖς, ἐν ὥρᾳ θέρους καταφυγεῖν	ὁδοιπόροις	ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ δίδωσιν
[3, 1]	ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν	ὁδὸν	ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν
[3, 21]	γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ	ὁδός;	οὕτως ἄρα εὐγενές τι καὶ
[3, 21]	τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς	ὁδοῦ	προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ δὲ
[3, 41]	οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν	οἱ	ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν
[3, 22]	~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες	οἱ	Ἀχαιοὶ τὰς τῶν ἁλισκομένων τύχας
[3, 9]	τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ·	οἱ	δὲ Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες καὶ
[3, 18]	θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς.	οἱ	δὲ τῆς Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί
[3, 1]	καὶ νῦν δι´ ἔτους ἐνάτου	οἱ	Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ
[3, 22]	ἐπὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ	οἱ	Ἕλληνες καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα
[3, 12]	εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς ἐραστὰς	οἱ	ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες,
[3, 20]	τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς Ἰωνίαν ἀφικομένῳ	οἱ	κατὰ τὴν Ἰωνίαν ξένοι πολλὰ
[3, 1]	Πηνειός. ἐς τοῦτον δὲ καὶ	οἱ	λοιποὶ ποταμοὶ συρρέουσι, καὶ ἀνακοινοῦνται
[3, 19]	συχνοὶ καὶ ἄξιοι λόγου καὶ	οἱ	μάλιστα δοκοῦντες τῶν νέων ἐπιφανεῖς.
[3, 9]	Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος μανέντα.	οἱ	μὲν γὰρ ἐκ τοῦ ἑτέρου
[3, 1]	ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα	οἱ	μουσικοί, καὶ ἑστιῶσιν εὖ μάλα
[3, 18]	πόλις κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ	οἱ	οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων.
[3, 37]	ἑαυτὸν κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ Κείων,	οἱ	πάνυ παρ´ αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ
[3, 11]	ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες εἶναι.	~Οἱ	περιπατητικοί φασι μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν
[3, 40]	δὲ καὶ κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι	οἱ	συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι ἦσαν οἱ
[3, 17]	συνανέβη· καὶ Κῦρος μὲν καὶ	οἱ	σὺν αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ
[3, 25]	~Ὁ Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ	οἱ	σὺν αὐτῷ τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον
[3, 23]	ζημιοῖ διὰ τὸν οἶνον, ἢ	οἱ	ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ
[3, 2]	τοὺς ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι	οἱ	τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ οὖν
[3, 40]	οἱ συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι ἦσαν	οἱ	ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον
[3, 22]	γειναμένους δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ	οἱ	φύσει πολέμιοι ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ
[3, 43]	ἐς τὸν τῆς Ἥρας βωμόν·	οἳ	δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ
[3, 1]	καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν.	οἳ	δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες
[3, 1]	οὐδὲν ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι,	οἳ	τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ
[3, 42]	ἁπαλὸν ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο	οἷα	νεβρὸν τῆς μανίας ἀρξάμεναι αἱ
[3, 27]	εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ	οἶδα·	ὃ δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό
[3, 12]	Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ	οἶδεν·	εἴτε γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν
[3, 17]	ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω ἐς τὰ	οἰκεῖα,	οὗτος ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ
[3, 18]	μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους	οἰκεῖν	παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις πολλὰς
[3, 22]	ὅ τι καὶ βούλεται τῶν	οἰκείων	ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας
[3, 22]	οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ τῶν	οἰκείων	κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς
[3, 18]	κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ	οἰκήτορες	οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι
[3, 6]	δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν	οἰκισθεισῶν	πάλιν ἔφη οὐ δέομαι πόλεως,
[3, 14]	τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν	οἰκιῶν	τῶν ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων
[3, 23]	δὲ τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα	οἶκος	δέκα σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ
[3, 29]	ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ τῆς	οἰκουμένης	ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν
[3, 22]	ἐκείνου. ~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον,	οἰκτείραντες	οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν ἁλισκομένων
[3, 40]	Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ τῶν	οἰναρίδων	δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ
[3, 23]	ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ τὸν	οἶνον,	ἢ οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται.
[3, 13]	καὶ χρῖμά ἐστιν αὐτοῖς ὁ	οἶνος,	ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους
[3, 14]	ὑπὸ τῆς μέθης καὶ τοῦ	οἴνου	διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι,
[3, 42]	ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον	οἴνου	καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς δὲ
[3, 14]	τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς	οἰνόφλυγας	ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος
[3, 14]	Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ	οἰνοφλυγίας	καὶ προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ
[3, 13]	τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς ἐν	οἴνῳ,	καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ βίου
[3, 15]	κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι ἀκρατέστερον τῷ	οἴνῳ	προσιόντες. τό γε μὴν ὑπὲρ
[3, 1]	δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ	οἷον	ὑπό τινος θείας φροντίδος διεσχισμένα,
[3, 26]	κίοσι τοῦ τῆς Ἀρτέμιδος νεώ,	οἱονεὶ	τὴν πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι
[3, 28]	τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς,	οἵπερ	οὐδὲν μέρος τῆς γῆς εἰσιν;
[3, 17]	πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο;	οἵπερ	οὖν ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν
[3, 40]	τὸ ὄνομα ἐκ τῶν τερετισμάτων,	οἷς	χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ τοῦ
[3, 42]	ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις	οἶστρος	βακχικὸς καὶ ταῖς τῶν Χίων.
[3, 1]	Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς	Οἴτης	καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ
[3, 14]	τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον·	ὅλην	ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι
[3, 47]	φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ	ὀλίγον	ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ τῶν
[3, 43]	οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ.	ὀλίγῳ	δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν
[3, 1]	πλέθρου, τῇ δὲ καὶ μεῖζον	ὀλίγῳ.	διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ
[3, 1]	χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ τε	Ὀλύμπου	καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ
[3, 9]	θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν	Ὅμηρος	ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´
[3, 30]	καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην ἔχων μὴ	ὁμιλεῖν	αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ τῆς
[3, 4]	Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ	ὁμιλητὴς	ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων
[3, 19]	ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν	ὁμιλητῶν	τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν
[3, 13]	βίου ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν	ὁμιλίᾳ	καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον ἐς
[3, 19]	ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς	ὁμιλίας,	ἠσπάσατό τε ὡς τὸ εἰκὸς
[3, 23]	καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου τὰ	ὅμοια	αὐτοὺς λέγοντας, ὧν καὶ Εὐμένης
[3, 9]	κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν Ὅμηρος	ὅμοια	τῷ Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί
[3, 10]	οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς	ὅμοιον	ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως
[3, 19]	αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον	ὁμοίως.	διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν
[3, 14]	δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων.	ὁμολογεῖν	δὲ τούτοις ἔοικε καὶ ὁ
[3, 22]	αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν,	ὁμολογοῦντες	ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς τῶν
[3, 18]	ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται τοὺς	ὁμόρους,	καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία πόλις
[3, 19]	Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ	ὁμοῦ	τι διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει
[3, 41]	καὶ Προτρύγαιον καὶ Σταφυλίτην καὶ	Ὀμφακίτην	καὶ ἑτέρως πως διαφόρως. ~Ἐλέγη
[3, 29]	δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ	ὅμως	ἐπὶ τούτοις μέγα ἐφρόνει οὐδὲν
[3, 40]	Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ	ὄνομα	ἐκ τῶν τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι.
[3, 18]	χώρας αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ	ὀνομάζεσθαι	Ἄνοστον, ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι
[3, 18]	ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν	ὀνομάζεσθαι	Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς
[3, 40]	ἦσαν οἱ ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι	ὀνομαζόμενοι.	ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα ἐκ
[3, 7]	ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ	ὀνόματος.	~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε
[3, 42]	τῆς Λευκίππης παῖδα ἔτι ἁπαλὸν	ὄντα	καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν
[3, 32]	Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος ἔτι παῖδα	ὄντα	κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου
[3, 14]	ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας	ὄντας	ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει,
[3, 17]	σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ	ὄντι	φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις
[3, 1]	καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν πολλῶν	ὄντων	τῶν θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων
[3, 23]	τῇ Τύρῳ καὶ τὰ ἐν	Ὀξυδράκαις	καὶ τὰ ἄλλα αὐτοῦ. τί
[3, 4]	τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´	ὅπερ	οὖν ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο
[3, 17]	τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν τὴν	ὀπίσω	ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος
[3, 18]	καὶ τὰς ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει	ὀπίσω.	τὸ μὲν γὰρ γῆρας ἀπορρίψας
[3, 23]	λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς	ὅπλα	ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ τῆς
[3, 43]	ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία τὰ	ὅπλα	θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´ ἐκείνων ἐγένοντο,
[3, 14]	ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ πρὸς	ὅπλα	καὶ πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται
[3, 24]	ἄλλων σπουδαίων, καὶ οὖν καὶ	ὅπλα	καλὰ ἔχειν. νικῶντι γὰρ ἔλεγε
[3, 43]	αὐτοῦ τῶν Συβαριτῶν καὶ τὰ	ὅπλα	λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ
[3, 27]	καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος	ὅπλα	ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς,
[3, 9]	ἄν τις εἰ μὴ ὑπομένοι	ὁπλίτης	ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´ ἑνὶ τεταγμένος θεῷ,
[3, 18]	καὶ αὐτοὶ καὶ γίνονται μεθ´	ὅπλων,	καὶ ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται
[3, 8]	ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς δέον,	ὅπου	μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν
[3, 19]	τινα τῶν ἐν τῇ περιπάτῳ	ὅπου	ποτὲ εἴη ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε
[3, 1]	πέτραν· καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει,	ὁρᾶται	δὲ τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ
[3, 32]	ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ	ὀργάνου,	ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος.
[3, 42]	τῷ θεῷ μαινάδες. ὃ δὲ	ὀργίζεται,	καὶ αἳ μὲν περὶ τοὺς
[3, 1]	τε Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης.	ὄρη	δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ
[3, 27]	ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς	ὁρμῆς,	διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ
[3, 9]	πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς Ἄρεος	ὁρμῆς	καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως
[3, 1]	αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ	ὄρνιθες	ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα
[3, 42]	ἄγος. ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο	ὄρνιθες,	καὶ ἣ μὲν ἤμειψε τὸ
[3, 42]	ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν	ὀρόφων	ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες.
[3, 19]	βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν Πλάτωνα.	ὁρῶν	δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων
[3, 19]	ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν	ὁρῶν	ὁ Πλάτων οὐ προσίετο τὸν
[3, 28]	ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι.	~Ὁρῶν	ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον
[3, 18]	Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν.	ὃς	γὰρ ἂν γεύσηται τούτων, τῶν
[3, 35]	τις διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός,	ὃς	λέγει πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ
[3, 18]	εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´	ὃς)	ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι
[3, 1]	ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον	ὅσα	βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν τῶν
[3, 34]	ὀψωνεῖν μήτε ἃ βούλεται μήτε	ὅσα	βούλεται· προσέταττον γὰρ διά τε
[3, 17]	γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι	ὅσα	θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν φαίην
[3, 1]	τοῖς βαδίζουσι καὶ τοῖς πλέουσιν	ὀσμαὶ	συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως ἄρα ἡ
[3, 23]	τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν,	ὅσον	ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ
[3, 9]	τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος,	ὅσον	αὐτῷ καὶ ἡ ψυχὴ χωρεῖ
[3, 9]	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον,	ὅσον	ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ
[3, 18]	καὶ χρόνον ζῆν αὐτοὺς οὐχ	ὅσον	ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν.
[3, 1]	τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ τῆς	Ὄσσης.	ὄρη δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα
[3, 10]	τοι Λακωνικὸς καὶ οὗτος νόμος,	ὅταν	ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ
[3, 10]	τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι,	ὅταν	αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί τοι
[3, 37]	συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον,	ὅταν	ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ
[3, 14]	τούτοις ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος,	ὅταν	λέγῃ μεθύσους τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ
[3, 36]	τὸ χωρίον ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης	ὅτε	ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει τῆς
[3, 22]	τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ ἐκείνου.	~Ὅτε	ἑάλω τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ
[3, 17]	Κατάνῃ καὶ τὰ ἐν Ῥηγίῳ,	ὅτε	ἐκ Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ
[3, 1]	αὐτόματα ἐς κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης,	ὅτε	ἐλάμβανε γένεσιν ὁ χῶρος. κιττὸς
[3, 29]	ἐπὶ τῇ τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ,	ὅτε	καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα
[3, 17]	ἀγαθὸς ἦν καὶ ἀμείνων στρατηγός,	ὅτε	Κύρῳ συνανέβη· καὶ Κῦρος μὲν
[3, 10]	οὖν προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ.	ὅτε	τις τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν
[3, 1]	καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός,	ὅτε	τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν
[3, 39]	καὶ ἵππους ἔζευξε πρῶτος Ἐριχθόνιος.	~Ὅτι	βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους,
[3, 20]	εἶναι; ὁ δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο	ὅτι	ἐκ μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ
[3, 38]	τῆς γνώμης διὰ τὸν χρόνον.	~Ὅτι	ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον
[3, 42]	Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ	ὅτι	ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ
[3, 23]	ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας, λέγων	ὅτι	ἔσται πρωί. καὶ ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο
[3, 15]	γε προσειλήφασι κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα,	ὅτι	ἐφεῖται τοῖς ἐν τῷ συνδείπνῳ
[3, 8]	τοῦ γένους ἀξίαν οὔτε μὴν	ὅτι	ἦν πλούσιος· πολλάκις γὰρ καὶ
[3, 14]	καὶ ἐκ τούτων ἔξεστι νοεῖν	ὅτι	καὶ πρὸς ὅπλα καὶ πρὸς
[3, 42]	ὑπὸ τῆς νόσου. ἀκούω δὲ	ὅτι	καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ
[3, 34]	ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν.	~Ὅτι	Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις νόμος ἦν
[3, 16]	δὲ πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ	ὅτι	λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν.
[3, 6]	οὖν καὶ χρημάτων καὶ πατρίδος.	ὅτι	μὲν οὖν τῆς οὐσίας ἀπέστη
[3, 3]	λόγῳ καὶ ἐκεῖνον τὸν λέγοντα	ὅτι	νικῶν μέντοι τέθνηκε, πάλιν ὁ
[3, 40]	τέρμινθον δὲ καὶ κάρδαμον Πέρσαι.	~Ὅτι	οἱ συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι ἦσαν
[3, 36]	τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο	ὅτι	οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν
[3, 37]	πίνουσι κώνειον, ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν	ὅτι	πρὸς τὰ ἔργα τὰ τῇ
[3, 22]	τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες	ὅτι	πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων
[3, 29]	Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ	ὅτι	τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς
[3, 7]	τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος	ὅτι	τῆς ἐκ τῶν πολλῶν κακοφημίας
[3, 41]	καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων δάση.	~Ὅτι	τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον
[3, 8]	παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες	ὅτι	τῶν πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται καλῶς
[3, 13]	ἔτι θερμότερον τοῦ βίου αὐτοῦ.	~Ὅτι	φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν Ταπύρων
[3, 10]	καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν,	ὅτι	χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα· δῆλον
[3, 36]	ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι	οὐ	βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς
[3, 6]	τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη	οὐ	δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει
[3, 15]	διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι.	οὐ	διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν
[3, 9]	ἐκ θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ	οὐ	μὰ Δία τοῦτο τὸ κοινὸν
[3, 42]	καὶ πάθος εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος,	οὐ	μεῖον τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν
[3, 14]	τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ	οὐ	μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν
[3, 13]	πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ	οὐ	μόνον ἐς πόμα καταχρῶνται αὐτῷ,
[3, 19]	ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν	οὐ	νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης
[3, 6]	ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ	οὐ	πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο.
[3, 19]	δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων	οὐ	πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ
[3, 19]	ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων	οὐ	προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ
[3, 47]	Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος	οὐ	τὰς Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ
[3, 17]	Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα	οὐ	τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς
[3, 17]	εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας	οὐ	τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς
[3, 44]	δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον ἀμύνων·	οὔ	ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις δὲ
[3, 43]	ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει.	οὔ	σε θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα κατέκτας
[3, 44]	θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ ἐβοήθεις.	οὔ	σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ·
[3, 19]	καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα	οὗ	κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ
[3, 1]	διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον,	οὗ	τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα
[3, 43]	τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν,	οὐδ´	εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´
[3, 28]	διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´	οὐδαμοῦ	γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις οὖν‘
[3, 12]	ἐραστὰς οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ	οὐδὲ	ἀλαζόνες, ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ
[3, 14]	αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ	οὐδὲ	ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ τούτων
[3, 43]	τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ	οὐδὲ	ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ
[3, 15]	διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν	οὐδὲ	Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε προσειλήφασι
[3, 47]	ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν,	οὐδὲ	μὴν αἱ τῶν προγόνων ἀρεταί.
[3, 5]	οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ χρωτός,	οὐδὲ	μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς
[3, 47]	ἡ φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´	οὐδὲ	ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ
[3, 43]	ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ χρονιστὸν	οὐδὲ	παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι
[3, 47]	καλοῦσα αὐτὸν Χρηστὸν οὐδὲν ὠφέλησεν,	οὐδὲ	τὰ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη,
[3, 42]	καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς δὲ	οὐδὲ	ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν
[3, 19]	τῷ βίῳ αὐτοῦ ὁ Πλάτων	οὐδὲ	τῇ κατασκευῇ τῇ περὶ τὸ
[3, 17]	τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´	οὐδὲ	τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων.
[3, 47]	ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν,	οὐδὲν	ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ
[3, 18]	βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν	οὐδὲν	αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν
[3, 18]	εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας,	οὐδὲν	δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν
[3, 5]	ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν,	οὐδὲν	δὲ τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ
[3, 43]	τῷ τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν	οὐδὲν	ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ
[3, 32]	κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ	οὐδὲν	ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν
[3, 29]	ὅμως ἐπὶ τούτοις μέγα ἐφρόνει	οὐδὲν	ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ
[3, 1]	αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ	οὐδὲν	ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ
[3, 28]	οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ	οὐδὲν	μέρος τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης
[3, 4]	τὴν αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν.	οὐδὲν	οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ
[3, 19]	ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας	οὐδὲν	οὔτε εἰπὼν πρὸς τὸν Πλάτωνα
[3, 47]	καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον	οὐδὲν	ὤνησεν ἡ ἐν Πλαταιαῖς νίκη·
[3, 47]	τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ	οὐδὲν	ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς ναυμαχίας
[3, 47]	εὐφημία ἡ καλοῦσα αὐτὸν Χρηστὸν	οὐδὲν	ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ πέντε καὶ
[3, 10]	δέ τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν	οὐδενὸς	ἐρῶντα τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ
[3, 10]	τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς ὢν	οὐδενὸς	ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον
[3, 12]	ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´	οὐδετέροις	ἐλυσιτέλησε τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ
[3, 43]	χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου	οὐδοῦ	ἐρύκει. οὔ σε θεμιστεύσω· Μουσῶν
[3, 43]	Ἥρης πρὸς βωμοῖσι, θεῶν τίσιν	οὐκ	ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι
[3, 9]	μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου	οὐκ	ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ ἀνέραστος
[3, 1]	καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος οὗτος,	οὐκ	ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως
[3, 26]	τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ	οὐκ	ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ τοὺς
[3, 44]	ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι παρὼν πέλας	οὐκ	ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω· περικαλλέος
[3, 43]	πήματι βαίνει. ἡ δὲ δίκη	οὐκ	ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία τὰ
[3, 42]	τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο	οὐκ	ἐγένοντο τῷ θεῷ μαινάδες. ὃ
[3, 18]	αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ οἰκήτορες	οὐκ	ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ
[3, 26]	ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς δ´	οὐκ	ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν πόλιν Κροῖσος.
[3, 9]	καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί τις	οὐκ	ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ
[3, 45]	πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ δὲ	οὐκ	ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος
[3, 20]	τοῖς Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ	οὐκ	ἔστι βρῶμα. τὸν δὲ βοῦν
[3, 17]	δὲ τῇ μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ	οὐκ	ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ καὶ μοναρχικὴν
[3, 19]	τὴν πρώτην ἐκ τούτων γενέσθαι.	οὐκ	ἠρέσκετο τῷ βίῳ αὐτοῦ ὁ
[3, 27]	λόγον· εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν,	οὐκ	οἶδα· ὃ δ´ οὖν πέπυσμαι,
[3, 12]	λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν	οὐκ	οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν
[3, 12]	γίνεσθαι, ἐξ ὧν τὰ ἐνύπνια.	~Οὔκ	εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς ἐραστὰς
[3, 23]	αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ	οὐκέτι	καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός φασι
[3, 9]	τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ.	οὔκουν	τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ Ἔρωτος
[3, 22]	τῶν οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ	οὖν	Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας
[3, 23]	τις εἴη δύσερις. καλὸς δ´	οὖν	Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης,
[3, 23]	πολέμιοι ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν	οὖν	Ἀλεξάνδρου τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ
[3, 17]	αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις	οὖν	ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ
[3, 19]	τὰ τῆς μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος	οὖν	αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης,
[3, 45]	φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον	οὖν	δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος ἔχει
[3, 3]	κεφαλῇ τὸν στέφανον. ταῦτα μὲν	οὖν	δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν.
[3, 47]	πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ	οὖν	διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους
[3, 28]	οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις	οὖν‘	εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν
[3, 44]	θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ	οὖν	εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ
[3, 2]	οἱ τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ	οὖν	εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ
[3, 1]	ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον	οὖν	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τῆς
[3, 1]	καὶ τιμῇ οὐδὲν ἧττον ἤπερ	οὖν	ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων
[3, 4]	μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ	οὖν	ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ
[3, 22]	ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες	οὖν	ἐπὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ
[3, 45]	ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς	οὖν	ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος. ὃ
[3, 4]	αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν	οὖν	ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων,
[3, 17]	καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ	οὖν	ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον
[3, 18]	τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν	οὖν	Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν
[3, 44]	κατὰ τοῦ φίλου. τῷ ἀποδράντι	οὖν	ἡ Πυθία ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ
[3, 23]	εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν	οὖν	θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας
[3, 18]	καὶ ἀθάνατος ἦν. πολλὰ μὲν	οὖν	καὶ ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ
[3, 20]	μὲν καὶ ἄλλα ἀπέπεμψαν ἀτὰρ	οὖν	καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ
[3, 22]	ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες	οὖν	καὶ ἐπὶ τούτῳ οὐχ ἥκιστα,
[3, 24]	τῶν τε ἄλλων σπουδαίων, καὶ	οὖν	καὶ ὅπλα καλὰ ἔχειν. νικῶντι
[3, 1]	~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον ~Φέρε	οὖν	καὶ τὰ καλούμενα Τέμπη τὰ
[3, 19]	λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ καὶ	οὖν	καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων.
[3, 1]	αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ	οὖν	καὶ τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο.
[3, 17]	ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο	οὖν	καὶ φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ τοῦτο
[3, 6]	ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ	οὖν	καὶ χρημάτων καὶ πατρίδος. ὅτι
[3, 24]	ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται	οὖν	ὁ τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν
[3, 19]	ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ	οὖν	ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ προσίετο
[3, 27]	ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ δ´	οὖν	πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων ὁ
[3, 1]	συνουσίας ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν. ἅτε	οὖν	πολλῶν ὄντων τῶν θυόντων καὶ
[3, 10]	εἰπεῖν καλὰ ἔχω, ἃ δ´	οὖν	προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε
[3, 6]	χρημάτων καὶ πατρίδος. ὅτι μὲν	οὖν	τῆς οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις,
[3, 1]	τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν	οὖν	τῶν ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ
[3, 32]	~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν	οὔπω	πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ
[3, 42]	ἄλλας χώρας τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι	οὖσαι	ὑπὸ τῆς νόσου. ἀκούω δὲ
[3, 17]	καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν δημοκρατίαν	οὖσαν·	καὶ διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν
[3, 6]	πατρίδος. ὅτι μὲν οὖν τῆς	οὐσίας	ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο μὲν
[3, 26]	παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ τῆς	οὐσίας	τὸ πλεῖστον τῇ πόλει παρακαταθέμενος
[3, 2]	τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο παῖδας	οὕσπερ	οὖν εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας.
[3, 19]	πρὸς τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης	οὔτε	ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους τῷ
[3, 19]	διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν	οὔτε	εἰπὼν πρὸς τὸν Πλάτωνα ὁ
[3, 47]	ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο	οὔτε	ἐκ τῆς ναυμαχίας τῆς περὶ
[3, 47]	τῆς ναυμαχίας τῆς περὶ Σαλαμῖνα	οὔτε	ἐκ τῆς πρεσβείας τῆς ἐς
[3, 17]	δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα	οὔτε	ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα
[3, 8]	ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο	οὔτε	κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ τὴν
[3, 8]	στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε κατὰ σπουδὰς	οὔτε	κατὰ τὴν τοῦ γένους ἀξίαν
[3, 8]	κατὰ τὴν τοῦ γένους ἀξίαν	οὔτε	μὴν ὅτι ἦν πλούσιος· πολλάκις
[3, 18]	ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ	οὔτε	ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ φωτός,
[3, 18]	κατειλῆφθαι δὲ οὔτε ὑπὸ σκότους	οὔτε	ὑπὸ φωτός, ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι
[3, 15]	δὲ καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ	οὗτοι	ἀκρατέστερον τῷ οἴνῳ προσιόντες. τό
[3, 23]	νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ	οὗτοι	Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ
[3, 1]	Δωριέων καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων.	οὗτοι	δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς σὺν
[3, 35]	~Λόγος δέ τις διαρρεῖ καὶ	οὗτος	Ἀττικός, ὃς λέγει πρότερον ἐν
[3, 17]	τὴν ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα,	οὗτος	ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ ὁ
[3, 18]	νύμφης δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς	οὗτος,	θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν,
[3, 46]	ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος	οὗτος	καὶ πάντη Ἑλληνικός. ὃ μὴ
[3, 10]	ὦσιν· ἐπεί τοι Λακωνικὸς καὶ	οὗτος	νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ
[3, 1]	ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος	οὗτος,	οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ
[3, 32]	κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα	οὗτος	τὸ τοῦ Λίνου πάθος. τὸν
[3, 18]	γελῶντες εὖ μάλα καὶ ἡδόμενοι.	οὕτω	δὲ ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς
[3, 18]	ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς τινας	οὕτω	καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς
[3, 18]	βίον τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ	οὕτω	τελευτᾶν. τὰ δὲ ἕτερα τὰ
[3, 21]	εἶπεν αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ ὁδός;	οὕτως	ἄρα εὐγενές τι καὶ μεγαλόφρον
[3, 1]	τοῖς πλέουσιν ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται·	οὕτως	ἄρα ἡ τιμὴ ἡ διαρκὴς
[3, 8]	ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ ἐξεπόνησεν,	οὕτως	ἄρα κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ
[3, 26]	πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα	οὕτως	ἔχειν ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ
[3, 34]	πολίτας καὶ διὰ τῆς τραπέζης	οὐχ	ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις διαρρεῖ
[3, 22]	ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ ἐπὶ τούτῳ	οὐχ	ἥκιστα, πάντων αὐτῷ τῶν οἰκείων
[3, 21]	ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ	οὐχ	ἱκανὴ ὁδός; οὕτως ἄρα εὐγενές
[3, 18]	μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν αὐτοὺς	οὐχ	ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον
[3, 9]	ὑφ´ ἑνὶ τεταγμένος θεῷ, ἀλλ´	οὐχ	ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ τῶν
[3, 43]	δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος	οὐχὶ	χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ
[3, 26]	κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ ἐν	ὀφθαλμοῖς	ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ
[3, 1]	τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν	ὀφθαλμῶν	πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς
[3, 14]	τοῦτο τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν αὐτοὺς	ὀψὲ	καὶ βραδέως τὴν τάξιν μὴ
[3, 34]	νόμος ἦν μὴ ἐξεῖναί τινι	ὀψωνεῖν	μήτε ἃ βούλεται μήτε ὅσα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/03/2007