Livre, Chap.
[3, 38]	ἀνέδωκε. δίκας τε δοῦναι καὶ	λαβεῖν	εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα
[3, 22]	καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν	λαβεῖν·	ὃ δὲ τὸν πατέρα πάνυ
[3, 45]	διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς	λαβῆς	διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος,
[3, 1]	τῆς δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ	λαβόντα	κλάδον ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα
[3, 43]	τῶν Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα	λαβόντων	ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς
[3, 43]	ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ	λαΐνου	οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ σε θεμιστεύσω·
[3, 10]	τοῖς δύο. ~Περὶ τῶν ἐν	Λακεδαίμονι	ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[3, 12]	πρὸς τοὺς ἐραστὰς οἱ ἐν	Λακεδαίμονι	καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ τοὐναντίον
[3, 47]	πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν	Λακεδαιμόνιον	οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν Πλαταιαῖς
[3, 25]	τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ	Λακεδαιμόνιος	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τριακόσιοι
[3, 17]	Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ	Λακεδαιμονίους,	Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος
[3, 42]	ἀκούω δὲ ὅτι καὶ ταῖς	Λακεδαιμονίων	γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις οἶστρος βακχικὸς
[3, 12]	δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς·	Λακεδαιμονίων	δέ ἐστιν αὕτη ἡ φωνή,
[3, 10]	αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί τοι	Λακωνικὸς	καὶ οὗτος νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ
[3, 34]	παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι	Λάκωσι	καὶ Ῥωμαίοις νόμος ἦν μὴ
[3, 19]	τὸ πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος στωμυλία	λαλοῦντος	κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν τρόπον
[3, 46]	ὃ μὴ κατέθου φησί, μὴ	λάμβανε.	~Τιμόθεον τὰ μὲν πρῶτα ἐπῄνουν
[3, 18]	εἴ του ἤρα καὶ αὐτοῦ	λαμβάνει	λήθην, καὶ γίνεται κατὰ βραχὺ
[3, 18]	διάγειν καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ	λαμβάνειν	τοὺς καρποὺς ἐκ τῆς γῆς
[3, 1]	γὰρ πολὺς καὶ εὖ μάλα	λάσιος	ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ δίκην
[3, 42]	ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν	λατρείαν	τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ
[3, 9]	τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν	λατρείαν	ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν Κρητῶν
[3, 14]	ἅτε τῆς προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης.	λέγει	δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων.
[3, 35]	διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς	λέγει	πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι
[3, 17]	ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν ἀπράκτους	λέγει	τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη γε
[3, 1]	ὑδάτων ψυχρῶν καὶ πιεῖν ἡδίστων.	λέγεται	δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ
[3, 24]	τὰ ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν.	λέγεται	οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου τὴν
[3, 19]	τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις δέ.	~Λέγεται	τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα
[3, 14]	ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος, ὅταν	λέγῃ	μεθύσους τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ τὸ
[3, 17]	τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ	λεγόμενον	δὴ τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν
[3, 33]	ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν	λεγομένων	ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ τάδε
[3, 3]	πρότερον λόγῳ καὶ ἐκεῖνον τὸν	λέγοντα	ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε, πάλιν
[3, 23]	λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς	λέγοντας,	ὧν καὶ Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς
[3, 12]	αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν	λέγουσα.	Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ
[3, 40]	σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον ψόγον	λέγουσι	μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´
[3, 38]	χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι	λέγουσι	πρῶτον τὴν ἐλαίαν καὶ τὴν
[3, 42]	δὲ ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης	λέγουσι	τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας
[3, 47]	τῆς πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην·	λέγω	δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν
[3, 36]	δ´ ἐπὶ σύκῳ, τοὺς συκοφάντας	λέγων.	καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον διὰ
[3, 23]	ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας,	λέγων	ὅτι ἔσται πρωί. καὶ ἑβδόμῃ
[3, 18]	εἴ τῳ πιστὸς ὁ Χῖος	λέγων,	πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι
[3, 3]	ἧκέ τις ἐκ Μαντινείας ἄγγελος,	λέγων	τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον
[3, 1]	πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς	λείοις	καὶ καθημένοις ἄλση τέ ἐστι
[3, 11]	δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο	λειτουργίας	καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ περὶ
[3, 42]	τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας	Λευκίππην	καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον
[3, 42]	ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς	Λευκίππης	παῖδα ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ
[3, 25]	ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν καλῶν. ~Ὁ	Λεωνίδης	ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ σὺν
[3, 14]	Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι καὶ	Λεωνίδης	ὁ στρατηγὸς αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ
[3, 1]	ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ περίοικος	λεὼς	συνίασιν ἄλλοι ἄλλοις, καὶ θύουσι
[3, 18]	του ἤρα καὶ αὐτοῦ λαμβάνει	λήθην,	καὶ γίνεται κατὰ βραχὺ νεώτερος
[3, 44]	ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς	λῃστάς,	ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη
[3, 44]	ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν	λῃστοῦ	ἥμαρτεν, ὦσε δὲ τὸ ξίφος
[3, 1]	τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ	Λητοῦς	παῖδα. ἔστι δὲ καὶ βωμὸς
[3, 18]	καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν	Λιβύην	νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ
[3, 18]	πολλὰ ἐν τοῖς πολέμοις ἢ	λίθοις	ἢ ξύλοις παιόμενοι· ἄτρωτοι γάρ
[3, 45]	δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα	λίμνην	τὴν καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ
[3, 32]	πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ	Λῖνος	ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν·
[3, 32]	ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ	Λῖνος.	ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς
[3, 32]	ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ τοῦ	Λίνου	καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος
[3, 32]	δὲ ἄρα οὗτος τὸ τοῦ	Λίνου	πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ
[3, 27]	Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν	λόγον·	εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ
[3, 35]	διὰ τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα.	~Λόγος	δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος
[3, 45]	Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος	λόγος	δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς
[3, 1]	διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ	λόγος,	ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν
[3, 45]	ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ	λόγος	ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς
[3, 14]	οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις	λόγος	ἔχει, τῶν οἰκιῶν τῶν ἰδίων
[3, 45]	διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ	λόγος.	ὃ μὲν γάρ φησι τὸ
[3, 30]	ἐν συμποσίῳ εἴ τις ἀφροδίσιος	λόγος	παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ
[3, 19]	δὲ μάλα συχνοὶ καὶ ἄξιοι	λόγου	καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν
[3, 23]	τί γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ	λόγου	περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα
[3, 1]	Τέμπη τὰ Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ	λόγῳ	καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ καὶ
[3, 3]	ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ πρότερον	λόγῳ	καὶ ἐκεῖνον τὸν λέγοντα ὅτι
[3, 16]	Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ διδάσκων	λόγῳ	ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν Ἀθηναίων
[3, 19]	οὖν καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν	λόγων.	ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ τῷ
[3, 19]	Ἀμύκλαν καὶ ἄλλους, τῇ τε	λοιπῇ	δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ καὶ οὖν
[3, 1]	ἐς τοῦτον δὲ καὶ οἱ	λοιποὶ	ποταμοὶ συρρέουσι, καὶ ἀνακοινοῦνται τὸ
[3, 18]	πάντα τὸν ἑαυτοῦ βίον τὸν	λοιπὸν	θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν. τὰ
[3, 23]	ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ	λοιποῦ	χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας,
[3, 44]	δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ	λοιπῷ	τῶν κακούργων, τῶν ἄλλων προαναλωθέντων,
[3, 17]	κοινὰ Ζάλευκος μὲν τὰ ἐν	Λοκροῖς,	Χαρώνδας δὲ τὰ ἐν Κατάνῃ
[3, 1]	τῆς Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ	Λοκρῶν	τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ
[3, 1]	τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς	λουσαμένοις	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν
[3, 26]	μὴ ποιῆσαι τὴν πατρίδα ὑποχείριον	Λυδοῖς.	~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν λόγον·
[3, 26]	υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ	Λυδοῦ,	διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς
[3, 26]	δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ	Λυδοῦ.	προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν
[3, 18]	μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ	Λύπης·	καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι
[3, 18]	τὰ μὲν παρὰ τὸν τῆς	Λύπης	ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν.
[3, 16]	μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ	λυπῶν	τὰ μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει
[3, 20]	ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ	Λύσανδρος	ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς
[3, 20]	τὸ σύνηθες χωρίον τῷ Πλάτωνι.	~Λυσάνδρῳ	τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς Ἰωνίαν ἀφικομένῳ
[3, 17]	τὸν Φώκου καὶ Ἀριστείδην τὸν	Λυσιμάχου	καὶ Ἐφιάλτην τὸν Σοφωνίδου καὶ
[3, 17]	ὄντι φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ	Λῦσις	δὲ ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου
[3, 16]	πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι	λυσιτελέστερόν	ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο
[3, 37]	τὰ ἔργα τὰ τῇ πατρίδι	λυσιτελοῦντα	ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη τι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/03/2007