Livre, Chap.
[3, 28]	φρονοῦντα ἐπὶ τῇ περιουσίᾳ καὶ	ἔ	τι πλέον ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς,
[3, 22]	Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ ἐκείνου. ~Ὅτε	ἑάλω	τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ
[3, 1]	ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ λόγος,	ἐὰν	ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον
[3, 32]	κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘ ἔφη	ἐὰν	ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ
[3, 18]	ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν.	ἐάν	τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει
[3, 25]	τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν	ἑαυτοῖς	ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν
[3, 37]	καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον, ὅταν	ἑαυτοῖς	συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ ἔργα
[3, 19]	ἐκ τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ καθ´	ἑαυτὸν	ἀπιόντα ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό
[3, 23]	κακῶς τοσαύτας τοῦ μηνὸς ἡμέρας	ἑαυτὸν	ζημιοῖ διὰ τὸν οἶνον, ἢ
[3, 36]	πάθος αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´	ἑαυτὸν	κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ
[3, 24]	ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος	ἑαυτὸν	τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ
[3, 18]	δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν	ἑαυτοῦ	βίον τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ
[3, 29]	ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ	ἑαυτοῦ	ὅτι τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας
[3, 17]	ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν	ἑαυτοῦ	πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον δὴ
[3, 19]	χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν	ἑαυτοῦ	περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων τε
[3, 19]	ἀναχωρήσας ἐν τῷ κήπῳ τῷ	ἑαυτοῦ	φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας
[3, 37]	γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες	ἑαυτοὺς	ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν θυσίαν,
[3, 19]	καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς σὺν	ἑαυτῷ·	ἦσαν δὲ μάλα συχνοὶ καὶ
[3, 10]	δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον ἂν	ἑαυτῷ	κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´ ἂν
[3, 18]	καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι τὸν	ἑαυτῶν	βίον γελῶντες εὖ μάλα καὶ
[3, 19]	Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου, ἔνδον	ἐβάδιζε	σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ
[3, 23]	λέγων ὅτι ἔσται πρωί. καὶ	ἑβδόμῃ	εἱστιᾶτο παρὰ Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε
[3, 47]	ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ πέντε καὶ	ἑβδομήκοντα	ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν
[3, 44]	φίλῳ θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ	ἐβοήθεις.	οὔ σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι
[3, 43]	βαίνει. ἡ δὲ δίκη οὐκ	ἐβράδυνε·	Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία τὰ ὅπλα
[3, 43]	οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς	ἔγγονοι	εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ
[3, 19]	ὁ δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη	ἐγεγόνει,	καὶ ὁμοῦ τι διὰ τὴν
[3, 17]	ἐκ Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ	ἐγένετο	ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις,
[3, 43]	ὅπλα θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´ ἐκείνων	ἐγένοντο,	καὶ ἡ πόλις αὐτῶν ἠφανίσθη.
[3, 42]	τὸ ἄγος. ἐκ δὴ τούτων	ἐγένοντο	ὄρνιθες, καὶ ἣ μὲν ἤμειψε
[3, 42]	γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ	ἐγένοντο	τῷ θεῷ μαινάδες. ὃ δὲ
[3, 12]	ἀλλ´ οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε τῇ Σπάρτῃ	ἐγκαταμεῖναι·	ἢ γὰρ τῆς πατρίδος ἀπηλλάγησαν
[3, 17]	βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν.	ἐγὼ	δὲ πολιτείαν φαίην ἂν καὶ
[3, 17]	γε αὐτοῦ καὶ ἀνόητα ταῦτα·	ἐγὼ	μὲν γὰρ τὴν σὺν αὐτοῖς
[3, 16]	πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος;	ἐγὼ	μὲν ἐρῶ τὸν τῶν ἀμφοτέρων
[3, 33]	τῶν λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ μὴ	ἐγὼ	τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ
[3, 24]	δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ	ἔγωγε	ἂν φαίην εἶναι ἀνδρὸς τὰ
[3, 26]	τοῖς βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο.	ἔδειξε	ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα δήπου.
[3, 23]	τοῦ πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ	ἐδείπνησε	τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ
[3, 20]	κατὰ τὰ πάτρια σκευασθῆναι, καὶ	ἐδείπνησεν	ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου
[3, 32]	τῷ ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι.	ἔδεισε	δὲ ἄρα οὗτος τὸ τοῦ
[3, 17]	δι´ ὧν αὐτῷ συνεβούλευε καὶ	ἐδίδασκε,	διὰ τούτων τὴν τυραννίδα τὴν
[3, 42]	ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ	ἐδίωκον	αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος. ἐκ
[3, 43]	κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα	ἐδόκει	ἐν τῷ τῆς Ἥρας νεῷ
[3, 26]	ἀπαραίτητος, τά γε μὴν ἄλλα	ἐδόκει	φιλόπατρις εἶναι καὶ σώφρων, καὶ
[3, 47]	πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ	ἔδοξεν	ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα
[3, 47]	τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ	ἔδοξεν	Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι
[3, 47]	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ	ἔδοξεν,	ἡ φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´
[3, 23]	καὶ τῇ ἑπομένῃ τὰ εἰθισμένα	ἔδρα	τὰ ἐκ τοῦ πότου. παρὰ
[3, 42]	ἐπὶ μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου	ἔδραμόν	φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ
[3, 38]	ἀπεδύσαντο καὶ ἠλείψαντο. καὶ ἵππους	ἔζευξε	πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες,
[3, 10]	τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον	ἐζημίωσαν,	ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα·
[3, 23]	καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας	ἔζησεν,	ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν
[3, 8]	πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ τούτων	ἐθαυμάζοντο	ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν
[3, 26]	πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν	ἔθετο.	ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα
[3, 13]	τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον	ἔθνος	τὸ τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε
[3, 18]	καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους, καὶ παμπόλλων	ἐθνῶν	μία πόλις κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ
[3, 27]	~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν λόγον·	εἰ	δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα·
[3, 43]	οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´	εἰ	Διὸς ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν
[3, 33]	κηλούμενος ἐκ τῶν λεγομένων ἐπέλεγεν	εἰ	μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ
[3, 9]	Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν τις	εἰ	μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´
[3, 17]	φαίην ἂν καὶ τὸ Περσαίου,	εἴ	γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ τὸ
[3, 17]	τοῦ χρόνου Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον,	εἴ	γε ἐς τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο
[3, 30]	πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς	εἴ	ποτε καὶ κύνας εἶδε συμπλεκομένους,
[3, 30]	συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν συμποσίῳ	εἴ	τις ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη, ἀναστὰς
[3, 23]	Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα,	εἴ	τις εἴη δύσερις. καλὸς δ´
[3, 17]	Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν.	εἴ	τις οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς
[3, 18]	πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ	εἴ	του ἤρα καὶ αὐτοῦ λαμβάνει
[3, 18]	ἐπὶ τούτοις ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα	εἴ	τῳ πιστὸς ὁ Χῖος λέγων,
[3, 5]	ἐκ τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν,	εἶδε	μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας
[3, 30]	παγκρατιαστὴς εἴ ποτε καὶ κύνας	εἶδε	συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν συμποσίῳ
[3, 42]	καὶ ἣ μὲν ἤμειψε τὸ	εἶδος	ἐς κορώνην, ἣ δὲ ἐς
[3, 43]	παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι	εἶεν·	ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ ἐν
[3, 23]	ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ τις	εἴη	δύσερις. καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος
[3, 19]	ἐν τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ	εἴη	ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν
[3, 23]	ἔπινε, καὶ τῇ ἑπομένῃ τὰ	εἰθισμένα	ἔδρα τὰ ἐκ τοῦ πότου.
[3, 23]	Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε τετράδι μετὰ	εἰκάδα·	ἀπεῖχε δὲ τῶν βασιλείων ὁ
[3, 27]	διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ	εἰκὸς	ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι.
[3, 19]	ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς τὸ	εἰκὸς	τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ
[3, 1]	θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς,	εἰκότως	καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ τοῖς
[3, 9]	ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες	εἰκότως	κατὰ τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι
[3, 43]	κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι τέκεσσιν	εἱλεῖται,	καὶ πῆμα δόμοις ἐπὶ πήματι
[3, 25]	τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον	εἵλοντο	ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς
[3, 8]	τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν	εἵλοντο	οὔτε κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ
[3, 8]	τῶν παρόντων, ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν	εἵλοντο	στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν πολεμικῶν
[3, 20]	ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς	Εἵλωσι	δότε· ἐλευθέρου γὰρ οὐκ ἔστι
[3, 24]	φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν φαίην	εἶναι	ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος
[3, 18]	Ἀσίαν καὶ τὴν Λιβύην νήσους	εἶναι,	ἃς περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν,
[3, 29]	ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει·	εἶναι	γὰρ πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος
[3, 18]	λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς	εἶναι	δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν τούτοις
[3, 18]	καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον	εἶναι.	καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´ ὃς)
[3, 1]	ταῦτα καὶ τοῖς λουσαμένοις ἀγαθὸν	εἶναι	καὶ ἐς ὑγίειαν αὐτοῖς συμβάλλεσθαι.
[3, 18]	ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ πολλὰς μὲν	εἶναι	καὶ μεγάλας πόλεις καὶ βίων
[3, 18]	δὲ τῆς χώρας αὐτῶν τόπον	εἶναι	καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον, ἐοικέναι δὲ
[3, 26]	γε μὴν ἄλλα ἐδόκει φιλόπατρις	εἶναι	καὶ σώφρων, καὶ τοῦ μὴ
[3, 18]	κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ	εἶναι	μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω τούτου
[3, 20]	τί βούλεται τὸ πέμμα ἐκεῖνο	εἶναι;	ὁ δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι
[3, 10]	ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες	εἶναι.	~Οἱ περιπατητικοί φασι μεθ´ ἡμέραν
[3, 18]	καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον	εἶναι	παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν τοῦ
[3, 18]	παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ	εἶναι	πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν
[3, 24]	γὰρ ἀνδρὶ τῷ γενναίῳ ταῦτα	εἶναι	τὰ ἐντάφια τὰ ὡς ἀληθῶς
[3, 26]	οἱονεὶ τὴν πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας	εἶναι	τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων
[3, 18]	πυθομένους τῶν παρ´ ἡμῖν τούτους	εἶναι	τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς φαύλως
[3, 35]	ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν	εἶναι·	ὕβρει γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο
[3, 7]	τρόπου διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘	εἶπε	Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα
[3, 28]	γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις οὖν‘	εἶπε	μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν μέρος
[3, 20]	δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘	εἶπε	τοῖς Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ
[3, 17]	ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς	εἰπεῖν	αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ
[3, 10]	ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	εἰπεῖν	καλὰ ἔχω, ἃ δ´ οὖν
[3, 21]	πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘	εἶπεν	αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως
[3, 2]	Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς	εἶπεν	ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι
[3, 28]	τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ	εἰπόντος	ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ
[3, 19]	δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε	εἰπὼν	πρὸς τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης
[3, 42]	δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος	εἰργάσαντο	ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον τοῦ
[3, 42]	αὐτὰς ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς	εἰργάσατο,	ἐπὶ μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου
[3, 8]	μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν	εἰργάσατο	τὰ ἐν τῷ δράματι μέλη
[3, 18]	τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς ἐν	εἰρήνῃ	τε διάγειν καὶ πλούτῳ βαθεῖ,
[3, 1]	Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα	εἰρήσθω.	~Ἀναξαγόρᾳ τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι
[3, 44]	συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν	εἷς	ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ
[3, 18]	ἐθνῶν μία πόλις κρατεῖ αὕτη.	εἰσὶ	δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους
[3, 18]	καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ ἀναμφιλόγως	εἰσὶ	δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς
[3, 12]	ἐξ ὧν τὰ ἐνύπνια. ~Οὔκ	εἰσι	θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς ἐραστὰς οἱ
[3, 18]	τῆς Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί τέ	εἰσι	καὶ αὐτοὶ καὶ γίνονται μεθ´
[3, 15]	διαβεβόηται ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς	εἰσὶ	πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ
[3, 18]	ἢ ξύλοις παιόμενοι· ἄτρωτοι γάρ	εἰσι	σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ
[3, 1]	δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί	εἰσιν	αἱ προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι.
[3, 28]	οἵπερ οὐδὲν μέρος τῆς γῆς	εἰσιν;	~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν
[3, 28]	δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι	εἰσίν‘	ἐπὶ τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα
[3, 37]	τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί	εἰσιν,	ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς καὶ
[3, 12]	αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν	εἰσπνεῖν	αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη
[3, 23]	ὅτι ἔσται πρωί. καὶ ἑβδόμῃ	εἱστιᾶτο	παρὰ Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε πάλιν,
[3, 18]	ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς γίνεται,	εἶτα	βρέφος, καὶ ἐπὶ τούτοις ἐξαναλώθη.
[3, 23]	φασι πέμπτῃ ἔπινε παρὰ Μηδίῳ,	εἶτα	ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ πότου,
[3, 42]	τῆς μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες,	εἶτα	ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς
[3, 18]	ἀπορρίψας ἐπὶ τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει,	εἶτα	ἐπὶ τὴν τῶν μειρακίων ἡλικίαν
[3, 18]	τὴν τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ,	εἶτα	παῖς γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ
[3, 21]	διδασκαλείου παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς.	εἶτα	προσιόντος Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς ἔφη
[3, 23]	ὁ Βαγώα οἶκος δέκα σταδίους·	εἶτα	τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν
[3, 16]	μηδὲν προσήκῃ ἡ γυνὴ αὐτῷ.	~Εἶτα	τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος
[3, 12]	δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν·	εἴτε	γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν ὑπομεῖναι
[3, 12]	γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν ὑπομεῖναι	εἴτε	ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´ οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε
[3, 2]	τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ οὖν	εἶχε	μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ
[3, 31]	τοσαύτην περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν	εἶχεν,	ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν τροφὴν
[3, 39]	σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον	εἶχον,	Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας, κέγχρον
[3, 42]	αἳ μὲν περὶ τοὺς ἱστοὺς	εἶχον,	καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν Ἐργάνην
[3, 42]	καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες,	ἐκ	δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον οἴνου
[3, 42]	ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος.	ἐκ	δὴ τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ
[3, 21]	καὶ ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ	ἐκ	διδασκαλείου παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς.
[3, 9]	δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε	ἐκ	θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ
[3, 17]	καὶ τὰ ἐν Ῥηγίῳ, ὅτε	ἐκ	Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο
[3, 3]	γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ τις	ἐκ	Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν
[3, 20]	ὁ δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι	ἐκ	μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ ἄλλων
[3, 17]	δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν	ἐκ	Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν
[3, 7]	ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς ἀγορεύειν	ἐκ	παντὸς τρόπου διψῶντας τί φατε
[3, 1]	ἐχούσης τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν	ἐκ	ταύτης τῆς δάφνης τῆς Τεμπικῆς
[3, 1]	καὶ μὴν καὶ τοῖς Πυθίοις	ἐκ	ταύτης τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους
[3, 19]	μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο	ἐκ	τῆς ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει τὸν
[3, 1]	κλάδον ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα	ἐκ	τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς
[3, 18]	βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν τοὺς καρποὺς	ἐκ	τῆς γῆς χωρὶς ἀρότρων καὶ
[3, 47]	Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε	ἐκ	τῆς ναυμαχίας τῆς περὶ Σαλαμῖνα
[3, 5]	ἐπεί τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ	ἐκ	τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε
[3, 47]	ναυμαχίας τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε	ἐκ	τῆς πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην·
[3, 29]	ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς	ἐκ	τῆς τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ
[3, 40]	αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ τὴν	ἐκ	τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ
[3, 9]	Ἔρωτος μανέντα. οἱ μὲν γὰρ	ἐκ	τοῦ ἑτέρου τῶν θεῶν κατειλημμένοι,
[3, 19]	γνωρίμων οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα	ἐκ	τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν
[3, 23]	παρὰ Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν	ἐκ	τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης
[3, 23]	ἑπομένῃ τὰ εἰθισμένα ἔδρα τὰ	ἐκ	τοῦ πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ
[3, 4]	πραγμάτων, ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ	ἐκ	τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν
[3, 19]	Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην	ἐκ	τούτων γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο τῷ
[3, 8]	ἦν πλούσιος· πολλάκις γὰρ καὶ	ἐκ	τούτων ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς Ἀθήναις,
[3, 23]	ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ	ἐκ	τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ λοιποῦ
[3, 14]	δὲ οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ	ἐκ	τούτων ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ
[3, 12]	παρὰ τοῖς ἄλλοις ὡραίοις τὰ	ἐκ	τούτων καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν
[3, 33]	φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος	ἐκ	τῶν λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ μὴ
[3, 1]	δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ	ἐκ	τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν
[3, 7]	ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς	ἐκ	τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός
[3, 26]	συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας	ἐκ	τῶν πυλῶν καὶ τῶν τειχῶν
[3, 40]	ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα	ἐκ	τῶν τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι
[3, 23]	δέκα σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ	ἐκάθευδε.	δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος
[3, 23]	καὶ ἔπινε πάλιν, καὶ ὀγδόῃ	ἐκάθευδε.	πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ
[3, 23]	ἔπινε παρὰ Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ	ἐκάθευδεν	ἐκ τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον
[3, 47]	ὑπὲρ δὲ ὧν ἐν Βυζαντίῳ	ἐκαινούργει,	ὑπὲρ τούτων διέφθειρε καὶ τὴν
[3, 19]	καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς φορῶν	ἐκαλλύνετο	ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία δέ
[3, 41]	φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα	ἐκάλουν	καὶ Προτρύγαιον καὶ Σταφυλίτην καὶ
[3, 15]	παροῦσι ξένοις προπίνειν ταῖς γυναιξίν,	ἕκαστον	ᾗ ἂν βούληται, κἂν μηδὲν
[3, 22]	καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν,	ἕκαστον	τῶν ἐλευθέρων ἓν ὅ τι
[3, 1]	κάματον τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´	ἑκάτερα	δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί
[3, 18]	τὸν δὲ Λύπης· καὶ παρ´	ἑκάτερον	τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος
[3, 18]	ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον	ἐκβάλλει	δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν
[3, 26]	δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις	ἐκδήσαντας	ἐκ τῶν πυλῶν καὶ τῶν
[3, 23]	αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων.	ἐκεῖνα	δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου
[3, 26]	ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν	ἐκεῖνα	δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ
[3, 1]	καὶ ἐπισκιάζει τὴν πέτραν· καὶ	ἐκείνη	μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ
[3, 1]	θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν ὁδὸν	ἐκείνην	ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς,
[3, 18]	Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην	ἐκείνην	τὴν ἔξω τούτου τοῦ κόσμου.
[3, 23]	ἐκ τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον	ἐκείνης	τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς
[3, 6]	οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ	ἐκεῖνο.	ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν
[3, 20]	ἤρετο τί βούλεται τὸ πέμμα	ἐκεῖνο	εἶναι; ὁ δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο
[3, 27]	οἶδα· ὃ δ´ οὖν πέπυσμαι,	ἐκεῖνό	ἐστι. Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ
[3, 9]	ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´	ἐκεῖνοί	γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος
[3, 15]	τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´	ἐκεῖνοί	γε προσειλήφασι κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα,
[3, 14]	τῶν πολεμίων τοῖς τείχεσι προσβαλόντων	ἐκεῖνοί	γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον
[3, 1]	αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν	ἐκεῖνοι	μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας
[3, 1]	τιμῇ οὐδὲν ἧττον ἤπερ οὖν	ἐκεῖνοι,	οἳ τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων τὰ
[3, 10]	ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς ὧν	ἐκεῖνοι	πράττουσι κελεύοντες εἶναι. ~Οἱ περιπατητικοί
[3, 17]	γε ἐς τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο	ἐκεῖνοι	ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ
[3, 18]	οὐχ ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ	ἐκεῖνον	διπλοῦν. καὶ πολλὰς μὲν εἶναι
[3, 19]	καὶ αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης	ἐκεῖνον	ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας
[3, 45]	Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα.	ἐκεῖνον	οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος
[3, 3]	προσέθηκε τῷ πρότερον λόγῳ καὶ	ἐκεῖνον	τὸν λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι
[3, 23]	καὶ Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς καὶ	ἐκεῖνός	ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε
[3, 17]	ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος	ἐκεῖνος	ἦν. Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος
[3, 19]	αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο	ἐκεῖνος	μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ
[3, 17]	ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος	ἐκεῖνος	στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ
[3, 21]	ἐνεφαίνετο τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ	ἐκείνου.	~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες
[3, 14]	ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ οὐ μόνον	ἐκείνων,	ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς
[3, 43]	τὰ ὅπλα θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´	ἐκείνων	ἐγένοντο, καὶ ἡ πόλις αὐτῶν
[3, 19]	καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν δὲ	ἐκείρετο	καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ
[3, 22]	τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο	ἐκήρυξαν,	ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων ἓν ὅ
[3, 1]	διαρκὴς ἡ περὶ τὸ κρεῖττον	ἐκθεοῖ	τὸν τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι
[3, 7]	Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα	ἐκκαλύψας	διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον
[3, 9]	ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος	ἐκκαύσεως	διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως
[3, 14]	προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς	ἐκλιπόντες	διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς,
[3, 17]	θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς τριάκοντα	ἐκοινώνει	τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν
[3, 5]	υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως	ἐκόμισαν	νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν
[3, 45]	πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον	ἐκπεσεῖν	ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι
[3, 3]	οὖν δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς	ἐκπεφοίτηκεν.	~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν
[3, 29]	ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς	ἐκπληροῖ	καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ πλάνης
[3, 8]	ἄρα κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ	ἐκράτησε	τῶν παρόντων, ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν
[3, 44]	ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ	ἔκτεινας	τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´
[3, 23]	πέμπτῃ ἔπινε παρὰ Μηδίῳ, εἶτα	ἕκτῃ	ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ πότου, καὶ
[3, 33]	καὶ τρόπον τινὰ τὴν τέχνην	ἐκφαυλίζων	παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι
[3, 18]	τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον	ἐκφέρειν	καρπόν. ὃς γὰρ ἂν γεύσηται
[3, 21]	παιδαγωγὸς ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν	ἐκχωρῆσαι	τῆς ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου.
[3, 38]	Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν	ἐλαίαν	καὶ τὴν συκῆν, ἃ καὶ
[3, 13]	ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ	ἔλαιον.	~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας
[3, 1]	ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως προϊὼν	ἐλαίου	δίκην, πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ
[3, 1]	ἐς κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε	ἐλάμβανε	γένεσιν ὁ χῶρος. κιττὸς μὲν
[3, 43]	τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν	ἔλαττον	πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν
[3, 18]	εἰσὶ δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ	ἐλάττους	διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν
[3, 18]	ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς νήσους	ἔλεγε,	καὶ διαπλεύσαντάς γε τὸν Ὠκεανὸν
[3, 18]	νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι πόλεις	ἔλεγε	μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις
[3, 18]	ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ Σιληνὸς	ἔλεγε	πρὸς τὸν Μίδαν. τὴν μὲν
[3, 24]	ὅπλα καλὰ ἔχειν. νικῶντι γὰρ	ἔλεγε	τοὺς πολεμίους τὴν καλλίστην στολὴν
[3, 30]	ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος	ἐλέγετο	καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην ἔχων μὴ
[3, 42]	Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως πως διαφόρως.	~Ἐλέγη	καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες. μάχλους
[3, 19]	ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ καὶ	ἐλεγκτικῶς,	ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν
[3, 26]	μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´	ἐλευθερίας	ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι
[3, 21]	τυράννου. ὃ δὲ καὶ πάνυ	ἐλευθερίως	ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ
[3, 20]	μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι δότε·	ἐλευθέρου	γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα. τὸν
[3, 22]	Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν	ἐλευθέρων	ἓν ὅ τι καὶ βούλεται
[3, 45]	ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον	ἐλεφάντινον·	ὁ δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν
[3, 1]	χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης	ἐλθεῖν	ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ
[3, 42]	τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν	ἐλθεῖν	ἐς τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος.
[3, 47]	Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν	Ἑλλάδα	πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν
[3, 25]	ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς	Ἑλλάδος	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους
[3, 42]	καὶ ἐς ἄλλας χώρας τῆς	Ἑλλάδος,	παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου.
[3, 17]	χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς	Ἕλληνας	καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω ἐς
[3, 22]	τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ	Ἕλληνες	καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν
[3, 46]	~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ πάντη	Ἑλληνικός.	ὃ μὴ κατέθου φησί, μὴ
[3, 22]	τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ	Ἑλληνικῶς	τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων
[3, 12]	εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´ οὐδετέροις	ἐλυσιτέλησε	τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ
[3, 29]	οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς	ἑλὼν	ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ
[3, 42]	τῶν Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα	ἐμάνησαν	καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ. μόνας
[3, 32]	Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω πρόσηβος,	ἐμάνθανε	κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι
[3, 47]	διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους	ἔμβραχυ·	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν
[3, 24]	Καρδιανὸς καὶ ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι	ἔμελε	τῶν τε ἄλλων σπουδαίων, καὶ
[3, 27]	Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος	ἔμελλεν	ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ
[3, 44]	τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´	ἐμίανεν	αἷμα, πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος
[3, 18]	πιστὸς ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω·	ἐμοὶ	δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος
[3, 1]	τῶν ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ	ἐμοὶ	νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ τις
[3, 14]	Μένανδρος, ὅταν λέγῃ μεθύσους τοὺς	ἐμπόρους	ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν
[3, 43]	δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´	ἐμῶν	τριπόδων, ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ
[3, 38]	γνώμης διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι	ἐν	Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν
[3, 17]	συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε· καὶ	ἐν	Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ
[3, 35]	οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει πρότερον	ἐν	Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν εἶναι·
[3, 18]	μυθολόγος καὶ ἐν τούτοις καὶ	ἐν	ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν
[3, 36]	Ἀθηναίων πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´	ἐν	αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει,
[3, 1]	πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις.	ἐν	αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις καὶ
[3, 1]	παῖδα. ἔστι δὲ καὶ βωμὸς	ἐν	αὐτῷ τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ
[3, 45]	ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν	ἐν	Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν
[3, 47]	Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν	ἐν	Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων διέφθειρε
[3, 18]	Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς	ἐν	εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ πλούτῳ
[3, 1]	διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν τῶν	ἐν	Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ νῦν
[3, 7]	κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας καθεζομένους	ἐν	ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς ἀγορεύειν
[3, 24]	ἐν τῇ μάχῃ κεῖσθαι καλῶς	ἐν	καλῇ τῇ πανοπλίᾳ· τῷ γὰρ
[3, 17]	ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ	ἐν	Κατάνῃ καὶ τὰ ἐν Ῥηγίῳ,
[3, 42]	ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον τοῦ	ἐν	Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς Λευκίππης
[3, 10]	ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ τῶν	ἐν	Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ
[3, 12]	θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς ἐραστὰς οἱ	ἐν	Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ
[3, 17]	τὰ κοινὰ Ζάλευκος μὲν τὰ	ἐν	Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ ἐν
[3, 13]	Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς	ἐν	οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ
[3, 23]	πρὸς τῇ Τύρῳ καὶ τὰ	ἐν	Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα αὐτοῦ.
[3, 26]	ὁ κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ	ἐν	ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν
[3, 47]	τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ	ἐν	Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν
[3, 14]	καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς αὐτῶν	ἐν	πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων
[3, 25]	τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο	ἐν	Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος
[3, 33]	μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ	ἐν	πυρὶ θείην, τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος,
[3, 17]	τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ τὰ	ἐν	Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε.
[3, 43]	νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς γλαῦκα.	~Ἐν	Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος ἐν τῇ
[3, 30]	κύνας εἶδε συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο· καὶ	ἐν	συμποσίῳ εἴ τις ἀφροδίσιος λόγος
[3, 43]	εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ	ἐν	σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα
[3, 8]	γὰρ καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο	ἐν	ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων
[3, 14]	γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον	ἐν	ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ
[3, 14]	τῶν γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς	ἐν	ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν
[3, 43]	γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος	ἐν	τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν τῇ
[3, 24]	καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα	ἐν	τῇ μάχῃ κεῖσθαι καλῶς ἐν
[3, 19]	τὴν πόλιν, ἤρετό τινα τῶν	ἐν	τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη
[3, 13]	καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ βίου	ἐν	τῇ πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν.
[3, 18]	τοῦτο, ἐπεὶ τά γε πολλὰ	ἐν	τοῖς πολέμοις ἢ λίθοις ἢ
[3, 1]	δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες	ἐν	τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους
[3, 18]	δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ	ἐν	τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις δέ.
[3, 45]	φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς	ἐν	Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα.
[3, 8]	τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ	ἐν	τῷ δράματι μέλη τε καὶ
[3, 19]	πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας	ἐν	τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ.
[3, 11]	περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν	ἐν	τῷ περὶ τὸν θώρακα τόπῳ
[3, 15]	τὸ ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται τοῖς	ἐν	τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν
[3, 43]	ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει	ἐν	τῷ τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν
[3, 1]	βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ,	ἐν	ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ τὸν
[3, 1]	ἐστι ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς,	ἐν	ὥρᾳ θέρους καταφυγεῖν ὁδοιπόροις ἥδιστα
[3, 8]	προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς	ἔν	τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ
[3, 22]	τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων	ἓν	ὅ τι καὶ βούλεται τῶν
[3, 1]	παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον	ἕνα	σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι
[3, 26]	πλεῖστον τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ	ἕνα	τῶν συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον
[3, 9]	ἑτέρου τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν	ἕνα	φησὶν Ὅμηρος ὅμοια τῷ Ἄρει
[3, 1]	πολὺς καὶ εὖ μάλα λάσιος	ἐνακμάζει	καὶ τέθηλε καὶ δίκην τῶν
[3, 43]	δίκη οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ	ἐναντία	τὰ ὅπλα θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´
[3, 18]	ἰδιότητας, καὶ νόμους αὐτοῖς τετάχθαι	ἐναντίως	κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις.
[3, 1]	ἔτι καὶ νῦν δι´ ἔτους	ἐνάτου	οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι
[3, 19]	ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου,	ἔνδον	ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν
[3, 42]	ὅτι καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν	ἐνέπεσέ	τις οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς
[3, 14]	ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις τοῖς	ἐνεπιδημοῦσι	τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ
[3, 10]	πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς	ἐνεργάσασθαι,	ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί
[3, 16]	ἐρῶ τὸν τῶν ἀμφοτέρων τρόπον·	ἔνεστι	δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον.
[3, 17]	εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον	ἐνέτρεψαν	τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν
[3, 21]	ἄρα εὐγενές τι καὶ μεγαλόφρον	ἐνεφαίνετο	τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ ἐκείνου.
[3, 42]	ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις	ἐνεφώλευον	δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων
[3, 28]	ἔς τινα τῆς πόλεως τόπον	ἔνθα	ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον γῆς περίοδον,
[3, 17]	τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων.	ἔνθα	δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς πατρίδος
[3, 42]	αἱ τῶν Βοιωτῶν δὲ ὡς	ἐνθεώτατα	ἐμάνησαν καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ.
[3, 9]	καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον	ἐνθουσιᾶν	αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος
[3, 9]	ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ κατόχως	ἐνθουσιῶντα,	καὶ οὐ μὰ Δία τοῦτο
[3, 9]	μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´	ἑνὶ	τεταγμένος θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ
[3, 40]	Διονύσου Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´	ἐνίων	Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ
[3, 23]	ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ τούτων	ἐννοεῖν	καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου τὰ
[3, 9]	ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν Κρητῶν	ἔννοιαν	κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ ἐξ
[3, 14]	~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας	ἐνοικεῖν	τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν
[3, 8]	δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς	ἐνόπλοις	ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ
[3, 9]	μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε ἐξ	ἑνὸς	περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ καλῶς
[3, 19]	ὁ Φωκεὺς καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι.	ἐνόσει	δὲ τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ
[3, 19]	ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ,	ἐνοχλῶν	δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε
[3, 28]	προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν	ἐνταῦθ´	ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν
[3, 17]	ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´	ἐνταῦθά	γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν.
[3, 43]	Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ	ἐνταῦθα	ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ
[3, 42]	ἐς τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος.	ἐνταῦθά	τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο ἔξω
[3, 1]	τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν τόπον.	ἐνταῦθά	τοί φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ
[3, 18]	καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ τῶν	ἐνταυθοῖ	διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον
[3, 24]	τῷ γενναίῳ ταῦτα εἶναι τὰ	ἐντάφια	τὰ ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν.
[3, 42]	μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα	ἐντεῦθεν	ἐπὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν
[3, 41]	πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν.	ἐντεῦθεν	τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ
[3, 11]	μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ ὧν τὰ	ἐνύπνια.	~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς
[3, 9]	μὰ Δία τοῦτο τὸ κοινὸν	ἐξ	Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος μανέντα.
[3, 9]	ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ	ἐξ	Ἄρεος καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο
[3, 4]	ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ οὖν	ἐξ	ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν
[3, 42]	Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς	ἐξ	ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ
[3, 23]	τῆς Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν	ἐξ	αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων.
[3, 21]	μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ	ἐξ	ἐκείνου. ~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον,
[3, 9]	Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε	ἐξ	ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ
[3, 9]	τὸ κοινὸν ἐξ Ἄρεος ἀλλ´	ἐξ	Ἔρωτος μανέντα. οἱ μὲν γὰρ
[3, 1]	ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς	ἐξ	Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ κομίζοντας τῷ
[3, 11]	τὸν θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι,	ἐξ	ὧν τὰ ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι
[3, 36]	ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς	ἐξαμαρτεῖν	ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην
[3, 18]	εἶτα βρέφος, καὶ ἐπὶ τούτοις	ἐξαναλώθη.	καὶ ταῦτα εἴ τῳ πιστὸς
[3, 34]	καὶ Ῥωμαίοις νόμος ἦν μὴ	ἐξεῖναί	τινι ὀψωνεῖν μήτε ἃ βούλεται
[3, 19]	ἐς τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς	ἐξελάσαι	αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες
[3, 17]	ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν	ἐξεπαίδευσεν.	εἴ τις οὖν ἀπράκτους λέγει
[3, 8]	τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ	ἐξεπόνησεν,	οὕτως ἄρα κατεκτήσατο τὸ θέατρον
[3, 23]	ἢ οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται.	ἔξεστι	δὲ ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ
[3, 14]	ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ τούτων	ἔξεστι	νοεῖν ὅτι καὶ πρὸς ὅπλα
[3, 10]	αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ	ἐξεταστὰς	ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες εἶναι.
[3, 42]	Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι,	ἐξεφοίτησαν	δὲ καὶ ἐς ἄλλας χώρας
[3, 6]	τοῦτο μὲν καὶ ἐς πάντας	ἐξεφοίτησε·	τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ οὐ
[3, 45]	ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας	ἐξεφοίτησεν.	~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ πάντη
[3, 17]	αὐτὸν ὁ συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος	ἐξέωσε·	καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν
[3, 1]	τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν	ἐξηρτημένων	κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον
[3, 44]	ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω· περικαλλέος	ἔξιθι	νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας
[3, 14]	τῶν ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων	ἐξοικισθέντας,	καὶ τοῖς ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι
[3, 35]	πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι	ἐξουσίαν	εἶναι· ὕβρει γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ
[3, 42]	ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο	ἔξω	Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον τοῦ ἐν
[3, 19]	ταῦτα ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ	ἔξω	περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς
[3, 18]	δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν	ἔξω	τούτου τοῦ κόσμου. καὶ τὸ
[3, 14]	αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ τούτοις	ἔοικε	καὶ ὁ Μένανδρος, ὅταν λέγῃ
[3, 10]	ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς	ἔοικε	τὴν φιλοχρηματίαν τῇ τῶν χρημάτων
[3, 18]	τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον,	ἐοικέναι	δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ οὔτε
[3, 18]	μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις	ἐοικέναι·	καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον,
[3, 37]	παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα	ἑορταστικὴν	θυσίαν, συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι
[3, 43]	Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων	ἐπ´	ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς σὺν
[3, 18]	ἔφη πόλεις πολλὰς καὶ μεγάλας,	ἐπ´	ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας αὐτῶν
[3, 36]	παγκάλη· ἀλλ´ ἐν αὐτῇ ὄγχνη	ἐπ´	ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον δ´ ἐπὶ
[3, 32]	Λῖνος ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν	ἐπαίδευεν·	ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου,
[3, 17]	τὸ Περσαίου, εἴ γε Ἀντίγονον	ἐπαίδευσε,	καὶ τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ
[3, 5]	τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας,	ἐπαινέσας	δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν
[3, 17]	γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς	Ἐπαμεινώνδαν	ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν ἀπράκτους
[3, 17]	τὸν Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ	Ἐπαμεινώνδαν	τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν
[3, 21]	πάτρια σκευασθῆναι, καὶ ἐδείπνησεν ἡδέως.	~Ἐπανῄει	ποτὲ ἐκ διδασκαλείου παῖς ἔτι
[3, 19]	τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ	ἐπαύσατο	τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς
[3, 10]	πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος,	ἐπέβαλον	αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε
[3, 3]	μέντοι τέθνηκε, πάλιν ὁ Ξενοφῶν	ἐπέθετο	τῇ κεφαλῇ τὸν στέφανον. ταῦτα
[3, 19]	τῷ Ξενοκράτει ἐς τὴν πατρίδα,	ἐπέθετο	τῷ Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν
[3, 19]	τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός τε	ἐπέθετο	τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ καρτερόν,
[3, 26]	ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα δήπου.	ἐπεὶ	γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς μητρὸς
[3, 47]	τὰ μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι·	ἐπεὶ	δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν,
[3, 47]	οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ·	ἐπεὶ	δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ
[3, 19]	μάλιστα δοκοῦντες τῶν νέων ἐπιφανεῖς.	ἐπεὶ	δὲ ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό
[3, 3]	τὸν στέφανον, διετέλει δὲ θύων.	ἐπεὶ	δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ
[3, 26]	ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν πόλιν Κροῖσος.	ἐπεὶ	δέ τις τῶν πύργων ἀνετράπη
[3, 18]	τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων,	ἐπεὶ	καὶ ἀθάνατος ἦν. πολλὰ μὲν
[3, 17]	Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ τὸ Ἀριστοτέλους,	ἐπεὶ	καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ
[3, 18]	χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο,	ἐπεὶ	τά γε πολλὰ ἐν τοῖς
[3, 5]	γε μήν φασι τὸν δεύτερον	ἐπεί	τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ
[3, 10]	ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν·	ἐπεί	τοι Λακωνικὸς καὶ οὗτος νόμος,
[3, 8]	καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´	ἐπεὶ	τοῖς πυρριχισταῖς ἔν τινι τραγῳδίᾳ
[3, 12]	ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες,	ἐπεὶ	τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις
[3, 14]	στρατηγὸς αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ,	ἐπεὶ	τῶν πολεμίων τοῖς τείχεσι προσβαλόντων
[3, 9]	~Ἐρῶντι ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν	ἐπειγούσης	τῆς μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ
[3, 35]	εἶναι· ὕβρει γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ	ἐπειρῶντο	τὸ χωρίον ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης
[3, 26]	αὐτῷ γενέσθαι, ὡς δ´ οὐκ	ἐπείσθη,	ἐπολιόρκει τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ
[3, 33]	καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν λεγομένων	ἐπέλεγεν	εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα
[3, 29]	εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς	ἐπέλεγεν	ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ
[3, 19]	ὁμοῦ τι διὰ τὴν ἡλικίαν	ἐπελελοίπει	τὰ τῆς μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος
[3, 17]	σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς	ἔπεμψαν	Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς πείσοντας
[3, 43]	ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ	ἔπεμψαν	ἐς Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία
[3, 38]	τὸν διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι	ἐπενόησαν,	καὶ ἀπεδύσαντο καὶ ἠλείψαντο. καὶ
[3, 19]	ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς	ἐπέπληξε	παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός
[3, 43]	ᾄδοντος ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν	ἐπετέλουν	τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ
[3, 17]	οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε	ἐπεψήφισεν	Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν
[3, 47]	λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ μὲν πρῶτα	ἐπῄνουν	Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν
[3, 17]	ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν.	ἐπηνώρθωσαν	γὰρ τὰ κοινὰ Ζάλευκος μὲν
[3, 23]	~Καλὰ μὲν οὖν Ἀλεξάνδρου τὰ	ἐπὶ	Γρανίκῳ καὶ τὰ ἐπὶ Ἰσσῷ
[3, 23]	καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ	ἐπὶ	δέκα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ
[3, 17]	ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν	ἐπὶ	Δήλιον, καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ
[3, 23]	τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ τὰ	ἐπὶ	Ἰσσῷ καὶ ἡ πρὸς Ἀρβήλοις
[3, 42]	ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο,	ἐπὶ	μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου ἔδραμόν
[3, 37]	πάνυ παρ´ αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ	ἐπὶ	ξένια παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ ἐπί
[3, 43]	τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα δόμοις	ἐπὶ	πήματι βαίνει. ἡ δὲ δίκη
[3, 1]	τῶν ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται, ὡς	ἐπὶ	πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν
[3, 17]	τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´	ἐπὶ	στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ
[3, 27]	ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν	ἐπὶ	στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ
[3, 36]	ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον δ´	ἐπὶ	σύκῳ, τοὺς συκοφάντας λέγων. καὶ
[3, 42]	ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν	ἐπὶ	τὰς ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας·
[3, 1]	χωρίον, οὗ τὸ μὲν μῆκος	ἐπὶ	τετταράκοντα διήκει σταδίους, τό γε
[3, 32]	τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ	ἐπὶ	τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ
[3, 28]	τῷ πλούτῳ καὶ μέγα φρονοῦντα	ἐπὶ	τῇ περιουσίᾳ καὶ ἔ τι
[3, 29]	ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος	ἐπὶ	τῇ τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε
[3, 22]	ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες οὖν	ἐπὶ	τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ
[3, 18]	τὸ μὲν γὰρ γῆρας ἀπορρίψας	ἐπὶ	τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ
[3, 18]	ἐπὶ τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα	ἐπὶ	τὴν τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ,
[3, 45]	τὸν Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν	ἐπὶ	τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ
[3, 37]	ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ	ἐπί	τινα ἑορταστικὴν θυσίαν, συνελθόντες καὶ
[3, 28]	περιουσίᾳ καὶ ἔ τι πλέον	ἐπὶ	τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς
[3, 47]	διέφθειρε καὶ τὴν χάριν τὴν	ἐπὶ	τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα δὲ ἡ
[3, 45]	μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς οὖν	ἐπὶ	τούτοις διαρρεῖ λόγος. ὃ μὲν
[3, 18]	παῖς γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ	ἐπὶ	τούτοις ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ
[3, 29]	βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως	ἐπὶ	τούτοις μέγα ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον
[3, 4]	τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν	ἐπὶ	τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´
[3, 28]	εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘	ἐπὶ	τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς,
[3, 19]	δακτυλίους δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο	ἐπὶ	τούτῳ· καὶ μωκία δέ τις
[3, 22]	ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ	ἐπὶ	τούτῳ οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ
[3, 28]	ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον	ἐπὶ	τῷ πλούτῳ καὶ μέγα φρονοῦντα
[3, 14]	συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα	ἐπὶ	τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ
[3, 19]	αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ	ἐπιβουλεύων	ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ
[3, 10]	δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν,	ἐπιγνώμονας	αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι
[3, 5]	τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν	ἐπιδακρύσας,	ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην,
[3, 24]	κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον	Ἐπιδαύριον.	φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν φαίην
[3, 7]	~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς	ἐπιδεῖξαι	βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ τῶν
[3, 17]	τῆς ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι	ἐπιδραμών.	~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου
[3, 19]	ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης αὐτόν.	ἐπιθέμενος	οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ
[3, 27]	εἰκὸς ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας	ἐπιθυμῆσαι.	~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην
[3, 18]	τῶν μὲν ἄλλων τῶν πρότερον	ἐπιθυμιῶν	παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ του
[3, 18]	οὔτε ὑπὸ φωτός, ἀέρα δὲ	ἐπικεῖσθαι	ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ
[3, 15]	ἐκεῖνοί γε προσειλήφασι κἀκεῖνο τὸ	ἐπίκλημα,	ὅτι ἐφεῖται τοῖς ἐν τῷ
[3, 31]	τὸ γράφειν σπουδὴν εἶχεν, ὡς	ἐπιλαθέσθαι	πολλάκις αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα
[3, 23]	τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ ταύτῃ	ἔπινε,	καὶ τῇ ἑπομένῃ τὰ εἰθισμένα
[3, 23]	ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο παρὰ Περδίκκᾳ, καὶ	ἔπινε	πάλιν, καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ
[3, 23]	Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός φασι πέμπτῃ	ἔπινε	παρὰ Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν
[3, 14]	ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην	ἐπίνομεν	τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ
[3, 26]	τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων	ἐπινοῶν	τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε
[3, 1]	δὲ καὶ κρῆναι συχναί, καὶ	ἐπιρρεῖ	νάματα ὑδάτων ψυχρῶν καὶ πιεῖν
[3, 1]	αὐτὸν τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ	ἐπισκιάζει	τὴν πέτραν· καὶ ἐκείνη μὲν
[3, 8]	τοῖς πυρριχισταῖς ἔν τινι τραγῳδίᾳ	ἐπιτήδεια	μέλη καὶ πολεμικὰ ἐξεπόνησεν, οὕτως
[3, 26]	ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας	ἐπίτροπον	καὶ τοῦ παιδὸς καὶ τῶν
[3, 19]	οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν νέων	ἐπιφανεῖς.	ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας,
[3, 17]	δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν	ἐπιφανέστατα	ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης
[3, 18]	μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν	ἐπιφοιτᾶν	αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς Μαχίμου
[3, 18]	χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου.	ἐπιχειρῆσαι	δέ ποτε καὶ διαβῆναι τούτους
[3, 42]	καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι	ἐπόθουν	τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο
[3, 26]	γενέσθαι, ὡς δ´ οὐκ ἐπείσθη,	ἐπολιόρκει	τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ
[3, 17]	λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν.	~Ἐπολιτεύσαντο	οὖν καὶ φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ
[3, 17]	ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα	ἐπολιτεύσατο,	ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης Ἀθηναίοις
[3, 23]	καὶ ταύτῃ ἔπινε, καὶ τῇ	ἑπομένῃ	τὰ εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ
[3, 42]	περὶ τοὺς ἱστοὺς εἶχον, καὶ	ἐπονοῦντο	περὶ τὴν Ἐργάνην εὖ μάλα
[3, 4]	ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς	ἔπραττε,	τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν
[3, 47]	ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν	ἐπρέσβευσε	κλέπτων τὴν τῶν Ἀθηναίων τείχισιν.
[3, 12]	δέ ἐστιν αὕτη ἡ φωνή,	ἐρᾶν	δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως
[3, 12]	~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς	ἐραστὰς	οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ
[3, 10]	τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον	ἐραστὴν	προείλετο χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ
[3, 10]	τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν δὲ	ἐραστὴν	ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς
[3, 12]	μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε	ἐραστὴς	ὑβρίσαι, ἀλλ´ οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε τῇ
[3, 12]	ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν	ἐραστῶν	εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν
[3, 10]	ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ τῶν	ἐραστῶν	πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς
[3, 1]	τόπος οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς	ἔργα,	ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα ἐς κάλλος
[3, 37]	ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ	ἔργα	τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί
[3, 1]	ἀνακοινοῦνται τὸ ὕδωρ αὐτῷ, καὶ	ἐργάζονται	τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς
[3, 42]	εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν	Ἐργάνην	εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ
[3, 14]	μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ	ἔργον	αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ
[3, 18]	δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς	ἔργον	εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´
[3, 8]	στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν πολεμικῶν	ἔργων	ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς δέον,
[3, 38]	ἠλείψαντο. καὶ ἵππους ἔζευξε πρῶτος	Ἐριχθόνιος.	~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´
[3, 36]	δέει τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν	ἐρόμενον	αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ τῶν
[3, 36]	συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς τὸν	ἐρόμενον	διὰ τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας,
[3, 18]	ὑπὸ φωτός, ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι	ἐρυθήματι	μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς
[3, 43]	πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ	ἐρύκει.	οὔ σε θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα
[3, 1]	τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς ποταμὸς	ἔρχεται,	σχολῇ καὶ πράως προϊὼν ἐλαίου
[3, 1]	ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην	ἔρχονται,	ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς, φέρει
[3, 10]	δ´ οὖν προῄρημαι, ταῦτα νῦν	ἐρῶ.	ὅτε τις τῶν παρ´ αὐτοῖς
[3, 16]	Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν	ἐρῶ	τὸν τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι
[3, 9]	ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί τις οὐκ	ἐρῶν	ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ συνάγοντος
[3, 10]	τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς	ἐρῶντα	τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον
[3, 9]	δράματι μέλη τε καὶ ποιήματα.	~Ἐρῶντι	ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης
[3, 12]	ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ	ἔρως	αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ
[3, 17]	ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας	ἔρωτα	κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα
[3, 19]	Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς	ἐρωτήσεις	ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ καὶ
[3, 9]	ἀνέραστος φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει τὸν	ἐρωτικόν,	ἅτε βέβηλος καὶ ἀτέλεστος τῷ
[3, 9]	ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ	Ἔρωτος	βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς
[3, 9]	Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς	Ἔρωτος	ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες
[3, 9]	κοινὸν ἐξ Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ	Ἔρωτος	μανέντα. οἱ μὲν γὰρ ἐκ
[3, 9]	οὔκουν τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ	Ἔρωτος	φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν τις εἰ
[3, 42]	γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ	ἐς	ἄλλας χώρας τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι
[3, 17]	ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ	ἐς	Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης
[3, 17]	καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς	ἐς	Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ
[3, 23]	μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς	ἐς	αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ
[3, 29]	ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν	ἐς	Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ κιθαρῳδὸς
[3, 42]	δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ δὲ	ἐς	γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος
[3, 17]	οὐ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο	ἐς	γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα
[3, 44]	πόλις αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς	ἐς	Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις
[3, 43]	πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν	ἐς	Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο
[3, 1]	ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν	ἐς	Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον
[3, 8]	πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ	ἐς	δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς
[3, 20]	τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ	ἐς	Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ κατὰ τὴν
[3, 1]	χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα	ἐς	κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε
[3, 42]	ἣ μὲν ἤμειψε τὸ εἶδος	ἐς	κορώνην, ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα,
[3, 42]	εἶδος ἐς κορώνην, ἣ δὲ	ἐς	νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς γλαῦκα.
[3, 23]	στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς	ἐς	ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ
[3, 6]	τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ	ἐς	πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον
[3, 45]	λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ	ἐς	πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος
[3, 26]	παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν	ἐς	Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον
[3, 3]	ταῦτα μὲν οὖν δημώδη καὶ	ἐς	πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ
[3, 13]	ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον	ἐς	πόμα καταχρῶνται αὐτῷ, ἀλλὰ γὰρ
[3, 17]	Δήλιον, καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ	ἐς	Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ
[3, 17]	δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν	ἐς	Σικελίαν, καὶ δι´ ὧν αὐτῷ
[3, 47]	οὔτε ἐκ τῆς πρεσβείας τῆς	ἐς	Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε
[3, 17]	Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω	ἐς	τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν.
[3, 18]	δέ ποτε καὶ διαβῆναι τούτους	ἐς	τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε,
[3, 4]	αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς	ἐς	τὴν αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν.
[3, 1]	τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον	ἐς	τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς
[3, 42]	δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν	ἐς	τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά
[3, 19]	δὲ γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει	ἐς	τὴν πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι
[3, 19]	περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα	ἐς	τὴν πόλιν, ἤρετό τινα τῶν
[3, 17]	Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον, εἴ γε	ἐς	τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ
[3, 20]	καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν	ἐς	τὸν πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται
[3, 43]	κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν	ἐς	τὸν τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ
[3, 17]	αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν	ἐς	τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν,
[3, 19]	Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ καρτερόν, καὶ	ἐς	τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι
[3, 1]	μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός.	ἐς	τοῦτον δὲ καὶ οἱ λοιποὶ
[3, 1]	τοῖς λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι καὶ	ἐς	ὑγίειαν αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ
[3, 36]	οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν	ἐς	φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην πάθος
[3, 28]	ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν	ἔς	τινα τῆς πόλεως τόπον ἔνθα
[3, 40]	ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου.	ἐσθὴς	δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι
[3, 19]	περὶ τὸ σῶμα. καὶ γὰρ	ἐσθῆτι	ἐχρῆτο περιέργῳ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ
[3, 20]	καὶ τυροῦ καὶ ἄλλων τινῶν	ἐσκεύασται.	ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο
[3, 1]	καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν τῶν	Ἑσπερίων.	οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς
[3, 17]	Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο,	ἔστ´	αὐτὸν ὁ συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος
[3, 42]	δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων	ἔσταζον	οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς
[3, 23]	τῆς αὔριον πορείας, λέγων ὅτι	ἔσται	πρωί. καὶ ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο παρὰ
[3, 29]	εἶναι γὰρ πλάνης ἄοικος πατρίδος	ἐστερημένος	πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον.
[3, 1]	οὖν καὶ τότε ὁ θεὸς	ἐστεφανώσατο.	καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται,
[3, 1]	τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ	ἐστεφανώσατο	καὶ τὸν κλάδον ἀφεῖλε. καὶ
[3, 18]	Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων	ἑστηκέναι	δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης.
[3, 37]	τὸν καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον. ~Νόμος	ἐστὶ	Κείων, οἱ πάνυ παρ´ αὐτοῖς
[3, 23]	Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς καὶ ἐκεῖνός	ἐστι.	~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε ἄλλων
[3, 27]	ὃ δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό	ἐστι.	Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας
[3, 1]	γε μὴν πλάτος τῇ μέν	ἐστι	πλέθρου, τῇ δὲ καὶ μεῖζον
[3, 1]	λείοις καὶ καθημένοις ἄλση τέ	ἐστι	ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς, ἐν
[3, 14]	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῖς αὐλεῖσθαί	ἐστι·	σάλπιγγα δὲ οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι.
[3, 16]	καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν	ἐστι	τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν
[3, 20]	Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ οὐκ	ἔστι	βρῶμα. τὸν δὲ βοῦν προσέταξε
[3, 6]	ἕτερον αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον·	ἔστι	δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν
[3, 1]	τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα.	ἔστι	δὲ καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ
[3, 1]	ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν.	ἔστι	δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ
[3, 12]	ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ	ἐστιν	αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν
[3, 12]	ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν	ἐστιν.	αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν
[3, 13]	αὐτῷ, ἀλλὰ γὰρ καὶ χρῖμά	ἐστιν	αὐτοῖς ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις
[3, 36]	πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν τίς	ἐστιν	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις; ἔφη
[3, 27]	τὸν λόγον· εἰ δὲ ἀληθής	ἐστιν,	οὐκ οἶδα· ὃ δ´ οὖν
[3, 1]	τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ ταῦτά	ἐστιν	ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό τινος
[3, 19]	αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα ὡς	ἔστιν	ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν
[3, 1]	δὲ τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ	ἔστιν	ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ
[3, 1]	καὶ μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ	ἑστιῶσιν	εὖ μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ
[3, 17]	γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν.	ἐστρατεύσατο	γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ ἐς
[3, 23]	τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν;	ἔστω	δὲ καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον
[3, 18]	πόλεις πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´	ἐσχάτῳ	δὲ τῆς χώρας αὐτῶν τόπον
[3, 40]	οἱ ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι.	ἔσχον	δὲ τὸ ὄνομα ἐκ τῶν
[3, 47]	αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον	ἔσωσεν,	οὐδὲ μὴν αἱ τῶν προγόνων
[3, 19]	περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς	ἑταίροις.	τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ
[3, 44]	τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν	ἑταῖρον	ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα,
[3, 2]	τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς	ἑταίρους	προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς
[3, 19]	Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς	ἑταίρους	τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε
[3, 18]	καὶ οὕτω τελευτᾶν. τὰ δὲ	ἕτερα	τὰ παραπεφυκότα τῷ τῆς Ἡδονῆς
[3, 32]	διοίσει‘ ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω;	ἑτέραν	δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη
[3, 9]	ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν	ἕτερον,	ἅτε ἐκ θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα,
[3, 6]	ἐς πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ	ἕτερον	αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι
[3, 16]	ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν	ἕτερον.	Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ
[3, 45]	λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ	ἕτερος,	τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν
[3, 9]	οἱ μὲν γὰρ ἐκ τοῦ	ἑτέρου	τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα
[3, 44]	θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ· τῷ	ἑτέρῳ	δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον ἀμύνων·
[3, 41]	καὶ Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ	ἑτέρως	πως διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ
[3, 47]	οὐδὲ τὰ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα	ἔτη,	ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας
[3, 19]	Πλάτωνι. ὁ δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα	ἔτη	ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι διὰ
[3, 42]	τὸν γὰρ τῆς Λευκίππης παῖδα	ἔτι	ἁπαλὸν ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο
[3, 1]	φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς	ἔτι	ἐχούσης τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν
[3, 18]	ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ δὲ	ἔτι	θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς τινας οὕτω
[3, 12]	πατρίδος ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ	ἔτι	θερμότερον τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι
[3, 1]	καὶ τὸν κλάδον ἀφεῖλε. καὶ	ἔτι	καὶ νῦν δι´ ἔτους ἐνάτου
[3, 17]	καὶ Ἐφιάλτην τὸν Σοφωνίδου καὶ	ἔτι	κάτω τοῦ χρόνου Καρνεάδην καὶ
[3, 32]	τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος	ἔτι	παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον
[3, 43]	ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων,	ἔτι	τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς
[3, 21]	~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου παῖς	ἔτι	ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου
[3, 12]	οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον	ἐτόλμησεν	ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι,
[3, 1]	καὶ ἔτι καὶ νῦν δι´	ἔτους	ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς
[3, 4]	μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς	ἔτυχε	μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων δημοσίων
[3, 25]	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους	ἔτυχον	εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον
[3, 9]	γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος	εὖ	καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον
[3, 25]	Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος	εὖ	καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον
[3, 18]	καταστρέφουσι τὸν ἑαυτῶν βίον γελῶντες	εὖ	μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ
[3, 1]	κιττὸς μὲν γὰρ πολὺς καὶ	εὖ	μάλα λάσιος ἐνακμάζει καὶ τέθηλε
[3, 1]	μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ ἑστιῶσιν	εὖ	μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν
[3, 42]	καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν Ἐργάνην	εὖ	μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ κιττοί
[3, 1]	ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας	εὐγενεῖς	πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν
[3, 21]	οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως ἄρα	εὐγενές	τι καὶ μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο τῷ
[3, 1]	καὶ τέθηλε καὶ δίκην τῶν	εὐγενῶν	ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων
[3, 18]	παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι τοὺς	εὐδαιμονεστάτους,	καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ ταπεινῶς
[3, 17]	ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ	εὐήθη	γε αὐτοῦ καὶ ἀνόητα ταῦτα·
[3, 25]	καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον	εὐκλεοῦς,	καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον
[3, 23]	ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας, ὧν καὶ	Εὐμένης	ὁ Καρδιανὸς καὶ ἐκεῖνός ἐστι.
[3, 10]	τῶν ἐραστῶν πρὸς τὰ παιδικὰ	εὔνοια	ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ
[3, 17]	Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν	εὕραντο;	οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν
[3, 28]	Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´	εὗρε,	προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς
[3, 38]	τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις	εὑρεθῆναι	λέγουσι πρῶτον τὴν ἐλαίαν καὶ
[3, 38]	δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν	εὗρον	Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν
[3, 18]	πρὸς τὸν Μίδαν. τὴν μὲν	Εὐρώπην	καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν
[3, 22]	οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς	εὐσεβείᾳ	οἱ Ἕλληνες καὶ δεύτερον αὐτῷ
[3, 18]	δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν	Εὐσεβεῖς	ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ
[3, 22]	ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς	εὐσεβεῖς	τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς
[3, 18]	μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ	Εὐσεβῆ.	τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς ἐν
[3, 47]	τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα δὲ ἡ	εὐφημία	ἡ καλοῦσα αὐτὸν Χρηστὸν οὐδὲν
[3, 17]	μόνον τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι	ἐφ´	ἡσυχίας κατεβίωσαν. ἐπηνώρθωσαν γὰρ τὰ
[3, 43]	βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα	ἐφείσαντο	τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον
[3, 15]	προσειλήφασι κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα, ὅτι	ἐφεῖται	τοῖς ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι
[3, 22]	σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις	ἔφερεν.	ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ ἐπὶ τούτῳ
[3, 22]	Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας	ἔφερεν,	ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες οὖν
[3, 26]	τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος	Ἐφεσίοις	ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν καὶ
[3, 26]	πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν	Ἐφεσίοις	συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν,
[3, 26]	τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν	Ἐφεσίους	ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς δ´
[3, 26]	προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν	Ἐφεσίων	γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον καὶ
[3, 26]	θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν	Ἐφεσίων	τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας
[3, 26]	ἀσυλίαν διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ	Ἐφέσῳ·	ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι
[3, 17]	ἐν Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης	ἔφευγε.	Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας,
[3, 32]	ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν	ἔφη	διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ
[3, 32]	τὰ κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘	ἔφη	ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας.
[3, 6]	ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν	ἔφη	οὐ δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος
[3, 36]	ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις;	ἔφη	παγκάλη· ἀλλ´ ἐν αὐτῇ ὄγχνη
[3, 18]	καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς	ἔφη	πόλεις πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´
[3, 2]	σπουδάζοντι πρὸς τοὺς ἑταίρους προσελθὼν	ἔφη	τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο παῖδας
[3, 21]	εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς	ἔφη	τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς
[3, 29]	ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων	ἐφήμερον.	καὶ ὅμως ἐπὶ τούτοις μέγα
[3, 17]	καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ	Ἐφιάλτην	τὸν Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω
[3, 10]	δύο. ~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι	ἐφόρων	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα εἰπεῖν
[3, 29]	καὶ ὅμως ἐπὶ τούτοις μέγα	ἐφρόνει	οὐδὲν ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ
[3, 47]	κλέπτων τὴν τῶν Ἀθηναίων τείχισιν.	ἔφυγε	γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς Ἀθήνας
[3, 32]	ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου,	ἐχαλέπηνε	πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ
[3, 9]	χωρεῖ καὶ τὸ σῶμα ῥώμης	ἔχει·	δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε
[3, 45]	οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος	ἔχει	μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς οὖν
[3, 1]	Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´	ἔχει	ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος
[3, 14]	ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος	ἔχει,	τῶν οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ
[3, 26]	πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως	ἔχειν	ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος
[3, 45]	ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα	ἔχειν	ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον·
[3, 24]	καὶ οὖν καὶ ὅπλα καλὰ	ἔχειν.	νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς πολεμίους
[3, 24]	Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν	ἔχειν,	τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ
[3, 1]	γὰρ καὶ ὁ λόγος, ἐὰν	ἔχῃ	δύναμιν φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα
[3, 28]	πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον	ἔχον	γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ
[3, 18]	τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην	ἔχοντας	τὴν φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν
[3, 1]	τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι	ἐχούσης	τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ
[3, 18]	γάρ εἰσι σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ	ἔχουσι	καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον
[3, 17]	ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ	ἐχρῆν	ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´
[3, 19]	τὸ σῶμα. καὶ γὰρ ἐσθῆτι	ἐχρῆτο	περιέργῳ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει,
[3, 10]	μὲν καὶ ἄλλα εἰπεῖν καλὰ	ἔχω,	ἃ δ´ οὖν προῄρημαι, ταῦτα
[3, 29]	πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον	ἔχων	ἐφήμερον. καὶ ὅμως ἐπὶ τούτοις
[3, 30]	σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην	ἔχων	μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης
[3, 26]	νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν ἀνάθημα	ἐῶντας	εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ
[3, 17]	ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ καὶ μοναρχικὴν	ἑώρα	τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ
[3, 26]	ὕστερον Προδότης, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς	ἑωρᾶτο	τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος
[3, 18]	τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων	ἕως	Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους τῶν