HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre III

Liste des contextes (ordre alphabétique)

δ = 152 formes différentes pour 394 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[3, 10]   ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´ ἂν καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ

[3, 39]   Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι

[3, 36]   ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον δ´ ἐπὶ σύκῳ, τοὺς συκοφάντας λέγων.

[3, 28]   τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς

[3, 1]   τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ

[3, 40]   λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες.

[3, 18]   ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´ ὃς) ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ

[3, 26]   Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν πόλιν

[3, 23]   εἴ τις εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς

[3, 27]   ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων

[3, 10]   ἄλλα εἰπεῖν καλὰ ἔχω, ἃ δ´ οὖν προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ.

[3, 16]   τὸν τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον. Δημήτριος

[3, 42]   ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο

[3, 9]   ἐκεῖνοί γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον,

[3, 18]   τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ

[3, 19]   καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ

[3, 14]   λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε καὶ

[3, 23]   ἡ πρὸς Ἀρβήλοις μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι·

[3, 40]   φυτείαν καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι

[3, 1]   πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ

[3, 1]   δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν

[3, 1]   στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον

[3, 1]   τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν.

[3, 32]   πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ

[3, 17]   δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ Θαλῆς

[3, 27]   καὶ τοῦτον τὸν λόγον· εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ

[3, 18]   πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν

[3, 18]   εὖ μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ

[3, 17]   τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε. τίς δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν Ξανθίππου

[3, 19]   ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ,

[3, 20]   καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν ἐς τὸν πλακοῦντα ἤρετο

[3, 40]   τῶν τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ

[3, 40]   δὲ ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ

[3, 32]   παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς

[3, 32]   ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα οὗτος τὸ τοῦ Λίνου

[3, 42]   καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες. μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς

[3, 19]   ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ

[3, 19]   οὗ κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ

[3, 19]   οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ

[3, 42]   καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ. μόνας δὲ ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης λέγουσι

[3, 39]   ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους,

[3, 20]   γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα. τὸν δὲ βοῦν προσέταξε κατὰ τὰ πάτρια

[3, 19]   τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων. ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς

[3, 18]   ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ

[3, 14]   ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς

[3, 44]   εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ

[3, 1]   ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς, φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ

[3, 11]   καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας

[3, 32]   οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα

[3, 43]   δόμοις ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ δίκη οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ

[3, 17]   ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ

[3, 24]   τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι ἀνδρὸς

[3, 23]   ἐκ τοῦ πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε

[3, 42]   ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος.

[3, 47]   μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ

[3, 47]   ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι,

[3, 18]   περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω

[3, 18]   τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας,

[3, 28]   ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘

[3, 23]   οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ

[3, 6]   αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν

[3, 19]   Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν δὲ ἐκείρετο καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι,

[3, 44]   περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ

[3, 19]   δοκοῦντες τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε

[3, 43]   οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ δὲ

[3, 23]   πάλιν, καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς

[3, 18]   σκότους οὔτε ὑπὸ φωτός, ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο

[3, 10]   νεαρῷ τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας

[3, 12]   φωνή, ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν· εἴτε

[3, 9]   ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ

[3, 42]   ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ

[3, 42]   τὸ εἶδος ἐς κορώνην, ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς

[3, 12]   τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν

[3, 18]   θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν. τὰ δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ τῆς

[3, 6]   καὶ ἐς πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον·

[3, 45]   τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην

[3, 18]   ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς τινας

[3, 18]   τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς

[3, 18]   ἄτρωτοι γάρ εἰσι σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς

[3, 17]   τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι,

[3, 47]   τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα δὲ ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα αὐτὸν

[3, 40]   τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ

[3, 17]   Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ

[3, 47]   πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν

[3, 26]   ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν

[3, 3]   ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος

[3, 24]   μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος

[3, 24]   τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε

[3, 1]   Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι δὲ καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ

[3, 42]   ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ ἐς ἄλλας χώρας τῆς

[3, 17]   Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν πολλὰ

[3, 39]   δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον δὲ καὶ κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ

[3, 1]   καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ κρῆναι συχναί, καὶ ἐπιρρεῖ

[3, 1]   τῇ μέν ἐστι πλέθρου, τῇ δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ

[3, 1]   ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς τοῦτον δὲ καὶ οἱ λοιποὶ ποταμοὶ συρρέουσι,

[3, 1]   ἐς ὑγίειαν αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι,

[3, 23]   ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν

[3, 21]   ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη

[3, 1]   καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ

[3, 18]   χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον

[3, 23]   καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ τῆς ἄλλης ἁπάσης

[3, 23]   ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης

[3, 15]   ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι

[3, 23]   καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ τὸ πρὸς τῇ Τύρῳ

[3, 43]   θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ

[3, 18]   τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς τὰ μὲν παρὰ τὸν

[3, 1]   πράως προϊὼν ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ

[3, 42]   Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ κιττοί τε καὶ ἄμπελοι τοὺς

[3, 20]   τὸ πέμμα ἐκεῖνο εἶναι; ὁ δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ μέλιτος

[3, 24]   τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον

[3, 18]   μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος ἦν.

[3, 17]   τὴν Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός,

[3, 18]   ἐν τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς

[3, 18]   τὸν μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων

[3, 20]   καὶ ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε

[3, 39]   Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας, κέγχρον δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον δὲ

[3, 19]   διαλεγόμενον τοῖς σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ μάλα συχνοὶ καὶ ἄξιοι λόγου

[3, 1]   δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός.

[3, 2]   εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς

[3, 19]   ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο

[3, 19]   κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε πρὸς

[3, 3]   στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ πρότερον

[3, 17]   οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν ἐς

[3, 17]   φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ

[3, 4]   καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος

[3, 30]   κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς εἴ ποτε καὶ

[3, 1]   πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν ἄλλοι

[3, 18]   ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν

[3, 17]   ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα

[3, 18]   μία πόλις κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων

[3, 4]   ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ

[3, 42]   ἐγένοντο τῷ θεῷ μαινάδες. ὃ δὲ ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν περὶ

[3, 42]   καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ

[3, 42]   οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου. ἀκούω δὲ ὅτι καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν

[3, 14]   ἔργον αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ

[3, 43]   τὸν τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ.

[3, 42]   οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς

[3, 32]   ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι

[3, 47]   αἱ τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς

[3, 26]   προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ

[3, 45]   μὲν πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν

[3, 23]   ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός

[3, 18]   Ἄνοστον, ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ οὔτε ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ

[3, 4]   δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους

[3, 18]   τοῦ Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ

[3, 1]   ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν

[3, 16]   καὶ ὑπορύττων τὰ τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι

[3, 26]   τὴν μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι.

[3, 19]   ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ

[3, 17]   ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν φαίην ἂν καὶ τὸ

[3, 19]   ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ·

[3, 18]   ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν τόπον

[3, 18]   τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ διαβῆναι τούτους ἐς

[3, 43]   δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν

[3, 17]   Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο

[3, 40]   δὲ ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς

[3, 1]   ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν πάγον

[3, 39]   Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον

[3, 26]   τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ.

[3, 17]   φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε.

[3, 18]   μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ

[3, 17]   μὲν τὰ ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ τὰ

[3, 1]   ψυχρῶν καὶ πιεῖν ἡδίστων. λέγεται δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς

[3, 1]   Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ οἷον

[3, 14]   τῆς προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν

[3, 19]   αὕτη τὸν τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου,

[3, 15]   εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί,

[3, 17]   τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ

[3, 17]   Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ

[3, 26]   προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά

[3, 18]   πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί τέ

[3, 42]   Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ

[3, 19]   ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν

[3, 17]   οἱ σὺν αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι

[3, 18]   πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας αὐτῶν τόπον εἶναι

[3, 10]   τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς

[3, 35]   τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός,

[3, 19]   ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία δέ τις ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ

[3, 26]   ἐπολιόρκει τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ

[3, 44]   τοῦ μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ τὸ ξίφος κατὰ τοῦ φίλου.

[3, 40]   ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα ἐκ τῶν τερετισμάτων,

[3, 1]   καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν

[3, 1]   ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις καὶ καθημένοις ἄλση

[3, 9]   τὸ σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ

[3, 47]   τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ

[3, 18]   οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες·

[3, 22]   αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ δὲ τὸν πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα

[3, 19]   Φωκεὺς καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ

[3, 1]   τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν

[3, 26]   δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών,

[3, 18]   μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο, ἐπεὶ τά γε πολλὰ

[3, 14]   ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος,

[3, 5]   νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν

[3, 23]   ἐδείπνησε τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος

[3, 18]   ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος,

[3, 42]   τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ

[3, 1]   καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς ποταμὸς

[3, 27]   ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα ὁ

[3, 14]   καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ τῆς μέθης καὶ τοῦ

[3, 43]   ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ

[3, 18]   εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον, ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ οὔτε ὑπὸ

[3, 44]   οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ πάρος ἦσθα"

[3, 47]   ἡ ἐν Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ

[3, 5]   χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν.

[3, 42]   Χίων. καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν καὶ ἡ

[3, 9]   καὶ τὸ σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ

[3, 36]   ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον

[3, 45]   δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε

[3, 23]   τὰ ἄλλα αὐτοῦ. τί γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην

[3, 1]   φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν

[3, 12]   ἐστιν αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν

[3, 45]   ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει

[3, 10]   ἴσως δ´ ἂν καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν πρὸς

[3, 26]   καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας

[3, 18]   Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν

[3, 15]   καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν

[3, 1]   τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος

[3, 14]   ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις

[3, 32]   ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν

[3, 39]   δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας,

[3, 26]   Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν

[3, 23]   τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος δέκα σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε.

[3, 17]   οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς

[3, 23]   ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ ταύτῃ

[3, 1]   νῦν δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον

[3, 44]   αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν.

[3, 43]   ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´

[3, 1]   τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν

[3, 1]   τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ

[3, 18]   καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν

[3, 1]   εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ

[3, 1]   ἡ σκιὰ ἐκ τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται,

[3, 26]   γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν

[3, 1]   καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης

[3, 19]   καὶ ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ καὶ οὖν καὶ

[3, 6]   Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος.

[3, 8]   ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις

[3, 12]   τούτων καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων

[3, 22]   ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ

[3, 5]   ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν δεύτερον ἐπεί τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ

[3, 44]   ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν

[3, 1]   θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον, οὗ τὸ μὲν μῆκος

[3, 17]   ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´

[3, 42]   αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ ἣ

[3, 1]   τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ τε

[3, 17]   στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς

[3, 19]   ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων

[3, 10]   ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ

[3, 19]   ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ

[3, 17]   Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος

[3, 17]   ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν

[3, 16]   δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον. Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ

[3, 16]   ~Εἶτα τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ

[3, 17]   γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε

[3, 7]   κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς

[3, 4]   ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ

[3, 7]   πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι

[3, 3]   τὸν στέφανον. ταῦτα μὲν οὖν δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων

[3, 45]   ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας

[3, 26]   ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς

[3, 22]   τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ οἱ φύσει

[3, 25]   ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός,

[3, 1]   ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ νῦν δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας

[3, 17]   Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ δι´ ὧν αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε,

[3, 1]   καλεῖται μὲν Πυθιάς, φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς

[3, 1]   αἱ προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ

[3, 19]   δὲ τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν τῷ

[3, 19]   καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ

[3, 18]   φαύλως καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ

[3, 17]   ἑώρα τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν

[3, 14]   πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι καὶ Λεωνίδης ὁ

[3, 34]   μήτε ὅσα βούλεται· προσέταττον γὰρ διά τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς

[3, 19]   ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς

[3, 34]   ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ διὰ τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος

[3, 36]   λέγων. καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο

[3, 42]   μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ τούτων

[3, 23]   τοῦ μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ τὸν οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα

[3, 37]   τι αὐτοῖς καὶ τῆς γνώμης διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις

[3, 1]   παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ μέλους τὸν κάματον τῶν

[3, 42]   ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐγένοντο τῷ θεῷ

[3, 9]   κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ μὰ Δία τοῦτο τὸ κοινὸν ἐξ Ἄρεος

[3, 7]   τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι

[3, 26]   ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ

[3, 17]   ὧν αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ τούτων τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου

[3, 38]   Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ

[3, 15]   Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ

[3, 18]   σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ διαβῆναι τούτους ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς

[3, 45]   ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος, τὴν

[3, 18]   οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν

[3, 19]   τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς

[3, 1]   τὰ καλούμενα Τέμπη τὰ Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται

[3, 26]   Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν

[3, 28]   αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ

[3, 14]   ὅπλα καὶ πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι καὶ

[3, 18]   δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν

[3, 19]   ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ

[3, 27]   ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ εἰκὸς

[3, 11]   τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ

[3, 19]   πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε

[3, 17]   μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν.

[3, 15]   ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδὲ

[3, 1]   Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ λόγος,

[3, 1]   στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ τότε

[3, 18]   τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις

[3, 1]   οὕτως ἄρα ἡ τιμὴ ἡ διαρκὴς ἡ περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ

[3, 1]   τῇ δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος

[3, 35]   οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει

[3, 45]   ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος. ὃ μὲν γάρ φησι

[3, 14]   τῆς μέθης καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ

[3, 1]   ἃ καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ κρῆναι συχναί, καὶ

[3, 14]   τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα

[3, 2]   ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι

[3, 15]   μὲν καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ

[3, 18]   οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´ ὃς) ὑγιεῖς καὶ

[3, 1]   ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ προειρημέναι καὶ αἱ

[3, 14]   ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν

[3, 1]   ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς

[3, 32]   δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ

[3, 19]   ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην

[3, 41]   καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως πως διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες.

[3, 21]   ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα

[3, 32]   πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα σὺν

[3, 16]   τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν

[3, 1]   δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν τῶν ἐν

[3, 1]   ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ

[3, 47]   καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ·

[3, 18]   μὲν οὖν καὶ ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ

[3, 18]   φθανούσας ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ

[3, 1]   δὲ καὶ ὄρνιθες ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ

[3, 42]   ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν τῆς μανίας ἀρξάμεναι

[3, 1]   οἷον ὑπό τινος θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον, οὗ

[3, 3]   κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ

[3, 4]   ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν

[3, 47]   ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων διέφθειρε καὶ τὴν χάριν τὴν ἐπὶ

[3, 45]   Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς

[3, 18]   τὸ μὲν μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ ἄλλα ζῷα

[3, 1]   τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα διήκει σταδίους, τό γε μὴν πλάτος

[3, 14]   ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε

[3, 18]   ἡδόμενοι. οὕτω δὲ ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις

[3, 38]   καὶ πρῶτα ἡ γῆ ἀνέδωκε. δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον

[3, 43]   ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ δίκη οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία

[3, 1]   σχολῇ καὶ πράως προϊὼν ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ

[3, 1]   λάσιος ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ δίκην τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν

[3, 43]   ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν,

[3, 29]   οὐδὲν μέρος τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ

[3, 30]   ἔχων μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν

[3, 32]   ἀπῄτει τὰ κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘ ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν

[3, 17]   διὰ τούτων τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν

[3, 41]   ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον καὶ

[3, 40]   κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´ ἐνίων

[3, 42]   τῆς χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ

[3, 40]   ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων

[3, 43]   χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι

[3, 1]   καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι δὲ

[3, 1]   Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα

[3, 23]   ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε παρὰ

[3, 9]   κατὰ τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ

[3, 18]   τοὺς ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν

[3, 14]   ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ

[3, 9]   καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ

[3, 18]   ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ πολλὰς μὲν εἶναι καὶ

[3, 45]   λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος.

[3, 36]   ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ

[3, 7]   κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι;

[3, 4]   οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς

[3, 4]   δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς

[3, 17]   ἦν. Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ δι´

[3, 18]   πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν τούτοις καὶ

[3, 19]   ἄξιοι λόγου καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ

[3, 43]   σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα δόμοις ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ

[3, 25]   ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην

[3, 20]   τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα.

[3, 23]   καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ

[3, 26]   καὶ σώφρων, καὶ τοῦ μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν

[3, 38]   ἡ γῆ ἀνέδωκε. δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι.

[3, 1]   Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς

[3, 42]   περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον

[3, 8]   ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ δράματι μέλη τε καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι

[3, 17]   ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν

[3, 4]   ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι

[3, 1]   καὶ ὁ λόγος, ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται

[3, 11]   τῷ σώματι περιπλέκεσθαι καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ

[3, 17]   καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν

[3, 18]   κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει

[3, 18]   δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν

[3, 2]   προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους

[3, 9]   θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων

[3, 23]   σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς

[3, 40]   σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς

[3, 29]   πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως

[3, 23]   τὰ πλεῖστα, εἴ τις εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ

[3, 7]   διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας

[3, 14]   οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις τοῖς

[3, 1]   χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι

Livre, Chap.
[3, 10]	ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως	δ´	ἂν καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ
[3, 39]	Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι	δ´	ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι
[3, 36]	ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον	δ´	ἐπὶ σύκῳ, τοὺς συκοφάντας λέγων.
[3, 28]	τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς	δ´	εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς
[3, 1]	τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς	δ´	ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ
[3, 40]	λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς	δ´	ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες.
[3, 18]	ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ	δ´	ὃς) ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ
[3, 26]	Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς	δ´	οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν πόλιν
[3, 23]	εἴ τις εἴη δύσερις. καλὸς	δ´	οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς
[3, 27]	ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ	δ´	οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων
[3, 10]	ἄλλα εἰπεῖν καλὰ ἔχω, ἃ	δ´	οὖν προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ.
[3, 16]	τὸν τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι	δ´	ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον. Δημήτριος
[3, 42]	ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν τοῦ	δαίμονος.	ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο
[3, 9]	ἐκεῖνοί γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι	δαίμονος	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον,
[3, 18]	τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει	δακρύων,	ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ
[3, 19]	καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ	δακτυλίους	δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ
[3, 14]	λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν	Δάμων.	ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε καὶ
[3, 23]	ἡ πρὸς Ἀρβήλοις μάχη καὶ	Δαρεῖος	ἡττημένος καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι·
[3, 40]	φυτείαν καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων	δάση.	~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι
[3, 1]	πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς	δάφνης	διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ
[3, 1]	δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς	δάφνης	ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν
[3, 1]	στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς	δάφνης	τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον
[3, 1]	τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς	δάφνης	τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν.
[3, 32]	πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ	δὲ	ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ
[3, 17]	δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων	δὲ	Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ Θαλῆς
[3, 27]	καὶ τοῦτον τὸν λόγον· εἰ	δὲ	ἀληθής ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ
[3, 18]	πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν	δὲ	ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν
[3, 18]	εὖ μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω	δὲ	ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ
[3, 17]	τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε. τίς	δὲ	ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν Ξανθίππου
[3, 19]	ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ	δὲ	ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ,
[3, 20]	καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ	δὲ	ἀπιδὼν ἐς τὸν πλακοῦντα ἤρετο
[3, 40]	τῶν τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι	δὲ	ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ
[3, 40]	δὲ ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ	δὲ	ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ
[3, 32]	παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον	δὲ	ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς
[3, 32]	ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε	δὲ	ἄρα οὗτος τὸ τοῦ Λίνου
[3, 42]	καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες. μάχλους	δὲ	αὐτὰς ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς
[3, 19]	ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν	δὲ	αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ
[3, 19]	οὗ κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν	δὲ	αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ
[3, 19]	οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα	δὲ	αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ
[3, 42]	καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ. μόνας	δὲ	ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης λέγουσι
[3, 39]	ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι	δὲ	ἀχράδας δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους,
[3, 20]	γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα. τὸν	δὲ	βοῦν προσέταξε κατὰ τὰ πάτρια
[3, 19]	τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων. ἀποδημίας	δὲ	γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς
[3, 18]	ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ	δὲ	δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ
[3, 14]	ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους	δὲ	δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς
[3, 44]	εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ	δὲ	δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ
[3, 1]	ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς, φέρει	δὲ	διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ
[3, 11]	καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ	δὲ	διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας
[3, 32]	οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ	δὲ	διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα
[3, 43]	δόμοις ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ	δὲ	δίκη οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ
[3, 17]	ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις	δὲ	ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ
[3, 24]	τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου	δὲ	ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι ἀνδρὸς
[3, 23]	ἐκ τοῦ πότου. παρὰ Βαγώᾳ	δὲ	ἐδείπνησε τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε
[3, 42]	ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ	δὲ	ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος.
[3, 47]	μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ	δὲ	ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ
[3, 47]	ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ	δὲ	ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι,
[3, 18]	περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον	δὲ	εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω
[3, 18]	τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο	δὲ	εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας,
[3, 28]	ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ	δὲ	εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘
[3, 23]	οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι	δὲ	ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ
[3, 6]	αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι	δὲ	ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν
[3, 19]	Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν	δὲ	ἐκείρετο καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι,
[3, 44]	περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ	δὲ	ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ
[3, 19]	δοκοῦντες τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ	δὲ	ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε
[3, 43]	οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται	δὲ	ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ δὲ
[3, 23]	πάλιν, καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ	δὲ	ἐπὶ δέκα τοῦ αὐτοῦ μηνὸς
[3, 18]	σκότους οὔτε ὑπὸ φωτός, ἀέρα	δὲ	ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο
[3, 10]	νεαρῷ τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν	δὲ	ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας
[3, 12]	φωνή, ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης	δὲ	ἔρως αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν· εἴτε
[3, 9]	ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ	δὲ	Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ
[3, 42]	ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ	δὲ	ἐς γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ
[3, 42]	τὸ εἶδος ἐς κορώνην, ἣ	δὲ	ἐς νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς
[3, 12]	τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων	δέ	ἐστιν αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν
[3, 18]	θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν. τὰ	δὲ	ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ τῆς
[3, 6]	καὶ ἐς πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ	δὲ	ἕτερον αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον·
[3, 45]	τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ	δὲ	ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην
[3, 18]	ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ	δὲ	ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς τινας
[3, 18]	τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν	δὲ	Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς
[3, 18]	ἄτρωτοι γάρ εἰσι σιδήρῳ. χρυσοῦ	δὲ	ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς
[3, 17]	τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα	δὲ	ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι,
[3, 47]	τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα	δὲ	ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα αὐτὸν
[3, 40]	τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται	δὲ	ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ
[3, 17]	Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος	δὲ	ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ
[3, 47]	πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω	δὲ	ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν
[3, 26]	~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου	δὲ	θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν
[3, 3]	ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον, διετέλει	δὲ	θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος
[3, 24]	μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν	δὲ	θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος
[3, 24]	τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν	δὲ	ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε
[3, 1]	Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι	δὲ	καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ
[3, 42]	ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν	δὲ	καὶ ἐς ἄλλας χώρας τῆς
[3, 17]	Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας	δὲ	καὶ Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν πολλὰ
[3, 39]	δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον	δὲ	καὶ κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ
[3, 1]	καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι	δὲ	καὶ κρῆναι συχναί, καὶ ἐπιρρεῖ
[3, 1]	τῇ μέν ἐστι πλέθρου, τῇ	δὲ	καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ
[3, 1]	ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς τοῦτον	δὲ	καὶ οἱ λοιποὶ ποταμοὶ συρρέουσι,
[3, 1]	ἐς ὑγίειαν αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι	δὲ	καὶ ὄρνιθες ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι,
[3, 23]	ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ	δὲ	καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν
[3, 21]	ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ	δὲ	καὶ πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη
[3, 1]	καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι	δὲ	καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ
[3, 18]	χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν, γεωργεῖν	δὲ	καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον
[3, 23]	καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ	δὲ	καὶ τὰ τῆς ἄλλης ἁπάσης
[3, 23]	ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω	δὲ	καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης
[3, 15]	ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι	δὲ	καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι
[3, 23]	καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι· καλὸν	δὲ	καὶ τὸ πρὸς τῇ Τύρῳ
[3, 43]	θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας. τοῖς	δὲ	κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ
[3, 18]	τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν	δὲ	καρποὺς τὰ μὲν παρὰ τὸν
[3, 1]	πράως προϊὼν ἐλαίου δίκην, πολλὴ	δὲ	κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ
[3, 42]	Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω	δὲ	κιττοί τε καὶ ἄμπελοι τοὺς
[3, 20]	τὸ πέμμα ἐκεῖνο εἶναι; ὁ	δὲ	κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ μέλιτος
[3, 24]	τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ	δὲ	κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον
[3, 18]	μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν, ἀνθρώπου	δὲ	κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος ἦν.
[3, 17]	τὴν Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων	δὲ	Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός,
[3, 18]	ἐν τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις	δέ.	~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς
[3, 18]	τὸν μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν	δὲ	Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων
[3, 20]	καὶ ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ	δὲ	Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε
[3, 39]	Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας, κέγχρον	δὲ	Μαιῶται καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον δὲ
[3, 19]	διαλεγόμενον τοῖς σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν	δὲ	μάλα συχνοὶ καὶ ἄξιοι λόγου
[3, 1]	δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ	δὲ	μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός.
[3, 2]	εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ	δὲ	μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς
[3, 19]	ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν	δὲ	μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο
[3, 19]	κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ	δὲ	Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε πρὸς
[3, 3]	στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ	δὲ	ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ πρότερον
[3, 17]	οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων	δὲ	ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν ἐς
[3, 17]	φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις	δὲ	ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ
[3, 4]	καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων	δὲ	ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος
[3, 30]	κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος	δὲ	ὁ παγκρατιαστὴς εἴ ποτε καὶ
[3, 1]	πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς	δὲ	ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν ἄλλοι
[3, 18]	ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων	δὲ	ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν
[3, 17]	ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος	δὲ	ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα
[3, 18]	μία πόλις κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ	δὲ	οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων
[3, 4]	ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος	δὲ	ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ
[3, 42]	ἐγένοντο τῷ θεῷ μαινάδες. ὃ	δὲ	ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν περὶ
[3, 42]	καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον	δὲ	ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ
[3, 42]	οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου. ἀκούω	δὲ	ὅτι καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν
[3, 14]	ἔργον αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα	δὲ	οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ
[3, 43]	τὸν τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ	δὲ	οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ.
[3, 42]	οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς	δὲ	οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς
[3, 32]	ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ	δὲ	οὐδὲν ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι
[3, 47]	αἱ τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς	δὲ	οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς
[3, 26]	προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ	δὲ	οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ
[3, 45]	μὲν πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ	δὲ	οὐκ ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν
[3, 23]	ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα	δὲ	οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός
[3, 18]	Ἄνοστον, ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι	δὲ	οὔτε ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ
[3, 4]	δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ	δὲ	παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους
[3, 18]	τοῦ Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης	δὲ	παῖς ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ
[3, 1]	ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ	δὲ	παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν
[3, 16]	καὶ ὑπορύττων τὰ τείχη, Τιμόθεος	δὲ	πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι
[3, 26]	τὴν μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ	δὲ	Πινδάρῳ προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι.
[3, 19]	ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ	δὲ	Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ
[3, 17]	ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ	δὲ	πολιτείαν φαίην ἂν καὶ τὸ
[3, 19]	ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους	δὲ	πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ·
[3, 18]	ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο	δὲ	ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν τόπον
[3, 18]	τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι	δέ	ποτε καὶ διαβῆναι τούτους ἐς
[3, 43]	δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ	δὲ	Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν
[3, 17]	Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος	δὲ	Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο
[3, 40]	δὲ ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν· τὸν	δὲ	σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς
[3, 1]	ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ	δὲ	σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν πάγον
[3, 39]	Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι	δὲ	σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον
[3, 26]	τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ	δὲ	συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ.
[3, 17]	φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ	δὲ	συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε.
[3, 18]	μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν	δὲ	τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ
[3, 17]	μὲν τὰ ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας	δὲ	τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ τὰ
[3, 1]	ψυχρῶν καὶ πιεῖν ἡδίστων. λέγεται	δὲ	τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς
[3, 1]	Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη	δὲ	ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ οἷον
[3, 14]	τῆς προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει	δὲ	ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν
[3, 19]	αὕτη τὸν τρόπον αὐτοῦ. πάντα	δὲ	ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου,
[3, 15]	εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι	δὲ	ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί,
[3, 17]	τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης	δὲ	τῇ μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ
[3, 17]	Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης	δὲ	τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ
[3, 26]	προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων	δὲ	τὴν ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά
[3, 18]	πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ	δὲ	τῆς Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί τέ
[3, 42]	Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους	δὲ	τῆς Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ
[3, 19]	ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης	δὲ	τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν
[3, 17]	οἱ σὺν αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης	δὲ	τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι
[3, 18]	πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ	δὲ	τῆς χώρας αὐτῶν τόπον εἶναι
[3, 10]	τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον	δέ	τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς
[3, 35]	τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος	δέ	τις διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός,
[3, 19]	ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία	δέ	τις ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ
[3, 26]	ἐπολιόρκει τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ	δέ	τις τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ
[3, 44]	τοῦ μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε	δὲ	τὸ ξίφος κατὰ τοῦ φίλου.
[3, 40]	ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον	δὲ	τὸ ὄνομα ἐκ τῶν τερετισμάτων,
[3, 1]	καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται	δὲ	τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν
[3, 1]	ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς	δὲ	τοῖς λείοις καὶ καθημένοις ἄλση
[3, 9]	τὸ σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε	δὲ	τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ
[3, 47]	τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν	δὲ	τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ
[3, 18]	οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι	δὲ	τὸν μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες·
[3, 22]	αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ	δὲ	τὸν πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα
[3, 19]	Φωκεὺς καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει	δὲ	τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ
[3, 1]	τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα	δὲ	τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν
[3, 26]	δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων	δὲ	τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών,
[3, 18]	μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον	δὲ	τοῦτο, ἐπεὶ τά γε πολλὰ
[3, 14]	ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν	δὲ	τούτοις ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος,
[3, 5]	νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν	δὲ	τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν
[3, 23]	ἐδείπνησε τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε	δὲ	τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος
[3, 18]	ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους	δὲ	τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος,
[3, 42]	τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ	δὲ	τῶν ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ
[3, 1]	καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων	δὲ	τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς ποταμὸς
[3, 27]	ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς	δὲ	ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα ὁ
[3, 14]	καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας. ἅτε	δὲ	ὑπὸ τῆς μέθης καὶ τοῦ
[3, 43]	ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ	δὲ	ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ
[3, 18]	εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον, ἐοικέναι	δὲ	χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ οὔτε ὑπὸ
[3, 44]	οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις	δὲ	χέρας καθαρώτερος ἢ πάρος ἦσθα"
[3, 47]	ἡ ἐν Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ	δὲ	ὧν ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ
[3, 5]	χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας	δὲ	ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν.
[3, 42]	Χίων. καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν	δὲ	ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν καὶ ἡ
[3, 9]	καὶ τὸ σῶμα ῥώμης ἔχει·	δέδοικε	δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ
[3, 36]	~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας	δέει	τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον
[3, 45]	δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν	δέει	τοῦ χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε
[3, 23]	τὰ ἄλλα αὐτοῦ. τί γὰρ	δεῖ	νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην
[3, 1]	φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται	δεικνύναι	τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν
[3, 12]	ἐστιν αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν	δεῖν	λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν
[3, 45]	ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι	δεῖν	τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει
[3, 10]	ἴσως δ´ ἂν καὶ ἄλλον.	δεινὴ	γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν πρὸς
[3, 26]	καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ	δεινόν,	συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας
[3, 18]	Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ	δεινὸς	εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν
[3, 15]	καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ πιεῖν	δεινότατοι.	οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν
[3, 1]	τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν	δεινῶν.	ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος
[3, 14]	ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ	δεινῶς	οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις
[3, 32]	ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν	δείξας.	ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν
[3, 39]	δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας	δεῖπνον	εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας,
[3, 26]	Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας	δεῖσθαι	τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν
[3, 23]	τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος	δέκα	σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε.
[3, 17]	οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν τῶν	δέκα	στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς
[3, 23]	ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ	δέκα	τοῦ αὐτοῦ μηνὸς καὶ ταύτῃ
[3, 1]	νῦν δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ	Δελφοὶ	παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον
[3, 44]	αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς	Δελφοὺς	ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν.
[3, 43]	ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς	Δελφούς.	ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´
[3, 1]	τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς	Δελφοὺς	καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν
[3, 1]	τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς	Δελφούς,	τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ
[3, 18]	καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι	δένδρα	τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν
[3, 1]	εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν	δένδρων	ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ
[3, 1]	ἡ σκιὰ ἐκ τῶν παραπεφυκότων	δένδρων	καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται,
[3, 26]	γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον καὶ	δεξάμενον	πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν
[3, 1]	καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν	δεξιὰν	χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης
[3, 19]	καὶ ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ	δεξιούμενος	αὐτοὺς τιμῇ καὶ οὖν καὶ
[3, 6]	Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ	δέομαι	πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος.
[3, 8]	ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς	δέον,	ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις
[3, 12]	τούτων καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν	δέονται	τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων
[3, 22]	ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ	δεύτερον	αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ
[3, 5]	~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν	δεύτερον	ἐπεί τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ
[3, 44]	ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ	δεύτερος	αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν
[3, 1]	θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον	δέχεται	χωρίον, οὗ τὸ μὲν μῆκος
[3, 17]	ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον	δὴ	τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´
[3, 42]	αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος. ἐκ	δὴ	τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ ἣ
[3, 1]	τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι	δὴ	χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ τε
[3, 17]	στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ	Δήλιον,	καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς
[3, 19]	ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου,	δῆλον.	ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων
[3, 10]	ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα·	δῆλον	γὰρ ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ
[3, 19]	ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν	δῆλος·	καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ
[3, 17]	Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν	δῆλος.	καὶ Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος
[3, 17]	ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις.	Δημήτριος	δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν
[3, 16]	δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον.	Δημήτριος	μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ
[3, 16]	~Εἶτα τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν,	Δημήτριος	ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ
[3, 17]	γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν	δημοκρατίαν	οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε
[3, 7]	κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ	Δημοσθένους	ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς
[3, 4]	ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων	δημοσίων	καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ
[3, 7]	πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος.	~Δημοχάρης	ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι
[3, 3]	τὸν στέφανον. ταῦτα μὲν οὖν	δημώδη	καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων
[3, 45]	ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος λόγος	δημώδης,	ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας
[3, 26]	ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα	δήπου.	ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς
[3, 22]	τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους	δι´	αἰδοῦς ἄγοντας καὶ οἱ φύσει
[3, 25]	ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν	δι´	αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός,
[3, 1]	ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ νῦν	δι´	ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας
[3, 17]	Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ	δι´	ὧν αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε,
[3, 1]	καλεῖται μὲν Πυθιάς, φέρει δὲ	διὰ	Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς
[3, 1]	αἱ προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι.	διὰ	μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ
[3, 19]	δὲ τότε ὁ Σπεύσιππος, καὶ	διὰ	ταῦτα ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν τῷ
[3, 19]	καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος· καὶ	διὰ	ταῦτα ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ
[3, 18]	φαύλως καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ	διὰ	ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν περαιτέρω. τὸ
[3, 17]	ἑώρα τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ	διὰ	ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν
[3, 14]	πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι.	διὰ	ταῦτά τοι καὶ Λεωνίδης ὁ
[3, 34]	μήτε ὅσα βούλεται· προσέταττον γὰρ	διά	τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς
[3, 19]	ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι	διὰ	τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς
[3, 34]	ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ	διὰ	τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος
[3, 36]	λέγων. καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον	διὰ	τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο
[3, 42]	μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς	διὰ	τὸ ἄγος. ἐκ δὴ τούτων
[3, 23]	τοῦ μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ	διὰ	τὸν οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα
[3, 37]	τι αὐτοῖς καὶ τῆς γνώμης	διὰ	τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις
[3, 1]	παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ,	διὰ	τοῦ μέλους τὸν κάματον τῶν
[3, 42]	ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας, καὶ	διὰ	τοῦτο οὐκ ἐγένοντο τῷ θεῷ
[3, 9]	κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ μὰ	Δία	τοῦτο τὸ κοινὸν ἐξ Ἄρεος
[3, 7]	τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας	διὰ	τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι
[3, 26]	ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν	διὰ	τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ
[3, 17]	ὧν αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε,	διὰ	τούτων τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου
[3, 38]	Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν	διὰ	τῶν σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ
[3, 15]	Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ	διαβεβόηται	ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ
[3, 18]	σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ	διαβῆναι	τούτους ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς
[3, 45]	ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς	διαγεγλυμμένον	ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος, τὴν
[3, 18]	οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε	διάγειν	καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν
[3, 19]	τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν	διαγενομένων	ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς
[3, 1]	τὰ καλούμενα Τέμπη τὰ Θετταλικὰ	διαγράψωμεν	τῷ λόγῳ καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται
[3, 26]	Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ,	διαδεξάμενος	τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν
[3, 28]	αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους	διαθρῆσαι.	τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ
[3, 14]	ὅπλα καὶ πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα	διάκεινται	Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι καὶ
[3, 18]	δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους	διακοσίων	μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν
[3, 19]	ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε	διαλεγόμενον	τοῖς σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ
[3, 27]	ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς,	διαλεχθέντος	αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ εἰκὸς
[3, 11]	τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ	διαλυθεῖσαν	τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ
[3, 19]	πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως.	διαλυθείσης	δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε
[3, 17]	μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον τὴν	διάνοιαν	ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν.
[3, 15]	ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ	διαπεφεύγασι	δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδὲ
[3, 1]	Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ καὶ	διαπλάσωμεν·	ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ λόγος,
[3, 1]	στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης	διαπλέξαντες,	ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ τότε
[3, 18]	τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ	διαπλεύσαντάς	γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις
[3, 1]	οὕτως ἄρα ἡ τιμὴ ἡ	διαρκὴς	ἡ περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ
[3, 1]	τῇ δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ.	διαρρεῖ	δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος
[3, 35]	οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις	διαρρεῖ	καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει
[3, 45]	ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις	διαρρεῖ	λόγος. ὃ μὲν γάρ φησι
[3, 14]	τῆς μέθης καὶ τοῦ οἴνου	διαρρέοντες,	αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ
[3, 1]	ἃ καὶ δίδωσιν ἀσμένως ψυχάσαι.	διαρρέουσι	δὲ καὶ κρῆναι συχναί, καὶ
[3, 14]	τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν	διασκηνωθῆναι	αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα
[3, 2]	ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν	διαταραχθεὶς	εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι
[3, 15]	μὲν καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ	διατεθρύληται,	ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ
[3, 18]	οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ	διατελοῦσιν	(ἦ δ´ ὃς) ὑγιεῖς καὶ
[3, 1]	ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ	διατριβαί	εἰσιν αἱ προειρημέναι καὶ αἱ
[3, 14]	ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι	διατριβαῖς,	προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν
[3, 1]	ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν.	διατριβὰς	δ´ ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς
[3, 32]	δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη	διαφέρειν	τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ
[3, 19]	ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν	διαφορὰν	Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην
[3, 41]	καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως πως	διαφόρως.	~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες.
[3, 21]	ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ	διδασκαλείου	παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα
[3, 32]	πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ	διδάσκοντος	κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα σὺν
[3, 16]	τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ	διδάσκων	λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν
[3, 1]	δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι	διδόασιν.	ὑπὲρ μὲν οὖν τῶν ἐν
[3, 1]	ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ	δίδωσιν	ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ
[3, 47]	καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν	διεβίωσεν,	οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ·
[3, 18]	μὲν οὖν καὶ ἄλλα ἀλλήλοις	διελέχθησαν,	καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ
[3, 18]	φθανούσας ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη	διελθούσας	ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ
[3, 1]	δὲ καὶ ὄρνιθες ἄλλος ἄλλῃ	διεσπαρμένοι,	καὶ μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ
[3, 42]	ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ νεαρὸν	διεσπάσαντο	οἷα νεβρὸν τῆς μανίας ἀρξάμεναι
[3, 1]	οἷον ὑπό τινος θείας φροντίδος	διεσχισμένα,	καὶ μέσον δέχεται χωρίον, οὗ
[3, 3]	κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον,	διετέλει	δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ
[3, 4]	ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν	διετέλεσεν.	~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν
[3, 47]	ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων	διέφθειρε	καὶ τὴν χάριν τὴν ἐπὶ
[3, 45]	Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον	διεχρήσατο,	ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς
[3, 18]	τὸ μὲν μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον	διηγεῖτο.	τρέφειν δὲ τὰ ἄλλα ζῷα
[3, 1]	τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα	διήκει	σταδίους, τό γε μὴν πλάτος
[3, 14]	ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες	διημέρευον	ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε
[3, 18]	ἡδόμενοι. οὕτω δὲ ἀναμφιλόγως εἰσὶ	δίκαιοι,	ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις
[3, 38]	καὶ πρῶτα ἡ γῆ ἀνέδωκε.	δίκας	τε δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον
[3, 43]	ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ	δίκη	οὐκ ἐβράδυνε· Κροτωνιάταις γὰρ ἐναντία
[3, 1]	σχολῇ καὶ πράως προϊὼν ἐλαίου	δίκην,	πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ
[3, 1]	λάσιος ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ	δίκην	τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν
[3, 43]	ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι	δίκης	τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν,
[3, 29]	οὐδὲν μέρος τῆς γῆς εἰσιν;	~Διογένης	ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ
[3, 30]	ἔχων μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ	Διογένης	ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν
[3, 32]	ἀπῄτει τὰ κιθαρίσματα, καὶ τί	διοίσει‘	ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν
[3, 17]	διὰ τούτων τὴν τυραννίδα τὴν	Διονυσίου	κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν
[3, 41]	ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν	Διόνυσον	Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον καὶ
[3, 40]	κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ	Διονύσου	Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´ ἐνίων
[3, 42]	τῆς χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ	Διονύσου	τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ
[3, 40]	ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ	Διονύσου	φυτείαν καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων
[3, 43]	χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ	Διὸς	ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι
[3, 1]	καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν	Διὸς	καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι δὲ
[3, 1]	Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ	Διός,	ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα
[3, 23]	ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου.	δίου	μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε παρὰ
[3, 9]	κατὰ τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι	διπλᾶ.	οὔκουν τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ
[3, 18]	τοὺς ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ	διπλασίονας	τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν
[3, 14]	ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους	διπλῆν	αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ
[3, 9]	καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως	διπλῆν	τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ
[3, 18]	ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον	διπλοῦν.	καὶ πολλὰς μὲν εἶναι καὶ
[3, 45]	λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα.	διπλοῦς	οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος.
[3, 36]	ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους	δὶς	ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ
[3, 7]	κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρόπου	διψῶντας	τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι;
[3, 4]	οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ	Δίων,	ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς
[3, 4]	δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν.	~Δίων	δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς
[3, 17]	ἦν. Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος	Δίωνα	κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ δι´
[3, 18]	πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι	δοκεῖ	μυθολόγος καὶ ἐν τούτοις καὶ
[3, 19]	ἄξιοι λόγου καὶ οἱ μάλιστα	δοκοῦντες	τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ
[3, 43]	σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα	δόμοις	ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ
[3, 25]	ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ	δόξαν	ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην
[3, 20]	τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι	δότε·	ἐλευθέρου γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα.
[3, 23]	καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ Πέρσαι	δουλεύοντες	Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ
[3, 26]	καὶ σώφρων, καὶ τοῦ μὴ	δουλεῦσαι	τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν
[3, 38]	ἡ γῆ ἀνέδωκε. δίκας τε	δοῦναι	καὶ λαβεῖν εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι.
[3, 1]	Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν	δράκοντα	κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς
[3, 42]	περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον	δράκοντες,	ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον
[3, 8]	ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ	δράματι	μέλη τε καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι
[3, 17]	ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς	δρᾶσαι	ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν
[3, 4]	ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ	δρῶν	διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι
[3, 1]	καὶ ὁ λόγος, ἐὰν ἔχῃ	δύναμιν	φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται
[3, 11]	τῷ σώματι περιπλέκεσθαι καὶ μὴ	δύνασθαι	καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ
[3, 17]	καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν	δυνησόμενον	σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν
[3, 18]	κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις.	δύο	δὲ εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει
[3, 18]	δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ.	δύο	δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν
[3, 2]	προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς	δύο	παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους
[3, 9]	θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ τοῖς	δύο.	~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων
[3, 23]	σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε.	δυοῖν	οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς
[3, 40]	σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς	δυσαρέστου.	ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς
[3, 29]	πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς	δυσείμων	βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως
[3, 23]	τὰ πλεῖστα, εἴ τις εἴη	δύσερις.	καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ
[3, 7]	διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε	Δυσμενίδαι;	τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας
[3, 14]	οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν	δωμάτων	ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις τοῖς
[3, 1]	χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ	Δωριέων	καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 29/03/2007