Livre, Chap.
[3, 36]	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις; ἔφη	παγκάλη·	ἀλλ´ ἐν αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´
[3, 30]	παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ	παγκρατιαστὴς	εἴ ποτε καὶ κύνας εἶδε
[3, 1]	δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν	πάγον	ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν πέτραν·
[3, 36]	ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην	πάθος	αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν
[3, 42]	τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ	πάθος	εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον
[3, 32]	ἄρα οὗτος τὸ τοῦ Λίνου	πάθος.	τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος
[3, 1]	μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς	παῖδα.	ἔστι δὲ καὶ βωμὸς ἐν
[3, 42]	Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς Λευκίππης	παῖδα	ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ νεαρὸν
[3, 32]	γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος ἔτι	παῖδα	ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ
[3, 21]	Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου ὁ	παιδαγωγὸς	ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι
[3, 1]	δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ	παῖδας	εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα
[3, 2]	ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο	παῖδας	οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους ὁ
[3, 1]	τὸν τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι	παῖδες	Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα τὸν
[3, 40]	δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ	παιδιᾶς	δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς
[3, 10]	ἡ τῶν ἐραστῶν πρὸς τὰ	παιδικὰ	εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ
[3, 26]	Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ τοῦ	παιδὸς	καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς
[3, 18]	πολέμοις ἢ λίθοις ἢ ξύλοις	παιόμενοι·	ἄτρωτοι γάρ εἰσι σιδήρῳ. χρυσοῦ
[3, 4]	καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ	παῖς	αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς
[3, 18]	τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα	παῖς	γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ ἐπὶ
[3, 21]	ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου	παῖς	ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος
[3, 18]	Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ	παῖς	ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν
[3, 4]	~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν	παῖς	Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν
[3, 32]	τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου,	παῖς	ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν.
[3, 6]	ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν	πάλιν	ἔφη οὐ δέομαι πόλεως, ἣν
[3, 23]	εἱστιᾶτο παρὰ Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε	πάλιν,	καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ
[3, 19]	τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ	πάλιν	ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης
[3, 3]	λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε,	πάλιν	ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ
[3, 1]	θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι	πάλιν	στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης
[3, 18]	καὶ καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους, καὶ	παμπόλλων	ἐθνῶν μία πόλις κρατεῖ αὕτη.
[3, 1]	ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ χλοάζον	πᾶν,	καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν
[3, 1]	χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν	πανήγυρις.	ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις
[3, 24]	κεῖσθαι καλῶς ἐν καλῇ τῇ	πανοπλίᾳ·	τῷ γὰρ ἀνδρὶ τῷ γενναίῳ
[3, 19]	καὶ αὕτη τὸν τρόπον αὐτοῦ.	πάντα	δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια
[3, 18]	τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι	πάντα	τὸν ἑαυτοῦ βίον τὸν λοιπὸν
[3, 6]	Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ ἐς	πάντας	ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ
[3, 45]	δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς	πάντας	ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ
[3, 30]	ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο	παντελῶς	πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς
[3, 46]	ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ	πάντη	Ἑλληνικός. ὃ μὴ κατέθου φησί,
[3, 1]	διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας καὶ	παντοδαπὰς	ὁ τόπος οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης
[3, 7]	ψογεροὺς καὶ κακῶς ἀγορεύειν ἐκ	παντὸς	τρόπου διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘
[3, 22]	καὶ ἐπὶ τούτῳ οὐχ ἥκιστα,	πάντων	αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν,
[3, 21]	τοῦ τυράννου. ὃ δὲ καὶ	πάνυ	ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν
[3, 22]	τὰς τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ	πάνυ	Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν
[3, 19]	συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ	πάνυ	ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου
[3, 37]	κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ	πάνυ	παρ´ αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 22]	λαβεῖν· ὃ δὲ τὸν πατέρα	πάνυ	σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις
[3, 19]	ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως	πάνυ	τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ τρόπον
[3, 37]	~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ πάνυ	παρ´	αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια
[3, 18]	τινας οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν	παρ´	αὐτοῖς ἔφη πόλεις πολλὰς καὶ
[3, 10]	νῦν ἐρῶ. ὅτε τις τῶν	παρ´	αὐτοῖς καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο
[3, 18]	ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον εἶναι	παρ´	αὐτοῖς τὸν χρυσὸν τοῦ παρ´
[3, 1]	τὸν κάματον τῶν παριόντων ἀφανίσαντες.	παρ´	ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ
[3, 18]	καλεῖσθαι τὸν δὲ Λύπης· καὶ	παρ´	ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ
[3, 18]	αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως κειμένους τοῖς	παρ´	ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι
[3, 18]	παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν τοῦ	παρ´	ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε
[3, 18]	Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους τῶν	παρ´	ἡμῖν τούτους εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους,
[3, 23]	ἔδρα τὰ ἐκ τοῦ πότου.	παρὰ	Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε τετράδι μετὰ
[3, 23]	δίου μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε	παρὰ	Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ
[3, 23]	ἔσται πρωί. καὶ ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο	παρὰ	Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε πάλιν, καὶ
[3, 12]	οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ	παρὰ	τοῖς ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ
[3, 18]	φέρειν δὲ καρποὺς τὰ μὲν	παρὰ	τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην
[3, 33]	τρόπον τινὰ τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων	παραβολῇ	τῇ πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι
[3, 1]	ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ	παραγενόμενοι	καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς
[3, 43]	δίκης τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ	παραιτητόν,	οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν·
[3, 37]	αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια	παρακαλοῦντες	ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν
[3, 26]	οὐσίας τὸ πλεῖστον τῇ πόλει	παρακαταθέμενος	καὶ ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα
[3, 1]	δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ	παραλαβεῖν	τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ
[3, 26]	δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας	παραλαβών,	τὸν υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας
[3, 1]	εὖ μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ	παραπέμπουσιν	ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ
[3, 1]	τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ	παραπέμπουσιν	αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ
[3, 18]	τελευτᾶν. τὰ δὲ ἕτερα τὰ	παραπεφυκότα	τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον
[3, 1]	αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ τῶν	παραπεφυκότων	δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων
[3, 5]	τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς	παρατάξεως	ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν,
[3, 42]	ἐς ἄλλας χώρας τῆς Ἑλλάδος,	παράφοροι	οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου. ἀκούω
[3, 8]	καὶ ἐκράτησε τῶν παρόντων, ὥστε	παραχρῆμα	αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι
[3, 19]	φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας	παραχρῆμα	ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε
[3, 19]	νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης	παραχωρῆσαι	πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας
[3, 19]	τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε	παραχωρήσαντι	τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός τε
[3, 30]	συμποσίῳ εἴ τις ἀφροδίσιος λόγος	παρερρύη,	ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος
[3, 1]	προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ	παρέχειν	τοῖς πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος.
[3, 1]	τοῦ μέλους τὸν κάματον τῶν	παριόντων	ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ
[3, 8]	τὸ θέατρον καὶ ἐκράτησε τῶν	παρόντων,	ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν,
[3, 44]	πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ	πάρος	ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν
[3, 15]	ἐφεῖται τοῖς ἐν τῷ συνδείπνῳ	παροῦσι	ξένοις προπίνειν ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον
[3, 44]	ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι	παρὼν	πέλας οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε
[3, 1]	τοῖς πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος.	πᾶς	δὲ ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν
[3, 47]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα	πᾶσαν.	καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον
[3, 30]	τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς	πᾶσαν.	Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς εἴ
[3, 6]	τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ οὐ	πᾶσι	γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος
[3, 26]	παρακαταθέμενος καὶ ἕνα τῶν συνήθων	Πασικλέα	ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ τοῦ παιδὸς
[3, 22]	συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ δὲ τὸν	πατέρα	πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς
[3, 20]	δὲ βοῦν προσέταξε κατὰ τὰ	πάτρια	σκευασθῆναι, καὶ ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει
[3, 19]	ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς τὴν	πατρίδα,	ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης,
[3, 17]	Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ	πατρίδα	οὐ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο
[3, 26]	καὶ τοῦ μὴ δουλεῦσαι τὴν	πατρίδα	τοῖς βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο.
[3, 26]	ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι τὴν	πατρίδα	ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον
[3, 37]	πρὸς τὰ ἔργα τὰ τῇ	πατρίδι	λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη
[3, 17]	ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς	πατρίδος	ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος
[3, 12]	Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ τῆς	πατρίδος	ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ ἔτι
[3, 29]	ὑπομένει· εἶναι γὰρ πλάνης ἄοικος	πατρίδος	ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων
[3, 6]	ἀτὰρ οὖν καὶ χρημάτων καὶ	πατρίδος.	ὅτι μὲν οὖν τῆς οὐσίας
[3, 22]	ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς	πατρῴους	θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν
[3, 18]	μὲν ἄλλων τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν	παύεται,	ἀλλὰ καὶ εἴ του ἤρα
[3, 47]	καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ	Παυσανίαν	δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν
[3, 45]	μὲν γάρ φησι τὸ τοῦ	Παυσανίου	ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο,
[3, 23]	Ἰνδοὶ δὲ καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ	πειθόμενοι·	καλὸν δὲ καὶ τὸ πρὸς
[3, 16]	ὑπορύττων τὰ τείχη, Τιμόθεος δὲ	πείθων	καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν
[3, 47]	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν	Πειραιᾶ	προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν αὐτοῦ θάνατον.
[3, 27]	Σωκράτους ἃ εἰκὸς ἦν καὶ	πείσαντος	φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης
[3, 21]	ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος	Πεισιστράτου	ὁ παιδαγωγὸς ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ
[3, 17]	ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς	πείσοντας	ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς
[3, 44]	τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι παρὼν	πέλας	οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω·
[3, 1]	φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ	Πελασγίας	καὶ τῆς Οἴτης καὶ τῆς
[3, 44]	ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα,	πέλεις	δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ πάρος
[3, 26]	καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς	Πελοπόννησον,	τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος
[3, 42]	εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ τῆς	Πελοποννήσου	ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν
[3, 20]	πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται τὸ	πέμμα	ἐκεῖνο εἶναι; ὁ δὲ κομίζων
[3, 1]	ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς	πέμπουσι	καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν.
[3, 23]	ἔπινε πάλιν, καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε.	πέμπτῃ	δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ αὐτοῦ
[3, 23]	καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου μηνός φασι	πέμπτῃ	ἔπινε παρὰ Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ
[3, 10]	καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ	πένητος,	ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς
[3, 27]	ἐστι. Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ	πενίας	φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν
[3, 47]	Χρηστὸν οὐδὲν ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ	πέντε	καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν
[3, 18]	τῳ πιστὸς ὁ Χῖος λέγων,	πεπιστεύσθω·	ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ
[3, 19]	ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι	πεποίηκε	τοῦ περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας ἐν
[3, 27]	οὐκ οἶδα· ὃ δ´ οὖν	πέπυσμαι,	ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος
[3, 27]	ποιῆσαι τὴν πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς.	~Πέπυσμαι	καὶ τοῦτον τὸν λόγον· εἰ
[3, 18]	καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν	περαιτέρω.	τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει.
[3, 23]	πρωί. καὶ ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο παρὰ	Περδίκκᾳ,	καὶ ἔπινε πάλιν, καὶ ὀγδόῃ
[3, 47]	οὔτε ἐκ τῆς ναυμαχίας τῆς	περὶ	Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς πρεσβείας
[3, 36]	δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ	περὶ	Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος καὶ τὸν
[3, 42]	τοὺς ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο	περὶ	τὴν Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως·
[3, 31]	ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος τοσαύτην	περὶ	τὸ γράφειν σπουδὴν εἶχεν, ὡς
[3, 1]	ἡ τιμὴ ἡ διαρκὴς ἡ	περὶ	τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν τόπον.
[3, 19]	μωκία δέ τις ἦν αὐτοῦ	περὶ	τὸ πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος στωμυλία
[3, 19]	Πλάτων οὐδὲ τῇ κατασκευῇ τῇ	περὶ	τὸ σῶμα. καὶ γὰρ ἐσθῆτι
[3, 11]	λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ	περὶ	τὸν θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι,
[3, 42]	δὲ ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν	περὶ	τοὺς ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο
[3, 11]	θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς	περὶ	τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν
[3, 18]	μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς	περὶ	τοῦτον τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ
[3, 10]	ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ τοῖς δύο.	~Περὶ	τῶν ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ
[3, 9]	ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε ἐξ ἑνὸς	περιειλημμένοι	δαίμονος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται
[3, 42]	τε καὶ ἄμπελοι τοὺς ἱστοὺς	περιεῖρπον,	καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες,
[3, 45]	ὁ δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν	περιελθόντα	λίμνην τὴν καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι.
[3, 19]	σῶμα. καὶ γὰρ ἐσθῆτι ἐχρῆτο	περιέργῳ	ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει, καὶ
[3, 18]	ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών.	~Περιηγεῖταί	τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου τοῦ
[3, 14]	καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως αὐτοῖς	περιῃρημένης.	λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν
[3, 44]	οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω·	περικαλλέος	ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ
[3, 17]	ἦρξε. τίς δὲ ἀντιφήσει καὶ	Περικλέα	τὸν Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ
[3, 23]	γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου	περιλαμβάνειν	τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν;
[3, 28]	ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον γῆς	περίοδον,	καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν
[3, 1]	κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ	περίοικος	λεὼς συνίασιν ἄλλοι ἄλλοις, καὶ
[3, 28]	καὶ μέγα φρονοῦντα ἐπὶ τῇ	περιουσίᾳ	καὶ ἔ τι πλέον ἐπὶ
[3, 11]	ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες εἶναι. ~Οἱ	περιπατητικοί	φασι μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν τὴν
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ	περιπάτου,	ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς
[3, 19]	πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ	περιπάτου	Ἀριστοτέλει, αὐτός τε ἐπέθετο τῷ
[3, 19]	ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω	περιπάτου,	ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις.
[3, 19]	αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ	περιπάτου,	καὶ ἀναχωρήσας ἐν τῷ κήπῳ
[3, 19]	ἤρετό τινα τῶν ἐν τῇ	περιπάτῳ	ὅπου ποτὲ εἴη ὁ Πλάτων·
[3, 11]	θητεύουσαν τὴν ψυχὴν τῷ σώματι	περιπλέκεσθαι	καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν
[3, 18]	τὴν Λιβύην νήσους εἶναι, ἃς	περιρρεῖν	κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ
[3, 19]	τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ	περιστησάμενος,	ὧν ἦν Μνάσων τε ὁ
[3, 44]	Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις	περιτυγχάνουσιν.	ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς
[3, 23]	μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ	Πέρσαι	δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ
[3, 39]	Σαυρομάται, τέρμινθον δὲ καὶ κάρδαμον	Πέρσαι.	~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι
[3, 17]	πολιτείαν φαίην ἂν καὶ τὸ	Περσαίου,	εἴ γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ
[3, 17]	λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς γόνυ	πεσοῦσαν	ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις.
[3, 1]	πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν	πέτραν·	καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται
[3, 10]	κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν καλῶς	πεφυκότων	καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς
[3, 6]	τά τε ἄλλα μεγαλόφρων ὢν	πεφώραται	καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ τοῦ
[3, 43]	Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον	πηγῆς	ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς
[3, 43]	ἐν σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ	πῆμα	δόμοις ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ
[3, 43]	εἱλεῖται, καὶ πῆμα δόμοις ἐπὶ	πήματι	βαίνει. ἡ δὲ δίκη οὐκ
[3, 1]	ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται τὸν	Πηνειὸν	ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει
[3, 1]	δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος	Πηνειός.	ἐς τοῦτον δὲ καὶ οἱ
[3, 1]	μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ	Πηνειὸς	ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως
[3, 15]	ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ	πιεῖν	δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην
[3, 1]	ἐπιρρεῖ νάματα ὑδάτων ψυχρῶν καὶ	πιεῖν	ἡδίστων. λέγεται δὲ τὰ ὕδατα
[3, 26]	τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας	πικρὸς	ἦν καὶ ἀπαραίτητος, τά γε
[3, 28]	τῆς πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο	πινάκιον	ἔχον γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε
[3, 26]	τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν	Πίνδαρον	πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´
[3, 26]	ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ	Πίνδαρος	Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν
[3, 26]	καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος.	~Πίνδαρος	ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ
[3, 26]	μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ δὲ	Πινδάρῳ	προστάξαι τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ
[3, 37]	ἑορταστικὴν θυσίαν, συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι	πίνουσι	κώνειον, ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι
[3, 8]	ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν,	πιστεύσαντες	ὅτι τῶν πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται
[3, 18]	ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ τῳ	πιστὸς	ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ
[3, 17]	δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν	Πιττακός,	Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος
[3, 20]	ὃ δὲ ἀπιδὼν ἐς τὸν	πλακοῦντα	ἤρετο τί βούλεται τὸ πέμμα
[3, 20]	ἀτὰρ οὖν καὶ βοῦν καὶ	πλακοῦντα.	ὃ δὲ ἀπιδὼν ἐς τὸν
[3, 29]	ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ	πλάνης	ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων
[3, 47]	Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν	Πλαταιαῖς	νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν ἐν
[3, 18]	τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος	πλατάνου	μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς τὰ
[3, 1]	διήκει σταδίους, τό γε μὴν	πλάτος	τῇ μέν ἐστι πλέθρου, τῇ
[3, 27]	ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα ὁ	Πλάτων,	ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ
[3, 17]	τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν.	Πλάτων	δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν
[3, 27]	δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι.	Πλάτων	ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ
[3, 19]	συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ	Πλάτων	ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ
[3, 19]	δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ	Πλάτων	οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα
[3, 19]	ἠρέσκετο τῷ βίῳ αὐτοῦ ὁ	Πλάτων	οὐδὲ τῇ κατασκευῇ τῇ περὶ
[3, 19]	καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ	Πλάτων	τοῦ ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε
[3, 19]	περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη ὁ	Πλάτων·	ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ
[3, 19]	μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ πρὸς	Πλάτωνα	ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ
[3, 19]	Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε πρὸς	Πλάτωνα,	καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς σὺν
[3, 19]	οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς τὸν	Πλάτωνα	ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν
[3, 19]	Ἀριστοτέλη βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν	Πλάτωνα.	ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν
[3, 19]	~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς	Πλάτωνα	τὴν πρώτην ἐκ τούτων γενέσθαι.
[3, 19]	δὲ ἐκείρετο καὶ ταύτην ἀήθη	Πλάτωνι,	καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς φορῶν
[3, 19]	ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες χωρίον τῷ	Πλάτωνι.	~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς Ἰωνίαν
[3, 19]	ἐς τὴν πατρίδα, ἐπέθετο τῷ	Πλάτωνι	ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν
[3, 19]	ταῦτα ἀδύνατος ἦν συμβαδίζειν τῷ	Πλάτωνι.	ὁ δὲ Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη
[3, 4]	δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς	Πλάτωνος	δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων
[3, 1]	μὴν πλάτος τῇ μέν ἐστι	πλέθρου,	τῇ δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ.
[3, 1]	ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς πλέουσι	πλεῖν	κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ
[3, 23]	τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ	πλεῖστα,	εἴ τις εἴη δύσερις. καλὸς
[3, 26]	υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας τὸ	πλεῖστον	τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα
[3, 1]	ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ	πλεῖστον	τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν
[3, 13]	αὐτοὺς ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ	πλεῖστον	τοῦ βίου ἐν τῇ πρὸς
[3, 28]	τῇ περιουσίᾳ καὶ ἔ τι	πλέον	ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν
[3, 16]	ἕτερον. Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ	πλεονεξίᾳ	καὶ λυπῶν τὰ μέγιστα καὶ
[3, 1]	τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς	πλέουσι	πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ
[3, 1]	καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ τοῖς	πλέουσιν	ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως ἄρα
[3, 6]	καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ τοῦ	πλήθους	θαυμαζομένων, ἀτὰρ οὖν καὶ χρημάτων
[3, 32]	δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ	πλήκτρῳ	τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν
[3, 10]	τις τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν	πλούσιον	ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον
[3, 8]	ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι ἦν	πλούσιος·	πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ τούτων
[3, 18]	ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ	πλούτῳ	βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν τοὺς καρποὺς
[3, 28]	τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ τῷ	πλούτῳ	καὶ μέγα φρονοῦντα ἐπὶ τῇ
[3, 14]	ὅταν λέγῃ μεθύσους τοὺς ἐμπόρους	ποιεῖ	τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν τὴν
[3, 8]	τῷ δράματι μέλη τε καὶ	ποιήματα.	~Ἐρῶντι ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν
[3, 26]	αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ	ποιῆσαι	τὴν πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι
[3, 1]	καὶ καθημένοις ἄλση τέ ἐστι	ποικίλα	καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς, ἐν ὥρᾳ
[3, 1]	ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει	ποικίλας	καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος οὗτος,
[3, 0]		~Ποικίλη	ἱστορία Βιβλίον ~Φέρε οὖν καὶ
[3, 19]	καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς ἐρωτήσεις	ποιούμενος	καὶ τρόπον τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς,
[3, 1]	ἄλλοις, καὶ θύουσι καὶ συνουσίας	ποιοῦνται	καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν πολλῶν
[3, 14]	τοῖς ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ	πόλει	ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ οὐ μόνον
[3, 26]	τῆς οὐσίας τὸ πλεῖστον τῇ	πόλει	παρακαταθέμενος καὶ ἕνα τῶν συνήθων
[3, 18]	ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι	πόλεις	ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ
[3, 18]	πολλὰς μὲν εἶναι καὶ μεγάλας	πόλεις	καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ νόμους
[3, 16]	μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει τὰς	πόλεις	μηχανὰς προσάγων καὶ κατασείων καὶ
[3, 18]	ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη	πόλεις	πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ
[3, 8]	τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ	πολεμικὰ	ἐξεπόνησεν, οὕτως ἄρα κατεκτήσατο τὸ
[3, 8]	εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν	πολεμικῶν	ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς
[3, 22]	αἰδοῦς ἄγοντας καὶ οἱ φύσει	πολέμιοι	ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν οὖν
[3, 24]	ἔχειν. νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς	πολεμίους	τὴν καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ
[3, 14]	ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν	πολεμίων	τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε
[3, 18]	τά γε πολλὰ ἐν τοῖς	πολέμοις	ἢ λίθοις ἢ ξύλοις παιόμενοι·
[3, 9]	τῆς μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ	πολέμου	οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ
[3, 9]	ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι	πολεμοῦντες	καὶ ὑπὸ τῆς Ἄρεος ὁρμῆς
[3, 14]	καὶ πρὸς ὅπλα καὶ πρὸς	πολέμους	ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά
[3, 18]	γίνονται μεθ´ ὅπλων, καὶ ἀεὶ	πολεμοῦσι,	καὶ καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους, καὶ
[3, 26]	τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς	πόλεως	ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε,
[3, 6]	οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ δέομαι	πόλεως,	ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης
[3, 18]	αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς Μαχίμου	πόλεως	μαχιμώτατοί τέ εἰσι καὶ αὐτοὶ
[3, 28]	ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα τῆς	πόλεως	τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον
[3, 26]	τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν	πόλιν	ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι,
[3, 19]	καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς τὴν	πόλιν,	ἤρετό τινα τῶν ἐν τῇ
[3, 26]	δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν	πόλιν	Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις τῶν
[3, 16]	ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ	πολιορκητὴς	ἢ Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ
[3, 14]	Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς αὐτῶν ἐν	πολιορκίᾳ	ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων τοῖς
[3, 43]	ὑπ´ ἐκείνων ἐγένοντο, καὶ ἡ	πόλις	αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς
[3, 36]	τίς ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων	πόλις;	ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν αὐτῇ
[3, 18]	ὁμόρους, καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία	πόλις	κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ
[3, 34]	τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς	πολίτας	καὶ διὰ τῆς τραπέζης οὐχ
[3, 17]	Σωκράτης δὲ τῇ μὲν Ἀθηναίων	πολιτείᾳ	οὐκ ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ καὶ
[3, 17]	δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ	πολιτείαν	φαίην ἂν καὶ τὸ Περσαίου,
[3, 18]	δὲ τοῦτο, ἐπεὶ τά γε	πολλὰ	ἐν τοῖς πολέμοις ἢ λίθοις
[3, 20]	οἱ κατὰ τὴν Ἰωνίαν ξένοι	πολλὰ	μὲν καὶ ἄλλα ἀπέπεμψαν ἀτὰρ
[3, 10]	~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων	πολλὰ	μὲν καὶ ἄλλα εἰπεῖν καλὰ
[3, 18]	κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος ἦν.	πολλὰ	μὲν οὖν καὶ ἄλλα ἀλλήλοις
[3, 17]	δὲ καὶ Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν	πολλὰ	ὤνησαν, Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους
[3, 18]	δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς	πολλάκις	ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ
[3, 31]	γράφειν σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι	πολλάκις	αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ
[3, 8]	οὔτε μὴν ὅτι ἦν πλούσιος·	πολλάκις	γὰρ καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο
[3, 33]	ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου	πολλάκις	ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν
[3, 18]	οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις	πολλὰς	καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ
[3, 18]	ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ	πολλὰς	μὲν εἶναι καὶ μεγάλας πόλεις
[3, 1]	καὶ πράως προϊὼν ἐλαίου δίκην,	πολλὴ	δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ
[3, 1]	δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς,	πολλὴ	δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν
[3, 26]	δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις	πολλὴν	πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως
[3, 3]	μὲν οὖν δημώδη καὶ ἐς	πολλοὺς	ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου
[3, 19]	ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ	πολλοὺς	φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ
[3, 7]	βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ τῶν	πολλῶν	κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας καθεζομένους
[3, 1]	ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν	πολλῶν	ὄντων τῶν θυόντων καὶ τῶν
[3, 41]	τῶν οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ	πολυκαρπεῖν	οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν
[3, 17]	φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν	Πολύμνιδος	καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ
[3, 1]	ὁ χῶρος. κιττὸς μὲν γὰρ	πολὺς	καὶ εὖ μάλα λάσιος ἐνακμάζει
[3, 13]	καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον ἐς	πόμα	καταχρῶνται αὐτῷ, ἀλλὰ γὰρ καὶ
[3, 23]	τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον	πορείας,	λέγων ὅτι ἔσται πρωί. καὶ
[3, 1]	τοῦτον δὲ καὶ οἱ λοιποὶ	ποταμοὶ	συρρέουσι, καὶ ἀνακοινοῦνται τὸ ὕδωρ
[3, 18]	μὲν παρὰ τὸν τῆς Λύπης	ποταμὸν	τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν
[3, 1]	δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς	ποταμὸς	ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως προϊὼν
[3, 1]	ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ	ποταμοῦ	αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ προειρημέναι
[3, 18]	ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ	ποταμοὺς	περὶ τοῦτον τὸν τόπον ῥεῖν,
[3, 18]	τὰ παραπεφυκότα τῷ τῆς Ἡδονῆς	ποταμῷ	ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν. ὃς γὰρ
[3, 19]	τῶν ἐν τῇ περιπάτῳ ὅπου	ποτὲ	εἴη ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ
[3, 21]	σκευασθῆναι, καὶ ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει	ποτὲ	ἐκ διδασκαλείου παῖς ἔτι ὢν
[3, 18]	παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ	ποτε	καὶ διαβῆναι τούτους ἐς τάσδε
[3, 30]	Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς εἴ	ποτε	καὶ κύνας εἶδε συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο·
[3, 19]	τῶν λόγων. ἀποδημίας δὲ γενομένης	ποτὲ	τῷ Ξενοκράτει ἐς τὴν πατρίδα,
[3, 17]	καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς	Ποτίδαιαν.	Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα
[3, 23]	εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ	πότου,	καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας
[3, 23]	εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ τοῦ	πότου.	παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε τετράδι
[3, 43]	ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι	πουλὺς	ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει.
[3, 4]	ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ κοινῶν	πραγμάτων,	ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ
[3, 18]	καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ ταπεινῶς	πράττοντας,	καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν
[3, 10]	αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι	πράττουσι	κελεύοντες εἶναι. ~Οἱ περιπατητικοί φασι
[3, 1]	Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ	πράως	προϊὼν ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ
[3, 26]	φασι τὸν Κροῖσον καὶ δεξάμενον	πράως	τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν Ἐφεσίοις
[3, 26]	Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον	πρεσβείαν	ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ
[3, 47]	περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς	πρεσβείας	τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ
[3, 17]	ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι	πρεσβεύοντας	οὐ τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ
[3, 17]	ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων	πρεσβεύοντες,	καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ
[3, 14]	αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ	προαγωγείας.	ἅτε δὲ ὑπὸ τῆς μέθης
[3, 44]	λοιπῷ τῶν κακούργων, τῶν ἄλλων	προαναλωθέντων,	καὶ τοῦ μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν,
[3, 26]	συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ.	προβαλλομένων	δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων
[3, 47]	ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ τῶν	προγόνων	ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο
[3, 47]	δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ	προδιδόναι,	Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν αὐτοῦ θάνατον.
[3, 26]	πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον	Προδότης,	καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ
[3, 10]	παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον ἐραστὴν	προείλετο	χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα,
[3, 1]	ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ	προειρημέναι	καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων
[3, 18]	πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι	προελθεῖν	περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον
[3, 19]	Πλάτων οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα,	προετίμα	δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον
[3, 1]	ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν	προήκουσαν	ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν
[3, 19]	τὸ καρτερόν, καὶ ἐς τοσοῦτον	προῆλθε	φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ
[3, 10]	καλὰ ἔχω, ἃ δ´ οὖν	προῄρημαι,	ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε τις
[3, 8]	ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων	προῃροῦντο.	ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς ἔν
[3, 23]	τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν	προθυμίαν	ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ
[3, 42]	πως διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ	Προίτου	θυγατέρες. μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ
[3, 1]	ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως	προϊὼν	ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´
[3, 26]	τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν	πρόνοιαν	ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν
[3, 15]	ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις	προπίνειν	ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ ἂν
[3, 23]	τὰ ἐπὶ Ἰσσῷ καὶ ἡ	πρὸς	Ἀρβήλοις μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος
[3, 32]	δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε	πρὸς	αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ δὲ
[3, 13]	πλεῖστον τοῦ βίου ἐν τῇ	πρὸς	αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ
[3, 1]	συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ	πρὸς	αὐτὸν τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ
[3, 43]	θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα κατέκτας Ἥρης	πρὸς	βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας.
[3, 26]	Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα	πρὸς	μὲν τὰς τιμωρίας πικρὸς ἦν
[3, 26]	δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ	πρὸς	μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος τὴν
[3, 14]	τούτων ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ	πρὸς	ὅπλα καὶ πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα
[3, 19]	αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ	πρὸς	Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ περιπάτου,
[3, 19]	δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε	πρὸς	Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς
[3, 19]	δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους	πρὸς	Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ τούτων
[3, 14]	ὅτι καὶ πρὸς ὅπλα καὶ	πρὸς	πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ
[3, 37]	κώνειον, ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι	πρὸς	τὰ ἔργα τὰ τῇ πατρίδι
[3, 10]	δεινὴ γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν	πρὸς	τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι,
[3, 23]	πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ τὸ	πρὸς	τῇ Τύρῳ καὶ τὰ ἐν
[3, 23]	μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ	πρὸς	τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν
[3, 36]	τὰς Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως,	πρὸς	τὸν ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν
[3, 36]	σύκῳ, τοὺς συκοφάντας λέγων. καὶ	πρὸς	τὸν ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε
[3, 18]	τούτων δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε	πρὸς	τὸν Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην
[3, 26]	θεῖος καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ	πρὸς	τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν
[3, 19]	τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν	πρὸς	τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε
[3, 12]	τὰ ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ	πρὸς	τοὺς ἐραστὰς οἱ ἐν Λακεδαίμονι
[3, 2]	~Ἀναξαγόρᾳ τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι	πρὸς	τοὺς ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι
[3, 22]	οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι	πρὸς	τοὺς εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ
[3, 33]	τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ	πρὸς	φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις
[3, 21]	Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ	προσάγοντος	τοῦ τυράννου. ὃ δὲ καὶ
[3, 16]	ἀδικῶν ᾕρει τὰς πόλεις μηχανὰς	προσάγων	καὶ κατασείων καὶ ὑπορύττων τὰ
[3, 14]	ἐπεὶ τῶν πολεμίων τοῖς τείχεσι	προσβαλόντων	ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες
[3, 3]	θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος	προσέθηκε	τῷ πρότερον λόγῳ καὶ ἐκεῖνον
[3, 15]	οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε	προσειλήφασι	κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται
[3, 26]	τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε	προσελθόντας	δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ
[3, 2]	Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς ἑταίρους	προσελθὼν	ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο
[3, 31]	ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν τροφὴν	προσενέγκασθαι	προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ
[3, 20]	ἔστι βρῶμα. τὸν δὲ βοῦν	προσέταξε	κατὰ τὰ πάτρια σκευασθῆναι, καὶ
[3, 14]	διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς,	προσέταξε	τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν
[3, 28]	πινάκιον ἔχον γῆς περίοδον, καὶ	προσέταξε	τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´
[3, 28]	ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε,	προσέταξεν	αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους
[3, 5]	δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν	προσέταξεν.	~Κράτης ὁ Θηβαῖος τά τε
[3, 34]	ἃ βούλεται μήτε ὅσα βούλεται·	προσέταττον	γὰρ διά τε τῶν ἄλλων
[3, 18]	περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον	προσετίθει.	μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους
[3, 32]	ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω	πρόσηβος,	ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος
[3, 15]	ᾗ ἂν βούληται, κἂν μηδὲν	προσήκῃ	ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα τίς
[3, 19]	οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ	προσίετο	τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ αὐτοῦ
[3, 15]	καὶ οὗτοι ἀκρατέστερον τῷ οἴνῳ	προσιόντες.	τό γε μὴν ὑπὲρ τῶν
[3, 21]	παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα	προσιόντος	Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς ἔφη τῷ
[3, 1]	Ἀπόλλωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ	πρόσταγμα	τοῦ Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα
[3, 26]	ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ	προστάξαι	τῆς πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ
[3, 31]	ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι	προστετηκότα	τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου,
[3, 19]	τις ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ	πρόσωπον,	καὶ ἄκαιρος στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει
[3, 35]	καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει	πρότερον	ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν
[3, 18]	τούτων, τῶν μὲν ἄλλων τῶν	πρότερον	ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ
[3, 3]	δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ	πρότερον	λόγῳ καὶ ἐκεῖνον τὸν λέγοντα
[3, 16]	ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν	προτιμῆσαι	τὸν ἕτερον. Δημήτριος μὲν βίᾳ
[3, 41]	τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ	Προτρύγαιον	καὶ Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ
[3, 14]	τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς	προφάσεως	αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα
[3, 23]	αὔριον πορείας, λέγων ὅτι ἔσται	πρωί.	καὶ ἑβδόμῃ εἱστιᾶτο παρὰ Περδίκκᾳ,
[3, 47]	μὴ λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ μὲν	πρῶτα	ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν
[3, 38]	καὶ τὴν συκῆν, ἃ καὶ	πρῶτα	ἡ γῆ ἀνέδωκε. δίκας τε
[3, 19]	διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν	πρώτην	ἐκ τούτων γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο
[3, 38]	ἀγῶνα τὸν διὰ τῶν σωμάτων	πρῶτοι	ἐπενόησαν, καὶ ἀπεδύσαντο καὶ ἠλείψαντο.
[3, 38]	δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον Ἀθηναῖοι	πρῶτοι.	καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ τῶν
[3, 47]	τὴν χάριν τὴν ἐπὶ τοῖς	πρώτοις.	Φωκίωνα δὲ ἡ εὐφημία ἡ
[3, 38]	~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι	πρῶτον	τὴν ἐλαίαν καὶ τὴν συκῆν,
[3, 38]	καὶ ἠλείψαντο. καὶ ἵππους ἔζευξε	πρῶτος	Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι
[3, 45]	καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν	πρῶτος	λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ
[3, 17]	ἐν Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν τῷ	Πτολεμαίῳ	νομοθεσίας ἦρξε. τίς δὲ ἀντιφήσει
[3, 29]	γὰρ πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος	πτωχὸς	δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ
[3, 17]	Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος ὁ	Πυθαγόρου	καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ
[3, 44]	φίλου. τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ	Πυθία	ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι
[3, 43]	ἔπεμψαν ἐς Δελφούς. ἡ δὲ	Πυθία	ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων,
[3, 1]	ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν	Πυθιάς,	φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ
[3, 1]	τιμῶσι. καὶ μὴν καὶ τοῖς	Πυθίοις	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τοὺς
[3, 1]	Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα τὸν	Πύθιον	καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός,
[3, 18]	ἀνθρώπων ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ	πυθομένους	τῶν παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι
[3, 1]	πρόσταγμα τοῦ Διός, ὅτε τὸν	Πύθωνα	τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς
[3, 25]	μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο ἐν	Πύλαις,	καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος εὖ
[3, 26]	Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ τῶν	πυλῶν	καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας συνάψαι
[3, 26]	Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις τῶν	πύργων	ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον Προδότης,
[3, 33]	ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ ἐν	πυρὶ	θείην, τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ
[3, 8]	ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς	πυρριχισταῖς	ἔν τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη
[3, 41]	Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως	πως	διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/03/2007