| Paragraphes |
| [10] |
πέρα
τοῦ
μετρίου
ἀνδρικῷ
μακρὰ
|
χαίρειν |
λέγε,
ἀναβαίνειν
αὐτὸν
καὶ
ἄλλους |
| [9] |
προαποκαμεῖν
ἀκούοντα
καὶ
ἀπαγορεῦσαι,
πολλὰ
|
χαίρειν
|
φράσαντα
τῇ
ἐλπιζομένῃ
ἐκείνῃ
εὐδαιμονίᾳ. |
| [13] |
τὸν
ἄριστον
προσειπών,
ὥσπερ
ὅτε
|
Χαιρεφῶν |
ἤρετο
αὐτόν,
ἔδειξεν
ὅστις
ἦν |
| [25] |
πολὺ
πρότερον
ἐμαυτῷ
παραινέσας
καὶ
|
χάριν |
ἐμαυτῷ
οὐ
μικρὰν
ἐπιστάμενος.
~Εἶεν· |
| [11] |
χρῆμα
καὶ
φίλον
Ἀφροδίτῃ
καὶ
|
Χάρισι |
διαλάθοι.
καίτοι
τί
φημί;
κἂν |
| [17] |
ὁ
λῆρος
Ἰσοκράτης
ἢ
ὁ
|
χαρίτων
|
ἄμοιρος
Δημοσθένης
ἢ
ὁ
ψυχρὸς |
| [22] |
ὅρκος
ἐπ´
ἄκροις
ἀεὶ
τοῖς
|
χείλεσι |
καὶ
φθόνος
πρὸς
ἅπαντας
καὶ |
| [22] |
ἐπισείσῃς
δὲ
μὴ
πολλάκις
τὴν
|
χεῖρα, |
εὐτελὲς
γάρ,
μηδ´
ἀναστῇς,
πλὴν |
| [21] |
εἴ
ποτε
αἴσθοιντό
σε
καταπεσούμενον,
|
χεῖρα |
ὀρέγοντες
καὶ
παρέχοντες
εὑρεῖν
τὸ |
| [17] |
συνετὸν
σοφόνουν,
τὸν
ὀρχηστὴν
δὲ
|
χειρίσοφον. |
ἂν
σολοικίσῃς
δὲ
ἢ
βαρβαρίσῃς, |
| [25] |
φοίνικες
δὲ
ἐπὶ
τῇ
θύρᾳ
|
χλωροὶ |
καὶ
ἐστεφανωμένοι·
τούτοις
γὰρ
ἐπὶ |
| [13] |
τέττιγες
τὰς
μελίττας
καὶ
οἱ
|
χοροὶ |
τοὺς
ἐνδιδόντας.
~Ἐπεὶ
δὲ
καὶ |
| [21] |
καὶ
τοῦδε
μελέτω
σοι
τὸν
|
χορὸν |
ἔχειν
οἰκεῖον
καὶ
συνᾴδοντα.
Ταῦτα |
| [15] |
~Λέξω
δὲ
πρῶτον
μὲν
ὁπόσα
|
χρὴ |
αὐτόν
σε
οἴκοθεν
ἔχοντα
ἥκειν |
| [22] |
ταῖς
ἀκροάσεσι
μετὰ
πάντας
εἰσιέναι
|
χρή, |
ἐπίσημον
γάρ·
καὶ
σιωπησάντων
ἁπάντων |
| [22] |
τὰ
ὦτα.
Τὰ
δ´
ἄλλα
|
χρὴ |
θαρρεῖν·
ἡ
τόλμα
γὰρ
καὶ |
| [24] |
μετὰ
τοῦτο
δὲ
οὐκ
ἐμὲ
|
χρὴ |
λέγειν,
ὅσα
ἐν
βραχεῖ
παρέσται |
| [16] |
σχήματος
μὲν
τὸ
πρῶτον
ἐπιμεληθῆναι
|
χρὴ |
μάλιστα
καὶ
εὐμόρφου
τῆς
ἀναβολῆς, |
| [23] |
ἄλλων.
καὶ
μὴν
καὶ
πιττοῦσθαι
|
χρή, |
μάλιστα
μὲν
τὰ
πάντα,
εἰ |
| [15] |
βιβλίον
ἀεί"
Ταῦτα
μὲν
αὐτὸν
|
χρὴ |
συντελεῖν·
~τὰ
δ´
ἄλλα
καθ´ |
| [11] |
αὐτόν,
μηδέ
σε
οὕτω
θεσπέσιον
|
χρῆμα |
καὶ
φίλον
Ἀφροδίτῃ
καὶ
Χάρισι |
| [1] |
ἂν
ταῦτα
ἐκπορίσαιτο,
ἱερόν
τι
|
χρῆμα |
τὴν
συμβουλὴν
οὖσαν,
καθάπερ
νῦν |
| [14] |
τοὺς
νόμους
οἷς
ἂν
ἐπιτάξω
|
χρῆσθαι |
ἀκριβῶς
μοι
παραφύλαττε.
μᾶλλον
δὲ |
| [10] |
ὅπου
τὰ
ἐκείνων
ἴσως
ἐδόκει
|
χρήσιμα, |
οὐκ
εἰδὼς
ὁποία
νῦν
κεκαινοτόμηται
|
| [23] |
τοῦ
τοιούτου
πρὸς
τὴν
ῥητορικὴν
|
χρήσιμα |
παραγίγνεται·
πλείων
ἡ
ἀναισχυντία
καὶ |
| [9] |
ἀνιαρότατον,
ὅτι
σοι
καὶ
τὸν
|
χρόνον
|
πάμπολυν
ὑπογράψει
τῆς
ὁδοιπορίας,
ἔτη |
| [9] |
ἀσαφῆ
τὰ
πολλὰ
ὑπὸ
τοῦ
|
χρόνου, |
φήσει
εὐδαίμονά
σε
ἔσεσθαι
καὶ |
| [24] |
τέτταρας
ἔτι
λοιποὺς
ὀδόντας
ἐχούσης,
|
χρυσίῳ |
καὶ
τούτους
ἐνδεδεμένους.
πλὴν
ἀλλά |
| [6] |
τὸν
πλοῦτον
δόκει
παρεστῶτα
ὁρᾶν,
|
χρυσοῦν
|
ὅλον
καὶ
ἐπέραστον.
καὶ
ἡ |
| [25] |
τούτοις
γὰρ
ἐπὶ
τοὺς
δυστυχεῖς
|
χρῶμαι |
τοῖς
δελέασιν.
ἀλλὰ
καὶ
τὸ
|
| [16] |
σοι
τοὺς
νόμους
δίειμι,
οἷς
|
χρώμενόν |
σε
ἡ
Ῥητορικὴ
γνωριεῖ
καὶ |