Livre, Chap.
[1, 21]	δὲ ἄνδρας εἶναι, μετὰ γυναικῶν	τ´	αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν
[1, 6]	δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει	τὰ	ἀγαθά, καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν
[1, 15]	ὁ Συνέσιος ἦν μὲν καὶ	τὰ	ἄλλα πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ
[1, 21]	τὰ ἐναντία κέκραται, τῆς θείας	τὰ	ἄμικτα συναγούσης καὶ αὖ πάλιν
[1, 6]	διαβόλου νικήσῃ φθόνον καὶ συνάψῃ	τὰ	διῃρημένα, καὶ τὰ μεταξὺ σκάνδαλα
[1, 11]	ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον, καὶ μονὰς	τὰ	δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ αἰώνων
[1, 11]	Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ τιμώμενον καὶ	τὰ	ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´ ἓν
[1, 7]	μεμφόμενον μὴ κατὰ τὸ δέον	τὰ	ἐν Ἐφέσῳ συντεθῆναι ὑπομνήματα, πανουργίᾳ
[1, 21]	πολὺ διεστῶσαν. Τοσοῦτον γὰρ αὐτοῖς	τὰ	ἐναντία κέκραται, τῆς θείας τὰ
[1, 0]	τῆς Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ	τὰ	ἑξῆς οὐ πολὺ τούτων ἀποδέοντα
[1, 6]	Περὶ δὲ τῆς θεοτόκου, καὶ	τὰ	ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς
[1, 7]	διηγούμενός τε καὶ νομοθετῶν ποῖα	τὰ	ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς εἰς Χριστὸν
[1, 16]	ᾖ, καὶ τοῦ ἁγίου μάρτυρος	τὰ	εὐαγῆ λείψανα ἐν εὐαγεῖ μετενεχθεῖεν
[1, 17]	τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, καὶ ὅπως	τὰ	ἑῷα καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε· καὶ
[1, 0]	τε εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν	τὰ	ἡμέτερα, εἰ καὶ μὴ λίαν
[1, 13]	μὲν τῷ πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα	τὰ	θεῖα κατηχήθη, ἔτη ἐννέα, ἐν
[1, 21]	~καʹ Ὅτι καλῶς τὰ περὶ	τὰ	Ἱεροσόλυμα ἡ Εὐδοκία διέθηκε· καὶ
[1, 21]	σαρκὸς ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη	τὰ	κάλλιστα καὶ θεὸν ἀρέσκοντα νουνεχῶς
[1, 9]	δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´ οὗ	τὰ	κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ κινεῖται,
[1, 18]	ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν στρατηγῶν	τὰ	καταγώγια. Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος αὖ
[1, 11]	δέον τε καὶ εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ	τὰ	λεγόμενα, καὶ πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην
[1, 11]	νύσσαν τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ	τὰ	λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως
[1, 0]	Εὐσεβίῳ τῷ Παμφίλουἀνὴρ δὲ ἐς	τὰ	μάλιστα λόγιος ὁ Παμφίλου τά
[1, 17]	βασιλέως· ὃν περιέργως καὶ ἐς	τὰ	μάλιστα λογίως Πρίσκος ὁ ῥήτωρ
[1, 13]	τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ	τὰ	μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ μέχρι νῦν
[1, 11]	θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ ἐς	τὰ	μάλιστα σεμνύνειν καὶ ἐξαίρειν βουλόμενοι
[1, 7]	τὴν γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ	τὰ	μείζω τε καὶ ἀθάνατα κατ´
[1, 11]	ὧν γὰρ τῆς ἐκκλησίας ἀπερράγη	τὰ	μέλη, ἐκ τούτων τὰ ὀρθὰ
[1, 7]	ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε ὡς	τὰ	μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ πρὸς
[1, 11]	λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ	τὰ	μὲν συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι
[1, 6]	καὶ συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ	τὰ	μεταξὺ σκάνδαλα περιελὼν ὁμονοίᾳ καὶ
[1, 13]	βιασάμενος τὴν τέως κάτω βρίθουσαν	τὰ	μετέωρα διώκει· καὶ μέσον οὐρανοῦ
[1, 16]	λοιπὸν οἱ δαίμονες ἐπ´ ἀδείας	τὰ	οἰκεῖα δρῷεν, ὥς φασιν Ἰουλιανῷ
[1, 11]	ἂν μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ	τὰ	ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ
[1, 11]	ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ τούτων	τὰ	ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη
[1, 15]	μὴ προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ κρινόντων	τὰ	ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν αὐτὸν
[1, 10]	ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ	τὰ	παρ´ αὐτῶν κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται
[1, 21]	μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι καλῶς	τὰ	περὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἡ Εὐδοκία
[1, 2]	οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς	τὰ	περὶ τούτου Σωκράτει τε καὶ
[1, 7]	Νεστόριον αὐτὸν εἰς μέσον παραγάγωμεν	τὰ	περὶ τούτων διδάσκοντα. Καί μοι
[1, 7]	αὐτοῦ εἰς Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα	τὰ	περὶ τούτων πλατύτερον λέγει. Ὧν
[1, 17]	τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν τε καὶ	τὰ	πολλὰ Βιθυνίας τε καὶ Ἑλλησπόντου,
[1, 21]	καὶ βαλανείοις δὲ συχνοῖς ὁμιλοῦσι,	τὰ	πολλὰ γυναιξὶ συναλιζόμενοι καὶ συλλουόμενοι,
[1, 13]	σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε σῶμα. Τούτου	τὰ	πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ
[1, 1]	τοσούτων ἁγίων πατέρων πυργωθείσῃ καὶ	τὰ	πολλὰ τῆς δυνάμεως ἐν τῇ
[1, 21]	ὃ μικροῦ με διέλαθε, καίτοι	τὰ	πρεσβεῖα κατὰ πάντων ἔχον. Εἰσὶ
[1, 13]	τὴν Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος	τὰ	σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς
[1, 17]	μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου	τὰ	σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος καὶ ἐξαίσιος
[1, 3]	ἐδέησε νεύμασι τοῦ νέου Θεοδοσίου	τὰ	σκῆπτρα τῆς ἑῴας διέποντος τὴν
[1, 21]	τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν ὡς μηδὲ	τὰ	σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν ἐπ´
[1, 0]	τὰ μάλιστα λόγιος ὁ Παμφίλου	τά	τε ἄλλα καὶ ὥστε πείθειν
[1, 21]	ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ προσάγοντες,	τά	τε ἄλλα ὁμοίως τῇ προτέρᾳ
[1, 11]	κηδεμονίαν, τά τε τῶν φθασάντων	τά	τε ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς
[1, 11]	αὐτοῦ περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν,	τά	τε τῶν φθασάντων τά τε
[1, 22]	φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ μὴν καὶ	τὰ	τείχη πρὸς τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων
[1, 21]	σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα	τὰ	τῆς φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες
[1, 0]	εἰ καὶ μὴ δεινὸς ἐγὼ	τὰ	τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι
[1, 13]	δὲ αὖ τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος	ταγμάτων	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν
[1, 18]	Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων	ταγμάτων	πεμφθείς, τὴν καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν
[1, 9]	οὖν κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε,	τάδε	καὶ παραγενόμενος ἑάλω· εἰρήκει γάρ·
[1, 7]	τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν	ταῖς	ἀληθείαις πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον,
[1, 15]	εὐθυβόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι ὡς	ταῖς	ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ
[1, 6]	τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ	ταῖς	αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος,
[1, 13]	Οἷς καὶ πεισθεὶς ἐνδούς τε	ταῖς	δεήσεσι τὸ σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε
[1, 1]	καὶ τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης	ταῖς	ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου
[1, 7]	ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων πρὸς	ταῖς	ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων ἀμείβων, τῇ
[1, 6]	δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι	ταῖς	θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν
[1, 6]	τὰ ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες	ταῖς	ἱεραῖς φωναῖς οὕτω τε καὶ
[1, 11]	τε καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην	ταῖς	οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους
[1, 21]	κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ	ταῖς	ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ τὴν
[1, 14]	πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ	ταῖς	στοαῖς κίονες ἐκ λίθου ξεστοῦ
[1, 17]	ὄν, δένδρα τε αὐτόπρεμνα σὺν	ταῖς	σφίσι ῥίζαις ἀναβρασθῆναι καὶ χώματα
[1, 21]	κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν	ταῖς	φιλοφροσύναις καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται,
[1, 21]	ἐν αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν,	τἀναντία	καὶ τῇ φύσει καὶ τοῖς
[1, 15]	μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις	τἀνδρὸς	ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς
[1, 7]	ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς τοῦτο	τάξεως	ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας,
[1, 10]	ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων μὲν καὶ ἡσυχαζόντων,	τάξιν	δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ
[1, 5]	Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς	τὰς	γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς
[1, 2]	Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται,	τὰς	διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος
[1, 20]	τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι,	τὰς	ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας
[1, 0]	ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε	τὰς	ἤδη τῇ λήθῃ τεθνηκυίας πράξεις,
[1, 13]	τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου	τὰς	θεοσημείας γέγραφε μὲν καί τις
[1, 13]	ὡς καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον	τὰς	ἰδίας ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα πρὸς
[1, 21]	καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ	τὰς	καλουμένας λαύρας· ἐν οἷς ἡ
[1, 21]	ὁρᾶν Οἳ πολλάκις μὲν καὶ	τὰς	καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ
[1, 21]	ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας	τὰς	κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ
[1, 21]	τε καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ	τὰς	μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον
[1, 21]	ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι	τὰς	νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ οἳ
[1, 18]	τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ	τὰς	οἰκοδομίας ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων
[1, 16]	ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ θεοῦ	τὰς	ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος
[1, 20]	ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν λειψάνων ξεναγούντων	τὰς	ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ φασι
[1, 7]	λέγει. Ὧν δὲ τετύχηκε διὰ	τὰς	παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας τὸν
[1, 7]	ἔχω. Οἱ μὲν οὖν πρὸς	τὰς	ποιούμενος ἢ φυγάδων καθ´ ἡμῶν
[1, 21]	ἀποζῆν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ	τὰς	πρὸς θεὸν λιτὰς διημερεύουσί τε
[1, 21]	τισι τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς	τὰς	πρὸς τὸν θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται.
[1, 14]	τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός τε	τὰς	στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν
[1, 13]	κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι	τὰς	σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ
[1, 6]	περιελὼν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ στεφανώσῃ	τάς	τε παρ´ ἡμῖν καὶ παρ´
[1, 16]	ἐπειδή γε ὡς ἐβούλετο τάφον	τὰς	τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν
[1, 21]	σώμασί τε ἄκη προσφέροντες καὶ	τὰς	τῶν ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ
[1, 13]	δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς γῆς	τὰς	ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων πρεσβείας τῷ
[1, 14]	ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ	τὰς	φλιὰς ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα·
[1, 2]	Χριστὸς συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται,	τὰς	φύσεις διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος,
[1, 21]	τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ	ταῦτά	γε πολὺ διεστῶσαν. Τοσοῦτον γὰρ
[1, 7]	Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ τί μετὰ	ταῦτα	γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ ὅπως
[1, 13]	δὲ καὶ τὸν ὕπαρχον τὸν	ταῦτα	διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί τε
[1, 18]	οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην διακοσμήσας.	Ταῦτα,	εἰ καὶ πάρεργα, τοῖς φιλομαθέσιν
[1, 6]	μάλα ἐπαινέσας ἐπὶ ῥήματος γέγραφε	ταῦτα·	„Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ καὶ ἀγαλλιάσθω
[1, 22]	μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος δὲ μετὰ	ταῦτα,	ἢ καὶ ὥς τισι δοκεῖ
[1, 13]	τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ πλατύτερον	ταῦτα	Θεοδωρήτῳ, ὡς ἔφθην εἰπών, ἐπεπόνητο.
[1, 6]	καὶ αἱ παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι.	Ταῦτα	μὲν οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν
[1, 7]	Ἰωάννην τὸν τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον	ταῦτα	μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε τὸν Νεστόριον
[1, 15]	τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς χρόνοις.	Ταῦτά	μοι κομψῶς ὡς δυνατὸν πονουμένῳ,
[1, 7]	βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς, παρακαλῶ, παραχώρησον.	Ταῦτα	παρ´ ἡμῶν ὡς πρὸς υἱὸν
[1, 11]	τὸν μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα καὶ	ταῦτα	παρὰ φύσιν αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ
[1, 0]	τούτων ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν τε	ταῦτα	ποιήσασθαι, εὖ μάλα πιστεύσαντι τῷ
[1, 4]	ἁγία σύνοδος πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο	ταῦτα·	„Πρὸς τοῖς ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι
[1, 7]	σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα.	Ταῦτα	στήσεσθαι καθ´ ἡμῶν λογιζομένων καὶ
[1, 15]	ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ	ταῦτα,	τῆς θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς
[1, 11]	τινα ἄττα κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ	ταῦτα	τοῦ σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ τῷ
[1, 10]	θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος	ταῦτα·	„Τῶν πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ
[1, 16]	Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε δὲ	ταὐτὰ	ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς
[1, 6]	τῆς θεοτόκου, καὶ τὰ ἑξῆς.	Ταύταις	ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς φωναῖς
[1, 20]	ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ τῳ περισπούδαστον	ταύτας	εἰδέναι, ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι τῷ
[1, 18]	Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες οἱ ἐργασάμενοι	ταύτας.	Κατὰ τούτους τοὺς χρόνους Μεμνόνιος
[1, 13]	ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ γέγονε Συμεώνης.	Ταύτῃ	καὶ ὁ ἐκ σιδήρου πεποιημένος
[1, 5]	γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν	ταύτην	ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης
[1, 18]	Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις	ταύτην	διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα,
[1, 16]	τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου	ταύτην	ἐξάραντος. Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν
[1, 2]	τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις	ταύτην	ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ ἀπορήσειν πρὸς
[1, 10]	ὁ τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ	ταύτην	καὶ Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας
[1, 13]	ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην	ταύτην	καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον
[1, 6]	τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν, καὶ	ταύτην	συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε τῆς
[1, 4]	Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ	ταύτην	τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ
[1, 0]	καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ τῇ	ταύτης	ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ,
[1, 20]	βασιλίδος τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ	ταύτης	αὐτῷ γίνεται παῖς ἡ Εὐδοξία,
[1, 1]	πολλὰ τῆς δυνάμεως ἐν τῇ	ταύτης	πολιορκίᾳ παρῃρημένος, λῃστρικῶς δὲ τὸ
[1, 2]	διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ τῆς	ταύτης	τελευτῆς καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη,
[1, 16]	ἱστόρηται, ἐπειδή γε ὡς ἐβούλετο	τάφον	τὰς τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας
[1, 21]	οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς	τάφων	ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ
[1, 21]	νεκροὺς εἶναι δεῖ καὶ τῶν	τάφων	εἴσω· ἔνθα δὲ πρὸς θεὸν
[1, 7]	τῆς ψάμμου κτίσας, ἣ καὶ	ταχέως	διελύθη κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου
[1, 3]	δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι μὴ ἀγεῖραι	τάχιστα	τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων
[1, 7]	διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ	τάχους	τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων
[1, 21]	καὶ τοῖς ζῶσι συναλίζονται, σώμασί	τε	ἄκη προσφέροντες καὶ τὰς τῶν
[1, 0]	μάλιστα λόγιος ὁ Παμφίλου τά	τε	ἄλλα καὶ ὥστε πείθειν οἷός
[1, 21]	φωνὰς τῷ θεῷ προσάγοντες, τά	τε	ἄλλα ὁμοίως τῇ προτέρᾳ βιοτῇ
[1, 11]	τά τε τῶν φθασάντων τά	τε	ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ
[1, 21]	διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς οἷόν	τε	ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´ αὐτοὺς
[1, 5]	τὴν ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι	τε	αὖ γράμμασι χρησαμένου πρός τε
[1, 7]	ἐκ τῆς Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ	τε	αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ τὸ
[1, 9]	τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους	τε	αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν
[1, 17]	ἐν αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά	τε	αὖ θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς
[1, 17]	κώμας ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά	τε	αὖ καὶ ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη
[1, 11]	ἐνύβρισε φύσιν, μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας	τε	αὖ καὶ κραιπάλης καί γε
[1, 1]	ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου	τε	αὖ καὶ Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ
[1, 20]	Διοδώρῳ τῷ ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ	τε	αὖ καὶ Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ,
[1, 1]	πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις	τε	αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς
[1, 2]	ἀντεχάλκευσέ τε καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων	τε	αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν
[1, 14]	τρίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν	τε	αὖ συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης
[1, 3]	δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός	τε	αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ
[1, 10]	καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός	τε	αὖ Τύρου, καὶ πρός γε
[1, 21]	ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως	τε	αὐτοῖς ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται
[1, 17]	ἀναδοθῆναι μὴ πρότερον ὄν, δένδρα	τε	αὐτόπρεμνα σὺν ταῖς σφίσι ῥίζαις
[1, 1]	καὶ λέξιν τινὰ παραχαράττειν οἷός	τε	γένοιτο· πολλάκις δὲ τῇ ἑαυτοῦ
[1, 7]	ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων ἀμείβων, τῇ	τε	γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς οἰκείας
[1, 17]	καὶ ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη ἀνά	τε	γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν· καὶ
[1, 20]	τοῦ θεοῦ ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά	τε	γίνεται καὶ δημηγορήσασα πρὸς τὸν
[1, 21]	τε ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς	τε	γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις·
[1, 0]	ἄλλα καὶ ὥστε πείθειν οἷός	τε	εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν τὰ
[1, 0]	Σωκράτει ἄριστα πάντων πεπόνηται ἥ	τε	εἰς ἡμᾶς ἄφιξις τοῦ φιλανθρώπου
[1, 0]	ἄφιξις τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ	τε	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα τε
[1, 17]	Βιθυνίας τε καὶ Ἑλλησπόντου, Φρυγίας	τε	ἑκατέρας. Ὃ δὴ πάθος καὶ
[1, 21]	τὸ λοιπὸν σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς	τε	ἐξαισίοις ἀέρων τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν,
[1, 4]	εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον τοῦ	τε	ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ παντὸς συλλόγου
[1, 1]	διαχρύσῳ περιβεβλημένης καὶ πεποικιλμένης τῷ	τε	ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν
[1, 15]	ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον, στήλην	τε	ζῶσαν διὰ παντὸς εἶναι βίου
[1, 13]	τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως	τε	θάτερον τοῖν ποδοῖν προέπεμψε τῶν
[1, 11]	παρ´ αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν	τε	θεῶν τε τὸν Φρύγα τὸ
[1, 21]	χρόνῳ καὶ θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς	τε	ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς τε
[1, 7]	σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ μείζω	τε	καὶ ἀθάνατα κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια
[1, 20]	ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς	τε	καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι, τὰς
[1, 2]	τὴν δὲ χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ	τε	καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων τε αὖ
[1, 2]	διὰ πολλῶν ἐγκρίτων πατέρων ἐξώθησέ	τε	καὶ ἀπεβάλετο, τὴν δὲ χριστοτόκος
[1, 11]	ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη	τε	καὶ ἀπετέθη δόγματα, καὶ πρὸς
[1, 11]	τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός	τε	καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ ἄν
[1, 21]	τῆς φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες	τε	καὶ γύναια, τὸ λοιπὸν σῶμα
[1, 21]	τὰς πρὸς θεὸν λιτὰς διημερεύουσί	τε	καὶ διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες,
[1, 13]	Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις ἤκμασέ	τε	καὶ διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ
[1, 20]	περιέργως Στράβωνι τῷ γεωγράφῳ, Φλέγοντί	τε	καὶ Διοδώρῳ τῷ ἐκ Σικελίας,
[1, 1]	ἵνα μὴ τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν	τε	καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω τῷ
[1, 6]	ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς φωναῖς οὕτω	τε	καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς
[1, 17]	τε καὶ τὰ πολλὰ Βιθυνίας	τε	καὶ Ἑλλησπόντου, Φρυγίας τε ἑκατέρας.
[1, 11]	ἐνθένδε κἀκεῖθεν πρὸς τὸ δέον	τε	καὶ εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα,
[1, 13]	ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν	τε	καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ
[1, 19]	μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ γῆν	τε	καὶ θάλασσαν πεζικῷ τε καὶ
[1, 0]	τε οὖν τῷ Παμφίλου, Σωζομενῷ	τε	καὶ Θεοδωρήτῳ καὶ Σωκράτει ἄριστα
[1, 20]	καὶ πρός γε Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ	τε	καὶ Ἰουλιανῷ τοῖς παναρίστοις σοφισταῖς.
[1, 22]	καὶ τέμενος μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ	τε	καὶ κάλλει προὖχον, τοῦ πρώτου
[1, 21]	εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας	τε	καὶ καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς
[1, 7]	διέπεσεν ἄν, καὶ τέλεον διερρύη	τε	καὶ κατεπόθη τῷ χρόνῳ μηδὲ
[1, 7]	τῶν ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί	τε	καὶ κηρύσσεται; Ὡς ἂν τοίνυν
[1, 15]	εὐρὺ κατὰ τὴν ποίησιν, ἔργῳ	τε	καὶ λόγῳ παρὰ πᾶσι διαβόητος·
[1, 13]	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν	τε	καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν αὐτοῦ
[1, 22]	κάλλει προὖχον, τοῦ πρώτου διακόνων	τε	καὶ μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι στάδιον
[1, 19]	γῆν τε καὶ θάλασσαν πεζικῷ	τε	καὶ νηΐτῃ στρατῷ. Οὕτω δὲ
[1, 7]	Ἄρειος, διὰ τῆς καταστροφῆς διηγούμενός	τε	καὶ νομοθετῶν ποῖα τὰ ἐπίχειρα
[1, 11]	καὶ τῶν οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές	τε	καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς
[1, 13]	διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες οἷός	τε	καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ
[1, 17]	καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας	τε	καὶ ὅσας πόλεις ἑλὼν κατήγαγε,
[1, 0]	ἕκαστος μέχρις ἡμῶν εἰδέναι τί	τε	καὶ ὅτε, καὶ ὅποι καὶ
[1, 2]	Καί που καὶ ἰδίας παρεντιθείς	τε	καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ τὸν
[1, 18]	διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς	τε	καὶ περιέργως τὸ καὶ πρὸς
[1, 1]	μόνον ἀντίπαλον εἶχε, νῦν τέθηπέ	τε	καὶ περιπτύσσεται, καὶ οὐκ εἰ
[1, 21]	καὶ θεὸν ἀρέσκοντα νουνεχῶς ἐκλεγομένη	τε	καὶ περισώζουσα· μακάριοι τῆς ἐνταῦθα
[1, 18]	ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ	τε	καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν
[1, 2]	ἐν ᾧ πάλιν Χριστὸς συμφωνεῖταί	τε	καὶ πιπράσκεται, τὰς φύσεις διαιρούμενός
[1, 14]	κατὰ πᾶν τὸ κλειθρίδιον διαθέοντά	τε	καὶ σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ, οὐ
[1, 2]	καὶ πιπράσκεται, τὰς φύσεις διαιρούμενός	τε	καὶ σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ ἐν
[1, 17]	ὑδάτων ἐς τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν	τε	καὶ τὰ πολλὰ Βιθυνίας τε
[1, 2]	ὡς τὰ περὶ τούτου Σωκράτει	τε	καὶ τῇ ἐν Ἐφέσῳ προτέρᾳ
[1, 11]	κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί	τε	καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν
[1, 17]	τὴν βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν	τε	καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον μακρὸν
[1, 21]	ἀναίματοι παλαισταί, οἵ γε πανδαισίαν	τε	καὶ τρυφὴν τὴν νηστείαν ἔχοντες,
[1, 21]	πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης θάλπους	τε	καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς
[1, 7]	εἶτα ὅτι τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν	τε	κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ
[1, 14]	τὸ προσωπεῖον αὐτοῦ τεθέανται ὧδέ	τε	κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον,
[1, 17]	πολλῆς τῆς κομψείας διηγούμενος ὅπως	τε	κατὰ τῶν ἑῴων καὶ ἑσπερίων
[1, 5]	τε αὖ γράμμασι χρησαμένου πρός	τε	Κύριλλον καὶ Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους,
[1, 3]	ἁλισθῆναι, γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων πρός	τε	Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν
[1, 21]	γυναικῶν τ´ αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας	τε	μετέχειν ἐθέλειν φύσεως καὶ μὴ
[1, 15]	ζῶσαν διὰ παντὸς εἶναι βίου	τε	μοναδικοῦ καὶ τῆς εἰς θεὸν
[1, 18]	στοὰν οἵ τε παλαιοὶ οἵ	τε	νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν ἑδῶν
[1, 0]	μὴ λίαν ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ	τε	οὖν τῷ Παμφίλου, Σωζομενῷ τε
[1, 16]	Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν	τε	πάλαι τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς
[1, 18]	ἀνίστη, ἣν Καλλίστου στοὰν οἵ	τε	παλαιοὶ οἵ τε νῦν ὀνομάζομεν,
[1, 6]	ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ στεφανώσῃ τάς	τε	παρ´ ἡμῖν καὶ παρ´ ὑμῖν
[1, 6]	πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν αἵ	τε	παρ´ ὑμῖν καὶ αἱ παρ´
[1, 1]	ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον, τήν	τε	πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ τὴν
[1, 11]	καὶ μονὰς τὰ δοξολογούμενα, ὅ	τε	πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς θεὸς Λόγος
[1, 15]	τὴν ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ	τε	πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος,
[1, 21]	γυμνὸν κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις ἀέρων	τε	πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης θάλπους
[1, 21]	συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις	τε	σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης
[1, 13]	ὀχύρωμα. Οἷς καὶ πεισθεὶς ἐνδούς	τε	ταῖς δεήσεσι τὸ σεπτὸν αὐτοῖς
[1, 0]	εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί	τε	τὰς ἤδη τῇ λήθῃ τεθνηκυίας
[1, 14]	τε τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός	τε	τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ
[1, 0]	ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν	τε	ταῦτα ποιήσασθαι, εὖ μάλα πιστεύσαντι
[1, 1]	Κωνσταντίνου ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη	τε	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον
[1, 11]	ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν	τε	τῆς αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο,
[1, 13]	καθ´ ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί	τε	τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ
[1, 6]	τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί	τε	τῆς ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου
[1, 6]	καὶ ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά	τε	τῆς σῆς ὁσιότητος καὶ τῶν
[1, 14]	οὐκ ἀπιστητέον τῷ θαύματι ἔκ	τε	τῆς τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ
[1, 14]	στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός	τε	τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός τε
[1, 21]	ὁ σφῶν ἐγκελεύεται νόμος, περιστέλλειν	τε	τὸ σῶμα τοσοῦτο μόνον ὅσον
[1, 0]	τε εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα	τε	τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ
[1, 7]	Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ	τε	τὸν Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ
[1, 11]	ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν	τε	τὸν Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς
[1, 6]	Κυρίλλου διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου	τε	τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν
[1, 13]	ταῦτα διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί	τε	τοῦ παναγίου καὶ ἀερίου μάρτυρος
[1, 13]	τῶν ἐπὶ γῆς γενόμενος ἐντυγχάνει	τε	τῷ θεῷ καὶ μετὰ τῶν
[1, 0]	τῇ λήθῃ τεθνηκυίας πράξεις, ψυχῶσαί	τε	τῷ λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ
[1, 19]	Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου	τε	τῶν βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ
[1, 4]	αὐτῷ· καὶ φωράσαντες αὐτὸν ἔκ	τε	τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν
[1, 4]	καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό	τε	τῶν κανόνων καὶ ἐκ τῆς
[1, 11]	περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά	τε	τῶν φθασάντων τά τε ἀλλήλων
[1, 7]	τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί	τε	ὡς τὰ μὲν πρῶτα Θεοδόσιος
[1, 13]	ἁγίαν κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων	τεθέαμαι,	ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου,
[1, 14]	κίονος ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ	τεθέαμαι	μετὰ παντὸς τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι
[1, 14]	Φέρε δὲ καὶ ἕτερον ὃ	τεθέαμαι,	τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ
[1, 14]	εὐπιστίας καὶ τῶν ἄλλων ὧνπερ	τεθεάμεθα,	ὅτι καὶ αὐτὸ δὴ τὸ
[1, 14]	αὐτὸ δὴ τὸ προσωπεῖον αὐτοῦ	τεθέανται	ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν
[1, 12]	ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκοί, ἀναθεματίζεσθαι.	Τέθεινται	δὲ αὐτῷ καὶ ἕτεραι νομοθεσίαι
[1, 7]	Νεστόριος, ὁ μὴ κατὰ τοῦ	τεθέντος	θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´
[1, 16]	ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ τέμενος	τεθέντων.	Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ
[1, 13]	ὡς καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος	τεθεσπικότος	τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις
[1, 14]	δὲ περὶ τὰς φλιὰς ἑστῶσαι	τεθήπασι	τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ τοῦ
[1, 1]	πρότερον μόνον ἀντίπαλον εἶχε, νῦν	τέθηπέ	τε καὶ περιπτύσσεται, καὶ οὐκ
[1, 0]	τε τὰς ἤδη τῇ λήθῃ	τεθνηκυίας	πράξεις, ψυχῶσαί τε τῷ λόγῳ
[1, 22]	δειμαμένη, καὶ μὴν καὶ τὰ	τείχη	πρὸς τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη,
[1, 17]	καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον μακρὸν	τεῖχος·	διαχῆναι δὲ τὴν γῆν καὶ
[1, 20]	φασι τὸν πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ	τεῖχος	εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον δὲ διακοσίας
[1, 20]	μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι, τὸ	τεῖχος	εὐρύνας μέχρι τῆς πύλης τῆς
[1, 13]	πανάγιον σῶμα, ὅπως ἡμῖν γένηται	τεῖχος	καὶ ὀχύρωμα. Οἷς καὶ πεισθεὶς
[1, 13]	οὕτως· „Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν	τεῖχος	τῇ πόλει, πέπτωκε γὰρ ἐν
[1, 20]	γὰρ ἡμῶν τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται	τεῖχος,	τῶν λειψάνων ξεναγούντων τὰς ὄψεις,
[1, 15]	Οἷος γὰρ καὶ ὅσος γέγονε,	τεκμηριοῦσι	μὲν αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ
[1, 11]	γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ	τελειοῦται.	Ἐξ ὧν γὰρ τῆς ἐκκλησίας
[1, 16]	καὶ πάνδημος εὐφροσύνη μέχρις ἡμῶν	τελεῖται,	πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου
[1, 21]	ὥστε ἀμέλει καὶ τὴν σάρκα	τέλεον	ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ καὶ τοῖς
[1, 21]	τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς	τέλεον	ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς
[1, 7]	ἃ καὶ διέπεσεν ἄν, καὶ	τέλεον	διερρύη τε καὶ κατεπόθη τῷ
[1, 21]	δέ γε πολιτεία εἰς ἕνα	τελευτᾷ	θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ μὲν γὰρ
[1, 7]	δὲ καί τινος γεγραφότος τὴν	τελευταίαν	ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς
[1, 7]	ὡς σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ	τελευταῖον	βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν
[1, 21]	οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν	τελευταῖον	χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα τὸν σοφὸν
[1, 22]	ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´ αὐτὴν	τελευτῆς	Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα
[1, 2]	τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης	τελευτῆς	καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ
[1, 22]	ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν.	Τέλος	τοῦ αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς
[1, 13]	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν	τελῶν	τε καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν
[1, 16]	ἐν εὐαγεῖ μετενεχθεῖεν χώρῳ, καλλίστῳ	τεμένει	τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα τοῦ
[1, 16]	ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ	τέμενος	ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι
[1, 22]	τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ	τέμενος	μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ
[1, 16]	ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ	τέμενος	τεθέντων. Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ
[1, 14]	τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ	τέμενος	τούτου δὴ τοῦ ἁγίου θεάσασθαι.
[1, 13]	τῇ καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ	τεσσαράκοντα·	ἔν τινι μὲν στενῷ τόπῳ
[1, 13]	κίοσι βραχυτέροις ἑπτά, καὶ ἐπὶ	τεσσαρακοντάπηχυν	ἔτη τριάκοντα. Τούτου τὸ πανάγιον
[1, 14]	ἐξειργασμένη τῆς τέχνης· ἔνθα ὁ	τεσσαρακοντάπηχυς	ἵσταται κίων, ἐν ᾧ τὸν
[1, 14]	μὲν σταυροῦ δίκην ἐκ τῶν	τεσσάρων	πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ
[1, 7]	πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν	τετάρτην	πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο. Καὶ
[1, 1]	τούτων ἕκαστον ἐπράχθη καὶ ὅποι	τετελεύτηκεν,	ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς,
[1, 20]	τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν	τετιμήκασιν,	ἣ καὶ μέχρις ἡμῶν σώζεται.
[1, 7]	„τὸ μὴ ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ	τετίμηται,	ὁ μὲν ὡς βλάσφημος καὶ
[1, 7]	γοῦν αὐτὸς ὁ Νεστόριος ὡς	τετραετῆ	χρόνον αὐτόθι διατρίψας παντοίας ἔτυχε
[1, 13]	ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί τὴν	τετριμμένην	καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν
[1, 7]	τούτων πλατύτερον λέγει. Ὧν δὲ	τετύχηκε	διὰ τὰς παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας
[1, 0]	ἀποδέοντα οὐδενός που καθ´ εἱρμὸν	τετύχηκε	λόγου, ἔδοξέ μοι, εἰ καὶ
[1, 8]	πάσης εἰρήνης ἡ τοῦ Χριστοῦ	τετύχηκεν	ἐκκλησία. Τούτου δὲ αὖ ἐξ
[1, 7]	οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς	τετυχηκὼς	τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω
[1, 2]	ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν	τεχθῆναι	ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις τοῦ φιλοχρίστου
[1, 7]	καί τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ Κυρίλλου	τεχνάζοντος,	τί δή ποτε καὶ παρὰ
[1, 10]	ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο	τεχνάσαντος	Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος,
[1, 11]	ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου	τεχνάσμασιν	ὑπὸ τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός τε
[1, 14]	ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη τῆς	τέχνης·	ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων,
[1, 20]	σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ	τεχνικῶς	ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν,
[1, 13]	καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος τὴν	τέως	κάτω βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει·
[1, 12]	τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν ἢ	τῇ	ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ
[1, 5]	ἐπιδεδομένων παρὰ Κυρίλλου καὶ Μέμνονος	τῇ	ἅμα σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ
[1, 0]	τῶν μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ	τῇ	ἀνειμένῃ καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ
[1, 21]	καὶ μηδὲ τῇ ὄψει, μηδὲ	τῇ	ἁφῇ, μηδὲ μὴν αὐτῇ τῇ
[1, 18]	ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν ἑδῶν ἃ	τῇ	δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ φόρου
[1, 1]	οἷός τε γένοιτο· πολλάκις δὲ	τῇ	ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος κακίᾳ, καὶ γράμματος
[1, 2]	περὶ τούτου Σωκράτει τε καὶ	τῇ	ἐν Ἐφέσῳ προτέρᾳ συνόδῳ σαφῶς
[1, 6]	καὶ αὐταῖς λέξεσιν ἐντέθειται τῇδε	τῇ	ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ τῆς θεοτόκου,
[1, 5]	καὶ δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται	τῇ	Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ τῆς Ἀντιόχου
[1, 4]	ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου Νεστορίου	τῇ	ἡμῶν κλήσει, μήτε μὴν τοὺς
[1, 14]	δὲ καὶ ἕτερον ὃ τεθέαμαι,	τῇ	ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ τέμενος
[1, 13]	ἔτη ἐννέα, ἐν δὲ αὖ	τῇ	καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα·
[1, 1]	τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς	τῇ	Κωνσταντίνου ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη
[1, 0]	κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε τὰς ἤδη	τῇ	λήθῃ τεθνηκυίας πράξεις, ψυχῶσαί τε
[1, 0]	τε τῷ λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι	τῇ	μνήμῃ, ὡς ἂν ἔχοιεν τῶν
[1, 15]	ὁ Κυρηναῖος εἰς μέσον ἡκέτω	τῇ	οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν.
[1, 14]	ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς	τῇ	ὀροφῇ τοίνυν τῶν λελεγμένων στοῶν
[1, 21]	τῆς φύσεως τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ	τῇ	ὄψει, μηδὲ τῇ ἁφῇ, μηδὲ
[1, 7]	θεοῦ κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ	τῇ	πάντων ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει. Ἐπειδὴ
[1, 14]	τοῦ πολλάκις φαινομένου ἀστέρος ἐν	τῇ	περὶ τὸν κίονα στοᾷ τοῦ
[1, 21]	τῇ ἁφῇ, μηδὲ μὴν αὐτῇ	τῇ	περιπλοκῇ τοῦ θήλεος πρὸς τὴν
[1, 1]	Καὶ προσβαλεῖν μὲν ὡς ἐχθρὸς	τῇ	πίστει δέδοικεν ὑπὸ τοσούτων ἁγίων
[1, 11]	καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί τι	τῇ	πίστει καινότερον. Ἡμεῖς μὲν γὰρ
[1, 13]	„Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν τεῖχος	τῇ	πόλει, πέπτωκε γὰρ ἐν ὀργῇ,
[1, 20]	ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος μεγίστην μοῖραν	τῇ	πόλει προστίθησι, τὸ τεῖχος εὐρύνας
[1, 7]	ὡς τὰ μὲν πρῶτα Θεοδόσιος	τῇ	πρὸς αὐτὸν προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´
[1, 21]	προσάγοντες, τά τε ἄλλα ὁμοίως	τῇ	προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα μὴ
[1, 0]	ἀνειμένῃ καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ	τῇ	ταύτης ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι
[1, 1]	τὰ πολλὰ τῆς δυνάμεως ἐν	τῇ	ταύτης πολιορκίᾳ παρῃρημένος, λῃστρικῶς δὲ
[1, 7]	ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων ἀμείβων,	τῇ	τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς
[1, 21]	οὕτω πάλιν ταῖς φιλοφροσύναις καὶ	τῇ	φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος νηστείας
[1, 21]	καὶ θεοφόρῳ βίῳ ἡ ἀρετὴ	τῇ	φύσει ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη νόμους,
[1, 21]	καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία καὶ	τῇ	φύσει καὶ τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα
[1, 21]	διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι ἢ	τῇ	ὠκύτητι τῶν ποδῶν, ἤ τινι
[1, 7]	ἀξίως τῆς οἰκείας βιοτῆς τὸν	τῇδε	βίον ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ
[1, 11]	σεμνύνειν καὶ ἐξαίρειν βουλόμενοι ἢ	τῇδε	ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς
[1, 7]	ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω τὸν	τῇδε	κατέλυσε βίον· ἢ τί δή
[1, 7]	ἐπ´ αὐτῷ, ἢ ὅπως τὸν	τῇδε	κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν
[1, 6]	συγγραφή, καὶ αὐταῖς λέξεσιν ἐντέθειται	τῇδε	τῇ ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ τῆς
[1, 20]	Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ	τὴν	ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ
[1, 2]	διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον	τὴν	ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν
[1, 13]	μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ	τὴν	ἁγίαν κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων
[1, 3]	ὃς κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε	τὴν	ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ
[1, 21]	δοκοῦσιν. Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ	τὴν	ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ
[1, 21]	ἱκετεία, ῥωμαλέους τὸ σῶμα, σφριγῶντας	τὴν	ἀκμήν, κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν
[1, 6]	με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς	τὴν	Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου τοῦ
[1, 6]	τε τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς	τὴν	Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί τε
[1, 19]	Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ, ὃς καὶ	τὴν	ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ
[1, 18]	καὶ Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ	τὴν	Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν
[1, 13]	ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε	τὴν	Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´
[1, 13]	μετὰ τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ	τὴν	Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος τὰ
[1, 16]	ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς	τὴν	Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ
[1, 13]	τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ	τὴν	Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν
[1, 13]	τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ	τὴν	Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα·
[1, 13]	ἐξ οὐρανοῦ δὲ τοῖς ἀνθρώποις	τὴν	ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου τὰς
[1, 11]	Καὶ θαυμάσαι κἀν τούτῳ ἔστι	τὴν	ἄρρητον τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ
[1, 1]	πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς	τὴν	ἀρχαίαν ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ
[1, 7]	βαίνει, καὶ τὴν βασιλείαν καὶ	τὴν	ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ
[1, 12]	ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας	τὴν	ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ
[1, 1]	γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν	τὴν	αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ
[1, 1]	τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ	τὴν	αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν
[1, 13]	τελῶν τε καὶ λοιπῶν, κατὰ	τὴν	αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν
[1, 11]	οὐ θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ	τὴν	αὐτοῦ περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν,
[1, 11]	πίστει καινότερον. Ἡμεῖς μὲν γὰρ	τὴν	ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ
[1, 11]	τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ	τὴν	Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν,
[1, 7]	πύξ, λάξ, παίει, βαίνει, καὶ	τὴν	βασιλείαν καὶ τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν,
[1, 22]	πρὸ τῆς Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου,	τὴν	βασιλείαν ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτεσι
[1, 18]	τὸ μέσον ἐάσας· Ζωΐλος δὲ	τὴν	βασίλειον στοὰν τὴν πρὸς τὸ
[1, 17]	πολλοὺς τῶν πύργων τῶν ἀνὰ	τὴν	βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε
[1, 11]	ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ μὴ	τὴν	γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν μηρὸν
[1, 17]	καλούμενον μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ	τὴν	γῆν καὶ πολλὰς κώμας ἐν
[1, 21]	τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ	τὴν	γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον τὸ ζῆν ἐντεῦθεν
[1, 7]	ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς	τὴν	γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ
[1, 7]	αὐτοῦ γράφει, καὶ ὡς σκώληξι	τὴν	γλῶτταν τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς
[1, 2]	πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος	τὴν	γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν
[1, 1]	αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ	τὴν	γνώμην τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα
[1, 17]	χώματα πλεῖστα εἰς ὄρη σχεδιασθῆναι·	τὴν	δὲ θάλασσαν ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι,
[1, 2]	πατέρων ἐξώθησέ τε καὶ ἀπεβάλετο,	τὴν	δὲ χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε
[1, 13]	γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ	τὴν	δίαιταν, τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω
[1, 2]	δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου	τὴν	διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας
[1, 15]	ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων	τὴν	διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν
[1, 4]	Μέμνονος τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου	τὴν	διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ
[1, 6]	καὶ διαβόητον ἔχωσιν εἰς αἰῶνα	τὴν	δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν
[1, 1]	τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ	τὴν	δουλικὴν Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ
[1, 6]	τὴν δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι	τὴν	ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς
[1, 6]	σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις	τὴν	εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ πρὸς
[1, 11]	δόγματα, καὶ πρὸς αὔξησιν καὶ	τὴν	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ
[1, 5]	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ	τὴν	ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε
[1, 2]	ἀνετύπωσε, μυρίων τε αὖ πολέμων	τὴν	ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην
[1, 2]	τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ	τὴν	ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν·
[1, 21]	ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ	τὴν	ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες ἀθληταί,
[1, 3]	τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας διέποντος	τὴν	ἐν Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι,
[1, 7]	καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν καλῶς αἰτῆσαι	τὴν	ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει,
[1, 13]	Τούτου τὸ πανάγιον σῶμα μετὰ	τὴν	ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν Ἀντιοχέων
[1, 5]	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν	τὴν	ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν
[1, 21]	ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν καὶ	τὴν	ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τράπεζα
[1, 1]	τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ	τὴν	ἐντεῦθεν ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ
[1, 9]	πρὸ τῆς ἑνώσεως, μετὰ δὲ	τὴν	ἕνωσιν μίαν φύσιν ὁμολογῶ· ὃς
[1, 4]	ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ	τὴν	ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ
[1, 7]	Θεοδόσιος τῇ πρὸς αὐτὸν προσπαθείᾳ	τὴν	ἐπ´ αὐτῷ γενομένην ἀποβολὴν οὐκ
[1, 7]	ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου	τὴν	ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων
[1, 13]	καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος	τὴν	ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ
[1, 2]	καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς	τὴν	ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ
[1, 8]	τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως	τὴν	ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´ οὗ
[1, 9]	λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου	τὴν	ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος, ὃς
[1, 4]	διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου τόπον	τὴν	ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας
[1, 6]	λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος	τὴν	ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ μάλα ἐπαινέσας
[1, 6]	ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ	τὴν	ἐπιστολήν. Παύλου τε τοῦ Ἐμεσηνῶν
[1, 13]	τοῖν ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων	τὴν	ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν
[1, 13]	δοῦλος γένοιτο καὶ μὴ πρὸς	τὴν	ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας
[1, 11]	σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν ἀποκαλοῦντες,	τὴν	ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα
[1, 20]	ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν ὁ Θεοδόσιος	τὴν	Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν
[1, 19]	χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ	τὴν	Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος·
[1, 21]	μόνης τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς	τὴν	ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν·
[1, 21]	σφριγῶντας τὴν ἀκμήν, κἂν ἔξωροι	τὴν	ἡλικίαν ὦσι. Καὶ οὕτως αὐτοῖς
[1, 7]	ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν	τὴν	ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα διαγωγὴν
[1, 18]	κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν,	τὴν	ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος
[1, 7]	αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς	τὴν	Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων,
[1, 21]	τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος πρὸς	τὴν	ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν
[1, 13]	κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ	τὴν	ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ τῆς
[1, 13]	ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν	τὴν	ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε
[1, 15]	κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ	τὴν	ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε
[1, 0]	ῥοπῆς, ὅθεν οἱ λελεγμένοι μοι	τὴν	ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον
[1, 1]	ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην,	τὴν	ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα τῷ φιλανθρώπῳ
[1, 7]	θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν	τὴν	καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ
[1, 18]	στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς,	τὴν	καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς
[1, 3]	αὐτὸν φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ	τὴν	καλουμένην νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´
[1, 7]	ὡς αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ	τὴν	καλουμένην Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ
[1, 16]	Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν	τὴν	Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν τι ἠδύνατο
[1, 13]	εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς	τὴν	κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ
[1, 1]	Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι μετὰ	τὴν	κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν
[1, 21]	καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω	τὴν	κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον χιτῶνα
[1, 14]	κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον,	τὴν	κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει.
[1, 10]	δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ	τὴν	κοινὴν πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων
[1, 8]	Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε	τὴν	κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν,
[1, 14]	κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους	τὴν	κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι,
[1, 11]	αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην	τὴν	κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν
[1, 11]	διήρπασεν, μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας	τὴν	κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν
[1, 13]	λογίως ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ	τὴν	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ
[1, 4]	διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ	τὴν	κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν
[1, 3]	μή ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι	τὴν	κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην νέαν
[1, 10]	δὲ καί τινα Σωφρονίου χάριν	τὴν	Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´
[1, 9]	τὸν δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ	τὴν	Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε
[1, 9]	Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν ἀνὰ	τὴν	Κωνσταντίνου ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος
[1, 20]	πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς	τὴν	Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ
[1, 2]	Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον	τὴν	Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ
[1, 7]	τῶν μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν	τὴν	Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ θεοτόκον·
[1, 2]	χιτῶνα παρὰ τῶν θεοκτόνων περιρραγείς,	τὴν	μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ
[1, 11]	Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν,	τὴν	μὲν σωφροσύνην ὡς ἐναγές τι
[1, 4]	παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε	τὴν	μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα
[1, 2]	ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ	τὴν	Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς
[1, 12]	~ιβʹ Ὅπως ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος	τὴν	Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´
[1, 9]	καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος	τὴν	Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´
[1, 5]	τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους,	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ
[1, 5]	καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν
[1, 5]	πρῶτα μὲν Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν
[1, 21]	γε πανδαισίαν τε καὶ τρυφὴν	τὴν	νηστείαν ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ
[1, 11]	τε καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ	τὴν	νύσσαν τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ
[1, 13]	σαρκὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης,	τὴν	ξένην ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις
[1, 13]	Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ	τὴν	ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν
[1, 22]	ἱστορία παραστήσει, τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς	τὴν	οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ
[1, 7]	μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου	τὴν	οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς
[1, 17]	σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν,	τὴν	οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν
[1, 6]	προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως	τὴν	ὁμολογίαν, καὶ ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου
[1, 4]	ῥήσεων ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων	τὴν	ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν,
[1, 6]	καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς	τὴν	ὀρθὴν φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον δὲ
[1, 14]	ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα	τὴν	ὀροφὴν εἰς ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ
[1, 7]	πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς	τὴν	Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ
[1, 7]	σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς	τὴν	Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς
[1, 21]	σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς καὶ	τὴν	πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν
[1, 0]	συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν	τὴν	παροῦσαν πραγματείαν ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ τῷ
[1, 7]	εἰ μὴ Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον	τὴν	περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς
[1, 1]	παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος	τὴν	πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς
[1, 7]	σώματι, καὶ τὴν χεῖρα καὶ	τὴν	πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς
[1, 15]	Ἰσίδωρος, οὗ κλέος εὐρὺ κατὰ	τὴν	ποίησιν, ἔργῳ τε καὶ λόγῳ
[1, 16]	λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ	τὴν	πόλιν ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ
[1, 18]	Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον στοὰν	τὴν	πρὸς τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου
[1, 14]	ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου	τὴν	προσηγορίαν τῷ χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει
[1, 4]	ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ	τὴν	προτεραίαν ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι,
[1, 21]	ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς	τὴν	ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ ταῦτά
[1, 2]	μάλα ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ	τὴν	ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν τοῖς
[1, 22]	τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´
[1, 21]	συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει καὶ	τὴν	σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ
[1, 15]	πᾶσι διαβόητος· ὃς οὕτω μὲν	τὴν	σάρκα τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω
[1, 7]	ὡς φιλικὸν παρ´ ἡμῶν πρὸς	τὴν	σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε ὡς
[1, 4]	ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ ταύτην	τὴν	σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς
[1, 13]	ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς	τὴν	στάσιν καὶ τὴν δίαιταν, τῶν
[1, 1]	καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον,	τήν	τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ
[1, 7]	Ἐγὼ δὲ καί τινος γεγραφότος	τὴν	τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος
[1, 13]	ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί	τὴν	τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην
[1, 13]	πραγμάτων, καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος	τὴν	τέως κάτω βρίθουσαν τὰ μετέωρα
[1, 21]	ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ	τὴν	τοῦ ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι
[1, 7]	ἣ καὶ ταχέως διελύθη κατὰ	τὴν	τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς
[1, 18]	τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν	τὴν	τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ
[1, 7]	ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην ἀφέσεως, ὥστε	τὴν	τῷ θεῷ δοκοῦσαν καὶ νῦν
[1, 13]	ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ	τὴν	τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν ἀνύειν.
[1, 13]	ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ	τὴν	τῶν οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας,
[1, 13]	περ παρ´ αὐτὸν ἐγένετο καὶ	τὴν	τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως
[1, 7]	ἡμᾶς ἐκ τῆς Πανὸς πρὸς	τὴν	ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον τῆς
[1, 6]	πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται φροντίδα	τὴν	ὑπὲρ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα
[1, 14]	τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον,	τὴν	ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ
[1, 11]	τῆς αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο,	τὴν	φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν
[1, 13]	τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ	τὴν	φύσιν βιασάμενος τὴν τέως κάτω
[1, 7]	νοσοῦντι καὶ γηράσαντι σώματι, καὶ	τὴν	χεῖρα καὶ τὴν πλευρὰν συντριβέντες
[1, 7]	τῶν μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη,	τὴν	χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε
[1, 7]	ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ τάχους	τὴν	χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν
[1, 7]	τελευταῖον βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε	τὴν	ψυχήν. Ὅπως δὲ ὁ Νεστόριος
[1, 15]	τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ	τὴν	ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις,
[1, 20]	μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ	τὴν	ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης
[1, 0]	ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ	τηνάλλως	ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς τῆς
[1, 13]	μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος	τήνδε	Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος
[1, 4]	ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ	τήνδε	τὴν μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς
[1, 13]	μόλις ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου	τηνικάδε	τὴν Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ
[1, 6]	ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως τοῖς τὸ	τηνικαῦτα	γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα
[1, 10]	τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων	τηνικαῦτα	κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου
[1, 13]	Λέοντος τὰ σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου	τηνικαῦτα	τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ
[1, 7]	εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης	τῆς	ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν
[1, 1]	ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε	τῆς	ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης
[1, 13]	στέλλουσί τινα παρ´ αὐτὸν οἱ	τῆς	ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι· τίς
[1, 13]	μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς	τῆς	ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´
[1, 5]	Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ	τῆς	ἁγίας κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας
[1, 7]	ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν πρώην περὶ	τῆς	ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων,
[1, 11]	μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε	τῆς	αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν
[1, 3]	ὁ τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος	τῆς	Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν,
[1, 10]	καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον	τῆς	Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ
[1, 21]	ἢ καὶ πρός, καὶ μόλις	τῆς	ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ
[1, 15]	ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον	τῆς	ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα,
[1, 19]	μέχρι δύο καὶ δέκα ἐτῶν	τῆς	Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν
[1, 10]	καὶ μὴν καὶ Δόμνος ὁ	τῆς	Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν
[1, 3]	ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ	τῆς	Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´
[1, 5]	ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ	τῆς	Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 3]	δὲ καὶ τῆς Ἐφεσίων ἐκ	τῆς	Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα,
[1, 13]	τὰ σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα	τῆς	Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ
[1, 7]	ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν	τῆς	Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ
[1, 13]	Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ	τῆς	Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν
[1, 13]	γῆς ἄγγελος, ὁ ἐν σαρκὶ	τῆς	ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην
[1, 22]	εὖ μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει,	τῆς	ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης
[1, 3]	Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ	τῆς	ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων,
[1, 1]	τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ	τῆς	Ἀρείου μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν
[1, 21]	οὖν ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ	τῆς	ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν,
[1, 13]	τὸν ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα	τῆς	ἀρχῆς δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου
[1, 14]	κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι,	τῆς	ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου
[1, 19]	ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον	τῆς	αὐλῆς οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι,
[1, 15]	Συνεσίου τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ	τῆς	αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος,
[1, 20]	οἱ γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος	τῆς	αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης αὐτῷ
[1, 7]	τινα δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ	τῆς	αὐτοῦ εἰς Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα
[1, 11]	Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα	τῆς	βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν
[1, 20]	εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης Πουλχερίας	τῆς	βασιλίδος τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ
[1, 20]	τῶν βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ	τῆς	βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας τῆς
[1, 7]	βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν	τῆς	βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται τοῖς
[1, 2]	τὸ Καϊάφα δεύτερον συνέδριον, τὸ	τῆς	βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν ᾧ πάλιν
[1, 2]	ἡγουμένου τὴν διάλεξιν, Νεστόριος ὁ	τῆς	βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον οὐ
[1, 7]	ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ	τῆς	βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ
[1, 21]	σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί τισι	τῆς	γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς
[1, 17]	δὴ πάθος καὶ ἐπὶ χρόνον	τῆς	γῆς ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ ἤρξατο
[1, 21]	σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς ὀπαῖς	τῆς	γῆς, κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου
[1, 13]	τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν	τῆς	γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων
[1, 1]	διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν γνώμην	τῆς	γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν
[1, 7]	ἔστιν εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ μὴ	τῆς	δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ
[1, 13]	ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί τε	τῆς	διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ τοῖς
[1, 1]	πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ	τῆς	δυνάμεως ἐν τῇ ταύτης πολιορκίᾳ
[1, 15]	εἶναι βίου τε μοναδικοῦ καὶ	τῆς	εἰς θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´
[1, 7]	νομοθετῶν ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι	τῆς	εἰς Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ
[1, 11]	ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ ὧν γὰρ	τῆς	ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ
[1, 6]	περιττὴ παντελῶς καὶ οὐκ εὐάφορμος	τῆς	ἐκκλησίας ἡ διχοστασία γέγονε, νυνὶ
[1, 3]	ἴδιον ἔμετον κατὰ πάσης ἐξέχεε	τῆς	ἐκκλησίας μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε
[1, 6]	Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί τε	τῆς	ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου φερόμενον
[1, 22]	εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ τόμου	τῆς	ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 20]	αἵματος εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ	τῆς	Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας ἀποικίας αἰνιττομένη.
[1, 11]	ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ δέ γε	τῆς	Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι, οὐ θεὸν
[1, 15]	ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν	τῆς	ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ ὅσος
[1, 7]	παρὸν τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ,	τῆς	ἐν αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν,
[1, 9]	Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ	τῆς	ἐν Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου.
[1, 21]	ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα· μακάριοι	τῆς	ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν
[1, 21]	μακάριοι τῆς ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι	τῆς	ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς ἣν διὰ
[1, 9]	γεγενῆσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ	τῆς	ἑνώσεως, μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν
[1, 3]	καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ	τῆς	ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ
[1, 20]	τεῖχος εὐρύνας μέχρι τῆς πύλης	τῆς	ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον
[1, 7]	ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ	τῆς	ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς
[1, 4]	τε τῶν κανόνων καὶ ἐκ	τῆς	ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν
[1, 22]	καὶ ὥς τισι δοκεῖ πρὸ	τῆς	Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν
[1, 2]	τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος	τῆς	εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων
[1, 21]	κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης	τῆς	ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν
[1, 3]	καὶ πλέον, διεστώσης δὲ καὶ	τῆς	Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν
[1, 7]	κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ	τῆς	Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ τε αὖ
[1, 4]	συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος τοῦ	τῆς	Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν
[1, 3]	Καὶ Νεστόριος μὲν οὐ μακρὰν	τῆς	Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου φθάνει
[1, 3]	τοῦ νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα	τῆς	ἑῴας διέποντος τὴν ἐν Ἐφέσῳ
[1, 4]	τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε,	τῆς	ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ
[1, 13]	καὶ τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα	τῆς	ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος
[1, 7]	δὴ ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον μέγεθος	τῆς	ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ
[1, 12]	δὲ αὐτῷ καὶ ἕτεραι νομοθεσίαι	τῆς	ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον
[1, 0]	ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ,	τῆς	θείας ἡγουμένης ῥοπῆς, ὅθεν οἱ
[1, 21]	γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία κέκραται,	τῆς	θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ
[1, 13]	γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ τοσοῦτον ἡ	τῆς	θείας χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς
[1, 15]	τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα,	τῆς	θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν
[1, 0]	τηνάλλως ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς	τῆς	Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ
[1, 11]	πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα	τῆς	Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ
[1, 6]	τῇδε τῇ ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ	τῆς	θεοτόκου, καὶ τὰ ἑξῆς. Ταύταις
[1, 7]	ὅπερ ἴσμεν ταῖς ἀληθείαις πρὸ	τῆς	Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις διεστηκὸς οὐ
[1, 11]	δὲ ἂν φαίην καὶ περὶ	τῆς	θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν
[1, 7]	ἐκ τόπων πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς	τῆς	Θηβαίων ἀμείβων, τῇ τε γῇ
[1, 7]	λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ	τῆς	Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας οὖσαν βαρβαρικῶν
[1, 7]	ἥ σοι συντέθειται πρὸς τὸν	τῆς	Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν πρώην
[1, 7]	ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς τὸν	τῆς	Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις γὰρ
[1, 20]	τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας	τῆς	θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν
[1, 7]	παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης. Ὀάσεως	τῆς	Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης,
[1, 7]	πρὸς ἄλλοις οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ	τῆς	ἰδίας βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ
[1, 2]	βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ	τῆς	ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον
[1, 4]	αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ	τῆς	ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ
[1, 15]	παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν ζυγὸν	τῆς	ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον
[1, 1]	τὴν πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι	τῆς	Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων
[1, 2]	μὴ ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον διασκευὴν	τῆς	ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης τελευτῆς
[1, 10]	τούτῳ τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν	τῆς	καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ
[1, 5]	τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν	τῆς	καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται
[1, 5]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε	τῆς	καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας
[1, 8]	ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας	τῆς	καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι Κυζίκου
[1, 7]	βίον ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ	τῆς	καταστροφῆς διηγούμενός τε καὶ νομοθετῶν
[1, 13]	Καὶ τὸ παράδοξον, αἱ κατὰ	τῆς	κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν,
[1, 14]	συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς	τῆς	κεφαλῆς τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ
[1, 17]	ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς	τῆς	κομψείας διηγούμενος ὅπως τε κατὰ
[1, 10]	δὲ παρ´ αὐτῶν καὶ ὁ	τῆς	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν
[1, 8]	οὖν αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα	τῆς	Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως τὴν
[1, 3]	οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης	τῆς	Κωνσταντίνου φθάνει πάντας. Καὶ Κύριλλος
[1, 22]	Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ	τῆς	μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς
[1, 2]	ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ	τῆς	Νεστορίου τοῦ δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο
[1, 7]	μοναστήριον, ὃ πρὸ τῶν πυλῶν	τῆς	νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ
[1, 17]	πλοῖά τε αὖ θαλάττια ἐπὶ	τῆς	ξηρᾶς ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς
[1, 7]	Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς	τῆς	ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι καὶ
[1, 7]	στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι	τῆς	ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς
[1, 7]	τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως	τῆς	οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε βίον
[1, 7]	ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν	τῆς	οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ
[1, 13]	καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ	τῆς	οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν
[1, 3]	σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη	τῆς	ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς
[1, 13]	καὶ διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ	τῆς	ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης,
[1, 3]	ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν πόλεων	τῆς	πάλαι μὲν Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ
[1, 7]	οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ	τῆς	Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς αὐτὴν
[1, 7]	Μετῆγε δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ	τῆς	Πανὸς πρὸς τὴν ὑπ´ αὐτὴν
[1, 4]	ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ	τῆς	παρούσης ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι
[1, 6]	ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα	τῆς	πίστεως τὴν ὁμολογίαν, καὶ ταύτην
[1, 16]	ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ	τῆς	πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ
[1, 10]	ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος τοῦ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ
[1, 3]	Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο,
[1, 20]	αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας μὲν ἐκ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς
[1, 4]	τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται,	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´
[1, 7]	ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς αὐτὴν διὰ	τῆς	προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ τῷ
[1, 4]	ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ πάνυ,	τῆς	πρὸς αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ
[1, 20]	προστίθησι, τὸ τεῖχος εὐρύνας μέχρι	τῆς	πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης
[1, 18]	στοὰν τὴν πρὸς τὸ νότιον	τῆς	Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν
[1, 4]	καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου	τῆς	Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ
[1, 16]	θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ	τῆς	Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν
[1, 21]	διὰ πάντων αὐτοῖς τὸ ἡδὺ	τῆς	σαρκὸς ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη
[1, 7]	τὴν ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον	τῆς	σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα.
[1, 7]	τῆς ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν ἄγραφον	τῆς	σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς
[1, 7]	περὶ τούτων διδάσκοντα. Καί μοι	τῆς	σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια
[1, 7]	ποίας ὁρμῆς ἢ ποίαν ἀφορμὴν	τῆς	σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην
[1, 7]	τῆς ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ	τῆς	σῆς μεγαλοπρεπείας καὶ παρ´ ἡμῶν
[1, 6]	ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε	τῆς	σῆς ὁσιότητος καὶ τῶν αὐτόθι
[1, 3]	ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν	τῆς	συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν
[1, 4]	ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ	τῆς	συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας
[1, 15]	ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν αὐτὸν	τῆς	σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν
[1, 2]	εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ	τῆς	ταύτης τελευτῆς καταντήσειν, εἴ γε
[1, 21]	τῆς τε ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης,	τῆς	τε γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης
[1, 21]	ὥστε χρόνῳ καὶ θηρίοις συναφομοιοῦσθαι,	τῆς	τε ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς
[1, 14]	ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη	τῆς	τέχνης· ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται
[1, 14]	ἀπιστητέον τῷ θαύματι ἔκ τε	τῆς	τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν
[1, 13]	τὴν ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ	τῆς	ὑπακοῆς δῆλον εἶναι ὡς ἐκ
[1, 21]	αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα τὰ	τῆς	φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες τε
[1, 21]	ἐχθροὶ τῶν ἰδίων βουλήσεων καὶ	τῆς	φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς τῶν πέλας
[1, 21]	τῶν παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ	τῆς	φύσεως τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ
[1, 7]	τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ	τῆς	ψάμμου κτίσας, ἣ καὶ ταχέως
[1, 2]	καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ τὸν	τῆς	ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν
[1, 7]	οἱ βάρβαροι κατ´ οἶκτον προσήγαγον,	τί	βουλόμενοι, λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ
[1, 21]	οὐ χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς ἐστι,	τί	δ´ ἂν φαίην χρυσός, ὅτε
[1, 11]	αὐτὸν φύσαντα τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα.	Τί	δὲ ἂν φαίην καὶ περὶ
[1, 7]	τὸν τῇδε κατέλυσε βίον· ἢ	τί	δή ποτε, εἰ μὴ θεία
[1, 7]	τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ Κυρίλλου τεχνάζοντος,	τί	δή ποτε καὶ παρὰ Θεοδοσίου
[1, 16]	προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν	τι	ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα
[1, 1]	ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων εἴ	τι	καὶ ἄλλο πάρεργον μὲν ἱστορίας
[1, 0]	μάρτυσι διαθλεύουσι κατώρθωτο, ἢ εἴ	τι	καὶ τοῖς ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν
[1, 7]	οἱ μὴ κατὰ τὸ δέον	τι	καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν καλῶς αἰτῆσαι
[1, 10]	ὁ τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ	τί	λοιπὸν γέγονεν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν.
[1, 20]	τῷ Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά	τι	μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι καλῶς
[1, 7]	δὲ ὁ Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ	τί	μετὰ ταῦτα γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ,
[1, 21]	Καὶ ὅτου μὲν χάριν ἢ	τί	πρωτοτύπως ὥς φασι βουλομένη, τοῖς
[1, 11]	τῷ Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ καί	τι	σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν ἀποκαλοῦντες,
[1, 0]	ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις ἡμῶν εἰδέναι	τί	τε καὶ ὅτε, καὶ ὅποι
[1, 11]	προτέρους καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί	τι	τῇ πίστει καινότερον. Ἡμεῖς μὲν
[1, 13]	τίς ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία,	τί	τὴν τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις
[1, 11]	ὡς ἐναγές τι χρῆμα καί	τι	τῶν ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις
[1, 21]	οὔτε ἰδική τις ἐσθὴς οὐδέ	τι	τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν
[1, 21]	οὐ τόπον, οὐ πρόσωπον, οὐδέ	τι	τῶν πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις
[1, 11]	τὴν μὲν σωφροσύνην ὡς ἐναγές	τι	χρῆμα καί τι τῶν ἄλλως
[1, 14]	τὴν ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν	τιάρᾳ	κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε τοῦ
[1, 22]	Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν ᾧ καὶ	τίθεται	πρὸς τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον.
[1, 16]	ἁγίου παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος,	τιμᾷ	μεταθέσει τὸν ἅγιον, ὅτε καὶ
[1, 16]	Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι	τιμαῖς,	ἱερόν τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν
[1, 7]	χρόνον αὐτόθι διατρίψας παντοίας ἔτυχε	τιμῆς	καὶ παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ
[1, 21]	Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς	τιμῆς	τοῦ σωτῆρος πέπραχε θεοῦ, ὥστε
[1, 16]	θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον μείζοσι	τιμῆσαι	τιμαῖς, ἱερόν τε πάλαι τοῖς
[1, 13]	παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν ἑῴων ἐκστρατευμάτων	τίμια	λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι. Καὶ τὸ
[1, 4]	ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ	τιμιωτάτου	Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε
[1, 16]	εὐαγεῖ μετενεχθεῖεν χώρῳ, καλλίστῳ τεμένει	τιμώμενα.	~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα τοῦ Σκυθῶν
[1, 11]	τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ	τιμωμένοις	καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν
[1, 11]	ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ	τιμώμενον	καὶ τὰ ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια,
[1, 16]	τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ	τιμῶντος	μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ
[1, 11]	συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς αἰσχρῶς	τιμῶσί	τε καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ
[1, 11]	πλάσματος. Εἰ δὲ περὶ ἕτερά	τινα	ἄττα κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ ταῦτα
[1, 7]	καὶ διαλεκτικῶς ἕτερον λόγον πρός	τινα	δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ τῆς
[1, 1]	ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος δαίμων ξένον	τινὰ	καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον,
[1, 13]	ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην	τινὰ	ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ
[1, 13]	ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί	τινα	παρ´ αὐτὸν οἱ τῆς ἁγίας
[1, 1]	φρυαττόμενος, ἀλλ´ εἰ καὶ λέξιν	τινὰ	παραχαράττειν οἷός τε γένοιτο· πολλάκις
[1, 10]	Ἀκυλίνιος Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ καί	τινα	Σωφρονίου χάριν τὴν Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος.
[1, 7]	σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην	τινὰ	τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας οὖσαν
[1, 7]	πάλιν εἰς τὴν Πανός, τρόπον	τινὰ	ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι
[1, 1]	δὲ τὸ πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις	τινὰς	ἀποκρίσεις τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς
[1, 21]	καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί	τινες	ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί, οἵ γε
[1, 18]	οἰκοδομιῶν τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ	τίνες	οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους
[1, 7]	συντεθῆναι ὑπομνήματα, πανουργίᾳ δὲ καί	τινι	ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ Κυρίλλου τεχνάζοντος, τί
[1, 13]	μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν	τινι	μὲν στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα
[1, 21]	παρατίθεται οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ	τινι	τῶν ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ
[1, 21]	τῇ ὠκύτητι τῶν ποδῶν, ἤ	τινι	τῶν ἐπὶ γῆς δυσόδων χωρίων
[1, 7]	τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς	τινι	τῶν θύραθε σοφῶν εἴρηται, „τὸ
[1, 7]	καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ	τινος	ἄλλης μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ
[1, 7]	πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ καί	τινος	γεγραφότος τὴν τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν
[1, 0]	καὶ τηνάλλως ἔχον, πέπρακται, μέχρι	τινὸς	τῆς Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ
[1, 7]	ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί	τινων	ἐν μέσῳ λελεγμένων ἐπάγει· „Ἐπειδὴ
[1, 7]	ἀποβολὴν οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι	τινῶν	ἐπισκόπων ἔνθεν τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων
[1, 21]	τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν	τις	ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο
[1, 11]	καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ ἄν	τις	δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ
[1, 14]	κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ	τις	εἰς τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω
[1, 21]	φαίην χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική	τις	ἐσθὴς οὐδέ τι τῶν ἐδωδίμων.
[1, 13]	τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι·	τίς	ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί
[1, 2]	τῶν ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός	τις	πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου
[1, 13]	τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν καί	τις	τῶν αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ
[1, 11]	Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι δέ	τις	τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν
[1, 3]	ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα,	τισὶ	δὲ καὶ πλέον, διεστώσης δὲ
[1, 22]	μετὰ ταῦτα, ἢ καὶ ὥς	τισι	δοκεῖ πρὸ τῆς Εὐδοκίας, καὶ
[1, 21]	Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί	τισι	τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς
[1, 9]	ἁλίζεται, καὶ ὑπ´ αὐτῇ καί	τισι	τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ
[1, 12]	ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ πρώτου	τίτλου	τυγχάνουσα· ἐν ᾗ τὸν πάλαι
[1, 14]	περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ τις εἰς	τὸ	ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου
[1, 15]	λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ οὕτως ἐς	τὸ	ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς καὶ παρὰ
[1, 21]	ἡ ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι, οὕτω	τὸ	ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ
[1, 21]	δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες	τὸ	αὖ μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς
[1, 13]	γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου	τὸ	αὐτοῦ πανάγιον σῶμα· ὃ καὶ
[1, 13]	ἄμφω δ´ οὖν συνηλθέτην, καὶ	τὸ	ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ
[1, 2]	σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως συντριβεὶς κατὰ	τὸ	γεγραμμένον, ἢ τὸν ὑφαντὸν διόλου
[1, 0]	~Προοίμιον τοῦ συγγραφέως, πῶς ἐπὶ	τὸ	γράφειν τὴν παροῦσαν πραγματείαν ἐλήλυθεν.
[1, 7]	ἀνὰ τὴν καλουμένην Ὄασιν φυγαδεύεται.	Τὸ	δέ γε καίριον ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ
[1, 14]	τὴν ὀροφὴν εἰς ὕψος ἐπαίροντες.	Τὸ	δέ γε μέσον αὐλὴ ὑπαίθριός
[1, 7]	ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ κατὰ	τὸ	δέον τὰ ἐν Ἐφέσῳ συντεθῆναι
[1, 11]	ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν πρὸς	τὸ	δέον τε καὶ εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ
[1, 7]	τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ κατὰ	τὸ	δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν
[1, 12]	Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς, ἁπάσαις	τὸ	δὴ λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν ἀναθέματι
[1, 11]	φύσιν αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ καὶ	τὸ	διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν
[1, 7]	νῦν ὡς τὸ πρότερον, πρᾶττε	τὸ	δοκοῦν, εἴ γε τοῦ δοκοῦντος
[1, 10]	ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ οὕτω μὲν	τὸ	ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη συνέδριον.
[1, 7]	οὐκ ὠνόμασται· φασὶ δὲ νῦν	τὸ	Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν ταῖς
[1, 21]	νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον	τὸ	ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε χρόνῳ
[1, 3]	ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ	τὸ	ζωοποιὸν ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ
[1, 21]	θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων αὐτοῖς	τὸ	ἡδὺ τῆς σαρκὸς ἐξωσθείη, καὶ
[1, 14]	περὶ τὰς φλιὰς ἑστῶσαι τεθήπασι	τὸ	θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ τοῦ σελαγίζοντος
[1, 11]	πρωτοτύπως βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι	τὸ	θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον
[1, 13]	ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω	τὸ	καθ´ ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί
[1, 18]	μὲν εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως	τὸ	καὶ πρὸς ἡμῶν Ψηφίον ὀνομαζόμενον
[1, 2]	γε Νεστόριος, ἡ θεομάχος γλῶσσα,	τὸ	Καϊάφα δεύτερον συνέδριον, τὸ τῆς
[1, 13]	τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ	τὸ	κατὰ τοῦ μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο
[1, 14]	χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν	τὸ	κλειθρίδιον διαθέοντά τε καὶ σελαγίζοντα,
[1, 22]	μὴν καὶ τὰ τείχη πρὸς	τὸ	κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος
[1, 21]	τῶν ἐπὶ γῆς δυσόδων χωρίων	τὸ	λαθεῖν ἑαυτοῖς πορίζονται. Λέξω δὲ
[1, 14]	τε τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ	τὸ	λαιὸν τοίνυν μέρος τοῦ κίονος
[1, 14]	κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός τε	τὸ	λελεγμένον ὑπαίθριον πρός τε τὰς
[1, 21]	περιστείλαντες, ἄνδρες τε καὶ γύναια,	τὸ	λοιπὸν σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς τε
[1, 6]	μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ, καὶ πέπαυται	τὸ	λυποῦν, καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται
[1, 16]	εὐφροσύνη μέχρις ἡμῶν τελεῖται, πρὸς	τὸ	μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην
[1, 11]	τε θεῶν τε τὸν Φρύγα	τὸ	μειράκιον εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς
[1, 18]	ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ	τὸ	μέσον ἐάσας· Ζωΐλος δὲ τὴν
[1, 6]	ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ· λέλυται γὰρ	τὸ	μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ, καὶ πέπαυται
[1, 7]	τινι τῶν θύραθε σοφῶν εἴρηται,	„τὸ	μὴ ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται,
[1, 13]	αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ	τὸ	μὴ ὑπάρχειν τεῖχος τῇ πόλει,
[1, 21]	νηστείαν ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ	τὸ	μηδενὸς ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι.
[1, 6]	κατακρατεῖν τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ	τὸ	νικᾶν. Οὐ γὰρ ἂν διαψεύσαιτο
[1, 18]	τὴν βασίλειον στοὰν τὴν πρὸς	τὸ	νότιον τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις
[1, 7]	τε αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ	τὸ	οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ
[1, 16]	ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´ ἄρα ἦν	τὸ	οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ,
[1, 16]	καὶ τέμενος ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ	τὸ	πάλαι Τυχαῖον γέγονε, τῶν ἱερῶν
[1, 20]	ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ ἡμῶν	τὸ	παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν λειψάνων
[1, 13]	ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη τριάκοντα. Τούτου	τὸ	πανάγιον σῶμα μετὰ τὴν ἐνθένδε
[1, 13]	πέπτωκε γὰρ ἐν ὀργῇ, ἠγάγομεν	τὸ	πανάγιον σῶμα, ὅπως ἡμῖν γένηται
[1, 13]	τίμια λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι. Καὶ	τὸ	παράδοξον, αἱ κατὰ τῆς κεφαλῆς
[1, 10]	παρὰ τοῦ Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου	τὸ	παράλογον ἐν Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο.
[1, 7]	ὑπόμνησιν παρὰ πατρὸς πρὸς υἱὸν	τὸ	παρὸν τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ,
[1, 13]	στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα	τὸ	περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων
[1, 13]	πεποιημένος κλοιὸς παράκειται, μεθ´ οὗ	τὸ	πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα τῶν ἐκ
[1, 21]	μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς ἔκπληξιν	τὸ	πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων εἰς τροφὴν
[1, 1]	ταύτης πολιορκίᾳ παρῃρημένος, λῃστρικῶς δὲ	τὸ	πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις
[1, 20]	πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης	τὸ	προάστειον ὁρᾶν τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι·
[1, 14]	τῷ χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει δὲ	τὸ	πρόσαντες τοῦ ὄρους σταδίους εἴκοσιν.
[1, 11]	κοινῶς ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ ἡμῖν	τὸ	προσκυνούμενον, καὶ μονὰς τὰ δοξολογούμενα,
[1, 14]	τεθεάμεθα, ὅτι καὶ αὐτὸ δὴ	τὸ	προσωπεῖον αὐτοῦ τεθέανται ὧδέ τε
[1, 7]	δὲ ἀγανακτήσειας καὶ νῦν ὡς	τὸ	πρότερον, πρᾶττε τὸ δοκοῦν, εἴ
[1, 12]	οὖν αὐτῷ πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ	τὸ	πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη
[1, 13]	πεισθεὶς ἐνδούς τε ταῖς δεήσεσι	τὸ	σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε σῶμα. Τούτου
[1, 21]	δὲ πρὸς θεὸν ἱκετεία, ῥωμαλέους	τὸ	σῶμα, σφριγῶντας τὴν ἀκμήν, κἂν
[1, 21]	σφῶν ἐγκελεύεται νόμος, περιστέλλειν τε	τὸ	σῶμα τοσοῦτο μόνον ὅσον ἡ
[1, 9]	μίαν φύσιν ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ	τὸ	σῶμα τοῦ Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν
[1, 20]	οἵ φασι τὸν πρεσβύτερον Θεοδόσιον	τὸ	τεῖχος εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον δὲ
[1, 20]	μεγίστην μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι,	τὸ	τεῖχος εὐρύνας μέχρι τῆς πύλης
[1, 7]	καὶ ὡς σκώληξι τὴν γλῶτταν	τὸ	τελευταῖον βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε
[1, 16]	ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ κατὰ	τὸ	τέμενος τεθέντων. Ὅθεν καὶ δημοτελὴς
[1, 14]	τεθέαμαι, τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν	τὸ	τέμενος τούτου δὴ τοῦ ἁγίου
[1, 6]	ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως τοῖς	τὸ	τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ
[1, 2]	γλῶσσα, τὸ Καϊάφα δεύτερον συνέδριον,	τὸ	τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν ᾧ
[1, 7]	στήσεσθαι καθ´ ἡμῶν λογιζομένων καὶ	τὸ	τοῖς καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ
[1, 7]	τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ	τὸ	τοῖς νόμοις δοκοῦν, καὶ μὴ
[1, 7]	ἡ κακία. Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν	τὸ	ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας
[1, 17]	πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε καὶ	τὸ	Χερρονήσου καλούμενον μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι
[1, 11]	κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος λέγειν εἰ	τόδε	πρεσβεύσειε. Καὶ τὰ μὲν συνεκτικὰ
[1, 0]	καὶ μὴ δεινὸς ἐγὼ τὰ	τοιαῦτα,	τὸν ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι πόνον
[1, 22]	καὶ πολλά, ὥς μοι λέλεκται,	τοιαῦτα	φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ μὴν καὶ
[1, 13]	ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον	τοῖν	ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων τὴν
[1, 21]	καὶ μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι	τοίνυν	εἰπεῖν, ἐν τούτῳ τῷ παναρίστῳ
[1, 6]	τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου	τοίνυν	εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου
[1, 13]	τῆς οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε	τοίνυν	ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίον
[1, 21]	τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν	τοίνυν	ἡ Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς
[1, 17]	τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ	τοίνυν	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος
[1, 13]	πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων	τοίνυν	μεγίστων καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν
[1, 14]	στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν	τοίνυν	μέρος τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ
[1, 7]	τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς ἂν	τοίνυν	μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε,
[1, 20]	Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος	τοίνυν	ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται
[1, 7]	περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς	τοίνυν	ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος,
[1, 4]	σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς	τοίνυν	παρ´ αὐτοῦ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς
[1, 22]	μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς	τοίνυν	τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου σύμβιος,
[1, 14]	ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ	τοίνυν	τῶν λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας
[1, 22]	αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν	τοιούτοις	ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου σύμβιος, καὶ
[1, 6]	καὶ σφόδρα εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς	τοιούτου	μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν
[1, 11]	ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς	τοιούτους	ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει ὁ παρ´
[1, 13]	πολιτεία, τί τὴν τετριμμένην καὶ	τοῖς	ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην
[1, 11]	τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων	τοῖς	αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις
[1, 0]	κατώρθωτο, ἢ εἴ τι καὶ	τοῖς	ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ
[1, 4]	πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς	τοῖς	ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ
[1, 3]	ὁ τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν	τοῖς	ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης
[1, 15]	ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν	τοῖς	ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν
[1, 7]	ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ τῆς ἐπὶ	τοῖς	ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας
[1, 13]	πολίτης, τὴν ξένην ταύτην καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί
[1, 13]	ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ
[1, 13]	ὡς δ´ αὖ ζῶντος καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ
[1, 13]	θεῷ προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ δὲ	τοῖς	ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος.
[1, 7]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν	τοῖς	ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς τινι
[1, 19]	οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν	τοῖς	αὐτοῖς χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ
[1, 7]	Καὶ ὅδε μὲν οὕτω κἀν	τοῖς	γράμμασι, πύξ, λάξ, παίει, βαίνει,
[1, 16]	τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν τε πάλαι	τοῖς	δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ
[1, 20]	Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον ὁρᾶν	τοῖς	ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ ἡμῶν
[1, 2]	δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα ἀτεχνῶς	τοῖς	εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου
[1, 13]	τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ	τοῖς	ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ πλατύτερον ταῦτα
[1, 4]	δ´ οὖν τὸν Νεστόριον, προτρέποντες	τοῖς	ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ
[1, 16]	τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον	τοῖς	ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι·
[1, 21]	τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ καὶ	τοῖς	ζῶσι συναλίζονται, σώμασί τε ἄκη
[1, 11]	βουλομένην; Μεθ´ ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ	τοῖς	Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς θεοῖς
[1, 11]	ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ	τοῖς	θεοῖς θεατριζόμενός τε καὶ γελώμενος.
[1, 0]	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα τε	τοῖς	θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ μάρτυσι
[1, 21]	εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις	τοῖς	θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες,
[1, 1]	ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν, ἐν	τοῖς	ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων εἴ
[1, 21]	τί πρωτοτύπως ὥς φασι βουλομένη,	τοῖς	ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ καὶ μὴ
[1, 7]	τῆς βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται	τοῖς	ἱστορήσασιν· ἃ καὶ διέπεσεν ἄν,
[1, 7]	καθ´ ἡμῶν λογιζομένων καὶ τὸ	τοῖς	καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν
[1, 7]	δὲ δι´ ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι	τοῖς	καλλινίκοις ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς,
[1, 13]	καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος	τοῖς	κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι
[1, 3]	καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ	τοῖς	Κελεστίνῳ τῷ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης
[1, 3]	αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ	τοῖς	Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ
[1, 7]	ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ	τοῖς	νόμοις δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι
[1, 7]	σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια	τοῖς	ὀνόμασιν, ἥ σοι συντέθειται πρὸς
[1, 2]	οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ	τοῖς	ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ
[1, 11]	μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ	τοῖς	οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ
[1, 20]	Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ τε καὶ Ἰουλιανῷ	τοῖς	παναρίστοις σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ
[1, 10]	τῶν ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ	τοῖς	πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως
[1, 7]	Καὶ μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´ ἀρκέσθητι	τοῖς	πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ τοσαύτας
[1, 13]	Ὅ μοι ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη,	τοῖς	περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ
[1, 2]	τὴν ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν	τοῖς	περὶ τούτων ἐνιστάμενος. Καί που
[1, 15]	ὃς οὕτω μὲν τὴν σάρκα	τοῖς	πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν
[1, 21]	διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω	τοῖς	πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ
[1, 21]	τἀναντία καὶ τῇ φύσει καὶ	τοῖς	πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ πάθος,
[1, 7]	Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ	τοῖς	συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων
[1, 13]	ὃ μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ	τοῖς	τῆς ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ
[1, 7]	τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ	τοῖς	τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι
[1, 6]	οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως	τοῖς	τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον.
[1, 14]	ὃ δὴ γίνεται μόνον ἐν	τοῖς	τοῦ παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ δὲ
[1, 7]	ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι	τοῖς	τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε
[1, 1]	ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας	τοῖς	τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ
[1, 21]	βουλήσεων καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι	τοῖς	τῶν πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ
[1, 6]	ὡς ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ	τοῖς	ὑπὲρ δύναμιν πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν,
[1, 18]	διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα,	τοῖς	φιλομαθέσιν οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ
[1, 13]	Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις	τοῖς	χρόνοις ἤκμασέ τε καὶ διεφάνη
[1, 17]	κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν τούτοις	τοῖς	χρόνοις ὁ πολὺς τῷ λόγῳ
[1, 15]	μάλιστα δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι	τοῖς	χρόνοις. Ταῦτά μοι κομψῶς ὡς
[1, 22]	χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ	τόμου	τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 22]	ἐν ᾧ καὶ τίθεται πρὸς	τὸν	ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος δὲ
[1, 16]	ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει	τὸν	ἅγιον, ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ
[1, 13]	μὲν στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα	τὸν	ἀγῶνα διανύσας, ἐν δὲ κίοσι
[1, 8]	Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν Νεστόριον	τὸν	ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου
[1, 5]	ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον	τὸν	Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου·
[1, 15]	γέγραπται δὲ καὶ πρὸς Κύριλλον	τὸν	ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται
[1, 4]	τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα	τὸν	ἀριθμὸν οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν
[1, 12]	πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη	τὸν	ἀριθμὸν τοῦ πρώτου τίτλου τυγχάνουσα·
[1, 7]	ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ πρὸς	τὸν	αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς
[1, 4]	παρούσης ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι	τὸν	αὐτὸν Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ
[1, 13]	ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς καὶ	τὸν	βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον
[1, 13]	Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε	τὸν	βίον διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ
[1, 1]	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος κατὰ	τὸν	Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς τῇ
[1, 2]	κατὰ τῆς ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι·	„Τὸν	γενόμενον διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ
[1, 3]	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο,	τὸν	δὲ ἴδιον ἔμετον κατὰ πάσης
[1, 12]	νομοθεσίαι τῆς ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας,	τὸν	διάπυρον αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ
[1, 9]	Ὑφ´ οὗ τὰ κατὰ Εὐτυχῆ	τὸν	δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν
[1, 20]	τε γίνεται καὶ δημηγορήσασα πρὸς	τὸν	ἐνταῦθα λεὼν ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο·
[1, 5]	Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα	τὸν	Ἐφέσου· οὓς ἡ σύνοδος πάλιν
[1, 15]	τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ	τὸν	ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω
[1, 21]	γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς	τὸν	θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ
[1, 16]	ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ	τὸν	Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν
[1, 11]	θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς	τὸν	θεσπέσιον Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ
[1, 8]	τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς	τὸν	θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ τοῦ
[1, 13]	γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε μόνον	τὸν	ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς καὶ
[1, 11]	πᾶσι ποινήν, οἷα τὸν Κρόνον	τὸν	κακῶς αὐτὸν φύσαντα τῆς βασιλείας
[1, 4]	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ	τὸν	Κελεστίνου τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς
[1, 14]	εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν νωτοφόρων	τὸν	κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ
[1, 14]	φαινομένου ἀστέρος ἐν τῇ περὶ	τὸν	κίονα στοᾷ τοῦ ὁσίου Συμεών,
[1, 14]	αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ	τὸν	κίονα χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ
[1, 11]	ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα	τὸν	Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα
[1, 9]	„Ὁμολογῶ ἐκ δύο φύσεων γεγενῆσθαι	τὸν	Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἑνώσεως,
[1, 15]	ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω	τὸν	λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ
[1, 19]	ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ πρὸς	τὸν	μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον,
[1, 11]	μὴ τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν	τὸν	μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα
[1, 7]	πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε	τὸν	Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ
[1, 4]	Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν	τὸν	Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι.
[1, 14]	τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων, ἐν ᾧ	τὸν	οὐράνιον διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ
[1, 12]	πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν ᾗ	τὸν	πάλαι ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ, ὡς
[1, 7]	τὰς παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας	τὸν	πανόπτην μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ
[1, 13]	τὴν αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ	τὸν	πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ
[1, 6]	γενομένου, ἐπί τε τῆς ἐκκλησίας	τὸν	περὶ τούτου φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος,
[1, 1]	μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων	τὸν	πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ τὴν
[1, 21]	ἐς ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι	τὸν	ποθούμενον αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ
[1, 20]	ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ φασι	τὸν	πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ τεῖχος εὐρῦναι.
[1, 1]	ἤδη τε τῆς ἁγίας ἐκκλησίας	τὸν	πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς
[1, 11]	τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν	τὸν	πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα
[1, 21]	ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα	τὸν	σοφὸν ἡ ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι,
[1, 13]	γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα	τὸν	Συμεώνην ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος.
[1, 13]	παραλῦσαι δὲ καὶ τὸν ὕπαρχον	τὸν	ταῦτα διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί
[1, 7]	προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς οἰκείας βιοτῆς	τὸν	τῇδε βίον ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος,
[1, 7]	τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω	τὸν	τῇδε κατέλυσε βίον· ἢ τί
[1, 7]	γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ ὅπως	τὸν	τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν
[1, 7]	βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην	τὸν	τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι,
[1, 7]	ὀνόμασιν, ἥ σοι συντέθειται πρὸς	τὸν	τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν
[1, 7]	ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς	τὸν	τῆς Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις
[1, 2]	τε καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ	τὸν	τῆς ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα
[1, 6]	δύναμιν πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα	τὸν	τοῦ διαβόλου νικήσῃ φθόνον καὶ
[1, 6]	μία πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν	τὸν	τῶν ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις
[1, 13]	Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ καὶ	τὸν	ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα τῆς
[1, 0]	μὴ δεινὸς ἐγὼ τὰ τοιαῦτα,	τὸν	ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν
[1, 2]	συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ	τὸν	ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα παρὰ τῶν
[1, 6]	Ταῦτα μὲν οὖν ἔστιν ἑλεῖν	τὸν	φιλοπόνως τοῖς τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν
[1, 11]	πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε	τὸν	Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον
[1, 13]	μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ	τόνδε	τὸν βίον διαθλεύων ἔτη ἓξ
[1, 21]	καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ	τόπον,	οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι τῶν
[1, 10]	καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος,	τόπον	πληρῶν Λέοντος τοῦ τῆς πρεσβυτέρας
[1, 4]	θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου	τόπον	τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς
[1, 7]	δὲ Θεοδοσίου τὴν ἐπάνοδον ἐγνωκότος,	τόπους	ἐκ τόπων πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς
[1, 13]	τεσσαράκοντα· ἔν τινι μὲν στενῷ	τόπῳ	ἔτεσι δέκα τὸν ἀγῶνα διανύσας,
[1, 21]	μὴ τῶν ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ	τόπῳ	περιορίζεσθαι, πάντων δὲ ἀκούειν καὶ
[1, 7]	τὴν ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ	τόπων	πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων
[1, 4]	τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ?	τόριος,	συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων
[1, 7]	τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ	τοσαύτας	καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν·
[1, 21]	νόμος, περιστέλλειν τε τὸ σῶμα	τοσοῦτο	μόνον ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται.
[1, 7]	ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς	τοσούτοις	ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω τὸν
[1, 21]	καὶ ταῦτά γε πολὺ διεστῶσαν.	Τοσοῦτον	γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία κέκραται,
[1, 21]	μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις	τοσοῦτον	εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν ὡς
[1, 13]	περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ	τοσοῦτον	ἡ τῆς θείας χάριτος ἐνέσκηψε
[1, 21]	καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος,	τοσοῦτον	ὕψος ἔχουσιν ὡς μηδὲ τὰ
[1, 21]	καὶ ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη εἰς	τοσοῦτον	χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ μόνον.
[1, 1]	ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ	τοσούτων	ἁγίων πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ
[1, 16]	παρὰ Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη.	Τότε	καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος, ὡς
[1, 19]	καὶ τὴν ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο.	Τότε	φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον
[1, 22]	τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος	τοῦ	αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας
[1, 14]	Ἐπόθουν τὸ τέμενος τούτου δὴ	τοῦ	ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως
[1, 15]	τῶν θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ	τοῦ	ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ
[1, 16]	ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ	τοῦ	ἁγίου μάρτυρος τὰ εὐαγῆ λείψανα
[1, 16]	ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα	τοῦ	ἁγίου παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος,
[1, 22]	ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ ναοῦ	τοῦ	ἁγίου Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη,
[1, 13]	αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ	τοῦ	ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν
[1, 14]	ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς	τοῦ	ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ ἕτερον
[1, 4]	κανόνων καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς	τοῦ	ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ
[1, 14]	τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς	τοῦ	ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων
[1, 3]	ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου	τοῦ	Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ
[1, 4]	παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος,	τοῦ	Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν
[1, 8]	Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου	τοῦ	ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται
[1, 21]	οἳ ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς	τοῦ	ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον
[1, 21]	ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ τὴν	τοῦ	ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις
[1, 1]	κεφάλαιον, ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν	τοῦ	ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν
[1, 13]	ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς καὶ Θεοδοσίου	τοῦ	αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν
[1, 7]	νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν.	Τοῦ	αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς
[1, 17]	ὅσα πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη.	Τοῦ	αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα
[1, 19]	κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉	τοῦ	Βαραράνου, ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ,
[1, 5]	αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου	τοῦ	βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ Ἰωάννης,
[1, 17]	καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε· καὶ περὶ	τοῦ	γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν
[1, 6]	πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα τὸν	τοῦ	διαβόλου νικήσῃ φθόνον καὶ συνάψῃ
[1, 10]	σύνοδος ἀθροίζεται. ~ιʹ Ὅσα παρὰ	τοῦ	Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου τὸ παράλογον
[1, 7]	πρᾶττε τὸ δοκοῦν, εἴ γε	τοῦ	δοκοῦντος λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ
[1, 9]	αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν	τοῦ	Δορυλαίου διέποντος, ὃς καὶ ῥήτωρ
[1, 10]	καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος ὁ	τοῦ	Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ
[1, 2]	συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ τῆς Νεστορίου	τοῦ	δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ
[1, 4]	καὶ διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ	τοῦ	δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ ἁγία σύνοδος
[1, 9]	τὸν θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ	τοῦ	δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ
[1, 6]	διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου τε	τοῦ	Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου
[1, 6]	καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου	τοῦ	Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ
[1, 2]	καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ	τοῦ	ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ
[1, 4]	πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου	τοῦ	ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες
[1, 6]	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου	τοῦ	ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα
[1, 7]	προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου τῶν μερῶν	τοῦ	ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε
[1, 6]	τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου	τοῦ	θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου,
[1, 6]	μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου μου	τοῦ	θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην
[1, 13]	ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος	τοῦ	θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ καὶ
[1, 11]	ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ	τοῦ	θεοῦ ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ δέ
[1, 20]	ἐπὶ τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ	τοῦ	θεοῦ ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά τε
[1, 7]	τῆς δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ	τοῦ	θεοῦ κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ
[1, 11]	κἀν τούτῳ ἔστι τὴν ἄρρητον	τοῦ	θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς
[1, 16]	Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν,	τοῦ	θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων
[1, 11]	γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον	τοῦ	θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ ἐς
[1, 4]	πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου	τοῦ	θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου
[1, 15]	ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται	τοῦ	θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά
[1, 4]	καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου	τοῦ	θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων
[1, 21]	μηδὲ μὴν αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ	τοῦ	θήλεος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι
[1, 13]	δέ γε ἀντισταίη, ἢ καὶ	τοῦ	ἰδίου θελήματος δοῦλος γένοιτο καὶ
[1, 16]	ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον	τοῦ	ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε
[1, 10]	κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου	τοῦ	Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ καὶ πρότερον
[1, 7]	ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ	τοῦ	καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι
[1, 11]	τὴν ἄρρητον τοῦ θεοῦ σοφίαν,	τοῦ	καὶ πρὸς τὸν θεσπέσιον Παῦλον
[1, 10]	Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου,	τοῦ	καὶ πρότερον ἐν Ἐφέσῳ γενομένου,
[1, 14]	Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος	τοῦ	κίονος ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ
[1, 15]	Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου	τοῦ	Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς
[1, 6]	Ἀφικομένου τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν	τοῦ	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ
[1, 6]	διχοστασία γέγονε, νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα,	τοῦ	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου
[1, 9]	ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα	τοῦ	Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι·
[1, 7]	καὶ ταχέως διελύθη κατὰ τὴν	τοῦ	Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς
[1, 9]	δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ	τοῦ	Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ
[1, 2]	Ὅπως ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου	τοῦ	μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ
[1, 13]	τὸν πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου	τοῦ	μακαρίου, ὡς ἂν μὴ αἱ
[1, 13]	συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ	τοῦ	μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν καὶ
[1, 22]	αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ	τοῦ	ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν
[1, 11]	προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ	τοῦ	νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς
[1, 3]	μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι	τοῦ	νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς
[1, 14]	ὄρους σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ	τοῦ	νεὼ οἰκοδομία σύγκειται μὲν σταυροῦ
[1, 14]	καταλιπούσης. Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες	τοῦ	ὄρους σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ
[1, 14]	μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν	τοῦ	ὄρους τὴν κορυφήν. Μάνδραν οἱ
[1, 14]	τῇ περὶ τὸν κίονα στοᾷ	τοῦ	ὁσίου Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ
[1, 16]	μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου	τοῦ	παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον
[1, 13]	διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί τε	τοῦ	παναγίου καὶ ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ
[1, 14]	δὴ γίνεται μόνον ἐν τοῖς	τοῦ	παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ δὲ οἳ
[1, 2]	τὴν μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ	τοῦ	παναγίου πνεύματος ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ
[1, 1]	τε αὖ καὶ Μακεδονίου ὑπὸ	τοῦ	παναγίου πνεύματος κατὰ τὸν Βόσπορον
[1, 14]	ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως οἶμαι	τοῦ	παναγίου Συμεώνου τὴν προσηγορίαν τῷ
[1, 13]	ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου	τοῦ	παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα
[1, 1]	καὶ περιπτύσσεται, καὶ οὐκ εἰ	τοῦ	παντὸς ἐξώσει γε φρυαττόμενος, ἀλλ´
[1, 6]	καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος,	τοῦ	πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς
[1, 4]	τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου	τοῦ	πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ? τόριος,
[1, 15]	~ιεʹ Περὶ τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου	τοῦ	Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ Κυρήνης
[1, 11]	Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ	τοῦ	πλάσματος. Εἰ δὲ περὶ ἕτερά
[1, 14]	ἔφθην εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ	τοῦ	πολλάκις φαινομένου ἀστέρος ἐν τῇ
[1, 22]	ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει προὖχον,	τοῦ	πρώτου διακόνων τε καὶ μαρτύρων
[1, 12]	κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν	τοῦ	πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν ᾗ
[1, 14]	τεθήπασι τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ	τοῦ	σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ μία τῶν
[1, 17]	τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα	τοῦ	Σκυθῶν βασιλέως, καὶ ὅπως τὰ
[1, 13]	~ιγʹ Περὶ τοῦ ἁγίου Συμεὼν	τοῦ	Στυλίτου. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις
[1, 0]	~Προοίμιον	τοῦ	συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν
[1, 11]	δεύτερον διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ Ἀπολογία	τοῦ	συγγραφέως ὑπὲρ τῶν ἐν ἡμῖν
[1, 13]	ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ	τοῦ	σχήματος κηρύσσοντες οἷός τε καὶ
[1, 20]	ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται	τοῦ	σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν
[1, 11]	ἄττα κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ ταῦτα	τοῦ	σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ
[1, 16]	ἄρα ἦν τὸ οἰκονομούμενον παρὰ	τοῦ	σωτῆρος θεοῦ, ὡς ἂν καὶ
[1, 21]	πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς τιμῆς	τοῦ	σωτῆρος πέπραχε θεοῦ, ὥστε καὶ
[1, 4]	ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον	τοῦ	τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ παντὸς
[1, 7]	πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ κατὰ	τοῦ	τεθέντος θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος
[1, 4]	οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος	τοῦ	τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν
[1, 10]	Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος	τοῦ	τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν
[1, 4]	τοῖς ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος	τοῦ	τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει,
[1, 7]	Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης,	τοῦ	τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν
[1, 17]	τῷ λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα	τοῦ	τῶν Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως
[1, 11]	ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον	τοῦ	φθάσαντος λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε.
[1, 0]	ἥ τε εἰς ἡμᾶς ἄφιξις	τοῦ	φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε εἰς
[1, 2]	θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις	τοῦ	φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν
[1, 18]	ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ	τοῦ	φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία,
[1, 6]	γῆ· λέλυται γὰρ τὸ μεσότοιχον	τοῦ	φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν,
[1, 8]	ὑφ´ οὗ πάσης εἰρήνης ἡ	τοῦ	Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία. Τούτου δὲ
[1, 14]	τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε	τοῦ	χώρου γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι,
[1, 8]	πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ	τοῦδε	τὴν κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου
[1, 17]	ξηρᾶς ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς	τοὐπίσω	νοστησάντων· παθεῖν τε καὶ τὰ
[1, 3]	ἀλλ´ ὅτι μὴ ἀγεῖραι τάχιστα	τοὺς	ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν
[1, 5]	καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας	τοὺς	ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ
[1, 11]	βουλόμενοι ἢ τὴν αὐτοῦ περὶ	τοὺς	ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε τῶν
[1, 3]	γενομένων πρός τε Κύριλλον καὶ	τοὺς	ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας·
[1, 6]	Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι	τοὺς	δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν
[1, 7]	τὴν τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς	τοὺς	ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ κατὰ τὸ
[1, 0]	ὥστε πείθειν οἷός τε εἶναι	τοὺς	ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν τὰ ἡμέτερα, εἰ
[1, 5]	πρός τε Κύριλλον καὶ Ἰωάννην	τοὺς	ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν
[1, 12]	ἐπὶ λέξεως ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν	τοὺς	ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν
[1, 5]	πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ	τοὺς	μετ´ αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ
[1, 8]	αὖ ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος	τοὺς	οἴακας τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς
[1, 3]	κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ	τοὺς	οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως
[1, 4]	τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε μὴν	τοὺς	παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ
[1, 19]	φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον	τοὺς	ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ
[1, 17]	διέποντος, μέγιστος καὶ ἐξαίσιος καὶ	τοὺς	προλαβόντας νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ
[1, 11]	εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων	τοὺς	προτέρους καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί
[1, 18]	οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους	τοὺς	χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος καὶ
[1, 16]	φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι.	Τοῦτο	δ´ ἄρα ἦν τὸ οἰκονομούμενον
[1, 6]	εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ πρὸς	τοῦτο	ἡμᾶς καὶ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ
[1, 7]	πατρὸς πρὸς υἱὸν τὸ παρὸν	τοῦτο	λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς ἐν
[1, 21]	τις ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα,	τοῦτο	μετὰ σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς
[1, 7]	ὡς ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς	τοῦτο	τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας
[1, 10]	Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ	τοῦτο	τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα
[1, 3]	ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε αὖ	τούτοις	ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ
[1, 11]	καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις ἡδομένην, καὶ	τούτοις	ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς Ἄρης
[1, 10]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ	τούτοις	καὶ Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην
[1, 13]	ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν	τούτοις	τοῖς χρόνοις ἤκμασέ τε καὶ
[1, 17]	ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν	τούτοις	τοῖς χρόνοις ὁ πολὺς τῷ
[1, 2]	δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς	τούτοις	τοῦ φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ
[1, 13]	μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι	τοῦτον	διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ
[1, 8]	μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ	τοῦτον	Πρόκλος, εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ
[1, 7]	ἔκδοτον, ἵνα μὴ πάσαις ἐκ	τούτου	γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι βαρβάρων
[1, 8]	ἡ τοῦ Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία.	Τούτου	δὲ αὖ ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου,
[1, 14]	ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ τέμενος	τούτου	δὴ τοῦ ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε
[1, 18]	Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν	τούτου	προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ τὰς
[1, 2]	θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ περὶ	τούτου	Σωκράτει τε καὶ τῇ ἐν
[1, 13]	τὸ σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε σῶμα.	Τούτου	τὰ πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη,
[1, 13]	ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος.	Τούτου	τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν καί
[1, 13]	καὶ ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη τριάκοντα.	Τούτου	τὸ πανάγιον σῶμα μετὰ τὴν
[1, 6]	τε τῆς ἐκκλησίας τὸν περὶ	τούτου	φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ
[1, 18]	τῶν στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ	τούτους	Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων
[1, 16]	δρῷεν, ὥς φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι	τούτους	ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´ ἄρα ἦν
[1, 18]	τίνες οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ	τούτους	τοὺς χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος
[1, 22]	βασιλείαν ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτεσι	τούτῳ	διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος τὴν
[1, 11]	φανεροὶ γένωνται. Καὶ θαυμάσαι κἀν	τούτῳ	ἔστι τὴν ἄρρητον τοῦ θεοῦ
[1, 4]	παρῴχηκεν ἡμέρας πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ	τούτῳ	συναθροισθέντες, ὡς οὐ φθησομένων τῶν
[1, 13]	τοῖς περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι παρειμένον.	Τούτῳ	τοσοῦτον ἡ τῆς θείας χάριτος
[1, 11]	ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν ἐντεῦθεν δεινῶν.	Τούτῳ	τῷ Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ καί
[1, 21]	εἶναι. Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν, ἐν	τούτῳ	τῷ παναρίστῳ καὶ θεοφόρῳ βίῳ
[1, 10]	αὐτῶν κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται Ἐν	τούτῳ	τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν τῆς
[1, 0]	ἐγὼ τὰ τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ	τούτων	ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν τε ταῦτα
[1, 0]	δὲ τὰ ἑξῆς οὐ πολὺ	τούτων	ἀποδέοντα οὐδενός που καθ´ εἱρμὸν
[1, 7]	αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ μεθ´ ἕτερα·	„Τούτων	δὲ οὕτως συμβάντων, οὐκ οἶδ´
[1, 7]	εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ περὶ	τούτων	διδάσκοντα. Καί μοι τῆς σῆς
[1, 1]	τῷ θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως δὲ	τούτων	ἕκαστον ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν,
[1, 2]	ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν τοῖς περὶ	τούτων	ἐνιστάμενος. Καί που καὶ ἰδίας
[1, 2]	διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ	τούτων	ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς διαλέξεις τῷ
[1, 11]	θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ	τούτων,	ἵνα μᾶλλον ἡ ἁγία καθολικὴ
[1, 7]	Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ	τούτων	ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ
[1, 7]	Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ	τούτων	πλατύτερον λέγει. Ὧν δὲ τετύχηκε
[1, 11]	ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ	τούτων	τὰ ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα πλέον
[1, 11]	ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν.	Τούτων	τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ
[1, 7]	μὴ πάσαις ἐκ τούτου γενεαῖς	τραγῳδῆται	κρεῖττον εἶναι βαρβάρων αἰχμάλωτον ἢ
[1, 21]	τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ	τράπεζα	παρατίθεται οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ
[1, 21]	τρυφὴν τὴν νηστείαν ἔχοντες, καὶ	τράπεζαν	διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς οἷόν
[1, 5]	καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ	τρεῖς	τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν
[1, 11]	βουλόμενοι ἢ τῇδε ἢ ἐκεῖσε	τρεπόμεθα.	Καὶ οὐδεὶς {ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις
[1, 3]	τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα	τριάκοντα,	ἐνισχυριζόμενος μή ποτε ἂν αὐτὸν
[1, 22]	Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν ὀκτὼ καὶ	τριάκοντα	ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ
[1, 13]	ἑπτά, καὶ ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη	τριάκοντα.	Τούτου τὸ πανάγιον σῶμα μετὰ
[1, 14]	Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως σταδίους μάλιστα	τριακοσίους	κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους
[1, 11]	καὶ καίρια πᾶσι κοινῶς ὡμολόγηται.	Τριὰς	γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον, καὶ
[1, 4]	καὶ φθαῖεν, μετὰ πολλοῦ χρόνου	τριβήν,	συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου διέποντος
[1, 13]	ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα	τρίβον	ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´ αὐτὸν
[1, 21]	Ὃ γὰρ νῦν τις ἀμπέχεται	τριβώνιον	ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν
[1, 21]	καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ	τριήμεροι	τὰς νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ
[1, 2]	ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον διμηναῖον ἢ	τριμηναῖον	οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς
[1, 14]	οὐχ ἅπαξ, οὐ δίς, οὐ	τρίς,	ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε
[1, 4]	καὶ τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ	τρὶς	κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς
[1, 3]	Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ ὅπως ἡ	τρίτη	σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος
[1, 13]	αἱ κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι	τρίχες	οὐ διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ
[1, 7]	ἀφικόμεθα πάλιν εἰς τὴν Πανός,	τρόπον	τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς συμπτώμασιν
[1, 6]	λυποῦν, καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται	τρόπος,	τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ
[1, 21]	Καὶ τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων	τροφὰς	τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν
[1, 21]	τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων εἰς	τροφὴν	αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω κομιδῇ βραχέσιν
[1, 21]	καὶ μόλις τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι	τροφῆς.	Ἕτεροι δὲ αὖ πάλιν ἀπ´
[1, 11]	δέ γε τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης	τρόφιμοι,	οὐ θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ
[1, 21]	οἵ γε πανδαισίαν τε καὶ	τρυφὴν	τὴν νηστείαν ἔχοντες, καὶ τράπεζαν
[1, 12]	τὸν ἀριθμὸν τοῦ πρώτου τίτλου	τυγχάνουσα·	ἐν ᾗ τὸν πάλαι ποθούμενον
[1, 9]	διέποντος, ὃς καὶ ῥήτωρ ἔτι	τυγχάνων	πρῶτος τὴν Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν.
[1, 21]	περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς φύσεως	τυραννῆσαι,	καὶ μηδὲ τῇ ὄψει, μηδὲ
[1, 16]	γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς	τυραννίς,	ἄκων καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ
[1, 10]	ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε αὖ	Τύρου,	καὶ πρός γε Ἀκυλίνιος Βύβλου.
[1, 16]	ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι	Τυχαῖον	γέγονε, τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων
[1, 21]	τῆς ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι	τύχωσιν,	εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις
[1, 11]	καὶ τῶν ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ	τῷ	Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ καί τι
[1, 11]	εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ	τῷ	ἀποστόλῳ εὖ μάλα σαφῶς εἴρηται·
[1, 11]	ταῦτα τοῦ σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ	τῷ	αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ τούτων, ἵνα
[1, 20]	χρυσίον δὲ διακοσίας ἕλκον λίτρας	τῷ	Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά τι
[1, 16]	Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν τι ἠδύνατο	τῷ	βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα τοῦ ἁγίου
[1, 20]	ταύτας εἰδέναι, ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι	τῷ	γεωγράφῳ, Φλέγοντί τε καὶ Διοδώρῳ
[1, 20]	γεωγράφῳ, Φλέγοντί τε καὶ Διοδώρῳ	τῷ	ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ τε αὖ
[1, 19]	εὖ μάλα κομψῶς καὶ Εὐσταθίῳ	τῷ	ἐξ Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ, ὃς
[1, 10]	ταῦτα· „Τῶν πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ	τῷ	εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων μὲν καὶ
[1, 14]	οἳ λέγουσι, καὶ οὐκ ἀπιστητέον	τῷ	θαύματι ἔκ τε τῆς τῶν
[1, 7]	βαρβαρικῆς γενομένην ἀφέσεως, ὥστε τὴν	τῷ	θεῷ δοκοῦσαν καὶ νῦν ἐξενεχθῆναι
[1, 13]	ἐπὶ γῆς γενόμενος ἐντυγχάνει τε	τῷ	θεῷ καὶ μετὰ τῶν ἀγγέλων
[1, 1]	τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω	τῷ	θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως δὲ τούτων
[1, 21]	καὶ τὰς τῶν ἱκετευόντων φωνὰς	τῷ	θεῷ προσάγοντες, τά τε ἄλλα
[1, 13]	τὰς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων πρεσβείας	τῷ	θεῷ προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ δὲ
[1, 16]	σηκὸς εὐαγὴς καὶ τέμενος ἅγιον	τῷ	Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι Τυχαῖον γέγονε,
[1, 0]	ταῦτα ποιήσασθαι, εὖ μάλα πιστεύσαντι	τῷ	καὶ ἁλιέας σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν
[1, 16]	πρὸς τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν	τῷ	καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον
[1, 14]	μέρος τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ	τῷ	κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς τοῦ
[1, 0]	λήθῃ τεθνηκυίας πράξεις, ψυχῶσαί τε	τῷ	λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ,
[1, 17]	τούτοις τοῖς χρόνοις ὁ πολὺς	τῷ	λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ
[1, 3]	~γʹ Οἷα ὁ μέγας Κύριλλος	τῷ	Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ ὅπως ἡ
[1, 0]	ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν	τῷ	Παμφίλου, Σωζομενῷ τε καὶ Θεοδωρήτῳ
[1, 0]	τὴν παροῦσαν πραγματείαν ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ	τῷ	Παμφίλουἀνὴρ δὲ ἐς τὰ μάλιστα
[1, 21]	Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν, ἐν τούτῳ	τῷ	παναρίστῳ καὶ θεοφόρῳ βίῳ ἡ
[1, 20]	ἐνταῦθα σταλείσας ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ	τῳ	περισπούδαστον ταύτας εἰδέναι, ἱστόρηται περιέργως
[1, 7]	τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ	τῷ	πλείονι τῆς ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν
[1, 20]	Ἀρριανῷ τε αὖ καὶ Πεισάνδρῳ	τῷ	ποιητῇ, καὶ πρός γε Οὐλπιανῷ
[1, 13]	ἓξ καὶ πεντήκοντα· ἐν μὲν	τῷ	πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα τὰ θεῖα
[1, 16]	Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος, ὡς Ἰωάννῃ	τῷ	ῥήτορι σὺν ἑτέροις ἱστόρηται, ἐπειδή
[1, 11]	γε ἥλιος οὐχ ὁρᾷ, ἀλλὰ	τῷ	σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς
[1, 2]	σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ ἐν αὐτῷ	τῷ	σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως συντριβεὶς κατὰ
[1, 10]	κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ	τῷ	συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν τῆς καθαιρέσεως
[1, 19]	καὶ Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ Ἐπιφανείας	τῷ	Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν ἅλωσιν
[1, 1]	ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης καὶ πεποικιλμένης	τῷ	τε ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ
[1, 3]	τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ	τῷ	τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν
[1, 16]	τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν	τῷ	τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ
[1, 7]	ἀρκέσθητι τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ	τῷ	τοσαύτας καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας
[1, 11]	ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ	τῷ	ὑψιβρεμέτῃ καί τι σεμνὸν ἐκεῖνο
[1, 1]	δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα	τῷ	φιλανθρώπῳ παρασταίη θεῷ. ~βʹ Ὅπως
[1, 2]	τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς διαλέξεις	τῷ	φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν
[1, 7]	τέλεον διερρύη τε καὶ κατεπόθη	τῷ	χρόνῳ μηδὲ ψιλῶς ἀκουόμενα, εἰ
[1, 14]	τοῦ παναγίου Συμεώνου τὴν προσηγορίαν	τῷ	χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει δὲ τὸ
[1, 13]	τε τῷ θεῷ καὶ μετὰ	τῶν	ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς
[1, 16]	ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας	τῶν	ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς
[1, 12]	μὲν ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί,	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ
[1, 6]	δὲ ποιοῦνται φροντίδα τὴν ὑπὲρ	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον
[1, 3]	τε Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν
[1, 6]	ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει	τῶν	ἁγίων ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι
[1, 10]	ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων	τῶν	ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ
[1, 14]	παντὸς τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ,	τῶν	ἀγροίκων περὶ τὸν κίονα χορευόντων,
[1, 11]	ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς {ἀδύνατον}	τῶν	αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως
[1, 1]	τὴν κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ	τῶν	αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ
[1, 7]	ἥκομεν ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ	τῶν	αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς ἡμῖν οἱ
[1, 7]	καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς	τῶν	ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ
[1, 17]	τοῦ γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ	τῶν	ἄλλων ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων.
[1, 21]	οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι	τῶν	ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ
[1, 14]	τῆς τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ	τῶν	ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι καὶ
[1, 11]	ἐναγές τι χρῆμα καί τι	τῶν	ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ
[1, 10]	δὲ αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος
[1, 7]	ἐγεγόνει ἡ διὰ Κυρίλλου καὶ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν
[1, 5]	Ἰωάννης ὁ τῆς Ἀντιόχου μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε
[1, 10]	ἐν Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ πολλῶν	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ
[1, 10]	καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ	τῶν	ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ τοῖς
[1, 13]	τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν τε
[1, 17]	ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν πύργων	τῶν	ἀνὰ τὴν βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι,
[1, 21]	προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα μὴ	τῶν	ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι,
[1, 21]	πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν	τῶν	ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε κορεσθῆναι·
[1, 14]	ὡς ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη	τῶν	ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ
[1, 4]	τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς οὐ φθησομένων	τῶν	ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ φθαῖεν,
[1, 6]	ἀγαθά, καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν	τῶν	ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν.
[1, 11]	ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι	τῶν	ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων
[1, 13]	μὲν τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ	τῶν	ἀνθρώπων πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων,
[1, 8]	ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν κοινὴν	τῶν	ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν
[1, 21]	ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν	τῶν	ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται
[1, 13]	Λέων ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ	τῶν	Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ
[1, 4]	τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ	τῶν	ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ
[1, 9]	καὶ ὑπ´ αὐτῇ καί τισι	τῶν	ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων
[1, 6]	τε τῆς σῆς ὁσιότητος καὶ	τῶν	αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ
[1, 13]	θεοσημείας γέγραφε μὲν καί τις	τῶν	αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ
[1, 3]	τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων	τῶν	αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι μὲν
[1, 19]	ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου τε	τῶν	βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ τῆς
[1, 7]	σφαγαῖς ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς δὲ παρὰ	τῶν	βαρβάρων οἶκτον οὐκ οἶδ´ ὅπως
[1, 10]	ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου	τῶν	βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν
[1, 7]	ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη μὲν ἐκ	τῶν	Βλεμμύων, παρ´ ὧν καὶ δορυάλωτος
[1, 7]	ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι,	τῶν	δὲ θεοτόκον· ἵνα γέ φησι
[1, 11]	τις τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς	τῶν	δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων, καὶ
[1, 6]	βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς ὁ	τῶν	δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει
[1, 4]	ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν	τῶν	δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ φωράσαντες αὐτὸν
[1, 10]	πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ Ἴβας	τῶν	Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ
[1, 21]	ἰδική τις ἐσθὴς οὐδέ τι	τῶν	ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν τις
[1, 18]	οἵ τε νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ	τῶν	ἑδῶν ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται,
[1, 11]	ὕθλων. Μή μοι δέ τις	τῶν	εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων
[1, 13]	οὗ τὸ πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα	τῶν	ἐκ θεοῦ γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ
[1, 2]	ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη	τῶν	ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ
[1, 15]	Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα	τῶν	ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ
[1, 2]	δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ	τῶν	ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις
[1, 13]	ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν	τῶν	ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ,
[1, 11]	ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως	τῶν	Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι δέ
[1, 18]	ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν οἰκοδομιῶν	τῶν	ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες οἱ
[1, 17]	ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς	τῶν	ἐν αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά
[1, 11]	~ιαʹ Ἀπολογία τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ	τῶν	ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως
[1, 21]	περὶ διαφόρου βιοτῆς καὶ διαίτης	τῶν	ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν τοίνυν
[1, 11]	κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ	τῶν	ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ
[1, 17]	ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα πεπραχὼς	τῶν	ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν
[1, 0]	τῇ μνήμῃ, ὡς ἂν ἔχοιεν	τῶν	ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις ἡμῶν εἰδέναι
[1, 13]	διώκει· καὶ μέσον οὐρανοῦ καὶ	τῶν	ἐπὶ γῆς γενόμενος ἐντυγχάνει τε
[1, 21]	ὠκύτητι τῶν ποδῶν, ἤ τινι	τῶν	ἐπὶ γῆς δυσόδων χωρίων τὸ
[1, 13]	πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν	τῶν	ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ τὴν
[1, 4]	ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν οὖσαι καὶ	τῶν	ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου
[1, 4]	καὶ φωράσαντες αὐτὸν ἔκ τε	τῶν	ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων
[1, 21]	μὲν γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ	τῶν	ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ
[1, 19]	οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ	τῶν	ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ
[1, 6]	δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς καὶ	τῶν	εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ
[1, 13]	παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα	τῶν	ἑῴων ἐκστρατευμάτων τίμια λείψανά οἱ
[1, 22]	οὖν καὶ ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται	τῶν	ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς εὖ
[1, 17]	κομψείας διηγούμενος ὅπως τε κατὰ	τῶν	ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν,
[1, 13]	Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ	τῶν	ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν
[1, 18]	Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς	τῶν	ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην
[1, 4]	τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν	τῶν	ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν κυρίαν
[1, 2]	τὸν ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα παρὰ	τῶν	θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν μὲν θεοτόκος
[1, 16]	γε ὡς ἐβούλετο τάφον τὰς	τῶν	θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ
[1, 7]	ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς τινι	τῶν	θύραθε σοφῶν εἴρηται, „τὸ μὴ
[1, 14]	τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ μία	τῶν	θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ
[1, 21]	οὕτω κομιδῇ βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ	τῶν	ἰδίων βουλήσεων καὶ τῆς φύσεως,
[1, 16]	Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι Τυχαῖον γέγονε,	τῶν	ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων μετὰ πομπῆς
[1, 21]	τε ἄκη προσφέροντες καὶ τὰς	τῶν	ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ προσάγοντες,
[1, 4]	ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων	τῶν	καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ τῶν
[1, 4]	κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε	τῶν	κανόνων καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς
[1, 14]	τῷ θαύματι ἔκ τε τῆς	τῶν	λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν ἄλλων
[1, 20]	ἡμῶν τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος,	τῶν	λειψάνων ξεναγούντων τὰς ὄψεις, εἰσὶ
[1, 14]	ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν	τῶν	λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι
[1, 1]	Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς	τῶν	μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς
[1, 16]	σωτῆρος θεοῦ, ὡς ἂν καὶ	τῶν	μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ,
[1, 7]	ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ	τῶν	μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν
[1, 7]	συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου	τῶν	μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη, τὴν
[1, 4]	προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν ἡμερῶν	τῶν	μετὰ τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ
[1, 15]	ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι	τῶν	μὴ προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ κρινόντων
[1, 0]	παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ μηδὲν	τῶν	μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ
[1, 13]	τὴν στάσιν καὶ τὴν δίαιταν,	τῶν	μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν
[1, 2]	τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ	τῶν	Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής,
[1, 4]	εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ πρός γε	τῶν	Νεστορίου πρὸς αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης
[1, 7]	ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ	τῶν	Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος
[1, 13]	σώζεται δ´ οὖν ὅμως, καὶ	τῶν	ὀδόντων δ´ οἱ πλείους, εἰ
[1, 11]	θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ	τῶν	οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ
[1, 18]	οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ	τῶν	οἰκοδομιῶν τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ
[1, 6]	πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν	τῶν	ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες,
[1, 7]	ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας	τῶν	ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε
[1, 13]	μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν	τῶν	οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει
[1, 21]	γυναιξὶ συναλιζόμενοι καὶ συλλουόμενοι, οὕτω	τῶν	παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς
[1, 21]	τόπον, οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι	τῶν	πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις δὲ
[1, 13]	παρ´ αὐτὸν ἐγένετο καὶ τὴν	τῶν	πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε
[1, 13]	τε θάτερον τοῖν ποδοῖν προέπεμψε	τῶν	πατέρων τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος,
[1, 21]	καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς	τῶν	πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων
[1, 17]	κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας μὲν	τῶν	πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ
[1, 21]	καὶ διωκόμενοι ἢ τῇ ὠκύτητι	τῶν	ποδῶν, ἤ τινι τῶν ἐπὶ
[1, 18]	εἰ καὶ τὰς οἰκοδομίας ἐκ	τῶν	ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ
[1, 10]	πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος ταῦτα·	„Τῶν	πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ
[1, 4]	ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου	τῶν	πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ
[1, 7]	τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ	τῶν	πρώην περὶ τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας
[1, 7]	οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ	τῶν	πυλῶν τῆς νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται
[1, 17]	τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς	τῶν	πύργων τῶν ἀνὰ τὴν βασιλίδα
[1, 17]	λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ	τῶν	Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως καὶ
[1, 18]	φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία,	τῶν	στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους
[1, 4]	τε τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ	τῶν	συγγραμμάτων τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ
[1, 9]	αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον γενομένων, οἷα	τῶν	συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων,
[1, 14]	γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ	τῶν	σφῶν νωτοφόρων τὸν κίονα πολλάκις
[1, 21]	πάθος, νεκροὺς εἶναι δεῖ καὶ	τῶν	τάφων εἴσω· ἔνθα δὲ πρὸς
[1, 14]	σύγκειται μὲν σταυροῦ δίκην ἐκ	τῶν	τεσσάρων πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται
[1, 17]	θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι	τῶν	ὑδάτων ἐς τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν
[1, 19]	δὲ καὶ πρὸς τὸν μέγιστον	τῶν	ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον
[1, 16]	τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ	τῶν	ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς
[1, 9]	κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν	τῶν	ὑπομνημάτων, ἡ ἐν Ἐφέσῳ δευτέρα
[1, 4]	ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι, καὶ	τῶν	ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς κληθεὶς
[1, 11]	τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε	τῶν	φθασάντων τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν,