Livre, Chap.
[1, 11]	βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν	φαίην	καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς
[1, 21]	αὐτοῖς ἐστι, τί δ´ ἂν	φαίην	χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική τις
[1, 14]	αὖ συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης	φαινόμενον·	ὃ δὴ γίνεται μόνον ἐν
[1, 14]	ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ τοῦ πολλάκις	φαινομένου	ἀστέρος ἐν τῇ περὶ τὸν
[1, 11]	Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους καὶ	Φαλλαγώγια	καὶ Πρίαπον ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα
[1, 11]	δὲ ἄν τις δικαίως καὶ	Φαλλοὺς	αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια
[1, 13]	οἱ τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι	φάναι·	τίς ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία,
[1, 11]	ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ δόκιμοι	φανεροὶ	γένωνται. Καὶ θαυμάσαι κἀν τούτῳ
[1, 21]	χάριν ἢ τί πρωτοτύπως ὥς	φασι	βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ
[1, 7]	μὲν ἐπὶ λέξεως οὐκ ὠνόμασται·	φασὶ	δὲ νῦν τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι,
[1, 19]	τὴν ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε	φασὶ	καὶ Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον τοὺς
[1, 20]	τὰς ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ	φασι	τὸν πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ τεῖχος
[1, 16]	ἀδείας τὰ οἰκεῖα δρῷεν, ὥς	φασιν	Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο
[1, 11]	θεὸς Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει	φειδοῖ	τοῦ πλάσματος. Εἰ δὲ περὶ
[1, 7]	προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς	φειδοῦς	τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ
[1, 14]	αὐτῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου.	Φέρε	δὲ καὶ ἕτερον ὃ τεθέαμαι,
[1, 15]	μοι κομψῶς ὡς δυνατὸν πονουμένῳ,	φέρε	καὶ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος εἰς
[1, 7]	τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα,	φέρε,	Νεστόριον αὐτὸν εἰς μέσον παραγάγωμεν
[1, 15]	καὶ ὅσα τῶν ἐκείνου χρηστῶν	φέρεται	πόνων. ~ιςʹ Ὅπως ὁ θεοφόρος
[1, 6]	τῆς ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου	φερόμενον	λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος
[1, 7]	σταδίοις διεστηκὸς οὐ πλείοσι δύο.	Φησὶ	γοῦν αὐτὸς ὁ Νεστόριος ὡς
[1, 7]	τῶν δὲ θεοτόκον· ἵνα γέ	φησι	μὴ δυοῖν θάτερον ἁμαρτάνοιτο, ἢ
[1, 4]	τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ	φθαῖεν,	μετὰ πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται,
[1, 3]	τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου	φθάνει	πάντας. Καὶ Κύριλλος δὲ καὶ
[1, 11]	ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ	φθάσαντος	λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ
[1, 11]	ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε τῶν	φθασάντων	τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ
[1, 3]	ἐνισχυριζόμενος μή ποτε ἂν αὐτὸν	φθῆναι	τὴν κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην
[1, 16]	οἰκεῖα δρῷεν, ὥς φασιν Ἰουλιανῷ	φθῆναι	τούτους ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´ ἄρα
[1, 4]	ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς οὐ	φθησομένων	τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ
[1, 6]	ἵνα τὸν τοῦ διαβόλου νικήσῃ	φθόνον	καὶ συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ
[1, 11]	ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ	φιλανθρωπίαν	ἐρευνῶντες καὶ ἐς τὰ μάλιστα
[1, 0]	τε εἰς ἡμᾶς ἄφιξις τοῦ	φιλανθρώπου	θεοῦ, ἥ τε εἰς οὐρανοὺς
[1, 1]	τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα τῷ	φιλανθρώπῳ	παρασταίη θεῷ. ~βʹ Ὅπως ἐφωράθη
[1, 7]	αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς	φιλικὸν	παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν σὴν
[1, 13]	ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου,	Φιλιππικοῦ	δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν ἑῴων
[1, 18]	Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα, τοῖς	φιλομαθέσιν	οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ πολέμων
[1, 2]	εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου	φιλονεικότερον	ἐν τοῖς περὶ τούτων ἐνιστάμενος.
[1, 6]	μὲν οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν	φιλοπόνως	τοῖς τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι
[1, 15]	καὶ τὰ ἄλλα πάντα λόγιος,	φιλοσοφίαν	δὲ οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον
[1, 21]	ἀποτίθεσθαι, οὕτω τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν	φιλοσοφοῦσι,	κἂν παρὰ καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις
[1, 21]	πάλιν ταῖς φιλοφροσύναις καὶ τῇ	φιλοτησίᾳ	δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες
[1, 11]	αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν	φιλοτησίαν	προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ
[1, 21]	ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν ταῖς	φιλοφροσύναις	καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον
[1, 2]	τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις τοῦ	φιλοχρίστου	λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν εἰκότως
[1, 2]	ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς διαλέξεις τῷ	φιλοχρίστῳ	λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν
[1, 8]	καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος, εἶτα	Φλαβιανὸς	γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν
[1, 10]	πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως	Φλαβιανὸς	καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ Δορυλαίου
[1, 9]	αὐτῇ καί τισι τῶν ἀρχόντων	Φλαβιανὸς	κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν
[1, 10]	ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ αὐτοῖς καὶ	Φλαβιανὸς	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων,
[1, 8]	κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν,	Φλαβιανὸς	τὸν θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ
[1, 9]	ὅπως παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη	Φλαβιανοῦ,	καὶ περὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ
[1, 10]	τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας	Φλαβιανοῦ	τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων
[1, 9]	οἷα τῶν συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ	Φλαβιανῷ	πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν ἀνὰ τὴν
[1, 20]	ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι τῷ γεωγράφῳ,	Φλέγοντί	τε καὶ Διοδώρῳ τῷ ἐκ
[1, 14]	εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ τὰς	φλιὰς	ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ
[1, 17]	καὶ τῶν ἄλλων ἐν κόσμῳ	φοβερῶν	σημείων. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις
[1, 14]	λέγειν, ὡς ἂν γυνὴ μὴ	φοιτῴη	τῶν ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω δὲ
[1, 18]	τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ	φόρου	οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν
[1, 6]	λέλυται γὰρ τὸ μεσότοιχον τοῦ	φραγμοῦ,	καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ
[1, 4]	τὴν μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς	φρονοῦντα	καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό
[1, 6]	φωναῖς οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς	φρονοῦντας	εὑρίσκοντες εἷς γὰρ Κύριος, μία
[1, 6]	φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται	φροντίδα	τὴν ὑπὲρ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν,
[1, 7]	ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας	φροντίσαι	κατὰ τὸ τοῖς νόμοις δοκοῦν,
[1, 22]	πολλά, ὥς μοι λέλεκται, τοιαῦτα	φροντιστήρια	δειμαμένη, καὶ μὴν καὶ τὰ
[1, 21]	θεοῦ, ὥστε καὶ εὐαγῆ δείμασθαι	φροντιστήρια	καὶ τὰς καλουμένας λαύρας· ἐν
[1, 13]	πεντήκοντα· ἐν μὲν τῷ πρώτῳ	φροντιστηρίῳ	ἔνθα τὰ θεῖα κατηχήθη, ἔτη
[1, 1]	εἰ τοῦ παντὸς ἐξώσει γε	φρυαττόμενος,	ἀλλ´ εἰ καὶ λέξιν τινὰ
[1, 11]	ἀνδρῶν τε θεῶν τε τὸν	Φρύγα	τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς
[1, 17]	πολλὰ Βιθυνίας τε καὶ Ἑλλησπόντου,	Φρυγίας	τε ἑκατέρας. Ὃ δὴ πάθος
[1, 7]	θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην Ὄασιν	φυγαδεύεται.	Τὸ δέ γε καίριον ἀπεκρύψατο.
[1, 7]	οὖν πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ	φυγάδων	καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ
[1, 14]	νωτοφόρων τὸν κίονα πολλάκις περινοστοῦντες.	Φυλακὴ	δέ τις εἰς τὸ ἀκριβέστατον,
[1, 6]	ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν	φυλάττουσι	πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται φροντίδα
[1, 11]	τὸν Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν	φύσαντα	τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ
[1, 21]	θεοφόρῳ βίῳ ἡ ἀρετὴ τῇ	φύσει	ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε
[1, 21]	νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία καὶ τῇ	φύσει	καὶ τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα μὲν
[1, 2]	συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται, τὰς	φύσεις	διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος, ὁ
[1, 9]	εἰρήκει γάρ· „Ὁμολογῶ ἐκ δύο	φύσεων	γεγενῆσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ
[1, 21]	ἀφέντες καὶ μόνα τὰ τῆς	φύσεως	ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες τε καὶ
[1, 21]	τῶν ἰδίων βουλήσεων καὶ τῆς	φύσεως,	ἔκδοτοι τοῖς τῶν πέλας θελήμασιν,
[1, 21]	γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν	φύσεως	καὶ μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι
[1, 21]	παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς	φύσεως	τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ ὄψει,
[1, 11]	κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ	φύσιν	αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ καὶ τὸ
[1, 13]	ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ τὴν	φύσιν	βιασάμενος τὴν τέως κάτω βρίθουσαν
[1, 11]	κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε	φύσιν,	μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ
[1, 21]	θήλεος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι	φύσιν·	μετὰ ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας εἶναι,
[1, 9]	μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν μίαν	φύσιν	ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα
[1, 6]	Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς	φωναῖς	οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας
[1, 21]	προσφέροντες καὶ τὰς τῶν ἱκετευόντων	φωνὰς	τῷ θεῷ προσάγοντες, τά τε
[1, 21]	γῆς, κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου	φωνήν.	Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί
[1, 7]	ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε	φωνήν.	Ἐπισημαίνεταί τε ὡς τὰ μὲν
[1, 16]	μὴ ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ	φωνὴν	καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων,
[1, 2]	θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν μὲν θεοτόκος	φωνὴν	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος ἤδη
[1, 4]	ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ	φωράσαντες	αὐτὸν ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/08/2009