Livre, Chap.
[1, 7]	τάχους τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς	Μαζίκων	αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων,
[1, 2]	ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου τοῦ	μαθητοῦ	διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον
[1, 21]	νουνεχῶς ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα·	μακάριοι	τῆς ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς
[1, 13]	πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ	μακαρίου,	ὡς ἂν μὴ αἱ γειτνιῶσαι
[1, 21]	περισώζουσα· μακάριοι τῆς ἐνταῦθα διαίτης,	μακαριώτεροι	τῆς ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς ἣν
[1, 1]	πέδαις, Εὐνομίου τε αὖ καὶ	Μακεδονίου	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος κατὰ
[1, 3]	πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος μὲν οὐ	μακρὰν	τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου
[1, 17]	τε καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον	μακρὸν	τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν γῆν
[1, 2]	ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ	μάλα	ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν
[1, 6]	Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ	μάλα	ἐπαινέσας ἐπὶ ῥήματος γέγραφε ταῦτα·
[1, 19]	καὶ ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ	μάλα	κομψῶς καὶ Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ
[1, 0]	συγγραφήν τε ταῦτα ποιήσασθαι, εὖ	μάλα	πιστεύσαντι τῷ καὶ ἁλιέας σοφίσαντι
[1, 11]	Διὸ καὶ τῷ ἀποστόλῳ εὖ	μάλα	σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ δὲ καὶ
[1, 22]	ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς εὖ	μάλα	σαφῶς ἱστορία παραστήσει, τῆς ἄνωθεν
[1, 15]	οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ	μάλα	στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς
[1, 14]	λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ	μάλα	τὴν ὀροφὴν εἰς ὕψος ἐπαίροντες.
[1, 15]	Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ ὧν	μάλιστα	δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς
[1, 0]	τῷ Παμφίλουἀνὴρ δὲ ἐς τὰ	μάλιστα	λόγιος ὁ Παμφίλου τά τε
[1, 17]	ὃν περιέργως καὶ ἐς τὰ	μάλιστα	λογίως Πρίσκος ὁ ῥήτωρ γράφει,
[1, 13]	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ	μάλιστα	παραλελοιπότες, ὃ μέχρι νῦν σωζόμενον
[1, 6]	ἐκκλησίας ἡ διχοστασία γέγονε, νυνὶ	μάλιστα	πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου μου τοῦ
[1, 11]	φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ ἐς τὰ	μάλιστα	σεμνύνειν καὶ ἐξαίρειν βουλόμενοι ἢ
[1, 3]	ἐκ τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν	μάλιστα	τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε ἂν
[1, 14]	θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως σταδίους	μάλιστα	τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ
[1, 11]	αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ τούτων, ἵνα	μᾶλλον	ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ
[1, 11]	τὸ θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ	μᾶλλον	ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος λέγειν
[1, 13]	ἐν δὲ αὖ τῇ καλουμένῃ	μάνδρᾳ	ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν τινι
[1, 13]	καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν αὐτοῦ	μάνδραν	γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων
[1, 14]	αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν.	Μάνδραν	οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως
[1, 1]	περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν Ἀρείου	μανίαν	παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν ὡς
[1, 1]	αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου	μανίας	συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις
[1, 8]	μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ Νεστόριον	Μαξιμιανός,	καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος, εἶτα
[1, 8]	ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται	Μαξιμιανός,	ὑφ´ οὗ πάσης εἰρήνης ἡ
[1, 2]	„Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω μηδείς.	Μαρία	γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου
[1, 2]	ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν	Μαρίαν	καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ ἄνθρωπος
[1, 7]	μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν	Μαρίαν	ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ θεοτόκον· ἵνα
[1, 22]	καὶ τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης,	Μαρκιανὸς	ὁ πανάριστος τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν
[1, 16]	ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ	μάρτυρι	ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ
[1, 13]	εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα διέποντος,	Μαρτυρίου	τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου
[1, 13]	τε τοῦ παναγίου καὶ ἀερίου	μάρτυρος	ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν τε καὶ
[1, 16]	ἔκδηλος ᾖ, καὶ τοῦ ἁγίου	μάρτυρος	τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν εὐαγεῖ
[1, 1]	τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν	μαρτύρων	αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου
[1, 22]	τοῦ πρώτου διακόνων τε καὶ	μαρτύρων	Στεφάνου, οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς·
[1, 0]	τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ	μάρτυσι	διαθλεύουσι κατώρθωτο, ἢ εἴ τι
[1, 7]	συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων	μαστιγούμενοι	κακοῖς. Μετῆγε δὲ πάλιν ἡμᾶς
[1, 16]	ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων καὶ	μαστιζόμενος,	ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων,
[1, 21]	δὲ καὶ ἕτερον, ὃ μικροῦ	με	διέλαθε, καίτοι τὰ πρεσβεῖα κατὰ
[1, 6]	λέγει Κύριος, ὅτι τοὺς δοξάζοντάς	με	δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς τὴν
[1, 19]	βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος	μεγάλας	δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ γῆν τε
[1, 7]	παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν σὴν	μεγαλοπρέπειαν	γράμμα, εἴτε ὡς ὑπόμνησιν παρὰ
[1, 7]	τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς σῆς	μεγαλοπρεπείας	καὶ παρ´ ἡμῶν δὲ δι´
[1, 7]	ποίαν ἀφορμὴν τῆς σῆς λαβούσης	μεγαλοπρεπείας,	πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς Θηβαίων
[1, 16]	μέχρις ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ	μεγαλοπρεπέστερον	τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος.
[1, 18]	παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος	μεγαλοπρεπῆ	τε καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη,
[1, 7]	θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ ὡς	μεγαλόφωνος	κῆρυξ καὶ μέγας τῶν ὀρθῶν
[1, 3]	σαφῶς ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα ὁ	μέγας	Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ
[1, 7]	δὲ ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ	μέγας	τῶν ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί
[1, 7]	Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον	μέγεθος	τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ
[1, 20]	σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος	μεγίστην	μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι, τὸ
[1, 22]	κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος	μέγιστον	ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει
[1, 19]	Κῦρον δὲ καὶ πρὸς τὸν	μέγιστον	τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν
[1, 17]	τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος,	μέγιστος	καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς προλαβόντας
[1, 13]	συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν	μεγίστων	καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων,
[1, 6]	καὶ παρ´ ὑμῖν ἐκκλησίας. Καὶ	μεθ´	ἕτερα· „Ὅτι δὲ περιττὴ παντελῶς
[1, 7]	πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ	μεθ´	ἕτερα· „Τούτων δὲ οὕτως συμβάντων,
[1, 11]	ἡδομένην, καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην;	Μεθ´	ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου
[1, 13]	ἐκ σιδήρου πεποιημένος κλοιὸς παράκειται,	μεθ´	οὗ τὸ πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα
[1, 11]	ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν,	μέθης	ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ
[1, 7]	ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει. Ἐπειδὴ γοῦν	μειζόνων	ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη μὲν ἐκ
[1, 16]	παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον	μείζοσι	τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν τε πάλαι
[1, 7]	γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ	μείζω	τε καὶ ἀθάνατα κατ´ αὐτοῦ
[1, 11]	θεῶν τε τὸν Φρύγα τὸ	μειράκιον	εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν,
[1, 11]	γὰρ τῆς ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ	μέλη,	ἐκ τούτων τὰ ὀρθὰ καὶ
[1, 16]	θεοῦ, ὡς ἂν καὶ τῶν	μεμαρτυρηκότων	ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ
[1, 5]	ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ	Μέμνονα.	Ἐκ δὲ λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ
[1, 5]	καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ	Μέμνονα	τὸν Ἐφέσου· οὓς ἡ σύνοδος
[1, 18]	ταύτας. Κατὰ τούτους τοὺς χρόνους	Μεμνόνιος	καὶ Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος παρὰ
[1, 18]	τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ	Μεμνόνιος	μὲν εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως
[1, 5]	λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ Κυρίλλου καὶ	Μέμνονος	τῇ ἅμα σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ,
[1, 4]	ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ	Μέμνονος	τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν
[1, 5]	μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ	Μέμνων,	ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας κοινωνίας
[1, 7]	Πρὸς ὃν ἥδιστα ἂν εἴποιμι,	μεμφόμενον	μὴ κατὰ τὸ δέον τὰ
[1, 7]	διαβολὴν ἤ τινος ἄλλης μηχάνημα	μέμψεως·	εὔπορος γὰρ διαβολῶν παντοδαπῶν ἡ
[1, 20]	τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει	μὲν	Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν
[1, 15]	γὰρ καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι	μὲν	αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως
[1, 9]	ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα	μὲν	ἀνὰ τὴν Κωνσταντίνου ἡ ἐκ
[1, 3]	τῶν αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι	μὲν	Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης
[1, 21]	ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ	μὲν	γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ τῶν
[1, 16]	ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς	μὲν	γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς
[1, 21]	φύσει καὶ τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα	μὲν	γὰρ πάθος, νεκροὺς εἶναι δεῖ
[1, 11]	τι τῇ πίστει καινότερον. Ἡμεῖς	μὲν	γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον
[1, 21]	καλουμένας λαύρας· ἐν οἷς ἡ	μὲν	δίαιτα διάφορος, ἡ δέ γε
[1, 13]	οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει	μὲν	ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων,
[1, 20]	Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας	μὲν	ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας
[1, 7]	γοῦν μειζόνων ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη	μὲν	ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´ ὧν
[1, 9]	ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται	μέν,	ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον
[1, 13]	πατέρων ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ	μὲν	ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς τὴν κατάβασιν
[1, 21]	πρεσβεῖα κατὰ πάντων ἔχον. Εἰσὶ	μὲν	ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´ οὖν ὅμως,
[1, 7]	νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ	μὲν	ἐπὶ λέξεως οὐκ ὠνόμασται· φασὶ
[1, 12]	ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ	μὲν	ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί, τῶν
[1, 18]	ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος	μὲν	εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως τὸ
[1, 7]	ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ ἐκ βάθρων	μὲν	ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας
[1, 5]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα	μὲν	Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου
[1, 2]	παρὰ τῶν θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν	μὲν	θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ παναγίου
[1, 1]	εἴ τι καὶ ἄλλο πάρεργον	μὲν	ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην,
[1, 6]	εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ	μὲν	καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς
[1, 19]	τῆς Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται	μὲν	καὶ ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ
[1, 13]	κατὰ τοῦ μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο	μὲν	καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν
[1, 15]	Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ πολλὰ	μὲν	καὶ ἕτερα πάσης ὠφελείας ἔμπλεα·
[1, 10]	Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων	μὲν	καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ δικαστῶν
[1, 15]	διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν	μὲν	καὶ τὰ ἄλλα πάντα λόγιος,
[1, 21]	ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ πολλάκις	μὲν	καὶ τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι
[1, 13]	καταπραττόμενος. Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε	μὲν	καί τις τῶν αὐτοπτῶν γενομένων·
[1, 6]	διανέμει τὰ ἀγαθά, καὶ δίδωσι	μὲν	κατακρατεῖν τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ
[1, 7]	παραπλησίως εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ	μὲν	κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ ἄνθρωπον
[1, 7]	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν	μὲν	λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν
[1, 3]	ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος	μὲν	οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης
[1, 6]	αἱ παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα	μὲν	οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως
[1, 7]	βουλόμενοι, λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ	μὲν	οὖν πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ
[1, 7]	λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ ὅδε	μὲν	οὕτω κἀν τοῖς γράμμασι, πύξ,
[1, 7]	φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε ὡς τὰ	μὲν	πρῶτα Θεοδόσιος τῇ πρὸς αὐτὸν
[1, 14]	δὲ τοῦ νεὼ οἰκοδομία σύγκειται	μὲν	σταυροῦ δίκην ἐκ τῶν τεσσάρων
[1, 13]	ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν τινι	μὲν	στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα τὸν
[1, 11]	εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ τὰ	μὲν	συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι κοινῶς
[1, 11]	τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν	μὲν	σωφροσύνην ὡς ἐναγές τι χρῆμα
[1, 1]	καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς	μὲν	τὴν αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως
[1, 15]	παρὰ πᾶσι διαβόητος· ὃς οὕτω	μὲν	τὴν σάρκα τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν,
[1, 13]	μετὰ τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ	μὲν	τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν
[1, 10]	Ἐν τούτῳ τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται	μὲν	τῆς καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου
[1, 5]	τρεῖς τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται	μὲν	τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ Μέμνων,
[1, 10]	οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ οὕτω	μὲν	τὸ ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη
[1, 13]	ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα· ἐν	μὲν	τῷ πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα τὰ
[1, 21]	καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς	μὲν	τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον ἀποσείονται,
[1, 17]	καὶ κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας	μὲν	τῶν πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι
[1, 21]	Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου	μὲν	χάριν ἢ τί πρωτοτύπως ὥς
[1, 7]	ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ	μὲν	ὡς βλάσφημος καὶ θεομάχος κατακέκριται,
[1, 1]	Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν	μὲν	ὡς ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν
[1, 9]	κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ κινεῖται,	μερικῆς	κατὰ τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου,
[1, 20]	Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά τι	μέρος	ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι καλῶς τὰ
[1, 14]	ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν	μέρος	τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ τῷ
[1, 17]	τῶν ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε	μερῶν,	οἵας τε καὶ ὅσας πόλεις
[1, 7]	ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου τῶν	μερῶν	τοῦ ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος
[1, 20]	δὲ καὶ τὴν ὥραν εὐπρεπῆ,	μέσης	οἱ γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος
[1, 6]	σφόδρα εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς τοιούτου	μεσιτεύοντος	καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν πόνοις
[1, 21]	τύχωσιν, εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν	μέσοις	τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς
[1, 14]	ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ δέ γε	μέσον	αὐλὴ ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ πλείστης
[1, 18]	ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ τὸ	μέσον	ἐάσας· Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον
[1, 15]	καὶ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος εἰς	μέσον	ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων
[1, 13]	βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει· καὶ	μέσον	οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐπὶ γῆς
[1, 7]	ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον αὐτὸν εἰς	μέσον	παραγάγωμεν τὰ περὶ τούτων διδάσκοντα.
[1, 6]	ἡ γῆ· λέλυται γὰρ τὸ	μεσότοιχον	τοῦ φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ
[1, 7]	βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί τινων ἐν	μέσῳ	λελεγμένων ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ ἐκ
[1, 22]	ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ τῆς	μετ´	αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν
[1, 5]	ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ τοὺς	μετ´	αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου
[1, 7]	χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν	μετ´	αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς
[1, 7]	πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο. Καὶ	μετ´	ὀλίγα· „Ἀλλ´ ἀρκέσθητι τοῖς πεπραγμένοις,
[1, 21]	πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν·	μετὰ	ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας εἶναι, μετὰ
[1, 5]	ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν.	Μετὰ	γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν
[1, 21]	μετὰ ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας εἶναι,	μετὰ	γυναικῶν τ´ αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας
[1, 8]	τοῦτον Πρόκλος, εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται.	Μετὰ	δ´ οὖν αὐτὸν Νεστόριον τὸν
[1, 9]	Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἑνώσεως,	μετὰ	δὲ τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν
[1, 10]	δὲ τούτοις καὶ Δόμνος ὁ	μετὰ	Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ μὴν
[1, 10]	Ἧς ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος, ὁ	μετὰ	Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς
[1, 8]	αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς	μετὰ	Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ τοῦτον
[1, 14]	ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι	μετὰ	παντὸς τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ,
[1, 5]	παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ Ὡς	μετὰ	πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας
[1, 14]	γε μέσον αὐλὴ ὑπαίθριός ἐστιν,	μετὰ	πλείστης ἐξειργασμένη τῆς τέχνης· ἔνθα
[1, 17]	λογίως Πρίσκος ὁ ῥήτωρ γράφει,	μετὰ	πολλῆς τῆς κομψείας διηγούμενος ὅπως
[1, 4]	ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ φθαῖεν,	μετὰ	πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου
[1, 13]	οὖ καὶ τὴν ἁγίαν κορυφὴν	μετὰ	πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε
[1, 10]	καὶ πρότερον ἐν Ἐφέσῳ γενομένου,	μετὰ	πολλῶν τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων.
[1, 16]	γέγονε, τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων	μετὰ	πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ τὴν πόλιν
[1, 21]	ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο	μετὰ	σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς καὶ
[1, 7]	ὁ Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ τί	μετὰ	ταῦτα γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ
[1, 22]	ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος δὲ	μετὰ	ταῦτα, ἢ καὶ ὥς τισι
[1, 13]	τριάκοντα. Τούτου τὸ πανάγιον σῶμα	μετὰ	τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν
[1, 15]	αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως	μετὰ	τὴν ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ
[1, 1]	~αʹ Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι	μετὰ	τὴν κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ
[1, 4]	τὴν διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν	μετὰ	τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα
[1, 7]	ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα,	μετὰ	τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς
[1, 11]	φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν	μετὰ	τοῦ νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη
[1, 8]	Ὡς μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ	μετὰ	τοῦτον Πρόκλος, εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται.
[1, 18]	οἰκία, τῶν στρατηγῶν τὰ καταγώγια.	Μετὰ	τούτους Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν
[1, 5]	ἀπολογησόμενος καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος	μετὰ	τρεῖς τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται
[1, 13]	ἐντυγχάνει τε τῷ θεῷ καὶ	μετὰ	τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν
[1, 7]	παραληψομένων, ἥκομεν ἐς τὴν Θηβαίων	μετὰ	τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς ἡμῖν
[1, 10]	Παρῆν δὲ αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς	μετὰ	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου
[1, 5]	Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ τῆς Ἀντιόχου	μετὰ	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας
[1, 13]	αὖ τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων	μετὰ	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν
[1, 14]	χώρου γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι,	μετὰ	τῶν σφῶν νωτοφόρων τὸν κίονα
[1, 11]	ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος	μεταβληθείς,	ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ μὴ
[1, 13]	σῶμα τῶν ἐκ θεοῦ γερῶν	μεταδέδωκεν·	οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην
[1, 13]	αὐτοῦ, καὶ τῆς οἰκείας εὐλογίας	μεταδιδόναι.	Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε
[1, 21]	ὥστε μηδενὸς αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων	μεταδιδόναι	ὅσα γε κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ
[1, 16]	παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ	μεταθέσει	τὸν ἅγιον, ὅτε καὶ νεὼς
[1, 5]	καὶ Σωκράτης ἀγνοήσας ἑτέρως ἱστόρησε,	μετακαλεῖται	Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος
[1, 20]	τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους	μεταλαβοῦσαν	βαπτίσματος, γένει μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ
[1, 21]	πρός, καὶ μόλις τῆς ἀναγκαίας	μεταλαμβάνουσι	τροφῆς. Ἕτεροι δὲ αὖ πάλιν
[1, 6]	συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ τὰ	μεταξὺ	σκάνδαλα περιελὼν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ
[1, 21]	ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν	μεταστάσεως,	ἐς ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι
[1, 11]	Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον	μετασχηματισθεὶς	ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε τῆς
[1, 16]	ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ,	μετατίθεται	πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου τοῦ
[1, 22]	καὶ τίθεται πρὸς τὸν ἀγήρω	μεταχωρήσασα	βίον. Ἀμείψαντος δὲ μετὰ ταῦτα,
[1, 13]	σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις	μετέδοσαν.	Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν τῶν
[1, 1]	παρῃρημένος, λῃστρικῶς δὲ τὸ πρᾶγμα	μέτεισι	πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις τε αὖ
[1, 15]	λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς	μετελθεῖν	βίον, στήλην τε ζῶσαν διὰ
[1, 16]	τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν εὐαγεῖ	μετενεχθεῖεν	χώρῳ, καλλίστῳ τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ
[1, 17]	καὶ ὅσα πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν	μετέστη.	Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου τὰ
[1, 21]	τ´ αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας τε	μετέχειν	ἐθέλειν φύσεως καὶ μὴ μιᾶς
[1, 7]	καὶ ἀθάνατα κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια	μετεχώρει.	~ηʹ Ὡς μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός,
[1, 13]	τὴν τέως κάτω βρίθουσαν τὰ	μετέωρα	διώκει· καὶ μέσον οὐρανοῦ καὶ
[1, 7]	τοῖς τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς.	Μετῆγε	δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ τῆς
[1, 13]	διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ τοῦ	μετώπου	δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν καὶ ἀπέσκληκε,
[1, 20]	προάστειον ὁρᾶν τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι·	μέχρι	γὰρ ἡμῶν τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται
[1, 19]	εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ καὶ διήρκεσε	μέχρι	δύο καὶ δέκα ἐτῶν τῆς
[1, 13]	ᾧ τὰ μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ	μέχρι	νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς
[1, 20]	πόλει προστίθησι, τὸ τεῖχος εὐρύνας	μέχρι	τῆς πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην
[1, 0]	ἢ καὶ τηνάλλως ἔχον, πέπρακται,	μέχρι	τινὸς τῆς Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ
[1, 0]	ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος	μέχρις	ἡμῶν εἰδέναι τί τε καὶ
[1, 13]	εἴασε σῶμα. Τούτου τὰ πολλὰ	μέχρις	ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν
[1, 20]	Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ	μέχρις	ἡμῶν σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς
[1, 16]	πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ	μέχρις	ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν οἱ
[1, 16]	δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ πάνδημος εὐφροσύνη	μέχρις	ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον
[1, 18]	τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου πλευρόν,	μέχρις	ἡμῶν τὴν τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην,
[1, 17]	διαμένον, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον,	μέχρις	οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ
[1, 3]	πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι	μὴ	ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 13]	Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς ἂν	μὴ	αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον
[1, 21]	τοῖς ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ καὶ	μὴ	ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν. Ὅμως δ´
[1, 4]	κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ	μὴ	ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως οἱ συνελθόντες
[1, 2]	αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ	μὴ	ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον διασκευὴν τῆς
[1, 21]	εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες τὸ αὖ	μὴ	βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς ἔκπληξιν τὸ
[1, 13]	ὀδόντων δ´ οἱ πλείους, εἰ	μή	γε ὅσοι χερσὶν ἀνθρώπων πιστῶν
[1, 0]	λόγου, ἔδοξέ μοι, εἰ καὶ	μὴ	δεινὸς ἐγὼ τὰ τοιαῦτα, τὸν
[1, 7]	δὲ θεοτόκον· ἵνα γέ φησι	μὴ	δυοῖν θάτερον ἁμαρτάνοιτο, ἢ ἀθάνατα
[1, 7]	τῶν θύραθε σοφῶν εἴρηται, „τὸ	μὴ	ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ
[1, 4]	συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας	μὴ	ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν ἡ κυρία
[1, 10]	καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ δικαστῶν	μὴ	ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων
[1, 7]	τὸ τοῖς νόμοις δοκοῦν, καὶ	μὴ	ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς
[1, 7]	ἢ τί δή ποτε, εἰ	μὴ	θεία κρίσις ἐγεγόνει ἡ διὰ
[1, 2]	δι´ Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος	μὴ	θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν ἁγίαν
[1, 7]	ὃν ἥδιστα ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον	μὴ	κατὰ τὸ δέον τὰ ἐν
[1, 7]	παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ	μὴ	κατὰ τὸ δέον τι καινουργῆσαι,
[1, 7]	τῆς βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος, ὁ	μὴ	κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου τὴν
[1, 7]	αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας τὸν πανόπτην	μὴ	λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων γραμμάτων
[1, 0]	θρησκεύειν τὰ ἡμέτερα, εἰ καὶ	μὴ	λίαν ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε
[1, 21]	τε μετέχειν ἐθέλειν φύσεως καὶ	μὴ	μιᾶς εἶναι. Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν,
[1, 11]	καὶ κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων.	Μή	μοι δέ τις τῶν εἰδωλομανούντων
[1, 7]	χρόνῳ μηδὲ ψιλῶς ἀκουόμενα, εἰ	μὴ	Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ
[1, 16]	τυραννίς, ἄκων καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ	μὴ	ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν
[1, 7]	αἰχμάλωτον εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα	μὴ	πάσαις ἐκ τούτου γενεαῖς τραγῳδῆται
[1, 13]	παρέξον καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ	μὴ	πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ, ὡς ἔφθην
[1, 3]	ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος	μή	ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι τὴν
[1, 13]	ἰδίου θελήματος δοῦλος γένοιτο καὶ	μὴ	πρὸς τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ
[1, 15]	καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι τῶν	μὴ	προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ κρινόντων τὰ
[1, 17]	ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων πλῆθος ἀναδοθῆναι	μὴ	πρότερον ὄν, δένδρα τε αὐτόπρεμνα
[1, 5]	ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος καθαιρέσει. Οὗ	μὴ	συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς γενομένας
[1, 1]	γνώμην τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα	μὴ	τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ
[1, 11]	μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ	μὴ	τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν
[1, 7]	γὰρ ἔστιν εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ	μὴ	τῆς δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ
[1, 21]	τῇ προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα	μὴ	τῶν ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ τόπῳ
[1, 13]	ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ τὸ	μὴ	ὑπάρχειν τεῖχος τῇ πόλει, πέπτωκε
[1, 14]	ὅτου λέγειν, ὡς ἂν γυνὴ	μὴ	φοιτῴη τῶν ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω
[1, 7]	καὶ κηρύσσεται; Ὡς ἂν τοίνυν	μὴ	ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον
[1, 2]	διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος, ὁ	μηδὲ	ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ ὀστοῦν
[1, 7]	καὶ τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ	μηδὲ	ἐξ ὧν πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ
[1, 21]	τῇ ὄψει, μηδὲ τῇ ἁφῇ,	μηδὲ	μὴν αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ τοῦ
[1, 21]	ὡς μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν,	μηδὲ	μὴν ἐπ´ ἀδείας τὰς κλίσεις
[1, 7]	κατὰ τὸ δέον τι καινουργῆσαι,	μηδὲ	μὴν καλῶς αἰτῆσαι τὴν ἐν
[1, 21]	εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν ὡς	μηδὲ	τὰ σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν
[1, 21]	τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ ὄψει,	μηδὲ	τῇ ἁφῇ, μηδὲ μὴν αὐτῇ
[1, 21]	καὶ τῆς φύσεως τυραννῆσαι, καὶ	μηδὲ	τῇ ὄψει, μηδὲ τῇ ἁφῇ,
[1, 7]	τε καὶ κατεπόθη τῷ χρόνῳ	μηδὲ	ψιλῶς ἀκουόμενα, εἰ μὴ Νεστορίου
[1, 2]	εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω	μηδείς.	Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ
[1, 15]	καὶ ταῦτα, τῆς θείας χάριτος	μηδὲν	ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ
[1, 3]	κατὰ πάσης ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας	μηδὲν	εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ
[1, 0]	καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ	μηδὲν	τῶν μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ
[1, 21]	ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε	μηδενὸς	αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα
[1, 21]	ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ	μηδενὸς	ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν
[1, 21]	ὄψει, μηδὲ τῇ ἁφῇ, μηδὲ	μὴν	αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος
[1, 21]	μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ	μὴν	ἐπ´ ἀδείας τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι,
[1, 4]	ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε	μὴν	καὶ διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ
[1, 10]	τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ	μὴν	καὶ Δόμνος ὁ τῆς Ἀντιοχέων.
[1, 10]	μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ	μὴν	καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν
[1, 22]	λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ	μὴν	καὶ τὰ τείχη πρὸς τὸ
[1, 7]	τὸ δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ	μὴν	καλῶς αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ
[1, 4]	Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε	μὴν	τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους
[1, 7]	τὸν τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα	μηνύσαι,	ἀειφυγίᾳ τε τὸν Νεστόριον καταδικασθῆναι.
[1, 11]	τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν	μηρὸν	κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ
[1, 4]	τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει,	μήτε	μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας
[1, 4]	ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς τοῖς ἄλλοις	μήτε	ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου Νεστορίου
[1, 4]	αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε τὴν	μητρόπολιν	καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ
[1, 7]	ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ τινος ἄλλης	μηχάνημα	μέμψεως· εὔπορος γὰρ διαβολῶν παντοδαπῶν
[1, 1]	πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις τε αὖ	μηχανώμενος,	πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν
[1, 6]	φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς γὰρ Κύριος,	μία	πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν
[1, 14]	γὰρ τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ	μία	τῶν θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ
[1, 11]	αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς	μίαν	ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ.
[1, 9]	ἑνώσεως, μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν	μίαν	φύσιν ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ
[1, 21]	μετέχειν ἐθέλειν φύσεως καὶ μὴ	μιᾶς	εἶναι. Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν, ἐν
[1, 17]	οὕτω σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ κατὰ	μικρὸν	λῆγον, μέχρις οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο.
[1, 1]	τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων	μικρὸν	παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος
[1, 21]	Λέξω δὲ καὶ ἕτερον, ὃ	μικροῦ	με διέλαθε, καίτοι τὰ πρεσβεῖα
[1, 11]	εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν,	μισθόν	τε τῆς αἰσχρουργίας τὴν κύλικα
[1, 1]	νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν ὁ	μισόκαλος	δαίμων ξένον τινὰ καὶ ἀλλόκοτον
[1, 16]	ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος	μνήμας.	Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ ἀλιτήριος,
[1, 14]	μόνον ἐν τοῖς τοῦ παναγίου	μνημείοις.	Εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι, καὶ
[1, 15]	εἰς μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ	μνήμῃ	κοσμήσων τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ
[1, 0]	τῷ λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ	μνήμῃ,	ὡς ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων
[1, 0]	ὧν ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν	μνήμης	ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ ἀνειμένῃ
[1, 3]	ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς ἀοιδίμου	μνήμης	ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων
[1, 13]	τῆς ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου	μνήμης,	πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος στάσιν
[1, 13]	σου παρὰ θεοῦ ἐστιν. Ὅ	μοι	ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη, τοῖς περὶ
[1, 11]	κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή	μοι	δέ τις τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ,
[1, 21]	καταλειπτέον, εἰ καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί	μοι	δοκοῦσιν. Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ
[1, 0]	καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε λόγου, ἔδοξέ	μοι,	εἰ καὶ μὴ δεινὸς ἐγὼ
[1, 15]	θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά	μοι	κομψῶς ὡς δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε
[1, 22]	Θεοδοσίου σύμβιος, καὶ πολλά, ὥς	μοι	λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ
[1, 0]	ἡγουμένης ῥοπῆς, ὅθεν οἱ λελεγμένοι	μοι	τὴν ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα
[1, 7]	τὰ περὶ τούτων διδάσκοντα. Καί	μοι	τῆς σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς
[1, 20]	Ἐξ ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος μεγίστην	μοῖραν	τῇ πόλει προστίθησι, τὸ τεῖχος
[1, 13]	ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ	μόλις	ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε
[1, 21]	πεμπταῖοι ἢ καὶ πρός, καὶ	μόλις	τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι
[1, 21]	κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες καὶ	μόνα	τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες,
[1, 15]	διὰ παντὸς εἶναι βίου τε	μοναδικοῦ	καὶ τῆς εἰς θεὸν θεωρίας.
[1, 11]	γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον, καὶ	μονὰς	τὰ δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ
[1, 7]	ἐπετράπη κατὰ τὸ οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι	μοναστήριον,	ὃ πρὸ τῶν πυλῶν τῆς
[1, 21]	καὶ διαίτης τῶν ἐν Παλαιστίνῃ	μοναχῶν.	Ἔνθεν τοίνυν ἡ Εὐδοκία ἐν
[1, 21]	ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι,	μόνης	τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν
[1, 21]	ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις	μόνοις	δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον
[1, 1]	ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον	μόνον	ἀντίπαλον εἶχε, νῦν τέθηπέ τε
[1, 14]	ἐξαπίνης φαινόμενον· ὃ δὴ γίνεται	μόνον	ἐν τοῖς τοῦ παναγίου μνημείοις.
[1, 11]	ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´ ἓν	μόνον	ἐπαινετὰ ὅτι γε ἥλιος οὐχ
[1, 21]	τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ	μόνον.	Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς θεὸν
[1, 21]	περιστέλλειν τε τὸ σῶμα τοσοῦτο	μόνον	ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως
[1, 2]	ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ	μόνον	οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς
[1, 13]	παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε	μόνον	τὸν ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς
[1, 21]	αὖ πάλιν ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες	μόνους	ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον
[1, 11]	Πρίαπον ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι	μορίῳ	τιμώμενον καὶ τὰ ἐν Ἐλευσῖνι
[1, 11]	Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ δύναμίς	μου	ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ ὧν
[1, 6]	εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου	μου	τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ
[1, 6]	νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου	μου	τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου
[1, 2]	ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν	Μοψουεστίαν	συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας
[1, 11]	ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ	μυρίοις	ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς
[1, 2]	παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε καὶ ἀνετύπωσε,	μυρίων	τε αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν
[1, 11]	καί τι τῶν ἄλλως ἐκτόπων	μυσαττομένην,	πορνείαις δὲ καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις
[1, 11]	τιμώμενον καὶ τὰ ἐν Ἐλευσῖνι	μυστήρια,	καθ´ ἓν μόνον ἐπαινετὰ ὅτι
[1, 13]	στάσιν καὶ τὴν δίαιταν, τῶν	μυστικωτέρων	ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν συνηλθέτην,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/08/2009