Livre, Chap.
[1, 22]	ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ	ναοῦ	τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν ᾧ
[1, 3]	τὴν κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην	νέαν	κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ
[1, 13]	γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων	νεκρὸν	Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς ἂν
[1, 17]	σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ θάλασσαν ἰχθῦς	νεκροὺς	ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς τῶν ἐν
[1, 21]	πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ	νεκροὺς	αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν
[1, 21]	πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ πάθος,	νεκροὺς	εἶναι δεῖ καὶ τῶν τάφων
[1, 21]	ὥστε ζωὴν ἐν αὐτοῖς καὶ	νέκρωσιν	συνοικεῖν, τἀναντία καὶ τῇ φύσει
[1, 11]	ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ τοῦ	νέκταρος	καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν.
[1, 21]	τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον ἀποσείονται,	νέμονται	δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον τὸ
[1, 3]	εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ	νέου	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας
[1, 7]	μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε,	Νεστόριον	αὐτὸν εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ
[1, 4]	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς	Νεστόριον	εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ πρός γε
[1, 7]	ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε τὸν	Νεστόριον	καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ διαλεκτικῶς
[1, 8]	δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ	Νεστόριον	Μαξιμιανός, καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος,
[1, 4]	πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν τὸν	Νεστόριον,	προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ
[1, 8]	γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν	Νεστόριον	τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ
[1, 4]	συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν	Νεστόριον	τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ
[1, 2]	παρασταίη θεῷ. ~βʹ Ὅπως ἐφωράθη	Νεστόριος	δι´ Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος
[1, 7]	τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ ὁ	Νεστόριος	ἐξηλάθη, ἢ τί μετὰ ταῦτα
[1, 2]	καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε	Νεστόριος,	ἡ θεομάχος γλῶσσα, τὸ Καϊάφα
[1, 3]	ζωοποιὸν ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ	Νεστόριος	μὲν οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου
[1, 7]	τοίνυν ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ	Νεστόριος,	ὁ μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος
[1, 2]	βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου τὴν διάλεξιν,	Νεστόριος	ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ
[1, 7]	βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα ὁ δυσσεβὴς	Νεστόριος	πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει, καὶ
[1, 3]	Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν,	Νεστόριός	τε αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ
[1, 2]	κατὰ τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ	Νεστόριος	τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου
[1, 4]	Ὅπως παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη	Νεστόριος,	τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς
[1, 7]	δύο. Φησὶ γοῦν αὐτὸς ὁ	Νεστόριος	ὡς τετραετῆ χρόνον αὐτόθι διατρίψας
[1, 12]	Ὅπως ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν	Νεστορίου	αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν
[1, 7]	μηδὲ ψιλῶς ἀκουόμενα, εἰ μὴ	Νεστορίου	βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ τούτων
[1, 9]	ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος τὴν	Νεστορίου	βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν
[1, 4]	ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς	Νεστορίου,	ἡ ἁγία σύνοδος πρὸς λέξιν
[1, 2]	γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν	Νεστορίου	Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής, ὃς
[1, 5]	ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου
[1, 5]	Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην
[1, 5]	μὲν Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου
[1, 2]	τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος	Νεστορίου	καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων
[1, 12]	θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ	Νεστορίου	πίστιν ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ
[1, 4]	αὐτῷ, καὶ πρός γε τῶν	Νεστορίου	πρὸς αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ
[1, 4]	μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου	Νεστορίου	τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε μὴν
[1, 2]	πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ τῆς	Νεστορίου	τοῦ δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ
[1, 12]	ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ, ὡς αὐτῷ	Νεστορίῳ	γέγραπται, θεόθεν κινηθείς, ἁπάσαις τὸ
[1, 3]	Οἷα ὁ μέγας Κύριλλος τῷ	Νεστορίῳ	ἔγραψε, καὶ ὅπως ἡ τρίτη
[1, 7]	τῆς νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ	Νεστορίῳ	μὲν ἐπὶ λέξεως οὐκ ὠνόμασται·
[1, 3]	ἐκκλησίας μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε	νεύμασι	τοῦ νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα
[1, 14]	σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ τοῦ	νεὼ	οἰκοδομία σύγκειται μὲν σταυροῦ δίκην
[1, 16]	μεταθέσει τὸν ἅγιον, ὅτε καὶ	νεὼς	αὐτῷ πρὸ τῆς πόλεως παμμεγέθης
[1, 19]	καὶ θάλασσαν πεζικῷ τε καὶ	νηΐτῃ	στρατῷ. Οὕτω δὲ καὶ Περσῶν
[1, 21]	πανδαισίαν τε καὶ τρυφὴν τὴν	νηστείαν	ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ
[1, 21]	πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι τὰς	νηστείας	ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ οἳ καὶ
[1, 21]	τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος	νηστείας	ἐπινοήσαντες τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι
[1, 17]	καὶ πολλὰς τῶν ἐν αὐτῇ	νήσων	ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε αὖ θαλάττια
[1, 1]	Ἀρείου μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν	Νικαίᾳ	χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου τε αὖ
[1, 6]	τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ	νικᾶν.	Οὐ γὰρ ἂν διαψεύσαιτο ὁ
[1, 6]	προσομιλεῖν, ἵνα τὸν τοῦ διαβόλου	νικήσῃ	φθόνον καὶ συνάψῃ τὰ διῃρημένα,
[1, 17]	καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς προλαβόντας	νικῶν	γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς
[1, 12]	Τέθεινται δὲ αὐτῷ καὶ ἕτεραι	νομοθεσίαι	τῆς ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν
[1, 7]	τῆς καταστροφῆς διηγούμενός τε καὶ	νομοθετῶν	ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς
[1, 7]	αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς	νόμοις	δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις
[1, 21]	καὶ διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται	νόμος,	περιστέλλειν τε τὸ σῶμα τοσοῦτο
[1, 21]	τῇ φύσει ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη	νόμους,	ὥστε μηδενὸς αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων
[1, 7]	τοῖς τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν	νοσοῦντι	καὶ γηράσαντι σώματι, καὶ τὴν
[1, 17]	ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς τοὐπίσω	νοστησάντων·	παθεῖν τε καὶ τὰ πολλὰ
[1, 18]	βασίλειον στοὰν τὴν πρὸς τὸ	νότιον	τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν
[1, 7]	πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ τῶν	Νουβαδῶν	πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ
[1, 21]	τὰ κάλλιστα καὶ θεὸν ἀρέσκοντα	νουνεχῶς	ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα· μακάριοι
[1, 1]	καὶ πεποικιλμένης τῷ τε ἐραστῇ	νυμφίῳ	συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος
[1, 10]	ἐπειδὴ τὰ παρ´ αὐτῶν κεκριμένα	νῦν	δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ τῷ συνεδρίῳ
[1, 7]	τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν καὶ	νῦν	ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ
[1, 7]	ὃ πρὸ τῶν πυλῶν τῆς	νῦν	Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ μὲν
[1, 18]	οἵ τε παλαιοὶ οἵ τε	νῦν	ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν ἑδῶν ἃ
[1, 13]	τὰ μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ μέχρι	νῦν	σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας
[1, 1]	γὰρ πρότερον μόνον ἀντίπαλον εἶχε,	νῦν	τέθηπέ τε καὶ περιπτύσσεται, καὶ
[1, 21]	τι τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ	νῦν	τις ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα,
[1, 7]	λέξεως οὐκ ὠνόμασται· φασὶ δὲ	νῦν	τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν
[1, 7]	συμβουλεύματα. Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας καὶ	νῦν	ὡς τὸ πρότερον, πρᾶττε τὸ
[1, 3]	πόλεων τῆς πάλαι μὲν Ἀντιόχου,	νυνὶ	δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως, ὁδὸν
[1, 6]	τῆς ἐκκλησίας ἡ διχοστασία γέγονε,	νυνὶ	μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου μου
[1, 11]	καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν	νύσσαν	τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ
[1, 14]	ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν	νωτοφόρων	τὸν κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/08/2009