Livre, Chap.
[1, 22]	ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν	ᾧ	ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´ αὐτὴν
[1, 22]	οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν	ᾧ	καὶ τίθεται πρὸς τὸν ἀγήρω
[1, 2]	τὸ τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν	ᾧ	πάλιν Χριστὸς συμφωνεῖταί τε καὶ
[1, 13]	ὁ τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν	ᾧ	τὰ μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ μέχρι
[1, 10]	Δόμνος ὁ τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´	ᾧ	τί λοιπὸν γέγονεν οὐκ ἔστιν
[1, 14]	ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων, ἐν	ᾧ	τὸν οὐράνιον διήνυσε βίον ὁ
[1, 13]	εἶναι ὡς ἐκ θεοῦ ποδηγηθεὶς	ὧδε	διαθλεύει· εἰ δέ γε ἀντισταίη,
[1, 12]	περιβαλών, καὶ γέγραφεν ἐπὶ λέξεως	ὧδε·	„Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας τὴν
[1, 14]	δὴ τὸ προσωπεῖον αὐτοῦ τεθέανται	ὧδέ	τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην
[1, 14]	κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει.	Ὧδε	τοῦ χώρου γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως
[1, 21]	ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι ἢ τῇ	ὠκύτητι	τῶν ποδῶν, ἤ τινι τῶν
[1, 2]	δι´ ἣν αἰτίαν καὶ αἱρετικὸς	ὡμολόγηται.	Ἐπειδή γε Νεστόριος, ἡ θεομάχος
[1, 11]	συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι κοινῶς	ὡμολόγηται.	Τριὰς γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον,
[1, 7]	καίριον ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ	ὢν	τῆς οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς
[1, 11]	μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ	ὧν	γὰρ τῆς ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ
[1, 7]	τὰ περὶ τούτων πλατύτερον λέγει.	Ὧν	δὲ τετύχηκε διὰ τὰς παρ´
[1, 0]	καὶ πρὸς οὓς καὶ παρ´	ὧν	ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν μνήμης
[1, 3]	Ἰωάννου τοῦ Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου.	Ὧν	ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς ἀοιδίμου
[1, 7]	τὸν τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ	ὧν	ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας ἕνεκα,
[1, 7]	καὶ παρ´ ἡμῶν δὲ δι´	ὧν	ἐχρῆν γνωρισθῆναι τοῖς καλλινίκοις ἡμῶν
[1, 7]	μὲν ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´	ὧν	καὶ δορυάλωτος ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι
[1, 15]	πρὸς Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ	ὧν	μάλιστα δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι
[1, 7]	ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ	ὧν	πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ καί
[1, 7]	Νεστορίῳ μὲν ἐπὶ λέξεως οὐκ	ὠνόμασται·	φασὶ δὲ νῦν τὸ Εὐπρεπίου
[1, 12]	τὸ πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ	ὠνόμασταιτρίτη	τὸν ἀριθμὸν τοῦ πρώτου τίτλου
[1, 16]	τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις	ὠνόμαστοτῷ	ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς
[1, 14]	λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν ἄλλων	ὧνπερ	τεθεάμεθα, ὅτι καὶ αὐτὸ δὴ
[1, 20]	Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν	ὥραν	εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης Πουλχερίας
[1, 4]	αὐτοῦ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς	ὥρισε	διὰ τῆς παρούσης ἁγίας συνόδου,
[1, 15]	ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις,	ὡς	ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον,
[1, 9]	ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων	ὡς	ἀληθῶν τῶν ὑπομνημάτων, ἡ ἐν
[1, 14]	οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν,	ὡς	ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν
[1, 0]	λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ,	ὡς	ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος
[1, 16]	οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ,	ὡς	ἂν καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ
[1, 11]	παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας,	ὡς	ἂν μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ
[1, 13]	διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου,	ὡς	ἂν μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις
[1, 7]	πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται;	Ὡς	ἂν τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν
[1, 6]	θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως,	ὡς	ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ τοῖς
[1, 7]	καὶ παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ	ὡς	αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν
[1, 12]	τὸν πάλαι ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ,	ὡς	αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς,
[1, 7]	ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ μὲν	ὡς	βλάσφημος καὶ θεομάχος κατακέκριται, ὁ
[1, 13]	κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν,	ὡς	δ´ αὖ ζῶντος καὶ τοῖς
[1, 9]	πρῶτος τὴν Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν.	Ὡς	δ´ οὖν κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ
[1, 15]	τοῖς χρόνοις. Ταῦτά μοι κομψῶς	ὡς	δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος
[1, 16]	σὺν ἑτέροις ἱστόρηται, ἐπειδή γε	ὡς	ἐβούλετο τάφον τὰς τῶν θηρίων
[1, 17]	νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν,	ὡς	εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ
[1, 4]	τὸν Κελεστίνου τόπον τὴν ἐπισκοπήν,	ὡς	εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος.
[1, 21]	ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς	ὡς	ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν
[1, 13]	γὰρ τῆς ὑπακοῆς δῆλον εἶναι	ὡς	ἐκ θεοῦ ποδηγηθεὶς ὧδε διαθλεύει·
[1, 7]	ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας ἀπολογούμενος,	ὡς	ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς τοῦτο
[1, 21]	τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν,	ὡς	ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων
[1, 11]	Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην	ὡς	ἐναγές τι χρῆμα καί τι
[1, 7]	Ἐν ἐκείνοις γὰρ ἔστιν εὑρεῖν	ὡς	ἐπειδὴ μὴ τῆς δεούσης ἔτυχεν
[1, 13]	ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ	ὡς	ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν
[1, 13]	εἰ μὴ πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ,	ὡς	ἔφθην εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ
[1, 1]	μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν	ὡς	ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ
[1, 2]	παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος,	ὡς	Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται,
[1, 16]	Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος,	ὡς	Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι σὺν ἑτέροις
[1, 13]	τῆς θείας χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις,	ὡς	καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος
[1, 7]	ὢν τῆς οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν,	ὡς	καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς Ἀντιόχου
[1, 15]	οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν	ὡς	καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι τῶν
[1, 19]	Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος,	ὡς	καὶ πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς εἰρήνην χαρίσασθαι,
[1, 21]	τοῦτο μετὰ σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται,	ὡς	καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς
[1, 21]	συλλουόμενοι, οὕτω τῶν παθῶν περιγενόμενοι	ὡς	καὶ τῆς φύσεως τυραννῆσαι, καὶ
[1, 13]	μόνον τὸν ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος,	ὡς	καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς
[1, 7]	διὰ τάχους τὴν χώραν ἐκδραμεῖν,	ὡς	Μαζίκων αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ
[1, 7]	καὶ θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ	ὡς	μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας τῶν
[1, 8]	κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ	Ὡς	μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ
[1, 5]	καὶ παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ	Ὡς	μετὰ πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ
[1, 21]	τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν	ὡς	μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ
[1, 21]	καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς	ὡς	οἷόν τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος
[1, 4]	πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες,	ὡς	οὐ φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν, ἢ
[1, 4]	Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος.	Ὡς	οὖν ἡ κυρία παρῴχηκεν ἡμέρας
[1, 3]	τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών,	ὡς	πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι
[1, 7]	παρακαλῶ, παραχώρησον. Ταῦτα παρ´ ἡμῶν	ὡς	πρὸς υἱὸν παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα.
[1, 7]	πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει, καὶ	ὡς	σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ τελευταῖον
[1, 19]	Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου, ἢ	ὡς	Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος,
[1, 7]	χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε	ὡς	τὰ μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ
[1, 2]	τριμηναῖον οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι,	ὡς	τὰ περὶ τούτου Σωκράτει τε
[1, 15]	ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι	ὡς	ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται
[1, 21]	ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες	ὡς	τάφων ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν
[1, 7]	Φησὶ γοῦν αὐτὸς ὁ Νεστόριος	ὡς	τετραετῆ χρόνον αὐτόθι διατρίψας παντοίας
[1, 7]	τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος	ὡς	τὴν γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ
[1, 7]	Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας καὶ νῦν	ὡς	τὸ πρότερον, πρᾶττε τὸ δοκοῦν,
[1, 11]	δέ τις τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ,	ὡς	τῶν δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων,
[1, 7]	τὴν σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε	ὡς	ὑπόμνησιν παρὰ πατρὸς πρὸς υἱὸν
[1, 7]	τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε	ὡς	φιλικὸν παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν
[1, 22]	ἡ Θεοδοσίου σύμβιος, καὶ πολλά,	ὥς	μοι λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη,
[1, 7]	αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα,	ὥς	τινι τῶν θύραθε σοφῶν εἴρηται,
[1, 22]	δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ καὶ	ὥς	τισι δοκεῖ πρὸ τῆς Εὐδοκίας,
[1, 21]	μὲν χάριν ἢ τί πρωτοτύπως	ὥς	φασι βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι καταλειπτέον,
[1, 16]	ἐπ´ ἀδείας τὰ οἰκεῖα δρῷεν,	ὥς	φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι.
[1, 21]	ἀκμήν, κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν	ὦσι.	Καὶ οὕτως αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται
[1, 14]	καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον	ὥσπερ	εἰώθει. Ὧδε τοῦ χώρου γινόμενοι
[1, 17]	χρόνον τῆς γῆς ἐπεκράτησεν, οὐχ	ὥσπερ	ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ
[1, 21]	οὕτως αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται βίος,	ὥστε	ἀμέλει καὶ τὴν σάρκα τέλεον
[1, 11]	ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι.	Ὥστε	ἀμέλει ὁ παρ´ αὐτοῖς ὕπατος
[1, 21]	καὶ αὖ πάλιν διαιρούσης χάριτος,	ὥστε	ζωὴν ἐν αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν
[1, 21]	τιμῆς τοῦ σωτῆρος πέπραχε θεοῦ,	ὥστε	καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ
[1, 17]	πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην,	ὥστε	καὶ πολλοὺς τῶν πύργων τῶν
[1, 2]	ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο,	ὥστε	κατὰ τῆς ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι·
[1, 21]	φύσει ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη νόμους,	ὥστε	μηδενὸς αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι
[1, 0]	Παμφίλου τά τε ἄλλα καὶ	ὥστε	πείθειν οἷός τε εἶναι τοὺς
[1, 7]	διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην ἀφέσεως,	ὥστε	τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν καὶ
[1, 21]	καλοῦσιμόνον τὸ ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι,	ὥστε	χρόνῳ καὶ θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς
[1, 13]	διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς διηγήσεως	ὠφέλειαν	παρέξον καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ
[1, 15]	πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα πάσης	ὠφελείας	ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ πρὸς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/08/2009