Livre, Chap.
[1, 20]	Γιζερίχου τε τῶν βαρβάρων ἡγουμένου.	~κʹ	Περὶ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ
[1, 21]	λουτρῷ κατά τι μέρος ἐμπρησθέντι.	~καʹ	Ὅτι καλῶς τὰ περὶ τὰ
[1, 0]	πολὺ τούτων ἀποδέοντα οὐδενός που	καθ´	εἱρμὸν τετύχηκε λόγου, ἔδοξέ μοι,
[1, 13]	ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω τὸ	καθ´	ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί τε
[1, 11]	καὶ τὰ ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια,	καθ´	ἓν μόνον ἐπαινετὰ ὅτι γε
[1, 7]	πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ τοσαύτας	καθ´	ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ
[1, 7]	πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ φυγάδων	καθ´	ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ τινος
[1, 7]	ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι	καθ´	ἡμῶν λογιζομένων καὶ τὸ τοῖς
[1, 7]	ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην ἐξορίαν	καθ´	ἡμῶν τετάρτην πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο
[1, 7]	ἐν αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν,	καθ´	ὅσον ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν
[1, 5]	συναλίσας πάντας τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν	καθαιρεῖ	Κύριλλον καὶ Μέμνονα. Ἐκ δὲ
[1, 5]	ἡμέρας ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης	καθαιρεῖ	Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα
[1, 10]	Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται·	καθαιρεῖται	δὲ καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν,
[1, 10]	Σωφρονίου χάριν τὴν Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος.	Καθαιρεῖται	δὲ παρ´ αὐτῶν καὶ ὁ
[1, 9]	Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι·	καθαιρεῖται	μέν, ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ πρὸς
[1, 5]	Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος	καθαιρέσει.	Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς
[1, 10]	τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν τῆς	καθαιρέσεως	Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν
[1, 5]	γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς	καθαιρέσεως	Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ
[1, 5]	αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς	καθαιρέσεως	ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας τοὺς
[1, 10]	τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ	καθαιρέσεως	Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ
[1, 5]	συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν	ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου τοῦ
[1, 5]	κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν.	Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ
[1, 5]	Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν,	ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου βλασφημίαν
[1, 11]	ὡς τῶν δευτέρων τοὺς προτέρους	καθαιρούντων,	καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί τι τῇ
[1, 13]	τινὰ ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις	καθάπαξ	ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν
[1, 17]	κατὰ μικρὸν λῆγον, μέχρις οὗ	καθάπαξ	ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν οἰκοδομιῶν
[1, 8]	γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας τῆς	καθέδρας	ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος
[1, 19]	Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς καὶ	καθεῖλε	Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ
[1, 14]	τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην	καθειμένον,	τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ
[1, 21]	ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς	καθειργνύουσιν	ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον
[1, 10]	Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο. Ἧς ἔξαρχος	καθειστήκει	Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον τῆς
[1, 13]	ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας αὐτὸν	καθέλκειν.	Ὃς ἐπειδή περ παρ´ αὐτὸν
[1, 5]	οὓς ἡ σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν	καθελοῦσα	Ἰωάννην καὶ τοὺς μετ´ αὐτοῦ.
[1, 21]	ἐσθίειν, ὡς ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα	καθεστάναι,	πόσων εἰς τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι
[1, 7]	καὶ νομοθετῶν ποῖα τὰ ἐπίχειρα	καθεστᾶσι	τῆς εἰς Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω
[1, 14]	τοίνυν τῶν λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια	καθεστᾶσιθυρίδας	ἔνιοι καλοῦσιπρός τε τὸ λελεγμένον
[1, 2]	διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας	καθηγητὴς	οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ
[1, 4]	~δʹ Ὅπως παρὰ τῆς συνόδου	καθῃρέθη	Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος.
[1, 9]	καὶ ὅπως παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως	καθῃρέθη	Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ τῆς ἐν
[1, 11]	τούτων, ἵνα μᾶλλον ἡ ἁγία	καθολικὴ	καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν
[1, 11]	τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ	καθολικὴ	καὶ ἀποστολικὴ τοῦ θεοῦ ἐλήλυθεν
[1, 6]	γέγραφε ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ	καὶ	ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ· λέλυται γὰρ
[1, 21]	Εἰσὶ δὲ γονάτων αὐτοῖς συχναὶ	καὶ	ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι,
[1, 13]	ἀρχῆς δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου	καὶ	ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν
[1, 7]	διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ μείζω τε	καὶ	ἀθάνατα κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει.
[1, 6]	πίστιν αἵ τε παρ´ ὑμῖν	καὶ	αἱ παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα
[1, 20]	ἔπος ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς τε	καὶ	αἵματος εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ
[1, 11]	μάλα σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ δὲ	καὶ	αἱρέσεις ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα
[1, 2]	καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν	καὶ	αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε Νεστόριος,
[1, 6]	ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν	καὶ	ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν
[1, 0]	ποιήσασθαι, εὖ μάλα πιστεύσαντι τῷ	καὶ	ἁλιέας σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν ἄλογον
[1, 1]	παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων εἴ τι	καὶ	ἄλλο πάρεργον μὲν ἱστορίας δὲ
[1, 14]	Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς	καὶ	ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς
[1, 19]	Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν	καὶ	ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα
[1, 1]	ὁ μισόκαλος δαίμων ξένον τινὰ	καὶ	ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον, τήν
[1, 11]	μέλη, ἐκ τούτων τὰ ὀρθὰ	καὶ	ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη τε καὶ
[1, 4]	καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν	καὶ	ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε
[1, 4]	αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν	καὶ	ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ τῶν ἀρτίως
[1, 17]	αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε αὖ	καὶ	ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη ἀνά τε
[1, 13]	ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε	καὶ	ἀνδρίζου· ἡ στάσις σου παρὰ
[1, 11]	Ἡμεῖς μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον	καὶ	ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες
[1, 2]	δὲ χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε	καὶ	ἀνετύπωσε, μυρίων τε αὖ πολέμων
[1, 0]	πράξεις, ψυχῶσαί τε τῷ λόγῳ	καὶ	ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ, ὡς ἂν
[1, 2]	πολλῶν ἐγκρίτων πατέρων ἐξώθησέ τε	καὶ	ἀπεβάλετο, τὴν δὲ χριστοτόκος παραχαράξας
[1, 13]	τοῦ μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν	καὶ	ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν ὅμως,
[1, 11]	καὶ ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη τε	καὶ	ἀπετέθη δόγματα, καὶ πρὸς αὔξησιν
[1, 11]	ἵνα μᾶλλον ἡ ἁγία καθολικὴ	καὶ	ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν πρὸς
[1, 11]	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ	καὶ	ἀποστολικὴ τοῦ θεοῦ ἐλήλυθεν ἐκκλησία.
[1, 21]	τῆς θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης	καὶ	αὖ πάλιν διαιρούσης χάριτος, ὥστε
[1, 6]	Ἔχει δὲ οὕτως ἡ συγγραφή,	καὶ	αὐταῖς λέξεσιν ἐντέθειται τῇδε τῇ
[1, 14]	ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι,	καὶ	αὐτῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου.
[1, 14]	τῶν ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι	καὶ	αὐτὸ δὴ τὸ προσωπεῖον αὐτοῦ
[1, 6]	ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς	καὶ	αὐτὸς ὁ τῶν δυνάμεων Κύριος
[1, 21]	οὐδέ τι τῶν πάντων ἐγκαλυπτόμενοι·	καὶ	βαλανείοις δὲ συχνοῖς ὁμιλοῦσι, τὰ
[1, 7]	ἐκ βάθρων μὲν ἡ προειρημένη	καὶ†	βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας καὶ πυρὶ καὶ
[1, 9]	τισι τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται·	καὶ	βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν τῶν ὑπομνημάτων,
[1, 2]	τούτοις τοῦ φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος	καὶ	βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου τὴν διάλεξιν,
[1, 11]	οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ κραιπάλης	καί	γε ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν ἐντεῦθεν
[1, 12]	λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν ἀναθέματι περιβαλών,	καὶ	γέγραφεν ἐπὶ λέξεως ὧδε· „Ἔτι
[1, 11]	ὑπὸ τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός τε	καὶ	γελώμενος. Γελάσοι δὲ ἄν τις
[1, 7]	τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι	καὶ	γηράσαντι σώματι, καὶ τὴν χεῖρα
[1, 0]	πιστεύσαντι τῷ καὶ ἁλιέας σοφίσαντι	καὶ	γλῶσσαν ἄλογον εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν
[1, 1]	δὲ τῇ ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος κακίᾳ,	καὶ	γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν
[1, 21]	φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες τε	καὶ	γύναια, τὸ λοιπὸν σῶμα γυμνὸν
[1, 10]	Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ	καὶ	Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε
[1, 13]	ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν Ἀντιοχέων λαβεῖν.	Καὶ	δεήσεις οἱ τῆς Ἀντιόχου πρὸς
[1, 19]	ἣ καὶ διήρκεσε μέχρι δύο	καὶ	δέκα ἐτῶν τῆς Ἀναστασίου βασιλείας·
[1, 20]	ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά τε γίνεται	καὶ	δημηγορήσασα πρὸς τὸν ἐνταῦθα λεὼν
[1, 16]	κατὰ τὸ τέμενος τεθέντων. Ὅθεν	καὶ	δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ πάνδημος εὐφροσύνη
[1, 4]	Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι.	Καὶ	δῆτα κατὰ τὴν προτεραίαν ὑποσχόμενος
[1, 16]	ἐν τῷ τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ,	καὶ	διὰ τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν,
[1, 6]	ὑπὲρ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα	καὶ	διαβόητον ἔχωσιν εἰς αἰῶνα τὴν
[1, 21]	διέθηκε· καὶ περὶ διαφόρου βιοτῆς	καὶ	διαίτης τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν.
[1, 7]	τὸν Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ	καὶ	διαλεκτικῶς ἕτερον λόγον πρός τινα
[1, 7]	ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ	καὶ	διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ
[1, 21]	πρὸς θεὸν λιτὰς διημερεύουσί τε	καὶ	διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω
[1, 4]	ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε μὴν	καὶ	διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ
[1, 21]	λοιπὸν οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς	καὶ	διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι ἢ
[1, 6]	πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει τὰ ἀγαθά,	καὶ	δίδωσι μὲν κατακρατεῖν τῶν ἀνθεστηκότων,
[1, 7]	οὐ δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ	καὶ	διέπεσεν ἄν, καὶ τέλεον διερρύη
[1, 13]	τούτοις τοῖς χρόνοις ἤκμασέ τε	καὶ	διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ τῆς
[1, 19]	πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ	καὶ	διήρκεσε μέχρι δύο καὶ δέκα
[1, 5]	καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην	καὶ	δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ
[1, 20]	Στράβωνι τῷ γεωγράφῳ, Φλέγοντί τε	καὶ	Διοδώρῳ τῷ ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ
[1, 6]	φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν,	καὶ	διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ
[1, 21]	γε κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ αὐτοῖς	καὶ	διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται νόμος,
[1, 21]	ἀνθρώποις· οὓς καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες,	καὶ	διωκόμενοι ἢ τῇ ὠκύτητι τῶν
[1, 10]	αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ τούτοις	καὶ	Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας
[1, 10]	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν	καὶ	Δόμνος ὁ τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´
[1, 1]	μὴ τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν τε	καὶ	δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω τῷ θεῷ
[1, 7]	ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´ ὧν	καὶ	δορυάλωτος ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ
[1, 6]	ταῖς ἱεραῖς φωναῖς οὕτω τε	καὶ	ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς γὰρ
[1, 4]	δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων ἁγίων	καὶ	ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν καὶ
[1, 20]	καὶ Ἰουλιανῷ τοῖς παναρίστοις σοφισταῖς.	Καὶ	εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ
[1, 6]	τὰ μεταξὺ σκάνδαλα περιελὼν ὁμονοίᾳ	καὶ	εἰρήνῃ στεφανώσῃ τάς τε παρ´
[1, 4]	κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν κανόνων	καὶ	ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου
[1, 4]	τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων,	καὶ	ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ
[1, 0]	ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ ἀνειμένῃ	καὶ	ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ τῇ ταύτης
[1, 17]	καὶ τὰ πολλὰ Βιθυνίας τε	καὶ	Ἑλλησπόντου, Φρυγίας τε ἑκατέρας. Ὃ
[1, 17]	τε γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν·	καὶ	ἐνίας μὲν τῶν πηγῶν ξηρὰς
[1, 11]	καὶ ἐς τὰ μάλιστα σεμνύνειν	καὶ	ἐξαίρειν βουλόμενοι ἢ τῇδε ἢ
[1, 17]	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος	καὶ	ἐξαίσιος καὶ τοὺς προλαβόντας νικῶν
[1, 6]	τοῦ Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος,	καὶ	ἔπαινος Κυρίλλου διὰ τὴν ἐπιστολήν.
[1, 13]	ἐν δὲ κίοσι βραχυτέροις ἑπτά,	καὶ	ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη τριάκοντα. Τούτου
[1, 17]	τε ἑκατέρας. Ὃ δὴ πάθος	καὶ	ἐπὶ χρόνον τῆς γῆς ἐπεκράτησεν,
[1, 17]	τῶν Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως	καὶ	ἐς τὰ μάλιστα λογίως Πρίσκος
[1, 11]	ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες	καὶ	ἐς τὰ μάλιστα σεμνύνειν καὶ
[1, 17]	βασιλέως, καὶ ὅπως τὰ ἑῷα	καὶ	ἑσπέρια κατέστρεψε· καὶ περὶ τοῦ
[1, 17]	ὅπως τε κατὰ τῶν ἑῴων	καὶ	ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας τε
[1, 15]	δ´ οὖν αὐτῷ πολλὰ μὲν	καὶ	ἕτερα πάσης ὠφελείας ἔμπλεα· γέγραπται
[1, 12]	λαϊκοί, ἀναθεματίζεσθαι. Τέθεινται δὲ αὐτῷ	καὶ	ἕτεραι νομοθεσίαι τῆς ἡμετέρας ἕνεκα
[1, 21]	τὸν θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ	καὶ	ἕτερον εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης
[1, 21]	λαθεῖν ἑαυτοῖς πορίζονται. Λέξω δὲ	καὶ	ἕτερον, ὃ μικροῦ με διέλαθε,
[1, 14]	κεφαλῆς τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ	καὶ	ἕτερον ὃ τεθέαμαι, τῇ ἱστορίᾳ
[1, 21]	τοῦ σωτῆρος πέπραχε θεοῦ, ὥστε	καὶ	εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ τὰς
[1, 20]	~κʹ Περὶ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας	καὶ	Εὐδοξίας τῆς θυγατρός, καὶ ὅπως
[1, 11]	λεγόμενα, καὶ πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην	καὶ	εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ
[1, 6]	ἔχωσιν εἰς αἰῶνα τὴν δόξαν	καὶ	εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν·
[1, 11]	κἀκεῖθεν πρὸς τὸ δέον τε	καὶ	εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα, καὶ
[1, 10]	ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς	καὶ	Εὐσέβιος ὁ τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος.
[1, 19]	ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα κομψῶς	καὶ	Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ Ἐπιφανείας τῷ
[1, 13]	μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν τε	καὶ	εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τῆς
[1, 18]	Κατὰ τούτους τοὺς χρόνους Μεμνόνιος	καὶ	Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου
[1, 10]	τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων μὲν	καὶ	ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ δικαστῶν μὴ
[1, 19]	δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ γῆν τε	καὶ	θάλασσαν πεζικῷ τε καὶ νηΐτῃ
[1, 11]	ἵνα οἱ δόκιμοι φανεροὶ γένωνται.	Καὶ	θαυμάσαι κἀν τούτῳ ἔστι τὴν
[1, 22]	τισι δοκεῖ πρὸ τῆς Εὐδοκίας,	καὶ	Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν ὀκτὼ καὶ
[1, 13]	θείας χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς	καὶ	Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς
[1, 13]	γέγραφε δὲ καὶ λογίως ἀπέθετο	καὶ	Θεοδώρητος, ὁ τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας,
[1, 3]	ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου τοῦ Ἀντιοχείας	καὶ	Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ
[1, 0]	οὖν τῷ Παμφίλου, Σωζομενῷ τε	καὶ	Θεοδωρήτῳ καὶ Σωκράτει ἄριστα πάντων
[1, 2]	πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι, ὅτε	καὶ	Θεοδώρῳ κατὰ τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν
[1, 7]	τετίμηται, ὁ μὲν ὡς βλάσφημος	καὶ	θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ ὡς
[1, 21]	καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη τὰ κάλλιστα	καὶ	θεὸν ἀρέσκοντα νουνεχῶς ἐκλεγομένη τε
[1, 4]	τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους	καὶ	θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν
[1, 6]	τοῦτο ἡμᾶς καὶ τῶν εὐσεβεστάτων	καὶ	θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ προγονικῆς εὐσεβείας
[1, 21]	εἰπεῖν, ἐν τούτῳ τῷ παναρίστῳ	καὶ	θεοφόρῳ βίῳ ἡ ἀρετὴ τῇ
[1, 21]	ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε χρόνῳ	καὶ	θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε ἰδέας
[1, 10]	τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ ταύτην	καὶ	Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται·
[1, 7]	ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν τὴν	καὶ	Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν.
[1, 16]	Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη. Τότε	καὶ	Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος, ὡς Ἰωάννῃ
[1, 2]	περὶ τούτων ἐνιστάμενος. Καί που	καὶ	ἰδίας παρεντιθείς τε καὶ παρεγγράφων
[1, 20]	θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν	καὶ	Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν ὁ
[1, 11]	τις δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν	καὶ	Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια καὶ Πρίαπον
[1, 20]	πρός γε Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ τε	καὶ	Ἰουλιανῷ τοῖς παναρίστοις σοφισταῖς. Καὶ
[1, 10]	Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ μὴν	καὶ	Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος
[1, 15]	Ἐπὶ τῆς αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας	καὶ	Ἰσίδωρος, οὗ κλέος εὐρὺ κατὰ
[1, 7]	τῆς οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς	καὶ	Ἰωάννην τὸν τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον
[1, 5]	γράμμασι χρησαμένου πρός τε Κύριλλον	καὶ	Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς
[1, 5]	Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος	καὶ	Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν
[1, 19]	γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς	καὶ	καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας
[1, 11]	πρεσβεύσειε. Καὶ τὰ μὲν συνεκτικὰ	καὶ	καίρια πᾶσι κοινῶς ὡμολόγηται. Τριὰς
[1, 22]	τέμενος μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ τε	καὶ	κάλλει προὖχον, τοῦ πρώτου διακόνων
[1, 18]	τῶν ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ	καὶ	Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ
[1, 18]	τοὺς χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος	καὶ	Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν
[1, 21]	αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε	καὶ	καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον
[1, 17]	γενέσθαι πάθη ἀνά τε γῆν	καὶ	κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας μὲν
[1, 13]	τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων	καὶ	κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται
[1, 16]	τὴν πόλιν ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων	καὶ	κατὰ τὸ τέμενος τεθέντων. Ὅθεν
[1, 11]	ὑπὲρ τῶν ἐν ἡμῖν διαφορῶν,	καὶ	κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή
[1, 7]	ἄν, καὶ τέλεον διερρύη τε	καὶ	κατεπόθη τῷ χρόνῳ μηδὲ ψιλῶς
[1, 7]	ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε	καὶ	κηρύσσεται; Ὡς ἂν τοίνυν μὴ
[1, 4]	μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα	καὶ	κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε
[1, 19]	ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ	καὶ	Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς
[1, 21]	δοκεῖν καὶ τὴν ἑνὸς ἁπάντων.	Καὶ	κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ ὄψοις
[1, 11]	μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ	καὶ	κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ
[1, 3]	διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου φθάνει πάντας.	Καὶ	Κύριλλος δὲ καὶ οἱ ἀμφ´
[1, 6]	τούτου φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα	καὶ	Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ
[1, 19]	συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν	καὶ	Κῦρον τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον
[1, 1]	ἐξώσει γε φρυαττόμενος, ἀλλ´ εἰ	καὶ	λέξιν τινὰ παραχαράττειν οἷός τε
[1, 13]	τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα· ὃ	καὶ	Λέων ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ
[1, 13]	τῶν αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ	καὶ	λογίως ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ
[1, 15]	τεκμηριοῦσι μὲν αἱ κομψῶς αὐτῷ	καὶ	λογίως μετὰ τὴν ἱερωσύνην πεποιημέναι
[1, 15]	κατὰ τὴν ποίησιν, ἔργῳ τε	καὶ	λόγῳ παρὰ πᾶσι διαβόητος· ὃς
[1, 13]	ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν τε	καὶ	λοιπῶν, κατὰ τὴν αὐτοῦ μάνδραν
[1, 1]	χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου τε αὖ	καὶ	Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος
[1, 2]	τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ	καὶ	μάλα ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ
[1, 22]	προὖχον, τοῦ πρώτου διακόνων τε	καὶ	μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων
[1, 0]	τε τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ	καὶ	μάρτυσι διαθλεύουσι κατώρθωτο, ἢ εἴ
[1, 16]	ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων	καὶ	μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος
[1, 7]	ὁ δὲ ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ	καὶ	μέγας τῶν ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος
[1, 6]	ἡμῖν καὶ παρ´ ὑμῖν ἐκκλησίας.	Καὶ	μεθ´ ἕτερα· „Ὅτι δὲ περιττὴ
[1, 7]	Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος	Καὶ	μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ οὕτως
[1, 5]	τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον	καὶ	Μέμνονα. Ἐκ δὲ λιβέλλων ἐπιδεδομένων
[1, 5]	Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας	καὶ	Μέμνονα τὸν Ἐφέσου· οὓς ἡ
[1, 18]	ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες.	Καὶ	Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς τε καὶ
[1, 5]	δὲ λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ Κυρίλλου	καὶ	Μέμνονος τῇ ἅμα σφίσι συναθροισθείσῃ
[1, 4]	τῆς ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο.	Καὶ	Μέμνονος τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου
[1, 5]	ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος	καὶ	Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας
[1, 13]	κάτω βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει·	καὶ	μέσον οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐπὶ
[1, 7]	τετάρτην πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο.	Καὶ	μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´ ἀρκέσθητι τοῖς
[1, 8]	~ηʹ Ὡς μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός,	καὶ	μετὰ τοῦτον Πρόκλος, εἶτα Φλαβιανὸς
[1, 13]	γενόμενος ἐντυγχάνει τε τῷ θεῷ	καὶ	μετὰ τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ
[1, 20]	παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ	καὶ	μέχρις ἡμῶν σώζεται. Ἐξ ἧς
[1, 16]	τῆς πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ	καὶ	μέχρις ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν
[1, 21]	βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ	καὶ	μὴ ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν. Ὅμως
[1, 0]	τετύχηκε λόγου, ἔδοξέ μοι, εἰ	καὶ	μὴ δεινὸς ἐγὼ τὰ τοιαῦτα,
[1, 7]	κατὰ τὸ τοῖς νόμοις δοκοῦν,	καὶ	μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον
[1, 0]	ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν τὰ ἡμέτερα, εἰ	καὶ	μὴ λίαν ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ
[1, 21]	ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν φύσεως	καὶ	μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι τοίνυν
[1, 13]	τοῦ ἰδίου θελήματος δοῦλος γένοιτο	καὶ	μὴ πρὸς τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι,
[1, 11]	ἀλογώτατος μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ	καὶ	μὴ τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν
[1, 21]	ὡς καὶ τῆς φύσεως τυραννῆσαι,	καὶ	μηδὲ τῇ ὄψει, μηδὲ τῇ
[1, 0]	οὓς καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο,	καὶ	μηδὲν τῶν μνήμης ἀξίων διαλάθοι
[1, 10]	ὁ τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος,	καὶ	μὴν καὶ Δόμνος ὁ τῆς
[1, 10]	ὁ μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος,	καὶ	μὴν καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον
[1, 22]	μοι λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη,	καὶ	μὴν καὶ τὰ τείχη πρὸς
[1, 7]	παραγάγωμεν τὰ περὶ τούτων διδάσκοντα.	Καί	μοι τῆς σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι
[1, 21]	καὶ πεμπταῖοι ἢ καὶ πρός,	καὶ	μόλις τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς.
[1, 21]	γὰρ κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες	καὶ	μόνα τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα
[1, 11]	Τριὰς γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον,	καὶ	μονὰς τὰ δοξολογούμενα, ὅ τε
[1, 21]	εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν	καὶ	μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς
[1, 11]	τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν. Ὃς	καὶ	μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ
[1, 21]	χάριτος, ὥστε ζωὴν ἐν αὐτοῖς	καὶ	νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία καὶ τῇ
[1, 3]	τὸ ζωοποιὸν ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα.	Καὶ	Νεστόριος μὲν οὐ μακρὰν τῆς
[1, 7]	πυλῶν τῆς νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται	καὶ	Νεστορίῳ μὲν ἐπὶ λέξεως οὐκ
[1, 16]	τιμᾷ μεταθέσει τὸν ἅγιον, ὅτε	καὶ	νεὼς αὐτῷ πρὸ τῆς πόλεως
[1, 19]	τε καὶ θάλασσαν πεζικῷ τε	καὶ	νηΐτῃ στρατῷ. Οὕτω δὲ καὶ
[1, 7]	διὰ τῆς καταστροφῆς διηγούμενός τε	καὶ	νομοθετῶν ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι
[1, 7]	ὥστε τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν	καὶ	νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν.
[1, 7]	πατρὸς συμβουλεύματα. Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας	καὶ	νῦν ὡς τὸ πρότερον, πρᾶττε
[1, 13]	τοῦ θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ	καὶ	ὁ ἐκ σιδήρου πεποιημένος κλοιὸς
[1, 10]	ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´ αὐτῶν	καὶ	ὁ τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος,
[1, 7]	τοῦ δοκοῦντος λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος.	Καὶ	ὅδε μὲν οὕτω κἀν τοῖς
[1, 5]	καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης	καὶ	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ
[1, 3]	φθάνει πάντας. Καὶ Κύριλλος δὲ	καὶ	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ τῆς
[1, 11]	τῶν οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε	καὶ	ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς οἰκείαις
[1, 0]	εἰδέναι τί τε καὶ ὅτε,	καὶ	ὅποι καὶ ὅπως, καὶ πρὸς
[1, 1]	Ὅπως δὲ τούτων ἕκαστον ἐπράχθη	καὶ	ὅποι τετελεύτηκεν, ἐν τοῖς ἰδίοις
[1, 13]	τοῦ σχήματος κηρύσσοντες οἷός τε	καὶ	ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος
[1, 5]	Ἰωάννην καὶ τοὺς μετ´ αὐτοῦ.	Καὶ	ὅπως διὰ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως
[1, 20]	Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας τῆς θυγατρός,	καὶ	ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα
[1, 3]	μέγας Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε,	καὶ	ὅπως ἡ τρίτη σύνοδος ἐν
[1, 0]	τε καὶ ὅτε, καὶ ὅποι	καὶ	ὅπως, καὶ πρὸς οὓς καὶ
[1, 9]	~θʹ Περὶ τοῦ δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς,	καὶ	ὅπως παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη
[1, 17]	Περὶ Ἀττίλα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως,	καὶ	ὅπως τὰ ἑῷα καὶ ἑσπέρια
[1, 7]	αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς.	Καὶ	ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν
[1, 17]	καὶ ὅσας πόλεις ἑλὼν κατήγαγε,	καὶ	ὅσα πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη.
[1, 15]	πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος,	καὶ	ὅσα τῶν ἐκείνου χρηστῶν φέρεται
[1, 17]	ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας τε	καὶ	ὅσας πόλεις ἑλὼν κατήγαγε, καὶ
[1, 15]	ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ	καὶ	ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ
[1, 21]	τῶν ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ	καὶ	ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον
[1, 0]	μέχρις ἡμῶν εἰδέναι τί τε	καὶ	ὅτε, καὶ ὅποι καὶ ὅπως,
[1, 21]	Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται.	Καὶ	ὅτου μὲν χάριν ἢ τί
[1, 3]	Νεστόριός τε αὖ τούτοις ἀντέπιπτε,	καὶ	οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς
[1, 11]	ἢ τῇδε ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα.	Καὶ	οὐδεὶς {ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις παρὰ
[1, 7]	παρὰ Θεοδοσίου προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη,	καὶ	οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς
[1, 14]	μνημείοις. Εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι,	καὶ	οὐκ ἀπιστητέον τῷ θαύματι ἔκ
[1, 1]	νῦν τέθηπέ τε καὶ περιπτύσσεται,	καὶ	οὐκ εἰ τοῦ παντὸς ἐξώσει
[1, 6]	ἕτερα· „Ὅτι δὲ περιττὴ παντελῶς	καὶ	οὐκ εὐάφορμος τῆς ἐκκλησίας ἡ
[1, 15]	χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης·	καὶ	οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος. Οἷος
[1, 10]	λοιπὸν γέγονεν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν.	Καὶ	οὕτω μὲν τὸ ἐν Ἐφέσῳ
[1, 7]	φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη,	καὶ	οὕτω τὸν τῇδε κατέλυσε βίον·
[1, 21]	κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι.	Καὶ	οὕτως αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται βίος,
[1, 13]	σῶμα, ὅπως ἡμῖν γένηται τεῖχος	καὶ	ὀχύρωμα. Οἷς καὶ πεισθεὶς ἐνδούς
[1, 14]	πολλάκις, παυόμενόν τε αὖ συχνῶς	καὶ	πάλιν ἐξαπίνης φαινόμενον· ὃ δὴ
[1, 11]	καὶ Φαλλαγώγια καὶ Πρίαπον ὑπερμεγέθη	καὶ	Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ τιμώμενον καὶ
[1, 16]	τεθέντων. Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ	καὶ	πάνδημος εὐφροσύνη μέχρις ἡμῶν τελεῖται,
[1, 13]	καὶ Συμεώνης, ὁ τῆς ὁσίας	καὶ	πάντα ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος τὴν
[1, 7]	αὐτόθι διατρίψας παντοίας ἔτυχε τιμῆς	καὶ	παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ ὡς
[1, 4]	Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος	καὶ	παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ Ὡς
[1, 13]	τοῖς τῆς ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν,	καὶ	παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´
[1, 7]	ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας	καὶ	παρ´ ἡμῶν δὲ δι´ ὧν
[1, 6]	στεφανώσῃ τάς τε παρ´ ἡμῖν	καὶ	παρ´ ὑμῖν ἐκκλησίας. Καὶ μεθ´
[1, 0]	καὶ ὅπως, καὶ πρὸς οὓς	καὶ	παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ μηδὲν
[1, 7]	Κυρίλλου τεχνάζοντος, τί δή ποτε	καὶ	παρὰ Θεοδοσίου προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη,
[1, 11]	Ὃς καὶ μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι	καὶ	παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων
[1, 15]	ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς	καὶ	παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι τῶν μὴ
[1, 9]	κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε	καὶ	παραγενόμενος ἑάλω· εἰρήκει γάρ· „Ὁμολογῶ
[1, 6]	συγχαίροντες, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς	καὶ	παραδόσει τῶν ἁγίων ἡμῶν πατέρων
[1, 21]	ἐπανίασιν ἐν μέσοις τοῖς θορύβοις·	καὶ	παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν
[1, 2]	που καὶ ἰδίας παρεντιθείς τε	καὶ	παρεγγράφων δόξας καὶ τὸν τῆς
[1, 18]	ὕλαις ταύτην διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ	καὶ	πάρεργα, τοῖς φιλομαθέσιν οὐκ ἄκομψα.
[1, 11]	ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ	καὶ	πάσαις αἰσχρουργίαις ἡδομένην, καὶ τούτοις
[1, 11]	τοῖς οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις	καὶ	πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων
[1, 5]	ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας κοινωνίας	καὶ	πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ
[1, 21]	τόπῳ περιορίζεσθαι, πάντων δὲ ἀκούειν	καὶ	πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ γονάτων
[1, 20]	ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ τε αὖ	καὶ	Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ, καὶ πρός
[1, 13]	γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα. Οἷς	καὶ	πεισθεὶς ἐνδούς τε ταῖς δεήσεσι
[1, 21]	νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ οἳ	καὶ	πεμπταῖοι ἢ καὶ πρός, καὶ
[1, 13]	τὸν βίον διαθλεύων ἔτη ἓξ	καὶ	πεντήκοντα· ἐν μὲν τῷ πρώτῳ
[1, 6]	γὰρ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ,	καὶ	πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ διχονοίας
[1, 1]	εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης	καὶ	πεποικιλμένης τῷ τε ἐραστῇ νυμφίῳ
[1, 21]	τὰ Ἱεροσόλυμα ἡ Εὐδοκία διέθηκε·	καὶ	περὶ διαφόρου βιοτῆς καὶ διαίτης
[1, 9]	παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ,	καὶ	περὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ δευτέρας
[1, 11]	ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν φαίην	καὶ	περὶ τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας,
[1, 17]	τὰ ἑῷα καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε·	καὶ	περὶ τοῦ γενομένου ξένου σεισμοῦ
[1, 11]	σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ	καὶ	περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον ἡ
[1, 18]	Καὶ Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς τε	καὶ	περιέργως τὸ καὶ πρὸς ἡμῶν
[1, 1]	ἀντίπαλον εἶχε, νῦν τέθηπέ τε	καὶ	περιπτύσσεται, καὶ οὐκ εἰ τοῦ
[1, 21]	θεὸν ἀρέσκοντα νουνεχῶς ἐκλεγομένη τε	καὶ	περισώζουσα· μακάριοι τῆς ἐνταῦθα διαίτης,
[1, 18]	Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε	καὶ	περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν Καλλίστου
[1, 19]	~ιθʹ Περὶ πολέμων διαφόρων Ἰταλικῶν	καὶ	Περσικῶν οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι.
[1, 19]	καὶ νηΐτῃ στρατῷ. Οὕτω δὲ	καὶ	Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν
[1, 13]	κηρύσσοντες οἷός τε καὶ ὁπόσος	καὶ	πηλίκος ὁ ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ
[1, 2]	ᾧ πάλιν Χριστὸς συμφωνεῖταί τε	καὶ	πιπράσκεται, τὰς φύσεις διαιρούμενός τε
[1, 3]	εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα, τισὶ δὲ	καὶ	πλέον, διεστώσης δὲ καὶ τῆς
[1, 22]	τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου σύμβιος,	καὶ	πολλά, ὥς μοι λέλεκται, τοιαῦτα
[1, 14]	οὐ δίς, οὐ τρίς, ἀλλὰ	καὶ	πολλάκις, παυόμενόν τε αὖ συχνῶς
[1, 17]	τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν γῆν	καὶ	πολλὰς κώμας ἐν αὐτῇ καταδῦναι·
[1, 17]	δὲ θάλασσαν ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι,	καὶ	πολλὰς τῶν ἐν αὐτῇ νήσων
[1, 17]	ὡς εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην, ὥστε	καὶ	πολλοὺς τῶν πύργων τῶν ἀνὰ
[1, 4]	πρὸς αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ	καὶ	πολλῶν ῥήσεων ἁγίων καὶ ἐγκρίτων
[1, 2]	ἐν τοῖς περὶ τούτων ἐνιστάμενος.	Καί	που καὶ ἰδίας παρεντιθείς τε
[1, 19]	δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς	καὶ	πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ
[1, 11]	αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια	καὶ	Πρίαπον ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι
[1, 11]	ἀπεξέσθη τε καὶ ἀπετέθη δόγματα,	καὶ	πρὸς αὔξησιν καὶ τὴν εἰς
[1, 13]	μὴ πρὸς τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι,	καὶ	πρὸς βίας αὐτὸν καθέλκειν. Ὃς
[1, 10]	Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε αὖ Τύρου,	καὶ	πρός γε Ἀκυλίνιος Βύβλου. Ἐπράχθη
[1, 20]	αὖ καὶ Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ,	καὶ	πρός γε Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ τε
[1, 4]	τῶν πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ,	καὶ	πρός γε τῶν Νεστορίου πρὸς
[1, 18]	εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως τὸ	καὶ	πρὸς ἡμῶν Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ
[1, 21]	δὲ οἳ καὶ πεμπταῖοι ἢ	καὶ	πρός, καὶ μόλις τῆς ἀναγκαίας
[1, 15]	πάσης ὠφελείας ἔμπλεα· γέγραπται δὲ	καὶ	πρὸς Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ
[1, 11]	καὶ εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα,	καὶ	πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν
[1, 0]	ὅτε, καὶ ὅποι καὶ ὅπως,	καὶ	πρὸς οὓς καὶ παρ´ ὧν
[1, 1]	πνεύματος κατὰ τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων	καὶ	πρὸς τῇ Κωνσταντίνου ἱερᾷ θραυσθέντων
[1, 1]	ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον	καὶ	πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν,
[1, 11]	ἄρρητον τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ	καὶ	πρὸς τὸν θεσπέσιον Παῦλον εἰρηκότος·
[1, 19]	τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ	καὶ	πρὸς τὸν μέγιστον τῶν ὑπάρχων
[1, 1]	τὴν δουλικὴν Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος.	Καὶ	προσβαλεῖν μὲν ὡς ἐχθρὸς τῇ
[1, 11]	τῶν δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων,	καὶ	προσεφευρισκόντων ἀεί τι τῇ πίστει
[1, 4]	ῥηθέντων κατὰ τήνδε τὴν μητρόπολιν	καὶ	προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα,
[1, 10]	Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ	καὶ	πρότερον ἐν Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ
[1, 16]	ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν	καὶ	προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν
[1, 5]	καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς.	Καὶ	πρῶτα μὲν Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου
[1, 7]	ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας	καὶ	πυρὶ καὶ σφαγαῖς ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς
[1, 9]	ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος, ὃς	καὶ	ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος τὴν
[1, 14]	πᾶν τὸ κλειθρίδιον διαθέοντά τε	καὶ	σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ, οὐ δίς,
[1, 16]	ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι·	καὶ	σηκὸς εὐαγὴς καὶ τέμενος ἅγιον
[1, 2]	πιπράσκεται, τὰς φύσεις διαιρούμενός τε	καὶ	σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ ἐν αὐτῷ
[1, 4]	ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν	καὶ	συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου τῆς
[1, 6]	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ	καὶ	συλλειτουργοῦ Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ
[1, 21]	ὁμιλοῦσι, τὰ πολλὰ γυναιξὶ συναλιζόμενοι	καὶ	συλλουόμενοι, οὕτω τῶν παθῶν περιγενόμενοι
[1, 13]	χρόνοις ἤκμασέ τε καὶ διεφάνη	καὶ	Συμεώνης, ὁ τῆς ὁσίας καὶ
[1, 5]	ἡμέρας πέντε τῆς καθαιρέσεως ὑστερήσας·	καὶ	συναλίσας πάντας τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 6]	τὸν τοῦ διαβόλου νικήσῃ φθόνον	καὶ	συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ τὰ
[1, 2]	Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής, ὃς	καὶ	συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς τὴν
[1, 15]	κομψῶς ὡς δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε	καὶ	Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος εἰς μέσον
[1, 15]	τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου,	καὶ	Συνεσίου τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ
[1, 7]	καὶ† βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας καὶ πυρὶ	καὶ	σφαγαῖς ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς δὲ παρὰ
[1, 6]	καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα,	καὶ	σφόδρα εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς τοιούτου
[1, 0]	Παμφίλου, Σωζομενῷ τε καὶ Θεοδωρήτῳ	καὶ	Σωκράτει ἄριστα πάντων πεπόνηται ἥ
[1, 5]	ἅμα σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ	καὶ	Σωκράτης ἀγνοήσας ἑτέρως ἱστόρησε, μετακαλεῖται
[1, 15]	Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν μὲν	καὶ	τὰ ἄλλα πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν
[1, 11]	καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ τιμώμενον	καὶ	τὰ ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´
[1, 6]	ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ τῆς θεοτόκου,	καὶ	τὰ ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες
[1, 11]	τὴν νύσσαν τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν,	καὶ	τὰ λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου βασιλείας
[1, 11]	φθάσαντος λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε.	Καὶ	τὰ μὲν συνεκτικὰ καὶ καίρια
[1, 6]	φθόνον καὶ συνάψῃ τὰ διῃρημένα,	καὶ	τὰ μεταξὺ σκάνδαλα περιελὼν ὁμονοίᾳ
[1, 11]	ὡς ἂν μετὰ τοῦ νέκταρος	καὶ	τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν. Ὃς
[1, 17]	ἐς τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν τε	καὶ	τὰ πολλὰ Βιθυνίας τε καὶ
[1, 1]	ὑπὸ τοσούτων ἁγίων πατέρων πυργωθείσῃ	καὶ	τὰ πολλὰ τῆς δυνάμεως ἐν
[1, 22]	τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ μὴν	καὶ	τὰ τείχη πρὸς τὸ κρεῖττον
[1, 21]	τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες	καὶ	ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ
[1, 21]	ὥστε καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια	καὶ	τὰς καλουμένας λαύρας· ἐν οἷς
[1, 21]	γῆν ὁρᾶν Οἳ πολλάκις μὲν	καὶ	τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι
[1, 21]	θάλπους τε καὶ ψύχους περιορῶντες.	Καὶ	τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς
[1, 18]	τὴν τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ	καὶ	τὰς οἰκοδομίας ἐκ τῶν ποικίλων
[1, 21]	συναλίζονται, σώμασί τε ἄκη προσφέροντες	καὶ	τὰς τῶν ἱκετευόντων φωνὰς τῷ
[1, 21]	αὐτοῖς τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι,	καὶ	ταῦτά γε πολὺ διεστῶσαν. Τοσοῦτον
[1, 11]	γοῦν τὸν μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα	καὶ	ταῦτα παρὰ φύσιν αὐτῷ πράττοιτο.
[1, 15]	ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται	καὶ	ταῦτα, τῆς θείας χάριτος μηδὲν
[1, 11]	ἕτερά τινα ἄττα κεκαινούργηται, γεγόνασι	καὶ	ταῦτα τοῦ σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ
[1, 6]	ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν,	καὶ	ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε
[1, 7]	ἐπὶ τῆς ψάμμου κτίσας, ἣ	καὶ	ταχέως διελύθη κατὰ τὴν τοῦ
[1, 7]	ἱστορήσασιν· ἃ καὶ διέπεσεν ἄν,	καὶ	τέλεον διερρύη τε καὶ κατεπόθη
[1, 16]	μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς εὐαγὴς	καὶ	τέμενος ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ τὸ
[1, 22]	πρὸς τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη,	καὶ	τέμενος μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ τε
[1, 13]	αὖ τῇ καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ	καὶ	τεσσαράκοντα· ἔν τινι μὲν στενῷ
[1, 2]	τὰ περὶ τούτου Σωκράτει τε	καὶ	τῇ ἐν Ἐφέσῳ προτέρᾳ συνόδῳ
[1, 0]	τῇ ἀνειμένῃ καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ	καὶ	τῇ ταύτης ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον.
[1, 21]	ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν ταῖς φιλοφροσύναις	καὶ	τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος
[1, 21]	αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία	καὶ	τῇ φύσει καὶ τοῖς πράγμασιν.
[1, 13]	πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ	καὶ	τὴν ἁγίαν κορυφὴν μετὰ πολλῶν
[1, 19]	ἐξ Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ, ὃς	καὶ	τὴν ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε
[1, 7]	παίει, βαίνει, καὶ τὴν βασιλείαν	καὶ	τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ μηδὲ
[1, 7]	γράμμασι, πύξ, λάξ, παίει, βαίνει,	καὶ	τὴν βασιλείαν καὶ τὴν ἀρχὴν
[1, 13]	αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν	καὶ	τὴν δίαιταν, τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο·
[1, 1]	τήν τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας	καὶ	τὴν δουλικὴν Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος.
[1, 11]	ἀπετέθη δόγματα, καὶ πρὸς αὔξησιν	καὶ	τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ
[1, 21]	ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν	καὶ	τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες
[1, 21]	πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν	καὶ	τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ
[1, 1]	ἐπανάγων τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς	καὶ	τὴν ἐντεῦθεν ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ
[1, 5]	Κύριλλος καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι	καὶ	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν
[1, 21]	μετὰ σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς	καὶ	τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι
[1, 7]	γηράσαντι σώματι, καὶ τὴν χεῖρα	καὶ	τὴν πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν
[1, 21]	ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει	καὶ	τὴν σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν
[1, 13]	καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι	καὶ	τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν
[1, 13]	ἐπειδή περ παρ´ αὐτὸν ἐγένετο	καὶ	τὴν τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν,
[1, 13]	ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων,	καὶ	τὴν φύσιν βιασάμενος τὴν τέως
[1, 7]	ἐν νοσοῦντι καὶ γηράσαντι σώματι,	καὶ	τὴν χεῖρα καὶ τὴν πλευρὰν
[1, 20]	γένει μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ	καὶ	τὴν ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης οἱ
[1, 0]	τοῖς ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ	καὶ	τηνάλλως ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς
[1, 1]	τοῖς τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης	καὶ	τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης ταῖς
[1, 15]	παντὸς εἶναι βίου τε μοναδικοῦ	καὶ	τῆς εἰς θεὸν θεωρίας. Γέγραπται
[1, 7]	καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν·	καὶ	τῆς ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ
[1, 3]	δὲ καὶ πλέον, διεστώσης δὲ	καὶ	τῆς Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου
[1, 4]	πρὸς αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ	καὶ	τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου
[1, 22]	ἁγίου Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη,	καὶ	τῆς μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου.
[1, 13]	τε καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ,	καὶ	τῆς οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε
[1, 2]	πρὸς εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας	καὶ	τῆς ταύτης τελευτῆς καταντήσειν, εἴ
[1, 21]	ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν ἰδίων βουλήσεων	καὶ	τῆς φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς τῶν
[1, 21]	οὕτω τῶν παθῶν περιγενόμενοι ὡς	καὶ	τῆς φύσεως τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ
[1, 11]	Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ	καί	τι σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν
[1, 11]	σωφροσύνην ὡς ἐναγές τι χρῆμα	καί	τι τῶν ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην,
[1, 22]	στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν ᾧ	καὶ	τίθεται πρὸς τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα
[1, 11]	Τούτων τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε	καὶ	τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν
[1, 10]	γε Ἀκυλίνιος Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ	καί	τινα Σωφρονίου χάριν τὴν Κωνσταντιναίων
[1, 18]	τῶν οἰκοδομιῶν τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ,	καὶ	τίνες οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ
[1, 7]	Ἐφέσῳ συντεθῆναι ὑπομνήματα, πανουργίᾳ δὲ	καί	τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ Κυρίλλου τεχνάζοντος,
[1, 7]	ὧν πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ	καί	τινος γεγραφότος τὴν τελευταίαν ἐκείνου
[1, 7]	Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν.	Καί	τινων ἐν μέσῳ λελεγμένων ἐπάγει·
[1, 13]	Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν	καί	τις τῶν αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε
[1, 21]	φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι	καί	τισι τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς
[1, 9]	σύνοδος ἁλίζεται, καὶ ὑπ´ αὐτῇ	καί	τισι τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται·
[1, 13]	ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν συνηλθέτην,	καὶ	τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς
[1, 11]	παρὰ φύσιν αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ	καὶ	τὸ διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον
[1, 13]	καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται.	Καὶ	τὸ κατὰ τοῦ μετώπου δέρμα
[1, 13]	ἐκστρατευμάτων τίμια λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι.	Καὶ	τὸ παράδοξον, αἱ κατὰ τῆς
[1, 7]	Ταῦτα στήσεσθαι καθ´ ἡμῶν λογιζομένων	καὶ	τὸ τοῖς καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν
[1, 17]	βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε	καὶ	τὸ Χερρονήσου καλούμενον μακρὸν τεῖχος·
[1, 13]	αὕτη πολιτεία, τί τὴν τετριμμένην	καὶ	τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς,
[1, 0]	διαθλεύουσι κατώρθωτο, ἢ εἴ τι	καὶ	τοῖς ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ
[1, 13]	Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην ταύτην	καὶ	τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε,
[1, 13]	ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην	καὶ	τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει·
[1, 13]	διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ ζῶντος	καὶ	τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ
[1, 13]	τε τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον	καὶ	τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ πλατύτερον
[1, 21]	σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ	καὶ	τοῖς ζῶσι συναλίζονται, σώμασί τε
[1, 21]	συνοικεῖν, τἀναντία καὶ τῇ φύσει	καὶ	τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ
[1, 7]	τὴν Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες	καὶ	τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν
[1, 6]	εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος	καὶ	τοῖς ὑπὲρ δύναμιν πόνοις ἑλομένου
[1, 13]	τὸν ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς	καὶ	τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας
[1, 15]	αὐτὸν τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι	καὶ	τὸν ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν,
[1, 4]	συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου διέποντος	καὶ	τὸν Κελεστίνου τόπον τὴν ἐπισκοπήν,
[1, 13]	κατὰ τὴν αὐτοῦ μάνδραν γενομένων,	καὶ	τὸν πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου
[1, 2]	παρεντιθείς τε καὶ παρεγγράφων δόξας	καὶ	τὸν τῆς ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος,
[1, 13]	χάριν Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ	καὶ	τὸν ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα
[1, 16]	μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ,	καὶ	τοῦ ἁγίου μάρτυρος τὰ εὐαγῆ
[1, 13]	εἰ δέ γε ἀντισταίη, ἢ	καὶ	τοῦ ἰδίου θελήματος δοῦλος γένοιτο
[1, 8]	ὃς πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο.	Καὶ	τοῦδε τὴν κοινὴν τῶν ἀνθρώπων
[1, 3]	βασιλικῶν γενομένων πρός τε Κύριλλον	καὶ	τοὺς ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν
[1, 5]	σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην	καὶ	τοὺς μετ´ αὐτοῦ. Καὶ ὅπως
[1, 17]	σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος καὶ ἐξαίσιος	καὶ	τοὺς προλαβόντας νικῶν γέγονε σεισμὸς
[1, 11]	δὲ καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις ἡδομένην,	καὶ	τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς
[1, 21]	καὶ τρυφὴν τὴν νηστείαν ἔχοντες,	καὶ	τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς
[1, 22]	καὶ Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν ὀκτὼ	καὶ	τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς
[1, 21]	τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι	καὶ	τριήμεροι τὰς νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ
[1, 4]	δεήσοι, καὶ τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας,	καὶ	τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε,
[1, 21]	παλαισταί, οἵ γε πανδαισίαν τε	καὶ	τρυφὴν τὴν νηστείαν ἔχοντες, καὶ
[1, 11]	καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ	καὶ	τῷ ἀποστόλῳ εὖ μάλα σαφῶς
[1, 7]	διὰ τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας.	Καὶ	τῷ πλείονι τῆς ὁδοῦ συντριβέντες
[1, 7]	„Ἀλλ´ ἀρκέσθητι τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ,	καὶ	τῷ τοσαύτας καθ´ ἑνὸς σώματος
[1, 17]	περὶ τοῦ γενομένου ξένου σεισμοῦ	καὶ	τῶν ἄλλων ἐν κόσμῳ φοβερῶν
[1, 14]	τε τῆς τῶν λεγόντων εὐπιστίας	καὶ	τῶν ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι
[1, 7]	κρίσις ἐγεγόνει ἡ διὰ Κυρίλλου	καὶ	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων
[1, 10]	τῆς καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου	καὶ	τῶν ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ
[1, 6]	παρά τε τῆς σῆς ὁσιότητος	καὶ	τῶν αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει
[1, 11]	καὶ κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας,	καὶ	τῶν ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ τῷ
[1, 13]	μετέωρα διώκει· καὶ μέσον οὐρανοῦ	καὶ	τῶν ἐπὶ γῆς γενόμενος ἐντυγχάνει
[1, 4]	δὲ ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν οὖσαι	καὶ	τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ
[1, 19]	αὐλῆς οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι,	καὶ	τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος
[1, 6]	κεκληκότων δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς	καὶ	τῶν εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων,
[1, 16]	τοῦ σωτῆρος θεοῦ, ὡς ἂν	καὶ	τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις ἔκδηλος
[1, 7]	ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας,	καὶ	τῶν μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν
[1, 2]	πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου	καὶ	τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος
[1, 13]	ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν ὅμως,	καὶ	τῶν ὀδόντων δ´ οἱ πλείους,
[1, 11]	ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες	καὶ	τῶν οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε
[1, 4]	ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ	καὶ	τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων,
[1, 21]	γὰρ πάθος, νεκροὺς εἶναι δεῖ	καὶ	τῶν τάφων εἴσω· ἔνθα δὲ
[1, 4]	προτεραίαν ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι,	καὶ	τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς
[1, 9]	ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος ἁλίζεται,	καὶ	ὑπ´ αὐτῇ καί τισι τῶν
[1, 22]	ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´ οὖν	καὶ	ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται τῶν ἑῴων
[1, 11]	καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους	καὶ	Φαλλαγώγια καὶ Πρίαπον ὑπερμεγέθη καὶ
[1, 11]	Γελάσοι δὲ ἄν τις δικαίως	καὶ	Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους καὶ
[1, 4]	φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ	καὶ	φθαῖεν, μετὰ πολλοῦ χρόνου τριβήν,
[1, 10]	Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ αὐτοῖς	καὶ	Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 4]	τὴν ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ·	καὶ	φωράσαντες αὐτὸν ἔκ τε τῶν
[1, 10]	~ιʹ Ὅσα παρὰ τοῦ Διοσκόρου	καὶ	Χρυσαφίου τὸ παράλογον ἐν Ἐφέσῳ
[1, 20]	πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ τεῖχος εὐρῦναι.	Καὶ	χρυσίον δὲ διακοσίας ἕλκον λίτρας
[1, 17]	σὺν ταῖς σφίσι ῥίζαις ἀναβρασθῆναι	καὶ	χώματα πλεῖστα εἰς ὄρη σχεδιασθῆναι·
[1, 21]	τὸ ἡδὺ τῆς σαρκὸς ἐξωσθείη,	καὶ	ψυχὴ διακυβερνῴη τὰ κάλλιστα καὶ
[1, 21]	ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης θάλπους τε	καὶ	ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν
[1, 7]	ὅπως τὸν τῇδε κατέστρεψε βίον,	καὶ	ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας
[1, 7]	τιμῆς καὶ παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε,	καὶ	ὡς αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ
[1, 13]	τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει·	καὶ	ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ
[1, 7]	Νεστόριος πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει,	καὶ	ὡς σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ
[1, 22]	Ἀμείψαντος δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ	καὶ	ὥς τισι δοκεῖ πρὸ τῆς
[1, 0]	ὁ Παμφίλου τά τε ἄλλα	καὶ	ὥστε πείθειν οἷός τε εἶναι
[1, 2]	Νεστόριος, ἡ θεομάχος γλῶσσα, τὸ	Καϊάφα	δεύτερον συνέδριον, τὸ τῆς βλασφημίας
[1, 1]	τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν	καινοπρεπῶς	ἐπανάγων τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς
[1, 11]	προσεφευρισκόντων ἀεί τι τῇ πίστει	καινότερον.	Ἡμεῖς μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον
[1, 7]	πανουργίᾳ δὲ καί τινι ἀθέσμῳ	καινοτομίᾳ	Κυρίλλου τεχνάζοντος, τί δή ποτε
[1, 7]	μὴ κατὰ τὸ δέον τι	καινουργῆσαι,	μηδὲ μὴν καλῶς αἰτῆσαι τὴν
[1, 11]	Καὶ τὰ μὲν συνεκτικὰ καὶ	καίρια	πᾶσι κοινῶς ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ
[1, 7]	Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε	καίριον	ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν
[1, 1]	τετελεύτηκεν, ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι	καιροῖς,	παρυφαίνων εἴ τι καὶ ἄλλο
[1, 20]	ἡ Εὐδοξία, ἣν ὕστερον, ἐπειδὴ	καιρὸν	ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ
[1, 21]	ἕτερον, ὃ μικροῦ με διέλαθε,	καίτοι	τὰ πρεσβεῖα κατὰ πάντων ἔχον.
[1, 7]	ὅτι τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν τε	κἀκεῖθεν	πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ τῆς
[1, 11]	καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε	κἀκεῖθεν	πρὸς τὸ δέον τε καὶ
[1, 14]	προσωπεῖον αὐτοῦ τεθέανται ὧδέ τε	κἀκεῖσε	περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον, τὴν
[1, 7]	εὔπορος γὰρ διαβολῶν παντοδαπῶν ἡ	κακία.	Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον
[1, 1]	πολλάκις δὲ τῇ ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος	κακίᾳ,	καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς
[1, 7]	ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς	κακίαν	ἔκδοτον, ἵνα μὴ πάσαις ἐκ
[1, 2]	Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην	κακόδοξος	Νεστορίου καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν
[1, 7]	ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι	κακοῖς.	Μετῆγε δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ
[1, 7]	νόμοις δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι	κακοτεχνίαις	ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς κακίαν ἔκδοτον,
[1, 11]	ποινήν, οἷα τὸν Κρόνον τὸν	κακῶς	αὐτὸν φύσαντα τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα.
[1, 2]	ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν	καλείτω	μηδείς. Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν·
[1, 22]	μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ	κάλλει	προὖχον, τοῦ πρώτου διακόνων τε
[1, 20]	μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν Ἀθηναίαν,	καλλιεπῆ	δὲ καὶ τὴν ὥραν εὐπρεπῆ,
[1, 7]	ἡμῶν λογιζομένων καὶ τὸ τοῖς	καλλινίκοις	βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων,
[1, 7]	δι´ ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι τοῖς	καλλινίκοις	ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς, παρακαλῶ,
[1, 21]	ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη τὰ	κάλλιστα	καὶ θεὸν ἀρέσκοντα νουνεχῶς ἐκλεγομένη
[1, 18]	ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ	Κάλλιστος	μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν
[1, 18]	χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος καὶ	Κάλλιστος	παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν Ἀντιοχέων
[1, 18]	καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν	Καλλίστου	στοὰν οἵ τε παλαιοὶ οἵ
[1, 16]	λείψανα ἐν εὐαγεῖ μετενεχθεῖεν χώρῳ,	καλλίστῳ	τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα
[1, 21]	εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ τὰς	καλουμένας	λαύρας· ἐν οἷς ἡ μὲν
[1, 21]	Οἳ πολλάκις μὲν καὶ τὰς	καλουμένας	ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι
[1, 13]	ἐννέα, ἐν δὲ αὖ τῇ	καλουμένῃ	μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν
[1, 18]	τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν	καλουμένην	Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις
[1, 3]	φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ τὴν	καλουμένην	νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 7]	αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν	καλουμένην	Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε
[1, 17]	συμπεσεῖν τε καὶ τὸ Χερρονήσου	καλούμενον	μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν
[1, 16]	τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ	καλουμένῳ	κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον χρόνοις,
[1, 4]	εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος.	Καλοῦσι	δ´ οὖν τὸν Νεστόριον, προτρέποντες
[1, 14]	τὴν κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι	καλοῦσι,	τῆς ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου
[1, 21]	ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς	καλοῦσιμόνον	τὸ ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε
[1, 14]	λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι	καλοῦσιπρός	τε τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός
[1, 2]	θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν ἁγίαν	καλῶν	θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν καὶ
[1, 7]	αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα	καλῶν,	ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς
[1, 7]	δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν	καλῶς	αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον
[1, 21]	τι μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι	καλῶς	τὰ περὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἡ
[1, 7]	δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν οὕτω	κἀν	τοῖς γράμμασι, πύξ, λάξ, παίει,
[1, 11]	δόκιμοι φανεροὶ γένωνται. Καὶ θαυμάσαι	κἀν	τούτῳ ἔστι τὴν ἄρρητον τοῦ
[1, 21]	Ὁπόταν ξένος παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται	κἂν	ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν ταῖς
[1, 21]	τὸ σῶμα, σφριγῶντας τὴν ἀκμήν,	κἂν	ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ
[1, 21]	οὕτω τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι,	κἂν	παρὰ καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι,
[1, 4]	ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν	κανόνων	καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ
[1, 21]	ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ	καπήλοις	ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ τόπον,
[1, 10]	καθαιρεῖται δὲ καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος	Καρρῶν,	Εἰρηναῖός τε αὖ Τύρου, καὶ
[1, 21]	ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε καὶ	καρτερίας	δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ
[1, 19]	καὶ τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων,	Καρχηδόνος	ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου τε
[1, 16]	ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν	Κασταλίαν	ἔχων, ἀνελεῖν τι ἠδύνατο τῷ
[1, 7]	τὰ μείζω τε καὶ ἀθάνατα	κατ´	αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς
[1, 7]	λειψάνων, οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι	κατ´	οἶκτον προσήγαγον, τί βουλόμενοι, λέγειν
[1, 19]	καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας	κατὰ	γῆν τε καὶ θάλασσαν πεζικῷ
[1, 9]	λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´ οὗ τὰ	κατὰ	Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς
[1, 17]	πάθη ἀνά τε γῆν καὶ	κατὰ	θάλασσαν· καὶ ἐνίας μὲν τῶν
[1, 17]	ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ	κατὰ	μικρὸν λῆγον, μέχρις οὗ καθάπαξ
[1, 14]	τὸν κίονα χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη	κατὰ	πᾶν τὸ κλειθρίδιον διαθέοντά τε
[1, 21]	με διέλαθε, καίτοι τὰ πρεσβεῖα	κατὰ	πάντων ἔχον. Εἰσὶ μὲν ἐλάχιστοι,
[1, 3]	ἐπείθετο, τὸν δὲ ἴδιον ἔμετον	κατὰ	πάσης ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας μηδὲν
[1, 21]	κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον χιτῶνα	κατὰ	Πλάτωνα τὸν σοφὸν ἡ ψυχὴ
[1, 10]	Εὐσέβιος ὁ τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος.	Κατὰ	ταύτην καὶ Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν
[1, 18]	Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου	κατὰ	τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν
[1, 13]	σῶμα μετὰ τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν	κατὰ	τὴν Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος
[1, 13]	Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς	κατὰ	τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς
[1, 13]	κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται	κατὰ	τὴν Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ πανάγιον
[1, 13]	στρατιωτικῶν τελῶν τε καὶ λοιπῶν,	κατὰ	τὴν αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ
[1, 19]	αὐτοῖς χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ	κατὰ	τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης
[1, 9]	Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς	κατὰ	τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους
[1, 2]	ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ	κατὰ	τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος
[1, 13]	διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ	κατὰ	τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ
[1, 15]	καὶ Ἰσίδωρος, οὗ κλέος εὐρὺ	κατὰ	τὴν ποίησιν, ἔργῳ τε καὶ
[1, 4]	τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα	κατὰ	τὴν προτεραίαν ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ
[1, 21]	καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς,	κατὰ	τὴν τοῦ ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι
[1, 7]	κτίσας, ἣ καὶ ταχέως διελύθη	κατὰ	τὴν τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς
[1, 4]	τῶν ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων	κατὰ	τήνδε τὴν μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων,
[1, 2]	ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε	κατὰ	τῆς ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν
[1, 13]	ἐκπεμφθῆναι. Καὶ τὸ παράδοξον, αἱ	κατὰ	τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ
[1, 20]	λίτρας τῷ Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ	κατά	τι μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι
[1, 2]	τῷ σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως συντριβεὶς	κατὰ	τὸ γεγραμμένον, ἢ τὸν ὑφαντὸν
[1, 7]	ἥδιστα ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ	κατὰ	τὸ δέον τὰ ἐν Ἐφέσῳ
[1, 7]	πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ	κατὰ	τὸ δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ
[1, 14]	πρός τε τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα.	Κατὰ	τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος τοῦ
[1, 18]	ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν	κατὰ	τὸ μέσον ἐάσας· Ζωΐλος δὲ
[1, 7]	αὐτοῦ τε αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη	κατὰ	τὸ οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ
[1, 16]	πόλιν ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ	κατὰ	τὸ τέμενος τεθέντων. Ὅθεν καὶ
[1, 7]	μέγεθος τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι	κατὰ	τὸ τοῖς νόμοις δοκοῦν, καὶ
[1, 1]	Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος	κατὰ	τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς
[1, 13]	ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ	κατὰ	τοῦ μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν
[1, 7]	βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ	κατὰ	τοῦ τεθέντος θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν
[1, 18]	καὶ τίνες οἱ ἐργασάμενοι ταύτας.	Κατὰ	τούτους τοὺς χρόνους Μεμνόνιος καὶ
[1, 17]	τῆς κομψείας διηγούμενος ὅπως τε	κατὰ	τῶν ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε
[1, 13]	μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς τὴν	κατάβασιν	δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ τὴν
[1, 13]	ὁδεύει· καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ	καταβῆναι	καὶ τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων
[1, 11]	τῶν ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ	κατάγελως	τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι
[1, 18]	περικαλλὴς οἰκία, τῶν στρατηγῶν τὰ	καταγώγια.	Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς
[1, 7]	μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε τὸν Νεστόριον	καταδικασθῆναι.	Γράφει δὲ καὶ διαλεκτικῶς ἕτερον
[1, 17]	καὶ πολλὰς κώμας ἐν αὐτῇ	καταδῦναι·	πολλά τε αὖ καὶ ἀναρίθμητα
[1, 7]	μὲν ὡς βλάσφημος καὶ θεομάχος	κατακέκριται,	ὁ δὲ ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ
[1, 1]	δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων αἵμασι	κατακλυσθείσης	καὶ τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης
[1, 6]	τὰ ἀγαθά, καὶ δίδωσι μὲν	κατακρατεῖν	τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ
[1, 10]	ὅπως δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται·	κατακρίνεται	δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος
[1, 7]	πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς ἀνδρείας	καταλαμβάνομεν	κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν.
[1, 21]	ὥς φασι βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι	καταλειπτέον,	εἰ καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί μοι
[1, 11]	αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις	καταλιμπανομένων,	ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν πῶλον
[1, 14]	Συμεώνου τὴν προσηγορίαν τῷ χώρῳ	καταλιπούσης.	Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες τοῦ
[1, 11]	τῶν φθασάντων τά τε ἀλλήλων	καταλύουσιν,	ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες
[1, 1]	πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι μετὰ τὴν	κατάλυσιν	τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων
[1, 2]	ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης τελευτῆς	καταντήσειν,	εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ τοῦ
[1, 21]	σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν	καταπατοῦσιν,	ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα
[1, 7]	τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς	καταπλῆξαι	διὰ τάχους τὴν χώραν ἐκδραμεῖν,
[1, 13]	τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν	καταπραττόμενος.	Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν
[1, 20]	μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης,	κατάρας	δὲ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου. Ἣ
[1, 7]	ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ τῆς	καταστροφῆς	διηγούμενός τε καὶ νομοθετῶν ποῖα
[1, 13]	παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας ἐρήμου	κατειλήφαμεν,	καὶ παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε
[1, 7]	οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς	κατεκρίθη,	καὶ οὕτω τὸν τῇδε κατέλυσε
[1, 11]	ὁρᾷ, ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν	κατεκρίθησαν.	Τούτων τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε
[1, 12]	ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις	κατέκρινεν	ἀναθέματι περιβαλών, καὶ γέγραφεν ἐπὶ
[1, 7]	κατεκρίθη, καὶ οὕτω τὸν τῇδε	κατέλυσε	βίον· ἢ τί δή ποτε,
[1, 4]	δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως	κατεπειχθέντες	ἀπό τε τῶν κανόνων καὶ
[1, 7]	καὶ τέλεον διερρύη τε καὶ	κατεπόθη	τῷ χρόνῳ μηδὲ ψιλῶς ἀκουόμενα,
[1, 7]	αὐτῷ, ἢ ὅπως τὸν τῇδε	κατέστρεψε	βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν
[1, 17]	ὅπως τὰ ἑῷα καὶ ἑσπέρια	κατέστρεψε·	καὶ περὶ τοῦ γενομένου ξένου
[1, 16]	ἀνακομισθεὶς παρὰ Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ	κατετέθη.	Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος,
[1, 17]	τε καὶ ὅσας πόλεις ἑλὼν	κατήγαγε,	καὶ ὅσα πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν
[1, 13]	πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα τὰ θεῖα	κατηχήθη,	ἔτη ἐννέα, ἐν δὲ αὖ
[1, 7]	καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ	κατοικοῦμεν.	Καί τινων ἐν μέσῳ λελεγμένων
[1, 4]	εἴπερ δεήσοι, καὶ τῶν ὑποσχεθέντων	κατολιγωρήσας,	καὶ τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ
[1, 13]	τὴν φύσιν βιασάμενος τὴν τέως	κάτω	βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει· καὶ
[1, 0]	ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ μάρτυσι διαθλεύουσι	κατώρθωτο,	ἢ εἴ τι καὶ τοῖς
[1, 22]	τὸν ποθούμενον αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι.	~κβʹ	Περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου
[1, 12]	διάταξις ἀνὰ τὸ πρῶτον βιβλίον	κειμένηἸουστινιανοῦ	κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ
[1, 14]	δὲ Θεουπόλεως σταδίους μάλιστα τριακοσίους	κείμενον	πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν
[1, 11]	δὲ περὶ ἕτερά τινα ἄττα	κεκαινούργηται,	γεγόνασι καὶ ταῦτα τοῦ σωτῆρος
[1, 14]	ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ	κεκαλυμμένον	ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε τοῦ χώρου
[1, 21]	κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ ὄψοις	κεκαρυκευμένη	οὐδέ τινι τῶν ἄλλων ἡδυσμάτων,
[1, 21]	δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ	κεκαυμένην	σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα
[1, 7]	τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ	κεκινημένων,	Ὄασιν τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ
[1, 19]	τῆς αὐλῆς οἱ πρὸ ἡμῶν	κεκλήκασι,	καὶ τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων,
[1, 6]	αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος,	κεκληκότων	δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς καὶ
[1, 21]	Τοσοῦτον γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία	κέκραται,	τῆς θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης
[1, 19]	Οὕτω δὲ καὶ Περσῶν παροινησάντων	κεκράτηκε,	βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ
[1, 10]	ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ παρ´ αὐτῶν	κεκριμένα	νῦν δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ τῷ
[1, 4]	τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν	Κελεστίνου	τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται,
[1, 4]	ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ	Κελεστίνου	τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας,
[1, 4]	καὶ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς	Κελεστίνου	τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ?
[1, 3]	οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς	Κελεστίνῳ	τῷ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ
[1, 13]	βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον	κελεύσεις	πάντα πρὸς χάριν Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι,
[1, 7]	ἄγραφον τῆς σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν	κέλευσμα	εἰς τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες
[1, 21]	παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν	κενοδοξίαν	καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ
[1, 1]	ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον	κεφάλαιον,	ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ
[1, 14]	περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον, τὴν	κεφαλὴν	τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε
[1, 13]	τὸ παράδοξον, αἱ κατὰ τῆς	κεφαλῆς	ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν, ὡς
[1, 2]	ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ τῆς ἰδίας	κεφαλῆς	ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον διμηναῖον ἢ
[1, 14]	καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς	κεφαλῆς	τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ
[1, 11]	τὴν αὐτοῦ περὶ τοὺς ἀνθρώπους	κηδεμονίαν,	τά τε τῶν φθασάντων τά
[1, 7]	κατακέκριται, ὁ δὲ ὡς μεγαλόφωνος	κῆρυξ	καὶ μέγας τῶν ὀρθῶν δογμάτων
[1, 7]	δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ	κηρύσσεται;	Ὡς ἂν τοίνυν μὴ ψεύδους
[1, 13]	βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος	κηρύσσοντες	οἷός τε καὶ ὁπόσος καὶ
[1, 4]	καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ	κηρύττοντα,	ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν
[1, 9]	τὰ κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ	κινεῖται,	μερικῆς κατὰ τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης
[1, 12]	ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν	κινηθείς,	ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις
[1, 0]	γλῶσσαν ἄλογον εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν	κινήσαντι,	ἀναστῆσαί τε τὰς ἤδη τῇ
[1, 14]	μετὰ τῶν σφῶν νωτοφόρων τὸν	κίονα	πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ τις
[1, 14]	ἀστέρος ἐν τῇ περὶ τὸν	κίονα	στοᾷ τοῦ ὁσίου Συμεών, ὃν
[1, 14]	λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ τὸν	κίονα	χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν
[1, 14]	κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ ταῖς στοαῖς	κίονες	ἐκ λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς,
[1, 14]	τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος τοῦ	κίονος	ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι
[1, 13]	ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος τὴν ἐπὶ	κίονος	στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα
[1, 13]	τὸν ἀγῶνα διανύσας, ἐν δὲ	κίοσι	βραχυτέροις ἑπτά, καὶ ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν
[1, 14]	τέχνης· ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται	κίων,	ἐν ᾧ τὸν οὐράνιον διήνυσε
[1, 19]	Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ	Κλαυδιανὸν	καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι,
[1, 14]	ὀροφῇ τοίνυν τῶν λελεγμένων στοῶν	κλειθρίδια	καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός τε τὸ
[1, 14]	ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν τὸ	κλειθρίδιον	διαθέοντά τε καὶ σελαγίζοντα, οὐχ
[1, 14]	τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ τῷ	κλειθριδίῳ	τεθέαμαι μετὰ παντὸς τοῦ ἁλισθέντος
[1, 15]	διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος, οὗ	κλέος	εὐρὺ κατὰ τὴν ποίησιν, ἔργῳ
[1, 4]	τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς	κληθεὶς	ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως
[1, 9]	βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν	κληθεὶς	Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε καὶ
[1, 12]	εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν ἢ	κληρικοί,	τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ
[1, 4]	τοῦ τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ ἡμῶν	κλήσει,	μήτε μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν
[1, 5]	συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς γενομένας	κλήσεις,	ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος
[1, 21]	γονάτων αὐτοῖς συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι	κλίσεις	ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης τῆς
[1, 21]	μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας τὰς	κλίσεις	ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς
[1, 13]	καὶ ὁ ἐκ σιδήρου πεποιημένος	κλοιὸς	παράκειται, μεθ´ οὗ τὸ πολυύμνητον
[1, 16]	Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ	κοιμητηρίῳ,	μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου
[1, 21]	χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ μόνον.	Κοινὰς	δὲ τὰς πρὸς θεὸν λιτὰς
[1, 21]	καὶ τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ	κοινὴ	τράπεζα παρατίθεται οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη
[1, 10]	δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν	κοινὴν	πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων
[1, 8]	ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν	κοινὴν	τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς
[1, 13]	ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ	κοινωνίας	ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ
[1, 5]	Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας	κοινωνίας	καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης
[1, 11]	τοῦ νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη	κοινῶς	πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις ἄλλοις
[1, 11]	μὲν συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι	κοινῶς	ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ ἡμῖν τὸ
[1, 21]	εἰς τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω	κομιδῇ	βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν ἰδίων
[1, 13]	καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων,	κομίζεται	κατὰ τὴν Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ
[1, 17]	ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς τῆς	κομψείας	διηγούμενος ὅπως τε κατὰ τῶν
[1, 15]	ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ	κομψῶς	αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ τὴν
[1, 19]	ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα	κομψῶς	καὶ Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ Ἐπιφανείας
[1, 15]	συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά μοι	κομψῶς	ὡς δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ
[1, 21]	τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε	κορεσθῆναι·	πεινῆν δὲ αὐτοῖς καὶ διψῆν
[1, 14]	πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν	κορυφήν.	Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς
[1, 13]	ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν ἁγίαν	κορυφὴν	μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος
[1, 15]	μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ	κοσμήσων	τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος
[1, 21]	τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς	κόσμον	ἐπανίασιν ἐν μέσοις τοῖς θορύβοις·
[1, 14]	ἐκ τῶν τεσσάρων πλευρῶν στοαῖς	κοσμουμένη·	παρατετάχαται δὲ ταῖς στοαῖς κίονες
[1, 17]	σεισμοῦ καὶ τῶν ἄλλων ἐν	κόσμῳ	φοβερῶν σημείων. Ἐν τούτοις τοῖς
[1, 11]	πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν	κοχλογεννήτην	Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην
[1, 11]	ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ	κραιπάλης	καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν
[1, 19]	ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων	κρατηθείσης	Γιζερίχου τε τῶν βαρβάρων ἡγουμένου.
[1, 21]	οὐδενὶ τῶν ἐς γῆν βριθόντων	κρατοῦνται·	οὐ χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς ἐστι,
[1, 10]	τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα	κρατοῦντος,	συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ
[1, 11]	βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων	κρεῖσσον	τοῦ φθάσαντος λέγειν εἰ τόδε
[1, 7]	πάσαις ἐκ τούτου γενεαῖς τραγῳδῆται	κρεῖττον	εἶναι βαρβάρων αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα
[1, 22]	καὶ τὰ τείχη πρὸς τὸ	κρεῖττον	Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος μέγιστον
[1, 9]	καί τισι τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς	κρίνεται·	καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν τῶν
[1, 15]	τῶν μὴ προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ	κρινόντων	τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν
[1, 7]	ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ	κρίσις	αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ πάντων
[1, 7]	δή ποτε, εἰ μὴ θεία	κρίσις	ἐγεγόνει ἡ διὰ Κυρίλλου καὶ
[1, 11]	παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα τὸν	Κρόνον	τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα τῆς
[1, 21]	γύναια, τὸ λοιπὸν σῶμα γυμνὸν	κρυμνοῖς	τε ἐξαισίοις ἀέρων τε πυρακτώσεσιν
[1, 0]	καὶ τῇ ταύτης ἀγχιθύρῳ λήθῃ	κρυπτόμενον.	Ἄρξομαι δέ, τῆς θείας ἡγουμένης
[1, 7]	ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς ψάμμου	κτίσας,	ἣ καὶ ταχέως διελύθη κατὰ
[1, 7]	εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν	κτίσμα	καλῶν, ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων.
[1, 8]	τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι	Κυζίκου	ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν
[1, 7]	τετύχηκε διὰ τὰς παρ´ αὐτοῦ	κυηθείσας	βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ λαθὼν
[1, 11]	πράττοιτο. Οὗ καὶ τὸ διθύραμβον	κύημα	ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν,
[1, 11]	μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας τὴν	κύλικα	παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας,
[1, 11]	γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν μηρὸν	κυοφορῶν,	ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ φύσιν
[1, 11]	ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην	Κυπρίαν	ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην ὡς
[1, 13]	ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ τὴν	Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ μάλιστα
[1, 10]	παρ´ αὐτῶν καὶ ὁ τῆς	Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν καὶ
[1, 15]	πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος ὁ	Κυρηναῖος	εἰς μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ
[1, 15]	τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ	Κυρήνης	ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς διέπρεπε
[1, 4]	μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν ἡ	κυρία	παρῴχηκεν ἡμέρας πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ
[1, 3]	κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην νέαν	κυριακὴν	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς
[1, 4]	τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν	κυρίαν	διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν
[1, 3]	ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι τὴν	κυρίαν,	εἰ τὴν καλουμένην νέαν κυριακὴν
[1, 3]	τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς	κυρίαν	τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν
[1, 4]	γε τῶν Νεστορίου πρὸς αὐτὸν	Κύριλλον,	ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς ἱερᾶς
[1, 5]	αὖ γράμμασι χρησαμένου πρός τε	Κύριλλον	καὶ Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι
[1, 5]	πάντας τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ	Κύριλλον	καὶ Μέμνονα. Ἐκ δὲ λιβέλλων
[1, 3]	γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων πρός τε	Κύριλλον	καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων
[1, 10]	ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ	Κύριλλον	τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας
[1, 5]	ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ	Κύριλλον	τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν
[1, 15]	ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ πρὸς	Κύριλλον	τὸν ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα
[1, 3]	τῆς Κωνσταντίνου φθάνει πάντας. Καὶ	Κύριλλος	δὲ καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 5]	διὰ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι	Κύριλλος	καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ
[1, 5]	κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως	Κύριλλος	καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς
[1, 3]	Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ	Κύριλλος,	ὁ τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος
[1, 6]	φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ	Κύριλλος	τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ μάλα
[1, 3]	ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα ὁ μέγας	Κύριλλος	τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ ὅπως
[1, 6]	εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος	Κυρίλλου	διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου τε
[1, 5]	Ἐκ δὲ λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ	Κυρίλλου	καὶ Μέμνονος τῇ ἅμα σφίσι
[1, 7]	θεία κρίσις ἐγεγόνει ἡ διὰ	Κυρίλλου	καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,
[1, 7]	δὲ καί τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ	Κυρίλλου	τεχνάζοντος, τί δή ποτε καὶ
[1, 4]	μετὰ πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται,	Κυρίλλου	τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν
[1, 4]	οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων	Κυρίλλου	τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον
[1, 3]	τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς	Κυρίλλῳ	οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ τῆς
[1, 9]	ἐκ δύο φύσεων γεγενῆσθαι τὸν	Κύριον	ἡμῶν πρὸ τῆς ἑνώσεως, μετὰ
[1, 4]	Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ	κύριος	ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ
[1, 6]	ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς γὰρ	Κύριος,	μία πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν
[1, 6]	ὁ λέγων· Ζῶ ἐγώ, λέγει	Κύριος,	ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω.
[1, 6]	καὶ αὐτὸς ὁ τῶν δυνάμεων	Κύριος	πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει τὰ ἀγαθά,
[1, 6]	τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ	κυρίου	μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ
[1, 6]	γέγονε, νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ	κυρίου	μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ
[1, 9]	ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ	Κυρίου	ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται
[1, 7]	ταχέως διελύθη κατὰ τὴν τοῦ	Κυρίου	παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ
[1, 19]	καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι,	Κῦρον	δὲ καὶ πρὸς τὸν μέγιστον
[1, 19]	Τότε φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν καὶ	Κῦρον	τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ
[1, 5]	βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ Ἰωάννης,	κυρώσαντες	ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν.
[1, 12]	ἀνὰ τὸ πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ	κῶδιξ	ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ πρώτου
[1, 17]	δὲ τὴν γῆν καὶ πολλὰς	κώμας	ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε
[1, 10]	καί τινα Σωφρονίου χάριν τὴν	Κωνσταντιναίων	ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´ αὐτῶν
[1, 9]	δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν	Κωνσταντίνου	ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε αὖ
[1, 9]	πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν ἀνὰ τὴν	Κωνσταντίνου	ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος ἁλίζεται,
[1, 20]	Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς τὴν	Κωνσταντίνου.	Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ τὴν
[1, 1]	Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς τῇ	Κωνσταντίνου	ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε
[1, 8]	αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς	Κωνσταντίνου	τοῦ ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν
[1, 3]	μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς	Κωνσταντίνου	φθάνει πάντας. Καὶ Κύριλλος δὲ
[1, 2]	λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν	Κωνσταντινουπόλεως	ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν
[1, 9]	Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ τοῦ	Κωνσταντινουπόλεως	καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ τῆς