Livre, Chap.
[1, 1]	λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν ἀπέλιπον.	~αʹ	Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι μετὰ
[1, 22]	οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ	αʹ	τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 22]	πανάριστος τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται.	Ἃ	δ´ οὖν καὶ ὑπ´ αὐτῷ
[1, 7]	ἕνεκα, οὐ δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν·	ἃ	καὶ διέπεσεν ἄν, καὶ τέλεον
[1, 16]	διὰ τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν,	ἃ	πρὸς τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν
[1, 18]	νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν ἑδῶν	ἃ	τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ
[1, 6]	Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει τὰ	ἀγαθά,	καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν τῶν
[1, 6]	ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ καὶ	ἀγαλλιάσθω	ἡ γῆ· λέλυται γὰρ τὸ
[1, 7]	παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα. Εἰ δὲ	ἀγανακτήσειας	καὶ νῦν ὡς τὸ πρότερον,
[1, 15]	τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις, ὡς	ἀγγελικὸν	ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον, στήλην
[1, 13]	Συμεώνης οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς	ἄγγελος,	ὁ ἐν σαρκὶ τῆς ἄνω
[1, 14]	βίον ὁ ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος	ἄγγελος.	Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν
[1, 13]	τῷ θεῷ καὶ μετὰ τῶν	ἀγγέλων	δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς γῆς
[1, 3]	ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι μὴ	ἀγεῖραι	τάχιστα τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη,
[1, 21]	θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ μὲν γὰρ	ἀγεληδὸν	ζῶντες οὐδενὶ τῶν ἐς γῆν
[1, 20]	ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ	ἄγεται,	ἀπάρας μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας
[1, 22]	ᾧ καὶ τίθεται πρὸς τὸν	ἀγήρω	μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος δὲ μετὰ
[1, 11]	περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον ἡ	ἁγία	καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε
[1, 4]	παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ	ἁγία	σύνοδος πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα·
[1, 20]	Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ τὴν	ἁγίαν	ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν
[1, 2]	μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν	ἁγίαν	καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν
[1, 13]	ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν	ἁγίαν	κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι,
[1, 3]	κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν	ἁγίαν	Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τὸ
[1, 21]	Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ τὴν	ἁγίαν	Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς
[1, 7]	τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς	ἁγίας	ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν λεγόντων
[1, 1]	θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε τῆς	ἁγίας	ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον
[1, 13]	τινα παρ´ αὐτὸν οἱ τῆς	ἁγίας	ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι· τίς ἡ
[1, 13]	νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς	ἁγίας	ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´ αὐτῶν
[1, 5]	καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς	ἁγίας	κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς
[1, 4]	Χριστὸς ὥρισε διὰ τῆς παρούσης	ἁγίας	συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν
[1, 13]	τί τὴν τετριμμένην καὶ τοῖς	ἁγίοις	πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην τινὰ
[1, 16]	γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει τὸν	ἅγιον,	ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ
[1, 16]	καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ τέμενος	ἅγιον	τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι Τυχαῖον
[1, 14]	τὸ τέμενος τούτου δὴ τοῦ	ἁγίου	θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως σταδίους
[1, 15]	θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ	ἁγίου	Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου
[1, 16]	δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ τοῦ	ἁγίου	μάρτυρος τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν
[1, 16]	τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα τοῦ	ἁγίου	παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ
[1, 22]	~κβʹ Περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ	ἁγίου	Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ
[1, 13]	ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ	ἁγίου	Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις
[1, 14]	καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ	ἁγίου.	Φέρε δὲ καὶ ἕτερον ὃ
[1, 16]	τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν	ἁγίων	αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν
[1, 12]	ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί, τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκοί,
[1, 6]	ποιοῦνται φροντίδα τὴν ὑπὲρ τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον ἔχωσιν
[1, 3]	Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν τῆς
[1, 6]	θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν	ἁγίων	ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν
[1, 4]	συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων	ἁγίων	καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν
[1, 1]	τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ τοσούτων	ἁγίων	πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ
[1, 7]	„Ἐκ τῶν πρώην περὶ τῆς	ἁγιωτάτης	θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν
[1, 4]	καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ	ἁγιωτάτου	πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου
[1, 4]	μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας	ἁγιωτάτους	καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως
[1, 10]	ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων τῶν	ἁγιωτάτων	πατέρων περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ
[1, 5]	συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ καὶ Σωκράτης	ἀγνοήσας	ἑτέρως ἱστόρησε, μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´
[1, 13]	ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ	ἀγνοουμένην	ὁδεύει· καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ
[1, 13]	ξένην ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις	ἀγνῶτα	τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´
[1, 20]	τῆς πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην	ἀγούσης	τὸ προάστειον ὁρᾶν τοῖς ἐθέλουσι
[1, 7]	πλείονι τῆς ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν	ἄγραφον	τῆς σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα
[1, 14]	τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ, τῶν	ἀγροίκων	περὶ τὸν κίονα χορευόντων, ἀστέρα
[1, 0]	ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ τῇ ταύτης	ἀγχιθύρῳ	λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ, τῆς
[1, 13]	στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα τὸν	ἀγῶνα	διανύσας, ἐν δὲ κίοσι βραχυτέροις
[1, 16]	ἵνα λοιπὸν οἱ δαίμονες ἐπ´	ἀδείας	τὰ οἰκεῖα δρῷεν, ὥς φασιν
[1, 21]	σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν ἐπ´	ἀδείας	τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες
[1, 20]	Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς αὐτοῦ	ἀδελφῆς.	Ἐκ ταύτης αὐτῷ γίνεται παῖς
[1, 6]	τοῦ κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου	ἀδελφοῦ	καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα,
[1, 7]	μέγας τῶν ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος	ᾄδεταί	τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς ἂν
[1, 6]	Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος	ἀδιάβλητον	ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν,
[1, 21]	δὲ γονάτων αὐτοῖς συχναὶ καὶ	ἀδιάκοποι	κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης
[1, 16]	ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων	ἁδροτέρων	ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου
[1, 2]	ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν τεχθῆναι	ἀδύνατον.	Πρὸς τούτοις τοῦ φιλοχρίστου λεὼ
[1, 11]	ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς	{ἀδύνατον}	τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων
[1, 21]	τὴν σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν	ἀεὶ	καὶ τοῖς ζῶσι συναλίζονται, σώμασί
[1, 11]	τοὺς προτέρους καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων	ἀεί	τι τῇ πίστει καινότερον. Ἡμεῖς
[1, 7]	τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι,	ἀειφυγίᾳ	τε τὸν Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει
[1, 13]	δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου καὶ	ἀερίου	μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν τε
[1, 21]	σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις	ἀέρων	τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης
[1, 7]	ἐπὶ τὰ μείζω τε καὶ	ἀθάνατα	κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ
[1, 7]	μὴ δυοῖν θάτερον ἁμαρτάνοιτο, ἢ	ἀθάνατα	συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου
[1, 12]	ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ	ἀθεμίτῳ	αὐτοῦ διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ μὲν
[1, 7]	ὑπομνήματα, πανουργίᾳ δὲ καί τινι	ἀθέσμῳ	καινοτομίᾳ Κυρίλλου τεχνάζοντος, τί δή
[1, 20]	σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν	Ἀθηναίαν,	καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν ὥραν
[1, 21]	τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες	ἀθληταί,	ἀναίματοι παλαισταί, οἵ γε πανδαισίαν
[1, 16]	δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ	ἀθλοφόρῳ	μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς εὐαγὴς
[1, 9]	ἡ ἐν Ἐφέσῳ δευτέρα σύνοδος	ἀθροίζεται.	~ιʹ Ὅσα παρὰ τοῦ Διοσκόρου
[1, 13]	τοῦ μακαρίου, ὡς ἂν μὴ	αἱ	γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν.
[1, 13]	οἱ ἐκπεμφθῆναι. Καὶ τὸ παράδοξον,	αἱ	κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες
[1, 15]	καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν	αἱ	κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ
[1, 6]	αἵ τε παρ´ ὑμῖν καὶ	αἱ	παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν
[1, 6]	ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν	αἵ	τε παρ´ ὑμῖν καὶ αἱ
[1, 11]	τῶν ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ τῷ	Αἰγιόχῳ	τῷ ὑψιβρεμέτῃ καί τι σεμνὸν
[1, 7]	ἕτερον λόγον πρός τινα δῆθεν	Αἰγύπτιον	συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς
[1, 1]	Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων	αἵμασι	κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου μανίας
[1, 2]	αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν	αἵμασιν	ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ
[1, 20]	ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς τε καὶ	αἵματος	εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ τῆς
[1, 20]	τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας ἀποικίας	αἰνιττομένη.	Εἴ τῳ περισπούδαστον ταύτας εἰδέναι,
[1, 11]	σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ δὲ καὶ	αἱρέσεις	ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ
[1, 11]	τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς {ἀδύνατον} τῶν	αἱρέσεις	παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως βλασφημεῖν
[1, 1]	κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν	αἱρέσεων	μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς
[1, 12]	ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου	αἵρεσιν	ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ
[1, 2]	θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν καὶ	αἱρετικὸς	ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε Νεστόριος, ἡ
[1, 11]	μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ πάσαις	αἰσχρουργίαις	ἡδομένην, καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην;
[1, 11]	ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε τῆς	αἰσχρουργίας	τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν
[1, 11]	σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς	αἰσχρῶς	τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων,
[1, 7]	τι καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν καλῶς	αἰτῆσαι	τὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι,
[1, 2]	ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν	αἰτίαν	καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε
[1, 7]	τοῦ θεοῦ κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη	αἰχμαλωσίᾳ	τῇ πάντων ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει.
[1, 7]	μὲν ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς	αἰχμαλωσίας	καὶ πυρὶ καὶ σφαγαῖς ἐκλελίκμηται,
[1, 7]	τὸ ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας	αἰχμαλωσίας	φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς νόμοις
[1, 11]	τὸ δέον τε καὶ εὐσεβὲς	αἰχμαλωτίσῃ	τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς μίαν
[1, 7]	καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων	αἰχμάλωτον	εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα μὴ
[1, 7]	γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι βαρβάρων	αἰχμάλωτον	ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ
[1, 7]	ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ τῶν	αἰχμαλώτων	λειψάνων, οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι
[1, 6]	ἵνα καὶ διαβόητον ἔχωσιν εἰς	αἰῶνα	τὴν δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι
[1, 11]	τὰ δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ	αἰώνων	γεννηθεὶς θεὸς Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ
[1, 6]	ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν καὶ	ἀκατάσειστον	ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν
[1, 21]	τοῖς ζῶσι συναλίζονται, σώμασί τε	ἄκη	προσφέροντες καὶ τὰς τῶν ἱκετευόντων
[1, 7]	γεγραφότος τὴν τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν	ἀκήκοα	λέγοντος ὡς τὴν γλῶσσαν σκώληξι
[1, 21]	ῥωμαλέους τὸ σῶμα, σφριγῶντας τὴν	ἀκμήν,	κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι.
[1, 11]	ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς οἰκείαις	ἀκολασίαις	πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε
[1, 12]	ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ	ἀκολουθοῦντας,	εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν ἢ
[1, 18]	καὶ πάρεργα, τοῖς φιλομαθέσιν οὐκ	ἄκομψα.	~ιθʹ Περὶ πολέμων διαφόρων Ἰταλικῶν
[1, 21]	ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι, πάντων δὲ	ἀκούειν	καὶ πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ
[1, 7]	κατεπόθη τῷ χρόνῳ μηδὲ ψιλῶς	ἀκουόμενα,	εἰ μὴ Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον
[1, 0]	ἡμέτερα, εἰ καὶ μὴ λίαν	ἀκριβεῖς	οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν τῷ
[1, 21]	Οὕτως τε αὐτοῖς ἡ δίαιτα	ἀκριβέσιν	ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου
[1, 14]	Φυλακὴ δέ τις εἰς τὸ	ἀκριβέστατον,	οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν,
[1, 2]	εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων	ἀκροασάμενος,	ὡς Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς
[1, 15]	φιλοσοφίαν δὲ οὕτως ἐς τὸ	ἀκρότατον	ἐξήσκησεν ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν
[1, 10]	αὖ Τύρου, καὶ πρός γε	Ἀκυλίνιος	Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ καί τινα
[1, 16]	ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς τυραννίς,	ἄκων	καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ
[1, 8]	δ´ οὖν αὐτὸν Νεστόριον τὸν	ἀλάστορα	τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως
[1, 7]	τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν	ἀλγηδόνων	μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ πάλιν
[1, 6]	Περὶ Παύλου τοῦ Ἐμέσης εἰς	Ἀλεξάνδρειαν	ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ
[1, 6]	δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς τὴν	Ἀλεξάνδρειαν	τοῦ κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου
[1, 5]	Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν	Ἀλεξανδρείας	καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου· οὓς
[1, 3]	τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος τῆς	Ἀλεξανδρέων,	δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός
[1, 10]	Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον τῆς	Ἀλεξανδρέων	ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο
[1, 6]	τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν	Ἀλεξάνδρου	πόλιν γενομένου, ἐπί τε τῆς
[1, 7]	Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν ταῖς	ἀληθείαις	πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις
[1, 21]	ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ καὶ μὴ	ἀληθίζεσθαί	μοι δοκοῦσιν. Ὅμως δ´ οὖν
[1, 9]	Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς	ἀληθῶν	τῶν ὑπομνημάτων, ἡ ἐν Ἐφέσῳ
[1, 0]	εὖ μάλα πιστεύσαντι τῷ καὶ	ἁλιέας	σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν ἄλογον εἰς
[1, 9]	Κωνσταντίνου ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος	ἁλίζεται,	καὶ ὑπ´ αὐτῇ καί τισι
[1, 9]	κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν Κωνσταντίνου	ἁλισθείσης	συνόδου, λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος
[1, 14]	κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς τοῦ	ἁλισθέντος	αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ
[1, 3]	τὴν ἐν Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον	ἁλισθῆναι,	γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων πρός τε
[1, 7]	αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον	ἁλισθῆναι,	γράφει, πρὸς ἄλλοις οἷς ἐβουλήθη,
[1, 16]	μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ	ἀλιτήριος,	ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων καὶ
[1, 7]	ἄλλο συνετίθετο. Καὶ μετ´ ὀλίγα·	„Ἀλλ´	ἀρκέσθητι τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ
[1, 1]	τοῦ παντὸς ἐξώσει γε φρυαττόμενος,	ἀλλ´	εἰ καὶ λέξιν τινὰ παραχαράττειν
[1, 7]	τεθέντος θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος	ἀλλ´	ἐπὶ τῆς ψάμμου κτίσας, ἣ
[1, 3]	ἑκών, ὡς πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ,	ἀλλ´	ὅτι μὴ ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς
[1, 11]	εἰ καὶ μὴ τὴν γαστέρα,	ἀλλὰ	γοῦν τὸν μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα
[1, 11]	φθασάντων τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν,	ἀλλὰ	θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ
[1, 2]	οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν,	ἀλλὰ	καὶ μάλα ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις
[1, 14]	ἅπαξ, οὐ δίς, οὐ τρίς,	ἀλλὰ	καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε αὖ
[1, 17]	ὥσπερ ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς διαμένον,	ἀλλὰ	κατὰ μικρὸν λῆγον, μέχρις οὗ
[1, 11]	ἀτιμάσαι τὸ θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν,	ἀλλὰ	μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος
[1, 10]	τάξιν δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων,	ἀλλὰ	τὴν κοινὴν πάντων τῶν ἁγιωτάτων
[1, 11]	ὅτι γε ἥλιος οὐχ ὁρᾷ,	ἀλλὰ	τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων
[1, 2]	τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον	ἀλλὰ	χριστοτόκον τὴν ἁγίαν καλῶν θεομήτορα,
[1, 0]	λόγιος ὁ Παμφίλου τά τε	ἄλλα	καὶ ὥστε πείθειν οἷός τε
[1, 21]	τῷ θεῷ προσάγοντες, τά τε	ἄλλα	ὁμοίως τῇ προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες,
[1, 15]	Συνέσιος ἦν μὲν καὶ τὰ	ἄλλα	πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ οὕτως
[1, 15]	εὖ μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς	ἄλλαις	τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα,
[1, 13]	ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας	ἀλλήλοις	μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν
[1, 6]	τὸν τῶν ὅλων δεσπότην θεόν,	ἀλλήλοις	συγχαίροντες, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς
[1, 5]	Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς	ἀλλήλους,	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ
[1, 11]	τε τῶν φθασάντων τά τε	ἀλλήλων	καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς
[1, 7]	περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς	ἄλλην	ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν
[1, 13]	τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς,	ἄλλην	τινὰ ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις
[1, 7]	ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ τινος	ἄλλης	μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ διαβολῶν
[1, 1]	καιροῖς, παρυφαίνων εἴ τι καὶ	ἄλλο	πάρεργον μὲν ἱστορίας δὲ ἄξιον
[1, 7]	καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν ἀφειδῶς	ἄλλο	συνετίθετο. Καὶ μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´
[1, 14]	ὃν ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς καὶ	ἄλλοι,	καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ
[1, 21]	κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου φωνήν.	Ἄλλοι	σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί τισι
[1, 0]	ἢ εἴ τι καὶ τοῖς	ἄλλοις,	ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ τηνάλλως
[1, 11]	κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις	ἄλλοις	ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι
[1, 19]	βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν καὶ	ἄλλοις,	ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα κομψῶς
[1, 4]	λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς τοῖς	ἄλλοις	μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου
[1, 7]	Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς	ἄλλοις	οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας
[1, 1]	μισόκαλος δαίμων ξένον τινὰ καὶ	ἀλλόκοτον	ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον, τήν τε
[1, 4]	διὰ τῆς παρούσης ἁγίας συνόδου,	ἀλλότριον	εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον τοῦ
[1, 17]	γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν	ἄλλων	ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν
[1, 21]	ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν	ἄλλων	ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις
[1, 14]	τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν	ἄλλων	ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι καὶ αὐτὸ
[1, 11]	τι χρῆμα καί τι τῶν	ἄλλως	ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ
[1, 0]	καὶ ἁλιέας σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν	ἄλογον	εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί
[1, 11]	τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν	ἀλόγων	ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς,
[1, 11]	πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων	ἀλογώτατος	μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ
[1, 19]	τῷ Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν	ἅλωσιν	Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ
[1, 5]	παρὰ Κυρίλλου καὶ Μέμνονος τῇ	ἅμα	σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ καὶ
[1, 7]	γέ φησι μὴ δυοῖν θάτερον	ἁμαρτάνοιτο,	ἢ ἀθάνατα συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος
[1, 7]	πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων	ἀμείβων,	τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως
[1, 22]	πρὸς τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον.	Ἀμείψαντος	δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ καὶ
[1, 21]	αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε	ἀμέλει	καὶ τὴν σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι
[1, 11]	πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε	ἀμέλει	ὁ παρ´ αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ
[1, 7]	ὡς Μαζίκων αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς	ἀμελλητὶ	παραληψομένων, ἥκομεν ἐς τὴν Θηβαίων
[1, 19]	Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν ἅλωσιν	Ἀμίδης	συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν
[1, 21]	ἐναντία κέκραται, τῆς θείας τὰ	ἄμικτα	συναγούσης καὶ αὖ πάλιν διαιρούσης
[1, 7]	κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν	ἀμοιβῶν	τῆς βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται
[1, 21]	ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν τις	ἀμπέχεται	τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ
[1, 3]	τὴν καλουμένην νέαν κυριακὴν οἱ	ἀμφ´	αὐτὸν ἀνὰ τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν
[1, 3]	τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς	ἀμφ´	αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας,
[1, 10]	αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς μετὰ τῶν	ἀμφ´	αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς
[1, 3]	ὅτι μὴ ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς	ἀμφ´	αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν
[1, 5]	αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ	ἀμφ´	αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν
[1, 7]	ἡ διὰ Κυρίλλου καὶ τῶν	ἀμφ´	αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς
[1, 5]	ὁ τῆς Ἀντιόχου μετὰ τῶν	ἀμφ´	αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς
[1, 10]	Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ πολλῶν τῶν	ἀμφ´	αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ τούτοις
[1, 5]	ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας τοὺς	ἀμφ´	αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ Μέμνονα.
[1, 10]	Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν	ἀμφ´	αὐτόν, ὅπως δὴ τοῖς πεπραγμένοις
[1, 3]	Καὶ Κύριλλος δὲ καὶ οἱ	ἀμφ´	αὐτὸν πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας
[1, 13]	ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν	ἀμφ´	αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν τε καὶ
[1, 21]	ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν ἕτερος	ἀμφιέννυται,	ὡς καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα
[1, 16]	γαστέρας ἐν τῷ τῆς Ῥώμης	ἀμφιθεάτρῳ,	καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων
[1, 7]	καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,	ἀμφοτέρων	αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα,
[1, 7]	καθεστᾶσι τῆς εἰς Χριστὸν βλασφημίας.	Ἄμφω	γὰρ παραπλησίως εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην,
[1, 13]	τὴν δίαιταν, τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο·	ἄμφω	δ´ οὖν συνηλθέτην, καὶ τὸ
[1, 1]	ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως	ἄμφω	τῷ θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως δὲ
[1, 11]	ἐκ τούτων τὰ ὀρθὰ καὶ	ἀμώμητα	πλέον ἀπεξέσθη τε καὶ ἀπετέθη
[1, 4]	ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν καὶ	ἀμώμητον	ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε μὴν
[1, 7]	τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ καὶ διέπεσεν	ἄν,	καὶ τέλεον διερρύη τε καὶ
[1, 11]	τε καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ	ἄν	τις δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν
[1, 3]	μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε	ἂν	αὐτὸν φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ
[1, 14]	ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν, ὡς	ἂν	γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν ἀνακτόρων
[1, 6]	δὲ τὸ νικᾶν. Οὐ γὰρ	ἂν	διαψεύσαιτο ὁ λέγων· Ζῶ ἐγώ,
[1, 13]	σίδηρος. Οὕτω τὸ καθ´ ἕκαστον	ἂν	διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς διηγήσεως
[1, 7]	ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς ὃν ἥδιστα	ἂν	εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ κατὰ τὸ
[1, 0]	καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ, ὡς	ἂν	ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις
[1, 2]	γενόμενον διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ	ἂν	θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ περὶ
[1, 16]	παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ, ὡς	ἂν	καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις
[1, 11]	τὴν φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς	ἂν	μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ τὰ
[1, 13]	νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς	ἂν	μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι
[1, 7]	ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς	ἂν	τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα,
[1, 11]	τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ	ἂν	φαίην καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης
[1, 21]	γὰρ αὐτοῖς ἐστι, τί δ´	ἂν	φαίην χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική
[1, 17]	τοὺς προλαβόντας νικῶν γέγονε σεισμὸς	ἀνὰ	πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην,
[1, 17]	αὖ καὶ ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη	ἀνά	τε γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν·
[1, 21]	μοι δοκοῦσιν. Ὅμως δ´ οὖν	ἀνὰ	τὴν ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν γενομένη
[1, 17]	καὶ πολλοὺς τῶν πύργων τῶν	ἀνὰ	τὴν βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν
[1, 2]	διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος	ἀνὰ	τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν
[1, 7]	καὶ ὡς αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος	ἀνὰ	τὴν καλουμένην Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ
[1, 9]	παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν	ἀνὰ	τὴν Κωνσταντίνου ἡ ἐκ γειτόνων
[1, 16]	αὐτοῦ λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς	ἀνὰ	τὴν πόλιν ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων
[1, 12]	δ´ οὖν αὐτῷ πανευσεβὴς διάταξις	ἀνὰ	τὸ πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ
[1, 3]	νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν	ἀνὰ	τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ
[1, 11]	αὔξησιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς	ἀνάβασιν	ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ τοῦ
[1, 0]	θεοῦ, ἥ τε εἰς οὐρανοὺς	ἀνάβασις,	ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις
[1, 19]	πρὸς τὸν μέγιστον τῶν ὑπάρχων	ἀναβῆναι	θρόνον, ὃν ὕπαρχον τῆς αὐλῆς
[1, 17]	αὐτόπρεμνα σὺν ταῖς σφίσι ῥίζαις	ἀναβρασθῆναι	καὶ χώματα πλεῖστα εἰς ὄρη
[1, 21]	καὶ μόνα τὰ τῆς φύσεως	ἀναγκαῖα	περιστείλαντες, ἄνδρες τε καὶ γύναια,
[1, 21]	καὶ πρός, καὶ μόλις τῆς	ἀναγκαίας	μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ αὖ
[1, 21]	βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα μὴ τῶν	ἀναγκαίων	δεῖσθαι ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι, πάντων
[1, 21]	νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν τῶν	ἀναγκαίων	μεταδιδόναι ὅσα γε κορεσθῆναι· πεινῆν
[1, 4]	ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου,	ἀναγκαίως	ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν
[1, 4]	προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα,	ἀναγκαίως	κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν κανόνων
[1, 21]	σῶμα τοσοῦτο μόνον ὅσον ἡ	ἀνάγκη	βιάζεται. Οὕτως τε αὐτοῖς ἡ
[1, 7]	βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ πάσης	ἀνάγκης	εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης
[1, 7]	Καί μοι τῆς σῆς ἐπιστολῆς	ἀνάγνωθι	αὐτοῖς ἔνια τοῖς ὀνόμασιν, ἥ
[1, 4]	καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ	ἀναγνωσθέντων,	καὶ ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´
[1, 15]	οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν τοῖς	ἀναγωγικοῖς	ἐπίανε λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ
[1, 17]	ἐνίας μὲν τῶν πηγῶν ξηρὰς	ἀναδειχθῆναι,	ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων πλῆθος ἀναδοθῆναι
[1, 19]	Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς	ἀναδειχθῆναι,	Κῦρον δὲ καὶ πρὸς τὸν
[1, 17]	ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων πλῆθος	ἀναδοθῆναι	μὴ πρότερον ὄν, δένδρα τε
[1, 7]	τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν	ἀναδραμόντος	Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ
[1, 21]	τε σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως	ἀναζωπυρούσης	αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν
[1, 16]	τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι	ἀναθεῖναι·	καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ τέμενος
[1, 12]	τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν	ἀναθέματι	περιβαλών, καὶ γέγραφεν ἐπὶ λέξεως
[1, 12]	ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκοί,	ἀναθεματίζεσθαι.	Τέθεινται δὲ αὐτῷ καὶ ἕτεραι
[1, 21]	ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες ἀθληταί,	ἀναίματοι	παλαισταί, οἵ γε πανδαισίαν τε
[1, 10]	δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ τῷ συνεδρίῳ	ἀνακαλεῖται	μὲν τῆς καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ
[1, 13]	τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας	ἀνακαλεσάμενον	κελεύσεις πάντα πρὸς χάριν Χριστιανῶν
[1, 16]	ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης	ἀνακομισθεὶς	παρὰ Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη.
[1, 14]	ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν	ἀνακτόρων	εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ τὰς
[1, 7]	οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν	ἀναλαβόντων	ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις
[1, 7]	καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν	ἀναμενόντων,	ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´
[1, 22]	τείχη πρὸς τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων	ἀνανεωσαμένη,	καὶ τέμενος μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ
[1, 7]	σοφῶν εἴρηται, „τὸ μὴ ἐμποδὼν	ἀνανταγωνίστῳ	εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ μὲν ὡς
[1, 7]	ποιούμενος ἢ φυγάδων καθ´ ἡμῶν	ἀναπλάσῃ	διαβολὴν ἤ τινος ἄλλης μηχάνημα
[1, 17]	καταδῦναι· πολλά τε αὖ καὶ	ἀναρίθμητα	γενέσθαι πάθη ἀνά τε γῆν
[1, 15]	ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον τῆς	ἀναστάσεως	παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως
[1, 2]	ὁ τῶν ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε.	Ἀναστάσιός	τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος
[1, 19]	δύο καὶ δέκα ἐτῶν τῆς	Ἀναστασίου	βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν καὶ
[1, 2]	~βʹ Ὅπως ἐφωράθη Νεστόριος δι´	Ἀναστασίου	τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον
[1, 2]	καὶ μάλα ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις	Ἀναστασίῳ	τὴν ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν
[1, 0]	ἄλογον εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι,	ἀναστῆσαί	τε τὰς ἤδη τῇ λήθῃ
[1, 7]	υἱὸν τὸ παρὸν τοῦτο λογισάμενος	ἀνάσχου,	παρακαλῶ, τῆς ἐν αὐτῷ διηγήσεως,
[1, 13]	οἱ τῆς Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν	ἀνατεινάμενοι	γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ τὸ μὴ
[1, 4]	συναθροισθέντες, ὡς οὐ φθησομένων τῶν	ἀνατολικῶν,	ἢ εἰ καὶ φθαῖεν, μετὰ
[1, 18]	στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους	Ἀνατόλιος	αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων
[1, 18]	ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην	Ἀνατολίου	στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην
[1, 2]	ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως	ἀναφανδὸν	ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν
[1, 21]	ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν δὲ	ἄνδρας	εἶναι, μετὰ γυναικῶν τ´ αὖ
[1, 7]	αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον τῆς σῆς	ἀνδρείας	ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι
[1, 7]	συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς	ἀνδρείας	καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς
[1, 21]	ἕτερον εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης	ἀνδρείας	τε καὶ καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον.
[1, 14]	εἰώθει. Ὧδε τοῦ χώρου γινόμενοι	ἄνδρες	ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν
[1, 21]	τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες,	ἄνδρες	τε καὶ γύναια, τὸ λοιπὸν
[1, 3]	δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως, ὁδὸν	ἀνδρὶ	εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα, τισὶ δὲ
[1, 13]	ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ	ἀνδρίζου·	ἡ στάσις σου παρὰ θεοῦ
[1, 11]	Οὗ καὶ τὸ διθύραμβον κύημα	ἀνδρόγυνον	γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης
[1, 11]	ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς,	ἀνδρόγυνος	γίνεται, εἰ καὶ μὴ τὴν
[1, 6]	ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως, ὡς	ἀνδρὸς	τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ
[1, 21]	τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ	ἀνδρῶν	δὲ ἄνδρας εἶναι, μετὰ γυναικῶν
[1, 11]	ὁ παρ´ αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ	ἀνδρῶν	τε θεῶν τε τὸν Φρύγα
[1, 4]	ἀριθμὸν οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν	ἀνεγνωσμένων	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς
[1, 10]	αὐτόν, ὅπως δὴ τοῖς πεπραγμένοις	ἀνείληπται·	κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ
[1, 0]	μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ	ἀνειμένῃ	καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ τῇ
[1, 16]	ἱερόν τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν	ἀνειμένονΤυχαῖον	τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι
[1, 16]	καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων,	ἀνελεῖν	τι ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ,
[1, 0]	τὰ τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ τούτων	ἀνελέσθαι	πόνον συγγραφήν τε ταῦτα ποιήσασθαι,
[1, 7]	Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως·	„Ἀνενεγκεῖν	τὴν ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα
[1, 7]	ὁρίζειν· καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς	ἀνενεχθεῖσι	παρὰ τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας καὶ
[1, 11]	μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ	ἀνεξιχνίαστον	τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ
[1, 21]	διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν ῥοπὴν	ἀνεπαίσθητον	εἶναι, καὶ ταῦτά γε πολὺ
[1, 2]	χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε καὶ	ἀνετύπωσε,	μυρίων τε αὖ πολέμων τὴν
[1, 21]	τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων	ἄνευ	νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν
[1, 15]	θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν	ἀνεχομένης·	καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος.
[1, 6]	τὸ λυποῦν, καὶ διχονοίας ἁπάσης	ἀνῄρηται	τρόπος, τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος
[1, 14]	εἰς τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω	ἀνθ´	ὅτου λέγειν, ὡς ἂν γυνὴ
[1, 6]	καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν τῶν	ἀνθεστηκότων,	χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν. Οὐ
[1, 13]	τὴν ξένην ταύτην καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα
[1, 13]	ἄλλην τινὰ ξένην καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ ὡς
[1, 21]	τε γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης	ἀνθρώποις·	οὓς καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ
[1, 13]	δ´ αὖ ζῶντος καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ
[1, 13]	προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ δὲ τοῖς	ἀνθρώποις	τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου
[1, 7]	μὲν κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ	ἄνθρωπον	δοξάζων. Πρὸς ὃν ἥδιστα ἂν
[1, 2]	Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ	ἄνθρωπος	ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν
[1, 13]	καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ	ἄνθρωπος	τοῦ θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ
[1, 7]	ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν λεγόντων	ἀνθρωποτόκον	δεῖν τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν
[1, 2]	Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ	ἀνθρώπου	δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς
[1, 11]	ἢ τὴν αὐτοῦ περὶ τοὺς	ἀνθρώπους	κηδεμονίαν, τά τε τῶν φθασάντων
[1, 7]	δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις	ἀνθρώπων	αἰχμάλωτον εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα
[1, 11]	καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν	ἀνθρώπων	ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν
[1, 8]	ἐκκλησία. Τούτου δὲ αὖ ἐξ	ἀνθρώπων	γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας τῆς
[1, 13]	εἰ μή γε ὅσοι χερσὶν	ἀνθρώπων	πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ
[1, 13]	τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν	ἀνθρώπων	πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων, ἐξ
[1, 8]	Καὶ τοῦδε τὴν κοινὴν τῶν	ἀνθρώπων	στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν θρόνον
[1, 21]	περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν τῶν	ἀνθρώπων	τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ
[1, 16]	αὐτῷ πρὸ τῆς πόλεως παμμεγέθης	ἀνίστατο,	ὁ καὶ μέχρις ἡμῶν σωζόμενος,
[1, 22]	Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος μέγιστον	ἀνίστη,	ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει προὖχον,
[1, 18]	μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν	ἀνίστη,	ἣν Καλλίστου στοὰν οἵ τε
[1, 18]	ἡμῶν Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους	ἀνοικοδομεῖ,	ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ τὸ μέσον
[1, 21]	ἔχουσιν ὡς μηδὲ τὰ σώματα	ἀνορθοῦν,	μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας τὰς
[1, 4]	ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως οἱ συνελθόντες	ἀντελαμβάνοντο.	Καὶ Μέμνονος τοῦ τῆς Ἐφεσίων
[1, 3]	συλλαβῶν, Νεστόριός τε αὖ τούτοις	ἀντέπιπτε,	καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ
[1, 2]	ἀπεβάλετο, τὴν δὲ χριστοτόκος παραχαράξας	ἀντεχάλκευσέ	τε καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων τε
[1, 14]	φλιὰς ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα·	ἀντικρὺ	γὰρ τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ
[1, 21]	βίῳ ἡ ἀρετὴ τῇ φύσει	ἀντινομοθετεῖ	οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς
[1, 18]	Περὶ τῶν οἰκοδομιῶν τῶν ἐν	Ἀντιοχείᾳ,	καὶ τίνες οἱ ἐργασάμενοι ταύτας.
[1, 16]	Ῥώμης ἀνακομισθεὶς παρὰ Θεοδοσίου ἐν	Ἀντιοχείᾳ	κατετέθη. Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ
[1, 20]	τῆς θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς	Ἀντιόχειαν	καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν
[1, 5]	μετὰ πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ	Ἀντιοχείας	Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας
[1, 3]	Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου τοῦ	Ἀντιοχείας	καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος,
[1, 4]	τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ	Ἀντιοχείας	μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν ἡ
[1, 10]	καὶ Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην	Ἀντιοχείας	πρόεδρος, καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος
[1, 18]	Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν	Ἀντιοχέων	ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν
[1, 20]	ἐκ χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες	Ἀντιοχέων	αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ μέχρις
[1, 13]	τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε τὴν	Ἀντιοχέων	ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν
[1, 10]	μὴν καὶ Δόμνος ὁ τῆς	Ἀντιοχέων.	Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν γέγονεν
[1, 13]	ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν	Ἀντιοχέων	λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ τῆς
[1, 3]	ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς	Ἀντιοχέων	πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 13]	τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν	Ἀντιοχέων	ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα
[1, 16]	ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν	Ἀντιόχου	ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ,
[1, 13]	αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν	Ἀντιόχου	Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν συναγωγάς,
[1, 5]	τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ τῆς	Ἀντιόχου	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,
[1, 3]	αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι μὲν	Ἀντιόχου,	νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως,
[1, 3]	καὶ τῆς Ἐφεσίων ἐκ τῆς	Ἀντιόχου	ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος
[1, 13]	σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς	Ἀντιόχου	προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ τῶν
[1, 7]	ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς	Ἀντιόχου	πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε
[1, 13]	λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ τῆς	Ἀντιόχου	πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως·
[1, 13]	ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν	Ἀντιόχου	τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα· ὃ
[1, 15]	θαυμασθῆναι τῶν μὴ προσπαθείᾳ ἢ	ἀντιπαθείᾳ	κρινόντων τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´
[1, 1]	ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον μόνον	ἀντίπαλον	εἶχε, νῦν τέθηπέ τε καὶ
[1, 13]	ὧδε διαθλεύει· εἰ δέ γε	ἀντισταίη,	ἢ καὶ τοῦ ἰδίου θελήματος
[1, 21]	τε αὐτοῖς ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν	ἀντιταλαντεύεται	ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν
[1, 13]	τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν	ἀνύειν.	Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν
[1, 13]	ἄγγελος, ὁ ἐν σαρκὶ τῆς	ἄνω	Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην ταύτην
[1, 13]	οὐρανοῦ δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὴν	ἄνωθεν	εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου τὰς θεοσημείας
[1, 22]	μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει, τῆς	ἄνωθεν	ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν.
[1, 0]	εἴ τι καὶ τοῖς ἄλλοις,	ἀξιόλογον	ἡμῖν ἢ καὶ τηνάλλως ἔχον,
[1, 13]	παρὰ θεοῦ ἐστιν. Ὅ μοι	ἀξιόλογον	ὂν ἐξετέθη, τοῖς περὶ αὐτοῦ
[1, 1]	ἄλλο πάρεργον μὲν ἱστορίας δὲ	ἄξιον	ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος
[1, 7]	παντοδαπῶν ἡ κακία. Διὸ δὴ	ἀξιοῦμεν	τὸ ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας
[1, 15]	οὖν αὐτὸν τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας	ἀξιωθῆναι	καὶ τὸν ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης
[1, 4]	αὐτὸν Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ	ἀξιώματος	καὶ παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ
[1, 0]	ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν μνήμης	ἀξίων	διαλάθοι ὑπὸ τῇ ἀνειμένῃ καὶ
[1, 7]	ἀμείβων, τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος	ἀξίως	τῆς οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε
[1, 15]	δὲ καὶ πρὸς Κύριλλον τὸν	ἀοίδιμον,	ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται τοῦ
[1, 3]	Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς	ἀοιδίμου	μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´
[1, 13]	ὁ τῆς ὁσίας καὶ πάντα	ἀοιδίμου	μνήμης, πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος
[1, 8]	τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ	ἀοιδίμου	πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός,
[1, 21]	τροφῆς. Ἕτεροι δὲ αὖ πάλιν	ἀπ´	ἐναντίας ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν
[1, 21]	τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς	ἀπαγγέλλοντες,	οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν
[1, 0]	ψυχῶσαί τε τῷ λόγῳ καὶ	ἀπαθανατίσαι	τῇ μνήμῃ, ὡς ἂν ἔχοιεν
[1, 21]	ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς τοῦ	ἀπαθεῖς	εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον ἐπανίασιν
[1, 21]	ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι, οὕτω τὸ	ἀπαθῶς	ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ καπήλοις
[1, 2]	οἱ γέγονε πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν	ἀπαίροντι,	ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν
[1, 3]	πρός τε Κύριλλον καὶ τοὺς	ἁπανταχῆ	τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς
[1, 21]	εἶναι δοκεῖν καὶ τὴν ἑνὸς	ἁπάντων.	Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ
[1, 14]	διαθέοντά τε καὶ σελαγίζοντα, οὐχ	ἅπαξ,	οὐ δίς, οὐ τρίς, ἀλλὰ
[1, 20]	γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται,	ἀπάρας	μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης,
[1, 12]	αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς,	ἁπάσαις	τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν
[1, 6]	πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ διχονοίας	ἁπάσης	ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ πάντων ἡμῶν
[1, 2]	ἐγκρίτων πατέρων ἐξώθησέ τε καὶ	ἀπεβάλετο,	τὴν δὲ χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ
[1, 7]	οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε βίον	ἀπέθετο·	δεύτερος Ἄρειος, διὰ τῆς καταστροφῆς
[1, 13]	γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ λογίως	ἀπέθετο	καὶ Θεοδώρητος, ὁ τὴν Κυρεστῶν
[1, 7]	μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς	ἀπειλητικαῖς	καταπλῆξαι διὰ τάχους τὴν χώραν
[1, 16]	ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου	ἀπεκομίσθη,	ἐν τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται
[1, 7]	φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε καίριον	ἀπεκρύψατο.	Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν τῆς
[1, 12]	βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου αἵρεσιν	ἀπελαύνει.	Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ πανευσεβὴς
[1, 7]	ἔτυχε τιμῆς καὶ παντοίων γερῶν	ἀπέλαυσε,	καὶ ὡς αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος
[1, 3]	πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν	ἀπελείφθη	τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών,
[1, 7]	αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς	ἀπελθοῦσι	συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς τινι τῶν
[1, 13]	ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην ὁ ἐραστὴς	ἀπέλιπε	σίδηρος. Οὕτω τὸ καθ´ ἕκαστον
[1, 0]	οἱ λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν	ἀπέλιπον.	~αʹ Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι
[1, 7]	ἂν τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν	ἀπενεγκώμεθα,	φέρε, Νεστόριον αὐτὸν εἰς μέσον
[1, 11]	τὰ ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα πλέον	ἀπεξέσθη	τε καὶ ἀπετέθη δόγματα, καὶ
[1, 11]	τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς μίαν	ἀπεξεσμένην	καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ
[1, 19]	δέκα ἐτῶν τῆς Ἀναστασίου βασιλείας·	ἅπερ	ἱστόρηται μὲν καὶ ἄλλοις, ἐπιτέτμηται
[1, 2]	καὶ τὸν τῆς ψυχῆς ἰὸν	ἀπερευγόμενος,	βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ
[1, 11]	Ἐξ ὧν γὰρ τῆς ἐκκλησίας	ἀπερράγη	τὰ μέλη, ἐκ τούτων τὰ
[1, 7]	τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς Ὄασιν	ἀπέρρηξε	τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ ὁ
[1, 13]	μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν καὶ	ἀπέσκληκε,	σώζεται δ´ οὖν ὅμως, καὶ
[1, 11]	ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη τε καὶ	ἀπετέθη	δόγματα, καὶ πρὸς αὔξησιν καὶ
[1, 4]	ἡ ἁγία σύνοδος πρὸς λέξιν	ἀπεφήνατο	ταῦτα· „Πρὸς τοῖς ἄλλοις μήτε
[1, 3]	προεστηκότας· ὃς κυρίαν τῆς συνελεύσεως	ἀπέφηνε	τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν
[1, 13]	ἐγένετο καὶ τὴν τῶν πατέρων	ἀπήγγειλεν	ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον τοῖν
[1, 11]	παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων	ἀπηγορευμένοις	καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ
[1, 3]	αὐτὸν πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας	ἀπηντήκασιν.	Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς Ἀντιοχέων
[1, 4]	καὶ τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ	ἀπήντηκε,	τῆς ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο.
[1, 14]	δὲ οἳ λέγουσι, καὶ οὐκ	ἀπιστητέον	τῷ θαύματι ἔκ τε τῆς
[1, 4]	φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες	ἀπό	τε τῶν κανόνων καὶ ἐκ
[1, 7]	προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ γενομένην	ἀποβολὴν	οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι τινῶν
[1, 21]	τὸ μηδενὸς ὡς οἷόν τε	ἀπογεύεσθαι.	Ὁπόταν ξένος παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται
[1, 0]	τὰ ἑξῆς οὐ πολὺ τούτων	ἀποδέοντα	οὐδενός που καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε
[1, 13]	τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις	ἀποδοθῆναι	τὰς σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν
[1, 21]	δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον	ἀποζῆν	καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς
[1, 13]	θεοῦ γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ	ἀποθανόντα	τὸν Συμεώνην ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε
[1, 1]	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον	ἀποθεμένης	ῥύπον καὶ πρὸς τὴν ἀρχαίαν
[1, 21]	ἀμέλει καὶ τὴν σάρκα τέλεον	ἀποθέμενοι	ζῶσιν ἀεὶ καὶ τοῖς ζῶσι
[1, 11]	λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως	ἀποθώμεθα.	~ιβʹ Ὅπως ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος
[1, 20]	ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας	ἀποικίας	αἰνιττομένη. Εἴ τῳ περισπούδαστον ταύτας
[1, 11]	τι σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν	ἀποκαλοῦντες,	τὴν ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν,
[1, 10]	καὶ Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας	ἀποκηρύσσεται·	καθαιρεῖται δὲ καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος
[1, 7]	ἀνάγκης εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν	ἀποκριθείσης	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν
[1, 21]	τοῦ θήλεος πρὸς τὴν ἰδίαν	ἀποκριθῆναι	φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας
[1, 14]	ὑπαίθριον πρός τε τὰς στοὰς	ἀποκρινόμενα.	Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος
[1, 5]	τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ Μέμνων,	ἀποκρίνονται	δὲ τῆς ἁγίας κοινωνίας καὶ
[1, 1]	τὸ πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις τινὰς	ἀποκρίσεις	τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν
[1, 7]	ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων	ἀπολελύμεθα,	μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς
[1, 16]	μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος	Ἀπόλλων,	ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν
[1, 4]	τὸν Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις	ἀπολογήσασθαι.	Καὶ δῆτα κατὰ τὴν προτεραίαν
[1, 5]	μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν	ἀπολογησόμενος	καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ
[1, 11]	Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ	Ἀπολογία	τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ τῶν ἐν
[1, 3]	ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς πολλοῖς	ἀπολογουμένοις	δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι μὴ ἀγεῖραι
[1, 7]	ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας	ἀπολογούμενος,	ὡς ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς
[1, 5]	μετὰ τρεῖς τὰς γενομένας κλήσεις,	ἀπολύονται	μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ
[1, 1]	δὲ τὴν γνώμην τῆς γλώσσης	ἀπομερίσῃ,	ἵνα μὴ τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν
[1, 2]	ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ	ἀπορήσειν	πρὸς εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας
[1, 21]	μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον	ἀποσείονται,	νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον
[1, 4]	μήτε μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν	ἀποσταλέντας	ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου,
[1, 11]	μᾶλλον ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ	ἀποστολικὴ	ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν πρὸς τὸ
[1, 11]	οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ	ἀποστολικὴ	τοῦ θεοῦ ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ
[1, 0]	ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις	ἀποστόλοις	ἀτὰρ καὶ μάρτυσι διαθλεύουσι κατώρθωτο,
[1, 21]	τῆς γῆς, κατὰ τὴν τοῦ	ἀποστόλου	φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι
[1, 11]	ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ τῷ	ἀποστόλῳ	εὖ μάλα σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ
[1, 17]	τὴν δὲ θάλασσαν ἰχθῦς νεκροὺς	ἀποσφενδονήσασθαι,	καὶ πολλὰς τῶν ἐν αὐτῇ
[1, 1]	ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν	ἀποτιθέμενος	ἔνθα τῷ φιλανθρώπῳ παρασταίη θεῷ.
[1, 21]	τὸν σοφὸν ἡ ψυχὴ πέφυκεν	ἀποτίθεσθαι,	οὕτω τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι,
[1, 5]	τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν ταύτην	ἀπόφασιν	ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ
[1, 4]	ἐπὶ ταύτην τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν	ἀπόφασιν.	Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ
[1, 6]	αἰῶνα τὴν δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην	ἀποφήνωσι	τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ
[1, 16]	φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´	ἄρα	ἦν τὸ οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ
[1, 7]	τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο· δεύτερος	Ἄρειος,	διὰ τῆς καταστροφῆς διηγούμενός τε
[1, 1]	εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν	Ἀρείου	μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν
[1, 1]	μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς	Ἀρείου	μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ
[1, 21]	διακυβερνῴη τὰ κάλλιστα καὶ θεὸν	ἀρέσκοντα	νουνεχῶς ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα·
[1, 15]	στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς	ἀρεταῖς	ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς θείας
[1, 21]	παναρίστῳ καὶ θεοφόρῳ βίῳ ἡ	ἀρετὴ	τῇ φύσει ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη
[1, 21]	ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ τῆς	ἀρετῆς	τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς
[1, 11]	τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς	Ἄρης	ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ
[1, 4]	κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν	ἀριθμὸν	οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων
[1, 12]	βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν	ἀριθμὸν	τοῦ πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν
[1, 0]	τε καὶ Θεοδωρήτῳ καὶ Σωκράτει	ἄριστα	πάντων πεπόνηται ἥ τε εἰς
[1, 6]	θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ προγονικῆς εὐσεβείας	ἄριστοι	ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν καὶ
[1, 7]	συνετίθετο. Καὶ μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´	ἀρκέσθητι	τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ
[1, 21]	αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω κομιδῇ βραχέσιν	ἀρκοῦνται·	ἐχθροὶ τῶν ἰδίων βουλήσεων καὶ
[1, 0]	τῇ ταύτης ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον.	Ἄρξομαι	δέ, τῆς θείας ἡγουμένης ῥοπῆς,
[1, 18]	παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν Ἀντιοχέων	ἄρξοντες	ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες.
[1, 11]	θαυμάσαι κἀν τούτῳ ἔστι τὴν	ἄρρητον	τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ
[1, 20]	καὶ Διοδώρῳ τῷ ἐκ Σικελίας,	Ἀρριανῷ	τε αὖ καὶ Πεισάνδρῳ τῷ
[1, 13]	Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος,	Ἀρταβουρίου	δὲ αὖ τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος
[1, 1]	διάβολος τὴν πίστιν πάλιν ἐτάραττεν.	Ἄρτι	τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν
[1, 4]	καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ τῶν	ἀρτίως	παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε
[1, 1]	ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς τὴν	ἀρχαίαν	ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ
[1, 7]	καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν	ἀρχὴν	βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ ὧν
[1, 22]	Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος τὴν Ῥωμαίων	ἀρχὴν	περιβάλλεται. Ἃ δ´ οὖν καὶ
[1, 13]	ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα τῆς	ἀρχῆς	δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου καὶ
[1, 10]	πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ	ἀρχιμανδρίτῃ	παρόντων μὲν καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν
[1, 9]	ὑπ´ αὐτῇ καί τισι τῶν	ἀρχόντων	Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς
[1, 19]	Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος·	ἃς	καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις
[1, 21]	ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν·	ἄσαρκοί	τινες ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί, οἵ
[1, 12]	„Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας τὴν	ἀσεβῆ	Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ ἀθεμίτῳ
[1, 1]	ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ	ἀσεβοῦς	Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν,
[1, 11]	τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς	ἀσελγῶς	διήρπασεν, μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας
[1, 11]	„Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν	ἀσθενείᾳ	τελειοῦται. Ἐξ ὧν γὰρ τῆς
[1, 21]	τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον	ἀσθένειαν·	ἄσαρκοί τινες ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί,
[1, 14]	Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς	ἀσκήσεως	οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου τὴν
[1, 13]	Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν συναγωγάς,	ἅσπερ	ἔφθησαν παρὰ Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι, οὕτω
[1, 14]	ἀγροίκων περὶ τὸν κίονα χορευόντων,	ἀστέρα	ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν τὸ κλειθρίδιον
[1, 14]	~ιδʹ Περὶ τοῦ πολλάκις φαινομένου	ἀστέρος	ἐν τῇ περὶ τὸν κίονα
[1, 14]	θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ τοῦ σελαγίζοντος	ἀστέρος	ἡ μία τῶν θυρῶν ἐστιν.
[1, 6]	προγονικῆς εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες	ἀσφαλῆ	μὲν καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις
[1, 11]	ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς Ἄρης	ἀσχημονεῖ	τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς
[1, 11]	καὶ Πρίαπον ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα	ἀσχήμονι	μορίῳ τιμώμενον καὶ τὰ ἐν
[1, 21]	πρὸς τὸν θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται.	Ἀτὰρ	καὶ ἕτερον εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη,
[1, 18]	ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν.	Ἀτὰρ	καὶ Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε καὶ
[1, 0]	ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις	ἀτὰρ	καὶ μάρτυσι διαθλεύουσι κατώρθωτο, ἢ
[1, 21]	γινόμενοι καί τισι τῆς γῆς	ἀτεκμάρτοις	ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς τὸν θεὸν
[1, 2]	προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα	ἀτεχνῶς	τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν
[1, 11]	ἐξευρηκότων πρωτοτύπως βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ	ἀτιμάσαι	τὸ θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ
[1, 11]	πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις ἄλλοις	ἀτοπήμασι	καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν
[1, 11]	Εἰ δὲ περὶ ἕτερά τινα	ἄττα	κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ ταῦτα τοῦ
[1, 17]	καλλίστῳ τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ	Ἀττίλα	τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, καὶ ὅπως
[1, 17]	πολὺς τῷ λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο	Ἀττίλα	τοῦ τῶν Σκυθῶν βασιλέως· ὃν
[1, 5]	ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε	αὖ	γράμμασι χρησαμένου πρός τε Κύριλλον
[1, 21]	ἄνδρας εἶναι, μετὰ γυναικῶν τ´	αὖ	γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν
[1, 7]	τῆς Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ τε	αὖ	δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ τὸ οἰκεῖον
[1, 8]	Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία. Τούτου δὲ	αὖ	ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς
[1, 9]	Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε	αὖ	ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ
[1, 13]	τρίχες οὐ διεφθάρησαν, ὡς δ´	αὖ	ζῶντος καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου
[1, 17]	αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε	αὖ	θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι
[1, 17]	ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε	αὖ	καὶ ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη ἀνά
[1, 11]	φύσιν, μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε	αὖ	καὶ κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας,
[1, 1]	Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου τε	αὖ	καὶ Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ παναγίου
[1, 20]	τῷ ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ τε	αὖ	καὶ Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ, καὶ
[1, 21]	ἕτερον εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες τὸ	αὖ	μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς ἔκπληξιν
[1, 1]	μέτεισι πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις τε	αὖ	μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων
[1, 21]	ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ	αὖ	πάλιν ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους
[1, 21]	θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ	αὖ	πάλιν διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν
[1, 2]	τε καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων τε	αὖ	πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν
[1, 18]	τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος	αὖ	στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς,
[1, 14]	ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε	αὖ	συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης φαινόμενον·
[1, 13]	κατηχήθη, ἔτη ἐννέα, ἐν δὲ	αὖ	τῇ καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ
[1, 3]	οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε	αὖ	τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς
[1, 10]	Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε	αὖ	Τύρου, καὶ πρός γε Ἀκυλίνιος
[1, 13]	τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ	αὖ	τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ
[1, 5]	τῆς ἁγίας κοινωνίας καὶ πάσης	αὐθεντίας	ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´
[1, 7]	παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ ὡς	αὖθις	Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην
[1, 14]	ἐπαίροντες. Τὸ δέ γε μέσον	αὐλὴ	ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη
[1, 18]	ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον	αὐλὴν	κατὰ τὸ μέσον ἐάσας· Ζωΐλος
[1, 19]	ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον τῆς	αὐλῆς	οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ
[1, 11]	καὶ ἀπετέθη δόγματα, καὶ πρὸς	αὔξησιν	καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν
[1, 4]	Κελεστίνου τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς	αὐτ?	τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν
[1, 6]	δὲ οὕτως ἡ συγγραφή, καὶ	αὐταῖς	λέξεσιν ἐντέθειται τῇδε τῇ ἐπιστολῇ·
[1, 21]	πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων εἰς τροφὴν	αὐτάρκη	δεόμενοι οὕτω κομιδῇ βραχέσιν ἀρκοῦνται·
[1, 11]	τοῦ σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ τῷ	αὐτεξουσίῳ	καὶ περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον
[1, 9]	γειτόνων σύνοδος ἁλίζεται, καὶ ὑπ´	αὐτῇ	καί τισι τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς
[1, 17]	γῆν καὶ πολλὰς κώμας ἐν	αὐτῇ	καταδῦναι· πολλά τε αὖ καὶ
[1, 17]	ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς τῶν ἐν	αὐτῇ	νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε αὖ
[1, 21]	μηδὲ τῇ ἁφῇ, μηδὲ μὴν	αὐτῇ	τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος πρὸς
[1, 13]	ἐντειλάμενοι φάναι· τίς ἡ ξενοπρεπὴς	αὕτη	πολιτεία, τί τὴν τετριμμένην καὶ
[1, 7]	τοῦ τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´	αὐτὴν	ἀναδραμόντος Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων
[1, 7]	τῆς Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς	αὐτὴν	διὰ τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας.
[1, 1]	ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν τὴν	αὐτὴν	ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν
[1, 7]	τῆς Πανὸς πρὸς τὴν ὑπ´	αὐτὴν	ἐνορίαν ἕτερον τῆς σῆς ἀνδρείας
[1, 7]	τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων	αὐτὴν	μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν
[1, 1]	γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν	αὐτὴν	ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως
[1, 22]	ᾧ ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´	αὐτὴν	τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις
[1, 20]	χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων	αὐτὴν	τετιμήκασιν, ἣ καὶ μέχρις ἡμῶν
[1, 14]	σταδίους μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς	αὐτὴν	τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν. Μάνδραν
[1, 15]	τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς	αὐτῆς	διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος, οὗ
[1, 14]	ὁ συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι, καὶ	αὐτῆς	τῆς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου. Φέρε
[1, 14]	ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι καὶ	αὐτὸ	δὴ τὸ προσωπεῖον αὐτοῦ τεθέανται
[1, 7]	ὁ Νεστόριος ὡς τετραετῆ χρόνον	αὐτόθι	διατρίψας παντοίας ἔτυχε τιμῆς καὶ
[1, 6]	τῆς σῆς ὁσιότητος καὶ τῶν	αὐτόθι	θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ οὕτως
[1, 14]	τεθέαμαι μετὰ παντὸς τοῦ ἁλισθέντος	αὐτόθι	λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ τὸν
[1, 13]	τε ταῖς δεήσεσι τὸ σεπτὸν	αὐτοῖς	εἴασε σῶμα. Τούτου τὰ πολλὰ
[1, 19]	Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις	αὐτοῖς	εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ καὶ διήρκεσε
[1, 21]	τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ οὕτως	αὐτοῖς	ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει
[1, 7]	μοι τῆς σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι	αὐτοῖς	ἔνια τοῖς ὀνόμασιν, ἥ σοι
[1, 21]	ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ ἕτερον εἶδος	αὐτοῖς	ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε καὶ
[1, 21]	βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ	αὐτοῖς	ἐστι, τί δ´ ἂν φαίην
[1, 21]	ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως τε	αὐτοῖς	ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς
[1, 21]	διὰ παντὸς χαίνουσι τὸν ποθούμενον	αὐτοῖς	ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ
[1, 21]	ὅσα γε κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ	αὐτοῖς	καὶ διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται
[1, 21]	διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν ἐν	αὐτοῖς	καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία καὶ
[1, 10]	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ	αὐτοῖς	καὶ Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´
[1, 21]	θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε ἰδέας	αὐτοῖς	παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης λοιπὸν
[1, 11]	φαίην καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης	αὐτοῖς	πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν
[1, 21]	πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ γονάτων	αὐτοῖς	συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις
[1, 21]	γε πολὺ διεστῶσαν. Τοσοῦτον γὰρ	αὐτοῖς	τὰ ἐναντία κέκραται, τῆς θείας
[1, 21]	σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης	αὐτοῖς	τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον
[1, 21]	ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν	αὐτοῖς	τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ
[1, 21]	πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων	αὐτοῖς	τὸ ἡδὺ τῆς σαρκὸς ἐξωσθείη,
[1, 11]	ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει ὁ παρ´	αὐτοῖς	ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν
[1, 19]	ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν τοῖς	αὐτοῖς	χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ
[1, 13]	δύναμις, ὡς καὶ Θεοδοσίου τοῦ	αὐτοκράτορος	τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου
[1, 20]	καιρὸν ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ	αὐτοκράτωρ	ἄγεται, ἀπάρας μὲν ἐκ τῆς
[1, 13]	σῶμα· ὃ καὶ Λέων ὁ	αὐτοκράτωρ	ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν Ἀντιοχέων λαβεῖν.
[1, 3]	καλουμένην νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	ἀνὰ τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους.
[1, 13]	δεήσεις οἱ τῆς Ἀντιόχου πρὸς	αὐτὸν	ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ τὸ
[1, 3]	Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´	αὐτὸν	ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι
[1, 13]	Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´	αὐτὸν	γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ
[1, 7]	βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ παραπλησίως εἰς	αὐτὸν	ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα καλῶν,
[1, 13]	καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή περ παρ´	αὐτὸν	ἐγένετο καὶ τὴν τῶν πατέρων
[1, 7]	ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον	αὐτὸν	εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ περὶ
[1, 4]	τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ φωράσαντες	αὐτὸν	ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ
[1, 7]	ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ κρίσις	αὐτὸν	ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ πάντων ἐλεεινοτάτῃ
[1, 10]	καὶ Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον
[1, 7]	διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν	αὐτὸν	ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς φιλικὸν
[1, 3]	μὴ ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς ἀμφ´	αὐτὸν	ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν πόλεων
[1, 15]	πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε πρὸς	αὐτὸν	Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα
[1, 5]	ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου
[1, 7]	διὰ Κυρίλλου καὶ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι
[1, 5]	τῆς Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς καθαιρέσεως
[1, 10]	γενομένου, μετὰ πολλῶν τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων. Συνῆν δὲ τούτοις καὶ
[1, 5]	καὶ συναλίσας πάντας τοὺς ἀμφ´	αὐτὸν	καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ Μέμνονα. Ἐκ
[1, 13]	ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας	αὐτὸν	καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή περ παρ´
[1, 4]	πρός γε τῶν Νεστορίου πρὸς	αὐτὸν	Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς
[1, 8]	Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν	αὐτὸν	Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου
[1, 4]	ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν	αὐτὸν	Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος
[1, 13]	τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´	αὐτὸν	οἱ τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι
[1, 10]	παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν ἀμφ´	αὐτόν,	ὅπως δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται·
[1, 3]	Κύριλλος δὲ καὶ οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν.
[1, 7]	μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ πρὸς	αὐτὸν	προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ γενομένην
[1, 13]	στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	στρατιωτικῶν τελῶν τε καὶ λοιπῶν,
[1, 13]	τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει	αὐτὸν	τὴν ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος·
[1, 15]	τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν	αὐτὸν	τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ
[1, 3]	τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε ἂν	αὐτὸν	φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ τὴν
[1, 11]	οἷα τὸν Κρόνον τὸν κακῶς	αὐτὸν	φύσαντα τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί
[1, 17]	μὴ πρότερον ὄν, δένδρα τε	αὐτόπρεμνα	σὺν ταῖς σφίσι ῥίζαις ἀναβρασθῆναι
[1, 13]	γέγραφε μὲν καί τις τῶν	αὐτοπτῶν	γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ λογίως
[1, 7]	οὐ πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν	αὐτὸς	ὁ Νεστόριος ὡς τετραετῆ χρόνον
[1, 6]	τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ	αὐτὸς	ὁ τῶν δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ
[1, 7]	τὴν περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ.	Αὐτὸς	τοίνυν ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ
[1, 20]	γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς	αὐτοῦ	ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης αὐτῷ γίνεται
[1, 19]	Βαραράνου, ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ,	αὐτοῦ	Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις
[1, 7]	ὁ δυσσεβὴς Νεστόριος πεπονθέναι περὶ	αὐτοῦ	γράφει, καὶ ὡς σκώληξι τὴν
[1, 13]	ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη, τοῖς περὶ	αὐτοῦ	γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ τοσοῦτον ἡ
[1, 12]	Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ ἀθεμίτῳ	αὐτοῦ	διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ μὲν ἐπίσκοποι
[1, 7]	μείζω τε καὶ ἀθάνατα κατ´	αὐτοῦ	δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ
[1, 7]	δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ τῆς	αὐτοῦ	εἰς Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα τὰ
[1, 6]	πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς	αὐτοῦ	ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων
[1, 12]	ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον	αὐτοῦ	ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ
[1, 5]	καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ τοὺς μετ´	αὐτοῦ.	Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου τοῦ
[1, 13]	ἱκετεύειν τε καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ	αὐτοῦ,	καὶ τῆς οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι.
[1, 4]	αὐτὸν ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν	αὐτοῦ	καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ
[1, 7]	δὲ τετύχηκε διὰ τὰς παρ´	αὐτοῦ	κυηθείσας βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ
[1, 4]	ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´	αὐτοῦ	κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε
[1, 16]	πάλαι Τυχαῖον γέγονε, τῶν ἱερῶν	αὐτοῦ	λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ
[1, 13]	τε καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν	αὐτοῦ	μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον
[1, 13]	κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου τὸ	αὐτοῦ	πανάγιον σῶμα· ὃ καὶ Λέων
[1, 11]	θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ τὴν	αὐτοῦ	περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά
[1, 9]	εἶναι· καθαιρεῖται μέν, ἐκδεήσεων δὲ	αὐτοῦ	πρὸς Θεοδόσιον γενομένων, οἷα τῶν
[1, 7]	ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ	αὐτοῦ	πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας·
[1, 4]	καὶ ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´	αὐτοῦ	ῥηθέντων κατὰ τήνδε τὴν μητρόπολιν
[1, 7]	Θεοδόσιον ἐκ τῆς Ἐφεσίων πόλεως,	αὐτοῦ	τε αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ
[1, 14]	καὶ αὐτὸ δὴ τὸ προσωπεῖον	αὐτοῦ	τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον,
[1, 16]	θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων	αὐτοῦ	τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ
[1, 17]	πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ	αὐτοῦ	τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος,
[1, 12]	ᾗ τὸν πάλαι ποθούμενον παρ´	αὐτοῦ,	ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν
[1, 7]	ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν μετ´	αὐτοὺς	ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς τὴν
[1, 21]	Ἐς ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς	αὐτοὺς	ἀφέντες καὶ μόνα τὰ τῆς
[1, 21]	τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´	αὐτοὺς	ἀφίκηται κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω
[1, 21]	πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ νεκροὺς	αὐτοὺς	δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ
[1, 7]	πρὸς αὐτὸν προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´	αὐτῷ	γενομένην ἀποβολὴν οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα
[1, 20]	τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης	αὐτῷ	γίνεται παῖς ἡ Εὐδοξία, ἣν
[1, 7]	λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς ἐν	αὐτῷ	διηγήσεως, περὶ πολλῶν, καθ´ ὅσον
[1, 7]	τί μετὰ ταῦτα γέγονεν ἐπ´	αὐτῷ,	ἢ ὅπως τὸν τῇδε κατέστρεψε
[1, 7]	ἢ ἀθάνατα συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος	αὐτῷ	θἀτέρου τῶν μερῶν τοῦ ἑτέρου
[1, 12]	δὲ λαϊκοί, ἀναθεματίζεσθαι. Τέθεινται δὲ	αὐτῷ	καὶ ἕτεραι νομοθεσίαι τῆς ἡμετέρας
[1, 15]	γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ κομψῶς	αὐτῷ	καὶ λογίως μετὰ τὴν ἱερωσύνην
[1, 4]	θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων	αὐτῷ,	καὶ πρός γε τῶν Νεστορίου
[1, 4]	ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων	αὐτῷ·	καὶ φωράσαντες αὐτὸν ἔκ τε
[1, 13]	ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν	αὐτῷ	καταβῆναι καὶ τὴν τῶν ἐκλεκτῶν
[1, 12]	πάλαι ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ, ὡς	αὐτῷ	Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς, ἁπάσαις
[1, 12]	αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν	αὐτῷ	πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ τὸ πρῶτον
[1, 22]	Ἃ δ´ οὖν καὶ ὑπ´	αὐτῷ	πέπρακται τῶν ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ
[1, 15]	θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´ οὖν	αὐτῷ	πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα πάσης
[1, 11]	ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ φύσιν	αὐτῷ	πράττοιτο. Οὗ καὶ τὸ διθύραμβον
[1, 16]	τὸν ἅγιον, ὅτε καὶ νεὼς	αὐτῷ	πρὸ τῆς πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο,
[1, 7]	ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων	αὐτῷ	πρὸς τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον.
[1, 13]	τὴν κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν	αὐτῷ	τὴν ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ
[1, 14]	τοίνυν μέρος τοῦ κίονος ἐν	αὐτῷ	τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς
[1, 2]	καὶ σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ ἐν	αὐτῷ	τῷ σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως συντριβεὶς
[1, 19]	καὶ Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος	αὐτῶν	Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου, ἢ
[1, 11]	ἄν τις δικαίως καὶ Φαλλοὺς	αὐτῶν	καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια καὶ
[1, 10]	Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´	αὐτῶν	καὶ ὁ τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας
[1, 10]	περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ παρ´	αὐτῶν	κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ
[1, 13]	ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´	αὐτῶν	παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης
[1, 3]	ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν	αὐτῶν	πόλεων τῆς πάλαι μὲν Ἀντιόχου,
[1, 7]	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων	αὐτῶν	τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς
[1, 21]	οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς	αὐτῶν	τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε
[1, 7]	τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην	ἀφανισθείσης,	τοῦ τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´
[1, 7]	ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν	ἀφειδῶς	ἄλλο συνετίθετο. Καὶ μετ´ ὀλίγα·
[1, 7]	Ἐπειδὴ γοῦν μειζόνων ἐδεῖτο ποινῶν,	ἀφείθη	μὲν ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´
[1, 13]	καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν	ἀφείς,	ἄλλην τινὰ ξένην καὶ τοῖς
[1, 21]	ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς	ἀφέντες	καὶ μόνα τὰ τῆς φύσεως
[1, 7]	ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην	ἀφέσεως,	ὥστε τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν
[1, 21]	μηδὲ τῇ ὄψει, μηδὲ τῇ	ἁφῇ,	μηδὲ μὴν αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ
[1, 13]	ὅσοι χερσὶν ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως	ἀφῃρέθησαν,	διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες οἷός
[1, 13]	συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ Χριστιανῶν	ἀφῃρημένοι,	οὕτω παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς
[1, 13]	πατέρων τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος,	ἀφίει	αὐτὸν τὴν ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν,
[1, 20]	ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα	ἀφίκετο.	Οὗτος τοίνυν ὁ Θεοδόσιος τὴν
[1, 21]	ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´ αὐτοὺς	ἀφίκηται	κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν
[1, 4]	δῆτα κατὰ τὴν προτεραίαν ὑποσχόμενος	ἀφικνεῖσθαι	εἴπερ δεήσοι, καὶ τῶν ὑποσχεθέντων
[1, 21]	ἡ Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς	ἀφικνεῖται.	Καὶ ὅτου μὲν χάριν ἢ
[1, 7]	χεῖρα καὶ τὴν πλευρὰν συντριβέντες	ἀφικόμεθα	πάλιν εἰς τὴν Πανός, τρόπον
[1, 6]	ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω.	Ἀφικομένου	τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ
[1, 0]	πεπόνηται ἥ τε εἰς ἡμᾶς	ἄφιξις	τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε
[1, 7]	ἐκ ποίας ὁρμῆς ἢ ποίαν	ἀφορμὴν	τῆς σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς
[1, 11]	καινότερον. Ἡμεῖς μὲν γὰρ τὴν	ἄφραστον	καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν
[1, 11]	θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν	Ἀφροδίτην	τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν
[1, 14]	Ὧδε τοῦ χώρου γινόμενοι ἄνδρες	ἀφυλάκτως	εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν νωτοφόρων
[1, 13]	δ´ οὖν συνηλθέτην, καὶ τὸ	ἄχραντον	ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας