Livre, Chap.
[1, 16]	τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ	ὁ	ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων
[1, 13]	τε καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος	ὁ	ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ γέγονε Συμεώνης.
[1, 5]	Ὡς μετὰ πέντε ἡμέρας ἐλθὼν	ὁ	Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν
[1, 20]	ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς	ὁ	αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας μὲν ἐκ
[1, 13]	πανάγιον σῶμα· ὃ καὶ Λέων	ὁ	αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν Ἀντιοχέων
[1, 12]	βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως	ὁ	βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου αἵρεσιν
[1, 4]	ταύτην τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν.	Ὁ	βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ κύριος
[1, 16]	ἄκων καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ	ὁ	Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν καὶ
[1, 7]	ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα καλῶν,	ὁ	δὲ ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς ὃν
[1, 7]	ὡς βλάσφημος καὶ θεομάχος κατακέκριται,	ὁ	δὲ ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ
[1, 1]	συνιεὶς καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἧτταν	ὁ	δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον μόνον ἀντίπαλον
[1, 7]	γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα	ὁ	δυσσεβὴς Νεστόριος πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ
[1, 13]	θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ καὶ	ὁ	ἐκ σιδήρου πεποιημένος κλοιὸς παράκειται,
[1, 13]	οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς ἄγγελος,	ὁ	ἐν σαρκὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ
[1, 13]	Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης οὗτος	ὁ	ἐπὶ γῆς ἄγγελος, ὁ ἐν
[1, 14]	ᾧ τὸν οὐράνιον διήνυσε βίον	ὁ	ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς
[1, 13]	οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην	ὁ	ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω τὸ
[1, 20]	καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν	ὁ	Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ
[1, 16]	χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ Ὅπως	ὁ	θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης ἀνακομισθεὶς
[1, 16]	Ἀντιοχείᾳ κατετέθη. Τότε καὶ Ἰγνάτιος	ὁ	θεσπέσιος, ὡς Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι
[1, 16]	πρὸ τῆς πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο,	ὁ	καὶ μέχρις ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα
[1, 15]	δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος	ὁ	Κυρηναῖος εἰς μέσον ἡκέτω τῇ
[1, 6]	νικᾶν. Οὐ γὰρ ἂν διαψεύσαιτο	ὁ	λέγων· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος,
[1, 3]	συνόδῳ σαφῶς ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα	ὁ	μέγας Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε,
[1, 7]	γὰρ παραπλησίως εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην,	ὁ	μὲν κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ
[1, 7]	μὴ ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται,	ὁ	μὲν ὡς βλάσφημος καὶ θεομάχος
[1, 10]	Συνῆν δὲ τούτοις καὶ Δόμνος	ὁ	μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ
[1, 10]	διεπράξατο. Ἧς ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος,	ὁ	μετὰ Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος,
[1, 7]	ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος,	ὁ	μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου
[1, 2]	φύσεις διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος,	ὁ	μηδὲ ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ
[1, 7]	βασιλείαν καὶ τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν,	ὁ	μηδὲ ἐξ ὧν πέπονθε σωφρονήσας.
[1, 1]	ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν	ὁ	μισόκαλος δαίμων ξένον τινὰ καὶ
[1, 7]	ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ	ὁ	Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ τί μετὰ
[1, 2]	Θεοδώρῳ κατὰ τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν	ὁ	Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν
[1, 7]	πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν αὐτὸς	ὁ	Νεστόριος ὡς τετραετῆ χρόνον αὐτόθι
[1, 0]	δὲ ἐς τὰ μάλιστα λόγιος	ὁ	Παμφίλου τά τε ἄλλα καὶ
[1, 22]	τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς	ὁ	πανάριστος τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται.
[1, 11]	ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν	ὁ	πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται,
[1, 11]	θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει	ὁ	παρ´ αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν
[1, 17]	σημείων. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις	ὁ	πολὺς τῷ λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο
[1, 1]	τῶν αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον	ὁ	πονηρὸς διάβολος τὴν πίστιν πάλιν
[1, 17]	ἐς τὰ μάλιστα λογίως Πρίσκος	ὁ	ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς τῆς
[1, 14]	τοῦ ὁσίου Συμεών, ὃν ἑωράκει	ὁ	συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς
[1, 15]	μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν. Οὗτος	ὁ	Συνέσιος ἦν μὲν καὶ τὰ
[1, 21]	πεινῆν δὲ αὐτοῖς καὶ διψῆν	ὁ	σφῶν ἐγκελεύεται νόμος, περιστέλλειν τε
[1, 14]	πλείστης ἐξειργασμένη τῆς τέχνης· ἔνθα	ὁ	τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων, ἐν ᾧ
[1, 13]	καὶ λογίως ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος,	ὁ	τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ
[1, 10]	Θεοδώρητος, καὶ μὴν καὶ Δόμνος	ὁ	τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ τί
[1, 3]	ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ	ὁ	τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς
[1, 5]	ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης	ὁ	τῆς Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´
[1, 3]	καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος,	ὁ	τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος τῆς
[1, 2]	εἰκότως ἡγουμένου τὴν διάλεξιν, Νεστόριος	ὁ	τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον
[1, 7]	τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν	ὁ	τῆς βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος, ὁ
[1, 10]	Καθαιρεῖται δὲ παρ´ αὐτῶν καὶ	ὁ	τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ
[1, 13]	τε καὶ διεφάνη καὶ Συμεώνης,	ὁ	τῆς ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου
[1, 10]	δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος	ὁ	τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ ταύτην
[1, 6]	ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς	ὁ	τῶν δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ
[1, 2]	τοῦ δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ	ὁ	τῶν ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός
[1, 16]	ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων,	ὁ	φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν
[1, 13]	στάσις σου παρὰ θεοῦ ἐστιν.	Ὅ	μοι ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη, τοῖς
[1, 11]	προσκυνούμενον, καὶ μονὰς τὰ δοξολογούμενα,	ὅ	τε πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς θεὸς
[1, 15]	μετὰ τὴν ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί,	ὅ	τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς
[1, 21]	ἐσθὴς οὐδέ τι τῶν ἐδωδίμων.	Ὃ	γὰρ νῦν τις ἀμπέχεται τριβώνιον
[1, 14]	συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης φαινόμενον·	ὃ	δὴ γίνεται μόνον ἐν τοῖς
[1, 17]	καὶ Ἑλλησπόντου, Φρυγίας τε ἑκατέρας.	Ὃ	δὴ πάθος καὶ ἐπὶ χρόνον
[1, 13]	Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα·	ὃ	καὶ Λέων ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο
[1, 13]	ἐν ᾧ τὰ μάλιστα παραλελοιπότες,	ὃ	μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς
[1, 21]	πορίζονται. Λέξω δὲ καὶ ἕτερον,	ὃ	μικροῦ με διέλαθε, καίτοι τὰ
[1, 7]	κατὰ τὸ οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον,	ὃ	πρὸ τῶν πυλῶν τῆς νῦν
[1, 14]	ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ ἕτερον	ὃ	τεθέαμαι, τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν
[1, 7]	οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν ἐξ	Ὀάσεως	ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην
[1, 7]	γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης.	Ὀάσεως	τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην
[1, 7]	γλῶτταν τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς	Ὄασιν	ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ
[1, 7]	συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς	Ὄασιν	ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ τούτων
[1, 7]	ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων,	Ὄασιν	τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος
[1, 7]	Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην	Ὄασιν	φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε καίριον
[1, 7]	δοκοῦντος λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ	ὅδε	μὲν οὕτω κἀν τοῖς γράμμασι,
[1, 13]	καὶ τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην	ὁδεύει·	καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι
[1, 13]	τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ τὴν	ὁδοιπορίαν	γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου
[1, 7]	ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς τῆς	ὁδοιπορίας	συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι καὶ γηράσαντι
[1, 3]	νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως,	ὁδὸν	ἀνδρὶ εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα, τισὶ
[1, 13]	καὶ τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων	ὁδὸν	ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως
[1, 13]	τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην	ὁδὸν	ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην καὶ
[1, 13]	βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν τὴν ἰδίαν	ὁδὸν	ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου·
[1, 3]	τῆς Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου	ὁδὸν	ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή
[1, 11]	πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν	ὁδὸν	ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ τῷ ἀποστόλῳ
[1, 13]	δ´ οὖν ὅμως, καὶ τῶν	ὀδόντων	δ´ οἱ πλείους, εἰ μή
[1, 7]	βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι τῆς	ὁδοῦ	συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς
[1, 16]	καὶ κατὰ τὸ τέμενος τεθέντων.	Ὅθεν	καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ πάνδημος
[1, 0]	δέ, τῆς θείας ἡγουμένης ῥοπῆς,	ὅθεν	οἱ λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν
[1, 3]	εἰ τὴν καλουμένην νέαν κυριακὴν	οἱ	ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς οἰκείους
[1, 5]	πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ	οἱ	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα
[1, 3]	πάντας. Καὶ Κύριλλος δὲ καὶ	οἱ	ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης
[1, 7]	τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς ἡμῖν	οἱ	βάρβαροι κατ´ οἶκτον προσήγαγον, τί
[1, 2]	διάπυρος ἐραστής, ὃς καὶ συνέκδημός	οἱ	γέγονε πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι,
[1, 20]	καὶ τὴν ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης	οἱ	γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς
[1, 16]	μέχρις ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν	οἱ	δαίμονες ἐπ´ ἀδείας τὰ οἰκεῖα
[1, 11]	ἀποστολικὴ τοῦ θεοῦ ἐλήλυθεν ἐκκλησία.	Οἱ	δέ γε τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης
[1, 11]	αἱρέσεις ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα	οἱ	δόκιμοι φανεροὶ γένωνται. Καὶ θαυμάσαι
[1, 13]	τῶν ἑῴων ἐκστρατευμάτων τίμια λείψανά	οἱ	ἐκπεμφθῆναι. Καὶ τὸ παράδοξον, αἱ
[1, 7]	ποτε καὶ παρὰ Θεοδοσίου προσπάσχοντός	οἱ	ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς
[1, 4]	ἡ κυρία παρῴχηκεν ἡμέρας πεντεκαίδεκα,	οἱ	ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς οὐ
[1, 14]	τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν. Μάνδραν	οἱ	ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως οἶμαι
[1, 18]	τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες	οἱ	ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους τοὺς
[1, 0]	τῆς θείας ἡγουμένης ῥοπῆς, ὅθεν	οἱ	λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν ἀπέλιπον.
[1, 21]	εἰς ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ σκοπόν.	Οἱ	μὲν γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ
[1, 7]	τί βουλόμενοι, λέγειν οὐκ ἔχω.	Οἱ	μὲν οὖν πρὸς τὰς ποιούμενος
[1, 7]	Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς	οἱ	μὴ κατὰ τὸ δέον τι
[1, 6]	ἐπὶ ῥήματος γέγραφε ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν	οἱ	οὐρανοὶ καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ·
[1, 13]	ὅμως, καὶ τῶν ὀδόντων δ´	οἱ	πλείους, εἰ μή γε ὅσοι
[1, 19]	θρόνον, ὃν ὕπαρχον τῆς αὐλῆς	οἱ	πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ τῶν
[1, 4]	ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως	οἱ	συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος τοῦ
[1, 13]	ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´ αὐτὸν	οἱ	τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι·
[1, 13]	τῶν Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ δεήσεις	οἱ	τῆς Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι
[1, 21]	ἄσαρκοί τινες ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί,	οἵ	γε πανδαισίαν τε καὶ τρυφὴν
[1, 18]	Καλλίστου στοὰν οἵ τε παλαιοὶ	οἵ	τε νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν
[1, 18]	οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν Καλλίστου στοὰν	οἵ	τε παλαιοὶ οἵ τε νῦν
[1, 20]	ξεναγούντων τὰς ὄψεις, εἰσὶ δὲ	οἵ	φασι τὸν πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ
[1, 21]	ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´ οὖν ὅμως,	οἳ	ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς τοῦ
[1, 19]	πολέμων διαφόρων Ἰταλικῶν καὶ Περσικῶν	οἳ	ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν τοῖς
[1, 21]	τὰς νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ	οἳ	καὶ πεμπταῖοι ἢ καὶ πρός,
[1, 14]	τοῦ παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ δὲ	οἳ	λέγουσι, καὶ οὐκ ἀπιστητέον τῷ
[1, 21]	αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν	Οἳ	πολλάκις μὲν καὶ τὰς καλουμένας
[1, 6]	τῶν εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων,	οἳ	προγονικῆς εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες
[1, 7]	τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ	Οἷα	ὁ δυσσεβὴς Νεστόριος πεπονθέναι περὶ
[1, 3]	προτέρᾳ συνόδῳ σαφῶς ἱστόρηται. ~γʹ	Οἷα	ὁ μέγας Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ
[1, 11]	τὴν ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν,	οἷα	τὸν Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν
[1, 9]	δὲ αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον γενομένων,	οἷα	τῶν συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ
[1, 8]	ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς	οἴακας	τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι
[1, 17]	ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν,	οἵας	τε καὶ ὅσας πόλεις ἑλὼν
[1, 7]	„Τούτων δὲ οὕτως συμβάντων, οὐκ	οἶδ´	ἐκ ποίας ὁρμῆς ἢ ποίαν
[1, 7]	παρὰ τῶν βαρβάρων οἶκτον οὐκ	οἶδ´	ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων
[1, 0]	εἰ καὶ μὴ λίαν ἀκριβεῖς	οἶδε	ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν τῷ Παμφίλου,
[1, 16]	οἱ δαίμονες ἐπ´ ἀδείας τὰ	οἰκεῖα	δρῷεν, ὥς φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι
[1, 15]	Κυρηναῖος εἰς μέσον ἡκέτω τῇ	οἰκείᾳ	μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν. Οὗτος
[1, 11]	καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς	οἰκείαις	ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι.
[1, 22]	παραστήσει, τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν	οἰκείαν	χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ
[1, 7]	τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς	οἰκείας	βιοτῆς τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο·
[1, 7]	Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν τῆς	οἰκείας	βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην
[1, 13]	εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τῆς	οἰκείας	εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν ἐν
[1, 7]	αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ τὸ	οἰκεῖον	ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ τῶν
[1, 3]	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς	οἰκείους	ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ
[1, 21]	ἡ ἀρετὴ τῇ φύσει ἀντινομοθετεῖ	οἰκείους	πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν
[1, 3]	μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´	οἰκείων	ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε αὖ
[1, 11]	ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ τῶν	οἰκείων	παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ ὀνομάζοντες,
[1, 18]	τοῦ φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς	οἰκία,	τῶν στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ
[1, 21]	ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν	οἰκίσκοις	τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν
[1, 18]	πεμφθείς, τὴν καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν	οἰκοδομεῖ	παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην διακοσμήσας. Ταῦτα,
[1, 14]	εἴκοσιν. Ἡ δὲ τοῦ νεὼ	οἰκοδομία	σύγκειται μὲν σταυροῦ δίκην ἐκ
[1, 18]	Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ	οἰκοδομίαν	ἀνίστη, ἣν Καλλίστου στοὰν οἵ
[1, 7]	κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου τὴν	οἰκοδομίαν	ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς ψάμμου
[1, 18]	προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ τὰς	οἰκοδομίας	ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν.
[1, 18]	καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν	οἰκοδομιῶν	τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες
[1, 16]	Τοῦτο δ´ ἄρα ἦν τὸ	οἰκονομούμενον	παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ, ὡς
[1, 17]	ἀνὰ πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν	οἰκουμένην,	ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν πύργων
[1, 7]	ἡμεῖς δὲ παρὰ τῶν βαρβάρων	οἶκτον	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´
[1, 7]	οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´	οἶκτον	προσήγαγον, τί βουλόμενοι, λέγειν οὐκ
[1, 14]	οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως	οἶμαι	τοῦ παναγίου Συμεώνου τὴν προσηγορίαν
[1, 11]	ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης ἔξαρχον	οἰνοφλυγίας	τε αὖ καὶ κραιπάλης καί
[1, 21]	τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς	οἷόν	τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´
[1, 15]	καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος.	Οἷος	γὰρ καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι
[1, 1]	εἰ καὶ λέξιν τινὰ παραχαράττειν	οἷός	τε γένοιτο· πολλάκις δὲ τῇ
[1, 0]	τε ἄλλα καὶ ὥστε πείθειν	οἷός	τε εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν
[1, 13]	ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες	οἷός	τε καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος
[1, 13]	τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν ἀνύειν.	Οἵπερ,	εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς
[1, 7]	σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς ἄλλοις	οἷς	ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας
[1, 21]	καὶ τὰς καλουμένας λαύρας· ἐν	οἷς	ἡ μὲν δίαιτα διάφορος, ἡ
[1, 6]	εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν·	οἷς	καὶ αὐτὸς ὁ τῶν δυνάμεων
[1, 13]	ἡμῖν γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα.	Οἷς	καὶ πεισθεὶς ἐνδούς τε ταῖς
[1, 22]	Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν	ὀκτὼ	καὶ τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης,
[1, 7]	ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο. Καὶ μετ´	ὀλίγα·	„Ἀλλ´ ἀρκέσθητι τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ,
[1, 6]	ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν	ὅλων	δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι
[1, 2]	ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ ὀστοῦν	ὅλως	συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ
[1, 6]	τὸν περὶ τούτου φερόμενον λόγον	ὁμιλήσαντος,	ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν
[1, 21]	ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις δὲ συχνοῖς	ὁμιλοῦσι,	τὰ πολλὰ γυναιξὶ συναλιζόμενοι καὶ
[1, 21]	θεῷ προσάγοντες, τά τε ἄλλα	ὁμοίως	τῇ προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα
[1, 6]	ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν	ὁμολογίαν,	καὶ ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά
[1, 1]	ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν αὐτὴν	ὁμολογίαν	τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω
[1, 9]	καὶ παραγενόμενος ἑάλω· εἰρήκει γάρ·	„Ὁμολογῶ	ἐκ δύο φύσεων γεγενῆσθαι τὸν
[1, 9]	δὲ τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν	ὁμολογῶ·	ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ
[1, 6]	καὶ τὰ μεταξὺ σκάνδαλα περιελὼν	ὁμονοίᾳ	καὶ εἰρήνῃ στεφανώσῃ τάς τε
[1, 9]	οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου	ὁμοούσιον	ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται μέν,
[1, 1]	αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν	ὁμοφώνως	ἄμφω τῷ θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως
[1, 21]	καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν.	Ὅμως	δ´ οὖν ἀνὰ τὴν ἁγίαν
[1, 13]	καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν	ὅμως,	καὶ τῶν ὀδόντων δ´ οἱ
[1, 21]	μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´ οὖν	ὅμως,	οἳ ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς
[1, 17]	ὑδάτων πλῆθος ἀναδοθῆναι μὴ πρότερον	ὄν,	δένδρα τε αὐτόπρεμνα σὺν ταῖς
[1, 13]	θεοῦ ἐστιν. Ὅ μοι ἀξιόλογον	ὂν	ἐξετέθη, τοῖς περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι
[1, 14]	κίονα στοᾷ τοῦ ὁσίου Συμεών,	ὃν	ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι,
[1, 7]	ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς	ὃν	ἥδιστα ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ
[1, 17]	Ἀττίλα τοῦ τῶν Σκυθῶν βασιλέως·	ὃν	περιέργως καὶ ἐς τὰ μάλιστα
[1, 21]	ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν,	ὃν	τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα τὸν
[1, 19]	μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον,	ὃν	ὕπαρχον τῆς αὐλῆς οἱ πρὸ
[1, 11]	μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ τὰ	ὀνείδη	κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις
[1, 7]	λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν	ὀνομάζεσθαι,	τῶν δὲ θεοτόκον· ἵνα γέ
[1, 18]	τε παλαιοὶ οἵ τε νῦν	ὀνομάζομεν,	πρὸ τῶν ἑδῶν ἃ τῇ
[1, 18]	τὸ καὶ πρὸς ἡμῶν Ψηφίον	ὀνομαζόμενον	ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν
[1, 11]	οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ	ὀνομάζοντες,	ἵνα συγγνώμην ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις
[1, 2]	ἢ τριμηναῖον οὐκ ἂν θεὸν	ὀνομάσαιμι,	ὡς τὰ περὶ τούτου Σωκράτει
[1, 7]	ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια τοῖς	ὀνόμασιν,	ἥ σοι συντέθειται πρὸς τὸν
[1, 21]	ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς	ὀπαῖς	τῆς γῆς, κατὰ τὴν τοῦ
[1, 7]	δὲ νῦν τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι,	ὅπερ	ἴσμεν ταῖς ἀληθείαις πρὸ τῆς
[1, 6]	περὶ τούτου φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος,	ὁπηνίκα	καὶ Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου
[1, 0]	τί τε καὶ ὅτε, καὶ	ὅποι	καὶ ὅπως, καὶ πρὸς οὓς
[1, 1]	δὲ τούτων ἕκαστον ἐπράχθη καὶ	ὅποι	τετελεύτηκεν, ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι
[1, 13]	σχήματος κηρύσσοντες οἷός τε καὶ	ὁπόσος	καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος τοῦ
[1, 21]	μηδενὸς ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι.	Ὁπόταν	ξένος παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται κἂν
[1, 7]	εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν.	Ὅπως	δὲ ὁ Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ
[1, 1]	μὲν τὴν αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν,	ὅπως	δὲ τὴν γνώμην τῆς γλώσσης
[1, 1]	ὁμοφώνως ἄμφω τῷ θεῷ προσάγοιεν.	Ὅπως	δὲ τούτων ἕκαστον ἐπράχθη καὶ
[1, 10]	Διοσκόρου καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτόν,	ὅπως	δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται
[1, 5]	καὶ τοὺς μετ´ αὐτοῦ. Καὶ	ὅπως	διὰ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι
[1, 20]	καὶ Εὐδοξίας τῆς θυγατρός, καὶ	ὅπως	εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο.
[1, 7]	τῶν βαρβάρων οἶκτον οὐκ οἶδ´	ὅπως	ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα,
[1, 2]	τῷ φιλανθρώπῳ παρασταίη θεῷ. ~βʹ	Ὅπως	ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου τοῦ
[1, 3]	Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ	ὅπως	ἡ τρίτη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ
[1, 13]	ὀργῇ, ἠγάγομεν τὸ πανάγιον σῶμα,	ὅπως	ἡμῖν γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα.
[1, 0]	καὶ ὅτε, καὶ ὅποι καὶ	ὅπως,	καὶ πρὸς οὓς καὶ παρ´
[1, 12]	Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ	Ὅπως	ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου
[1, 16]	ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ	Ὅπως	ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης
[1, 4]	τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ	Ὅπως	παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος,
[1, 9]	Περὶ τοῦ δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ	ὅπως	παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ,
[1, 17]	Ἀττίλα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, καὶ	ὅπως	τὰ ἑῷα καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε·
[1, 17]	μετὰ πολλῆς τῆς κομψείας διηγούμενος	ὅπως	τε κατὰ τῶν ἑῴων καὶ
[1, 7]	ταῦτα γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ	ὅπως	τὸν τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ
[1, 11]	ἐπαινετὰ ὅτι γε ἥλιος οὐχ	ὁρᾷ,	ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν.
[1, 21]	νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν	ὁρᾶν	Οἳ πολλάκις μὲν καὶ τὰς
[1, 20]	ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον	ὁρᾶν	τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ
[1, 13]	τῇ πόλει, πέπτωκε γὰρ ἐν	ὀργῇ,	ἠγάγομεν τὸ πανάγιον σῶμα, ὅπως
[1, 17]	ἀναβρασθῆναι καὶ χώματα πλεῖστα εἰς	ὄρη	σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ θάλασσαν ἰχθῦς
[1, 11]	τὰ μέλη, ἐκ τούτων τὰ	ὀρθὰ	καὶ ἀμώμητα πλέον ἀπεξέσθη τε
[1, 4]	ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν	ὀρθὴν	καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων
[1, 6]	ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν	ὀρθὴν	φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται
[1, 2]	μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς	ὀρθοῖς	προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα
[1, 7]	μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας τῶν	ὀρθῶν	δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ
[1, 7]	τοσαύτας καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας	ὁρίζειν·	καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι
[1, 3]	τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς	ὁρισθείσης	ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς πολλοῖς
[1, 7]	ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ	ὅρκους	ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν
[1, 7]	συμβάντων, οὐκ οἶδ´ ἐκ ποίας	ὁρμῆς	ἢ ποίαν ἀφορμὴν τῆς σῆς
[1, 11]	τὸν Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς	ὄρνεον	μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε
[1, 14]	Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες τοῦ	ὄρους	σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ τοῦ
[1, 14]	τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ	ὄρους	τὴν κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι
[1, 14]	γῆς ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς τῇ	ὀροφῇ	τοίνυν τῶν λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια
[1, 14]	πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα τὴν	ὀροφὴν	εἰς ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ δέ
[1, 15]	προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ κρινόντων τὰ	ὁρώμενα.	Πείθουσι δ´ οὖν αὐτὸν τῆς
[1, 13]	Δόμνου τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος.	Ὃς	ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς
[1, 13]	καὶ πρὸς βίας αὐτὸν καθέλκειν.	Ὃς	ἐπειδή περ παρ´ αὐτὸν ἐγένετο
[1, 11]	καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν.	Ὃς	καὶ μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ
[1, 9]	τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος,	ὃς	καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος
[1, 2]	Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής,	ὃς	καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς
[1, 19]	τῷ ἐξ Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ,	ὃς	καὶ τὴν ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο.
[1, 3]	ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας·	ὃς	κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν
[1, 9]	τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν ὁμολογῶ·	ὃς	οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου
[1, 15]	καὶ λόγῳ παρὰ πᾶσι διαβόητος·	ὃς	οὕτω μὲν τὴν σάρκα τοῖς
[1, 8]	τοὺς οἴακας τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται,	ὃς	πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ
[1, 21]	μηδενὸς αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι	ὅσα	γε κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ αὐτοῖς
[1, 21]	ὁμοίως τῇ προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες,	ὅσα	μὴ τῶν ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ
[1, 10]	Ἐφέσῳ δευτέρα σύνοδος ἀθροίζεται. ~ιʹ	Ὅσα	παρὰ τοῦ Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου
[1, 17]	ὅσας πόλεις ἑλὼν κατήγαγε, καὶ	ὅσα	πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ
[1, 0]	ἥ τε εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις,	ὅσα	τε τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ
[1, 15]	αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ	ὅσα	τῶν ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων.
[1, 17]	ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας τε καὶ	ὅσας	πόλεις ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα
[1, 13]	διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ τῆς	ὁσίας	καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος
[1, 16]	ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς	ὁσίας	τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας.
[1, 6]	διαβεβαιωσαμένου παρά τε τῆς σῆς	ὁσιότητος	καὶ τῶν αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων.
[1, 14]	περὶ τὸν κίονα στοᾷ τοῦ	ὁσίου	Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς
[1, 13]	οἱ πλείους, εἰ μή γε	ὅσοι	χερσὶν ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν,
[1, 21]	μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις	ὅσον	ἀποζῆν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ
[1, 7]	αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν, καθ´	ὅσον	ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου
[1, 21]	τε τὸ σῶμα τοσοῦτο μόνον	ὅσον	ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως τε
[1, 15]	τῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ	ὅσος	γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ κομψῶς
[1, 21]	ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ	ὀσπρίοις	μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις
[1, 2]	μηδὲ ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ	ὀστοῦν	ὅλως συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον,
[1, 16]	καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων	ὀστῶν,	ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη,
[1, 13]	κατειλήφαμεν, καὶ παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν.	Ὅτε	δ´ οὖν Συμεώνης οὗτος ὁ
[1, 2]	γέγονε πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι,	ὅτε	καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν Μοψουεστίαν
[1, 16]	ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει τὸν ἅγιον,	ὅτε	καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ τῆς
[1, 0]	ἡμῶν εἰδέναι τί τε καὶ	ὅτε,	καὶ ὅποι καὶ ὅπως, καὶ
[1, 21]	τί δ´ ἂν φαίην χρυσός,	ὅτε	οὔτε ἰδική τις ἐσθὴς οὐδέ
[1, 11]	μυστήρια, καθ´ ἓν μόνον ἐπαινετὰ	ὅτι	γε ἥλιος οὐχ ὁρᾷ, ἀλλὰ
[1, 6]	ὑμῖν ἐκκλησίας. Καὶ μεθ´ ἕτερα·	„Ὅτι	δὲ περιττὴ παντελῶς καὶ οὐκ
[1, 14]	καὶ τῶν ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα,	ὅτι	καὶ αὐτὸ δὴ τὸ προσωπεῖον
[1, 21]	κατά τι μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ	Ὅτι	καλῶς τὰ περὶ τὰ Ἱεροσόλυμα
[1, 1]	ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον,	ὅτι	μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς
[1, 3]	ὡς πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´	ὅτι	μὴ ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς ἀμφ´
[1, 6]	ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες,	ὅτι	ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει
[1, 7]	γενομένην ἀποβολὴν οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα	ὅτι	τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν τε κἀκεῖθεν
[1, 6]	λέγων· Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος,	ὅτι	τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου
[1, 14]	τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω ἀνθ´	ὅτου	λέγειν, ὡς ἂν γυνὴ μὴ
[1, 21]	ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ	ὅτου	μὲν χάριν ἢ τί πρωτοτύπως
[1, 6]	ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν.	Οὐ	γὰρ ἂν διαψεύσαιτο ὁ λέγων·
[1, 7]	ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας ἕνεκα,	οὐ	δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ καὶ
[1, 2]	τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον	οὐ	διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο
[1, 13]	κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες	οὐ	διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ ζῶντος
[1, 14]	τε καὶ σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ,	οὐ	δίς, οὐ τρίς, ἀλλὰ καὶ
[1, 11]	γε τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι,	οὐ	θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ τὴν
[1, 3]	ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος μὲν	οὐ	μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς
[1, 2]	Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς	οὐ	μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς
[1, 7]	τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις διεστηκὸς	οὐ	πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν αὐτὸς
[1, 0]	βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξῆς	οὐ	πολὺ τούτων ἀποδέοντα οὐδενός που
[1, 5]	ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου	οὐ	προσιεμένου τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον
[1, 21]	ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ τόπον,	οὐ	πρόσωπον, οὐδέ τι τῶν πάντων
[1, 21]	παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης λοιπὸν	οὐ	συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς καὶ διδράσκουσιν
[1, 1]	Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν πλανώμενον,	οὐ	συνιεὶς καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἧτταν
[1, 21]	παρὰ καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι,	οὐ	τόπον, οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι
[1, 14]	σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ, οὐ δίς,	οὐ	τρίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν
[1, 4]	οἱ ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς	οὐ	φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ
[1, 21]	τῶν ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται·	οὐ	χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς ἐστι, τί
[1, 13]	τὰ πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη,	οὖ	καὶ τὴν ἁγίαν κορυφὴν μετὰ
[1, 18]	δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ φόρου	οὗ	ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν στρατηγῶν
[1, 17]	ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον, μέχρις	οὗ	καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν
[1, 11]	ταῦτα παρὰ φύσιν αὐτῷ πράττοιτο.	Οὗ	καὶ τὸ διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον
[1, 15]	αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος,	οὗ	κλέος εὐρὺ κατὰ τὴν ποίησιν,
[1, 5]	ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος καθαιρέσει.	Οὗ	μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς
[1, 8]	τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´	οὗ	πάσης εἰρήνης ἡ τοῦ Χριστοῦ
[1, 9]	Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´	οὗ	τὰ κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ
[1, 13]	σιδήρου πεποιημένος κλοιὸς παράκειται, μεθ´	οὗ	τὸ πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα τῶν
[1, 20]	ὕστερον, ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε γάμου,	Οὐαλεντινιανὸς	ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας μὲν
[1, 19]	συχναὶ κατὰ τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν,	Οὐαλεντινιανοῦ	Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε
[1, 13]	τῶν ἐκ θεοῦ γερῶν μεταδέδωκεν·	οὐδὲ	γὰρ ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην ὁ
[1, 7]	Τὸ δέ γε καίριον ἀπεκρύψατο.	Οὐδὲ	γὰρ ἐνθαδὶ ὢν τῆς οἰκείας
[1, 15]	τὸν λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον	οὐδὲ	δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ μάλα
[1, 21]	ὅτε οὔτε ἰδική τις ἐσθὴς	οὐδέ	τι τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ
[1, 21]	δεήσοι, οὐ τόπον, οὐ πρόσωπον,	οὐδέ	τι τῶν πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ
[1, 21]	τράπεζα παρατίθεται οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη	οὐδέ	τινι τῶν ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις
[1, 9]	ἕνωσιν μίαν φύσιν ὁμολογῶ· ὃς	οὐδὲ	τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ὁμοούσιον
[1, 3]	ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ	οὐδὲ	τοῖς Κελεστίνῳ τῷ τῆς πρεσβυτέρας
[1, 3]	τε αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ	οὐδὲ	τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ
[1, 2]	καθηγητὴς οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν	οὐδὲ	τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ
[1, 11]	τῇδε ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ	οὐδεὶς	{ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς
[1, 7]	εἴ γε τοῦ δοκοῦντος λόγος	οὐδεὶς	δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν οὕτω
[1, 7]	Θεοδοσίου προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη, καὶ	οὐδεμιᾶς	φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη,
[1, 21]	Οἱ μὲν γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες	οὐδενὶ	τῶν ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται·
[1, 0]	ἑξῆς οὐ πολὺ τούτων ἀποδέοντα	οὐδενός	που καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε λόγου,
[1, 11]	ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς	οὐδέσι	τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν
[1, 18]	εἰ καὶ πάρεργα, τοῖς φιλομαθέσιν	οὐκ	ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ πολέμων διαφόρων
[1, 2]	„Τὸν γενόμενον διμηναῖον ἢ τριμηναῖον	οὐκ	ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ
[1, 14]	Εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι, καὶ	οὐκ	ἀπιστητέον τῷ θαύματι ἔκ τε
[1, 1]	τέθηπέ τε καὶ περιπτύσσεται, καὶ	οὐκ	εἰ τοῦ παντὸς ἐξώσει γε
[1, 7]	τὴν ἐπ´ αὐτῷ γενομένην ἀποβολὴν	οὐκ	ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι τινῶν ἐπισκόπων
[1, 9]	Ὡς δ´ οὖν κληθεὶς Εὐτυχὴς	οὐκ	ἐλήλυθε, τάδε καὶ παραγενόμενος ἑάλω·
[1, 1]	τῷ τε ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης,	οὐκ	ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος δαίμων ξένον
[1, 10]	Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν γέγονεν	οὐκ	ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ οὕτω μὲν
[1, 6]	„Ὅτι δὲ περιττὴ παντελῶς καὶ	οὐκ	εὐάφορμος τῆς ἐκκλησίας ἡ διχοστασία
[1, 14]	δέ τις εἰς τὸ ἀκριβέστατον,	οὐκ	ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν, ὡς
[1, 7]	οἶκτον προσήγαγον, τί βουλόμενοι, λέγειν	οὐκ	ἔχω. Οἱ μὲν οὖν πρὸς
[1, 15]	μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ	οὐκ	ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ
[1, 7]	ἕτερα· „Τούτων δὲ οὕτως συμβάντων,	οὐκ	οἶδ´ ἐκ ποίας ὁρμῆς ἢ
[1, 7]	δὲ παρὰ τῶν βαρβάρων οἶκτον	οὐκ	οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν
[1, 21]	ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται	οὐκ	ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν
[1, 7]	καὶ Νεστορίῳ μὲν ἐπὶ λέξεως	οὐκ	ὠνόμασται· φασὶ δὲ νῦν τὸ
[1, 20]	τῷ ποιητῇ, καὶ πρός γε	Οὐλπιανῷ	Λιβανίῳ τε καὶ Ἰουλιανῷ τοῖς
[1, 21]	ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν. Ὅμως δ´	οὖν	ἀνὰ τὴν ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν
[1, 8]	εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ δ´	οὖν	αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς
[1, 15]	κρινόντων τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´	οὖν	αὐτὸν τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι
[1, 12]	Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´	οὖν	αὐτῷ πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ τὸ
[1, 15]	εἰς θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´	οὖν	αὐτῷ πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα
[1, 6]	παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν	οὖν	ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως τοῖς
[1, 4]	τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς	οὖν	ἡ κυρία παρῴχηκεν ἡμέρας πεντεκαίδεκα,
[1, 22]	Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´	οὖν	καὶ ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται τῶν
[1, 9]	Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´	οὖν	κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε
[1, 13]	μὲν καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´	οὖν	ὅμως, καὶ τῶν ὀδόντων δ´
[1, 21]	Εἰσὶ μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´	οὖν	ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ τῆς
[1, 7]	λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ μὲν	οὖν	πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ φυγάδων
[1, 13]	παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´	οὖν	Συμεώνης οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς
[1, 13]	τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´	οὖν	συνηλθέτην, καὶ τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες
[1, 4]	πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´	οὖν	τὸν Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις
[1, 0]	λίαν ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε	οὖν	τῷ Παμφίλου, Σωζομενῷ τε καὶ
[1, 15]	τὸν ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν,	οὔπω	τὸν λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον
[1, 14]	ἵσταται κίων, ἐν ᾧ τὸν	οὐράνιον	διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ γῆς
[1, 13]	Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν τῶν	οὐρανίων	δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν
[1, 6]	ῥήματος γέγραφε ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν οἱ	οὐρανοὶ	καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ· λέλυται
[1, 13]	πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων, ἐξ	οὐρανοῦ	δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν
[1, 13]	τὰ μετέωρα διώκει· καὶ μέσον	οὐρανοῦ	καὶ τῶν ἐπὶ γῆς γενόμενος
[1, 11]	πρὸς αὔξησιν καὶ τὴν εἰς	οὐρανοὺς	ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ
[1, 0]	φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε εἰς	οὐρανοὺς	ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις
[1, 5]	Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου·	οὓς	ἡ σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα
[1, 7]	Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων,	οὓς	ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´ οἶκτον
[1, 21]	γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις·	οὓς	καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι
[1, 0]	ὅποι καὶ ὅπως, καὶ πρὸς	οὓς	καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ
[1, 4]	διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν	οὖσαι	καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου
[1, 7]	τινὰ τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας	οὖσαν	βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ τῆς
[1, 7]	ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου	οὔσης.	Ὀάσεως τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν
[1, 21]	δ´ ἂν φαίην χρυσός, ὅτε	οὔτε	ἰδική τις ἐσθὴς οὐδέ τι
[1, 3]	αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας,	οὔτι	ἑκών, ὡς πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ,
[1, 22]	διακόνων τε καὶ μαρτύρων Στεφάνου,	οὔτι	στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν ᾧ
[1, 13]	τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν.	Οὗτος	ἐν σαρκὶ τὴν τῶν οὐρανίων
[1, 13]	παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης	οὗτος	ὁ ἐπὶ γῆς ἄγγελος, ὁ
[1, 15]	οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν.	Οὗτος	ὁ Συνέσιος ἦν μὲν καὶ
[1, 20]	εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο.	Οὗτος	τοίνυν ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν
[1, 19]	πεζικῷ τε καὶ νηΐτῃ στρατῷ.	Οὕτω	δὲ καὶ Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε,
[1, 15]	τὴν σάρκα τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν,	οὕτω	δὲ τὴν ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς
[1, 7]	οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν	οὕτω	κἀν τοῖς γράμμασι, πύξ, λάξ,
[1, 21]	πόσων εἰς τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι	οὕτω	κομιδῇ βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν
[1, 15]	λόγῳ παρὰ πᾶσι διαβόητος· ὃς	οὕτω	μὲν τὴν σάρκα τοῖς πόνοις
[1, 10]	γέγονεν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ	οὕτω	μὲν τὸ ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον
[1, 21]	αὐτοὺς ἀφίκηται κἂν ἐξ ἑωθινοῦ,	οὕτω	πάλιν ταῖς φιλοφροσύναις καὶ τῇ
[1, 13]	ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι,	οὕτω	παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε
[1, 21]	λιτὰς διημερεύουσί τε καὶ διανυκτερεύουσιν,	οὕτω	σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς πόνοις
[1, 17]	γῆς ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ ἤρξατο	οὕτω	σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν
[1, 13]	Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι, οὕτω παρρησίᾳ γέγραφεν,	οὕτω	σφοδρῶς ἐπετίμησε μόνον τὸν ἴδιον
[1, 6]	ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς φωναῖς	οὕτω	τε καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες
[1, 21]	θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες,	οὕτω	τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον
[1, 21]	σοφὸν ἡ ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι,	οὕτω	τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν
[1, 13]	Συμεώνην ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος.	Οὕτω	τὸ καθ´ ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν
[1, 21]	καὶ διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες,	οὕτω	τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων
[1, 7]	τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ	οὕτω	τὸν τῇδε κατέλυσε βίον· ἢ
[1, 21]	πολλὰ γυναιξὶ συναλιζόμενοι καὶ συλλουόμενοι,	οὕτω	τῶν παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ
[1, 7]	ῥωμαϊκῆς. Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν	οὕτως·	„Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως
[1, 21]	ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ	οὕτως	αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε
[1, 13]	Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν	οὕτως·	„Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν τεῖχος
[1, 15]	ἄλλα πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ	οὕτως	ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς
[1, 6]	αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ	οὕτως	ἡ συγγραφή, καὶ αὐταῖς λέξεσιν
[1, 7]	Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ	οὕτως	συμβάντων, οὐκ οἶδ´ ἐκ ποίας
[1, 21]	μόνον ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται.	Οὕτως	τε αὐτοῖς ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν
[1, 14]	κλειθρίδιον διαθέοντά τε καὶ σελαγίζοντα,	οὐχ	ἅπαξ, οὐ δίς, οὐ τρίς,
[1, 11]	μόνον ἐπαινετὰ ὅτι γε ἥλιος	οὐχ	ὁρᾷ, ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν
[1, 17]	ἐπὶ χρόνον τῆς γῆς ἐπεκράτησεν,	οὐχ	ὥσπερ ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς διαμένον,
[1, 7]	βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ λαθὼν	ὀφθαλμόν,	ἐξ ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν,
[1, 17]	αὖ θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς	ὀφθῆναι	τῶν ὑδάτων ἐς τοὐπίσω νοστησάντων·
[1, 16]	ἱερᾶς ἀνὰ τὴν πόλιν ἐπ´	ὀχήματος	ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ τέμενος
[1, 13]	ὅπως ἡμῖν γένηται τεῖχος καὶ	ὀχύρωμα.	Οἷς καὶ πεισθεὶς ἐνδούς τε
[1, 21]	φύσεως τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ	ὄψει,	μηδὲ τῇ ἁφῇ, μηδὲ μὴν
[1, 20]	τεῖχος, τῶν λειψάνων ξεναγούντων τὰς	ὄψεις,	εἰσὶ δὲ οἵ φασι τὸν
[1, 21]	Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ	ὄψοις	κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν ἄλλων