Fables
[299]	ἡμῖν, ὦ μῆτερ, ἔχει· εὔχου	δ'	αἰθρίαν ~ἡμῖν καὶ ἡλίους γίνεσθαι
[299]	συνοικοῦσαν τῷ ~κεραμεῖ ἀφικνεῖται. Τοῖς	δ'	αὐτοῖς χρησαμένη καὶ πρὸς ἐκείνην
[275]	~τὸν δεσπότην περιέσκαιρε ποικίλως· ~ἐκεῖνος	δ'	αὐτὸν κατεῖχε ἐν τοῖς κόλποις.
[280]	παλιούρων ἤσθιεν ὀξείην χαίτην. ~Τὸν	δ'	εἶδεν ἀλώπηξ, κερτομοῦσα δ' εἰρήκει·
[280]	~Τὸν δ' εἶδεν ἀλώπηξ, κερτομοῦσα	δ'	εἰρήκει· ~Πῶς οὕτως ἁπαλῇ καὶ
[296]	ἀσπασμόν, μῆτερ, ~τὸν τελευταῖον. Ἡ	δ'	ἐλθοῦσα πλησίον ~τούτου, ἔδακεν εὐθὺς
[273]	ἐπειδὴ ὀλίγα μὲν ἤσθιε, πλεῖστα	δ'	~ἐμόχθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὥστε
[299]	ἡ κατὰ λόγον ~προσγένοιτο. Ἐκεῖθεν	δ'	ἐξελθοῦσα καὶ πρὸς τὴν συνοικοῦσαν
[269]	~Ὄνῳ ποτὲ ἀλεκτρυὼν συνεβόσκετο. Λέοντος	δ'	ἐπελθόντος τῷ ὄνῳ, ὁ ~ἀλεκτρυὼν
[268]	ἄχυρον λαμβάνοντος εἰς κόρον. ~Ὅτε	δ'	ἐπέστη ὁ καιρὸς τοῦ πολέμου,
[275]	εὐθὺς ἠλόησε τά σκεύη, ~δειπνοῦντα	δ'	εὐθὺς ἦλθε δεσπότην κύσων ~νώτοις
[275]	ἐς μέσον βαλὼν θλάσεν, ~ἅπαντα	δ'	εὐθὺς ἠλόησε τά σκεύη, ~δειπνοῦντα
[296]	τοῦτο, ~{ἐμὸν} ὦ τέκνον; Ὁ	δ'	ἔφησε πρὸς τὴν μητέρα· ~Ἔγγισον
[290]	οὐδοτιοῦν ἑαυτὸν παρεῖχε πειθόμενον. ~Ἐπιτηρήσας	δ'	ὁ καρκῖνος αὐτὸν ὑπνοῦντα καὶ
[275]	παρ' οὐρηέσι οὐκ ἐπολεύμην, ~βαιῷ	δ'	ὁ μέλεος κυνὶ παρισούμην; ~Ὅτι
[269]	~ἀλεκτρυόνος φωνὴν φοβεῖσθαι- ἔφυγεν. Ὁ	δ'	ὄνος, νομίσας δι' αὑτὸν ~πεφευγέναι,
[275]	~ἦγεν ἀφ' ὕψους, ἐξ ἀγροῦ	δ'	ὅσον χρεία. ~Δηχθεὶς δὲ θυμῷ
[290]	οἷόν τε πιέσας, φονεύει. Τοῦ	δ'	ὄφεως μετὰ ~θάνατον ἐκταθέντος, ἐκεῖνος
[299]	ἄλλα, μῆτερ, ἔφη, καλῶς· εὔχου	δ'	ὑετῶν ἡμῖν γενέσθαι ~φοράν, ὡς
[275]	ἀλήθων ~πυρὸν φίλης Δήμητρος, ἡμέρας	δ'	ὕλην ~ἦγεν ἀφ' ὕψους, ἐξ
[295]	τὸν λέοντα. Σκόλοψ δὲ τῷ	δακτύλῳ	αὐτοῦ ἐμπαρεὶς ~ὄγκωμα καὶ φλεγμονὴν
[296]	εὐθὺς τὴν ῥίνα ταύτης, ~καὶ	δακὼν	ἀπέκοψεν εἰς τέλος, λόγον ~εἰπὼν
[281]	λύκος ἄκροις ὀδοῦσι τὸν σκόλοπα	δακὼν	ἐξεῖλεν. Ὁ δὲ λυθεὶς τοῦ
[287]	ὁμοίαν τῶν λοιπῶν ~ὀρνίθων. Ὁ	δὲ	ἀθρόον πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ
[285]	καὶ τοῦτον θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ	δὲ	αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς ἀχάριστον, εἴγε
[282]	~προσδραμὼν συλλαμβάνειν αὐτὰς ἐπειρᾶτο. Τῶν	δὲ	αἰτιωμένων τὰς ~ἡμέρους, εἴγε ὁμόφυλοι
[275]	μέσῳ ὡς εἶδον, ᾖξαν, ~κρανείαις	δὲ	ἄλλος ἄλλοθεν προσκρούων ~ἔθεινον, ὥστε
[251]	πεσοῦσα ὑπὸ γαλῆς συνελήφθη· μέλλουσα	δὲ	~ἀναιρεῖσθαι παρεκάλει περὶ τῆς σωτηρίας.
[287]	τι ἀρκέσθητι ἐπὶ τούτῳ, τὴν	δὲ	ἀπληστίαν ~φεῦγε, μή πως καὶ
[254]	τῆς γῆς ~προσεποιεῖτο τεθνάναι. Ἡ	δὲ	ἄρκτος ἐλθοῦσα ἐπ τὴν κεφαλὴν
[254]	κατεῖχε τὴν ἀναπνοὴν αὐτοῦ. Ἡ	δὲ	ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν αὐτὸν εἶναι
[254]	ἐδάφους ~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς	δὲ	ἄρκτου προσενεγκούσης αὐτῷ τὸ ~ῥύγχος
[258]	ἀλλὰ πλοῖον ἐδόκουν βλέπειν. ~Ἐξενεχθέντα	δὲ	αὐτὰ φρύγανα ὄντα ἰδόντες, πρὸς
[270]	αὐτῇ τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται. ~Τοῦ	δὲ	αὐτὴν ἀπολύσειν φήσαντος, προσαγαγοῦσα τὸν
[262]	τινὰ αἰτούμενοι τῶν πόνων. Ὁ	~δὲ	αὐτοῖς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τοῦτο
[254]	τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Ἄρκτου	δὲ	αὐτοῖς ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν ἕτερος
[283]	~Ὀρνιθοθήρας πτηνοῖς πάγην ἵστη. Κορύδαλος	δὲ	αὐτὸν θεασάμενος ~ἤρετο τί ποιεῖ.
[273]	ἐκέλευσε κεραμεῖ ~αὐτὸν πολῆσαι. Πάλιν	δὲ	αὐτοῦ δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ
[261]	φρέατος παῖς τις ἐκοιμᾶτο. Ἐπιστᾶσα	δὲ	αὐτῷ ἡ Τύχη ἐβόα· ~Ἀνάστα
[255]	ἕτερον τῶν ~ὀφθαλμῶν πεπηρωμένος. Ἐπιστραφέντων	δὲ	αὐτῶν καί τινος ~ὑποστρέψαι παραινοῦντος,
[272]	φορτίον τῇ ~ἡμιόνῳ ἐπέθηκεν. Ἔτι	δὲ	αὐτῶν πόρρω προβαινόντων, ὁρῶν ἔτι
[272]	ἡμίονος οὐδὲν περιττότερον ~βαστάζει. Μικρὸν	δὲ	αὐτῶν τῆς ὁδοῦ προϊόντων, ὁ
[275]	κατεῖχε ἐν τοῖς κόλποις. ~Ὁ	δέ	γε ὄνος τὴν μὲν νύκτα
[263]	τῷ δεσπότῃ αὐτὸν ἀπέδωκε. Τοῦ	δὲ	~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν αὐτοῦ
[273]	ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ	δὲ	Διὸς ἐπακούσαντος καὶ ~κελεύσαντος αὐτὸν
[300]	αὐτὸς τοῦ καταθῦσαι ταύτην. ~Ἡ	δὲ	ἐθρήνει ταῦτα οὕτως βοῶσα· ~Ἔασόν
[254]	πρὸς τὸ οὖς εἴρηκεν. Ὁ	δὲ	~εἶπε· Τοῦ λοιποῦ τοιούτοις μὴ
[254]	αὐτοῦ ἐλάλει ἡ ἄρκτος. Ὁ	δὲ	εἶπε· Τοῦτο ἔφη· ἀπὸ τοῦ
[256]	εὑρόντα ~συνοδοιπόρον ἔλεγεν· Ἀπολώλαμεν. Ὁ	δὲ	εἶπεν· Ἀλόλωλα λέγε, οὐκ ~ἀπολώλαμεν·
[300]	πέρδικας ἐγώ σοι κυνηγήσω. Ὁ	δὲ	~εἶπεν· Δι' αὐτὸ τοῦτο μᾶλλόν
[259]	ἀφεῖσα τὴν ~ἐρημίαν οἰκεῖς; Ἡ	δὲ	~εἶπεν· Ὅτι τοῖς πάλαι καιροῖς
[298]	εἴη καὶ ποῖ πορεύοιτο. Τοῦ	δὲ	~εἰπόντος αὑτὸν Ὅρκον εἶναι καὶ
[283]	θεασάμενος ~ἤρετο τί ποιεῖ. Τοῦ	δὲ	εἰπόντος πόλιν κτίζειν καὶ μικρὸν
[251]	ὅπως ~μὴ θύσῃ αὐτήν. Τῆς	δὲ	εἰπούσης ἅπασι τοῖς μυσὶ διεχθραίνειν,
[251]	γαλῆς μὴ βρωθῆναι ἐδεῖτο. Τῆς	~δὲ	εἰπούσης ἅπασιν ἐχθραίνειν μυσίν, αὐτὴ
[268]	κἀκεῖσε τὸν ἵππον ἐγκεντρίζων. ~Ὁ	δὲ	εἰς μέσον ἐμβὰς τῶν πολεμίων
[259]	ὀλίγοις ἦν τὸ ψεῦδος· νῦν	δὲ	εἰς ~πάντας ἀνθρώπους ἐστίν, ~ἐάν
[257]	τῇ σκιᾷ ~κατακλιθέντες ἀνεπαύοντο. Ἀναβλέψαντες	δὲ	εἰς τὴν πλάτανον ~ἔλεγον πρὸς
[273]	ἐπειδὴ ὀλίγα μὲν ἔσθιε, πολλὰ	δὲ	~ἐκακοπάθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὅπως
[297]	~παροδίτην ἐπεφώνει· Βοήθησόν τι. Ὁ	δὲ	ἐμέμφετο τῷ παιδὶ ~τολμηρίαν. Τὸ
[265]	ἠγέρθη καὶ περιεπάτει ~ἀκόπως. Ὁ	δὲ	ἔμπορος πάλιν ἑτέρους ἦλθεν ἀγοράσων
[265]	τὸ ῥεῖθρον ~πεσὼν ἠλαφρύνθη. Ὁ	δὲ	ἔμπορος τέχνην ἑτέραν νοήσας σπόγγους
[271]	ὠδύρετό τε καὶ ἔστενεν. Οἱ	δὲ	~ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι ἀκούσαντες
[295]	τὸν υἱὸν εἰσαγαγὼν ἐφύλαττεν. Ἐζωγράφησε	~δὲ	ἐν τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν
[287]	καλὴν χρυσᾶ ὠὰ τίκτουσαν· νομίσας	δὲ	ἔνδον αὐτῆς ~ὄγκον χρυσίου εἶναι
[289]	ἔν τινι οἰκίᾳ ἐμάχοντο. Οἱ	δὲ	ἐνταῦθα μύες ἀεὶ ~καταναλισκόμενοι ὑπὸ
[256]	Εὑρήκαμεν, ἀλλ' ~Εὕρηκας. Μετὰ μικρὸν	δὲ	ἐπελθόντων αὐτοῖς τῶν ἀποβεβληκότων ~τὸν
[256]	Εὕρηκα, ἀλλ' Εὑρήκαμεν. ~Μετὰ μικρὸν	δὲ	ἐπέλθοντων αὐτοῖς τῶν τὸν πέλεκυν
[276]	κύων ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. Εὑρόντες	δὲ	ἐπὶ γῆς ~ἐσφραγισμένον γραμμάτιον, ὁ
[295]	φλεγμονὴν μέχρι βουβῶνος εἰργάσατο· πυρετὸς	δὲ	~ἐπιγενόμενος αὐτῷ θᾶττον τοῦ βίου
[274]	ἔν τινι λειμῶνι ἐνέμετο. Κόρακος	δὲ	~ἐπικαθίσαντος αὐτῷ καὶ τὸ ἕλκος
[273]	ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ. Ὁ	δὲ	Ἑρμῆν πέμψας ἐκέλευσε κεραμεῖ ~αὐτὸν
[254]	μὴ ἅπτεσθαι τὴν ~ἄρκτον. Ὁ	δὲ	ἕτερος καταβὰς ἀπὸ τοῦ δένδρου
[254]	δένδρον καὶ ἐνταῦθα ἐκρύπτετο, ὁ	δὲ	~ἕτερος μέλλων περικατάληπτος γίνεσθαι, πεσὼν
[256]	ὁ ἕτερος ~ἔλεγεν· Εὑρήκαμεν. Ὁ	δὲ	ἕτερος παρῄνει μὴ λέγειν Εὑρήκαμεν,
[254]	ἀναβὰς ἐπὶ ~δένδρον ἐκρύβη. Ὁ	δὲ	ἕτερος τοῦτο ποιῆσαι μὴ δυνηθείς,
[277]	ὁ ὄνος οὐχ ἵστατο. ~Ὁ	δὲ	ἔτι μᾶλλον ὠθήσας αὐτὸν ἔφη·
[267]	ἐπειρᾶτο καὶ ταύτην δεδίττεσθαι. Ἡ	δὲ	~(ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ φθεγξαμένου προακηκουῖα)
[276]	ἐπήκοον τοῦ κυνός. Περὶ ~βοσκημάτων	δὲ	ἐτύγχανε τὰ γράμματα χόρτου τε,
[254]	φρένας καὶ τὴν ἀκοήν. Ὁ	~δὲ	εὐτόνως κατεῖχε τὴν ἀναπνοὴν αὐτοῦ.
[259]	~φησιν αὐτῇ· Τίς εἶ; ~Ἡ	δὲ	ἔφη· Ἀλήθεια. καὶ διὰ ποίαν
[298]	ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι εἴωθεν. Ὁ	~δὲ	ἔφη· Διὰ τεσσαράκοντα ἐτῶν, ἐνίοτε
[256]	πρὸς τὸν συνοδοιπόρον· ~Ἀπολώλαμεν. Ἐκεῖνος	δὲ	ἔφη· Μὴ ἀπολώλαμεν εἴπῃς, ἀλλ'
[284]	ὡς ὀυχ ὁμοία ἐκείναις. Ὁ	~δὲ	ἔφη· Οὐκ οἶδα τί λέγεις.
[291]	Διὶ ἐνετύγχανε περὶ ~τούτου. Ὁ	δὲ	Ζεὺς πρὸς αὐτὸν εἶπεν· Ἀλλ'
[265]	~λυθέντων τῶν ἁλῶν, ἠλαφρύνθη, εὐκόλως	δὲ	ἠγέρθη καὶ περιεπάτει ~ἀκόπως. Ὁ
[292]	τοὺς σύνεγγυς ἐκάλεσαν. Σὺν αὐτοῖς	~δὲ	ἦν καὶ γυνὴ πενιχρά, μεθ'
[286]	μετὰ τὸ ~θερμᾶναι ἐξεκόλαψε. Χελιδὼν	δὲ	θεασαμένη αὐτὴν ἔφη· Ὦ ματαία,
[284]	οὖν εἰλήφει καὶ πελαργόν. Ὁ	~δὲ	θερμῶς ἠντιβόλει τοῦ ἀφεθῆναι· Οὐ
[269]	ὁ ~λέων τοῦτον κατεθοινήσατο. Ὁ	δὲ	θνῄσκων ἐβόα· Ἄθλιος ἐγὼ καὶ
[275]	ἀγροῦ δ' ὅσον χρεία. ~Δηχθεὶς	δὲ	θυμῷ καὶ περισσὸν οἰμώξας ~σκύμνον
[280]	~Ὄνος ἀκανθώδεις παλιούρους ἔσθιε. Τοῦτον	δὲ	ἰδοῦσα ἀλώπηξ εἶπεν· ~Πῶς οὕτω
[264]	τῇ τῆς ~τροφῆς ἀπολαύσει. Ὕστερον	δὲ	ἰδὼν αὐτὸν ἀχθοφοροῦντα καὶ τὸν
[281]	πατήσας σκόλοπα χωλὸς εἱστήκει. Λύκον	δὲ	ἰδὼν καὶ φοβηθεὶς ~εἶπεν· Ὦ
[300]	τις θηρεύσας ἤμελλε σφάξαι. Ἡ	δὲ	ἱκέτευε λέγουσα· Ἔασόν ~με ζῆν
[274]	~αὐτὸ μόνον ὀφθῶμεν, διωκόμεθα, τούτους	δὲ	καὶ προσιόντας ~προσγελῶσιν. ~Ὁ λόγος
[298]	ἔφη· Διὰ τεσσαράκοντα ἐτῶν, ἐνίοτε	δὲ	καὶ τριάκοντα. Καὶ ὃς ~οὐδὲν
[268]	καὶ ταῦτα πλεῖστα ταλαιπωρῶν. Ἐπεὶ	~δὲ	καιρὸς ἐπέστη πολέμου, καὶ ὁ
[298]	εὐλαβούμενος εἰς ἀγρὸν ~ἐπορεύετο. Γενόμενος	δὲ	κατὰ τὰς πύλας, ὡς ἐθεάσατό
[263]	τῆς φάτνης αὐτὸν ἔστησεν. Ὁ	δὲ	καταλιπὼν τοὺς ~ἄλλους παρὰ τῷ
[292]	Οὐχὶ τὰ ~σά, τέκνον, ἃ	δὲ	κατέφαγες. ~Ὁ μῦθος οὗτος πρὸς
[299]	ταύτας, τὴν ~μὲν κηπωρῷ, θἀτέραν	δὲ	κεραμεῖ. Ἐλθοῦσα τοίνυν ποτὲ πρὸς
[275]	δεσπότην κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς. Ἐσχάτου	δὲ	κινδύνου ~θεράποντες ἐν μέσῳ ὡς
[296]	φέρει ταύτην μετ' εὐφροσύνης. ~Ἡ	δὲ	λαμβάνει ταύτην σὺν χαρμοσύνῃ. ~Ἐν
[251]	παρεκάλει περὶ τῆς σωτηρίας. Τῆς	δὲ	λεγούσης ὡς οὐ ~δύναται αὐτὴν
[295]	θᾶττον τοῦ βίου μετέστησεν. Ὁ	δὲ	λέων καὶ ~οὕτως ἀνῄρηκε τὸν
[269]	ὄνος καὶ ἀλεκτρυὼν ἦσαν. Λέων	δὲ	λιμώττων, ὡς ~ἐθεάσατο τὸν ὄνον,
[281]	τὸν σκόλοπα δακὼν ἐξεῖλεν. Ὁ	δὲ	λυθεὶς τοῦ ~πόνου, τὸν λύκον
[281]	μὴ μετὰ πόνου θνήξωμαι. Ὁ	~δὲ	λύκος ἄκροις ὀδοῦσι τὸν σκόλοπα
[281]	μέτωπον ~καὶ ὀδόντας συγκλάσας. Ὁ	δὲ	λύκος ἔφη· Οἴμοι, δίκαια πάσχω,
[253]	τὴν ὄχθην καθίσας ὠδύρετο. Ἑρμῆς	δὲ	~μαθὼν τὴν αἰτίαν καὶ οἰκτείρας
[295]	ὕπνους ὑπὸ λέοντος ἀναλωθέντα. Φοβηθεὶς	δὲ	μή ~πως ὁ ὄνειρος ἀληθεύσῃ,
[253]	ἐστιν ὃν ἀπώλεσεν ~ἤρετο. Τοῦ	δὲ	μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου, αὖθις
[253]	αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε. Τοῦ	δὲ	μηδὲ τοῦτον εἶναι τὸν οἰκεῖον
[292]	μῆτερ, τὰ σπλάγχνα ἐμῶ. Ἡ	δὲ	μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχὶ τὰ
[281]	ἢ γυπῶν καὶ κοράκων. Χάριν	δὲ	μίαν αἰτῶ σε, ἐξελεῖν τοῦ
[281]	λύκε, ἀποθνῄσκω ἐκ πόνου· καλὸν	δέ	μοί ἐστι σοῦ δεῖπνον ~γενέσθαι
[287]	ἔτικτεν ἀεὶ ὠὰ χρυσέα. ~Ὁ	δὲ	νομίσας χρυσὸν ἔνδον ὑπάρχειν ~σφάξας
[254]	μὴ ἅπτεσθαι τὸ ζῷον. Ὑποχωρησάσης	δέ,	ὁ ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς
[277]	ἐκτραπεὶς ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ	δὲ	~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ φέρει;
[274]	ὠγκᾶτό ~τε καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ	δὲ	ὀνηλάτου πόρρωθεν ἑστῶτος καὶ γελῶντος,
[279]	μὲν αὐτὸν τοῦ προκαλύμματος, ~φανέντα	δὲ	ὄνον ῥοπάλοις ἀνῄρουν ὧν τοὺς
[265]	σφοδρῶς τὸν ~ὄνον ἐφόρτωσεν. Ὁ	δὲ	ὄνος ἄκων ὀλισθήσας εἰς ὕδωρ
[276]	καὶ ὀστέων εὕρῃς διαλαμβάνων. Ὁ	δὲ	ὄνος ἅπαν τὸ ~γραμμάτιον διεξελθὼν
[266]	δὲ προσεκύνουν τῶν ~συναντώντων. Ὁ	δὲ	ὄνος τυφωθείς, νομίζων αὐτὸν προσκυνεῖν
[265]	~ὠνησάμενος πεφορτώκεν τὸν ὄνον. Ὁ	δὲ	ὄνος, ὡς προσῆλθε τῷ ~ῥείθρῳ,
[283]	εἰς τὸν βρόχον ἑάλω. Τοῦ	~δὲ	ὀρνιθοθήρα ἐπιδραμόντος, ἐκεῖνος εἶπεν· Ὦ
[283]	ἐμπεσὼν εἰς τοὺ βρόχους. Τοῦ	δὲ	ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος καὶ συλλαβόντος αὐτόν,
[290]	κἀκείνῳ παρῄνει ~τῆς πανουργίας. Ὁ	δὲ	οὐδοτιοῦν ἑαυτὸν παρεῖχε πειθόμενον. ~Ἐπιτηρήσας
[275]	αὐλῆς ἦλθ' ἄμετρα λακτίζων· ~σαίνων	δὲ	οὐρᾷ καὶ θέλων περισκαίρειν, ~τὴν
[297]	ἐμέμφετο τῷ παιδὶ ~τολμηρίαν. Τὸ	δὲ	παιδίον εἶπεν· Ἀλλὰ νῦν μοι
[265]	τὸν ὄνον φορτώσας ἦγεν. Ὁ	δὲ	πάλιν ἑκὼν εἰς τὸ ῥεῖθρον
[251]	εἶναι, καὶ οὕτως ἀφείθη. Ὕστερον	δὲ	πάλιν ~πεσοῦσα καὶ ὑφ' ἑτέρας
[258]	μέγα ὡς τὸ ~πρότερον. Ἐγγὺς	δὲ	παντελῶς ἐξενεχθέντα αὐτὰ ἰδόντες φρύγανα
[253]	~δικαιοσύνην, πάντας αὐτῷ ἐδωρήσατο. Ὁ	δὲ	παραγενόμενος πρὸς ~τοὺς ἑταίρους τὰ
[256]	~Δύο ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. Ἑτέρου	δὲ	πέλεκυν εὑρόντος, ὁ ἕτερος ~ἔλεγεν·
[270]	ἀλλήλους ἐξῆλθον ἐπὶ ~ἄγραν. Λέοντος	δὲ	περιτυχόντος αὐτοῖς, ἡ ἀλώπηξ ὁρῶσα
[251]	μῦν, καὶ οὕτως ἀφείθη. Ὕστερον	~δὲ	πεσοῦσα πάλιν καὶ συλληφθεῖσα ὑπὸ
[260]	ἥμισυ ~τῷ Ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν	δὲ	πήρᾳ, ἐν ᾗ ἀμύγδαλά τε
[260]	~τούτου τῷ ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν	δὲ	πήρᾳ μεστῇ φοινίκων καὶ ~ἀμυγδάλων,
[283]	ἐπυνθάνετο τί ποτ' ἐργάζοιτο. Τοῦ	δὲ	πόλιν κτίζειν φαμένου, ~εἶτα δὲ
[269]	ἐπέδραμεν εὐθὺς τῷ λέοντι. Ὡς	δὲ	πόρρω τοῦτον ~ἐδίωξεν, ἔνθα μηκέτι
[283]	δὲ πόλιν κτίζειν φαμένου, ~εἶτα	δὲ	πορρωτέρω ἀποχωρήσαντος καὶ κρυβέντος, ὁ
[268]	ἀγαπᾶν. ~(Ὄνος ἵππον μακαρίζων. ~Ὄνος	δέ	ποτε ἐμακάριζεν ἵππον ~διὰ τὴν
[300]	κἀγὼ πέρδιξ πολλὰς προσάξω. ~Ὁ	δὲ	πρὸς αὐτὴν οὕτως ἀνταπεκρίθη· ~Διὰ
[266]	τις ἐπιθεὶς ξόανον ἦγε· πολλοὶ	δὲ	προσεκύνουν τῶν ~συναντώντων. Ὁ δὲ
[265]	τῷ ~ῥείθρῳ, ἑκὼν κατέπεσε· τῶν	δὲ	σπόγγων διαβραχέντων, βάρος ~διπλοῦν ἦγε
[253]	ἤρετο εἰ ταύτην ~ἀπέβαλε. Τοῦ	δὲ	σὺν ἡδονῇ· Ναὶ ἀληθῶς ἥδ'
[297]	Ἀλλὰ νῦν μοι βοήθησον· ὕστερον	δὲ	~σωθέντα μέμφου. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ
[299]	καὶ πῶς ἔχοι διηρώτα. Ἡ	~δέ·	Τὰ μὲν ἄλλα, μῆτερ, ἔφη,
[295]	οἷς ἦν καὶ ~λέων. Ὁ	δὲ	ταῦτα μᾶλλον ὁρῶν πλείονα λύπην
[282]	πόρρωθεν ἀπεκαραδόκει τὸ μέλλον. ~Ἀγρίων	δὲ	ταύταις προσελθουσῶν καὶ τοῖς βρόχοις
[288]	διὰ πάντος ἀκολουθεῖν ἐκείνῃ. Λαβοῦσα	δὲ	τὴν ~ἡγεμονίαν ἑαυτήντε κακῶς ἀπήλλαττε
[292]	καὶ ὁ παῖς αὐτῆς. Προϊούσης	δὲ	τῆς ~εὐωχίας, τὸ παιδίον ὀγκωθὲν
[300]	ἐμπεσεῖται. ~(Πέρδιξ καὶ κυνηγέτης. ~Πέρδικα	δὲ	τις κυνηγέτης ἀγρεύσας ~ἔμελλεν αὐτὸς
[287]	~ἀπληστίαν φευγέτω. ~(Ὄρνις χρυσοτόκος. ~Ὄρνιθα	δέ	τις πάνυ καλλίστην εἶχεν, ~ἥτις
[293]	θηρεύων ἀκρίδας περιέτυχε σκορπίῳ. Ὁ	δὲ	τὸ τοῦ παιδὸς ~ἁπλοῦν θεασάμενος,
[287]	λοιπὰ ὑπάρχειν τῶν ὀρνίθων. ~Ὁ	δὲ	τὸν πλοῦτον εὑρηκέναι νομίσας ~απεστέρηται
[269]	τε ἦν εἰσελθὼν καταθοινήσασθαι. Παρὰ	δὲ	~τὸν ψόφον τοῦ ἀλεκτρυόνος φθεγξαμένου
[289]	αὐτοὺς ~μαχομένους, ἐξῆλθον βαδίζοντες. Ἰδόντες	δὲ	τοὺς μύας, τότε ἀφέντες ~τὴν
[253]	ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε. Τοῦ	δὲ	τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν ἀπολωλότα
[283]	~Ὀρνιθορήρας ὄρνισιν ἵστη παγίδας. Κορύδαλος	δὲ	τοῦτον πόρρωθεν ~ἰδὼν ἐπυνθάνετο τί
[268]	τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν, ~αὑτοῦ	δὲ	τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς ἀχθοφόρου
[295]	χεῖρα ~ἐκτυφλῶσαι τὸν λέοντα. Σκόλοψ	δὲ	τῷ δακτύλῳ αὐτοῦ ἐμπαρεὶς ~ὄγκωμα
[299]	ἔφη· Σοὶ μὲν ~αἰθρίαν, τῇ	δὲ	τῷ κηπωρῷ συνοικούσῃ παμπόλλους ὑετοὺς
[298]	μὴ εἰληφέναι τὴν ~παρακαταθήκην. Περιπεσὼν	δὲ	τῷ Ὅρκῳ, καὶ ἀπαγόμενος ὑπ'
[260]	ἀνελόμενος, ἐκείνους μὲν ἔφαγε, τὰ	δὲ	τῶν ~φοινίκων ὀστᾶ καὶ τὰ
[258]	προσέμενον ὡς μέλλουσαν προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ	~δὲ	ὑπὸ ἀνέμου φερόμενα τὰ φρύγανα
[258]	ὡς μελλούσης αὐτῆς ~προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ	δὲ	ὑπὸ ἀνέμου φερόμενα τὰ φρύγανα
[298]	μίαν ἡμέραν ἄδειαν δέδωκεν. Ὁ	δὲ	~ὑπολαβὼν ἔφη· Ἀλλ' εὖ ἴσθι
[257]	τοῦτο ~ἄκαρπον τὸ δένδρον. Ἡ	δὲ	ὑποτυχοῦσα ἔφη· Ὦ ἀχάριστοι, ἔτι
[251]	~ἀναιρεῖσθαι περὶ σωτηρίας ἐδεῖτο. Τῆς	δὲ	φαμένης μὴ δύνασθαι ~αὐτὴν ἀπολῦσαι,
[275]	κριθάς, χόρτον, ὥσπερ εἰώθει· ~κύων	δὲ	χαρίεις ὤν, εὐρύθμως παίζων ~τὸν
[296]	ταύτην σὺν χαρμοσύνῃ. ~Ἐν δευτέρῳ	δὲ	χρόνῳ ἐσθῆτα κλέπτει, ~καὶ τοῦτο
[260]	ἀνείλατο οἰόμενος ἀργύριον εἶναι. Ἐκτινάξας	δέ,	ὡς ~εὗρε τὰ ἐνόντα, ταῦτα
[271]	γόμον φέρων λίμνην διέβαινεν· ὀλισθὼν	δέ,	ὡς ~κατέπεσεν, ἐξαναστῆναι μὴ δυνάμενος
[269]	ἐξῆλθεν ὡς ἀποδιώξων αὐτόν. Ὁ	δέ,	ὡς μακρὰν ἐγένετο, ~κατέφαγεν αὐτόν.
[267]	θεασάμενος ἀλώπεκα ἐπειρᾶτο καὶ ταύτην	δεδίττεσθαι.	Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ
[298]	οὐδὲ πρὸς μίαν ἡμέραν ἄδειαν	δέδωκεν.	Ὁ δὲ ~ὑπολαβὼν ἔφη· Ἀλλ'
[268]	τοὺς πλουσίους καὶ ἄρχοντας οὐ	δεῖ	ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν κατ' ~ἐκείνων
[251]	τυχεῖν. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι	δεῖ	καὶ ἡμᾶς μὴ τοῖς αὐτοῖς
[251]	περιγενέσθαι. ~Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς	δεῖ	μὴ ἀεὶ τοῖς αὐτοῖς ἐπιμένειν
[268]	Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ	δεῖ	τοὺς ~ἄρχοντας καὶ πλουσίους ζηλοῦν,
[293]	~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὄτι προσέχειν	δεῖ	τοὺς δυναμένους πάντας βλάπτειν. ~Παῖς
[296]	παρεδόθην. ~Οὗτος ὁ μῦθος λέγει·	Δεῖ	τοὺς φρονίμους τὰς ῥίζας ἐκκόπτειν
[280]	ἀκανθῶδες προσφάγιον ~ἐσθίεις; ~Ὅτι οὐ	δεῖ	φλυάρων ἀνδρῶν κατηγορίας ἀκούειν· εἰς
[295]	λέων γεγραμμένος. ~Υἱόν τις γέρων	δειλὸς	μονογενῆ ἔχων γενναῖον, κυνηγεῖν ἐφιέμενον,
[281]	καλὸν δέ μοί ἐστι σοῦ	δεῖπνον	~γενέσθαι ἢ γυπῶν καὶ κοράκων.
[275]	δ' εὐθὺς ἠλόησε τά σκεύη,	~δειπνοῦντα	δ' εὐθὺς ἦλθε δεσπότην κύσων
[283]	τοῖς λόγοις προσῆλθε, καὶ τὸ	δέλεαρ	~ἐσθίων ἔλαθεν ἐμπεσὼν εἰς τοὺ
[296]	κλέπτης καὶ μήτηρ. ~Παῖς φέρει	δέλτον	κλέψας τοῦ διδασκάλου ~καὶ {τῇ}
[296]	~τὸ πρῶτον ἐτύπτησάς με, ὅτε	δέλτον	~σοι ἔφερον, οὐκ ἂν φόνῳ
[254]	ἔτρεψεν· ὃς καὶ ἀναβὰς ἐπὶ	~δένδρον	ἐκρύβη. Ὁ δὲ ἕτερος τοῦτο
[257]	ἐστιν ἀνθρώποις τοῦτο ~ἄκαρπον τὸ	δένδρον.	Ἡ δὲ ὑποτυχοῦσα ἔφη· Ὦ
[254]	ἕτερος φθάσας ἀνέβη ἐπί τι	δένδρον	καὶ ἐνταῦθα ἐκρύπτετο, ὁ δὲ
[254]	δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ τοῦ	δένδρου	ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς
[254]	Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ ἀπὸ τοῦ	δένδρου	~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί ἡ
[273]	γάρ, ὡς ὁρῶ, καὶ τὸ	δέρμα	μου κατεργάσεται. Ὁ μῦθος δηλοῖ
[275]	ἐν ἁβρότητι πάσῃ, ~φάτνης ὀνείης	δεσμὰ	καὶ καλοὺς ῥήξας ~ἐς μέσον
[275]	μὲν ἐν αὐλῇ παρὰ φάτναις	δεσμώτης	~ἔτρωγε κριθάς, χόρτον, ὥσπερ εἰώθει·
[273]	~αἱρετώτερον ἦν παρὰ τοῖς προτέροις	δεσπόταις	ἀχθοφοροῦντα ~λιμώττειν ἢ ἐνταῦθα παραγενέσθαι,
[273]	ἦν μοι παρὰ τοῖς προτέροις	δεσπόταις	μένειν· ~οὗτ ς γάρ, ὡς
[273]	ὅτι τότε μάλιστα τοὺς πρώτους	δεσπότας	οἱ οἰκέται ~ποθοῦσιν, ὅταν καὶ
[273]	ὅτι ~τότε μάλιστα τοὺς προτέρους	δεσπότας	οἱ οἰκέται ποθοῦσιν, ὅταν ~τῶν
[282]	ἔφασαν· Ἀλλ' ἡμῖν γε ἄμεινον	δεσπότας	~φυλάττεσθαι ἢ τῇ ἡμετέρᾳ συγγενείᾳ
[263]	ἐποίει, ~δήσας καὶ ἀπαγαγὼν τῷ	δεσπότῃ	αὐτὸν ἀπέδωκε. Τοῦ δὲ ~διερωτῶντος
[273]	τοῦ κηπουροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ	δεσπότῃ	ἐγχειρίσῃ. Ὁ δὲ Ἑρμῆν πέμψας
[273]	τοῦ κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι	δεσπότῃ.	Τοῦ δὲ Διὸς ἐπακούσαντος καὶ
[273]	Εἰς χείρονα τοίνυν τῶν προτέρων	δεσπότην	ἐμπεσὼν ~καὶ ὁρῶν τὰ παρ'
[273]	κομίζων. ~Πάλιν οὖν ἀμεῖψαι τὸν	δεσπότην	ἱκέτευε, καὶ βυρσοδέψῃ ~ἀπεμπολεῖται. Εἰς
[275]	σκεύη, ~δειπνοῦντα δ' εὐθὺς ἦλθε	δεσπότην	κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς. Ἐσχάτου δὲ
[275]	χαρίεις ὤν, εὐρύθμως παίζων ~τὸν	δεσπότην	περιέσκαιρε ποικίλως· ~ἐκεῖνος δ' αὐτὸν
[266]	Ἀλλὰ τοῦτον ξύλοις ~παίων ὁ	δεσπότης	εἶπεν· Ὄνος εἶ θεὸν φέρων,
[273]	~ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ τοῦ	δεσπότου	πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε ~αἱρετώτερον
[282]	ὅσοι δι' ἀγάπην τῶν οἰκείων	~δεσποτῶν	παραπίπτουσι τῆς τῶν οἰκείων συγγενῶν
[252]	εἶπαν τὰ ξύλα τῇ συκῇ·	Δεῦρο,	βασίλευσον ἐφ' ~ἡμῶν. Καὶ εἶπεν
[252]	~τὰ ξύλα πρὸς τὴν ῥάμνον·	Δεῦρο,	βασίλευσον ἐφ' ἡμῶν. Καὶ εἶπεν
[252]	με εἰς βασιλέα ἐφ' ~ὑμῶν,	δεῦτε	ὑπόστητε ἐν τῇ σκέπῃ μου·
[291]	~πατήσαντα ἔπληξας, οὐκ ἂν ὁ	δεύτερος	ἐπεχείρησε τοῦτο ποιῆσαι. ~Ὁ λόγος
[298]	ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς βαδίζειν, ἐκ	~δευτέρου	ἠρώτα διὰ πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν
[296]	λαμβάνει ταύτην σὺν χαρμοσύνῃ. ~Ἐν	δευτέρῳ	δὲ χρόνῳ ἐσθῆτα κλέπτει, ~καὶ
[273]	οἱ οἰκέται ποθοῦσιν, ὅταν ~τῶν	δευτέρων	λάβωσι πεῖραν. ~(Ὄνος καὶ κηπουρός.
[254]	τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Καὶ	δὴ	ἄρκτος αὐτοῖς ~συναντήσας τὸν μὲν
[267]	ἐκφοβῶν τὰ ἄλογα ζῷα. ~Καὶ	δὴ	θεασάμενος ἀλώπεκα ἐπειρᾶτο καὶ ταύτην
[276]	ὄνου ταῦτα διεξιόντος, διέκειτο· ~ἔνθεν	δὴ	καὶ ἔφησε τῷ ὄνῳ· Ὑπόβαθι,
[268]	~ἵππον, πανταχόσε τοῦτον ἐλαύνων, καὶ	δὴ	καὶ μέσον τῶν πολεμίων ~εἰσήλασε,
[296]	ἔφησε πρὸς τὴν μητέρα· ~Ἔγγισον	δή	μοι καὶ δὸς ἀσπασμόν, μῆτερ,
[272]	ἡμίονος ἐν ταὐτῷ ἐβάδιζον. Καὶ	δὴ	ὁ ὄνος ὁρῶν τὸν τοὺς
[258]	ναῦν εἶναι ~μεγάλην ᾠήθησαν. Διὸ	δὴ	προσέμενον, ὡς μελλούσης αὐτῆς ~προσορμίζεσθαι.
[298]	λαβὼν φίλου ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ	δὴ	~προσκαλουμένου αὐτὸν ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον,
[254]	μὴ συνόδευε φίλοις. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ἀπέχεσθαι τῶν φίλων οἵτινες ἐν
[274]	τῶν ~προσώπων} καὶ ἐξ ἀπροόπτου	δῆλοί	εἰσιν. ~Ὄνος καὶ κύων. ~Ὄνον
[293]	ἃς ἔχεις ἀπολέσῃς. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὄτι προσέχειν δεῖ τοὺς δυναμένους
[298]	~αὐθημερὸν ἐπιφοιτᾶν εἴωθα. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι ἀδιόριστός ἐστιν ἡ κατὰ
[251]	ὄνομα σωτηρίας τυχεῖν. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι δεῖ καὶ ἡμᾶς μὴ
[287]	μικροῦ τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι ἔχων τι ἀρκέσθητι ἐπὶ
[297]	δὲ ~σωθέντα μέμφου. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι μὴ μέμφου, πλὴν ἐλέει·
[300]	σοὺς προσενεδρεῦσαι θέλεις. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι ὁ κατὰ τῶν ἑαυτοῦ
[274]	καὶ προσιόντας ~προσγελῶσιν. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι οἱ κακοῦργοι τῶν ἀνθρώπων
[256]	ἐμοὶ αὐτὸν ἀνεκοινώσω. Ὁ λόγος	~δηλοῖ	ὅτι οἱ μὴ μεταλαβόντες τῶν
[256]	ἔλεγες, οὐχ ~εὑρήκαμεν. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι οἱ μὴ μεταλαμβάνοντες τῶν
[288]	~παρὰ φύσιν ἕπεσθαι. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι οἱ πρὸς χάριν ἅπαντα
[291]	ἐπεχείρησε τοῦτο ποιῆσαι. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι οἱ τοῖς πρώτοις ἐπιβαίνουσιν
[290]	τὴν δίκην ἔτισας. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι οἱ τοῖς φίλοις σὺν
[285]	τῶν ὁμοφύλων ἀπέχῃ. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι οἱ τοὺς οἰκείους προδιδόντες
[253]	τὴν οἰκείαν ἀπέδωκεν. Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι, ὅσον τοῖς δικαίοις τὸ
[268]	~ἵππον μεταβαλλόμενος ἐταλάνιζεν. Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι οὐ δεῖ τοὺς ~ἄρχοντας
[295]	πατρὸς ὠφεληθέντα ~σοφίσματι. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι οὐδεὶς δύναται τὸ μέλλον
[261]	Τύχην καταμέμψωνται πάντες. ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι πολλάκις σφαλλόμενοι καὶ πράττοντες
[269]	εἰς πόλεμον ~ἐξωρμήθην; ~Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ταπεινουμένοις
[262]	αὐτοὶ ~περιιστάμενοι οὐροῦσιν. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι τὸ ἑκάστῳ πεπρωμένον ἀθεράπευτόν
[263]	τὸν συνήθη ἐπελέξατο. Ὁ λόγος	~δηλοῖ	ὅτι τοιοῦτος εἶναί τις ὑπολαμβάνεται
[283]	τοὺς ἐνοικοῦντας εὑρήσεις. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι τότε μάλιστα οἶκοι καὶ
[283]	εὑρήσεις τοὺς ἐνοικοῦντας. Ὁ μῦθος	δηλοῖ	~ὅτι τότε μάλιστα οἶκοι καὶ
[273]	δέρμα μου κατεργάσεται. Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι ~τότε μάλιστα τοὺς προτέρους
[273]	οὐδὲ ταφῆς ~ἀξιωθήσομαι. ~Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι τότε μάλιστα τοὺς πρώτους
[254]	κινδύνοις οὐ ~παραμένουσιν. Ὁ λόγος	δηλοῖ	ὅτι τοὺς γνησίους τῶν φίλων
[258]	μηδὲν ὂν προσεδεχόμεθα. Ὁ μῦθος	δηλοῖ	ὅτι ~τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ
[289]	πόλεων οἱ ἐν ταῖς τῶν	δημαγωγῶν	στάσεσιν ~ἑαυτοὺς παρεισβάλλοντες λανθάνουσιν αὐτοὶ
[275]	μὲν νύκτα ἀλήθων ~πυρὸν φίλης	Δήμητρος,	ἡμέρας δ' ὕλην ~ἦγεν ἀφ'
[295]	ὁρῶν πλείονα λύπην εἶχε. Καὶ	δήποτε	~πλησίον τοῦ λέοντος στὰς εἶπεν·
[263]	ἔστη. Καὶ ὡς οὐδὲν ἐποίει,	~δήσας	καὶ ἀπαγαγὼν τῷ δεσπότῃ αὐτὸν
[275]	ἐξ ἀγροῦ δ' ὅσον χρεία.	~Δηχθεὶς	δὲ θυμῷ καὶ περισσὸν οἰμώξας
[282]	οἰκετῶν οὐ μεμπτέοι εἰσὶν ὅσοι	δι'	ἀγάπην τῶν οἰκείων ~δεσποτῶν παραπίπτουσι
[300]	σοι κυνηγήσω. Ὁ δὲ ~εἶπεν·	Δι'	αὐτὸ τοῦτο μᾶλλόν σε θύσω,
[269]	ἔφυγεν. Ὁ δ' ὄνος, νομίσας	δι'	αὑτὸν ~πεφευγέναι, ἐπέδραμεν εὐθὺς τῷ
[300]	δὲ πρὸς αὐτὴν οὕτως ἀνταπεκρίθη·	~Διὰ	γὰρ τοῦτο μᾶλλον ἐγώ σε
[280]	τοὺς σκληροὺς καὶ ἐπικινδύνους προφέροντας	διὰ	~γλώσσης λόγους. ~(Ὄνος παλιούρους ἐσθίων
[273]	~πλείονα ἀχθοφορεῖν ἠναγκάζετο, καὶ τὸν	Δία	ἐπικαλουμένου, τὸ ~τελευταῖον ὁ Ζεὺς
[262]	ταλαιπωρεῖν ~πρέσβεις ἔπεμψαν πρὸς τὸν	Δία,	λύσιν τινὰ αἰτούμενοι τῶν πόνων.
[262]	τὴν τύχην. ~Ὄνοι πρὸς τὸν	Δία.	~Ὄνοι ποτὲ ἀχθόμενοι ἐπὶ τῷ
[288]	ἡγεῖσθαι παρὰ ~μέρος καὶ μὴ	διὰ	πάντος ἀκολουθεῖν ἐκείνῃ. Λαβοῦσα δὲ
[260]	σὲ διανενέμημαι. Πρὸς ἄνδρα φιλάργυρον	διὰ	πλεονεξίαν ~καὶ θεοὺς κατασοφιζόμενον ὁ
[260]	ἄνδρα φιλάργυρον καὶ τοὺς θεοὺς	διὰ	πλεονεξίαν ~κατασοφιζόμενον. ~Παῖς καὶ Τύχη.
[259]	~Ἡ δὲ ἔφη· Ἀλήθεια. καὶ	διὰ	ποίαν αἰτίαν τὴν πόλιν ἀφεῖσα
[298]	ἀσεβεῖς βαδίζειν, ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα	διὰ	πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι
[295]	στὰς εἶπεν· Ὦ κάκιστον θηρίον,	διὰ	σὲ καὶ τὸν ~ψευδῆ ὄνειρον
[298]	πόλεσι εἴωθεν. Ὁ ~δὲ ἔφη·	Διὰ	τεσσαράκοντα ἐτῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ
[268]	~Ὄνος δέ ποτε ἐμακάριζεν ἵππον	~διὰ	τὴν τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν,
[285]	ἀναιρεῖν αὐτὸν μέλλει, ἔφη· Ἀλλὰ	διὰ	τοῦτό σε ~μᾶλλον θύσω, εἰ
[298]	ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς προειπὼν αὐτῷ	διὰ	τριάκοντα ἐτῶν ~ἐπιπορεύεσθαι, οὐδὲ πρὸς
[265]	ἑκὼν κατέπεσε· τῶν δὲ σπόγγων	διαβραχέντων,	βάρος ~διπλοῦν ἦγε βαστάζων. ~Ὅτι
[272]	τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου ~δοκιμάζειν	διάθεσιν.	~(Ὄνος καὶ κηπουρός. ~Ὄνος ὑπηρετούμενος
[276]	περὶ ~κρεῶν καὶ ὀστέων εὕρῃς	διαλαμβάνων.	Ὁ δὲ ὄνος ἅπαν τὸ
[260]	~ἐκτὸς καὶ ἐντὸς πρὸς σὲ	διανενέμημαι.	~Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρα φιλάργυρον
[260]	καὶ τὰ ~ἐκτὸς πρὸς σὲ	διανενέμημαι.	Πρὸς ἄνδρα φιλάργυρον διὰ πλεονεξίαν
[258]	δοκοῦντες φοβεροὶ ~εἶναι, ὅταν εἰς	διάπειραν	~ἔλθωσιν, εὑρίσκονται οὐδενὸς ἄξιοι. ~Ὁδοιπόρος
[253]	ὧν εἱς τις τὰ ἴσα	~διαπράξασθαι	ἐβουλεύσατο, καὶ παρὰ τὸν ποταμὸν
[296]	~Παῖς φέρει δέλτον κλέψας τοῦ	διδασκάλου	~καὶ {τῇ} μητρὶ φέρει ταύτην
[271]	~Ὄνος ξύλων γόμον φέρων λίμνην	διέβαινεν·	ὀλισθὼν δέ, ὡς ~κατέπεσεν, ἐξαναστῆναι
[276]	κύων, τοῦ ὄνου ταῦτα διεξιόντος,	διέκειτο·	~ἔνθεν δὴ καὶ ἔφησε τῷ
[298]	~Παρακαταθήκην τις λαβὼν φίλου ἀποστερεῖν	διενοεῖτο.	Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου αὐτὸν ἐκείνου
[253]	~τοὺς ἑταίρους τὰ συμβάντα αὐτοῖς	διεξελήλυθεν·	ὧν εἱς τις τὰ ἴσα
[276]	δὲ ὄνος ἅπαν τὸ ~γραμμάτιον	διεξελθὼν	καὶ μηδὲν εὑρηκὼς ὧν ὁ
[276]	ἀναρρήξας τὴν ~σφραγῖδα καὶ ἀναπτύξας,	διεξῄει	εἰς ἐπήκοον τοῦ κυνός. Περὶ
[276]	ὁ κύων, τοῦ ὄνου ταῦτα	διεξιόντος,	διέκειτο· ~ἔνθεν δὴ καὶ ἔφησε
[263]	δεσπότῃ αὐτὸν ἀπέδωκε. Τοῦ δὲ	~διερωτῶντος	εἰ οὕτως ἀξίαν αὐτοῦ τὴν
[294]	μὴ ὑπὸ κόρακος ἀναιρεθῇ. Καὶ	διετέλει	τεταγμέναις ~ὥραις ἀναπεταννῦσα καὶ τὰς
[271]	ἐποίησας, εἰ τοσοῦτον ἐνταῦθα χρόνον	διέτριβες	ὅσον ~ἡμεῖς, ὅτε πρὸς ὀλίγον
[251]	δὲ εἰπούσης ἅπασι τοῖς μυσὶ	διεχθραίνειν,	ἔλεγεν ~ἑαυτὴν μὴ μῦν εἶναι,
[299]	ἄλλα ὡμίλει, καὶ πῶς ἔχοι	διηρώτα.	Ἡ ~δέ· Τὰ μὲν ἄλλα,
[291]	ὑπὸ πολλῶν πατούμενος ἀνθρώπων τῷ	Διὶ	ἐνετύγχανε περὶ ~τούτου. Ὁ δὲ
[273]	πολλὰ δὲ ~ἐκακοπάθει, ηὔξατο τῷ	Διὶ	ὅπως τοῦ κηπουροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας
[273]	πλεῖστα δ' ~ἐμόχθει, ηὔξατο τῷ	Διὶ	ὥστε τοῦ κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ
[281]	Ὁ δὲ λύκος ἔφη· Οἴμοι,	δίκαια	πάσχω, ὅτι ~μάγειρος εἶναι μαθὼν
[253]	μῦθος δηλοῖ ὅτι, ὅσον τοῖς	δικαίοις	τὸ ~θεῖον συναίρεται, τοσοῦτον τοῖς
[253]	φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν	~δικαιοσύνην,	πάντας αὐτῷ ἐδωρήσατο. Ὁ δὲ
[272]	οὗτος, ἆρά σοι οὐ ~δοκῶ	δικαίως	τῆς διπλῆς τροφῆς ἀξιωθῆναι; Ἀτὰρ
[290]	οὐδὲ γὰρ ἂν ταύτην τὴν	δίκην	ἔτισας. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι
[258]	ἐπιπλέοντα, ναῦν εἶναι ~μεγάλην ᾠήθησαν.	Διὸ	δὴ προσέμενον, ὡς μελλούσης αὐτῆς
[258]	ἐπιπλέοντα, ᾠήθησαν ναῦν ~εἶναι μεγάλην.	Διὸ	προσέμενον ὡς μέλλουσαν προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ
[294]	~προέλεγον ὅτι ὑπὸ κόρακος ἀναιρεθήσεται.	Διόπερ	φοβουμένη ~λάρνακα μεγίστην κατασκευάσασα ἐν
[273]	ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ δὲ	Διὸς	ἐπακούσαντος καὶ ~κελεύσαντος αὐτὸν κεραμεῖ
[272]	ὄντας ἠγανάκτει καὶ ἐσχετλίαζεν, εἴγε	~διπλασίονος	τροφῆς ἠξιωμένη ἡ ἡμίονος οὐδὲν
[272]	σοι οὐ ~δοκῶ δικαίως τῆς	διπλῆς	τροφῆς ἀξιωθῆναι; Ἀτὰρ οὖν καὶ
[281]	νῦν ἱπποίατρος ἐγενόμην. ~Ὅτι τινὲς	διπλοῖς	κινδύνοις περιπεσόντες καὶ τοῖς ἐχθροῖς
[265]	τῶν δὲ σπόγγων διαβραχέντων, βάρος	~διπλοῦν	ἦγε βαστάζων. ~Ὅτι πολλάκις ἐν
[251]	πάλιν ἀπελύθη. Καὶ οὕτω συνέβη	δὶς	αὐτὴν ~ἀλλαξαμένην τὸ ὄνομα σωτηρίας
[251]	ἀπελύθη. Οὕτω τε ~συνέβη αὐτῇ	δὶς	ἐναλλαξαμένῃ τὸ ὄνομα τῆς σωτηρίας
[274]	οἵ, κἂν ~αὐτὸ μόνον ὀφθῶμεν,	διωκόμεθα,	τούτους δὲ καὶ προσιόντας ~προσγελῶσιν.
[256]	~τὸν πέλεκυν, ὁ ἔχων αὐτὸν	διωκόμενος	ἔλεγε πρὸς τὸν συνοδοιπόρον· ~Ἀπολώλαμεν.
[256]	πέλεκυν ~ἀποβεβληκότων, ὁ ἔχων αὐτὸν	διωκόμενος	πρὸς τὸν μὴ εὑρόντα ~συνοδοιπόρον
[299]	τῷ κηπωρῷ συνοικούσῃ παμπόλλους ὑετοὺς	δοῖεν	οἱ ~θεοί. ~Ὁ μῦθος ὅτι
[279]	εἶναι. ~Ὄνος ἐπεθύμει λέων εἶναι	δοκεῖν.	Καὶ μεταθεῖναι τὴν φύσιν οὐκ
[272]	ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου	~δοκιμάζειν	διάθεσιν. ~(Ὄνος καὶ κηπουρός. ~Ὄνος
[254]	γνησίους τῶν φίλων αἱ ~συμφοραὶ	δοκιμάζουσιν.	~(Ὁδοιπόροι καὶ ἄρκτος. ~Δύο φίλοι
[263]	εἰ οὕτως ἀξίαν αὐτοῦ τὴν	δοκιμασίαν	ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν εἶπεν· Ἀλλ' ἔγωγε
[267]	τῶν ἀπαιδεύτων τοῖς ἔξωθεν τύφοις	δοκοῦντές	τινες ~εἶναι ὑπὸ τῆς ἰδίας
[258]	τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου	δοκοῦντες	φοβεροὶ ~εἶναι, ὅταν εἰς διάπειραν
[258]	~τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου	δοκοῦντες	φοβεροὶ εἶναι, ὅταν εἰς ~πεῖραν
[272]	Ὦ οὗτος, ἆρά σοι οὐ	~δοκῶ	δικαίως τῆς διπλῆς τροφῆς ἀξιωθῆναι;
[300]	Ὅτι ὁ κατὰ φίλων αὐτοῦ	δολίας	μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς ἐν ταῖς
[300]	ὁ κατὰ τῶν ἑαυτοῦ φίλων	δολίας	μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς ἐν ταῖς
[281]	καὶ τοῖς ἐχθροῖς ὠφελεῖν ~πειρωμένοις	δολίως	ἀνταμοιβὴν κακὴν παρέσχον. ~Ὀρνιθοθήρας καὶ
[282]	εἴγε ὁμόφυλοι οὖσαι αὐταῖς τὸν	δόλον	οὐ προεμήνυσαν, ~ἐκεῖναι ὑποτυχοῦσαι ἔφασαν·
[290]	ὅτι οἱ τοῖς φίλοις σὺν	δόλῳ	προσιόντες αὐτοὶ μᾶλλον ~βλάπτονται. ~Ὄφις
[266]	ἄνδρας, τοὺς τυφωμένους ἐπ' ἀλλοτρίαις	δόξαις	ὁ ~μῦθος ἐλέγχει. ~Ὄνος ἐνδυσάμενος
[267]	καὶ ἀλώπηξ. ~Ὄνος ἐνδυσάμενος λέοντος	δορὰν	περιῄει ἐκφοβῶν τὰ ἄλογα ζῷα.
[296]	μητέρα· ~Ἔγγισον δή μοι καὶ	δὸς	ἀσπασμόν, μῆτερ, ~τὸν τελευταῖον. Ἡ
[273]	~(Ὄνος καὶ κηπουρός. ~Ὄνος κηπουρῷ	δουλεύων,	ἐπειδὴ ὀλίγα μὲν ἔσθιε, πολλὰ
[288]	ἀπολέσῃς. ~Οὐρὰ καὶ μέλη ὄφεως.	~Δράκοντος	ἡ οὐρὰ τῇ κεφαλῇ ἐστασίασεν,
[272]	ὀνηλάτης ὁρῶν ~ὄνον ἀντέχειν μὴ	δυνάμενον,	ἀφελόμενος αὐτοῦ τὸ φορτίον τῇ
[270]	λέων ὁρῶν ἐκεῖνον φεύγειν μὴ	~δυνάμενον,	πρῶτον τὴν ἀλώπεκα συνέλαβεν, εἶθ'
[271]	δέ, ὡς ~κατέπεσεν, ἐξαναστῆναι μὴ	δυνάμενος	ὠδύρετό τε καὶ ἔστενεν. Οἱ
[293]	δηλοῖ ὄτι προσέχειν δεῖ τοὺς	δυναμένους	πάντας βλάπτειν. ~Παῖς καὶ κόραξ.
[251]	ἐδεῖτο. Τῆς δὲ φαμένης μὴ	δύνασθαι	~αὐτὴν ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ πᾶσι
[251]	Τῆς δὲ λεγούσης ὡς οὐ	~δύναται	αὐτὴν ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ πάντας
[255]	εἶπε· Καὶ πῶς οὗτος ἡμῖν	δύναται	τὰ μέλλοντα ~μαντεύεσθαι, ὃς οὐδὲ
[295]	~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐδεὶς	δύναται	τὸ μέλλον ἐκφυγεῖν. ~Παῖς κλέπτης
[254]	δὲ ἕτερος τοῦτο ποιῆσαι μὴ	δυνηθείς,	ὡς ἔγνω ~ἑαυτὸν μέλλοντα κυριευθῆναι
[256]	ἀδόκιμοί εἰσιν. ~(Ὁδοιπόροι καὶ πέλεκυς.	~Δύο	ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. Ἑτέρου δὲ
[256]	εἰσι φίλοι. ~(Ὁδοιπόροι καὶ πέλεκυς.	~Δύο	τινὲς κατὰ ταὐτὸν ὡδοιπόρουν, καὶ
[254]	~συμφοραὶ δοκιμάζουσιν. ~(Ὁδοιπόροι καὶ ἄρκτος.	~Δύο	φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον.
[254]	ἀδίκοις ἐναντιοῦται. ~(Ὁδοιπόροι καὶ ἄρκτος.	~Δύο	φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον.
[299]	θυγατέρες. ~Γυνή τις, θυγατέρων οὖσα	δυοῖν	μήτηρ, ἀνδράσι συνῆψε ταύτας, τὴν
[275]	ἐκπνέων ~ἔφη· Οἷα χρή με	δυσδαίμονα	τλῆναι· ~τί γὰρ παρ' οὐρηέσι
[278]	φύσιν ἐπιθυμοῦντες καὶ ἃ ἔχουσι	δυστυχοῦσι.	~Ὄνος νομιζόμενος λέων εἶναι. ~Ὄνος
[271]	ἄνδρα ῥᾴθυμον ἐπ' ἐλαχίστοις πόνοις	δυσφοροῦντα,	~αὐτὸς τοὺς πλείονας ῥᾳδίως ὑφιστάμενος.
[273]	~αὐτὸν πολῆσαι. Πάλιν δὲ αὐτοῦ	δυσφοροῦντος,	ἐπειδὴ καὶ πολλῷ ~πλείονα ἀχθοφορεῖν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 27/05/2005