Fables
[292]	εἶπεν· Οὐχὶ τὰ ~σά, τέκνον,	ἃ	δὲ κατέφαγες. ~Ὁ μῦθος οὗτος
[278]	τῶν παρὰ φύσιν ἐπιθυμοῦντες καὶ	ἃ	ἔχουσι δυστυχοῦσι. ~Ὄνος νομιζόμενος λέων
[255]	ἀνθρώπων οἱ ἐν τοῖς ἰδίοις	ἄβουλοι	καὶ εἰς τὰς τῶν ~πέλας
[275]	περισσὸν οἰμώξας ~σκύμνον θεωρῶν ἐν	ἁβρότητι	πάσῃ, ~φάτνης ὀνείης δεσμὰ καὶ
[252]	καὶ τὸ ~γέννημά μου τὸ	ἀγαθόν,	πορευθῶ τοῦ ἄρχειν τῶν ξύλων;
[266]	αὐτῷ καὶ πίπτει. ~Ὄνος βαστάζων	ἄγαλμα.	~Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ξόανον ἦγε·
[268]	~τὸν κίνδυνον ἀναλογιζομένους τὴν πενίαν	ἀγαπᾶν.	~(Ὄνος ἵππον μακαρίζων. ~Ὄνος δέ
[268]	~ἐκείνων φθόνον καὶ κίνδυνον ἀναλογιζομένους	ἀγαπᾶν	χρὴ τὴν ~πενίαν, ἡσυχίας μητέρα.
[282]	οὐ μεμπτέοι εἰσὶν ὅσοι δι'	ἀγάπην	τῶν οἰκείων ~δεσποτῶν παραπίπτουσι τῆς
[296]	τοῦτο πράττων ὁ παῖς συχνάκις	ἄγει.	~Ὡς γοῦν ηὔξανεν ὁ νεανίας
[296]	ὀψέ ποτε ληφθεὶς ἐπ' αὐτοφώρῳ	~ἄγεται	κριθεὶς πρὸς φόνον, φεῦ τῆς
[263]	ἑκάστῳ πεπρωμένον ἀθεράπευτόν ἐστι. ~Ὄνον	ἀγοράζων.	~Ὄνον τις ἀγοράσαι μέλλων ἐπὶ
[263]	ἐστι. ~Ὄνον ἀγοράζων. ~Ὄνον τις	ἀγοράσαι	μέλλων ἐπὶ πείρᾳ αὐτὸν ἔλαβε·
[265]	δὲ ἔμπορος πάλιν ἑτέρους ἦλθεν	ἀγοράσων	καὶ πλεῖον ἢ ~πρότερον τὸν
[280]	κατηγορίας ἀκούειν· εἰς κίνδυνον γὰρ	~ἄγουσι	τὸν ἀκούοντα. ~Ὄνος πατήσας σκόλοπα
[270]	συνθέμενοι πρὸς ἀλλήλους ἐξῆλθον ἐπὶ	~ἄγραν.	Λέοντος δὲ περιτυχόντος αὐτοῖς, ἡ
[300]	κυνηγέτης. ~Πέρδικα δὲ τις κυνηγέτης	ἀγρεύσας	~ἔμελλεν αὐτὸς τοῦ καταθῦσαι ταύτην.
[282]	ἀνταμοιβὴν κακὴν παρέσχον. ~Ὀρνιθοθήρας καὶ	ἄγριαι	καὶ ἥμεραι περιστεραί. ~Ὀρνιθοθήρας πετάσας
[264]	ἂν ἥδηται τοῖς ~ἑταίροις. ~Ὄνος	ἄγριος	καὶ ὄνος ἥμερος. ~Ὄνος ἄγριος
[264]	ἄγριος καὶ ὄνος ἥμερος. ~Ὄνος	ἄγριος	ὄνον ἥμερον θεασάμενος ἔν τινι
[282]	αὐτὸς πόρρωθεν ἀπεκαραδόκει τὸ μέλλον.	~Ἀγρίων	δὲ ταύταις προσελθουσῶν καὶ τοῖς
[266]	τυφωθείς, νομίζων αὐτὸν προσκυνεῖν τοὺς	~ἀγροίκους,	σκιρτῶν ἤμελλε τὸν θεὸν ῥίψειν.
[298]	ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος εἰς	ἀγρὸν	~ἐπορεύετο. Γενόμενος δὲ κατὰ τὰς
[275]	ὕλην ~ἦγεν ἀφ' ὕψους, ἐξ	ἀγροῦ	δ' ὅσον χρεία. ~Δηχθεὶς δὲ
[292]	~Παιδίον ἐσθίον σπλάγχνα. ~Βοτῆρες ἐπ'	ἀγρῷ	θύοντες αἶγα τοὺς σύνεγγυς ἐκάλεσαν.
[298]	~ἐπιπορεύεσθαι, οὐδὲ πρὸς μίαν ἡμέραν	ἄδειαν	δέδωκεν. Ὁ δὲ ~ὑπολαβὼν ἔφη·
[263]	~ἄλλους παρὰ τῷ ἀργοτάτῳ καὶ	ἀδηφάγῳ	ἔστη. Καὶ ὡς οὐδὲν ἐποίει,
[286]	αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ	ἀδικεῖν	~ἄρξεται; ~Οὕτως ἀτιθάσσευτός ἐστιν ἡ
[253]	τὸ ~θεῖον συναίρεται, τοσοῦτον τοῖς	ἀδίκοις	ἐναντιοῦται. ~(Ὁδοιπόροι καὶ ἄρκτος. ~Δύο
[285]	προδιδόντες οὐ μόνον ὑπὸ τῶν	~ἀδικουμένων	μισοῦνται, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τούτων
[298]	εἴωθα. ~Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι	ἀδιόριστός	ἐστιν ἡ κατὰ τῶν ἀσεβῶν
[255]	εἰς τὰς τῶν ~πέλας συμβουλίας	ἀδόκιμοί	εἰσιν. ~(Ὁδοιπόροι καὶ πέλεκυς. ~Δύο
[276]	κύων· Βάλε κατὰ γῆς, ὡς	ἀδόκιμον	πάντη, φίλε, ~τυγχάνον. ~Ὄνος καὶ
[278]	καὶ τέττιγες. ~Ὄνος ἀκούσας τεττίγων	ᾀδόντων	ἥσθη ἐπὶ τῇ εὐφθνίᾳ καὶ
[262]	αὐτοῖς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τοῦτο	ἀδύνατόν	ἐστιν, ἔφη τότε ~αὐτοὺς ἀπαλλαγήσεσθαι
[251]	καὶ ἡμᾶς μὴ τοῖς αὐτοῖς	ἀεὶ	ἐπιμένειν, ~λογιζομένους ὡς οἱ τοῖς
[289]	ἐμάχοντο. Οἱ δὲ ἐνταῦθα μύες	ἀεὶ	~καταναλισκόμενοι ὑπὸ ἀμφοτέρων, ὡς ἐθεάσαντο
[251]	οὖν καὶ ἡμᾶς δεῖ μὴ	ἀεὶ	τοῖς αὐτοῖς ἐπιμένειν λογιζομένους ὅτι
[287]	πάνυ καλλίστην εἶχεν, ~ἥτις ἔτικτεν	ἀεὶ	ὠὰ χρυσέα. ~Ὁ δὲ νομίσας
[276]	φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ ἀχύρου.	Ἀηδῶς	οὖν ὁ κύων, τοῦ ὄνου
[262]	δηλοῖ ὅτι τὸ ἑκάστῳ πεπρωμένον	ἀθεράπευτόν	ἐστι. ~Ὄνον ἀγοράζων. ~Ὄνον τις
[277]	ἐφέρετο. Τοῦ δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος·	Ἄθλιε,	ποῦ φέρει; καὶ τῆς οὐρᾶς
[274]	ἐθεάσατο καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἔφη·	Ἄθλιοι	ἡμεῖς, οἵ, κἂν ~αὐτὸ μόνον
[269]	κατεθοινήσατο. Ὁ δὲ θνῄσκων ἐβόα·	Ἄθλιος	ἐγὼ καὶ ~ἀνόητος· πολεμιστῶν γὰρ
[287]	τῶν λοιπῶν ~ὀρνίθων. Ὁ δὲ	ἀθρόον	πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ τοῦ
[254]	ὅτι τοὺς γνησίους τῶν φίλων	αἱ	~συμφοραὶ δοκιμάζουσιν. ~(Ὁδοιπόροι καὶ ἄρκτος.
[292]	σπλάγχνα. ~Βοτῆρες ἐπ' ἀγρῷ θύοντες	αἶγα	τοὺς σύνεγγυς ἐκάλεσαν. Σὺν αὐτοῖς
[258]	καὶ φρύγανα. ~Ὁδοιπόροι κατά τινα	αἰγιαλὸν	ὁδεύοντες ἦλθον ἐπί τινα σκοπιάν.
[258]	καὶ φρύγανα. ~Ὁδοιπόροι κατά τινα	αἰγιαλὸν	ὁδεύοντες, ὡς ἦλθον ἐπί τινα
[299]	ὦ μῆτερ, ἔχει· εὔχου δ'	αἰθρίαν	~ἡμῖν καὶ ἡλίους γίνεσθαι θερμοτέρους
[299]	πρὸς ταῦτα ἔφη· Σοὶ μὲν	~αἰθρίαν,	τῇ δὲ τῷ κηπωρῷ συνοικούσῃ
[273]	δεσπότου πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε	~αἱρετώτερον	ἦν παρὰ τοῖς προτέροις δεσπόταις
[253]	ὠδύρετο. Ἑρμῆς δὲ ~μαθὼν τὴν	αἰτίαν	καὶ οἰκτείρας τὸν ἄνθρωπον, καταδὺς
[253]	ὁ Ἑρμῆς κἀκείνῳ καὶ τὴν	αἰτίαν	μαθὼν τοῦ θρήνου, ~καταβὰς ὁμοίως
[259]	ἔφη· Ἀλήθεια. καὶ διὰ ποίαν	αἰτίαν	τὴν πόλιν ἀφεῖσα τὴν ~ἐρημίαν
[285]	τοῦτον θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ δὲ	αἰτιωμένου	αὐτὸν ὡς ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ
[282]	συλλαμβάνειν αὐτὰς ἐπειρᾶτο. Τῶν δὲ	αἰτιωμένων	τὰς ~ἡμέρους, εἴγε ὁμόφυλοι οὖσαι
[262]	πρὸς τὸν Δία, λύσιν τινὰ	αἰτούμενοι	τῶν πόνων. Ὁ ~δὲ αὐτοῖς
[299]	ἰδίων ἔχουσι χαρίζεσθαι, ῥᾳδίως τοῖς	~αἰτοῦσι	τὰ τῶν ἄλλων ἐπαγγέλλονται, {κἂν
[281]	καὶ κοράκων. Χάριν δὲ μίαν	αἰτῶ	σε, ἐξελεῖν τοῦ ~ποδός μου
[280]	παλιούρους ἐσθίων καὶ ἀλώπηξ. ~Ὄνος	ἀκανθώδεις	παλιούρους ἔσθιε. Τοῦτον δὲ ἰδοῦσα
[280]	ἁπαλῇ γλώσσῃ τὸ σκληρὸν καὶ	ἀκανθῶδες	προσφάγιον ~ἐσθίεις; ~Ὅτι οὐ δεῖ
[257]	εὐεργεσίας ἀπολαύοντες, ἀχρείαν με καὶ	ἄκαρπον	ἀποκαλεῖτε. ~Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων
[257]	ὡς ἀνωφελές ἐστιν ἀνθρώποις τοῦτο	~ἄκαρπον	τὸ δένδρον. Ἡ δὲ ὑποτυχοῦσα
[270]	τὸν ὄνον, ἐὰν αὐτῇ τὸ	ἀκίνδυνον	ἐπαγγείληται. ~Τοῦ δὲ αὐτὴν ἀπολύσειν
[254]	καὶ τὰς φρένας καὶ τὴν	ἀκοήν.	Ὁ ~δὲ εὐτόνως κατεῖχε τὴν
[288]	~μέρος καὶ μὴ διὰ πάντος	ἀκολουθεῖν	ἐκείνῃ. Λαβοῦσα δὲ τὴν ~ἡγεμονίαν
[265]	εὐκόλως δὲ ἠγέρθη καὶ περιεπάτει	~ἀκόπως.	Ὁ δὲ ἔμπορος πάλιν ἑτέρους
[280]	οὐ δεῖ φλυάρων ἀνδρῶν κατηγορίας	ἀκούειν·	εἰς κίνδυνον γὰρ ~ἄγουσι τὸν
[259]	~πάντας ἀνθρώπους ἐστίν, ~ἐάν τι	ἀκούειν	καὶ λέγειν θελῃς. Ὅτι κάκιστος
[280]	εἰς κίνδυνον γὰρ ~ἄγουσι τὸν	ἀκούοντα.	~Ὄνος πατήσας σκόλοπα καὶ λύκος.
[271]	δὲ ~ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι	ἀκούσαντες	αὐτοῦ τῶν στεναγμῶν ἔφασαν· Ὦ
[278]	ἐλέγχει. ~Ὄνος καὶ τέττιγες. ~Ὄνος	ἀκούσας	τεττίγων ᾀδόντων ἥσθη ἐπὶ τῇ
[293]	ἐὰν οἴκοθεν ~ταῦτα ἐδίδου. ~Παῖς	ἀκρίδας	θηρεύων καὶ σκορπίος. ~Παῖς τις
[293]	καὶ σκορπίος. ~Παῖς τις θηρεύων	ἀκρίδας	περιέτυχε σκορπίῳ. Ὁ δὲ τὸ
[281]	πόνου θνήξωμαι. Ὁ ~δὲ λύκος	ἄκροις	ὀδοῦσι τὸν σκόλοπα δακὼν ἐξεῖλεν.
[265]	~ὄνον ἐφόρτωσεν. Ὁ δὲ ὄνος	ἄκων	ὀλισθήσας εἰς ὕδωρ ἔπεσε, καὶ,
[275]	πάντα ἴσοι πεφύκασι, κἂν φθόνῳ	~ἀλαζονεύωνται.	~Ὄνος καὶ κύων συνοδοιποροῦντες. ~Ὄνος
[265]	καὶ ~ταλαιπωριῶν περιγινόμενα κέρδη. ~Ὄνος	ἅλας	βαστάζων. ~Μικρέμπορός τις ὄνον ἔχων
[265]	~Μικρέμπορός τις ὄνον ἔχων εὐώνους	ἅλας	ἠγόρασε καὶ σφοδρῶς τὸν ~ὄνον
[274]	τὸ ἕλκος κρούοντος, ὁ ὄνος	ἀλγῶν	ὠγκᾶτό ~τε καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ
[269]	ὄνος ἀναπτερωθεὶς κατ' αὐτοῦ, εἴγε	ἀλεκτρυόνα	~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς ἀποδιώξων αὐτόν.
[269]	~ἐδίωξεν, ἔνθα μηκέτι ἡ τοῦ	ἀλεκτρυόνος	ἐφικνεῖτο φωνή, στραφεὶς ὁ ~λέων
[269]	Παρὰ δὲ ~τὸν ψόφον τοῦ	ἀλεκτρυόνος	φθεγξαμένου καταπτήξας (φασὶ γὰρ ~πτύρεσθαι
[269]	φασὶ γὰρ τοῦτον τὴν τοῦ	~ἀλεκτρυόνος	φωνὴν φοβεῖσθαι- ἔφυγεν. Ὁ δ'
[269]	τοὺς λέοντας πρὸς τὰς τῶν	ἀλεκτρυόνων	φωνάς) εἰς ~φύγην ἐτράπη. Καὶ
[269]	δ' ἐπελθόντος τῷ ὄνῳ, ὁ	~ἀλεκτρυὼν	ἐφώνησε· καὶ ὁ μὲν λέων
[269]	~Ἔν τινι ἐπαύλει ὄνος καὶ	ἀλεκτρυὼν	ἦσαν. Λέων δὲ λιμώττων, ὡς
[269]	ὑπ' ἐκείνων ἀπόλλυνται. ~(Ὄνος καὶ	ἀλεκτρυὼν	καὶ λέων. ~Ἔν τινι ἐπαύλει
[269]	~πενίαν, ἡσυχίας μητέρα. ~(Ὄνος καὶ	ἀλεκτρυὼν	καὶ λέων. ~Ὄνῳ ποτὲ ἀλεκτρυὼν
[269]	ἀλεκτρυὼν καὶ λέων. ~Ὄνῳ ποτὲ	ἀλεκτρυὼν	συνεβόσκετο. Λέοντος δ' ἐπελθόντος τῷ
[259]	Τίς εἶ; ~Ἡ δὲ ἔφη·	Ἀλήθεια.	καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν τὴν
[259]	εὑρίσκονται οὐδενὸς ἄξιοι. ~Ὁδοιπόρος καὶ	Ἀλήθεια.	~Ὁδοιπορῶν τις ἐν ἐρήμῳ εἷρε
[252]	πρὸς τὰ ξύλα· Εἰ ἐν	ἀληθείᾳ	ὑμεῖς χρίετέ με εἰς βασιλέα
[259]	ὅτε τὸ ψεῦδος προκρίνεται τῆς	ἀληθείας.	~(Ὁδοιπόρος καὶ Ἑρμῆς. ~Ὁδοιπόρος πολλὴν
[262]	οὐροῦντες ποταμὸν ~ποιήσωσι. Κἀκεῖνοι αὐτὸν	ἀληθεύειν	ὑπολαβόντες ἀπ' ἐκείνου καὶ ~μέχρι
[295]	δὲ μή ~πως ὁ ὄνειρος	ἀληθεύσῃ,	οἴκημα κάλλιστον καὶ μετέωρον ~κατεσκεύασε,
[275]	γε ὄνος τὴν μὲν νύκτα	ἀλήθων	~πυρὸν φίλης Δήμητρος, ἡμέρας δ'
[253]	οἰκεῖον ἀνήνεγκε. Τοῦ δὲ τοῦτον	ἀληθῶς	εἶναι ~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς
[253]	Τοῦ δὲ σὺν ἡδονῇ· Ναὶ	ἀληθῶς	ἥδ' ἐστί φήσαντος, μισήσας ~ὁ
[268]	καὶ ἐπιμελῶς, ~αὐτὸς μηδ' ἀχύρων	ἅλις	ἔχων, καὶ ταῦτα πλεῖστα ταλαιπωρῶν.
[272]	~προσήκει μὴ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς,	ἀλλ'	ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου
[256]	δὲ ἔφη· Μὴ ἀπολώλαμεν εἴπῃς,	ἀλλ'	ἀπολώλα· ~οὐδὲ γὰρ, ὅτε τὸν
[263]	τὴν δοκιμασίαν ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν εἶπεν·	Ἀλλ'	ἔγωγε οὐδὲν ἐπιδέομαι πείρας· οἶδα
[264]	ἑπόμενον καὶ ῥοπάλῳ παίοντα εἶπεν·	Ἀλλ'	ἔγωγε ~οὐκέτι σε εὐδαιμονίζω· ὁρῶ
[291]	δὲ Ζεὺς πρὸς αὐτὸν εἶπεν·	Ἀλλ'	εἰ τὸν πρότερόν σε ~πατήσαντα
[273]	ὑπὸ τοῦ δεσπότου πραττόμενα, ἔφη·	Ἀλλ'	ἔμοιγε ~αἱρετώτερον ἦν παρὰ τοῖς
[267]	προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν ὄνον·	~Ἀλλ'	εὖ ἴσθι ὡς καὶ ἐγὼ
[298]	δέδωκεν. Ὁ δὲ ~ὑπολαβὼν ἔφη·	Ἀλλ'	εὖ ἴσθι ὡς, ὅταν μέλλῃ
[256]	παρῄνει αὐτῷ μὴ λέγειν· Εὕρηκα,	ἀλλ'	Εὑρήκαμεν. ~Μετὰ μικρὸν δὲ ἐπέλθοντων
[256]	ἕτερος παρῄνει μὴ λέγειν Εὑρήκαμεν,	ἀλλ'	~Εὕρηκας. Μετὰ μικρὸν δὲ ἐπελθόντων
[282]	οὐ προεμήνυσαν, ~ἐκεῖναι ὑποτυχοῦσαι ἔφασαν·	Ἀλλ'	ἡμῖν γε ἄμεινον δεσπότας ~φυλάττεσθαι
[296]	πρὸς φόνον, φεῦ τῆς τέχνης.	~Ἀλλ'	ὀπίσωθεν {αὐτοῦ} ἡ μήτηρ ἱσταμένη
[266]	εἶπεν· Ὄνος εἶ θεὸν φέρων,	ἀλλ'	οὐ θεοῖς ὑπάρχεις ~ὁμότιμος. ~{Ὅτι}
[253]	ἀναίδειαν, οὐ μόνον ἐκείνην κατέσχεν,	ἀλλ'	~ουδὲ τὴν οἰκείαν ἀπέδωκεν. Ὁ
[296]	ποτὲ τῷ χρόνῳ μείζω κλέπτει.	~Ἀλλ'	ὀψέ ποτε ληφθεὶς ἐπ' αὐτοφώρῳ
[285]	αὐτὸς ἀναιρεῖν αὐτὸν μέλλει, ἔφη·	Ἀλλὰ	διὰ τοῦτό σε ~μᾶλλον θύσω,
[285]	μόνον ὑπὸ τῶν ~ἀδικουμένων μισοῦνται,	ἀλλὰ	καὶ ὑπὸ τούτων οἷς προδίδονται.
[251]	~ἔφησεν αὑτὴν μὴ ὄρνεον εἶναι,	ἀλλὰ	μῦν, καὶ οὕτως ἀφείθη. Ὕστερον
[251]	πολεμεῖν, αὐτὴ ἔλεγεν ~οὐκ ὄρνις,	ἀλλὰ	μῦς εἶναι, καὶ οὕτως ἀφείθη.
[251]	ἔλεγεν ~ἑαυτὴν μὴ μῦν εἶναι,	ἀλλὰ	νυκτερίδα, καὶ πάλιν ἀπελύθη. Οὕτω
[251]	ἐχθραίνειν μυσίν, αὐτὴ μὴ μῦς,	ἀλλὰ	νυκτερὶς ~ἔλεγεν εἶναι, καὶ πάλιν
[297]	~τολμηρίαν. Τὸ δὲ παιδίον εἶπεν·	Ἀλλὰ	νῦν μοι βοήθησον· ὕστερον δὲ
[284]	Οὐ γάρ εἰμι γέρανος, ἔλεγεν,	~ἀλλὰ	πελαργός, τὸ εὐσεβέστατον ζῷον καὶ
[258]	φρύγανα ~ἐγγυτέρω ἐγένετο, οὐκέτι ναῦν,	ἀλλὰ	πλοῖον ἐδόκουν βλέπειν. ~Ἐξενεχθέντα δὲ
[268]	καὶ ἄρχοντας οὐ δεῖ ζηλοῦν,	ἀλλὰ	τὸν κατ' ~ἐκείνων φθόνον καὶ
[268]	τοὺς ~ἄρχοντας καὶ πλουσίους ζηλοῦν,	ἀλλὰ	τὸν κατ' ἐκείνων φθόνον καὶ
[266]	σκιρτῶν ἤμελλε τὸν θεὸν ῥίψειν.	Ἀλλὰ	τοῦτον ξύλοις ~παίων ὁ δεσπότης
[299]	ἐκείνην ~ἤκουσεν ὡς· Τὰ μὲν	ἄλλα	καλῶς ἡμῖν, ὦ μῆτερ, ἔχει·
[299]	διηρώτα. Ἡ ~δέ· Τὰ μὲν	ἄλλα,	μῆτερ, ἔφη, καλῶς· εὔχου δ'
[299]	τῷ ~κηπωρῷ γεγαμημένην, τά τε	ἄλλα	ὡμίλει, καὶ πῶς ἔχοι διηρώτα.
[251]	Καὶ οὕτω συνέβη δὶς αὐτὴν	~ἀλλαξαμένην	τὸ ὄνομα σωτηρίας τυχεῖν. ~Ὁ
[270]	καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν συνθέμενοι πρὸς	ἀλλήλους	ἐξῆλθον ἐπὶ ~ἄγραν. Λέοντος δὲ
[258]	αὐτὰ φρύγανα ὄντα ἰδόντες, πρὸς	ἀλλήλους	ἔφασαν ~ὡς ἄρα μάτην ἡμεῖς
[258]	ἰδόντες φρύγανα ~ὄντα, ἔφασαν πρὸς	ἀλλήλους·	Τὸ μηδὲν ὂν ἡμεῖς μάτην
[257]	εἰς τὴν πλάτανον ~ἔλεγον πρὸς	ἀλλήλους	ὡς ἀνωφελές ἐστιν ἀνθρώποις τοῦτο
[262]	καὶ ~μέχρι νῦν ἔνθα ἂν	ἀλλήλων	οὖρον ἴδωσιν, ἐνταῦθα καὶ αὐτοὶ
[275]	εἶδον, ᾖξαν, ~κρανείαις δὲ ἄλλος	ἄλλοθεν	προσκρούων ~ἔθεινον, ὥστε καὐτὸς ὕστατ'
[291]	τοῖς πρώτοις ἐπιβαίνουσιν ἀνθιστάμενοι τοῖς	~ἄλλοις	φοβεροὶ γίνονται. ~Παιδίον ἐσθίον σπλάγχνα.
[275]	ὡς εἶδον, ᾖξαν, ~κρανείαις δὲ	ἄλλος	ἄλλοθεν προσκρούων ~ἔθεινον, ὥστε καὐτὸς
[292]	ἄνδρα χρεωφειλέτην, ὅστις ἑτοίμως τὰ	ἀλλότρια	~λαμβάνων, ὅταν ἀπαιτηθῇ ταῦτα, οὕτως
[266]	κτηνώδεις ἄνδρας, τοὺς τυφωμένους ἐπ'	ἀλλοτρίαις	δόξαις ὁ ~μῦθος ἐλέγχει. ~Ὄνος
[263]	ἔστησεν. Ὁ δὲ καταλιπὼν τοὺς	~ἄλλους	παρὰ τῷ ἀργοτάτῳ καὶ ἀδηφάγῳ
[299]	ῥᾳδίως τοῖς ~αἰτοῦσι τὰ τῶν	ἄλλων	ἐπαγγέλλονται, {κἂν οὐδένων εἰσὶν ἐλάττω}
[296]	ἀρχὰς τῶν ἁμαρτημάτων καὶ τῶν	ἄλλων	~κακῶν, ὅπως τῆς ῥίζης κοπείσης
[267]	λέοντος δορὰν περιῄει ἐκφοβῶν τὰ	ἄλογα	ζῷα. ~Καὶ δὴ θεασάμενος ἀλώπεκα
[256]	ἔλεγεν· Ἀπολώλαμεν. Ὁ δὲ εἶπεν·	Ἀλόλωλα	λέγε, οὐκ ~ἀπολώλαμεν· καὶ γὰρ
[265]	ὕδωρ ἔπεσε, καὶ, ~λυθέντων τῶν	ἁλῶν,	ἠλαφρύνθη, εὐκόλως δὲ ἠγέρθη καὶ
[267]	ἄλογα ζῷα. ~Καὶ δὴ θεασάμενος	ἀλώπεκα	ἐπειρᾶτο καὶ ταύτην δεδίττεσθαι. Ἡ
[270]	φεύγειν μὴ ~δυνάμενον, πρῶτον τὴν	ἀλώπεκα	συνέλαβεν, εἶθ' οὕτως ἐπὶ τὸν
[280]	παλιούρους ἔσθιε. Τοῦτον δὲ ἰδοῦσα	ἀλώπηξ	εἶπεν· ~Πῶς οὕτω τῇ ἁπαλῇ
[270]	ἐγένετο, ~κατέφαγεν αὐτόν. ~Ὄνος καὶ	ἀλώπηξ	καὶ λέων. ~Ὄνος καὶ ἀλώπηξ
[280]	ὀξείην χαίτην. ~Τὸν δ' εἶδεν	ἀλώπηξ,	κερτομοῦσα δ' εἰρήκει· ~Πῶς οὕτως
[270]	ἀλώπηξ καὶ λέων. ~Ὄνος καὶ	ἀλώπηξ	κοινωνίαν συνθέμενοι πρὸς ἀλλήλους ἐξῆλθον
[280]	λόγους. ~(Ὄνος παλιούρους ἐσθίων καὶ	ἀλώπηξ.	~Ὄνος ἀκανθώδεις παλιούρους ἔσθιε. Τοῦτον
[267]	ἐλέγχει. ~Ὄνος ἐνδυσάμενος λεοντῆν καὶ	ἀλώπηξ.	~Ὄνος ἐνδυσάμενος λέοντος δορὰν περιῄει
[280]	κίνδυνος. ~(Ὄνος παλιούρους ἐσθίων καὶ	ἀλώπηξ.	~Ὄνος παλιούρων ἤσθιεν ὀξείην χαίτην.
[270]	Λέοντος δὲ περιτυχόντος αὐτοῖς, ἡ	ἀλώπηξ	ὁρῶσα τὸν ~ἐπηρτημένον κίνδυνον, προσελθοῦσα
[296]	~σφαλμάτων· ἤγουν τὰς ἀρχὰς τῶν	ἁμαρτημάτων	καὶ τῶν ἄλλων ~κακῶν, ὅπως
[282]	ὑποτυχοῦσαι ἔφασαν· Ἀλλ' ἡμῖν γε	ἄμεινον	δεσπότας ~φυλάττεσθαι ἢ τῇ ἡμετέρᾳ
[273]	ὺς κεράμους κομίζων. ~Πάλιν οὖν	ἀμεῖψαι	τὸν δεσπότην ἱκέτευε, καὶ βυρσοδέψῃ
[275]	ῥήξας ~ἐς μέσον αὐλῆς ἦλθ'	ἄμετρα	λακτίζων· ~σαίνων δὲ οὐρᾷ καὶ
[253]	ποταμῷ τὸν οἰκεῖον ἀπέβαλε πέλευκυν.	~Ἀμηχανῶν	τοίνυν παρὰ τὴν ὄχθην καθίσας
[260]	Περιτυχὼν δὲ πήρᾳ, ἐν ᾗ	ἀμύγδαλά	τε ἦν καὶ ~φοίνικες, ταῦτα
[260]	δὲ πήρᾳ μεστῇ φοινίκων καὶ	~ἀμυγδάλων,	καὶ ταύτην ἀνελόμενος, ἐκείνους μὲν
[260]	~φοινίκων ὀστᾶ καὶ τὰ τῶν	ἀμυγδάλων	κελύφη ἐπί τινος ἀνέθηκε ~βωμοῦ,
[260]	καταφαγὼν καὶ λαβὼν τῶν τε	ἀμυγδάλων	τὰ ~κελύφη καὶ τῶν φοινίκων
[272]	ὁ ὄνος ὁρῶν τὸν τοὺς	~ἀμφοῖν	γόμους ἴσους ὄντας ἠγανάκτει καὶ
[289]	ἐνταῦθα μύες ἀεὶ ~καταναλισκόμενοι ὑπὸ	ἀμφοτέρων,	ὡς ἐθεάσαντο αὐτοὺς ~μαχομένους, ἐξῆλθον
[267]	εὖ ἴσθι ὡς καὶ ἐγὼ	ἄν	σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ὀγκωμένου
[271]	ὀδύρῃ; Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο	~ἄν	τις πρὸς ἄνδρα ῥᾴθυμον ἐπ'
[262]	ἐκείνου καὶ ~μέχρι νῦν ἔνθα	ἂν	ἀλλήλων οὖρον ἴδωσιν, ἐνταῦθα καὶ
[286]	ματαία, τί ~ταῦτα ἀνατρέφεις ἅπερ,	ἂν	αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ
[271]	ἔφασαν· Ὦ ~οὗτος, καὶ τί	ἂν	ἐποίησας, εἰ τοσοῦτον ἐνταῦθα χρόνον
[263]	τοιοῦτος εἶναί τις ὑπολαμβάνεται ὁποίοις	ἂν	ἥδηται τοῖς ~ἑταίροις. ~Ὄνος ἄγριος
[299]	θερμοτέρους τε καὶ καθαρωτέρους, ὡς	ἂν	~θᾶττον οἱ κέραμοι ψύχοιντο. Καὶ
[291]	πρότερόν σε ~πατήσαντα ἔπληξας, οὐκ	ἂν	ὁ δεύτερος ἐπεχείρησε τοῦτο ποιῆσαι.
[290]	~καὶ ἁπλοῦν εἶναι· οὐδὲ γὰρ	ἂν	ταύτην τὴν δίκην ἔτισας. ~Ὁ
[296]	ὅτε δέλτον ~σοι ἔφερον, οὐκ	ἂν	φόνῳ παρεδόθην. ~Οὗτος ὁ μῦθος
[254]	εἰς φυγὴν ἔτρεψεν· ὃς καὶ	ἀναβὰς	ἐπὶ ~δένδρον ἐκρύβη. Ὁ δὲ
[257]	ἐν τῇ σκιᾷ ~κατακλιθέντες ἀνεπαύοντο.	Ἀναβλέψαντες	δὲ εἰς τὴν πλάτανον ~ἔλεγον
[288]	κατέξαινε τυφλοῖς καὶ κωφοῖς μέρεσιν	ἀναγκαζομένην	~παρὰ φύσιν ἕπεσθαι. ~Ὁ λόγος
[277]	τὴν κακὴν νίκην ἐν ~τῷ	ἀναθέματι.	~{Ὅτι} τοὺς ἀπολλυμένους οἰκείᾳ ἀφροσύνῃ
[260]	τούτου τὸ ἥμισυ ~τῷ Ἑρμῇ	ἀναθήσειν.	Περιτυχὼν δὲ πήρᾳ, ἐν ᾗ
[260]	τὸ ἥμισυ ~τούτου τῷ ἑρμῇ	ἀναθήσειν.	Περιτυχὼν δὲ πήρᾳ μεστῇ φοινίκων
[253]	μισήσας ~ὁ θεὸς τὴν τοσαύτην	ἀναίδειαν,	οὐ μόνον ἐκείνην κατέσχεν, ἀλλ'
[294]	καθεῖρξε, ~φυλαττομένη μὴ ὑπὸ κόρακος	ἀναιρεθῇ.	Καὶ διετέλει τεταγμέναις ~ὥραις ἀναπεταννῦσα
[294]	μάντεις ~προέλεγον ὅτι ὑπὸ κόρακος	ἀναιρεθήσεται.	Διόπερ φοβουμένη ~λάρνακα μεγίστην κατασκευάσασα
[285]	ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος, αὐτὸς	ἀναιρεῖν	αὐτὸν μέλλει, ἔφη· Ἀλλὰ διὰ
[251]	ὑπὸ γαλῆς συνελήφθη· μέλλουσα δὲ	~ἀναιρεῖσθαι	παρεκάλει περὶ τῆς σωτηρίας. Τῆς
[251]	ὑπὸ γαλῆς συνελήφθη, καὶ μέλλουσα	~ἀναιρεῖσθαι	περὶ σωτηρίας ἐδεῖτο. Τῆς δὲ
[268]	κατ' ~ἐκείνων φθόνον καὶ κίνδυνον	ἀναλογιζομένους	ἀγαπᾶν χρὴ τὴν ~πενίαν, ἡσυχίας
[268]	ἐκείνων φθόνον καὶ ~τὸν κίνδυνον	ἀναλογιζομένους	τὴν πενίαν ἀγαπᾶν. ~(Ὄνος ἵππον
[295]	τοῦτον καθ' ὕπνους ὑπὸ λέοντος	ἀναλωθέντα.	Φοβηθεὶς δὲ μή ~πως ὁ
[294]	ἀναιρεθῇ. Καὶ διετέλει τεταγμέναις ~ὥραις	ἀναπεταννῦσα	καὶ τὰς ἐπιτηδείους αὐτῷ τροφὰς
[254]	τὸ ~ῥύγχος καὶ περιοσφραινομένης τὰς	ἀναπνοὰς	συνεῖχε· φασὶ γὰρ ~νεκροῦ μὴ
[254]	Ὁ ~δὲ εὐτόνως κατεῖχε τὴν	ἀναπνοὴν	αὐτοῦ. Ἡ δὲ ἄρκτος ὑπολαβοῦσα
[254]	κεφαλὴν αὐτοῦ ~ὠσφραίνετο τήν τε	ἀναπνοὴν	αὐτοῦ καὶ τὰς φρένας καὶ
[269]	~φύγην ἐτράπη. Καὶ ὁ ὄνος	ἀναπτερωθεὶς	κατ' αὐτοῦ, εἴγε ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη,
[276]	καὶ ἀναρρήξας τὴν ~σφραγῖδα καὶ	ἀναπτύξας,	διεξῄει εἰς ἐπήκοον τοῦ κυνός.
[276]	γραμμάτιον, ὁ ὄνος λαβὼν καὶ	ἀναρρήξας	τὴν ~σφραγῖδα καὶ ἀναπτύξας, διεξῄει
[261]	δὲ αὐτῷ ἡ Τύχη ἐβόα·	~Ἀνάστα	καὶ ἄπελθε ἐντεῦθεν, μή πως
[286]	ἔφη· Ὦ ματαία, τί ~ταῦτα	ἀνατρέφεις	ἅπερ, ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ
[271]	λόγῳ χρήσαιτο ~ἄν τις πρὸς	ἄνδρα	ῥᾴθυμον ἐπ' ἐλαχίστοις πόνοις δυσφοροῦντα,
[260]	~ἐκτὸς πρὸς σὲ διανενέμημαι. Πρὸς	ἄνδρα	φιλάργυρον διὰ πλεονεξίαν ~καὶ θεοὺς
[260]	σὲ διανενέμημαι. ~Ὁ μῦθος πρὸς	ἄνδρα	φιλάργυρον καὶ τοὺς θεοὺς διὰ
[292]	κατέφαγες. ~Ὁ μῦθος οὗτος πρὸς	ἄνδρα	χρεωφειλέτην, ὅστις ἑτοίμως τὰ ἀλλότρια
[266]	θεοῖς ὑπάρχεις ~ὁμότιμος. ~{Ὅτι} κτηνώδεις	ἄνδρας,	τοὺς τυφωμένους ἐπ' ἀλλοτρίαις δόξαις
[299]	τις, θυγατέρων οὖσα δυοῖν μήτηρ,	ἀνδράσι	συνῆψε ταύτας, τὴν ~μὲν κηπωρῷ,
[283]	κρυβέντος, ὁ κορύδαλος τοῖς ~τοῦ	ἀνδρὸς	λόγοις πιστεύσας, προσελθὼν εἰς τὸν
[280]	~ἐσθίεις; ~Ὅτι οὐ δεῖ φλυάρων	ἀνδρῶν	κατηγορίας ἀκούειν· εἰς κίνδυνον γὰρ
[254]	ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν ἕτερος φθάσας	ἀνέβη	ἐπί τι δένδρον καὶ ἐνταῦθα
[268]	πολέμου, καὶ ὁ στρατιώτης ἔνοπλος	ἀνέβη	τὸν ~ἵππον, πανταχόσε τοῦτον ἐλαύνων,
[260]	τῶν ἀμυγδάλων κελύφη ἐπί τινος	ἀνέθηκε	~βωμοῦ, φήσας· Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ,
[260]	τε ἦν καὶ ~φοίνικες, ταῦτα	ἀνείλατο	οἰόμενος ἀργύριον εἶναι. Ἐκτινάξας δέ,
[280]	εἰρήκει· ~Πῶς οὕτως ἁπαλῇ καὶ	ἀνειμένῃ	γλώσσῃ ~σκληρὸν μαλάσσεις προσφάγημα καὶ
[256]	τὸν πέλεκυν εὗρες, ἐμοὶ αὐτὸν	ἀνεκοινώσω.	Ὁ λόγος ~δηλοῖ ὅτι οἱ
[253]	εἶναι φαμένου, αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν	~ἀνεκόμισε.	Τοῦ δὲ μηδὲ τοῦτον εἶναι
[260]	φοινίκων καὶ ~ἀμυγδάλων, καὶ ταύτην	ἀνελόμενος,	ἐκείνους μὲν ἔφαγε, τὰ δὲ
[279]	ἐλυμαίνετο πόνους. Καὶ ~πνεύσας βιαιότερος	ἄνεμος	γυμνοῖ μὲν αὐτὸν τοῦ προκαλύμματος,
[258]	αὐτῆς ~προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ	ἀνέμου	φερόμενα τὰ φρύγανα ~ἐγγυτέρω ἐγένετο,
[258]	μέλλουσαν προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ ~δὲ ὑπὸ	ἀνέμου	φερόμενα τὰ φρύγανα μικρὸν προσεπέλαζον,
[257]	καὶ ἐν τῇ σκιᾷ ~κατακλιθέντες	ἀνεπαύοντο.	Ἀναβλέψαντες δὲ εἰς τὴν πλάτανον
[279]	οὐκ ~ἔχων ἐπὶ τοῦ σχήματος	ἀνεπλήρου	τὸν πόθον, καὶ λεοντῆν ~περικείμενος,
[264]	εὐδαιμονίζω· ὁρῶ γὰρ ὅτι οὐκ	ἄνευ	κακῶν μεγάλων τὴν ~ἀφθονίαν ἔχεις.
[254]	ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν αὐτὸν εἶναι	ἀνεχώρησε·	φασὶ γὰρ νεκροῦ μὴ ἅπτεσθαι
[253]	καταδὺς εἰς τὸν ~ποταμὸν χρυσοῦν	ἀνήνεγκε	πέλεκυν, καὶ εἰ οὗτός ἐστιν
[253]	τρίτου ~καταβὰς ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον	ἀνήνεγκε.	Τοῦ δὲ τοῦτον ἀληθῶς εἶναι
[295]	Ὁ δὲ λέων καὶ ~οὕτως	ἀνῄρηκε	τὸν παῖδα, μηδὲν τῷ τοῦ
[279]	προκαλύμματος, ~φανέντα δὲ ὄνον ῥοπάλοις	ἀνῄρουν	ὧν τοὺς πόνους κατήσθιεν. ~Κόσμος
[291]	ὅτι οἱ τοῖς πρώτοις ἐπιβαίνουσιν	ἀνθιστάμενοι	τοῖς ~ἄλλοις φοβεροὶ γίνονται. ~Παιδίον
[252]	ἐμοὶ ὁ θεὸς καὶ οἱ	ἄνθρωποι,	πορευθῶ ~ἄρχειν τῶν ξύλων; Καὶ
[259]	κάκιστος βίος καὶ πονηρὸς τοῖς	~ἀνθρώποις	ἐστίν, ὅτε τὸ ψεῦδος προκρίνεται
[257]	πρὸς ἀλλήλους ὡς ἀνωφελές ἐστιν	ἀνθρώποις	τοῦτο ~ἄκαρπον τὸ δένδρον. Ἡ
[253]	τὴν αἰτίαν καὶ οἰκτείρας τὸν	ἄνθρωπον,	καταδὺς εἰς τὸν ~ποταμὸν χρυσοῦν
[300]	οὐδένων εἰσὶν ἐλάττω} ~(Πέρδιξ καὶ	ἄνθρωπος.	~Πέρδικά τις θηρεύσας ἤμελλε σφάξαι.
[259]	ψεῦδος· νῦν δὲ εἰς ~πάντας	ἀνθρώπους	ἐστίν, ~ἐάν τι ἀκούειν καὶ
[258]	Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι ~τῶν	ἀνθρώπων	ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου δοκοῦντες φοβεροὶ
[258]	μάτην ~προσεδεχόμεθα. ~Οὑτω καὶ τῶν	ἀνθρώπων	ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου δοκοῦντες φοβεροὶ
[274]	δηλοῖ ὅτι οἱ κακοῦργοι τῶν	ἀνθρώπων	{καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ~προσώπων}
[255]	ἵνα φυλάξηται; ~Οὕτω καὶ τῶν	ἀνθρώπων	οἱ ἐν τοῖς ἰδίοις ἄβουλοι
[269]	μῦθος δηλοῖ ὅτι πολλοὶ τῶν	ἀνθρώπων	ταπεινουμένοις ἐπίτηδες ~τοῖς ἐχθροῖς ἐπιτίθενται,
[257]	ἄκαρπον ἀποκαλεῖτε. ~Οὕτω καὶ τῶν	ἀνθρώπων	τινὲς ἀτυχεῖς εἰσιν ὡς καὶ
[291]	Ζεύς. ~Ὄφις ὑπὸ πολλῶν πατούμενος	ἀνθρώπων	τῷ Διὶ ἐνετύγχανε περὶ ~τούτου.
[298]	ἴσθι ὡς, ὅταν μέλλῃ τις	ἀνιᾶσαί	με, καὶ ~αὐθημερὸν ἐπιφοιτᾶν εἴωθα.
[269]	θνῄσκων ἐβόα· Ἄθλιος ἐγὼ καὶ	~ἀνόητος·	πολεμιστῶν γὰρ μὴ ὢν γονέων,
[288]	τὴν ~ἡγεμονίαν ἑαυτήντε κακῶς ἀπήλλαττε	ἀνοίᾳ	πορευομένη καὶ τὴν ~κεφαλὴν κατέξαινε
[294]	αὐτῷ τροφὰς παρεχομένη. ~Καὶ ποτε	ἀνοιξάσης	αὐτῆς καὶ τὸ πόμα ἐπιθείσης,
[300]	λέγουσα· Ἔασόν ~με ζῆν καὶ	ἀντ'	ἐμοῦ πολλὰς πέρδικας ἐγώ σοι
[281]	τοῖς ἐχθροῖς ὠφελεῖν ~πειρωμένοις δολίως	ἀνταμοιβὴν	κακὴν παρέσχον. ~Ὀρνιθοθήρας καὶ ἄγριαι
[300]	~Ὁ δὲ πρὸς αὐτὴν οὕτως	ἀνταπεκρίθη·	~Διὰ γὰρ τοῦτο μᾶλλον ἐγώ
[276]	εὑρηκὼς ὧν ὁ κύων ἐζήτει,	~ἀντέφησεν	αὖθις ὁ κύων· Βάλε κατὰ
[272]	προϊόντων, ὁ ὀνηλάτης ὁρῶν ~ὄνον	ἀντέχειν	μὴ δυνάμενον, ἀφελόμενος αὐτοῦ τὸ
[260]	~(Ὁδοιπόρος καὶ Ἑρμῆς. ~Ὁδοιπόρος πολλὴν	ἀνύσας	ὁδὸν ηὔξατο, εἰ ἄρα εὑρήσει
[260]	καὶ Ἑρμῆς. ~Ὁδοιπόρος πολλὴν ὁδὸν	ἀνύων	ηὔξατο, ἐὰν εὕρῃ τι, τούτου
[257]	πλάτανον ~ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους ὡς	ἀνωφελές	ἐστιν ἀνθρώποις τοῦτο ~ἄκαρπον τὸ
[263]	Τοῦ δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως	ἀξίαν	αὐτοῦ τὴν δοκιμασίαν ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν
[253]	ποταμὸν ἐλθὼν καὶ τὴν ~οἰκείαν	ἀξίνην	ἐξεπίτηδες ἀφεὶς εἰς τὸ ῥεῦμα
[253]	τοῦ θρήνου, ~καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν	ἀξίνην	ἐξήνεγκε καὶ ἤρετο εἰ ταύτην
[258]	εἰς ~πεῖραν ἔλθωσιν, οὐδενὸς εὑρίσκονται	ἄξιοι.	~(Ὁδοιπόροι καὶ φρύγανα. ~Ὁδοιπόροι κατά
[258]	εἰς διάπειραν ~ἔλθωσιν, εὑρίσκονται οὐδενὸς	ἄξιοι.	~Ὁδοιπόρος καὶ Ἀλήθεια. ~Ὁδοιπορῶν τις
[288]	ἡ οὐρὰ τῇ κεφαλῇ ἐστασίασεν,	ἀξιοῦσα	ἡγεῖσθαι παρὰ ~μέρος καὶ μὴ
[272]	~δοκῶ δικαίως τῆς διπλῆς τροφῆς	ἀξιωθῆναι;	Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς ~προσήκει
[273]	ὅπου, ἐὰν ἀποθάνω, οὐδὲ ταφῆς	~ἀξιωθήσομαι.	~Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι τότε
[272]	τὰ ~πάντα λαβὼν καὶ ἀφελόμενος	ἀπ'	αὐτοῦ τῇ ἡμιόνῳ ἐπέθηκε. Καὶ
[262]	~ποιήσωσι. Κἀκεῖνοι αὐτὸν ἀληθεύειν ὑπολαβόντες	ἀπ'	ἐκείνου καὶ ~μέχρι νῦν ἔνθα
[263]	ὡς οὐδὲν ἐποίει, ~δήσας καὶ	ἀπαγαγὼν	τῷ δεσπότῃ αὐτὸν ἀπέδωκε. Τοῦ
[298]	Περιπεσὼν δὲ τῷ Ὅρκῳ, καὶ	ἀπαγόμενος	ὑπ' αὐτοῦ ~ἐπὶ κρημνόν, ᾐτιᾶτο
[267]	ὀγκωμένου ἤκουσα. ~Οὕτως ἔνιοι τῶν	ἀπαιδεύτων	τοῖς ἔξωθεν τύφοις δοκοῦντές τινες
[292]	ἑτοίμως τὰ ἀλλότρια ~λαμβάνων, ὅταν	ἀπαιτηθῇ	ταῦτα, οὕτως ἄχθεται ὥσπερ ἐὰν
[280]	ἀλώπηξ εἶπεν· ~Πῶς οὕτω τῇ	ἁπαλῇ	γλώσσῃ τὸ σκληρὸν καὶ ἀκανθῶδες
[280]	κερτομοῦσα δ' εἰρήκει· ~Πῶς οὕτως	ἁπαλῇ	καὶ ἀνειμένῃ γλώσσῃ ~σκληρὸν μαλάσσεις
[273]	τῷ Διὶ ὥστε τοῦ κηπωροῦ	ἀπαλλαγεὶς	ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ δὲ
[262]	ἀδύνατόν ἐστιν, ἔφη τότε ~αὐτοὺς	ἀπαλλαγήσεσθαι	τῆς κακοπαθείας, ὅταν οὐροῦντες ποταμὸν
[273]	Διὶ ὅπως τοῦ κηπουροῦ αὐτὸν	ἀπαλλάξας	~ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ. Ὁ δὲ
[276]	εὕρῃς διαλαμβάνων. Ὁ δὲ ὄνος	ἅπαν	τὸ ~γραμμάτιον διεξελθὼν καὶ μηδὲν
[275]	τράπεζαν ἐς μέσον βαλὼν θλάσεν,	~ἅπαντα	δ' εὐθὺς ἠλόησε τά σκεύη,
[288]	δηλοῖ ὅτι οἱ πρὸς χάριν	ἅπαντα	πολιτευόμενοι τοιαῦτα ~πάσχουσι. ~Ὄφις καὶ
[263]	ὅτι ~τοιοῦτός ἐστιν ὁποῖον ἐξ	ἁπάντων	τὸν συνήθη ἐπελέξατο. Ὁ λόγος
[251]	θύσῃ αὐτήν. Τῆς δὲ εἰπούσης	ἅπασι	τοῖς μυσὶ διεχθραίνειν, ἔλεγεν ~ἑαυτὴν
[251]	βρωθῆναι ἐδεῖτο. Τῆς ~δὲ εἰπούσης	ἅπασιν	ἐχθραίνειν μυσίν, αὐτὴ μὴ μῦς,
[253]	τις παρὰ ποταμῷ τὸν οἰκεῖον	ἀπέβαλε	πέλευκυν. ~Ἀμηχανῶν τοίνυν παρὰ τὴν
[253]	ἐξήνεγκε καὶ ἤρετο εἰ ταύτην	~ἀπέβαλε.	Τοῦ δὲ σὺν ἡδονῇ· Ναὶ
[263]	καὶ ἀπαγαγὼν τῷ δεσπότῃ αὐτὸν	ἀπέδωκε.	Τοῦ δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως
[253]	κατέσχεν, ἀλλ' ~ουδὲ τὴν οἰκείαν	ἀπέδωκεν.	Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι, ὅσον
[282]	~προσέδησεν· εἶτα ἀποστὰς αὐτὸς πόρρωθεν	ἀπεκαραδόκει	τὸ μέλλον. ~Ἀγρίων δὲ ταύταις
[258]	φερόμενα τὰ φρύγανα μικρὸν προσεπέλαζον,	~ἀπεκαραδόκουν	ὑπολαμβάνοντες πλοῖον εἶναι οὐκέτι μέγα
[296]	τὴν ῥίνα ταύτης, ~καὶ δακὼν	ἀπέκοψεν	εἰς τέλος, λόγον ~εἰπὼν τοιόνδε
[261]	ἡ Τύχη ἐβόα· ~Ἀνάστα καὶ	ἄπελθε	ἐντεῦθεν, μή πως κάτωθεν τοῦ
[293]	θεασάμενος, τὸ κέντρον ὀξύνας, εἶπεν·	Ἄπελθε,	παῖ, καὶ ~σώζου, μὴ κἀμὲ
[251]	νυκτερὶς ~ἔλεγεν εἶναι, καὶ πάλιν	ἀπελύθη.	Καὶ οὕτω συνέβη δὶς αὐτὴν
[251]	εἶναι, ἀλλὰ νυκτερίδα, καὶ πάλιν	ἀπελύθη.	Οὕτω τε ~συνέβη αὐτῇ δὶς
[273]	τὸν δεσπότην ἱκέτευε, καὶ βυρσοδέψῃ	~ἀπεμπολεῖται.	Εἰς χείρονα τοίνυν τῶν προτέρων
[273]	ὥστε τοῦ κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ	~ἀπεμποληθῆναι	δεσπότῃ. Τοῦ δὲ Διὸς ἐπακούσαντος
[286]	Ὦ ματαία, τί ~ταῦτα ἀνατρέφεις	ἅπερ,	ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης
[287]	δὲ τὸν πλοῦτον εὑρηκέναι νομίσας	~απεστέρηται	καὶ τοῦ μικροῦ τοῦ κέρδους.
[260]	ἐπί τινος βωμοῦ ἔθηκεν, ~εἰπών·	Ἀπέχεις,	ὦ Ἑρμῆ, τὴν εὐχήν· καὶ
[260]	ἐπί τινος ἀνέθηκε ~βωμοῦ, φήσας·	Ἀπέχεις,	ὦ Ἑρμῆ, τὴν εὐχήν· τοῦ
[254]	συνόδευε φίλοις. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ	ἀπέχεσθαι	τῶν φίλων οἵτινες ἐν καιρῷ
[285]	θύσω, εἰ μηδὲ τῶν ὁμοφύλων	ἀπέχῃ.	~Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἱ
[288]	δὲ τὴν ~ἡγεμονίαν ἑαυτήντε κακῶς	ἀπήλλαττε	ἀνοίᾳ πορευομένη καὶ τὴν ~κεφαλὴν
[257]	~τοὺς πέλας ἐπὶ τῇ χρηστότητι	ἀπιστεῖσθαι.	~(Ὁδοιπόροι καὶ φρύγανα. ~Ὁδοιπόροι κατά
[287]	ἀρκέσθητι ἐπὶ τούτῳ, τὴν δὲ	ἀπληστίαν	~φεῦγε, μή πως καὶ ὅ
[287]	παροῦσιν ἀρκείσθω τις καὶ τὴν	~ἀπληστίαν	φευγέτω. ~(Ὄρνις χρυσοτόκος. ~Ὄρνιθα δέ
[290]	ἔδει καὶ πρόσθεν εὐθὺν ~καὶ	ἁπλοῦν	εἶναι· οὐδὲ γὰρ ἂν ταύτην
[293]	Ὁ δὲ τὸ τοῦ παιδὸς	~ἁπλοῦν	θεασάμενος, τὸ κέντρον ὀξύνας, εἶπεν·
[290]	ποιησάμενος. Ὁ μὲν ~οὖν καρκῖνος	ἁπλοῦς	ὢν τὸν τρόπον, μεταβαλέσθαι κἀκείνῳ
[286]	~ταῦτα ἀνατρέφεις ἅπερ, ἂν αὐξηθῇ,	ἀπὸ	σοῦ πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ~ἄρξεται;
[272]	οὖν καὶ ἡμᾶς ~προσήκει μὴ	ἀπὸ	τῆς ἀρχῆς, ἀλλ' ἀπὸ τοῦ
[272]	ὁρῶν ἔτι ~μᾶλλον ἀποκάμνοντα, πάλιν	ἀπὸ	τοῦ γόμου μετετίθει, μέχρι τὰ
[254]	~ἄρκτον. Ὁ δὲ ἕτερος καταβὰς	ἀπὸ	τοῦ δένδρου ἐπυνθάνετο τί πρὸς
[254]	τὸ ζῷον. Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ	ἀπὸ	τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ
[254]	Ὁ δὲ εἶπε· Τοῦτο ἔφη·	ἀπὸ	τοῦ νῦν ~τοιούτοις μὴ συνόδευε
[272]	μὴ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ'	ἀπὸ	τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου ~δοκιμάζειν
[256]	ἐπέλθοντων αὐτοῖς τῶν τὸν πέλεκυν	~ἀποβεβληκότων,	ὁ ἔχων αὐτὸν διωκόμενος πρὸς
[256]	μικρὸν δὲ ἐπελθόντων αὐτοῖς τῶν	ἀποβεβληκότων	~τὸν πέλεκυν, ὁ ἔχων αὐτὸν
[272]	ἡμιόνῳ ἐπέθηκε. Καὶ ~τότε ἐκείνη	ἀποβλέψασα	εἰς τὸν ὄνον εἶπεν· Ὦ
[253]	εἶναι ~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς	ἀποδεξάμενος	αὐτοῦ τὴν ~δικαιοσύνην, πάντας αὐτῷ
[269]	εἴγε ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς	ἀποδιώξων	αὐτόν. Ὁ δέ, ὡς μακρὰν
[273]	ἢ ἐνταῦθα παραγενέσθαι, ὅπου, ἐὰν	ἀποθάνω,	οὐδὲ ταφῆς ~ἀξιωθήσομαι. ~Ὁ λόγος
[281]	καὶ φοβηθεὶς ~εἶπεν· Ὦ λύκε,	ἀποθνῄσκω	ἐκ πόνου· καλὸν δέ μοί
[257]	ἀπολαύοντες, ἀχρείαν με καὶ ἄκαρπον	ἀποκαλεῖτε.	~Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων τινὲς
[272]	πόρρω προβαινόντων, ὁρῶν ἔτι ~μᾶλλον	ἀποκάμνοντα,	πάλιν ἀπὸ τοῦ γόμου μετετίθει,
[294]	~κόρακα κατὰ τοῦ βρέγματος κατενεχθέντα	ἀποκτεῖναι	αὐτόν. ~Παῖς καὶ λέων γεγραμμένος.
[257]	ἔτι τῆς ἐξ ~ἐμοῦ εὐεργεσίας	ἀπολαύοντες,	ἀχρείαν με καὶ ἄκαρπον ἀποκαλεῖτε.
[264]	σώματος καὶ τῇ τῆς ~τροφῆς	ἀπολαύσει.	Ὕστερον δὲ ἰδὼν αὐτὸν ἀχθοφοροῦντα
[293]	κἀμὲ θηρεύων πάσας ἃς ἔχεις	ἀπολέσῃς.	~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὄτι προσέχειν
[287]	μή πως καὶ ὅ ἔχεις	ἀπολέσῃς.	~Οὐρὰ καὶ μέλη ὄφεως. ~Δράκοντος
[277]	ἐν ~τῷ ἀναθέματι. ~{Ὅτι} τοὺς	ἀπολλυμένους	οἰκείᾳ ἀφροσύνῃ ὁ μῦθος ἐλέγχει.
[269]	ἐπιτίθενται, καὶ οὕτως ὑπ' ἐκείνων	ἀπόλλυνται.	~(Ὄνος καὶ ἀλεκτρυὼν καὶ λέων.
[251]	λεγούσης ὡς οὐ ~δύναται αὐτὴν	ἀπολῦσαι,	φύσει γὰρ πάντας πολεμεῖ πτηνούς,
[251]	δὲ φαμένης μὴ δύνασθαι ~αὐτὴν	ἀπολῦσαι,	φύσει γὰρ πᾶσι τοῖς πτηνοῖς
[270]	ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται. ~Τοῦ δὲ αὐτὴν	ἀπολύσειν	φήσαντος, προσαγαγοῦσα τὸν ὄνον εἴς
[256]	ἔφη· Μὴ ἀπολώλαμεν εἴπῃς, ἀλλ'	ἀπολώλα·	~οὐδὲ γὰρ, ὅτε τὸν πέλεκυν
[256]	~Ἀπολώλαμεν. Ἐκεῖνος δὲ ἔφη· Μὴ	ἀπολώλαμεν	εἴπῃς, ἀλλ' ἀπολώλα· ~οὐδὲ γὰρ,
[256]	διωκόμενος ἔλεγε πρὸς τὸν συνοδοιπόρον·	~Ἀπολώλαμεν.	Ἐκεῖνος δὲ ἔφη· Μὴ ἀπολώλαμεν
[256]	δὲ εἶπεν· Ἀλόλωλα λέγε, οὐκ	~ἀπολώλαμεν·	καὶ γὰρ καὶ ὅτε τὸν
[256]	τὸν μὴ εὑρόντα ~συνοδοιπόρον ἔλεγεν·	Ἀπολώλαμεν.	Ὁ δὲ εἶπεν· Ἀλόλωλα λέγε,
[253]	δὲ τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν	ἀπολωλότα	φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν
[282]	τῶν ἡμέρων περιστερῶν ~προσέδησεν· εἶτα	ἀποστὰς	αὐτὸς πόρρωθεν ἀπεκαραδόκει τὸ μέλλον.
[298]	Ὅρκος. ~Παρακαταθήκην τις λαβὼν φίλου	ἀποστερεῖν	διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου αὐτὸν
[283]	κτίζειν φαμένου, ~εἶτα δὲ πορρωτέρω	ἀποχωρήσαντος	καὶ κρυβέντος, ὁ κορύδαλος τοῖς
[274]	αὐτῶν τῶν ~προσώπων} καὶ ἐξ	ἀπροόπτου	δῆλοί εἰσιν. ~Ὄνος καὶ κύων.
[258]	ὅτι ~τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ	ἀπροόπτου	δοκοῦντες φοβεροὶ εἶναι, ὅταν εἰς
[258]	καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ	ἀπροόπτου	δοκοῦντες φοβεροὶ ~εἶναι, ὅταν εἰς
[294]	τὸ πόμα ἐπιθείσης, ὁ παῖς	~ἀπροφυλάκτως	παρέκυψεν. Οὕτω τε συνέβη τῆς
[254]	ἀνεχώρησε· φασὶ γὰρ νεκροῦ μὴ	ἅπτεσθαι	τὴν ~ἄρκτον. Ὁ δὲ ἕτερος
[254]	συνεῖχε· φασὶ γὰρ ~νεκροῦ μὴ	ἅπτεσθαι	τὸ ζῷον. Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ
[253]	καὶ εἰ οὗτός ἐστιν ὃν	ἀπώλεσεν	~ἤρετο. Τοῦ δὲ μὴ τοῦτον
[260]	πολλὴν ἀνύσας ὁδὸν ηὔξατο, εἰ	ἄρα	εὑρήσει τι, τὸ ἥμισυ ~τούτου
[258]	ἰδόντες, πρὸς ἀλλήλους ἔφασαν ~ὡς	ἄρα	μάτην ἡμεῖς τὸ μηδὲν ὂν
[272]	τὸν ὄνον εἶπεν· Ὦ οὗτος,	ἆρά	σοι οὐ ~δοκῶ δικαίως τῆς
[263]	καταλιπὼν τοὺς ~ἄλλους παρὰ τῷ	ἀργοτάτῳ	καὶ ἀδηφάγῳ ἔστη. Καὶ ὡς
[260]	καὶ ~φοίνικες, ταῦτα ἀνείλατο οἰόμενος	ἀργύριον	εἶναι. Ἐκτινάξας δέ, ὡς ~εὗρε
[253]	τοῦτον εἶναι φαμένου, αὖθις καταβὰς	ἀργυροῦν	~ἀνεκόμισε. Τοῦ δὲ μηδὲ τοῦτον
[299]	~φοράν, ὡς τοῖς λαχάνοις ἐξ	ἀρδείας	αὔξησις ἡ κατὰ λόγον ~προσγένοιτο.
[287]	~κέρδους ἐστερήθη. Ὅτι τοῖς παροῦσιν	ἀρκείσθω	τις καὶ τὴν ~ἀπληστίαν φευγέτω.
[287]	μῦθος δηλοῖ ὅτι ἔχων τι	ἀρκέσθητι	ἐπὶ τούτῳ, τὴν δὲ ἀπληστίαν
[254]	γὰρ νεκροῦ μὴ ἅπτεσθαι τὴν	~ἄρκτον.	Ὁ δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ
[254]	αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Καὶ δὴ	ἄρκτος	αὐτοῖς ~συναντήσας τὸν μὲν ἕνα
[254]	αἱ ~συμφοραὶ δοκιμάζουσιν. ~(Ὁδοιπόροι καὶ	ἄρκτος.	~Δύο φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν
[254]	τοῖς ἀδίκοις ἐναντιοῦται. ~(Ὁδοιπόροι καὶ	ἄρκτος.	~Δύο φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν
[254]	γῆς ~προσεποιεῖτο τεθνάναι. Ἡ δὲ	ἄρκτος	ἐλθοῦσα ἐπ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ
[254]	τὸ ~οὖς αὐτοῦ ἐλάλει ἡ	ἄρκτος.	Ὁ δὲ εἶπε· Τοῦτο ἔφη·
[254]	~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί ἡ	ἄρκτος	πρὸς τὸ οὖς εἴρηκεν. Ὁ
[254]	τὴν ἀναπνοὴν αὐτοῦ. Ἡ δὲ	ἄρκτος	ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν αὐτὸν εἶναι ἀνεχώρησε·
[254]	φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον.	Ἄρκτου	δὲ αὐτοῖς ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν
[254]	~ἑαυτὸν μέλλοντα κυριευθῆναι ὑπὸ τῆς	ἄρκτου,	πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ~προσεποιεῖτο
[254]	~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς δὲ	ἄρκτου	προσενεγκούσης αὐτῷ τὸ ~ῥύγχος καὶ
[286]	ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ ἀδικεῖν	~ἄρξεται;	~Οὕτως ἀτιθάσσευτός ἐστιν ἡ πονηρία,
[284]	χαλεποὶ ὦσιν. ~Γεωργὸς καὶ πελαργός.	~Ἀρούρῃ	παγίδας γεωργὸς ἐστήσατο κατὰ τῶν
[296]	ἐκκόπτειν τῶν ~σφαλμάτων· ἤγουν τὰς	ἀρχὰς	τῶν ἁμαρτημάτων καὶ τῶν ἄλλων
[252]	μου τὸ ἀγαθόν, πορευθῶ τοῦ	ἄρχειν	τῶν ξύλων; Καὶ εἶπαν ~τὰ
[252]	θεὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι, πορευθῶ	~ἄρχειν	τῶν ξύλων; Καὶ εἶπαν τὰ
[272]	ἡμᾶς ~προσήκει μὴ ἀπὸ τῆς	ἀρχῆς,	ἀλλ' ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν
[268]	δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τοὺς	~ἄρχοντας	καὶ πλουσίους ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν
[268]	ἠλέει. ~Ὅτι τοὺς πλουσίους καὶ	ἄρχοντας	οὐ δεῖ ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν
[293]	~σώζου, μὴ κἀμὲ θηρεύων πάσας	ἃς	ἔχεις ἀπολέσῃς. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ
[298]	Ὅρκον εἶναι καὶ ἐπὶ τοὺς	ἀσεβεῖς	βαδίζειν, ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ
[298]	ἀδιόριστός ἐστιν ἡ κατὰ τῶν	ἀσεβῶν	ἐκ θεοῦ ~τιμωρία. ~Μήτηρ καὶ
[296]	~Ἔγγισον δή μοι καὶ δὸς	ἀσπασμόν,	μῆτερ, ~τὸν τελευταῖον. Ἡ δ'
[251]	τὸ ὄνομα τῆς σωτηρίας περιγενέσθαι.	~Ἀτὰρ	οὖν καὶ ἡμᾶς δεῖ μὴ
[272]	δικαίως τῆς διπλῆς τροφῆς ἀξιωθῆναι;	Ἀτὰρ	οὖν καὶ ἡμᾶς ~προσήκει μὴ
[256]	ὡδοιπόρουν, καὶ θἀτέρου πέλεκυν εὑρόντος,	~ἅτερος	ὁ μὴ εὑρὼν παρῄνει αὐτῷ
[286]	πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ~ἄρξεται; ~Οὕτως	ἀτιθάσσευτός	ἐστιν ἡ πονηρία, κἂν τὰ
[257]	~Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων τινὲς	ἀτυχεῖς	εἰσιν ὡς καὶ εὐεργετοῦντες ~τοὺς
[298]	μέλλῃ τις ἀνιᾶσαί με, καὶ	~αὐθημερὸν	ἐπιφοιτᾶν εἴωθα. ~Ὁ λόγος δηλοῖ
[253]	δὲ μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου,	αὖθις	καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε. Τοῦ δὲ
[276]	ὧν ὁ κύων ἐζήτει, ~ἀντέφησεν	αὖθις	ὁ κύων· Βάλε κατὰ γῆς,
[275]	κύνα ὡραῖον. ~Ὁ μὲν ἐν	αὐλῇ	παρὰ φάτναις δεσμώτης ~ἔτρωγε κριθάς,
[275]	καὶ καλοὺς ῥήξας ~ἐς μέσον	αὐλῆς	ἦλθ' ἄμετρα λακτίζων· ~σαίνων δὲ
[286]	τί ~ταῦτα ἀνατρέφεις ἅπερ, ἂν	αὐξηθῇ,	ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ ἀδικεῖν
[299]	ὡς τοῖς λαχάνοις ἐξ ἀρδείας	αὔξησις	ἡ κατὰ λόγον ~προσγένοιτο. Ἐκεῖθεν
[258]	~πρότερον. Ἐγγὺς δὲ παντελῶς ἐξενεχθέντα	αὐτὰ	ἰδόντες φρύγανα ~ὄντα, ἔφασαν πρὸς
[258]	πλοῖον ἐδόκουν βλέπειν. ~Ἐξενεχθέντα δὲ	αὐτὰ	φρύγανα ὄντα ἰδόντες, πρὸς ἀλλήλους
[284]	τὸν σπόρον ~βιβρωσκομένων γεράνων. Σὺν	αὐταῖς	οὖν εἰλήφει καὶ πελαργόν. Ὁ
[284]	οἶδα τί λέγεις. Ἔγωγε σὺν	αὐταῖς	σε κατέσχον καὶ τὴν ~ὁμοίαν
[282]	τὰς ~ἡμέρους, εἴγε ὁμόφυλοι οὖσαι	αὐταῖς	τὸν δόλον οὐ προεμήνυσαν, ~ἐκεῖναι
[282]	τοῖς βρόχοις ἐμπλακεισῶν, ~προσδραμὼν συλλαμβάνειν	αὐτὰς	ἐπειρᾶτο. Τῶν δὲ αἰτιωμένων τὰς
[251]	πάλιν ἀπελύθη. Οὕτω τε ~συνέβη	αὐτῇ	δὶς ἐναλλαξαμένῃ τὸ ὄνομα τῆς
[251]	γὰρ πᾶσι τοῖς πτηνοῖς πολεμεῖν,	αὐτὴ	ἔλεγεν ~οὐκ ὄρνις, ἀλλὰ μῦς
[252]	βασίλευσον ἐφ' ~ἡμῶν. Καὶ εἶπεν	αὐτὴ	ἡ συκῆ· Ἀφεῖσα τὴν γλυκύτητά
[251]	~δὲ εἰπούσης ἅπασιν ἐχθραίνειν μυσίν,	αὐτὴ	μὴ μῦς, ἀλλὰ νυκτερὶς ~ἔλεγεν
[259]	μόνην κατηφῆ ἑστῶσαν, καί ~φησιν	αὐτῇ·	Τίς εἶ; ~Ἡ δὲ ἔφη·
[270]	~παραδώσειν αὐτῷ τὸν ὄνον, ἐὰν	αὐτῇ	τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται. ~Τοῦ δὲ
[251]	ἀπελύθη. Καὶ οὕτω συνέβη δὶς	αὐτὴν	~ἀλλαξαμένην τὸ ὄνομα σωτηρίας τυχεῖν.
[251]	δὲ λεγούσης ὡς οὐ ~δύναται	αὐτὴν	ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ πάντας πολεμεῖ
[251]	Τῆς δὲ φαμένης μὴ δύνασθαι	~αὐτὴν	ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ πᾶσι τοῖς
[270]	τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται. ~Τοῦ δὲ	αὐτὴν	ἀπολύσειν φήσαντος, προσαγαγοῦσα τὸν ὄνον
[286]	~θερμᾶναι ἐξεκόλαψε. Χελιδὼν δὲ θεασαμένη	αὐτὴν	ἔφη· Ὦ ματαία, τί ~ταῦτα
[254]	καὶ ἄρκτος. ~Δύο φίλοι τὴν	αὐτὴν	ὁδὸν ἐβάδιζον. Ἄρκτου δὲ αὐτοῖς
[254]	καὶ ἄρκτος. ~Δύο φίλοι τὴν	αὐτὴν	ὁδὸν ἐβάδιζον. Καὶ δὴ ἄρκτος
[300]	πολλὰς προσάξω. ~Ὁ δὲ πρὸς	αὐτὴν	οὕτως ἀνταπεκρίθη· ~Διὰ γὰρ τοῦτο
[251]	γαλῆς ἐδεῖτο ὅπως ~μὴ θύσῃ	αὐτήν.	Τῆς δὲ εἰπούσης ἅπασι τοῖς
[251]	γὰρ πάντας πολεμεῖ πτηνούς, ~ἔφησεν	αὑτὴν	μὴ ὄρνεον εἶναι, ἀλλὰ μῦν,
[294]	τροφὰς παρεχομένη. ~Καὶ ποτε ἀνοιξάσης	αὐτῆς	καὶ τὸ πόμα ἐπιθείσης, ὁ
[287]	ὠὰ τίκτουσαν· νομίσας δὲ ἔνδον	αὐτῆς	~ὄγκον χρυσίου εἶναι καὶ θύσας
[292]	μεθ' ἧς καὶ ὁ παῖς	αὐτῆς.	Προϊούσης δὲ τῆς ~εὐωχίας, τὸ
[258]	Διὸ δὴ προσέμενον, ὡς μελλούσης	αὐτῆς	~προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ ἀνέμου
[274]	ἔφη· Ἄθλιοι ἡμεῖς, οἵ, κἂν	~αὐτὸ	μόνον ὀφθῶμεν, διωκόμεθα, τούτους δὲ
[300]	κυνηγήσω. Ὁ δὲ ~εἶπεν· Δι'	αὐτὸ	τοῦτο μᾶλλόν σε θύσω, ὅτι
[289]	δημαγωγῶν στάσεσιν ~ἑαυτοὺς παρεισβάλλοντες λανθάνουσιν	αὐτοὶ	ἑκατέρων ~παρανάλωμα γινόμενοι. ~Ὄφις καὶ
[290]	τοῖς φίλοις σὺν δόλῳ προσιόντες	αὐτοὶ	μᾶλλον ~βλάπτονται. ~Ὄφις πατούμενος καὶ
[262]	ἀλλήλων οὖρον ἴδωσιν, ἐνταῦθα καὶ	αὐτοὶ	~περιιστάμενοι οὐροῦσιν. ~Ὁ λόγος δηλοῖ
[251]	δεῖ καὶ ἡμᾶς μὴ τοῖς	αὐτοῖς	ἀεὶ ἐπιμένειν, ~λογιζομένους ὡς οἱ
[292]	αἶγα τοὺς σύνεγγυς ἐκάλεσαν. Σὺν	αὐτοῖς	~δὲ ἦν καὶ γυνὴ πενιχρά,
[253]	πρὸς ~τοὺς ἑταίρους τὰ συμβάντα	αὐτοῖς	διεξελήλυθεν· ὧν εἱς τις τὰ
[262]	αἰτούμενοι τῶν πόνων. Ὁ ~δὲ	αὐτοῖς	ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τοῦτο ἀδύνατόν
[251]	ἡμᾶς δεῖ μὴ ἀεὶ τοῖς	αὐτοῖς	ἐπιμένειν λογιζομένους ὅτι ~οἱ τοῖς
[254]	αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Ἄρκτου δὲ	αὐτοῖς	ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν ἕτερος φθάσας
[270]	ἐπὶ ~ἄγραν. Λέοντος δὲ περιτυχόντος	αὐτοῖς,	ἡ ἀλώπηξ ὁρῶσα τὸν ~ἐπηρτημένον
[252]	Βασίλευσον ἐφ' ἡμῶν. Καὶ εἶπεν	αὐτοῖς	ἡ ἐλαία· Ἀφεῖσα τὴν ~πιότητά
[254]	ὁδὸν ἐβάδιζον. Καὶ δὴ ἄρκτος	αὐτοῖς	~συναντήσας τὸν μὲν ἕνα εἰς
[256]	~Εὕρηκας. Μετὰ μικρὸν δὲ ἐπελθόντων	αὐτοῖς	τῶν ἀποβεβληκότων ~τὸν πέλεκυν, ὁ
[256]	Εὑρήκαμεν. ~Μετὰ μικρὸν δὲ ἐπέλθοντων	αὐτοῖς	τῶν τὸν πέλεκυν ~ἀποβεβληκότων, ὁ
[299]	τῷ ~κεραμεῖ ἀφικνεῖται. Τοῖς δ'	αὐτοῖς	χρησαμένη καὶ πρὸς ἐκείνην ~ἤκουσεν
[262]	ὅταν οὐροῦντες ποταμὸν ~ποιήσωσι. Κἀκεῖνοι	αὐτὸν	ἀληθεύειν ὑπολαβόντες ἀπ' ἐκείνου καὶ
[256]	ὅτε τὸν πέλεκυν εὗρες, ἐμοὶ	αὐτὸν	ἀνεκοινώσω. Ὁ λόγος ~δηλοῖ ὅτι
[273]	τῷ Διὶ ὅπως τοῦ κηπουροῦ	αὐτὸν	ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ. Ὁ
[263]	~δήσας καὶ ἀπαγαγὼν τῷ δεσπότῃ	αὐτὸν	ἀπέδωκε. Τοῦ δὲ ~διερωτῶντος εἰ
[264]	~τροφῆς ἀπολαύσει. Ὕστερον δὲ ἰδὼν	αὐτὸν	ἀχθοφοροῦντα καὶ τὸν ~ὀνηλάτην ὀπίσω
[273]	τὸ ~τελευταῖον ὁ Ζεὺς παρεσκεύασεν	αὐτὸν	βυρσοδέψῃ πραθῆναι. Καὶ ὁ ~ὄνος
[256]	ἀποβεβληκότων ~τὸν πέλεκυν, ὁ ἔχων	αὐτὸν	διωκόμενος ἔλεγε πρὸς τὸν συνοδοιπόρον·
[256]	τὸν πέλεκυν ~ἀποβεβληκότων, ὁ ἔχων	αὐτὸν	διωκόμενος πρὸς τὸν μὴ εὑρόντα
[254]	Ἡ δὲ ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν	αὐτὸν	εἶναι ἀνεχώρησε· φασὶ γὰρ νεκροῦ
[291]	~τούτου. Ὁ δὲ Ζεὺς πρὸς	αὐτὸν	εἶπεν· Ἀλλ' εἰ τὸν πρότερόν
[298]	ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου	αὐτὸν	ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος εἰς
[263]	τις ἀγοράσαι μέλλων ἐπὶ πείρᾳ	αὐτὸν	ἔλαβε· καὶ εἰσαγαγὼν εἰς ~τοὺς
[264]	τινι εὐηλίῳ τόπῳ ~προσελθὼν ἐμακάριζεν	αὐτὸν	ἐπὶ τῇ εὐεξίᾳ τοῦ σώματος
[263]	~τοὺς ἰδίους ἐπὶ τῆς φάτνης	αὐτὸν	ἔστησεν. Ὁ δὲ καταλιπὼν τοὺς
[277]	~Ὁ δὲ ἔτι μᾶλλον ὠθήσας	αὐτὸν	ἔφη· Ὕπαγε, νίκα τὴν κακὴν
[283]	δὲ ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος καὶ συλλαβόντος	αὐτόν,	ἔφη· Ὦ οὗτος, ἐὰν τοιαύτας
[283]	πτηνοῖς πάγην ἵστη. Κορύδαλος δὲ	αὐτὸν	θεασάμενος ~ἤρετο τί ποιεῖ. Τοῦ
[294]	~λάρνακα μεγίστην κατασκευάσασα ἐν ταύτῃ	αὐτὸν	καθεῖρξε, ~φυλαττομένη μὴ ὑπὸ κόρακος
[275]	δεσπότην περιέσκαιρε ποικίλως· ~ἐκεῖνος δ'	αὐτὸν	κατεῖχε ἐν τοῖς κόλποις. ~Ὁ
[273]	δὲ Διὸς ἐπακούσαντος καὶ ~κελεύσαντος	αὐτὸν	κεραμεῖ πραθῆναι, πάλιν ἐδυσφόρει, πλέον
[285]	ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος, αὐτὸς ἀναιρεῖν	αὐτὸν	μέλλει, ἔφη· Ἀλλὰ διὰ τοῦτό
[269]	ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς ἀποδιώξων	αὐτόν.	Ὁ δέ, ὡς μακρὰν ἐγένετο,
[269]	δέ, ὡς μακρὰν ἐγένετο, ~κατέφαγεν	αὐτόν.	~Ὄνος καὶ ἀλώπηξ καὶ λέων.
[294]	κατὰ τοῦ βρέγματος κατενεχθέντα ἀποκτεῖναι	αὐτόν.	~Παῖς καὶ λέων γεγραμμένος. ~Υἱόν
[290]	~Ὄφις καρκίνῳ συνδιῃτᾶτο, ἑταιρείαν πρὸς	αὐτὸν	ποιησάμενος. Ὁ μὲν ~οὖν καρκῖνος
[273]	δὲ Ἑρμῆν πέμψας ἐκέλευσε κεραμεῖ	~αὐτὸν	πολῆσαι. Πάλιν δὲ αὐτοῦ δυσφοροῦντος,
[266]	Ὁ δὲ ὄνος τυφωθείς, νομίζων	αὐτὸν	προσκυνεῖν τοὺς ~ἀγροίκους, σκιρτῶν ἤμελλε
[279]	~πνεύσας βιαιότερος ἄνεμος γυμνοῖ μὲν	αὐτὸν	τοῦ προκαλύμματος, ~φανέντα δὲ ὄνον
[290]	πειθόμενον. ~Ἐπιτηρήσας δ' ὁ καρκῖνος	αὐτὸν	ὑπνοῦντα καὶ τοῦ φάρυγγος τῇ
[285]	θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ δὲ αἰτιωμένου	αὐτὸν	ὡς ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ ~ὠφελούμενος
[298]	ὑπ' αὐτοῦ ~ἐπὶ κρημνόν, ᾐτιᾶτο	αὐτὸν	ὡς προειπὼν αὐτῷ διὰ τριάκοντα
[298]	ποῖ πορεύοιτο. Τοῦ δὲ ~εἰπόντος	αὑτὸν	Ὅρκον εἶναι καὶ ἐπὶ τοὺς
[269]	Ὁ δ' ὄνος, νομίσας δι'	αὑτὸν	~πεφευγέναι, ἐπέδραμεν εὐθὺς τῷ λέοντι.
[285]	τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος,	αὐτὸς	ἀναιρεῖν αὐτὸν μέλλει, ἔφη· Ἀλλὰ
[300]	φίλων αὐτοῦ δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς	αὐτὸς	ἐν ταῖς ἐνέδραις τῶν κινδύνων
[300]	ἑαυτοῦ φίλων δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς	αὐτὸς	ἐν ταῖς ἐνέδραις τῶν κινδύνων
[268]	ὡς ἀφθόνως τρεφόμενον καὶ ἐπιμελῶς,	~αὐτὸς	μηδ' ἀχύρων ἅλις ἔχων, καὶ
[282]	ἡμέρων περιστερῶν ~προσέδησεν· εἶτα ἀποστὰς	αὐτὸς	πόρρωθεν ἀπεκαραδόκει τὸ μέλλον. ~Ἀγρίων
[300]	δὲ τις κυνηγέτης ἀγρεύσας ~ἔμελλεν	αὐτὸς	τοῦ καταθῦσαι ταύτην. ~Ἡ δὲ
[271]	ῥᾴθυμον ἐπ' ἐλαχίστοις πόνοις δυσφοροῦντα,	~αὐτὸς	τοὺς πλείονας ῥᾳδίως ὑφιστάμενος. ~Ὄνος
[300]	θέλεις. Ὅτι ὁ κατὰ φίλων	αὐτοῦ	δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς ἐν
[273]	κεραμεῖ ~αὐτὸν πολῆσαι. Πάλιν δὲ	αὐτοῦ	δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ ~πλείονα
[269]	Καὶ ὁ ὄνος ἀναπτερωθεὶς κατ'	αὐτοῦ,	εἴγε ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς
[292]	σπλάγχνα ἐμῶ. Ἡ δὲ μήτηρ	αὐτοῦ	εἶπεν· Οὐχὶ τὰ ~σά, τέκνον,
[254]	ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς	αὐτοῦ	ἐλάλει ἡ ἄρκτος. Ὁ δὲ
[295]	λέοντα. Σκόλοψ δὲ τῷ δακτύλῳ	αὐτοῦ	ἐμπαρεὶς ~ὄγκωμα καὶ φλεγμονὴν μέχρι
[298]	τῷ Ὅρκῳ, καὶ ἀπαγόμενος ὑπ'	αὐτοῦ	~ἐπὶ κρημνόν, ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς
[254]	~δὲ εὐτόνως κατεῖχε τὴν ἀναπνοὴν	αὐτοῦ.	Ἡ δὲ ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν
[296]	φεῦ τῆς τέχνης. ~Ἀλλ' ὀπίσωθεν	{αὐτοῦ}	ἡ μήτηρ ἱσταμένη ~{καὶ} κλαίουσα
[268]	ἐμακάριζεν ἵππον ~διὰ τὴν τροφὴν	αὐτοῦ	καὶ θεραπείαν, ~αὑτοῦ δὲ τύχην
[254]	αὐτοῦ ~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν	αὐτοῦ	καὶ τὰς φρένας καὶ τὴν
[273]	ἐμπεσὼν ~καὶ ὁρῶν τὰ παρ'	αὐτοῦ	πραττόμενα, μετὰ στεναγμῶν ἔφη· Οἴμοι
[272]	~πάντα λαβὼν καὶ ἀφελόμενος ἀπ'	αὐτοῦ	τῇ ἡμιόνῳ ἐπέθηκε. Καὶ ~τότε
[253]	~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος	αὐτοῦ	τὴν ~δικαιοσύνην, πάντας αὐτῷ ἐδωρήσατο.
[263]	δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν	αὐτοῦ	τὴν δοκιμασίαν ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν εἶπεν·
[254]	ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο	αὐτοῦ	τί ἡ ἄρκτος πρὸς τὸ
[298]	ἐθεάσατό τινα χωλὸν ~ἐξιόντα, ἐπυνθάνετο	αὐτοῦ	τίς τε εἴη καὶ ποῖ
[272]	~ὄνον ἀντέχειν μὴ δυνάμενον, ἀφελόμενος	αὐτοῦ	τὸ φορτίον τῇ ~ἡμιόνῳ ἐπέθηκεν.
[285]	ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ ~ὠφελούμενος παρ'	αὐτοῦ	τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος,
[271]	~ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι ἀκούσαντες	αὐτοῦ	τῶν στεναγμῶν ἔφασαν· Ὦ ~οὗτος,
[267]	δεδίττεσθαι. Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ	αὐτοῦ	φθεγξαμένου προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν
[254]	ἄρκτος ἐλθοῦσα ἐπ τὴν κεφαλὴν	αὐτοῦ	~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν αὐτοῦ
[268]	τὴν τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν,	~αὑτοῦ	δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς
[262]	τοῦτο ἀδύνατόν ἐστιν, ἔφη τότε	~αὐτοὺς	ἀπαλλαγήσεσθαι τῆς κακοπαθείας, ὅταν οὐροῦντες
[289]	~καταναλισκόμενοι ὑπὸ ἀμφοτέρων, ὡς ἐθεάσαντο	αὐτοὺς	~μαχομένους, ἐξῆλθον βαδίζοντες. Ἰδόντες δὲ
[296]	~Ἀλλ' ὀψέ ποτε ληφθεὶς ἐπ'	αὐτοφώρῳ	~ἄγεται κριθεὶς πρὸς φόνον, φεῦ
[298]	κρημνόν, ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς προειπὼν	αὐτῷ	διὰ τριάκοντα ἐτῶν ~ἐπιπορεύεσθαι, οὐδὲ
[253]	ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν ~δικαιοσύνην, πάντας	αὐτῷ	ἐδωρήσατο. Ὁ δὲ παραγενόμενος πρὸς
[261]	παῖς τις ἐκοιμᾶτο. Ἐπιστᾶσα δὲ	αὐτῷ	ἡ Τύχη ἐβόα· ~Ἀνάστα καὶ
[295]	βουβῶνος εἰργάσατο· πυρετὸς δὲ ~ἐπιγενόμενος	αὐτῷ	θᾶττον τοῦ βίου μετέστησεν. Ὁ
[265]	ἐν ᾧ τις εὐτύχησεν, ἐν	αὐτῷ	καὶ πίπτει. ~Ὄνος βαστάζων ἄγαλμα.
[274]	λειμῶνι ἐνέμετο. Κόρακος δὲ ~ἐπικαθίσαντος	αὐτῷ	καὶ τὸ ἕλκος κρούοντος, ὁ
[256]	~ἅτερος ὁ μὴ εὑρὼν παρῄνει	αὐτῷ	μὴ λέγειν· Εὕρηκα, ἀλλ' Εὑρήκαμεν.
[285]	~Ὀρνιθοθήρας καὶ πέρδιξ. ~Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον	αὐτῷ	ξένου παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ
[285]	παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ τι	~αὐτῷ	παραθείη, ὥρμησεν ἐπὶ τὸν τιθασσὸν
[254]	προσεποιεῖτο. Τῆς δὲ ἄρκτου προσενεγκούσης	αὐτῷ	τὸ ~ῥύγχος καὶ περιοσφραινομένης τὰς
[270]	προσελθοῦσα τῷ λέοντι, ὑπέσχετο ~παραδώσειν	αὐτῷ	τὸν ὄνον, ἐὰν αὐτῇ τὸ
[294]	~ὥραις ἀναπεταννῦσα καὶ τὰς ἐπιτηδείους	αὐτῷ	τροφὰς παρεχομένη. ~Καὶ ποτε ἀνοιξάσης
[255]	τῶν ~ὀφθαλμῶν πεπηρωμένος. Ἐπιστραφέντων δὲ	αὐτῶν	καί τινος ~ὑποστρέψαι παραινοῦντος, τουττο
[272]	τῇ ~ἡμιόνῳ ἐπέθηκεν. Ἔτι δὲ	αὐτῶν	πόρρω προβαινόντων, ὁρῶν ἔτι ~μᾶλλον
[278]	ἐπὶ τῇ εὐφθνίᾳ καὶ ζηλώσας	~αὐτῶν	τὴν φωνὴν ἐπελάθετο καὶ τῆς
[272]	οὐδὲν περιττότερον ~βαστάζει. Μικρὸν δὲ	αὐτῶν	τῆς ὁδοῦ προϊόντων, ὁ ὀνηλάτης
[274]	κακοῦργοι τῶν ἀνθρώπων {καὶ ἐξ	αὐτῶν	τῶν ~προσώπων} καὶ ἐξ ἀπροόπτου
[275]	Δήμητρος, ἡμέρας δ' ὕλην ~ἦγεν	ἀφ'	ὕψους, ἐξ ἀγροῦ δ' ὅσον
[284]	Ὁ ~δὲ θερμῶς ἠντιβόλει τοῦ	ἀφεθῆναι·	Οὐ γάρ εἰμι γέρανος, ἔλεγεν,
[251]	ἀλλὰ μῦς εἶναι, καὶ οὕτως	ἀφείθη.	Ὕστερον δὲ πάλιν ~πεσοῦσα καὶ
[251]	εἶναι, ἀλλὰ μῦν, καὶ οὕτως	ἀφείθη.	Ὕστερον ~δὲ πεσοῦσα πάλιν καὶ
[253]	καὶ τὴν ~οἰκείαν ἀξίνην ἐξεπίτηδες	ἀφεὶς	εἰς τὸ ῥεῦμα κλαίων ἐκάθητο.
[252]	Καὶ εἶπεν αὐτὴ ἡ συκῆ·	Ἀφεῖσα	τὴν γλυκύτητά μου καὶ τὸ
[259]	διὰ ποίαν αἰτίαν τὴν πόλιν	ἀφεῖσα	τὴν ~ἐρημίαν οἰκεῖς; Ἡ δὲ
[252]	Καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ ἐλαία·	Ἀφεῖσα	τὴν ~πιότητά μου ἣν ἐδόξασεν
[272]	μέχρι τὰ ~πάντα λαβὼν καὶ	ἀφελόμενος	ἀπ' αὐτοῦ τῇ ἡμιόνῳ ἐπέθηκε.
[272]	ὁρῶν ~ὄνον ἀντέχειν μὴ δυνάμενον,	ἀφελόμενος	αὐτοῦ τὸ φορτίον τῇ ~ἡμιόνῳ
[289]	Ἰδόντες δὲ τοὺς μύας, τότε	ἀφέντες	~τὴν πρὸς ἑαυτοὺς μάχην, ἐπ'
[264]	οὐκ ἄνευ κακῶν μεγάλων τὴν	~ἀφθονίαν	ἔχεις. Οὕτως οὐκ ἔστι ζηλωτὰ
[268]	μακαρίζων. ~Ὄνος ἵππον ἐμακάριζεν, ὡς	ἀφθόνως	τρεφόμενον καὶ ἐπιμελῶς, ~αὐτὸς μηδ'
[299]	πρὸς τὴν συνοικοῦσαν τῷ ~κεραμεῖ	ἀφικνεῖται.	Τοῖς δ' αὐτοῖς χρησαμένη καὶ
[277]	ἀναθέματι. ~{Ὅτι} τοὺς ἀπολλυμένους οἰκείᾳ	ἀφροσύνῃ	ὁ μῦθος ἐλέγχει. ~Ὄνος καὶ
[257]	Ἡ δὲ ὑποτυχοῦσα ἔφη· Ὦ	ἀχάριστοι,	ἔτι τῆς ἐξ ~ἐμοῦ εὐεργεσίας
[285]	Τοῦ δὲ αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς	ἀχάριστον,	εἴγε πολλὰ ~ὠφελούμενος παρ' αὐτοῦ
[292]	~λαμβάνων, ὅταν ἀπαιτηθῇ ταῦτα, οὕτως	ἄχθεται	ὥσπερ ἐὰν οἴκοθεν ~ταῦτα ἐδίδου.
[262]	πρὸς τὸν Δία. ~Ὄνοι ποτὲ	ἀχθόμενοι	ἐπὶ τῷ συνεχῶς ἀχθοφορεῖν καὶ
[273]	δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ ~πλείονα	ἀχθοφορεῖν	ἠναγκάζετο, καὶ τὸν Δία ἐπικαλουμένου,
[262]	ποτὲ ἀχθόμενοι ἐπὶ τῷ συνεχῶς	ἀχθοφορεῖν	καὶ ταλαιπωρεῖν ~πρέσβεις ἔπεμψαν πρὸς
[268]	δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς	ἀχθοφόρου	καὶ πολλὰ κοπιῶντος, ~οὐδὲ ἄχυρον
[264]	ἀπολαύσει. Ὕστερον δὲ ἰδὼν αὐτὸν	ἀχθοφοροῦντα	καὶ τὸν ~ὀνηλάτην ὀπίσω ἑπόμενον
[273]	ἦν παρὰ τοῖς προτέροις δεσπόταις	ἀχθοφοροῦντα	~λιμώττειν ἢ ἐνταῦθα παραγενέσθαι, ὅπου,
[273]	πάλιν ἐδυσφόρει, πλέον ἢ ~πρότερον	ἀχθοφορῶν	καὶ τόν τε πηλὸν καὶ
[257]	τῆς ἐξ ~ἐμοῦ εὐεργεσίας ἀπολαύοντες,	ἀχρείαν	με καὶ ἄκαρπον ἀποκαλεῖτε. ~Οὕτω
[268]	ἀχθοφόρου καὶ πολλὰ κοπιῶντος, ~οὐδὲ	ἄχυρον	λαμβάνοντος εἰς κόρον. ~Ὅτε δ'
[276]	τε, φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ	ἀχύρου.	Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ
[268]	τρεφόμενον καὶ ἐπιμελῶς, ~αὐτὸς μηδ'	ἀχύρων	ἅλις ἔχων, καὶ ταῦτα πλεῖστα