| Livre, Chap. |
| [1, 30] |
ὁ
Πτολεμαῖος
ἐμαρτύρει,
καὶ
ἔλεγεν,
|
Ὦ |
ἀγαθὴ
κεφαλή,
κακοῦ
μὲν
οὐδεπώποτε |
| [1, 30] |
ἀλλ᾿
ἔφη
πρὸς
τὸν
Πτολεμαῖον,
|
Ὦ |
βασιλεῦ,
ἐπεὶ
κατά
τινα
δαίμονα |
| [1, 34] |
γλυκίων
γίνεται·
ἅμα
καὶ
ἐγώ,
|
ὦ |
βασιλεῦ,
τὸν
βλάπτοντα
τὴν
ἐμὴν |
| [1, 21] |
καὶ
τοὺς
δεομένους
εἰσάγων.
Ἀλλ᾿
|
ὦ |
ξένε
Θηβαῖε»
(ἔλεγε
δὲ
ταῦτα |
| [1, 6] |
αὖθις
εἰς
τὸν
χῶρον,
ἐν
|
ᾧ |
κατέθεντο
κρύψασαι
τὰ
ἑαυτῶν
βρέφη, |
| [1, 32] |
τὸν
ποταμὸν
τὸν
πλησίον
παραρρέοντα,
|
ᾧ |
Κῦρός
ἐστιν
ὄνομα,
ἐλθὼν
σὺν |
| [1, 32] |
καὶ
Περσικός.
Φασὶν
ἄνδρα
Πέρσην,
|
ᾧ |
ὄνομα
ἦν
Σιναίτης,
πόρρω
τῆς |
| [1, 15] |
δι᾿
ἄρα
τοῦτο.
Τίκτει
δὲ
|
ᾠὰ |
δύο
ἡ
θήλεια,
ὧν
τὸ |
| [1, 6] |
κατέχωσαν
ἐν
τῇ
γῇ
τὰ
|
ᾠά· |
εἶτα,
ὑποστρέψασαι
ὀπίσω
εἰς
ἤθη |
| [1, 15] |
εἰς
ἀλλήλας
προΐενται,
τίκτουσι
δὲ
|
ᾠά, |
ἐξ
ὧν
νεοττοὶ
οὐ
γίνονται |
| [1, 14] |
τὸν
χρόνον
εὐφωνότατόν
τε,
καὶ
|
ᾠδικώτατον, |
ὅταν
ᾖ
περὶ
τὴν
καταστροφὴν |
| [1, 15] |
τοι
καὶ
δεκάκις
τοῦ
ἔτους
|
ὠδίνουσι. |
Λόγος
δέ
τις
περίεισιν
Αἰγύπτιος, |
| [1, 15] |
Φθίας
ὄνομα.
Ἐν
Αἰγίῳ
δὲ
|
ᾤκει |
ἡ
Φθία
αὕτη.
~Περὶ
Σωκράτους, |
| [1, 34] |
δικαστῶν
τῶν
περιχώρων
ἀφικομένων,
ἔνθα
|
ᾤκει |
ὁ
τοῦ
νεανίσκου
πατήρ,
ἀλλ᾿ |
| [1, 15] |
ἐπιπολάζειν
τῷ
ναῷ
τῆς
θεοῦ
|
ὡμολόγηται. |
Ἀχαϊκοὶ
δὲ
αὖ
πάλιν
λέγουσι |
| [1, 18] |
δὲ
χιτώνων
τὰ
περὶ
τοὺς
|
ὤμους |
ἄχρι
τῶν
χειρῶν
οὐ
συνέρραπτον, |
| [1, 34] |
τὰ
αὐτὰ
ἐμοὶ
εὖ
πάσχουσιν.
|
Ὧν |
ἀκούσας
Ἀρταξέρξης
ἐπῄνεσε
μὲν
τὸν |
| [1, 17] |
δίστιχον
ἐλεγεῖον
χρυσοῖς
γράμμασιν
ἐπέγραψαν.
|
Ὧν, |
ἐμοὶ
δοκεῖν,
ὁ
σπουδαῖος
οὐδέτερον |
| [1, 21] |
μὲν,
ἐβούλετο
δὲ
αὐτὸς,
ὑπὲρ
|
ὧν |
ἧκεν,
ἐντυχεῖν
τῷ
Πέρσῃ.
Ἔφατο |
| [1, 25] |
ἑκατὸν,
καὶ
πόλεις
τέτταρας
ὠνόμασεν,
|
ὧν |
ἠξίου
μίαν,
ἣν
βούλεται,
προελέσθαι |
| [1, 15] |
προΐενται,
τίκτουσι
δὲ
ᾠά,
ἐξ
|
ὧν |
νεοττοὶ
οὐ
γίνονται
αὐταῖς.
Εἰ |
| [1, 15] |
δὲ
ᾠὰ
δύο
ἡ
θήλεια,
|
ὧν |
τὸ
μὲν
πρῶτον
ἄρρεν
ποιεῖ |
| [1, 25] |
ἔπεμψεν
ἑκατὸν,
καὶ
πόλεις
τέτταρας
|
ὠνόμασεν, |
ὧν
ἠξίου
μίαν,
ἣν
βούλεται, |
| [1, 21] |
δι᾿
ἑαυτοῦ
συγγενέσθαι
θέλεις
αὐτῷ,
|
ὥρα |
σοι,
τὰ
ἐκ
τοῦ
νόμου |
| [1, 31] |
καὶ
τυρὸν
προσφέρουσι,
καὶ
τρωκτὰ
|
ὡραῖα, |
καὶ
τὰς
ἄλλας
ἀπαρχὰς
τῶν |
| [1, 15] |
δὲ
αἱ
περιστεραὶ
κατὰ
πᾶσαν
|
ὥραν |
τοῦ
ἔτους.
Ἔνθεν
τοι
καὶ |
| [1, 12] |
Ἔχουσι
δὲ
καὶ
οἱ
μύρμηκες,
|
ὡς |
ἀκούω,
μαντικῆς
τινα
αἴσθησιν.
ὅταν |
| [1, 32] |
σταθμὸν
τὸν
σὸν
παραγένῃ,
οἴκοθεν,
|
ὡς |
ἂν
μάλιστα
ἐμαυτοῦ
κράτιστα
καὶ |
| [1, 32] |
τε
καὶ
ὅπως
ἔχω,
τιμῶ,
|
ὡς |
ἂν
μὴ
ἀγέραστος,
τὸ
γοῦν |
| [1, 25] |
ἀργύριον
προσιέμενος,
μήτε
τὴν
πόλιν.
|
Ὡς |
δὲ
μὴ
δοκοίη
πάντῃ
ὑπερφρονεῖν |
| [1, 21] |
ἔτυχε
φορῶν,
καὶ
ταχέως
ἐπικύψας,
|
ὡς |
δὴ
προσκυνῶν,
πάλιν
ἀνείλετο
αὐτόν· |
| [1, 28] |
ἄλλων
ὀψοφαγίστατον,
ἀλλὰ
τοῦτόν
γε
|
ὡς |
ἐλευθέριον
ὑπὸ
τῶν
δημοτῶν
ἐπαινεῖσθαι· |
| [1, 13] |
ἐβόα,
οὐκ
ἀμυδρὸν,
οὐδ᾿
ἀσθενὲς,
|
ὡς |
ἐν
ὀνείρῳ,
ἀλλ᾿
ἀνδρικῶς,
ἅτε |
| [1, 32] |
ἀγέραστον,
μηδὲ
ἄτιμον
ἐάσας,
ἀλλ᾿
|
ὡς |
ἤδη
ἐχώρει
ταύτῃ
τιμήσας·
βούλεται |
| [1, 28] |
μὴν
πρὸς
τὰ
κρέα
ἀπονεύοντα,
|
ὡς |
φορτικὸν
καὶ
γάστριν
διαβάλλουσι
Ῥόδιοι. |
| [1, 15] |
τοῦ
χώρου
αἱ
περιστεραὶ
γίνονται,
|
ὥσπεροὖν |
τῇ
θεῷ
συναποδημοῦσαι.
Κατά
γε |
| [1, 6] |
Εἰσι
δὲ
εἰς
τοσοῦτον
λογιστικαί,
|
ὥστε |
ἐφ᾿
ἑαυτῶν
ἐκλογίζεσθαι
τὰς
ἡμέρας |
| [1, 18] |
σανδάλοις
ὑπεδοῦντο,
ἐκ
δὲ
τῶν
|
ὤτων |
αὐταῖς
ἐνώτια
μακρὰ
ἀπεκρέμαντο·
τῶν |
| [1, 6] |
αἷς
τὰ
ἔγγονα
αὐταῖς,
τῶν
|
ᾠῶν |
συμπαγέντων,
ζῷα
γίνεται.
Ὑποστρέψασαι
οὖν |