HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)

μ = 79 formes différentes pour 136 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[1, 25]   χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα

[1, 18]   δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ

[1, 23]   Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ

[1, 14]   ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν

[1, 32]   σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι,

[1, 34]   ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ,

[1, 32]   σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος

[1, 31]   Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς

[1, 30]   ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ

[1, 34]   ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται·

[1, 29]   τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης

[1, 12]   καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ

[1, 11]   ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα

[1, 11]   οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες· γηρώσης

[1, 34]   θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά.

[1, 34]   Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα

[1, 14]   Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί

[1, 14]   Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ

[1, 24]   δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης

[1, 21]   προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς

[1, 16]   γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων

[1, 19]   τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν

[1, 26]   καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην,

[1, 33]   τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος

[1, 33]   ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν

[1, 25]   οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ

[1, 25]   καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον

[1, 25]   Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε

[1, 25]   μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου

[1, 33]   ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς,

[1, 33]   αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ

[1, 15]   τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ

[1, 1]   οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν

[1, 34]   λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ

[1, 30]   ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς

[1, 30]   δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις

[1, 12]   μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι

[1, 29]   τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι.

[1, 11]   γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες

[1, 9]   νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ

[1, 21]   πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ

[1, 2]   ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ

[1, 33]   αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε,

[1, 5]   ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ

[1, 15]   τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν

[1, 18]   πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο

[1, 19]   Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας

[1, 21]   πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν

[1, 15]   ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ

[1, 28]   δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ

[1, 22]   εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι

[1, 2]   καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι

[1, 17]   Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ

[1, 34]   Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν

[1, 14]   Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ

[1, 30]   καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ

[1, 23]   καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ

[1, 26]   δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες

[1, 32]   καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων

[1, 30]   ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς

[1, 25]   Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ

[1, 32]   Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν σε, ὅπῃ τε καὶ

[1, 15]   δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ

[1, 34]   τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ

[1, 15]   δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το

[1, 34]   πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν

[1, 24]   συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ μὲν τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας

[1, 32]   λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν

[1, 8]   κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ

[1, 16]   δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ

[1, 15]   λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα

[1, 21]   τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ

[1, 1]   καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν,

[1, 11]   ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ

[1, 19]   τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου

[1, 32]   ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ

[1, 16]   Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι·

[1, 32]   καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας,

[1, 15]   αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει

[1, 15]   θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν

[1, 25]   μήτε τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου,

[1, 32]   φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε

[1, 23]   Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν,

[1, 21]   καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε

[1, 15]   οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν

[1, 21]   εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ

[1, 21]   τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ

[1, 32]   παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ

[1, 32]   ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη

[1, 32]   τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι

[1, 15]   καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι

[1, 22]   ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική.

[1, 15]   λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων δὲ ὁ

[1, 4]   οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο

[1, 14]   κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων.

[1, 21]   ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς

[1, 14]   εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς

[1, 25]   ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ

[1, 28]   τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς

[1, 15]   τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι

[1, 5]   γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο·

[1, 23]   πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ

[1, 23]   δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι

[1, 25]   Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ

[1, 25]   γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν

[1, 34]   ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ

[1, 25]   πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα

[1, 33]   ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας

[1, 27]   καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν

[1, 17]   καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ

[1, 33]   γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ

[1, 17]   ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ

[1, 15]   ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς

[1, 33]   Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν

[1, 24]   ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς,

[1, 26]   ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,

[1, 22]   τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην

[1, 32]   ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ

[1, 32]   ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως

[1, 33]   ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ

[1, 24]   ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν

[1, 5]   θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν,

[1, 25]   ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων,

[1, 15]   τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας

[1, 30]   Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ

[1, 30]   τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ

[1, 11]   ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ

[1, 11]   βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν

[1, 17]   ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον

[1, 25]   αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος

[1, 12]   μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα αἴσθησιν.

[1, 17]   Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ

[1, 12]   τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ

[1, 12]   ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες,

[1, 27]   τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη

[1, 11]   αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς

Livre, Chap.
[1, 25]	χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν	Μακεδόνα	ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα
[1, 18]	δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια	μακρὰ	ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ
[1, 23]	Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι,	μακρᾷ	τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ
[1, 14]	ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν	μάλιστα	ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν
[1, 32]	σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν	μάλιστα	ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι,
[1, 34]	ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων	μάλιστα·	ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ,
[1, 32]	σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε	μάλιστα,	ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος
[1, 31]	Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς	μάλιστα	ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς
[1, 30]	ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ	μᾶλλον	διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ
[1, 34]	ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει	μᾶλλον	καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται·
[1, 29]	τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ	μαντεύσασθαι,	ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης
[1, 12]	καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω,	μαντικῆς	τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ
[1, 11]	ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι	μαντικοὶ	οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα
[1, 11]	οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα	μαντικώτατοι	τῶν ζῷων καὶ μύες· γηρώσης
[1, 34]	θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει	Μάρδος,	ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά.
[1, 34]	Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ	Μάρδου	ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα
[1, 14]	Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ	μάχεσθαι	τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί
[1, 14]	Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ	μάχην	προελθόντες, καὶ ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ
[1, 24]	δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ·	μαχόμενος	γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης
[1, 21]	προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε	με,	εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς
[1, 16]	γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί	με	οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων
[1, 19]	τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ	μέγα	δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν
[1, 26]	καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν	Μεγακλέους	παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην,
[1, 33]	τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς	μεγάλην	ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος
[1, 33]	ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ	μεγάλης	ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν
[1, 25]	οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ	μεγαλοπρεπῶς·	ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ
[1, 25]	καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν	μεγαλοφρονέστερον	ὁ Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον
[1, 25]	Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος	μεγαλοφρόνως	ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε
[1, 25]	μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου	μεγαλοφροσύνης	εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου
[1, 33]	ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ	μέγεθος	οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς,
[1, 33]	αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου	μεγίστην	ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ
[1, 15]	τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι	μείζονα,	τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ
[1, 1]	οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά τῷ	μείζονι	ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν
[1, 34]	λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ	μείζων	καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ
[1, 30]	ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ	μειράκιον.	Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς
[1, 30]	δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ	μειρακίῳ	ἡ γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις
[1, 12]	μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ	μέλλῃ	λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι
[1, 29]	τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν	μέλλουσαν	αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι.
[1, 11]	γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ	μελλούσης	κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες
[1, 9]	νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν	μὲν	ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ
[1, 21]	πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν	μὲν	ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ
[1, 2]	ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ	μὲν	ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ
[1, 33]	αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα	μὲν	αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε,
[1, 5]	ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ	μὲν	γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ
[1, 15]	τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν	μὲν	γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν
[1, 18]	πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ	μὲν	γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο
[1, 19]	Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ	μὲν	δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας
[1, 21]	πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο	μὲν,	ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν
[1, 15]	ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν	μὲν	εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ
[1, 28]	δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν	μὲν	εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ
[1, 22]	εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον	μὲν	ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι
[1, 2]	καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ	μὲν	ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι
[1, 17]	Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα	μὲν	ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ
[1, 34]	Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ	μὲν	ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν
[1, 14]	Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο	μὲν	ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ
[1, 30]	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ	μὲν	ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ τὸ
[1, 23]	καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ	μὲν	καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ
[1, 26]	δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν	μὲν	μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες
[1, 32]	καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον	μέν,	ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων
[1, 30]	ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ	μὲν	οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς
[1, 25]	Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ	μὲν	οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ
[1, 32]	Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν	μὲν	οὖν σε, ὅπῃ τε καὶ
[1, 15]	δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν	μὲν	περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ
[1, 34]	τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ	μὲν	πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ
[1, 15]	δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ	μὲν	πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το
[1, 34]	πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε	μὲν	τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν
[1, 24]	συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ	μὲν	τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας
[1, 32]	λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ	μὲν	τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν
[1, 8]	κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν	μέντοι	κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ
[1, 16]	δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι	μετὰ	τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ
[1, 15]	λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν	μεταβαλεῖν	τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα
[1, 21]	τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου	μεταλαγχάνειν,	πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ
[1, 1]	καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων	μεταμορφοῦσι	χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν,
[1, 11]	ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ	μετοικίζονται.	~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ
[1, 19]	τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ	μέτρου,	καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου
[1, 32]	ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν	μὴ	ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ
[1, 16]	Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων	μὴ	ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι·
[1, 32]	καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,	μὴ	αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας,
[1, 15]	αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα	μὴ	βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει
[1, 15]	θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν·	μὴ	γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν
[1, 25]	μήτε τὴν πόλιν. Ὡς δὲ	μὴ	δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου,
[1, 32]	φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ	μὴ	δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε
[1, 23]	Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα	μὴ	πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν,
[1, 21]	καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ	μὴ	προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε
[1, 15]	οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,	μὴ	πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν
[1, 21]	εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως	μὴ	πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ
[1, 21]	τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ	μή,	τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ
[1, 32]	παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν	μὴ	φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ
[1, 32]	ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον,	μηδὲ	ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη
[1, 32]	τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων,	μηδὲ	ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι
[1, 15]	καὶ περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ	μηδὲν	ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι
[1, 22]	ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς	Μηδικήν·	ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική.
[1, 15]	λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι	μηλίνας	τὴν χρόαν. Χάρων δὲ ὁ
[1, 4]	οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ	μὴν	ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο
[1, 14]	κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε	μὴν	αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων.
[1, 21]	ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ	μὴν	ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς
[1, 14]	εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε	μὴν	καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς
[1, 25]	ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε	μὴν	μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ
[1, 28]	τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε	μὴν	πρὸς τὰ κρέα ἀπονεύοντα, ὡς
[1, 15]	τῇ θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε	μὴν	τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι
[1, 5]	γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ	μὴν	φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο·
[1, 23]	πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν,	μήτε	ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ
[1, 23]	δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς,	μήτε	ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι
[1, 25]	Φωκίων, μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος,	μήτε	τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ
[1, 25]	γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων,	μήτε	τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν
[1, 34]	ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ	μήτηρ	αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ
[1, 25]	πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου	μίαν,	ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα
[1, 33]	ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν	Μίθραν,	ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας
[1, 27]	καὶ Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ	Μιθριδάτην	τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν
[1, 17]	καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ	μικρὰ	ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ
[1, 33]	γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ	μικρᾶς	μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ
[1, 17]	ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ	Μιλησίου,	καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ
[1, 15]	ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα	μίξεως	ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς
[1, 33]	Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ	Μίσης	Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν
[1, 24]	ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου	μισθὸν	Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς,
[1, 26]	ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν	μναῖ	δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,
[1, 22]	τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα	μνᾶς	Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην
[1, 32]	ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ	Μνήμονι.	Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ
[1, 32]	ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ	μοι	καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως
[1, 33]	ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις	μοι	τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ
[1, 24]	ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς	μονομαχίαν	προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν
[1, 5]	θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ	μόνον	τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν,
[1, 25]	ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι	μόνῳ,	φασί, τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων,
[1, 15]	τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν	μορφὴν	εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας
[1, 30]	Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν	μορφήν,	ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ
[1, 30]	τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη τῆς	μορφῆς.	Πολλάκις γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ
[1, 11]	ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ	μύες·	γηρώσης γὰρ οἰκίας ἤδη καὶ
[1, 11]	βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ	μῦες.	Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν
[1, 17]	ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ	μυίας	καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον
[1, 25]	αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία,	Μύλασα,	Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος
[1, 12]	μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ	μύρμηκες,	ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα αἴσθησιν.
[1, 17]	Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα	Μυρμηκίδου	τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ
[1, 12]	τὰ λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα	μυρμήκων	δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ
[1, 12]	ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ	μυρμήκων.	Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες,
[1, 27]	τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν	Μυρμιδόνος·	ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη
[1, 11]	αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς	μυωπίας	αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 8/03/2007