Livre, Chap.
[1, 2]	αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται.	Ἤ	τί ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο
[1, 31]	τῶν ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿	ἢ	βοῦς, ἢ ὄις, οἱ δὲ
[1, 5]	καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν	ἢ	γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν
[1, 30]	οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν,	ἢ	διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ
[1, 31]	πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ βοῦς,	ἢ	ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ
[1, 21]	μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν	ἢ	προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς
[1, 15]	τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν	ἢ	φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι
[1, 17]	τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,	ἢ	χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν.
[1, 14]	εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν	ᾖ	περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου.
[1, 5]	τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος.	Ἡ	ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ χερσαῖον
[1, 5]	δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ	ἡ	ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ τὸν
[1, 30]	ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ	ἡ	γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν
[1, 2]	τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν,	ἡ	δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’
[1, 23]	ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ πως	ἡ	δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς,
[1, 5]	θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ	ἡ	θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν
[1, 15]	τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο	ἡ	θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον
[1, 34]	ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν	ἡ	θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον
[1, 2]	κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ	ἡ	μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα,
[1, 34]	πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν	ἡ	μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται,
[1, 16]	τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν	ἡ	ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει
[1, 19]	τὴν χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ	ἡ	τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν
[1, 15]	ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει	ἡ	Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε
[1, 32]	ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ	ᾗ	ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις
[1, 11]	καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς,	ᾗ	ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται.
[1, 21]	φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα	ἠβουλήθη	κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ
[1, 34]	περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς	ἤγαγε·	καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα
[1, 34]	βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην	ἤγαγον.	Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ
[1, 5]	τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον,	ἥδὲ	ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν,
[1, 32]	ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι	ἡδέως,	φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ
[1, 32]	μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς	ἤδη	ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ
[1, 11]	καὶ μύες· γηρώσης γὰρ οἰκίας	ἤδη	καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι
[1, 14]	δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν	ἤδη	καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος
[1, 32]	γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν	ἤδη	σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ
[1, 6]	γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους	ἤδη	τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους
[1, 6]	ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς	ἤθη	τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ
[1, 21]	ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν	ἧκεν,	ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν
[1, 16]	ὅτε τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε	ἧκεν	ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ
[1, 4]	μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ	ἠκέσαντο	τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος.
[1, 14]	Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ	ἤκουσα,	ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται
[1, 22]	βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν	ἥκουσι	πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων
[1, 6]	ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς	ἡμέρας	τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ
[1, 21]	αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿	ἡμῶν	ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ
[1, 16]	καὶ Φαίδωνα. Καὶ πῶς ὑπὲρ	ἡμῶν	καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε
[1, 26]	ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ	ἦν	ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ
[1, 30]	ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ	ἦν	ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ
[1, 3]	βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα	ἦν	γένος βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν
[1, 21]	περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ	ἦν	ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν
[1, 24]	ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς.	Ἦν	οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ
[1, 32]	Φασὶν ἄνδρα Πέρσην, ᾧ ὄνομα	ἦν	Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς
[1, 22]	Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿	ἦν.	Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου
[1, 20]	ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς	ἦν,	φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα
[1, 25]	τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν,	ἣν	βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι
[1, 6]	ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν,	ἣν	ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς
[1, 16]	ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ	ἠνέσχετο,	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ
[1, 16]	εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ	ἠξίου	ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ
[1, 25]	καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν	ἠξίου	μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν,
[1, 25]	τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας	ἠξίωσεν	αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην
[1, 24]	οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ	Ἡρακλεῖ	ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς τοιαύτης
[1, 24]	τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας	Ἡρακλέους,	καὶ Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος,
[1, 24]	ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν	Ἡρακλῆ.	Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας
[1, 24]	συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν	Ἡρακλῆ,	ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ
[1, 24]	ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ	Ἡρακλῆς	ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας,
[1, 24]	τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ	Ἡρακλῆς	ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς
[1, 24]	τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν	Ἡρακλῆς.	Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος
[1, 30]	σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου λίαν	ἠράσθη.	Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε
[1, 25]	προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα	ᾑρήκει	τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ
[1, 7]	αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν.	Ἦσαν	ἄρα οἱ σῦς οἱ ἄγριοι
[1, 11]	ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες.	Ἦσαν	δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων
[1, 25]	ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους.	Ἦσαν	δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος,
[1, 32]	δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης	ἥσθη,	καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε,
[1, 25]	καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα	ἤστην	οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς
[1, 34]	τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ	ᾔτει	παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν
[1, 24]	πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις	ἡττᾶται	Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν
[1, 32]	ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι,	ἡττηθῆναι	τῶν ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων,
[1, 21]	οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ	ἠτύχησέ	τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007