Livre, Chap.
[1, 14]	πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ κατὰ	θαλάσσης,	καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει τὸ
[1, 5]	ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς	θαλάσσης.	~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι
[1, 5]	δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ	θαλαττία	πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ
[1, 6]	χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ	θαλάττιαι	ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι
[1, 5]	καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ	θαλαττίας	ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον
[1, 6]	προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν	θαλαττίων.	Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν
[1, 34]	αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ	θάλλει	μᾶλλον καὶ μείζων καὶ γλυκίων
[1, 34]	κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ	θάνατον	καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος. Ἀνὴρ γένει Μάρδος,
[1, 34]	τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ	θανάτου	τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς
[1, 30]	δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ	θανάτῳ,	οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη
[1, 17]	ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ	θαυμαζόμενα	Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους
[1, 28]	εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ	θαυμάζοντα	αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν ἄλλων
[1, 21]	τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι	θέλεις	αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ
[1, 15]	ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς	θεοῦ	ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν
[1, 7]	ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ	θεραπείας	ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς
[1, 10]	αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες	θεραπεύονται.	Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί
[1, 20]	κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ	θεῷ	διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς,
[1, 15]	αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ	θεῷ	συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν τὸν
[1, 20]	~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν	θεῶν.	Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν
[1, 30]	δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν	θεῶν	τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ
[1, 34]	τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε,	θεωρῶν	ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας τῆς
[1, 21]	δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε	Θηβαῖε»	(ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿
[1, 21]	Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ	Θηβαίου	σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ
[1, 15]	Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ	θήλεια,	ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν
[1, 15]	καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ	θήλειαι	ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς
[1, 15]	πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα τὴν	θήλειαν,	πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ
[1, 15]	αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς	θηλείας	τὴν τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ
[1, 15]	ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον,	θῆλυ.	Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ
[1, 1]	ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις	θηράτροις,	τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις,
[1, 4]	ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ	θηρία.	Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ
[1, 5]	ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ χερσαῖον	θηρίον	δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ
[1, 2]	τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον	θηρίον;	τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ
[1, 12]	δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ	θησαυρίσαι,	καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς,
[1, 16]	ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ	θοἰμάτιον	περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ
[1, 32]	τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν	θορυβηθῆναι	δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ
[1, 3]	Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου	θρέμματι,	βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον
[1, 34]	οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ	θριδακίνη	λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει μᾶλλον καὶ
[1, 34]	τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων	θριδακινῶν	τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ
[1, 14]	πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ	θυμόν.	Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ
[1, 27]	καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ	Θῦον	τὸν Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ
[1, 15]	ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν	θύουσιν	οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007