HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ε = 240 formes différentes pour 400 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[1, 3]   τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι,

[1, 34]   ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ

[1, 8]   καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς

[1, 32]   μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ

[1, 12]   φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ

[1, 27]   δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ

[1, 31]   πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ

[1, 32]   Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι.

[1, 21]   αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι,

[1, 34]   Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ

[1, 1]   Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν,

[1, 32]   δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι

[1, 1]   ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων.

[1, 6]   ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν

[1, 6]   εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα,

[1, 6]   ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον

[1, 34]   ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν

[1, 22]   τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ

[1, 13]   Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα,

[1, 13]   ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς

[1, 21]   βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν,

[1, 6]   τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα

[1, 24]   Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς

[1, 14]   τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα,

[1, 19]   ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς

[1, 34]   καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν

[1, 28]   παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν.

[1, 16]   ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ

[1, 5]   ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν

[1, 32]   ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ

[1, 22]   Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια

[1, 21]   τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν

[1, 16]   καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον

[1, 28]   τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ

[1, 19]   τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ

[1, 16]   πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον

[1, 21]   τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό σοι

[1, 15]   ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν,

[1, 25]   εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ

[1, 16]   αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ

[1, 21]   μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι

[1, 30]   ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες,

[1, 16]   ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν

[1, 30]   τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον,

[1, 2]   οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν

[1, 16]   εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ

[1, 24]   μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας

[1, 16]   ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς.

[1, 1]   ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν

[1, 14]   Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν

[1, 27]   καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ

[1, 15]   πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν·

[1, 15]   καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ

[1, 15]   Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν

[1, 8]   τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος

[1, 14]   λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ

[1, 34]   καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας

[1, 21]   Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ

[1, 28]   ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ

[1, 32]   καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς,

[1, 33]   τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς

[1, 34]   τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ

[1, 32]   τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ

[1, 34]   κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο

[1, 15]   μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά,

[1, 34]   ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι,

[1, 25]   εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ

[1, 6]   τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι

[1, 24]   ὁ μὲν τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς

[1, 15]   Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι,

[1, 24]   δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ

[1, 14]   μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν εἰς ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ

[1, 21]   νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ

[1, 19]   Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ

[1, 15]   Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα.

[1, 31]   μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ

[1, 1]   ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ

[1, 16]   καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ

[1, 25]   γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς

[1, 6]   ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο

[1, 6]   τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν

[1, 28]   Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα

[1, 20]   ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ

[1, 32]   Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν

[1, 21]   τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε

[1, 6]   εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε

[1, 10]   Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ

[1, 12]   γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ

[1, 14]   οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ

[1, 1]   ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν

[1, 21]   χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους

[1, 1]   τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ

[1, 16]   τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε

[1, 4]   ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ

[1, 7]   ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα

[1, 34]   Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ

[1, 15]   διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην

[1, 6]   ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ

[1, 28]   φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι

[1, 22]   εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν

[1, 28]   Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν.

[1, 22]   τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε

[1, 30]   ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων

[1, 26]   τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς

[1, 32]   σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν

[1, 34]   γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος

[1, 22]   βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν

[1, 18]   τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια

[1, 16]   ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν,

[1, 15]   κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς.

[1, 4]   πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο,

[1, 32]   τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν

[1, 33]   κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ

[1, 33]   οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς, Ἐκ ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις

[1, 33]   δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ

[1, 13]   κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς

[1, 33]   λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς

[1, 33]   Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ

[1, 24]   πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ

[1, 21]   θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ

[1, 21]   ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα

[1, 4]   ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα,

[1, 15]   ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται,

[1, 3]   ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν

[1, 13]   σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα τε

[1, 32]   προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ.

[1, 34]   ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς

[1, 31]   Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν

[1, 31]   αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ

[1, 22]   ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ

[1, 25]   καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν

[1, 25]   αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις

[1, 15]   φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας

[1, 10]   καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ

[1, 2]   ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων.

[1, 5]   κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης.

[1, 4]   σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν.

[1, 28]   γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ

[1, 32]   τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ

[1, 25]   τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ

[1, 14]   Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε,

[1, 34]   ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ

[1, 32]   ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ

[1, 32]   φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς

[1, 30]   καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε

[1, 1]   κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι

[1, 27]   Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν

[1, 6]   τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν

[1, 4]   πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν

[1, 10]   γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν

[1, 13]   ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ δὲ

[1, 24]   καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν

[1, 34]   αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους

[1, 20]   τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα

[1, 34]   ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ,

[1, 25]   δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν

[1, 30]   φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι

[1, 32]   τιμήσω σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν

[1, 31]   αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ

[1, 33]   ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος

[1, 8]   αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ

[1, 16]   εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ

[1, 21]   εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως,

[1, 17]   καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ

[1, 17]   ~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα

[1, 30]   καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν

[1, 23]   Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ

[1, 28]   ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν

[1, 25]   δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ

[1, 4]   Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες

[1, 21]   ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου

[1, 32]   τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς,

[1, 32]   παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν

[1, 21]   τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων

[1, 22]   ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν.

[1, 23]   Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ

[1, 21]   ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν

[1, 1]   πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς

[1, 8]   ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ

[1, 30]   γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή,

[1, 32]   παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω

[1, 16]   ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ

[1, 32]   γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε Κύρου

[1, 33]   καὶ πόλιν, κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι.

[1, 34]   ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν

[1, 25]   τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ,

[1, 17]   ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται·

[1, 34]   κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης

[1, 32]   ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς.

[1, 2]   ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον

[1, 1]   μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις

[1, 24]   ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ

[1, 2]   δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν

[1, 2]   καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ

[1, 15]   τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον,

[1, 21]   με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν

[1, 15]   περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία

[1, 15]   περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης

[1, 6]   ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν

[1, 16]   καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν

[1, 4]   διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν

[1, 31]   ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι,

[1, 32]   δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ

[1, 15]   Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα

[1, 15]   Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν.

[1, 19]   ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως

[1, 10]   βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές

[1, 29]   λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ

[1, 13]   οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς

[1, 24]   τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ

[1, 16]   οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ

[1, 28]   ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς

[1, 25]   τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν

[1, 17]   ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν

[1, 27]   ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ

[1, 20]   θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα.

[1, 25]   ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι

[1, 6]   τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα,

[1, 6]   θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ,

[1, 34]   οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς,

[1, 23]   δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ

[1, 21]   οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα

[1, 31]   τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος·

[1, 34]   ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων

[1, 32]   Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα

[1, 6]   οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν

[1, 29]   Κῴων παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου,

[1, 34]   καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι

[1, 3]   Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται,

[1, 31]   τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ

[1, 2]   ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ

[1, 15]   Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς,

[1, 30]   Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ

[1, 15]   νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ

[1, 32]   αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ

[1, 34]   τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ,

[1, 15]   κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους

[1, 27]   Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος.

[1, 23]   ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ

[1, 15]   φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις,

[1, 24]   πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος

[1, 7]   ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι

[1, 16]   φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς

[1, 32]   πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα

[1, 21]   δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς

[1, 18]   ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων

[1, 16]   αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ

[1, 20]   συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν

[1, 11]   τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν,

[1, 32]   προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν

[1, 1]   ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ

[1, 32]   τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης

[1, 15]   ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς.

[1, 34]   ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν

[1, 28]   εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι

[1, 7]   αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν.

[1, 19]   ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη.

[1, 23]   τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα μὴ

[1, 33]   κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος,

[1, 2]   ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν,

[1, 15]   καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς

[1, 10]   οὖν καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ

[1, 22]   δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ

[1, 28]   ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς τὰ

[1, 17]   ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,

[1, 32]   ὄνομα ἦν Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ

[1, 6]   βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς,

[1, 17]   σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος

[1, 34]   πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν

[1, 34]   Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν

[1, 32]   χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,

[1, 30]   πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων

[1, 34]   ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων,

[1, 33]   μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος

[1, 34]   εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ

[1, 33]   καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν,

[1, 32]   δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν

[1, 25]   Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν,

[1, 6]   κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων

[1, 18]   μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις

[1, 34]   εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν

[1, 30]   Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿

[1, 30]   τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ

[1, 33]   ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ

[1, 19]   δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ

[1, 18]   αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην

[1, 30]   ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ

[1, 7]   οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα

[1, 26]   δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος

[1, 34]   αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.

[1, 34]   καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν

[1, 32]   Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ,

[1, 32]   ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ,

[1, 30]   παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ δὲ

[1, 30]   τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες

[1, 16]   ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ

[1, 32]   τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει

[1, 4]   ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες·

[1, 32]   καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ

[1, 21]   ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο

[1, 33]   οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ

[1, 33]   Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά

[1, 26]   δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας

[1, 15]   τι πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται.

[1, 22]   ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο

[1, 30]   εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς

[1, 32]   καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους

[1, 21]   ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα

[1, 31]   καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν

[1, 17]   τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν

[1, 34]   Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας,

[1, 34]   Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο

[1, 15]   ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν

[1, 15]   μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ

[1, 17]   Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας

[1, 7]   οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου.

[1, 2]   Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες

[1, 26]   Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα

[1, 21]   καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος

[1, 15]   τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι

[1, 24]   οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος

[1, 16]   ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον

[1, 21]   (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα τῷ

[1, 16]   γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ'

[1, 21]   βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν

[1, 15]   τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν

[1, 15]   κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν

[1, 27]   καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ

[1, 19]   τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ

[1, 30]   λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον.

[1, 30]   τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿ αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ δῶρου

[1, 12]   αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ

[1, 2]   ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ

[1, 20]   ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν,

[1, 19]   καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ

[1, 27]   ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων

[1, 7]   ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι

[1, 34]   καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ

[1, 2]   καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ

[1, 8]   ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ

[1, 16]   κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν

[1, 17]   τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου,

[1, 17]   οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ

[1, 2]   μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει

[1, 5]   ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ

[1, 32]   λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ,

[1, 2]   ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν

[1, 19]   πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ

[1, 5]   μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός

[1, 9]   ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος.

[1, 21]   ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς

[1, 15]   Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός

[1, 32]   τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ

[1, 12]   τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων

[1, 20]   ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος

[1, 20]   Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ

[1, 30]   τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ

[1, 16]   δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων ἐρίων

[1, 29]   τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ

[1, 34]   ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.

[1, 22]   παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ

[1, 25]   Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων,

[1, 29]   τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον

[1, 16]   καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ

[1, 31]   καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ

[1, 25]   δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν

[1, 24]   τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ·

[1, 15]   περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ

[1, 15]   Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις περίεισιν

[1, 21]   ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς

[1, 30]   τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ,

[1, 34]   γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε

[1, 16]   αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου

[1, 32]   ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον.

[1, 32]   ἐκ μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ

[1, 32]   ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον

[1, 14]   μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ

[1, 6]   δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς

[1, 34]   δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν

[1, 21]   ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος,

[1, 7]   λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα

[1, 34]   τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς

[1, 34]   υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν

[1, 30]   θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ,

[1, 16]   Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα,

[1, 19]   δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ

[1, 2]   ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον

[1, 26]   ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα,

[1, 14]   κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις

[1, 25]   ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν

[1, 3]   ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ

[1, 24]   πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει

[1, 25]   ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν

[1, 20]   ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας

[1, 7]   φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως

[1, 12]   ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς

[1, 11]   ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων.

[1, 32]   σε, ὅπῃ τε καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος,

[1, 32]   καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ

[1, 32]   ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε

Livre, Chap.
[1, 3]	τῶν ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ.	Ἐὰν	γὰρ ὕδρῳ περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι,
[1, 34]	ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον,	ἐὰν	ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ
[1, 8]	καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων.	Ἐὰν	μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς
[1, 32]	μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον	ἐάσας,	ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ
[1, 12]	φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ	ἑαυτοῖς	ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ
[1, 27]	δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς	ἑαυτὸν	πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ
[1, 31]	πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν	ἑαυτοῦ	δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ
[1, 32]	Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς	ἑαυτοῦ	ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι.
[1, 21]	αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿	ἑαυτοῦ	συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι,
[1, 34]	Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς	ἑαυτοῦ	τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ
[1, 1]	Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ	ἑαυτοὺς	εἰς τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν,
[1, 32]	δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν	ἑαυτῷ	φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι
[1, 1]	ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ	ἑαυτῶν	ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων.
[1, 6]	ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ	ἑαυτῶν	βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν
[1, 6]	εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿	ἑαυτῶν	ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα,
[1, 6]	ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ	ἑαυτῶν,	νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον
[1, 34]	ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿	ἑαυτῶν	οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν
[1, 22]	τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ	ἑβδομήκοντα	μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ
[1, 13]	Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων ὄναρ	ἐβέβλητο	κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα,
[1, 13]	ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο	ἐβόα,	οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς
[1, 21]	βασιλέα τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν,	ἐβούλετο	δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν,
[1, 6]	τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ	ἔγγονα	αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα
[1, 24]	Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς	ἐγένετο,	καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς
[1, 14]	τοῦτο μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται.	Ἐγὼ	δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα,
[1, 19]	ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ'	ἐγὼ	ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς
[1, 34]	καὶ γλυκίων γίνεται· ἅμα καὶ	ἐγώ,	ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν
[1, 28]	παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ	ἔγωγε	ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν.
[1, 16]	ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ	ἔδει	Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ
[1, 5]	ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ	ἐδείπνησε,	προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν
[1, 32]	ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην	ἐδέξαντο	ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ
[1, 22]	Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην	ἐδίδου,	καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια
[1, 21]	τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν	ἔδρασεν	οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν
[1, 16]	καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου	ἐδύντα	αὐτὸν τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον
[1, 28]	τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν	ἐθέλω	εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ
[1, 19]	τοι καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ	ἐθρύπτοντο,	καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ
[1, 16]	πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται Σωκράτην;	Εἰ	γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον
[1, 21]	τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν·	εἰ	δὲ μή, τὸ αὐτό σοι
[1, 15]	ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς.	Εἰ	δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν,
[1, 25]	εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου	(εἰ	δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ
[1, 16]	αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν,	εἰ	ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ
[1, 21]	μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν.	Εἰ	τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι
[1, 30]	ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε,	εἴ	σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες,
[1, 16]	ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει,	εἴγε	αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν
[1, 30]	τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως	εἶδεν·	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον,
[1, 2]	οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε	εἰδέναι	βούλονται. Ἤ τί ποτ’ ἂν
[1, 16]	εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ	εἰδώς.	~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ
[1, 24]	μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα	εἰκὸς,	πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας
[1, 16]	ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ	εἶναι,	δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς.
[1, 1]	ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο	εἶναι	δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν
[1, 14]	Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν κύκνον καλλίπαιδα	εἶναι,	καὶ πολύπαιδα· ἔχειν γε μὴν
[1, 27]	καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν	εἶναι,	καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ
[1, 15]	πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν	εἶναι	μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν·
[1, 15]	καὶ τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν	εἶναι,	τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ
[1, 15]	Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον	εἶναι	τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν
[1, 8]	τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ	εἶναι	τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος
[1, 14]	λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον	εἶναι	τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ
[1, 34]	καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν βίον,	εἶπε,	θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας
[1, 21]	Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας, Ἄγε με,	εἶπε,	καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς τῷ
[1, 28]	ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω	εἰπεῖν	Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ
[1, 32]	καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ	εἰπεῖν	τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς,
[1, 33]	τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ	εἰπόντος,	ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς
[1, 34]	τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα,	εἰπὼν	πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ
[1, 32]	τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα	εἰπὼν	προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ
[1, 34]	κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους	εἰργάζετο.	Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο
[1, 15]	μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν	εἰς	ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά,
[1, 34]	ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας τῆς	εἰς	αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι,
[1, 25]	εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου	εἰς	ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ
[1, 6]	τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω	εἰς	ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι
[1, 24]	ὁ μὲν τοῦ Διὸς παῖς	εἰς	Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς
[1, 15]	Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην	εἰς	Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι,
[1, 24]	δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα,	εἰς	μονομαχίαν προκαλεῖται τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ
[1, 14]	μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις γοῦν	εἰς	ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ
[1, 21]	νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν	εἰς	ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως μὴ
[1, 19]	Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ	εἰς	πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ
[1, 15]	Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν	εἰς	περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα.
[1, 31]	μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν	εἰς	Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες αὐτῷ
[1, 1]	ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς	εἰς	τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ
[1, 16]	καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο	εἰς	τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ
[1, 25]	γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης	εἰς	τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς
[1, 6]	ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις	εἰς	τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο
[1, 6]	τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ	εἰς	τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν
[1, 28]	Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν	εἰς	τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα
[1, 20]	ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ	εἰς	Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ
[1, 32]	Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες,	εἰς	χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν
[1, 21]	τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους	εἰσάγων.	Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε
[1, 6]	εἰς ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται.	Εἰσι	δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε
[1, 10]	Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές	εἰσι	τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ
[1, 12]	γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς	εἰσι	φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ
[1, 14]	οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ	εἰσι	φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ
[1, 1]	~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν	εἰσὶν	οἱ πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν
[1, 21]	χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας	εἰσκομίζων	τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους
[1, 1]	τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις,	εἶτα	αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ
[1, 16]	τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον,	εἶτα	οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε
[1, 4]	ὅσον ἁρπάσαι, πάλιν καὶ πάλιν.	Εἶτα	οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ
[1, 7]	ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν.	Εἶτα	σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ ὕδατα
[1, 34]	Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη,	Εἶτα	τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ
[1, 15]	διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς.	Εἶτα	τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην
[1, 6]	ἐν τῇ γῇ τὰ ᾠά·	εἶτα,	ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη τὰ
[1, 28]	φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι.	Εἴτε	δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι
[1, 22]	εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο	εἴτε	ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν
[1, 28]	Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς,	εἴτε	οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο ἐξετάζειν.
[1, 22]	τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,	εἴτε	παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε
[1, 30]	ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς ἐρώμενον	εἶχε	Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων
[1, 26]	τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ	εἶχε	κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ τῆς
[1, 32]	σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν	εἶχε	μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν
[1, 34]	γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας	εἶχεν	ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος
[1, 22]	βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ	ἐκ	βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν
[1, 18]	τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο,	ἐκ	δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια
[1, 16]	ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς	ἐκ	Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν,
[1, 15]	κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν.	Ἐκ	διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς.
[1, 4]	πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως	ἐκ	διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο,
[1, 32]	τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς,	ἐκ	μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν
[1, 33]	κατά γε τὴν ἐμὴν κρίσιν,	ἐκ	μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ
[1, 33]	οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς,	Ἐκ	ποίου παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις
[1, 33]	δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ	ἐκ	τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ
[1, 13]	κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν,	ἐκ	τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς
[1, 33]	λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα	ἐκ	τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς
[1, 33]	Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος	ἐκ	τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ
[1, 24]	πολέμιος τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας	ἐκ	τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ
[1, 21]	θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ	ἐκ	τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ
[1, 21]	ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι	ἐκ	τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα
[1, 4]	ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως	ἐκ	τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα,
[1, 15]	ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς	ἐκ	τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται,
[1, 3]	ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ	ἐκ	τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν
[1, 13]	σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ	ἐκ	τούτων ό Γέλων ἅμα τε
[1, 32]	προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο	ἐκ	τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ.
[1, 34]	ἑπτά. Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος	ἐκαλεῖτο	Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς
[1, 31]	Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν	ἕκαστός	προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν
[1, 31]	αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ	ἑκάστου	πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ
[1, 22]	ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν	ἑκάστῳ	Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ
[1, 25]	καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν	ἑκατὸν,	καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν, ὧν
[1, 25]	αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς	ἐκεῖθεν	προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις
[1, 15]	φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ	ἐκεῖνα,	ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας
[1, 10]	καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα	ἐκείναις	τὰ βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ
[1, 2]	ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ	ἐκείνῃ	δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων.
[1, 5]	κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς	ἐκείνην	οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς θαλάσσης.
[1, 4]	σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ	ἐκεῖνο	δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν.
[1, 28]	γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ	ἐκεῖνοι	ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ
[1, 32]	τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον	ἐκείνοις	λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ
[1, 25]	τὸν Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς	ἐκεῖνον.	Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ
[1, 14]	Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα	ἐκεῖνον	εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν τε,
[1, 34]	ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿	ἐκεῖνός	γε συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ
[1, 32]	ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν	ἐκείνου	εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ
[1, 32]	φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ	ἐκείνου	τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς
[1, 30]	καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ	ἐκείνους	ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε
[1, 1]	κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς τὴν	ἐκεινων	μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι
[1, 27]	Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων	ἐκλήθη	οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν
[1, 6]	τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν	ἐκλογίζεσθαι	τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν
[1, 4]	πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων	ἐκορέσθησαν,	οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ οὖν
[1, 10]	γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη	ἐκπίπτει.	~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν
[1, 13]	ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς	ἐκπλαγεὶς	ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ δὲ
[1, 24]	καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς	ἐκράτει.	Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν
[1, 34]	αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ	ἔκριναν	τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους
[1, 20]	τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος	ἔκρουσε	τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα
[1, 34]	ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς	ἐκφύσεις	τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ,
[1, 25]	δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος,	Ἐλαία,	Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν
[1, 30]	φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν	ἔλασιν	ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι
[1, 32]	τιμήσω σε, καὶ δὴ οὐδὲν	ἐλάττων	γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων τῶν
[1, 31]	αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας	ἐλαύνῃ	βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ
[1, 33]	ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ	ἐλαύνοντι	τὴν Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος
[1, 8]	αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον	ἐλάφοις	τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ
[1, 16]	εἶτα οὕτω πιεῖν τὸ φάρμακον.	Ἔλεγε	γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ
[1, 21]	εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε»	(ἔλεγε	δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως,
[1, 17]	καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον	ἐλεγεῖον	χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ
[1, 17]	~Περὶ τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ	ἐλεγείου.	Ταῦτα ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα
[1, 30]	καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ	ἔλεγεν,	Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή, κακοῦ μὲν
[1, 23]	Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον	ἐλείποντο,	ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε γάρ
[1, 28]	ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς	ἐλευθέριον	ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν
[1, 25]	δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι	ἐλευθέρους	αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ
[1, 4]	Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ	ἐλευθέρως	ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες
[1, 21]	ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς	ἐλθόντα	τοῦ βασιλέως μὴ πρότερον λόγου
[1, 32]	τῶν χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ.	Ἐλθὼν	δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς,
[1, 32]	παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν ὄνομα,	ἐλθὼν	σὺν σπουδῇ, καὶ ᾗ ποδῶν
[1, 21]	τοῦ Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ	Ἑλληνικὸν	οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων
[1, 22]	ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν	Ἑλλήνων	ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν.
[1, 23]	Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς	Ἕλλησι	τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ
[1, 21]	ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς	Ἕλλησιν	αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν
[1, 1]	πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον.	Ἐλλοχῶσι	δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς
[1, 8]	ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,	ἐλύπησεν	αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ
[1, 30]	γοῦν αὐτῷ καὶ ὁ Πτολεμαῖος	ἐμαρτύρει,	καὶ ἔλεγεν, Ὦ ἀγαθὴ κεφαλή,
[1, 32]	παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν μάλιστα	ἐμαυτοῦ	κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω
[1, 16]	ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ'	ἐμὲ	εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ
[1, 32]	γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿	ἐμὲ	παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε Κύρου
[1, 33]	καὶ πόλιν, κατά γε τὴν	ἐμὴν	κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι.
[1, 34]	ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα τὴν	ἐμὴν	οἰκίαν καὶ τὸν τῶν ἀδελφῶν
[1, 25]	τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός,	ἐμοὶ	γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ,
[1, 17]	ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν,	ἐμοὶ	δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται·
[1, 34]	κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ	ἐμοὶ	εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης
[1, 32]	ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν	ἐμὸν	καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς.
[1, 2]	ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ	ἐμπεσόν,	ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον
[1, 1]	μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ	ἐμπεσὼν	τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις
[1, 24]	ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς	ἐμπίπτει	νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ
[1, 2]	δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’	ἐμπίπτει,	ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν
[1, 2]	καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ τοῖς	ἐμπίπτουσι.	Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ
[1, 15]	τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην	ἐμπτύει	αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον,
[1, 21]	με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ	ἐμφανὴς	τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν
[1, 15]	περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα.	Ἐν	Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία
[1, 15]	περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς	ἐν	Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης
[1, 6]	ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα,	ἐν	αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν
[1, 16]	καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ	ἐν	αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν
[1, 4]	διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ	ἐν	αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν
[1, 31]	ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες	ἐν	γεωργίᾳ, καὶ περὶ γῆν πονούμενοι,
[1, 32]	δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα	ἐν	ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ
[1, 15]	Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω.	Ἐν	Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα
[1, 15]	Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς	ἐν	Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν.
[1, 19]	ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν	ἐν	Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως
[1, 10]	βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ βεβλημέναι	ἐν	Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές
[1, 29]	λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι Κῴων παῖδες	ἐν	Κῷ τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ
[1, 13]	οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς	ἐν	ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς
[1, 24]	τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ	ἐν	πᾶσι τούτοις ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ
[1, 16]	οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον	ἐν	ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ
[1, 28]	ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν.	Ἐν	Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς
[1, 25]	τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ	ἐν	Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν
[1, 17]	ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ	ἐν	σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν
[1, 27]	ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ	ἐν	Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ
[1, 20]	θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν	ἐν	Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα.
[1, 25]	ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς	ἐν	τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι
[1, 6]	τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν	ἐν	τῇ γῇ τὰ ᾠά· εἶτα,
[1, 6]	θαλαττίων. Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι	ἐν	τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ,
[1, 34]	οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ	ἐν	τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς,
[1, 23]	δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου.	Ἐν	τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ
[1, 21]	οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν	ἐν	τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα
[1, 31]	τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς	ἐν	τοῖς μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος·
[1, 34]	ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ	ἐν	τῷ κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων
[1, 32]	Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι	ἐν	τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα
[1, 6]	οὖν αὖθις εἰς τὸν χῶρον,	ἐν	ᾧ κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν
[1, 29]	Κῴων παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν,	ἔν	τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου,
[1, 34]	καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν	ἕνα,	εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας, ὅτι
[1, 3]	Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου τρύφος	ἐνδακὼν,	πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ ἔχεται,
[1, 31]	τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων	ἐνδεέστεροι	τὸν βίον, καὶ γάλα, καὶ
[1, 2]	ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν	ἐνέπεσεν,	ὅ τί ποτέ ἐστι τὸ
[1, 15]	Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας	ἔνθα	ἐστὶν ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς,
[1, 30]	Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες	ἔνθα,	κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ
[1, 15]	νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος,	ἔνθα	κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ
[1, 32]	αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ,	ἔνθα	κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ
[1, 34]	τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων,	ἔνθα	ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ,
[1, 15]	κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους.	Ἔνθεν	τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους
[1, 27]	Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος·	ἔνθεν	τοι καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος.
[1, 23]	ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν·	ἔνθεν	τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ
[1, 15]	φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε	ἐνταῦθα	ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις,
[1, 24]	πολυποσίας ἀγὼν αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ	ἐνταῦθα	πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος
[1, 7]	ἐπὶ τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ	ἐνταῦθα	τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι
[1, 16]	φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν	ἐνταφίων	μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς
[1, 32]	πόρρω τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ	ἐντυχεῖν	Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα
[1, 21]	δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν,	ἐντυχεῖν	τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς
[1, 18]	ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς	ἐνώτια	μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων
[1, 16]	αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν	ἐξ	Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ
[1, 20]	συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος	ἐξ	ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν
[1, 11]	τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς	ἐξ	ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν,
[1, 32]	προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ	ἐξ	αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν
[1, 1]	ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς	ἐξ	ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ
[1, 32]	τῇ φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν	ἐξ	ἐκείνου τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης
[1, 15]	ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά,	ἐξ	ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς.
[1, 34]	ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ	ἐξεπλάγησαν,	καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν
[1, 28]	εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ τοῦτο	ἐξετάζειν.	~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν. Λέγουσι
[1, 7]	αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ	ἐξόπισθεν	ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν.
[1, 19]	ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν	ἔξω	τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη.
[1, 23]	τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες.	Ἔοικε	γάρ πως ἡ δόξα μὴ
[1, 33]	κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι.	Ἔοικε	δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος,
[1, 2]	ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ	ἔοικεν	ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν,
[1, 15]	καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις	ἐοικέναι.	Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς
[1, 10]	οὖν καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν	ἐπ᾿	ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ
[1, 22]	δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν	ἐπ᾿	αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ
[1, 28]	ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν	ἐπαινεῖσθαι·	τόν γε μὴν πρὸς τὰ
[1, 17]	ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον	ἐπαινέσεται·	τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα,
[1, 32]	ὄνομα ἦν Σιναίτης, πόρρω τῆς	ἐπαύλεως	τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ
[1, 6]	βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν, ἣν	ἐπέβαλον,	καὶ κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς,
[1, 17]	σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν	ἐπέγραψαν.	Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος
[1, 34]	πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ·	ἐπεὶ	δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν
[1, 34]	Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα·	ἐπεὶ	καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν
[1, 32]	χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν,	ἐπεὶ	καὶ σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας,
[1, 30]	πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ,	ἐπεὶ	κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων
[1, 34]	ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ	ἐπείθετο,	τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων,
[1, 33]	μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ	ἐπεῖπε,	Νὴ τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος
[1, 34]	εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα	ἐπειρᾶτο	αὐτὸν ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ
[1, 33]	καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ	ἔπεμψε	καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν,
[1, 32]	δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς,	ἔπεμψε	τῷ ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν
[1, 25]	Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου	ἔπεμψεν	ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας ὠνόμασεν,
[1, 6]	κινουμένους ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ	ἕπεσθαι	δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων
[1, 18]	μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην	ἐπετίθεντο	ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις
[1, 34]	εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης	ἐπῄνεσε	μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν
[1, 30]	Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς	ἐπὶ	θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿
[1, 30]	τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν	ἐπὶ	ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ
[1, 33]	ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν	ἐπὶ	λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ
[1, 19]	δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή,	ἐπὶ	μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ
[1, 18]	αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν;	Ἐπὶ	μὲν γὰρ τῆς κεφαλῆς στεφάνην
[1, 30]	ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε, καὶ	ἐπὶ	πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ
[1, 7]	οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως	ἐπὶ	τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα
[1, 26]	δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον	ἐπὶ	τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος
[1, 34]	αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν	ἐπὶ	τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.
[1, 34]	καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ	ἐπὶ	τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν
[1, 32]	Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ	ἐπὶ	τὸν σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ,
[1, 32]	ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις.	Ἐπὶ	τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ,
[1, 30]	παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον	ἐπὶ	τῶν θεῶν τούτων. Ὁ δὲ
[1, 30]	τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον	ἐπιδιώξαντες,	Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες
[1, 16]	~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον	ἔπιεν.	Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ
[1, 32]	τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ	ἐπικαλουμένῳ	Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει
[1, 4]	ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν,	ἐπικύπτοντες	ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες·
[1, 32]	καὶ ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα,	ἐπικύψας	ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ
[1, 21]	ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ ταχέως	ἐπικύψας,	ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο
[1, 33]	οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ τῆς	ἐπιμελείας,	καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ
[1, 33]	Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς	ἐπιμελείας	ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά
[1, 26]	δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες,	ἔπινε	δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας
[1, 15]	τι πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων	ἐπιπολάζειν	τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται.
[1, 22]	ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον	ἐπισήμου	ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο
[1, 30]	εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν	ἐπιτείναντες,	καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς
[1, 32]	καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ πάντως	ἐπιφάνηθι.	Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους
[1, 21]	ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν	ἐπιχώριος	Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα
[1, 31]	καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν	ἐπιχωρίων.	~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν
[1, 17]	τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν	ἐποίησαν	ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν
[1, 34]	Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν	ἐποίησεν	ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας,
[1, 34]	Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν	ἑπτά.	Ἀλλὰ τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο
[1, 15]	~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν	ἐπῳαζειν	τὰς περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν
[1, 15]	μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν,	ἐρασθέντα	παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ
[1, 17]	Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ	ἔργα.	Τέθριππα μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας
[1, 7]	οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ	ἐργάζονται	ὑγιεῖς αὐτοὺς αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου.
[1, 2]	Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα	Ἐργάνης	δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες
[1, 26]	Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο	ἔργον	ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα
[1, 21]	καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην	ἔργον.	Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ τῆς πατρίδος
[1, 15]	τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος	ἔρημον.	Προστίθησι τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι
[1, 24]	οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ	ἐρίζουσιν	ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος
[1, 16]	ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων	ἐρίων	πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον
[1, 21]	(ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿	ἑρμηνέως,	Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα τῷ
[1, 16]	γὰρ οἴεται τὸν ὀλίγον ὕστερον	ἐρριμμένον	ἐν ποσὶ καὶ κεισόμενόν γ'
[1, 21]	βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον,	ἔρριψεν	ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν
[1, 15]	τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν	Ἔρυκι	δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν
[1, 15]	κατά τινα καιρὸν θύουσιν οἱ	Ἐρυκινοὶ	τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν
[1, 27]	καὶ Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ	Ἐρυσίχθονα	τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ
[1, 19]	τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ	ἐρῶ.	Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ
[1, 30]	λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ βασιλεὺς	ἐρώμενον	εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον.
[1, 30]	τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿ αὐτὸν	ἔρωτος.	~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ δῶρου
[1, 12]	αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός	ἔσεσθαι,	δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ
[1, 2]	ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε	ἐσθήματι	τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ
[1, 20]	ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν	ἐσθῆτα	καὶ τὸν κόσμον, ὃς ἦν,
[1, 19]	καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι	ἐσθῆτι	πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ
[1, 27]	ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ	ἐσθίειν.	~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων
[1, 7]	ἐνταῦθα τῶν καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ	ἐσθίουσι	προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι
[1, 34]	καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς	ἔσται	δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ
[1, 2]	καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν	ἐστι,	καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ
[1, 8]	~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν	ἐστι	κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ
[1, 16]	κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός	ἐστί	με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν
[1, 17]	τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα	ἐστὶ	τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου,
[1, 17]	οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο	ἐστὶ	ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ
[1, 2]	μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ	ἐστι	τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει
[1, 5]	ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός	ἐστι.	Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ
[1, 32]	λέγω· πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ	ἐστὶ	τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ,
[1, 2]	ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος	ἐστὶ	τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν
[1, 19]	πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ	ἔστι	τοῖς πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ
[1, 5]	μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν	ἐστιν,	ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός
[1, 9]	ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ	ἐστιν	αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος.
[1, 21]	ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος	ἐστὶν	ἐπιχώριος Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς
[1, 15]	Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα	ἐστὶν	ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός
[1, 32]	τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός	ἐστιν	ὄνομα, ἐλθὼν σὺν σπουδῇ, καὶ
[1, 12]	τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν	ἐστιν.	~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος Γέλων
[1, 20]	ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν	ἐσύλησε	τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος
[1, 20]	Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα	ἐσύλησε	χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ
[1, 30]	τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους	ἔσωσε,	καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ
[1, 16]	δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους	ἑταῖρος,	χιτῶνά τε αὐτῷ φέρων ἐρίων
[1, 29]	τοῦτο ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα	ἔτεκεν.	Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ
[1, 34]	ἐπὶ τοῖς φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ	ἕτερα.
[1, 22]	παρὰ τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε	ἑτέρωθεν,	ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ
[1, 25]	Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς·	ἔτι	γε μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων,
[1, 29]	τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ	ἔτι	ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον
[1, 16]	καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου πόμα,	ἔτι	οὕτως ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ
[1, 31]	καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ	ἔτι	τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ
[1, 25]	δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου,	ἐτίμησεν	αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν
[1, 24]	τὸν Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ	ἔτισε	δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ·
[1, 15]	περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ	ἔτους.	Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ
[1, 15]	Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ	ἔτους	ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις περίεισιν
[1, 21]	ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας, ὃν	ἔτυχε	φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς
[1, 30]	τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ	ἐτύχομεν	ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ,
[1, 34]	γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ ἐμοὶ	εὖ	πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε
[1, 16]	αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ	εὐήτριον	καὶ ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου
[1, 32]	ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε τοὺς	εὐνούχους	λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον.
[1, 32]	ἐκ μὲν τούτου τοῦ χρυσίου	εὐφραίνειν	τὴν σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ
[1, 32]	ἐπεὶ καὶ σὺ τὴν ἐκείνου	εὔφρανας,	μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον
[1, 14]	μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον	εὐφωνότατόν	τε, καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ
[1, 6]	δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε	ἐφ᾿	ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς
[1, 34]	δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν	ἐφ᾿	ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν
[1, 21]	ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ Πέρσῃ.	Ἔφατο	οὖν πρὸς αὐτὸν ὁ χιλίαρχος,
[1, 7]	λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν	ἐφέλκουσι,	παρειμένως ἔχοντες οὕτως αὐτῶν. Εἶτα
[1, 34]	τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς	ἔφη,	Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς
[1, 34]	υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ	ἔφη,	Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν
[1, 30]	θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿	ἔφη	πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ,
[1, 16]	Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿	ἔφη	πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα,
[1, 19]	δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας	ἐφοιτήσας	λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ
[1, 2]	ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ	ἔχει	δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον
[1, 26]	ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον	ἔχειν	ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα,
[1, 14]	κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα·	ἔχειν	γε μὴν καὶ θυμόν. Πολλάκις
[1, 25]	ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ,	Ἐχεκρατίδην	τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν
[1, 3]	ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ	ἔχεται,	καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ τὸ
[1, 24]	πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς	ἔχθραν.	Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει
[1, 25]	ἣν βούλεται, προελέσθαι αὐτόν, ἵνα	ἔχοι	καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν
[1, 20]	ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν,	ἔχον	καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας
[1, 7]	φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως	ἔχοντες	οὕτως αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως
[1, 12]	ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων.	Ἔχουσι	δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς
[1, 11]	ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν	ἔχουσιν,	ἀποδιδράσκουσι, καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων.
[1, 32]	σε, ὅπῃ τε καὶ ὅπως	ἔχω,	τιμῶ, ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος,
[1, 32]	καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ	ἔχων	δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ
[1, 32]	ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη	ἐχώρει	ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 8/03/2007