Livre, Chap.
[1, 19]	ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν.	Ἃ	δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς
[1, 34]	ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν	ἀγαγεῖν	ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν
[1, 30]	αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ	ἀγαθὰ	προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε σὺν
[1, 30]	Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ ἔλεγεν, Ὦ	ἀγαθὴ	κεφαλή, κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ
[1, 10]	θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν	ἀγαθοί	καὶ οὖν καὶ τὰς αἶγας
[1, 30]	κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων	ἀγαθὸν	ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες, φέρε,
[1, 20]	τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν,	Ἀγαθοῦ	Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν.
[1, 20]	ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ	ἄγαλμα	δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον
[1, 27]	Ἀδδηφαγίας ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς	ἄγαλμα	Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν
[1, 20]	ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ	ἄγαλμα.	Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ
[1, 20]	ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ	ἀγάλματος	τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα
[1, 31]	οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν	ἄγαν	πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ βοῦς,
[1, 21]	ὁ χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς	ἀγγελίας	εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς
[1, 21]	μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν Ἰσμηνίας,	Ἄγε	με, εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ
[1, 32]	τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν	ἀγέραστον,	μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς
[1, 32]	ἔχω, τιμῶ, ὡς ἂν μὴ	ἀγέραστος,	τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ
[1, 15]	Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός τε καὶ	ἅγιος,	ἔνθα κατά τινα καιρὸν θύουσιν
[1, 5]	καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν	ἄγκιστρα·	ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ
[1, 5]	τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ	ἀγκίστρου	καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ ἀλώπηξ.
[1, 26]	ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην,	Ἀγλαΐδα	ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον
[1, 26]	ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ	Ἀγλαΐδος	τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι,
[1, 30]	τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν	ἀγομένους	τινὰς ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως
[1, 30]	ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν	ἀγομένων	ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν ὄντες,
[1, 7]	Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς οἱ	ἄγριοι	ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας
[1, 8]	δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν	ἄγριον.	~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ
[1, 7]	ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ	ἀγρίων	συῶν. Ἦσαν ἄρα οἱ σῦς
[1, 24]	ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας	ἀγὼν	αὐτοῖς ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν
[1, 27]	Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ	Ἀδδηφαγίας	ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα
[1, 27]	ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ	ἀδδηφαγίας	πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι
[1, 26]	οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς	ἀδδηφάγου.	Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ τοῦτο
[1, 14]	ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι	ᾄδει.	Καὶ λέγουσί γε αὐτὸν μάλιστα
[1, 34]	ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ	ἀδέκαστος·	ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν
[1, 25]	Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα·	ἀδελφὼ	δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω.
[1, 34]	ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν	ἀδελφῶν	βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ
[1, 21]	γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν	ἀδήλως	παρὰ τοὺς πόδας, ὃν ἔτυχε
[1, 27]	οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν.	Ἀδηφάγους	λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν
[1, 14]	μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν	ἀδίκων.	Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο
[1, 34]	βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν	ἀδικῶν	φωραθῇ ἕτερα.
[1, 14]	ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ	ᾄδοντος	κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ
[1, 16]	τὸν νεκρὸν οὐ πάνυ τι	ἀδόξως.	Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος.
[1, 14]	καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς	ἀετοῖς·	ἀμύνεσθαί γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿
[1, 25]	διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ	Ἀθηναίων	στρατηγῷ γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν·
[1, 16]	πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ	Ἀθηναίων	φιλοτησίαν, καὶ τὸ τοῦ φαρμάκου
[1, 25]	αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ	Ἀθηνόδωρον	τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ
[1, 27]	καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν	ἀθλητὴν	ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν
[1, 24]	αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ	ἄθλου	μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν, οἷα
[1, 4]	κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ	ἀθρόως,	οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ
[1, 15]	τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν	Ἄθω.	Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας
[1, 15]	δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν	Ἄθω	φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε
[1, 18]	δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς	αί	πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν; Ἐπὶ
[1, 10]	τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς	αἱ	βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ αἶγες θεραπεύονται.
[1, 10]	ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν.	Αἱ	δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου
[1, 6]	~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ χελῶναι	αἱ	θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι.
[1, 15]	τούτοις καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ	αἱ	θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς
[1, 18]	ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα	αἱ	πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν
[1, 15]	ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου	αἱ	περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν τῇ θεῷ
[1, 15]	δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ	αἱ	περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν τοῦ
[1, 1]	δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν	αἱ	πέτραι. οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν
[1, 25]	τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ	αἱ	πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία, Μύλασα,
[1, 15]	λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο	αἱ	τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν
[1, 2]	δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν	αἱ	φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ
[1, 6]	τῆς θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων.	Αἱ	χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ
[1, 10]	ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς	αἶγας	βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας τοῖς
[1, 10]	~Πῶς αἱ βεβλημέναι ἐν Κρήτῃ	αἶγες	θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι τοξεύειν
[1, 15]	ἐρασθέντα παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν	Αἰγίῳ	δὲ ᾤκει ἡ Φθία αὕτη.
[1, 15]	ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις περίεισιν	Αἰγύπτιος,	λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ
[1, 4]	βάτραχοι τῇ σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς	Αἰγυπτίου.	Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου
[1, 4]	Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς	Αἰγυπτίου	τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ
[1, 3]	καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ	Αἰγυπτίων	βατράχων. Σοφόν τι ἄρα χρῆμα
[1, 3]	ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων	Αἰγυπτίων,	καὶ οὖν καὶ τῶν ἄλλων
[1, 15]	Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν	Αἰγύπτῳ	τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ
[1, 25]	προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις	αἵδε,	Κίος, Ἐλαία, Μύλασα, Πάταρα. Ὁ
[1, 32]	θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ	αἰδοῖ	τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ
[1, 6]	τὰς ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν	αἷς	τὰ ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν
[1, 11]	οἰκίας ἤδη καὶ μελλούσης κατολισθαίνειν,	αἰσθάνονται	πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας
[1, 12]	μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς τινα	αἴσθησιν.	ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι,
[1, 21]	οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς Ἕλλησιν	αἰσχύνην	φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα
[1, 21]	τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας,	αἰσχύνης	χωρὶς, πῶς Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν.
[1, 19]	Συβαρίταις καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει	αἰτίαν	τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν
[1, 30]	κακοῦ μὲν οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας	αἴτιος,	πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ
[1, 32]	ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿	αἰῶνος	βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν σε,
[1, 22]	μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά τε καὶ	ἀκινάκην	ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν
[1, 2]	πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν	ἀκινήτῳ.	Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ
[1, 23]	τι ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε	ἀκούειν·	ἔνθεν τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται,
[1, 34]	αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν	ἀκούσας	Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην,
[1, 12]	δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς	ἀκούω,	μαντικῆς τινα αἴσθησιν. ὅταν γὰρ
[1, 26]	~Περὶ Ἀγλαΐδος τῆς ἀδδηφάγου. Γυναῖκα	ἀκούω	σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν
[1, 25]	κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ	ἄκρᾳ	τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας
[1, 5]	οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν	ἀκρασίαν	τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ
[1, 23]	ἡ δόξα μὴ πάνυ τι	ἀκριβὲς,	μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν
[1, 34]	πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις	ἀκριβὴς	ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε
[1, 34]	καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο πάντα	ὰκριβῶς	κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν
[1, 10]	καὶ τὰς αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿	ἄκροις	νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ
[1, 25]	Μύλασα, Πάταρα. Ὁ μὲν οὖν	Ἀλέξανδρος	μεγαλοφρόνως ταῦτα καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι
[1, 25]	Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον.	Ἀλέξανδρος	ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ
[1, 25]	μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς
[1, 25]	Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ	Ἀλεξάνδρου	μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ
[1, 5]	τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’	ἁλιεὺς	ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν τῆς
[1, 27]	ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ	Ἀλκμὰν	ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι.
[1, 13]	οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς ἐν ὀνείρῳ,	ἀλλ᾿	ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ
[1, 34]	ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου πατήρ,	ἀλλ᾿	ἐκεῖνός γε συλλαβὼν τὸ παιδίον,
[1, 30]	ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν·	ἀλλ᾿	ἔφη πρὸς τὸν Πτολεμαῖον, Ὦ
[1, 16]	Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο,	ἀλλ᾿	ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ τὸν
[1, 31]	οὐδὲ τῶν ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν,	ἀλλ᾿	ἢ βοῦς, ἢ ὄις, οἱ
[1, 14]	ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε μὴν αὐτούς,	ἀλλ᾿	οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ
[1, 21]	βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων.	Ἀλλ᾿	ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ
[1, 32]	αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας,	ἀλλ᾿	ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας·
[1, 32]	δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα·	ἄλλ᾿	οὗτός γε πρὸς τὸν ποταμὸν
[1, 28]	τῶν παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων.	Ἀλλὰ	ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον
[1, 34]	μήτηρ αὐτῶν ἡ θριδακίνη λυπεῖται,	ἀλλὰ	θάλλει μᾶλλον καὶ μείζων καὶ
[1, 5]	τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν,	ἀλλὰ	καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι.
[1, 25]	ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων.	Ἀλλὰ	καὶ τάλαντα αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν
[1, 29]	ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα,	ἀλλὰ	λέοντα. Καὶ οὖν καὶ τὸ
[1, 18]	ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ συνέρραπτον,	ἀλλὰ	περόναις χρυσαῖς, καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι
[1, 28]	καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον,	ἀλλὰ	τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ
[1, 34]	ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά.	Ἀλλὰ	τούτων ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης·
[1, 1]	Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται,	ἀλλά	τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς
[1, 31]	καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς	ἄλλας	ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου
[1, 15]	περιστερὰν, καὶ τρυγόνα φησὶ μηδὲν	ἀλλήλαις	ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι,
[1, 15]	ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ θήλειαι	ἀλλήλας	ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα
[1, 15]	ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν εἰς	ἀλλήλας	προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ
[1, 24]	αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν	ἀλλήλοις	περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως,
[1, 14]	ὀργὴν καὶ μάχην προελθόντες, καὶ	ἀλλήλους	ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ
[1, 1]	φαγεῖν ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ	ἀλλήλων	ἀπέχονται, ἀλλά τῷ μείζονι ὁ
[1, 17]	σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί γὰρ	ἄλλο	ἐστὶ ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα;
[1, 31]	οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον	ἄλλοι.	Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι,
[1, 14]	οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ	ἄλλος·	πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει.
[1, 34]	ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν τοῖς	ἀλλοτρίοις	ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος·
[1, 34]	Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς	ἄλλους	εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα
[1, 9]	Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν	ἄλλων	οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν
[1, 28]	θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα τῶν	ἄλλων	ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε ὡς
[1, 32]	χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν	ἄλλων	Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος
[1, 32]	οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν	ἄλλων	τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς
[1, 3]	Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ τῶν	ἄλλων	ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν γὰρ
[1, 1]	ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος	ἁλοὺς	καὶ ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις,
[1, 5]	ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας	ἀλώπεκος.	Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον τὸ
[1, 5]	δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ	ἀλώπηξ,	οὐ μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον
[1, 5]	ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ	ἀλώπηξ.	Πρὶν ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα
[1, 34]	καὶ μείζων καὶ γλυκίων γίνεται·	ἅμα	καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν
[1, 21]	προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου τοῦ Θηβαίου σοφὸν	ἅμα	καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν ἀποκρυφαίμην
[1, 4]	ἐκ τοῦ ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες	ἅμα,	καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται
[1, 27]	Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν	ἅμα	καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν τὸν
[1, 26]	σαλπίσαι, καὶ τοῦτο ἔργον ἔχειν	ἅμα	καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν
[1, 7]	ἰατρικῆς οὐκ ἀπαίδευτοι, καὶ θεραπείας	ἅμα.	Οὗτοι γοῦν, ὅταν αὑτοὺς λαθόντες
[1, 13]	Καὶ ἐκ τούτων ό Γέλων	ἅμα	τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους
[1, 10]	τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ	ἅμα	τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ
[1, 1]	πολύποδες, καὶ πᾶν ὁτιοῦν φαγεῖν	ἄμαχοι.	Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται,
[1, 30]	εἶχε Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον.	Ἀμείνων	δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ
[1, 3]	κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ	ἀμηχανεῖ	καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ· οὐ
[1, 16]	γὰρ αὐτῷ, καλῶν ἐνταφίων μὴ	ἀμοιρήσειν,	εἰ ἐν αὐτοῖς ἀποθάνοι· καὶ
[1, 13]	καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ	ἀμυδρὸν,	οὐδ᾿ ἀσθενὲς, ὡς ἐν ὀνείρῳ,
[1, 14]	μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς ἀετοῖς·	ἀμύνεσθαί	γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ
[1, 16]	ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς	ἀμφὶ	τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ
[1, 32]	ᾗ ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας	ἀμφοτέραις	ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος,
[1, 34]	ἔκριναν τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον·	ἀμφοτέρους	δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν
[1, 21]	σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ	ἂν	ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ
[1, 2]	εἰδέναι βούλονται. Ἤ τί ποτ’	ἂν	καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι
[1, 33]	καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο	ἂν	κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς υἱοῦ
[1, 32]	τὸν σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς	ἂν	μάλιστα ἐμαυτοῦ κράτιστα καὶ πολυτελέστατα
[1, 32]	καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς	ἂν	μὴ ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν
[1, 15]	δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον	ἀναβαίνειν	τὸν ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν
[1, 15]	ὅτι καὶ αἱ θήλειαι ἀλλήλας	ἀναβαίνουσιν,	ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως
[1, 15]	εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας	ἀνάγεσθαι,	ἀφανεῖς ἐκ τοῦ χώρου αἱ
[1, 15]	καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ	Ἀναγώγια,	καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς
[1, 7]	παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν καρκίνων	ἀναλέγουσι,	καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ
[1, 27]	Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα	Ἀναξίλας,	ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ
[1, 32]	Λόγος οὖν καὶ Περσικός. Φασὶν	ἄνδρα	Πέρσην, ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης,
[1, 25]	ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους	ἄνδρας	ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ,
[1, 1]	βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν τοῖς	ἀνδρειοτέροις	θηράτροις, τοῖς καλουμένοις τοῦ ἰχθύος
[1, 32]	κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ	ἀνδρὶ	τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ
[1, 13]	ἀσθενὲς, ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿	ἀνδρικῶς,	ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ
[1, 23]	δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον	ἀνδρῶν	παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ
[1, 4]	τι σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ	ἀνέδην,	οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ τοῦ ποταμοῦ
[1, 5]	ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ	ἀνέθορε,	καὶ ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ
[1, 21]	ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν	ἀνείλετο	αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε
[1, 33]	φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς τῆς	ἀνελλιποῦς,	καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο
[1, 15]	ἢ φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ	ἀνέχεσθαι	τὰς θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων
[1, 34]	πατρὸς υἱοῦ θάνατον καταγινώσκεσθαι ζητοῦντος.	Ἀνὴρ	γένει Μάρδος, ὄνομα Ῥακώκης, παῖδας
[1, 33]	καὶ ἐπεῖπε, Νὴ τὸν Μίθραν,	ἀνὴρ	οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης
[1, 32]	ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν,	ἄνθρωπε,	τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε
[1, 8]	τοσοῦτόν ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ	ἀνθρώποις·	καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων.
[1, 27]	~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν. Ἀδηφάγους λέγουσιν	ἀνθρώπους	γεγεονέναι Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ
[1, 3]	καὶ ἀπρὶξ ἔχεται, καὶ οὐκ	ἀνίησι	κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ
[1, 24]	ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος	ἀντλήσεως,	καὶ τίς καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος·
[1, 21]	σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν	ἀνυσθήσεται,	καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ τοίνυν
[1, 6]	κατέθεντο κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη,	ἀνώρυξαν	τὴν γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ
[1, 22]	ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν	ἄξια	ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς
[1, 6]	νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς	ἀπάγουσιν.	~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν ἄρα
[1, 7]	σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς οὐκ	ἀπαίδευτοι,	καὶ θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν,
[1, 20]	τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας	ἅπαντα	ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν
[1, 20]	τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ	ἁπάντων	τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε
[1, 31]	τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας	ἀπαρχὰς	τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος
[1, 13]	περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς	ἀπειλητικὸν,	καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ τούτων
[1, 34]	τὸν νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας,	ἀπειλῶν	αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν
[1, 5]	τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ	ἀπέκειρε	τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις.
[1, 18]	τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ	ἀπεκρέμαντο·	τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ
[1, 14]	καὶ μάχην προελθόντες, καὶ ἀλλήλους	ἀπέκτειναν	οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ
[1, 15]	γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς,	ἀπελαύνων	αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα
[1, 21]	ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν	ἀπέστειλε	τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν
[1, 1]	ἄμαχοι. Πολλάκις οὖν οὐδὲ ἀλλήλων	ἀπέχονται,	ἀλλά τῷ μείζονι ὁ βραχύτερος
[1, 24]	δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν	ἀπῄται	τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν
[1, 15]	λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην	ἀπὸ	τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ
[1, 11]	ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν,	ἀποδιδράσκουσι,	καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι
[1, 16]	μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν αὐτοῖς	ἀποθάνοι·	καὶ γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι
[1, 24]	τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ	ὰποθνῄσκει.	~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν
[1, 16]	ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην	ἀποθνῄσκειν,	ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος,
[1, 34]	ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν	ἀποθνῄσκοντα	ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων
[1, 20]	καὶ αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας	ἀποκεῖραί	τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς
[1, 34]	θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς πικρὰς	ἀποκλῶ	καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ
[1, 21]	ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν οὐκ ἂν	ἀποκρυφαίμην	ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ τῆς
[1, 34]	καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν	ἀποκτεῖναι,	τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν,
[1, 8]	ὅσον καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν	ἀπολέσθαι	διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ
[1, 19]	αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν	ἀπολέσθαι·	καὶ γάρ τοι καὶ οὗτοι
[1, 32]	ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι.	Ἀποληφθέντα	οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου,
[1, 11]	μελλούσης κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ	ἀπολιπόντες	τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς
[1, 16]	ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ	Ἀπολλόδωρος.	Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿
[1, 16]	ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον	Ἀπολλόδωρος,	ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά
[1, 16]	Καὶ πῶς ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς	Ἀπολλόδωρος	οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν,
[1, 34]	τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν	ἀπολλύμενον,	καὶ τῆς κακουργίας τῆς εἰς
[1, 20]	χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ	Ἀπόλλωνι	τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος
[1, 20]	δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ	Ἀπόλλωνος,	καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε
[1, 20]	Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ	Ἀπόλλωνος	περιεσύλησεν, ἔχον καὶ αὐτὸ χρυσοῦς
[1, 28]	γε μὴν πρὸς τὰ κρέα	ἀπονεύοντα,	ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι
[1, 12]	πρὸς τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς	ἀποταμιεύσασθαι	τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ
[1, 34]	τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως	ἀποφαινόμενος,	πάντως καὶ ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις
[1, 2]	δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν	ἀπόχρη.	~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι
[1, 3]	τρύφος ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ	ἀπρὶξ	ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ
[1, 19]	αὐτῇ τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς	ἀπωλείας	γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ
[1, 15]	περιστερὰς λευκὰς λέγει, ὅτε ἐνταῦθα	ἀπώλοντο	αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι
[1, 4]	ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν	ἀπώλοντο,	καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ
[1, 26]	Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν	ἄρα	αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα,
[1, 17]	σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα	ἄρα	ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ
[1, 25]	γράφων, προσετίθει τὸ χαίρειν· οὕτως	ἄρα	ᾑρήκει τὸν Μακεδόνα ὁ Φωκίων.
[1, 25]	Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ	ἄρα	ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος
[1, 11]	μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿	ἄρα	μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ μύες·
[1, 7]	ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν	ἄρα	οἱ σῦς οἱ ἄγριοι ἰατρικῆς
[1, 15]	φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿	ἄρα	τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο
[1, 30]	ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν	ἄρα	τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη
[1, 3]	~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν τι	ἄρα	χρῆμα ἦν γένος βατράχων Αἰγυπτίων,
[1, 2]	τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ	ἀράχριου	πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ
[1, 22]	ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο	ἀργυραῖ.	Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ
[1, 18]	συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις χρυσαῖς, καὶ	ἀργυραῖς,	συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ ταῦτα αἱ
[1, 20]	ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην	ἀργυρᾶν	τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν,
[1, 25]	μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε τὸ	ἀργύριον	προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς
[1, 25]	Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα αὐτῷ	ἀργυρίου	ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις τέτταρας
[1, 22]	Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου	ἀργυρίου,	ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ.
[1, 32]	ὅτι ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων	ἄριστον,	δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα
[1, 15]	ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ	Ἀριστοτέλης	καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς
[1, 14]	δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει	Ἀριστοτέλης	τὸν κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ
[1, 18]	δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν	Ἀριστοφάνης	λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν Συβαριτῶν,
[1, 1]	αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν	ἄρκυσι,	ταῖς πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν,
[1, 2]	τοῖς ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν	ἀρκυωρεῖ	πάνυ σφόδρα ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν
[1, 29]	τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ	ἄρνα,	ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ
[1, 4]	ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον	ἁρπάσαι,	πάλιν καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως
[1, 15]	θήλεια, ὧν τὸ μὲν πρῶτον	ἄρρεν	ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον,
[1, 15]	αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν	ἀρρενα	τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ
[1, 15]	ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν τῆς πρὸς	ἄρρενα	μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ οὐδὲν μὲν
[1, 15]	ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν τῶν	ἀρρένων	ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι
[1, 15]	Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων, ὁ	ἄρρην	ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν
[1, 32]	ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν)	Ἀρταξέρξη,	δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν
[1, 33]	ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης	Ἀρταξέρξῃ	τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα
[1, 32]	τῆς ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν	Ἀρταξέρξῃ	τῷ ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν
[1, 34]	τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν	Ἀρταξέρξην	ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος
[1, 34]	ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας	Ἀρταξέρξης	ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ
[1, 32]	τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ	Ἀρταξέρξης	ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν,
[1, 26]	αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα,	ἄρτων	δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ
[1, 32]	σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ	ἀρυόμενον	πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ ὕδατος.
[1, 32]	μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν	ἀρυσάμενος	τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη,
[1, 14]	γε μὴν αὐτούς, ἀλλ᾿ οὐκ	ἄρχειν	ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί,
[1, 19]	Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ	ἀρχή,	ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως,
[1, 11]	μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ	ἀρχῆς	διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι,
[1, 13]	τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿	ἀσθενὲς,	ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς,
[1, 5]	ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ τὸν	ἀσπαλιέα	σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε,
[1, 24]	Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς	Ἀστυδαμείας,	διαλύεται τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα
[1, 24]	Λεπρέου. Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ	Ἀστυδαμείας	τῆς Φόρβαντος, γίνεται παῖς Λεπρέας,
[1, 19]	ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ τραπέζης	ἀσωτίᾳ	καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν χρώμενοι
[1, 31]	τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει.	Ἅτε	δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ
[1, 13]	ὡς ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς,	ἅτε	δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους.
[1, 32]	εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον, μηδὲ	ἄτιμον	ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει
[1, 32]	ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ	ἄτιμος	δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα·
[1, 2]	ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ πάνυ σφόδρα	ἀτρεμοῦσα,	καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ τὸ
[1, 22]	Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς	Ἀττικάς.	Ψέλλιά τε καὶ ἀκινάκην ἐδίδου,
[1, 18]	αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ	Ἀττικῶν	γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω.
[1, 15]	ὅταν τῆς πρὸς ἄρρενα μίξεως	ἀτυχήσωσι·	καὶ οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας
[1, 15]	τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ	αὖ	πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν
[1, 24]	Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ	Αὐγέᾳ	δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν
[1, 24]	ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ	Αὐγέᾳ·	μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου
[1, 6]	συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν	αὖθις	εἰς τὸν χῶρον, ἐν ᾧ
[1, 7]	φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς αὐτοὺς	αὖθις.	~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις τοσοῦτόν
[1, 5]	ἀπέκειρε τὴν ὁρμιὰν, καὶ νήχεται	αὖθις.	Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο
[1, 34]	εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς	αὐξηθήσομαι,	καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς κατὰ
[1, 34]	Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ	αὐτὰ	δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν
[1, 32]	δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα	αὐτὰ	εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι, Κελεύει σε
[1, 34]	τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι τὰ	αὐτὰ	ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν ἀκούσας
[1, 6]	τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους	αὐταῖς	ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν. Ἦσαν
[1, 15]	ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ γίνονται	αὐταῖς.	Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ
[1, 18]	ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ τῶν ὤτων	αὐταῖς	ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ
[1, 6]	τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα	αὐταῖς,	τῶν ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται.
[1, 19]	τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ	αὐτὴ	κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ
[1, 26]	ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα	αὐτῇ	κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων
[1, 19]	πάντας ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ	αὐτῇ	τῇ Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας
[1, 15]	Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία	αὕτη.	~Περὶ Σωκράτους, ὅτε τὸ κώνειον
[1, 32]	σὺ τὴν ἐκείνου εὔφρανας, μὴ	αὐτὴν	ἀγέραστον, μηδὲ ἄτιμον ἐάσας, ἀλλ᾿
[1, 15]	τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ	αὐτήν·	μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας
[1, 33]	Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν	αὐτῆς	ὑπερεκπλαγεὶς ὁ βασιλεὺς, Ἐκ ποίου
[1, 20]	χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα	αὐτό.	Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ
[1, 21]	δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ	αὐτό	σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν
[1, 32]	τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε	αὐτὸ	τῶν πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον
[1, 20]	τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ	αὐτὸ	χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί τινα
[1, 34]	νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ	αὐτοὶ	μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν
[1, 15]	νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει	αὐτοῖς,	ἀπελαύνων αὐτῶν τὸν φθόνον, φασίν,
[1, 16]	ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ ἐν	αὐτοῖς	ἀποθάνοι· καὶ γὰρ οὖν καὶ
[1, 24]	Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας ἀγὼν	αὐτοῖς	ἐγένετο, καὶ ἐνταῦθα πάλιν ὁ
[1, 24]	Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν	αὐτοῖς	ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις
[1, 22]	ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿	αὐτοῖς	Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ
[1, 14]	πέτονται καὶ κατὰ θαλάσσης, καὶ	αὐτοῖς	οὐ κάμνει τὸ πτερόν. ~Περὶ
[1, 7]	καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ	αὐτοῖς	οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον, καὶ
[1, 24]	Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε	αὐτὸν	ἀπῄται τὸν ὐπὲρ τοῦ ἄθλου
[1, 3]	καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν	αὐτὸν	αὐτῷ καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ
[1, 25]	ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν	αὐτὸν	ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν
[1, 21]	λόγου μεταλαγχάνειν, πρὶν ἢ προσκυνῆσαι	αὐτόν.	Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ
[1, 30]	προσέθηκε τῷ φίλτρῳ τοῦ κατ᾿	αὐτὸν	ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ
[1, 22]	ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿	αὐτὸν	ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν
[1, 25]	ἠξίου μίαν, ἣν βούλεται, προελέσθαι	αὐτόν,	ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν
[1, 21]	ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο	αὐτόν·	καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ
[1, 25]	πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν	αὐτὸν	κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ
[1, 14]	ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί γε	αὐτὸν	μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον
[1, 15]	λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία	αὐτὸν	μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς περιστεράν,
[1, 34]	Καὶ τὰ μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο	αὐτὸν	ὁ πατὴρ παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν
[1, 21]	τῷ Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς	αὐτὸν	ὁ χιλίαρχος, ὁ καὶ τὰς
[1, 16]	ἱμάτιον τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα	αὐτὸν	τὸν χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον,
[1, 13]	τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς	αὐτὸν,	ὑλάκτει πὰνυ σφοδρῶς ἀπειλητικὸν, καὶ
[1, 34]	τῆς εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ	αὐτὸς	αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς τοῖς
[1, 21]	ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν	αὐτὸς	δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ,
[1, 14]	οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ	αὐτὸς,	καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους τοῖς
[1, 15]	δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ	αὐτὸς,	μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα
[1, 16]	καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε	αὐτὸς	πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ τὴν ἐξ
[1, 21]	Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ	αὐτὸς,	ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν τῷ
[1, 32]	τοὺς εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ	αὐτοῦ	δῶρον. Οἱ δὲ τὴν ταχίστην
[1, 34]	καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν	αὐτοῦ,	πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ
[1, 30]	θεῶν τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς	αὐτοῦ	τῇ χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον
[1, 32]	φιάλην ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν	αὐτοῦ	τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα
[1, 33]	ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ τῆς	αὑτοῦ	γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν
[1, 31]	καὶ περὶ γῆν πονούμενοι, καὶ	αὐτουργοὶ	πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ
[1, 14]	τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε μὴν	αὐτούς,	ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι
[1, 7]	πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς	αὐτοὺς	αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις
[1, 19]	ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ	αὐτοὺς	διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι·
[1, 28]	τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα	αὐτοὺς,	καὶ ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον,
[1, 34]	καὶ τῆς κακουργίας τῆς εἰς	αὐτοὺς	παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ
[1, 1]	πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας	αὐτοὺς	περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι,
[1, 8]	Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν	αὐτοὺς	τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ
[1, 7]	θεραπείας ἅμα. Οὗτοι γοῦν, ὅταν	αὑτοὺς	λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι, τὰ ἐξόπισθεν
[1, 25]	ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ τάλαντα	αὐτῷ	ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις
[1, 33]	γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν	αὐτῷ	βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ
[1, 1]	καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα	αὐτῷ	γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ
[1, 33]	ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ	αὐτῷ	δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην
[1, 25]	ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους	αὐτῷ,	Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον
[1, 34]	νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν	αὐτῷ	θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ
[1, 4]	λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν	αὐτῷ	θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην,
[1, 30]	γνώμη τῆς μορφῆς. Πολλάκις γοῦν	αὐτῷ	καὶ ὁ Πτολεμαῖος ἐμαρτύρει, καὶ
[1, 31]	καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿	αὐτῷ,	καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ ἑκάστου
[1, 31]	βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας	αὐτῷ,	καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ
[1, 3]	Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν	αὐτῷ	καλάμῳ· οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ
[1, 16]	πιεῖν τὸ φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ	αὐτῷ,	καλῶν ἐνταφίων μὴ ἀμοιρήσειν, εἰ
[1, 29]	Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν	αὐτῷ	μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι ὄντι. ~Ὅτι
[1, 13]	Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν	αὐτῷ	παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη,
[1, 31]	εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ βασιλεύς, πάντες	αὐτῷ	Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν
[1, 34]	τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα	αὐτῷ	τετόλμητο πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ
[1, 9]	οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν	αὐτῷ	τῆς νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς
[1, 16]	τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε	αὐτῷ	φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ εὐήτριον
[1, 21]	αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις	αὐτῷ,	ὥρα σοι, τὰ ἐκ τοῦ
[1, 7]	ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως	αὐτῶν.	Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ τὰ
[1, 34]	καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν ἡ μήτηρ	αὐτῶν	ἡ θριδακίνη λυπεῖται, ἀλλὰ θάλλει
[1, 15]	ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων	αὐτῶν	τὸν φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ
[1, 31]	Περσικὸς ἐν τοῖς μάλιστα ὑπ᾿	αὐτῶν	φυλαττόμενος· ὅταν εἰς Πέρσας ἐλαύνῃ
[1, 11]	πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας	αὑτῶν,	καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς,
[1, 34]	ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ	ἀφαιρῶ,	οὐδὲν ἡ μήτηρ αὐτῶν ἡ
[1, 15]	Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι,	ἀφανεῖς	ἐκ τοῦ χώρου αἱ περιστεραὶ
[1, 13]	τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους	ἀφείθη.	~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης τὸν
[1, 25]	Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν	ἀφεῖναι	ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν,
[1, 20]	ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας	ἀφελεῖν,	Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας
[1, 34]	ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος·	ἀφῆκε	δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς
[1, 24]	τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας	ἀφίκετο·	δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται
[1, 16]	Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν,	ἀφίκετο	εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ
[1, 21]	πατρίδος πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν	ἀφίκετο	μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ
[1, 22]	πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ τῶν Ἑλλήνων	ἀφίκοιντο	εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν. Τάλαντον
[1, 34]	ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων	ἀφικομένων,	ἔνθα ᾤκει ὁ τοῦ νεανίσκου
[1, 15]	τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν	Ἀφροδίτην	εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς Σικελίας
[1, 15]	Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ τῆς	Ἀφροδίτης	νεὼς, σεμνός τε καὶ ἅγιος,
[1, 1]	πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ	ἀφυλάκτους	ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς ἐξ
[1, 13]	τούτων ό Γέλων ἅμα τε	ἀφυπνίσθη,	καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ
[1, 15]	τῷ ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται.	Ἀχαϊκοὶ	δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι,
[1, 18]	χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους	ἄχρι	τῶν χειρῶν οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ
[1, 20]	ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν	ἅψασθαι,	ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 8/03/2007