Livre, Chap.
[1, 15]	τινα καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ	τὰ	Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι τὴν Ἀφροδίτην
[1, 34]	τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον.	Τὰ	αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου
[1, 34]	λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι	τὰ	αὐτὰ ἐμοὶ εὖ πάσχουσιν. Ὧν
[1, 10]	ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις	τὰ	βέλη ἐκπίπτει. ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ
[1, 23]	σφάλλεται, καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται,	τὰ	δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους,
[1, 22]	τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα	τὰ	διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς
[1, 6]	χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι	τὰ	ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν τὴν γῆν,
[1, 6]	εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς ἤθη	τὰ	ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς
[1, 6]	ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς	τὰ	ἔγγονα αὐταῖς, τῶν ᾠῶν συμπαγέντων,
[1, 22]	Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα	τὰ	ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿
[1, 21]	συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα σοι,	τὰ	ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ
[1, 4]	ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ	τὰ	ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ
[1, 7]	ὅταν αὑτοὺς λαθόντες ὑοσκυάμου φάγωσι,	τὰ	ἐξόπισθεν ἐφέλκουσι, παρειμένως ἔχοντες οὕτως
[1, 17]	καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ	τὰ	θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ
[1, 28]	ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς	τὰ	κρέα ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ
[1, 12]	ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς πυροὺς, καὶ	τὰ	λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων
[1, 23]	τοι καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ	τὰ	μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται.
[1, 34]	πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ	τὰ	μὲν πρῶτα ἐπειρᾶτο αὐτὸν ὁ
[1, 17]	Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου,	τὰ	μικρὰ ἔργα. Τέθριππα μὲν ἐποίησαν
[1, 18]	μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων	τὰ	περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι τῶν
[1, 20]	αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς,	τὰ	τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας
[1, 20]	αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος	τὰ	τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων
[1, 7]	αὐτῶν. Εἶτα σπώμενοι, ὅμως ἐπὶ	τὰ	ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα τῶν
[1, 20]	τῶν ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε	τὰ	χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ
[1, 6]	παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ	τὰ	ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι ὀπίσω εἰς
[1, 1]	δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι	ταῖς	ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι, ταῖς πλεκτάναις.
[1, 1]	ἰχθῦς τὸν τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ	ταῖς	πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς
[1, 1]	περιβάλλουσι ταῖς ἐξ ἑαυτῶν ἄρκυσι,	ταῖς	πλεκτάναις. ~Περὶ φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ
[1, 32]	ποδῶν εἶχε μάλιστα, ἐπικύψας ἀμφοτέραις	ταῖς	χερσὶν ἀρυσάμενος τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ
[1, 25]	Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ	τάλαντα	αὐτῷ ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ
[1, 22]	μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου,	ταλαντιαῖαι	δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται
[1, 22]	ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿ ἦν.	Τάλαντον	μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου,
[1, 22]	δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ	τάλαντον	τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα
[1, 20]	φασι, χρυσίου πέντε καὶ ὀγδοήκοντα	ταλάντων.	Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι,
[1, 21]	αὐτὸν ὁ χιλίαρχος, ὁ καὶ	τὰς	ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ
[1, 10]	τοξεύειν ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ	τὰς	αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας
[1, 31]	προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ	τὰς	ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ
[1, 25]	προελέσθαι αὐτόν, ἵνα ἔχοι καρποῦσθαι	τὰς	ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ
[1, 34]	κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν	τὰς	ἐκφύσεις τὰς πικρὰς ἀποκλῶ καὶ
[1, 15]	τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις	τὰς	ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ
[1, 11]	ἀπολιπόντες τὰς μυωπίας αὑτῶν, καὶ	τὰς	ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν
[1, 6]	λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι	τὰς	ἡμέρας τὰς τετταράκοντα, ἐν αἷς
[1, 15]	φιλήσῃ αὐτήν· μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι	τὰς	θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν,
[1, 11]	κατολισθαίνειν, αἰσθάνονται πρῶτοι καὶ ἀπολιπόντες	τὰς	μυωπίας αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ
[1, 15]	περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν	τὰς	περιστεράς. Εἶτα τῶν νεοττῶν γενομένων,
[1, 34]	τῶν φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις	τὰς	πικρὰς ἀποκλῶ καὶ ἀφαιρῶ, οὐδὲν
[1, 6]	ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας	τὰς	τετταράκοντα, ἐν αἷς τὰ ἔγγονα
[1, 24]	ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς καταδειπνήσει	ταῦρον	πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι τούτοις
[1, 19]	οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα,	ταῦτ'	ἐγὼ ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ
[1, 22]	τῶν Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν,	ταῦτ᾿	ἦν. Τάλαντον μὲν ἑκάστῳ Βαβυλώνιον
[1, 18]	καὶ ἀργυραῖς, συνεχέσι κατελάμβανον. Καὶ	ταῦτα	αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ
[1, 17]	τῶν σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου.	Ταῦτα	ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου
[1, 26]	τῆς κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος	ταῦτα.	Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ
[1, 32]	ἐν τῷ σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι.	Ταῦτα	εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν
[1, 17]	ἐπαινέσεται· τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ	ταῦτα,	ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν
[1, 25]	Ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος μεγαλοφρόνως	ταῦτα	καὶ μεγαλοπρεπῶς· ἔτι γε μὴν
[1, 22]	καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια	ταῦτα.	Καὶ στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν·
[1, 21]	ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ	ταῦτα	περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ
[1, 16]	νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως.	Ταῦτα	τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ
[1, 31]	Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι,	ταῦτα	ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται
[1, 32]	δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ	ταύτῃ	ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου τοῦ
[1, 32]	ἐάσας, ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει	ταύτῃ	τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ
[1, 33]	ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας	ταύτης	δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε
[1, 8]	ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ	ταχέων.	Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν
[1, 21]	πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ	ταχέως	ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν
[1, 32]	αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν	ταχίστην	προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο
[1, 16]	ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά	τε	αὐτῷ φέρων ἐρίων πολυτελῆ καὶ
[1, 13]	ἐκ τούτων ό Γέλων ἅμα	τε	ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους ἀφείθη.
[1, 15]	ὁ τῆς Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός	τε	καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά τινα
[1, 22]	καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά	τε	καὶ ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν·
[1, 32]	νῦν μὲν οὖν σε, ὅπῃ	τε	καὶ ὅπως ἔχω, τιμῶ, ὡς
[1, 14]	ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον εὐφωνότατόν	τε,	καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ
[1, 17]	τοῦ Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα.	Τέθριππα	μὲν ἐποίησαν ὑπὸ μυίας καλυπτόμενα,
[1, 17]	οὐκ εἰδώς. ~Περὶ τῶν σμικροτάτων	τεθρίππων,	καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα ἄρα ἐστὶ
[1, 14]	φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη καὶ	τεθρύληται.	Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ
[1, 29]	ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν·	τεκεῖν	δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα.
[1, 29]	Λέγουσι Κῴων παῖδες ἐν Κῷ	τεκεῖν,	ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ
[1, 6]	θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ τίκτουσι.	Τεκοῦσαι	δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ
[1, 34]	δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ	τετόλμητο	πάντα ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει
[1, 6]	ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι τὰς ἡμέρας τὰς	τετταράκοντα,	ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς,
[1, 25]	ἀργυρίου ἔπεμψεν ἑκατὸν, καὶ πόλεις	τέτταρας	ὠνόμασεν, ὧν ἠξίου μίαν, ἣν
[1, 26]	μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες	τέτταρες,	ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ
[1, 26]	τοῦτο ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ	τέχνην,	Ἀγλαΐδα ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα.
[1, 25]	αὐτὸν κατὰ τοῦτο· τοὺς ἐν	τῇ	ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους
[1, 6]	Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν	τῇ	γῇ τὰ ᾠά· εἶτα, ὑποστρέψασαι
[1, 6]	Αἱ χελῶναι αἱ θαλάττιαι ἐν	τῇ	γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα
[1, 23]	Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου·	τῇ	δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον
[1, 23]	τοῖς Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ	τῇ	δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος
[1, 25]	τοῦτο· τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ	τῇ	ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν
[1, 15]	χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν	τῇ	θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν
[1, 1]	οἱ τοίνυν ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ	τῇ	πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ
[1, 3]	ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι	τῇ	σοφίᾳ. ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ
[1, 22]	ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ	τῇ	στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ
[1, 19]	ἐφοιτήσας λέγει, Συβαρίταις καὶ αὐτῇ	τῇ	Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι
[1, 32]	τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ	τῇ	φιάλῃ ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ
[1, 30]	τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ	τῇ	χρηστότητι, καὶ τὸ φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας,
[1, 5]	ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ	τὴν	ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου
[1, 15]	Ἐρυκινοὶ τὰ Ἀναγώγια, καὶ λέγουσι	τὴν	Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην ἀπὸ τῆς
[1, 6]	κρύψασαι τὰ ἑαυτῶν βρέφη, ἀνώρυξαν	τὴν	γῆν, ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους
[1, 15]	τὴν μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι,	τὴν	δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ
[1, 15]	μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα,	τὴν	δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν
[1, 31]	βασιλεύς, πάντες αὐτῷ Πέρσαι κατὰ	τὴν	ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε
[1, 32]	σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ	τὴν	ἐκείνου εὔφρανας, μὴ αὐτὴν ἀγέραστον,
[1, 1]	πέτραις κάθηνται, καὶ ἑαυτοὺς εἰς	τὴν	ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο
[1, 30]	ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ,	τὴν	ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες,
[1, 33]	δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε	τὴν	ἐμὴν κρίσιν, ἐκ μικρᾶς μεγάλην
[1, 34]	ἐγώ, ὦ βασιλεῦ, τὸν βλάπτοντα	τὴν	ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν τῶν
[1, 16]	εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ	τὴν	ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ
[1, 19]	προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν	τὴν	ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ αὐτὴ
[1, 20]	δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε	τὴν	ἐσθῆτα καὶ τὸν κόσμον, ὃς
[1, 15]	μὴ πρότερον ἀναβαίνειν τὸν ἀρρενα	τὴν	θήλειαν, πρὶν ἢ φιλήσῃ αὐτήν·
[1, 34]	μὲν ἐφ᾿ ἑαυτῶν οὐκ ἔκριναν	τὴν	καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ
[1, 14]	καὶ ᾠδικώτατον, ὅταν ᾖ περὶ	τὴν	καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ
[1, 26]	ἅμα καὶ τέχνην, Ἀγλαΐδα ὄνομα,	τὴν	Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε
[1, 29]	τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα	τὴν	μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ ἔτι
[1, 15]	εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα·	τὴν	μὲν γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα,
[1, 15]	τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ	τὴν	μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν
[1, 15]	καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν	τὴν	μορφὴν εἰς περιστεράν, ἐρασθέντα παρθένου,
[1, 30]	~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ	τὴν	μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν,
[1, 5]	κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε	τὴν	ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις
[1, 4]	ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ	τὴν	ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν, ὅσον
[1, 19]	Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ	τὴν	πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ
[1, 20]	τῆς Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα,	τὴν	παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι τράπεζαν
[1, 15]	καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς	τὴν	πελειάδα· τὴν μὲν γὰρ περιστερὰν
[1, 33]	Μίσης Ἀρταξέρξῃ τῷ βασιλεῖ ἐλαύνοντι	τὴν	Περσίδα προσεκόμισε. Τὸ μέγεθος οὖν
[1, 25]	μήτε τὸ ἀργύριον προσιέμενος, μήτε	τὴν	πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη
[1, 19]	Συβάρει αἰτίαν τῆς ἀπωλείας γενέσθαι	τὴν	πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ
[1, 24]	δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται	τὴν	πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς
[1, 32]	μὲν τούτου τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν	τὴν	σεαυτοῦ ψυχήν, ἐπεὶ καὶ σὺ
[1, 30]	διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ	τὴν	σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου λίαν
[1, 32]	ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ	τὴν	ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν φιάλην
[1, 18]	παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν	τὴν	τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς
[1, 19]	μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ	τὴν	τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ μέτρου,
[1, 29]	τὸ σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ	τὴν	τυραννίδα τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι,
[1, 15]	μὴ γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας	τὴν	τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος
[1, 19]	καὶ τραπέζης ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ	τὴν	χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ
[1, 15]	περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς γίνεσθαι μηλίνας	τὴν	χρόαν. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς
[1, 26]	ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ Ἀγλαΐδος	τῆς	ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ
[1, 33]	διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς	τῆς	ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν
[1, 19]	καὶ αὐτῇ τῇ Συβάρει αἰτίαν	τῆς	ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν.
[1, 24]	εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ	τῆς	Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς τὸν
[1, 33]	εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ	τῆς	αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα
[1, 15]	τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ	τῆς	Ἀφροδίτης νεὼς, σεμνός τε καὶ
[1, 13]	ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ	τῆς	βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν,
[1, 33]	πάντα ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ	τῆς	διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς
[1, 10]	ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα	τῆς	δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα
[1, 32]	ἦν Σιναίτης, πόρρω τῆς ἐπαύλεως	τῆς	ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ τῷ ἐπικαλουμένῳ
[1, 34]	θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ τῆς κακουργίας	τῆς	εἰς αὐτοὺς παυόμενον, καὶ αὐτὸς
[1, 32]	ᾧ ὄνομα ἦν Σιναίτης, πόρρω	τῆς	ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ
[1, 33]	ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι πάντα ἐκ	τῆς	ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος,
[1, 33]	τὸν Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ	τῆς	ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν,
[1, 5]	ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν	τῆς	θαλάσσης. ~Περὶ χελωνῶν θαλαττίων. Αἱ
[1, 15]	τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ	τῆς	θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ
[1, 34]	βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον, καὶ	τῆς	κακουργίας τῆς εἰς αὐτοὺς παυόμενον,
[1, 26]	εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ	τῆς	κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα.
[1, 18]	τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ	τῆς	κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς
[1, 27]	δέ φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ	τῆς	κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ
[1, 20]	Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ	τῆς	Λευκοθέας ἅπαντα ἐσύλησε χρήματα, τὴν
[1, 30]	τούτῳ τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη	τῆς	μορφῆς. Πολλάκις γοῦν αὐτῷ καὶ
[1, 9]	ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ	τῆς	νόσου, βρωθεὶς πίθηκος. ~Πῶς αἱ
[1, 34]	ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν	τῆς	παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου
[1, 21]	ἀποκρυφαίμην ἔργον. Πρεσβεύων οὗτος ὑπὲρ	τῆς	πατρίδος πρὸς βασιλέα τῶν Περσῶν
[1, 15]	δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι	τῆς	περιστερᾶς τὴν πελειάδα· τὴν μὲν
[1, 15]	αἱ θήλειαι ἀλλήλας ἀναβαίνουσιν, ὅταν	τῆς	πρὸς ἄρρενα μίξεως ἀτυχήσωσι· καὶ
[1, 3]	διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται	τῆς	ῥώμης τῶν ὕδρων οἱ βάτραχοι
[1, 15]	τὴν Ἀφροδίτην εἰς Λιβύην ἀπὸ	τῆς	Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ τοῦ
[1, 15]	τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ	τῆς	Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ τῆς
[1, 33]	καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ	τῆς	σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν
[1, 24]	τῷ Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας ἐκ	τῆς	τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον
[1, 19]	τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ	τῆς	τῶν Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ
[1, 24]	Καύκωνος τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας	τῆς	Φόρβαντος, γίνεται παῖς Λεπρέας, ὅσπερ
[1, 16]	κόσμῳ τὸν νεκρὸν οὐ πάνυ	τι	ἀδόξως. Ταῦτα τὸν Σωκράτην ὁ
[1, 23]	πως ἡ δόξα μὴ πάνυ	τι	ἀκριβὲς, μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν·
[1, 3]	ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν	τι	ἄρα χρῆμα ἦν γένος βατράχων
[1, 17]	δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται·	τί	γὰρ ἄλλο ἐστὶ ταῦτα, ἢ
[1, 21]	ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ	τι	ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ
[1, 15]	οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ	τι	Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν, καὶ
[1, 15]	μὴν τὸν λοιπὸν χρόνον πάμπολύ	τι	πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν
[1, 2]	φάλαγγες οὖτε εἰδέναι βούλονται. Ἤ	τί	ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ
[1, 2]	Καὶ τὸ μὲν ἐνέπεσεν, ὅ	τί	ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ
[1, 4]	Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου	τι	σοφόν. Οὐκ ἀθρόως, οὐδὲ ἀνέδην,
[1, 32]	βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ	τι	χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν
[1, 15]	βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν περιστερὰν	τιθασὸν	εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει
[1, 21]	δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως,	Τιθραύστης	δὲ ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ)
[1, 15]	μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο.	Τίκτει	δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια,
[1, 15]	λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ	τίκτειν.	Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον
[1, 15]	πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ.	Τίκτουσι	δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν
[1, 15]	οὐδὲν μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται,	τίκτουσι	δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ
[1, 6]	αἱ θαλάττιαι ἐν τῇ γῇ	τίκτουσι.	Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν
[1, 32]	ἀλλ᾿ ὡς ἤδη ἐχώρει ταύτῃ	τιμήσας·	βούλεται δέ σε καὶ τῇ
[1, 32]	κράτιστα καὶ πολυτελέστατα κομίσαιμι, οὕτω	τιμήσω	σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων
[1, 27]	καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ	Τιμοκρέοντα	τὸν Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα
[1, 32]	φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ	τιμῶ	γε αὐτὸ τῶν πάνυ πολυτελῶν,
[1, 32]	καὶ τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς.	Τιμῶ	δέ σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι·
[1, 32]	ὅπῃ τε καὶ ὅπως ἔχω,	τιμῶ,	ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος, τὸ
[1, 28]	ἐσθίειν. ~Περὶ τῶν παρὰ Ῥοδίοις	τιμωμένων	ὄψων. Ἀλλὰ ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω
[1, 34]	καὶ τὸν νεανίαν τῆς παρούσης	τιμωρίας,	ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου τρόπον βαρύτατον,
[1, 12]	οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω, μαντικῆς	τινα	αἴσθησιν. ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός
[1, 27]	γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί	τινα	Ἀναξίλας, ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς,
[1, 20]	αὐτὸ χρυσοῦς βοστρύχους, κελεύσας ἀποκεῖραί	τινα	αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς,
[1, 30]	Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά	τινα	δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ
[1, 15]	τε καὶ ἅγιος, ἔνθα κατά	τινα	καιρὸν θύουσιν οἱ Ἐρυκινοὶ τὰ
[1, 30]	μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους	τινὰς	ἐπὶ θανάτῳ, οὐ ῥᾳθύμως εἶδεν·
[1, 29]	παῖδες ἐν Κῷ τεκεῖν, ἔν	τινι	ποίμνῃ Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν·
[1, 32]	καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί	τινος	τῶν ἄλλων τῶν ἤδη σε
[1, 24]	δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ	τίς	καταδειπνήσει ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν
[1, 15]	τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ	τις	περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς
[1, 20]	πρῶτος ἔκρουσε τὸ ἄγαλμα. Καὶ	τὸ	ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν,
[1, 20]	δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε	τὸ	ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ
[1, 25]	μὴν μεγαλοφρονέστερον ὁ Φωκίων, μήτε	τὸ	ἀργύριον προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν.
[1, 21]	νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή,	τὸ	αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿
[1, 22]	ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον	τὸ	Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς
[1, 32]	τιμῶ, ὡς ἂν μὴ ἀγέραστος,	τὸ	γοῦν ἐμὸν καὶ τὸ κατ᾿
[1, 2]	τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον;	τὸ	δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ
[1, 15]	μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως,	το	δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ
[1, 16]	ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς	τὸ	δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους
[1, 8]	μέντοι κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς	τὸ	δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι
[1, 4]	ἀπώλοντο, καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο	τὸ	δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ
[1, 32]	καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε,	τὸ	δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ
[1, 33]	παραδείσου, φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι	τὸ	δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος,
[1, 2]	ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ ἐστι	τὸ	ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα.
[1, 32]	εἰπὼν προσέταξε τοὺς εὐνούχους λαβεῖν	τὸ	ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ
[1, 12]	ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς	τὸ	θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι τοὺς
[1, 3]	ἔχεται, καὶ οὐκ ἀνίησι κατὰ	τὸ	καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν
[1, 32]	ἀγέραστος, τὸ γοῦν ἐμὸν καὶ	τὸ	κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ
[1, 16]	Φθία αὕτη. ~Περὶ Σωκράτους, ὅτε	τὸ	κώνειον ἔπιεν. Ὅτε ἧκεν ἡ
[1, 30]	ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ	τὸ	λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων.
[1, 33]	βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε.	Τὸ	μέγεθος οὖν αὐτῆς ὑπερεκπλαγεὶς ὁ
[1, 30]	μὲν ἵππευε σὺν τῷ βασιλεῖ	τὸ	μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους
[1, 5]	καὶ ἡ θαλαττία πανοῦργός ἐστι.	Τὸ	μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται,
[1, 2]	ἀτρεμοῦσα, καὶ ἔοικεν ἀκινήτῳ. Καὶ	τὸ	μὲν ἐνέπεσεν, ὅ τί ποτέ
[1, 15]	ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν	τὸ	μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως,
[1, 34]	πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε συλλαβὼν	τὸ	παιδίον, καὶ τὼ χεῖρε ὀπίσω
[1, 32]	πρῶτον μέν, ὅτι ὕδωρ ἐστὶ	τὸ	πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι
[1, 14]	θαλάσσης, καὶ αὐτοῖς οὐ κάμνει	τὸ	πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς
[1, 29]	ἀλλὰ λέοντα. Καὶ οὖν καὶ	τὸ	σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν
[1, 3]	γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν τοσοῦτον	τὸ	στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει.
[1, 22]	φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ	τὸ	τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ
[1, 2]	καὶ χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι	τὸ	τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου
[1, 16]	τὴν ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ	τὸ	τοῦ φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως
[1, 32]	ἐδέξαντο ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ	τὸ	ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν,
[1, 2]	Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ	τὸ	ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ
[1, 16]	θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα οὕτω πιεῖν	τὸ	φάρμακον. Ἔλεγε γὰρ αὐτῷ, καλῶν
[1, 30]	ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ	τὸ	φιλοίκτιρμον ὑπερφιλήσας, καὶ ἐκείνους ἔσωσε,
[1, 25]	τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει	τὸ	χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει τὸν
[1, 5]	ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ, οὐ μόνον	τὸ	χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ
[1, 15]	πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους. Ἔνθεν	τοι	καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι.
[1, 27]	καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος· ἔνθεν	τοι	καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται
[1, 19]	πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ γάρ	τοι	καὶ οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο,
[1, 23]	μήτε ὁρᾶν, μήτε ἀκούειν· ἔνθεν	τοι	καὶ πολλὰ σφάλλεται, καὶ τὰ
[1, 24]	Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς	τοιαύτης	συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ
[1, 21]	πρὶν ἢ προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ	τοίνυν	αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις
[1, 21]	ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι. Ὁ	τοίνυν	Ἰσμηνίας, Ἄγε με, εἶπε, καὶ
[1, 1]	καὶ πεφύκασιν αἱ πέτραι. οἱ	τοίνυν	ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ
[1, 16]	πολυτελῆ καὶ εὐήτριον καὶ ἱμάτιον	τοιοῦτο.	Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν τὸν
[1, 2]	χρήσαιτο τῷ τοιῷδε ἐσθήματι τὸ	τοιοῦτον	θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου πάγη,
[1, 14]	αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς κύκνους	τοῖς	ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε μὴν αὐτούς,
[1, 34]	δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν	τοῖς	ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ
[1, 1]	ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ ἐμπεσὼν	τοῖς	ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις τοῦ
[1, 30]	ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι	τοῖς	δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ
[1, 32]	ἄλλων τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων	τοῖς	δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης
[1, 34]	ἔφη, Εἶτα τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς	τοῖς	ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι;
[1, 23]	~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν	τοῖς	Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ
[1, 21]	μὴν ἔδρασεν οὐδὲν τῶν ἐν	τοῖς	Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿
[1, 2]	πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος ἐστὶ	τοῖς	ἐμπίπτουσι. Καὶ ἡ μὲν ἀρκυωρεῖ
[1, 1]	καὶ ἐμπεσὼν τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις,	τοῖς	καλουμένοις τοῦ ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα
[1, 34]	αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ τοῖς λοιποῖς	τοῖς	κατὰ γένος συνέσομαι τὰ αὐτὰ
[1, 34]	παυόμενον, καὶ αὐτὸς αὐξηθήσομαι, καὶ	τοῖς	λοιποῖς τοῖς κατὰ γένος συνέσομαι
[1, 31]	βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν	τοῖς	μάλιστα ὑπ᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος· ὅταν
[1, 10]	αἶγας βάλλουσιν ἐπ᾿ ἄκροις νεμομένας	τοῖς	ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα
[1, 34]	ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα τολμήσεις	τοῖς	ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν υἱὸν
[1, 23]	καὶ Πρωταγόρου. Ἐν τοῖς Ἕλλησι	τοῖς	πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε
[1, 22]	Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα	τοῖς	παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε
[1, 19]	τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι	τοῖς	πολλοῖς γνώριμα, ταῦτ' ἐγὼ ἐρῶ.
[1, 1]	ἰχθῦς προσνέουσιν οἱονεὶ τῇ πέτρᾳ	τοῖς	πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας
[1, 22]	τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως	τοῖς	πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως
[1, 34]	θανάτου τρόπον βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ	τοῖς	φθάσασιν ἀδικῶν φωραθῇ ἕτερα.
[1, 2]	ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο τῷ	τοιῷδε	ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ
[1, 34]	ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη, Εἶτα	τολμήσεις	τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ τὸν
[1, 27]	Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον,	τὸν	ἀθλητὴν ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ
[1, 15]	αἱ τῶν Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι	τὸν	Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς
[1, 15]	Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ	τὸν	Ἄθω φανῆναι περιστερὰς λευκὰς λέγει,
[1, 15]	ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν	τὸν	ἀρρενα τὴν θήλειαν, πρὶν ἢ
[1, 34]	ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν	τὸν	Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ
[1, 5]	ἡ ἀλώπηξ. Πρὶν ἢ γὰρ	τὸν	ἀσπαλιέα σπάσαι τὸν κάλαμον, ἥδὲ
[1, 34]	ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ	τὸν	βασιλέα τῶν Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην
[1, 31]	Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι	τὸν	βίον, καὶ γάλα, καὶ φοίνικας
[1, 34]	ἅμα καὶ ἐγώ, ὦ βασιλεῦ,	τὸν	βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ
[1, 28]	ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι·	τόν	γε μὴν πρὸς τὰ κρέα
[1, 21]	ἐμφανὴς τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος	τὸν	δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς
[1, 15]	αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ	τὸν	Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν
[1, 21]	χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις,	τὸν	εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα τοῦ βασιλέως
[1, 24]	λαβὼν ὅπλα, εἰς μονομαχίαν προκαλεῖται	τὸν	Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε
[1, 24]	οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι	τὸν	Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν
[1, 25]	Ἐχεκρατίδην τὸν σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον	τὸν	Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα·
[1, 5]	ἢ γὰρ τὸν ἀσπαλιέα σπάσαι	τὸν	κάλαμον, ἥδὲ ἀνέθορε, καὶ ἀπέκειρε
[1, 8]	δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι	τὸν	κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος.
[1, 32]	καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε	τὸν	κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν τῷ λαμβανόντι,
[1, 20]	Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ	τὸν	κόσμον, ὃς ἦν, φασι, χρυσίου
[1, 16]	ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς τοὺς ἀμφὶ	τὸν	Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν, καὶ Φαίδωνα.
[1, 27]	Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν	τὸν	Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον,
[1, 14]	ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης	τὸν	κύκνον καλλίπαιδα εἶναι, καὶ πολύπαιδα·
[1, 24]	τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς	τὸν	Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία
[1, 15]	θεῷ συναποδημοῦσαι. Κατά γε μὴν	τὸν	λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος
[1, 27]	Πιτυρέα τὸν Φρύγα, καὶ Κάμβλητα	τὸν	Λυδὸν, καὶ Θῦον τὸν Παφλαγόνα,
[1, 25]	τὸ χαίρειν· οὕτως ἄρα ᾑρήκει	τὸν	Μακεδόνα ὁ Φωκίων. Ἀλλὰ καὶ
[1, 28]	Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ	τὸν	μὲν εἰς τοὺς ἰχθῦς ὁρῶντα,
[1, 33]	βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ ἐπεῖπε, Νὴ	τὸν	Μίθραν, ἀνὴρ οὗτος ἐκ τῆς
[1, 27]	Καντίβαριν τὸν Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα	τὸν	Μυρμιδόνος· ἔνθεν τοι καὶ Κάνθων
[1, 34]	καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ	τὸν	νεανίαν τῆς παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν
[1, 34]	ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι,	τὸν	νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ
[1, 16]	καὶ προκεῖσθαι σὺν τῷ κόσμῳ	τὸν	νεκρὸν οὐ πάνυ τι ἀδόξως.
[1, 16]	ὄψεται Σωκράτην; Εἰ γὰρ οἴεται	τὸν	ὀλίγον ὕστερον ἐρριμμένον ἐν ποσὶ
[1, 27]	Κάμβλητα τὸν Λυδὸν, καὶ Θῦον	τὸν	Παφλαγόνα, καὶ Χαρίδαν, καὶ Κλεώνυμον,
[1, 27]	ἅμα καὶ ποιητήν, καὶ Καντίβαριν	τὸν	Πέρσην, καὶ Ἐρυσίχθονα τὸν Μυρμιδόνος·
[1, 32]	οὗτός γε πρὸς τὸν ποταμὸν	τὸν	πλησίον παραρρέοντα, ᾧ Κῦρός ἐστιν
[1, 27]	Πείσανδρον, καὶ Χάριππον, καὶ Μιθριδάτην	τὸν	Ποντικὸν, καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν,
[1, 32]	βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς	τὸν	ποταμὸν τὸν πλησίον παραρρέοντα, ᾧ
[1, 30]	ῥᾳθύμως εἶδεν· ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς	τὸν	Πτολεμαῖον, Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά
[1, 34]	Ὧν ἀκούσας Ἀρταξέρξης ἐπῄνεσε μὲν	τὸν	Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν
[1, 27]	Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνὸν, καὶ Τιμοκρέοντα	τὸν	Ῥόδιον, τὸν ἀθλητὴν ἅμα καὶ
[1, 32]	ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν	τὸν	σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν, ὡς ἂν
[1, 25]	αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους αὐτῷ, Ἐχεκρατίδην	τὸν	σοφιστὴν, καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον,
[1, 32]	ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ	τὸν	σταθμὸν τὸν σὸν παραγένῃ, οἴκοθεν,
[1, 16]	οὐ πάνυ τι ἀδόξως. Ταῦτα	τὸν	Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ
[1, 1]	οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς	τὸν	τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις
[1, 34]	βλάπτοντα τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ	τὸν	τῶν ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν
[1, 34]	τολμήσεις τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῖς ἑαυτοῦ	τὸν	υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ
[1, 24]	τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται	τὸν	ὐπὲρ τοῦ ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς.
[1, 15]	ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς, ἀπελαύνων αὐτῶν	τὸν	φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι
[1, 27]	Ἀδηφάγους λέγουσιν ἀνθρώπους γεγεονέναι Πιτυρέα	τὸν	Φρύγα, καὶ Κάμβλητα τὸν Λυδὸν,
[1, 25]	ὰποθνῄσκει. ~Περὶ Ἀλεξάνδρου μεγαλοφροσύνης εἰς	τὸν	Φωκίωνα, καὶ τούτου εἰς ἐκεῖνον.
[1, 16]	τοιοῦτο. Καὶ ἠξίου ἐδύντα αὐτὸν	τὸν	χιτῶνα, καὶ θοἰμάτιον περιβαλόμενον, εἶτα
[1, 14]	γε αὐτὸν μάλιστα ἐκεῖνον εἶναι	τὸν	χρόνον εὐφωνότατόν τε, καὶ ᾠδικώτατον,
[1, 6]	γίνεται. Ὑποστρέψασαι οὖν αὖθις εἰς	τὸν	χῶρον, ἐν ᾧ κατέθεντο κρύψασαι
[1, 10]	αἶγες θεραπεύονται. Οἱ Κρῆτές εἰσι	τοξεύειν	ἀγαθοί καὶ οὖν καὶ τὰς
[1, 2]	ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα.	Τοσοῦτον	δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ
[1, 23]	Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ	τοσοῦτον	ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν παῖδες. Ἔοικε
[1, 8]	αὖθις. ~Περὶ φαλαγγίου. Φαλάγγιον ἐλάφοις	τοσοῦτόν	ἐστι κακὸν, ὅσον καὶ ἀνθρώποις·
[1, 6]	ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς	τοσοῦτον	λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿ ἑαυτῶν ἐκλογίζεσθαι
[1, 3]	οὐ γὰρ οἱ χωρεῖ περιλαβεῖν	τοσοῦτον	τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος
[1, 18]	ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν	τότε	γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ τῆς
[1, 24]	ὅτε αὐτὸν ἀπῄται τὸν ὐπὲρ	τοῦ	ἄθλου μισθὸν Ἡρακλῆς. Ἦν οὖν,
[1, 25]	δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο·
[1, 20]	Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ	τοῦ	Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Λευκοθέας ἅπαντα
[1, 20]	ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ	τοῦ	Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ αὐτὸ
[1, 21]	Πέρσαις, τὸν εἰς ὀφθαλμοὺς ἐλθόντα	τοῦ	βασιλέως μὴ πρότερον λόγου μεταλαγχάνειν,
[1, 32]	δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ	τοῦ	βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ
[1, 14]	ὅταν ᾖ περὶ τὴν καταστροφὴν	τοῦ	βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος,
[1, 20]	Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα.	Τοῦ	δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε
[1, 5]	φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο·	τοῦ	δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ
[1, 33]	φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο;	Τοῦ	δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ
[1, 13]	Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ	τοῦ	δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει
[1, 13]	ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ	τοῦ	δέους. Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ
[1, 25]	(εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ	τοῦ	Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει)
[1, 24]	Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ μὲν	τοῦ	Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο·
[1, 20]	τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος	τοῦ	Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ
[1, 31]	αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ	τοῦ	δῶρου προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος
[1, 15]	αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν	τοῦ	ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις
[1, 15]	ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις	τοῦ	ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις
[1, 21]	πῶς Περσῶν βασιλεῖ προσεκύνησεν. Ἰσμηνίου	τοῦ	Θηβαίου σοφὸν ἅμα καὶ Ἑλληνικὸν
[1, 1]	τοῖς ἀνδρειοτέροις θηράτροις, τοῖς καλουμένοις	τοῦ	ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται
[1, 30]	ἐπὶ πλέον προσέθηκε τῷ φίλτρῳ	τοῦ	κατ᾿ αὐτὸν ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος,
[1, 17]	Μυρμηκίδου τοῦ Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους	τοῦ	Λακεδαιμονίου, τὰ μικρὰ ἔργα. Τέθριππα
[1, 34]	ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος	τοῦ	Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ βασιλεὺς ἔφη,
[1, 19]	διὰ τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω	τοῦ	μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ
[1, 17]	ἄρα ἐστὶ τὰ θαυμαζόμενα Μυρμηκίδου	τοῦ	Μιλησίου, καὶ Καλλικράτους τοῦ Λακεδαιμονίου,
[1, 34]	περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ	τοῦ	νεανίσκου πατήρ, ἀλλ᾿ ἐκεῖνός γε
[1, 21]	αὐτῷ, ὥρα σοι, τὰ ἐκ	τοῦ	νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή,
[1, 32]	Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει	τοῦ	νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ βασιλέως.
[1, 7]	προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι	τοῦ	πάθους φάρμακον, καὶ ἐργάζονται ὑγιεῖς
[1, 21]	κατεπράξατο, οὐδὲ ἠτύχησέ τι ἐκ	τοῦ	Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ
[1, 24]	φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ Λεπρέου. Καύκωνος	τοῦ	Ποσειδῶνος, καὶ Ἀστυδαμείας τῆς Φόρβαντος,
[1, 4]	οὐδὲ ἀνέδην, οὐδὲ ἐλευθέρως ἐκ	τοῦ	ποταμοῦ πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ
[1, 30]	ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ	τοῦ	Πτολεμαίου λίαν ἠράσθη. Πτολεμαῖος ὁ
[1, 16]	εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ	τοῦ	Σωκράτους ἑταῖρος, χιτῶνά τε αὐτῷ
[1, 29]	τεκεῖν, ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου	τοῦ	τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ
[1, 32]	ἐπικύψας ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν ἀρυσάμενος	τοῦ	ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿
[1, 32]	ταύτῃ ἀρυόμενον πίνειν ἐξ ἐκείνου	τοῦ	ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ
[1, 16]	ἐξ Ἀθηναίων φιλοτησίαν, καὶ τὸ	τοῦ	φαρμάκου πόμα, ἔτι οὕτως ὄψεται
[1, 15]	θηλείας τὴν τῶν ἀρρένων ὁμιλίαν,	τοῦ	φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι τούτοις καὶ
[1, 32]	σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν τούτου	τοῦ	χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ ψυχήν,
[1, 15]	τῆς Σικελίας ἀνάγεσθαι, ἀφανεῖς ἐκ	τοῦ	χώρου αἱ περιστεραὶ γίνονται, ὥσπεροὖν
[1, 34]	ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ	τοὺς	ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ τὰ μὲν
[1, 16]	οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς	τοὺς	ἀμφὶ τὸν Κρίτωνα, καὶ Σιμμίαν,
[1, 18]	τῆς κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν,	τοὺς	δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ
[1, 21]	ἀγγελίας εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ	τοὺς	δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε
[1, 34]	χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς	τοὺς	δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ
[1, 25]	Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ τοῦτο·	τοὺς	ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν
[1, 32]	πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν προσέταξε	τοὺς	εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ
[1, 28]	Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν εἰς	τοὺς	ἰχθῦς ὁρῶντα, καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς,
[1, 1]	Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ	τοὺς	ἰχθῦς τὸν τρόπον τοῦτον. Ὑπὸ
[1, 14]	δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι	τοὺς	κύκνους τοῖς ἀετοῖς· ἀμύνεσθαί γε
[1, 6]	ἣν ἐπέβαλον, καὶ κινουμένους ἤδη	τοὺς	νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς
[1, 34]	δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς	τοὺς	παρόντας, ὅτι ὁ περὶ τῶν
[1, 21]	τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ	τοὺς	πόδας, ὃν ἔτυχε φορῶν, καὶ
[1, 12]	τὸ θησαυρίσαι, καὶ ἑαυτοῖς ἀποταμιεύσασθαι	τοὺς	πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν
[1, 18]	τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ	τοὺς	ὤμους ἄχρι τῶν χειρῶν οὐ
[1, 30]	γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται,	τοῦτο	δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν
[1, 13]	ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ	τοῦτο	ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿ ἀσθενὲς,
[1, 1]	τὴν ἐκεινων μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ	τοῦτο	εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ
[1, 28]	ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως, ὑπερφρονῶ	τοῦτο	ἐξετάζειν. ~Ὅτι ὄϊς λέοντα ἔτεκεν.
[1, 26]	ἀδδηφάγου. Γυναῖκα ἀκούω σαλπίσαι, καὶ	τοῦτο	ἔργον ἔχειν ἅμα καὶ τέχνην,
[1, 21]	δὲ μή, τὸ αὐτό σοι	τοῦτο	καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ
[1, 14]	ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί,	τοῦτο	μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ
[1, 15]	ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα	τοῦτο.	Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ
[1, 5]	μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν	τοῦτο·	τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ
[1, 33]	λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον	τοῦτο;	Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν,
[1, 25]	τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν αὐτὸν κατὰ	τοῦτο·	τοὺς ἐν τῇ ἄκρᾳ τῇ
[1, 29]	Καὶ οὖν καὶ τὸ σημεῖον	τοῦτο	τῷ Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν
[1, 24]	ταῦρον πρότερος· καὶ ἐν πᾶσι	τούτοις	ἡττᾶται Λεπρέας. Καὶ ὑπὲρ πολυποσίας
[1, 15]	ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον. Προστίθησι	τούτοις	καὶ ἐκεῖνα, ὅτι καὶ αἱ
[1, 32]	σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ	τούτοις	ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι
[1, 28]	ὄντα τῶν ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ	τοῦτόν	γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν
[1, 1]	καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν τρόπον	τοῦτον.	Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται, καὶ
[1, 25]	μεγαλοφροσύνης εἰς τὸν Φωκίωνα, καὶ	τούτου	εἰς ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου
[1, 3]	ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ	τούτου	περιγίνονται τῆς ῥώμης τῶν ὕδρων
[1, 32]	Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ μὲν	τούτου	τοῦ χρυσίου εὐφραίνειν τὴν σεαυτοῦ
[1, 31]	καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ	τούτῳ.	Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι
[1, 30]	κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα	τούτῳ	τῷ μειρακίῳ ἡ γνώμη τῆς
[1, 31]	δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι	τούτων	ἐνδεέστεροι τὸν βίον, καὶ γάλα,
[1, 13]	ἀπειλητικὸν, καὶ σύντονον. Καὶ ἐκ	τούτων	ό Γέλων ἅμα τε ἀφυπνίσθη,
[1, 30]	τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν	τούτων.	Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ
[1, 34]	Ῥακώκης, παῖδας εἶχεν ἑπτά. Ἀλλὰ	τούτων	ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ
[1, 20]	τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν τῷ Ἀπόλλωνι	τράπεζαν	κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ
[1, 19]	οὗτοι ἐσθῆτι πολυτελεῖ ἐθρύπτοντο, καὶ	τραπέζης	ἀσωτίᾳ καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν
[1, 5]	δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ	τρία	κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς
[1, 15]	ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ τῶν Περσῶν	τριήρεις,	περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι
[1, 34]	παρούσης τιμωρίας, ἀπειλῶν αὐτῷ θανάτου	τρόπον	βαρύτατον, ἐὰν ἐπὶ τοῖς φθάσασιν
[1, 1]	πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς τὸν	τρόπον	τοῦτον. Ὑπὸ ταῖς πέτραις κάθηνται,
[1, 15]	καὶ πυραλλίδα, καὶ περιστερὰν, καὶ	τρυγόνα	φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ
[1, 19]	τῆς ἀπωλείας γενέσθαι τὴν πολλὴν	τρυφήν.	Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς
[1, 19]	καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ	τρυφὴν	ἀπολέσθαι· καὶ γάρ τοι καὶ
[1, 18]	Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν	τρυφὴν	Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς τῶν
[1, 19]	δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν	τρυφὴν	τὴν ἔξω τοῦ μέτρου, καὶ
[1, 18]	Πῶς δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ	τρυφῆς	αί πολλαὶ τῶν τότε γυναικῶν;
[1, 19]	Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων	τρυφῆς.	Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ
[1, 3]	περιπέσῃ, Νείλου θρέμματι, βάτραχος, καλάμου	τρύφος	ἐνδακὼν, πλάγιον φέρει, καὶ ἀπρὶξ
[1, 18]	ταῦτα, ἢ χρόνου παρανάλωμα; ~Περὶ	τρυφωσῶν	γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ διέρρεον
[1, 31]	αὐτῷ, καὶ τυρὸν προσφέρουσι, καὶ	τρωκτὰ	ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς
[1, 29]	σημεῖον τοῦτο τῷ Νικίππῳ τὴν	τυραννίδα	τὴν μέλλουσαν αὐτῷ μαντεύσασθαι, ἰδιώτῃ
[1, 29]	ἔν τινι ποίμνῃ Νικίου τοῦ	τυράννου,	ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα,
[1, 31]	γάλα, καὶ φοίνικας αὐτῷ, καὶ	τυρὸν	προσφέρουσι, καὶ τρωκτὰ ὡραῖα, καὶ
[1, 20]	τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς	Τυρρηνούς,	τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς
[1, 25]	οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί,	τῷ	Ἀθηναίων στρατηγῷ γράφων, προσετίθει τὸ
[1, 32]	ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε	τῷ	ἀνδρὶ τῷ Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν
[1, 20]	ἐσύλησε χρήματα, τὴν παρακειμένην ἀργυρᾶν	τῷ	Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ
[1, 24]	παῖς Λεπρέας, ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε	τῷ	Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε
[1, 33]	τοῦ ὕδατος. ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς	τῷ	αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου
[1, 33]	λίκνου μεγίστην ὁ Μίσης Ἀρταξέρξῃ	τῷ	βασιλεῖ ἐλαύνοντι τὴν Περσίδα προσεκόμισε.
[1, 21]	ὁ καὶ τὰς ἀγγελίας εἰσκομίζων	τῷ	βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων.
[1, 31]	νόμος, περὶ τοῦ δῶρου προσφέρειν	τῷ	βασιλεῖ. Νόμος οὗτος Περσικὸς ἐν
[1, 30]	προὐξένησας. Ὁ μὲν ἵππευε σὺν	τῷ	βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ
[1, 21]	εἶπε, καὶ προσελθὼν καὶ ἐμφανὴς	τῷ	βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον,
[1, 10]	δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα	τῷ	γεύσασθαι, ὅλα ἐκείναις τὰ βέλη
[1, 25]	Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ	τῳ	δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ
[1, 32]	ἐπαύλεως τῆς ἑαυτοῦ ἐντυχεῖν Ἀρταξέρξῃ	τῷ	ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι
[1, 24]	Ἦν οὖν, οἷα εἰκὸς, πολέμιος	τῷ	Ἡρακλεῖ ὁ Λεπρέας ἐκ τῆς
[1, 20]	τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος	τῷ	θεῷ διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης
[1, 34]	Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ ἐν	τῷ	κήπῳ, ὅταν τῶν φυομένων θριδακινῶν
[1, 16]	γὰρ οὖν καὶ προκεῖσθαι σὺν	τῷ	κόσμῳ τὸν νεκρὸν οὐ πάνυ
[1, 32]	προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ εἰπεῖν	τῷ	λαμβανόντι, Κελεύει σε βασιλεὺς, ἐκ
[1, 1]	οὖν οὐδὲ ἀλλήλων ἀπέχονται, ἀλλά	τῷ	μείζονι ὁ βραχύτερος ἁλοὺς καὶ
[1, 30]	Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα τούτῳ	τῷ	μειρακίῳ ἡ γνώμη τῆς μορφῆς.
[1, 32]	μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι,	τῷ	μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός
[1, 15]	πλῆθος τῶνδε τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν	τῷ	ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ
[1, 29]	οὖν καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο	τῷ	Νικίππῳ τὴν τυραννίδα τὴν μέλλουσαν
[1, 32]	ἔχων δὲ ὅ τι χρήσαιτο	τῷ	παρόντι, ἡττηθῆναι τῶν ἄλλων Περσῶν
[1, 21]	αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν	τῷ	Πέρσῃ. Ἔφατο οὖν πρὸς αὐτὸν
[1, 21]	αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε	τῷ	Πέρσῃ προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν
[1, 32]	ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε τῷ ἀνδρὶ	τῷ	Πέρσῃ στολὴν Περσικὴν καὶ φιάλην
[1, 32]	τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος	τῷ	Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος οὖν καὶ
[1, 32]	σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν	τῷ	σταθμῷ πάντως ἐπιφάνηθι. Ταῦτα εἰπὼν
[1, 2]	τί ποτ’ ἂν καὶ χρήσαιτο	τῷ	τοιῷδε ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον;
[1, 30]	ἔσωσε, καὶ ἐπὶ πλέον προσέθηκε	τῷ	φίλτρῳ τοῦ κατ᾿ αὐτὸν ἔρωτος.
[1, 34]	γε συλλαβὼν τὸ παιδίον, καὶ	τὼ	χεῖρε ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς
[1, 21]	ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα	τῷ	χιλιάρχῳ) νόμος ἐστὶν ἐπιχώριος Πέρσαις,
[1, 31]	πεφυκότες, οὐδὲν τῶν ὑβρισμένων, οὐδὲ	τῶν	ἄγαν πολυτελῶν, προσφέρουσιν, ἀλλ᾿ ἢ
[1, 30]	βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα	τῶν	ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ ἐτύχομεν
[1, 34]	τὴν ἐμὴν οἰκίαν καὶ τὸν	τῶν	ἀδελφῶν βίον, εἶπε, θεωρῶν ἀπολλύμενον,
[1, 28]	καὶ θαυμάζοντα αὐτοὺς, καὶ ὄντα	τῶν	ἄλλων ὀψοφαγίστατον, ἀλλὰ τοῦτόν γε
[1, 32]	τι χρήσαιτο τῷ παρόντι, ἡττηθῆναι	τῶν	ἄλλων Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ
[1, 32]	δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος	τῶν	ἄλλων τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων
[1, 3]	βατράχων Αἰγυπτίων, καὶ οὖν καὶ	τῶν	ἄλλων ὑπερφέρουσι κατὰ πολύ. Ἐὰν
[1, 15]	γὰρ ἀνέχεσθαι τὰς θηλείας τὴν	τῶν	ἀρρένων ὁμιλίαν, τοῦ φιλήματος ἔρημον.
[1, 19]	χρείαν χρώμενοι ὕβριζον. Καὶ ἡ	τῶν	Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ
[1, 34]	ἐπῄνεσε μὲν τὸν Ῥακώκην, καὶ	τῶν	βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν
[1, 18]	Καὶ ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί.	Τῶν	δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν
[1, 18]	ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο·	τῶν	δὲ χιτώνων τὰ περὶ τοὺς
[1, 20]	καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ	τῶν	δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε
[1, 28]	τοῦτόν γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ	τῶν	δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν
[1, 34]	ὰκριβῶς κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ	τῶν	δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ
[1, 34]	λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο,	τῶν	δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα
[1, 22]	αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς, εἴτε παρὰ	τῶν	Ἑλλήνων ἀφίκοιντο εἴτε ἑτέρωθεν, ταῦτ᾿
[1, 19]	Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ	τῶν	ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα
[1, 20]	τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων	τῶν	ἐν Συρακούσαις ἱερῶν ἐσύλησε τὰ
[1, 21]	προσκυνήσας, οὐ μὴν ἔδρασεν οὐδὲν	τῶν	ἐν τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων.
[1, 31]	ὡραῖα, καὶ τὰς ἄλλας ἀπαρχὰς	τῶν	ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ
[1, 11]	μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι	τῶν	ζῷων καὶ μύες· γηρώσης γὰρ
[1, 32]	ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν ἄλλων	τῶν	ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις.
[1, 20]	κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ	τῶν	θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν
[1, 30]	τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ	τῶν	θεῶν τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς
[1, 34]	τοὺς παρόντας, ὅτι ὁ περὶ	τῶν	ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος,
[1, 7]	τὰ ὕδατα παραγίνονται, καὶ ἐνταῦθα	τῶν	καρκίνων ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα.
[1, 33]	τῆς σπουδῆς τῆς ἀνελλιποῦς, καὶ	τῶν	κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα
[1, 9]	λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα	τῶν	μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον
[1, 15]	φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα	τῶν	νεοττῶν γενομένων, ὁ ἄρρην ἐμπτύει
[1, 15]	χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος τῶνδε	τῶν	ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ τῆς
[1, 32]	δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ	τῶν	πάνυ πολυτελῶν, καὶ ἰσοστάσιον ἐκείνοις
[1, 24]	οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ	τῶν	παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος γὰρ ὰποθνῄσκει.
[1, 28]	κωμῳδίας ποιητὴς, πολλὰ ἐσθίειν. ~Περὶ	τῶν	παρὰ Ῥοδίοις τιμωμένων ὄψων. Ἀλλὰ
[1, 34]	δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν	τῶν	περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει ὁ
[1, 21]	ὑπὲρ τῆς πατρίδος πρὸς βασιλέα	τῶν	Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ
[1, 34]	ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα	τῶν	Περσῶν τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ
[1, 15]	λέγει, ὅτε ἐνταῦθα ἀπώλοντο αἱ	τῶν	Περσῶν τριήρεις, περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω.
[1, 17]	ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ	τῶν	σμικροτάτων τεθρίππων, καὶ ἐλεγείου. Ταῦτα
[1, 12]	τοὺς πυροὺς, καὶ τὰ λοιπὰ	τῶν	σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν.
[1, 19]	τρυφὴν Ἀριστοφάνης λεγέτω. ~Περὶ τῆς	τῶν	Συβαριτῶν, καὶ Κολοφωνίων, καὶ Κορινθίων
[1, 18]	διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ	τῶν	τότε γυναικῶν; Ἐπὶ μὲν γὰρ
[1, 31]	πονούμενοι, καὶ αὐτουργοὶ πεφυκότες, οὐδὲν	τῶν	ὑβρισμένων, οὐδὲ τῶν ἄγαν πολυτελῶν,
[1, 3]	ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς ῥώμης	τῶν	ὕδρων οἱ βάτραχοι τῇ σοφίᾳ.
[1, 34]	καὶ ἐν τῷ κήπῳ, ὅταν	τῶν	φυομένων θριδακινῶν τὰς ἐκφύσεις τὰς
[1, 32]	εἰς χρυσῆν φιάλην ἐδέξαντο ἐκ	τῶν	χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν
[1, 18]	τὰ περὶ τοὺς ὤμους ἄχρι	τῶν	χειρῶν οὐ συνέρραπτον, ἀλλὰ περόναις
[1, 18]	πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ	τῶν	ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο·
[1, 6]	ἐν αἷς τὰ ἔγγονα αὐταῖς,	τῶν	ᾠῶν συμπαγέντων, ζῷα γίνεται. Ὑποστρέψασαι
[1, 15]	λοιπὸν χρόνον πάμπολύ τι πλῆθος	τῶνδε	τῶν ὀρνίθων ἐπιπολάζειν τῷ ναῷ