HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉLIEN, Histoires diverses, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)

δ = 105 formes différentes pour 238 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[1, 5]   καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ δ’ ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν

[1, 11]   ~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν δ᾿ ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ

[1, 31]   σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι δ᾿ αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ

[1, 2]   ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα

[1, 24]   Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία δ᾿ οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ

[1, 5]   ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ τρία

[1, 21]   τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα δ᾿ οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ

[1, 14]   ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί

[1, 30]   Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα δαίμονα τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ

[1, 2]   καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε

[1, 20]   Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας,

[1, 2]   τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ

[1, 21]   τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν δακτύλιον, ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας,

[1, 32]   καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους δαρεικούς· καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ

[1, 22]   ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων δαρεικῶν ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿

[1, 20]   ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν

[1, 5]   διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ

[1, 14]   μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ δὲ ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως

[1, 15]   το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν

[1, 25]   καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν δὲ αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία,

[1, 3]   ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ δὲ ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ·

[1, 25]   καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ

[1, 2]   ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ δὲ ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος

[1, 15]   τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς

[1, 18]   ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν δὲ Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης

[1, 15]   ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ δὲ αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ

[1, 7]   ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται δὲ αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον,

[1, 21]   τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο δὲ αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν

[1, 1]   τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ δὲ ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς

[1, 10]   ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης

[1, 15]   πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ

[1, 8]   αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ

[1, 33]   μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ

[1, 6]   ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι δὲ εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿

[1, 20]   κελεύσας ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας δὲ εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος,

[1, 14]   ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι δέ εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη

[1, 26]   ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον δὲ εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ

[1, 28]   καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως,

[1, 32]   χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν δὲ, ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε

[1, 34]   δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿

[1, 34]   τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους δὲ ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν

[1, 32]   σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν δὲ ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν

[1, 9]   μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον δέ ἐστιν αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς

[1, 31]   δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον,

[1, 34]   τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ δὲ ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ

[1, 2]   ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει,

[1, 26]   Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν

[1, 30]   Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων δὲ ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ

[1, 21]   ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος

[1, 27]   καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν

[1, 27]   καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται δὲ καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν

[1, 12]   καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι δὲ καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω,

[1, 14]   τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ

[1, 30]   οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς δὲ καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ

[1, 34]   ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ τὸν νεανίαν τῆς παρούσης

[1, 4]   ~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο δὲ κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ

[1, 13]   ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν,

[1, 34]   τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ δὲ λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ

[1, 25]   προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ

[1, 21]   ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο

[1, 32]   ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ δέ μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ

[1, 9]   ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα δὲ νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν

[1, 14]   ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς

[1, 15]   εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν

[1, 15]   γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω

[1, 24]   πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς

[1, 33]   ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε δὲ ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι

[1, 32]   αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων δὲ ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι,

[1, 1]   εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς

[1, 26]   ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν.

[1, 31]   ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ

[1, 32]   ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ

[1, 18]   παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί

[1, 15]   μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,

[1, 14]   ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν,

[1, 29]   Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν· τεκεῖν δὲ οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ

[1, 34]   παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν

[1, 19]   γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ δὲ οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα,

[1, 16]   τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς

[1, 6]   ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι δὲ, παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ

[1, 15]   γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν δὲ πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν

[1, 18]   κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ

[1, 34]   ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ δὲ πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ

[1, 30]   τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν δὲ πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ,

[1, 32]   ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται δέ σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ

[1, 32]   τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ δέ σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν

[1, 31]   ἢ βοῦς, ἢ ὄις, οἱ δὲ σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι

[1, 23]   Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν

[1, 21]   Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης

[1, 22]   στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου

[1, 4]   τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι δὲ τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν,

[1, 32]   τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν

[1, 24]   παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς

[1, 15]   περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι δὲ τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ

[1, 15]   νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ δέ τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν,

[1, 15]   δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις

[1, 22]   δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο

[1, 20]   τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα δὲ τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ

[1, 25]   ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός,

[1, 20]   πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος

[1, 19]   ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν δὲ τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ

[1, 18]   δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ

[1, 30]   ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ δὲ ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ

[1, 24]   ἐκ τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ὁ μὲν τοῦ Διὸς

[1, 15]   φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ δέ φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς

[1, 27]   ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν δέ φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ τῆς

[1, 22]   ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ

[1, 18]   αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν δὲ χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους

[1, 26]   κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου

[1, 23]   καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ δὲ ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ

[1, 15]   βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν

[1, 15]   μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι δὲ ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ

[1, 15]   παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ δὲ ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ

[1, 25]   τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι δεδεμένους ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους

[1, 33]   ~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ δεδωρημένης. Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ

[1, 32]   ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ δεδωρημένου ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος

[1, 32]   ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι δέει τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ

[1, 24]   Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν

[1, 8]   ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον.

[1, 30]   καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται,

[1, 1]   ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος. Δεινοὶ κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες,

[1, 12]   ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι, δεινῶς εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι,

[1, 13]   ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ

[1, 2]   κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν

[1, 26]   κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν

[1, 1]   ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ

[1, 12]   λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων δεῖπνόν ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος

[1, 15]   τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ

[1, 5]   πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ δέλεαρ οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται

[1, 32]   τῶν ἄλλων τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ

[1, 21]   εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς δεομένους εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε»

[1, 13]   ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ δέους ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης

[1, 13]   ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν

[1, 16]   Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ δεσμωτήριον Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος,

[1, 32]   ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν

[1, 15]   ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ

[1, 32]   τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ, Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον,

[1, 32]   κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ δὴ οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν

[1, 21]   φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς δὴ προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ

[1, 30]   Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν

[1, 8]   κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν

[1, 16]   καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι, δῆλός ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ

[1, 16]   Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ Δήλου, καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο

[1, 25]   καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα

[1, 27]   ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ

[1, 20]   ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ

[1, 23]   ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο,

[1, 28]   γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν δημοτῶν ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς

[1, 19]   καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν δημώδης λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας

[1, 24]   ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ δῆσαι τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται

[1, 32]   τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη, δι᾿ αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν

[1, 15]   φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ

[1, 21]   προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς δι᾿ ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα

[1, 21]   Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα

[1, 21]   τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ δι᾿ ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι.

[1, 15]   πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν Δία αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς

[1, 8]   καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι διὰ ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,

[1, 5]   οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ

[1, 30]   ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν

[1, 19]   ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς διὰ τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ

[1, 30]   μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου

[1, 19]   ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ

[1, 13]   Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ διὰ τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿

[1, 14]   περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται

[1, 28]   ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς,

[1, 15]   τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ διαδοχῆς φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα

[1, 4]   καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ διαλειμμάτων ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ

[1, 24]   ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ

[1, 24]   ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα,

[1, 33]   ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς διαρκοῦς φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς τῆς

[1, 11]   αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς διατριβὰς, ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ

[1, 25]   τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων

[1, 15]   τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα·

[1, 22]   ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.

[1, 22]   πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,

[1, 20]   ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς

[1, 3]   τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος διείργει. Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς

[1, 23]   τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ

[1, 18]   τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν

[1, 13]   αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς διεταράχθη, καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ

[1, 10]   βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα

[1, 34]   περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω δικαίως ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν τοῖς

[1, 24]   Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε δίκας ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος

[1, 34]   ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς τοὺς δικαστὰς ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο

[1, 34]   ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ

[1, 34]   κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ

[1, 34]   τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν δικαστῶν ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς

[1, 34]   ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει

[1, 10]   Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ

[1, 20]   Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις

[1, 20]   μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος

[1, 25]   δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι

[1, 24]   δὲ ὕστερον ὁ μὲν τοῦ Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης

[1, 20]   χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν

[1, 30]   ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα,

[1, 24]   νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ δίσκου, καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς

[1, 17]   μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ δίστιχον ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν,

[1, 4]   καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ δίψος. ~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ,

[1, 4]   πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον διψῶσι λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν

[1, 25]   ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ

[1, 30]   ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι δοκεῖ, τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον

[1, 31]   πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων

[1, 17]   χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ δοκεῖν, ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί

[1, 25]   τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν

[1, 1]   μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι δοκοῦσιν, ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ

[1, 5]   οὐ μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον δολερόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία

[1, 23]   παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ δόξα μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε

[1, 16]   ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω δοξάζει, εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ

[1, 32]   Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿

[1, 28]   ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον δόξαν. Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν

[1, 21]   προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ δόξαν μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας,

[1, 23]   Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου,

[1, 21]   σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό

[1, 33]   ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν δύναιτο ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς

[1, 6]   ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι δυναμένους αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν.

[1, 19]   ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν

[1, 31]   αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες

[1, 22]   ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον

[1, 2]   ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη.

[1, 33]   οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης δυνήσεται καὶ πόλιν, κατά γε τὴν

[1, 22]   ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον

[1, 15]   ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν

[1, 22]   δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά

[1, 5]   αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ δύο καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ

[1, 26]   ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε

[1, 15]   δέ τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει

[1, 2]   φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ

[1, 31]   ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ

[1, 33]   τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ δῶρα μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ

[1, 22]   ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως

[1, 22]   παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς

[1, 32]   τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη,

[1, 32]   Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον, καὶ τιμῶ γε αὐτὸ τῶν

[1, 32]   εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες,

[1, 33]   φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι

[1, 31]   ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ δῶρου προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος

[1, 32]   μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς

[1, 22]   Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν

Livre, Chap.
[1, 5]	καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ	δ’	ἁλιεὺς ἐκείνην οὐκ ἐδείπνησε, προϊοῦσαν
[1, 11]	~Ὅτι μαντικοὶ οἱ μῦες. Ἦσαν	δ᾿	ἄρα μαντικώτατοι τῶν ζῷων καὶ
[1, 31]	σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι	δ᾿	αὐτῷ, καὶ παρελαύνοντι, ταῦτα ὑπὸ
[1, 2]	ἡ δὲ ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον	δ’	ἐμπίπτει, ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα
[1, 24]	Λεπρέα ὁ Ἡρακλῆς ἔχθραν. Φιλονεικία	δ᾿	οὖν αὐτοῖς ἐμπίπτει νεανικὴ, καὶ
[1, 5]	ὁρμιὰν, καὶ νήχεται αὖθις. Πολλάκις	δ᾿	οὖν καὶ δύο καὶ τρία
[1, 21]	τοῖς Ἕλλησιν αἰσχύνην φερόντων. Πάντα	δ᾿	οὖν ὅσα ἠβουλήθη κατεπράξατο, οὐδὲ
[1, 14]	ἴσως δὲ οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται	δ᾿	οὖν, ὅτι ᾄδει. Καὶ λέγουσί
[1, 30]	Ὦ βασιλεῦ, ἐπεὶ κατά τινα	δαίμονα	τῶν ἀγομένων ἀγαθὸν ἐπὶ ἵππῳ
[1, 2]	καὶ ὑφαίνειν, καὶ δῶρα Ἐργάνης	δαίμονος,	οὖτε ἴσασιν αἱ φάλαγγες οὖτε
[1, 20]	Ἀπόλλωνι τράπεζαν κελεύσας ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ	Δαίμονος	τῷ θεῷ διδόντας πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας,
[1, 2]	τὸ ἐμπεσόν, ἡ δὲ ἔχει	δαῖτα.	Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει, ὅσον καὶ
[1, 21]	τῷ βεσαιλεῖ γενόμενος, περιελόμενος τὸν	δακτύλιον,	ἔρριψεν ἀδήλως παρὰ τοὺς πόδας,
[1, 32]	καὶ φιάλην χρυσῆν καὶ χιλίους	δαρεικούς·	καὶ προσέταξε τὸν κομίζοντα αὐτὰ
[1, 22]	ἀκινάκην ἐδίδου, καὶ στρεπτόν· χιλίων	δαρεικῶν	ἄξια ταῦτα. Καὶ στολὴν ἐπ᾿
[1, 20]	ἱερῶν ἐσύλησε τὰ χρήματα. Τοῦ	δὲ	ἀγάλματος τοῦ Διὸς περιεῖλε τὴν
[1, 5]	διὰ τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ	δὲ	ἀγκίστρου καταφρονεῖ καὶ πάνυ ἡ
[1, 14]	μὲν ἤδη καὶ τεθρύληται. Ἐγὼ	δὲ	ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως
[1, 15]	το δὲ δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι	δὲ	αἱ περιστεραὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν
[1, 25]	καρποῦσθαι τὰς ἐκεῖθεν προσόδους. Ἦσαν	δὲ	αἱ πόλεις αἵδε, Κίος, Ἐλαία,
[1, 3]	ἀνίησι κατὰ τὸ καρτερόν. Ὁ	δὲ	ἀμηχανεῖ καταπιεῖν αὐτὸν αὐτῷ καλάμῳ·
[1, 25]	καὶ Δημάρατον, καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ	δὲ	ἄρα ἤστην οὗτοι Ῥοδίω. ~Περὶ
[1, 2]	ἐσθήματι τὸ τοιοῦτον θηρίον; τὸ	δὲ	ἀράχριου πάγη, καὶ οἱονεὶ κύρτος
[1, 15]	τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει	δὲ	Ἀριστοτέλης καὶ διάφορον εἶναι τῆς
[1, 18]	ταῦτα αἱ πάνυ παλαιαί. Τῶν	δὲ	Ἀττικῶν γυναικῶν τὴν τρυφὴν Ἀριστοφάνης
[1, 15]	ναῷ τῆς θεοῦ ὡμολόγηται. Ἀχαϊκοὶ	δὲ	αὖ πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ
[1, 7]	ἀναλέγουσι, καὶ ἐσθίουσι προθυμότατα. Γίνονται	δὲ	αὐτοῖς οὗτοι τοῦ πάθους φάρμακον,
[1, 21]	τῶν Περσῶν ἀφίκετο μὲν, ἐβούλετο	δὲ	αὐτὸς, ὑπὲρ ὧν ἧκεν, ἐντυχεῖν
[1, 1]	τῇ πέτρᾳ τοῖς πολύποσιν, οἱ	δὲ	ἀφυλάκτους ὄντας αὐτοὺς περιβάλλουσι ταῖς
[1, 10]	ἄκροις νεμομένας τοῖς ὄρεσιν. Αἱ	δὲ	βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης
[1, 15]	πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το	δὲ	δεύτερον, θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ
[1, 8]	αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν· δεῖ	δὲ	εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον. ~Περὶ
[1, 33]	μοι τὸ δῶρον τοῦτο; Τοῦ	δὲ	εἰπόντος, ὅτι οἴκοθεν, καὶ ἐκ
[1, 6]	ἤθη τὰ ἑαυτῶν, νήχονται. Εἰσι	δὲ	εἰς τοσοῦτον λογιστικαί, ὥστε ἐφ᾿
[1, 20]	κελεύσας ἀποκεῖραί τινα αὐτό. Πλεύσας	δὲ	εἰς Τυρρηνούς, τὰ τοῦ Ἀπόλλωνος,
[1, 14]	ἀλλ᾿ οὐκ ἄρχειν ἀδίκων. Ὅτι	δέ	εἰσι φιλῳδοί, τοῦτο μὲν ἤδη
[1, 26]	ὄνομα, τὴν Μεγακλέους παῖδα. Περίθετον	δὲ	εἶχε κόμην, καὶ λόφον ἐπὶ
[1, 28]	καὶ γάστριν διαβάλλουσι Ῥόδιοι. Εἴτε	δὲ	ἐκεῖνοι ὀρθῶς, εἴτε οὗτοι φλαύρως,
[1, 32]	χειρῶν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Ἐλθὼν	δὲ,	ἔνθα κατέλυεν, ὁ βασιλεὺς, ἔπεμψε
[1, 34]	δικαστῶν ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ	δὲ	ἐξεπλάγησαν, καὶ αὐτοὶ μὲν ἐφ᾿
[1, 34]	τὴν καταδικάζουσαν ἀγαγεῖν ψῆφον· ἀμφοτέρους	δὲ	ἐπὶ τὸν βασιλέα τῶν Περσῶν
[1, 32]	σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν	δὲ	ἐπὶ τὸν σταθμὸν τὸν σὸν
[1, 9]	μὲν ἄλλων οὐδὲν ὀνίνησι· φάρμακον	δέ	ἐστιν αὐτῷ τῆς νόσου, βρωθεὶς
[1, 31]	δῶρα, καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ	δὲ	ἔτι τούτων ἐνδεέστεροι τὸν βίον,
[1, 34]	τὸν υἱὸν ἀποθνῄσκοντα ὑπομεῖναι; Ὁ	δὲ	ἔφη, Πάντων μάλιστα· ἐπεὶ καὶ
[1, 2]	ποτέ ἐστι τὸ ἐμπεσόν, ἡ	δὲ	ἔχει δαῖτα. Τοσοῦτον δ’ ἐμπίπτει,
[1, 26]	Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα. Δεῖπνον	δὲ	ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν
[1, 30]	Γαλέτην ὄνομα, ἰδεῖν κάλλιστον. Ἀμείνων	δὲ	ἦν ἄρα τούτῳ τῷ μειρακίῳ
[1, 21]	ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης	δὲ	ἦν ὄνομα τῷ χιλιάρχῳ) νόμος
[1, 27]	καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα Δήμητρος. Ὁμολογεῖ	δὲ	καὶ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν
[1, 27]	καὶ Κάνθων ἐκλήθη οὗτος. Λέγεται	δὲ	καὶ ἐν Σικελίᾳ Ἀδδηφαγίας ἱερὸν
[1, 12]	καὶ μετοικίζονται. ~Περὶ μυρμήκων. Ἔχουσι	δὲ	καὶ οἱ μύρμηκες, ὡς ἀκούω,
[1, 14]	τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου. Διαβαίνουσι	δὲ	καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται καὶ
[1, 30]	οὐδεπώποτε οὐδενὶ γέγονας αἴτιος, πολλοῖς	δὲ	καὶ πολλὰ ἀγαθὰ προὐξένησας. Ὁ
[1, 34]	ἔσται δικαστὴς, καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε	δὲ	καὶ τὸν νεανίαν τῆς παρούσης
[1, 4]	~Περὶ κυνὸς Αἰγυπτίου. Καὶ ἐκεῖνο	δὲ	κυνὸς Αἰγυπτίου τι σοφόν. Οὐκ
[1, 13]	ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ	δὲ	κῦων, ὅσπερ οὖν αὐτῷ παρεκάθευδεν,
[1, 34]	τὸν Ἀρταξέρξην ἤγαγον. Τὰ αὐτὰ	δὲ	λέγοντος τοῦ Μάρδου ὑπολαβὼν ὁ
[1, 25]	προσιέμενος, μήτε τὴν πόλιν. Ὡς	δὲ	μὴ δοκοίη πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ
[1, 21]	ἐκ τοῦ νόμου δρᾶν· εἰ	δὲ	μή, τὸ αὐτό σοι τοῦτο
[1, 32]	ἐν ἑαυτῷ φέρει. Καὶ σὺ	δέ	μοι καταλύοντι ἐν τῷ σταθμῷ
[1, 9]	ἄγριον. ~Περὶ λέοντος νοσοῦντος. Λέοντα	δὲ	νοσοῦντα τῶν μὲν ἄλλων οὐδὲν
[1, 14]	ἀλλήλους ἀπέκτειναν οἱ κύκνοι. Λέγει	δὲ	ὁ αὐτὸς, καὶ μάχεσθαι τοὺς
[1, 15]	εἶναι, τὴν δὲ οὔ. Λέγει	δὲ	ὁ αὐτὸς, μὴ πρότερον ἀναβαίνειν
[1, 15]	γίνεσθαι μηλίνας τὴν χρόαν. Χάρων	δὲ	ὁ Λαμψακηνὸς περὶ τὸν Ἄθω
[1, 24]	πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει. Διανιώμενος	δὲ	ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα, εἰς
[1, 33]	ἐκ μικρᾶς μεγάλην ποιῆσαι. Ἔοικε	δὲ	ὁ λόγος ὁμολογεῖν οὗτος, ὅτι
[1, 32]	αἰδοῖ τοῦ βασιλέως. Οὐκ ἔχων	δὲ	ὅ τι χρήσαιτο τῷ παρόντι,
[1, 1]	εἶτα αὐτῷ γίνεται δεῖπνον. Ἐλλοχῶσι	δὲ	οἱ πολύποδες καὶ τοὺς ἰχθῦς
[1, 26]	ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε	δὲ	οἴνου χοᾶ. ~Περὶ ἀδδηφαγίας πολλῶν.
[1, 31]	ἑαυτοῦ δύναμιν ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε	δὲ	ὄντες ἐν γεωργίᾳ, καὶ περὶ
[1, 32]	ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον, δεύτερον	δέ,	ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν ἑαυτῷ
[1, 18]	παρανάλωμα; ~Περὶ τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς	δὲ	οὐ διέρρεον ὑπὸ τρυφῆς αί
[1, 15]	μὲν περιστερὰν τιθασὸν εἶναι, τὴν	δὲ	οὔ. Λέγει δὲ ὁ αὐτὸς,
[1, 14]	ᾄδοντος κύκνου οὐκ ἤκουσα, ἴσως	δὲ	οὐδὲ ἄλλος· πεπίστευται δ᾿ οὖν,
[1, 29]	Νικίου τοῦ τυράννου, ὄιν· τεκεῖν	δὲ	οὐκ ἄρνα, ἀλλὰ λέοντα. Καὶ
[1, 34]	παιδεύειν, καὶ ῥυθμίζειν λόγῳ· ἐπεὶ	δὲ	οὐκ ἐπείθετο, τῶν δικαστῶν τῶν
[1, 19]	γενέσθαι τὴν πολλὴν τρυφήν. Ἃ	δὲ	οὐκ ἔστι τοῖς πολλοῖς γνώριμα,
[1, 16]	τὸν Σωκράτην ὁ Ἀπολλόδωρος. Ὁ	δὲ	οὐκ ἠνέσχετο, ἀλλ᾿ ἔφη πρὸς
[1, 6]	ἐν τῇ γῇ τίκτουσι. Τεκοῦσαι	δὲ,	παραχρῆμα κατέχωσαν ἐν τῇ γῇ
[1, 15]	γὰρ περιστερὰν εἶναι μείζονα, τὴν	δὲ	πελειάδα βραχυτέραν· καὶ τὴν μὲν
[1, 18]	κεφαλῆς στεφάνην ἐπετίθεντο ὑψηλήν, τοὺς	δὲ	πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ δὲ
[1, 34]	ὁ νεώτατος ἐκαλεῖτο Καρτώμης· κακὰ	δὲ	πολλὰ τοὺς ἄλλους εἰργάζετο. Καὶ
[1, 30]	τῷ βασιλεῖ τὸ μειράκιον. Ἰδὼν	δὲ	πόρρωθεν ἀγομένους τινὰς ἐπὶ θανάτῳ,
[1, 32]	ἤδη ἐχώρει ταύτῃ τιμήσας· βούλεται	δέ	σε καὶ τῇ φιάλῃ ταύτῃ
[1, 32]	τὸ κατ᾿ ἐμὲ παρέλθῃς. Τιμῶ	δέ	σε Κύρου ποταμοῦ ὕδατι· ὅταν
[1, 31]	ἢ βοῦς, ἢ ὄις, οἱ	δὲ	σῖτον, καὶ οἶνον ἄλλοι. Παρεξιόντι
[1, 23]	Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας Δημοκρίτου· τῇ	δὲ	σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο, ὅσον ἀνδρῶν
[1, 21]	Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε» (ἔλεγε	δὲ	ταῦτα περσίζων δι᾿ ἑρμηνέως, Τιθραύστης
[1, 22]	στολὴν ἐπ᾿ αὐτοῖς Μηδικήν· ὄνομα	δὲ	τῇ στολῇ δωροφορική. ~Περὶ Γοργίου
[1, 4]	τὰ ἐν αὐτῷ θηρία. Παραθέουσι	δὲ	τὴν ὄχθην, καὶ παρακλέπτοντες πίνουσιν,
[1, 32]	τὸ ἐξ αὐτοῦ δῶρον. Οἱ	δὲ	τὴν ταχίστην προσδραμόντες, εἰς χρυσῆν
[1, 24]	παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης	δὲ	τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν πρὸς
[1, 15]	περικάμπτουσαι τὸν Ἄθω. Ἐν Ἔρυκι	δὲ	τῆς Σικελίας ἔνθα ἐστὶν ὁ
[1, 15]	νεοττοὶ οὐ γίνονται αὐταῖς. Εἰ	δέ	τι Καλλιμάχῳ χρὴ προσέχειν, φάσσαν,
[1, 15]	δεκάκις τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος	δέ	τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων δωδεκάκις
[1, 22]	δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται	δὲ	τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον δύο
[1, 20]	τὸ ἄγαλμα. Καὶ τὸ ἄγαλμα	δὲ	τοῦ Ἀπόλλωνος περιεσύλησεν, ἔχον καὶ
[1, 25]	ἐκεῖνον. Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου (εἰ	δέ	τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ Διός,
[1, 20]	πέντε καὶ ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων	δὲ	τῶν δημιουργῶν ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος
[1, 19]	ὕβριζον. Καὶ ἡ τῶν Βακχιαδῶν	δὲ	τῶν ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ
[1, 18]	δὲ πόδας σανδάλοις ὑπεδοῦντο, ἐκ	δὲ	τῶν ὤτων αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ
[1, 30]	ἐπὶ τῶν θεῶν τούτων. Ὁ	δὲ	ὑπερησθεὶς αὐτοῦ τῇ χρηστότητι, καὶ
[1, 24]	ἐκ τῆς τοιαύτης συμβουλῆς. Χρόνῳ	δὲ	ὕστερον ὁ μὲν τοῦ Διὸς
[1, 15]	φησὶ μηδὲν ἀλλήλαις ἐοικέναι. Ἰνδοὶ	δέ	φασι λόγοι, περιστερὰς ἐν Ἰνδοῖς
[1, 27]	ἑαυτὸν πολυβορώτατον γεγονέναι. Καὶ Κτησίαν	δέ	φησί τινα Ἀναξίλας, ὁ τῆς
[1, 22]	ἑκάστῳ Βαβυλώνιον ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι	δὲ	φιάλαι δύο ἀργυραῖ. Δύναται δὲ
[1, 18]	αὐταῖς ἐνώτια μακρὰ ἀπεκρέμαντο· τῶν	δὲ	χιτώνων τὰ περὶ τοὺς ὤμους
[1, 26]	κρεῶν μὲν μναῖ δώδεκα, ἄρτων	δὲ	χοίνικες τέτταρες, ἔπινε δὲ οἴνου
[1, 23]	καὶ τὰ μὲν καταχαρίζεται, τὰ	δὲ	ψεύδεται. ~Περὶ φιλονεικίας Ἡρακλέους, καὶ
[1, 15]	βασκανθῶσι δι᾿ ἄρα τοῦτο. Τίκτει	δὲ	ᾠὰ δύο ἡ θήλεια, ὧν
[1, 15]	μὲν εἰς ἀλλήλας προΐενται, τίκτουσι	δὲ	ᾠά, ἐξ ὧν νεοττοὶ οὐ
[1, 15]	παρθένου, Φθίας ὄνομα. Ἐν Αἰγίῳ	δὲ	ᾤκει ἡ Φθία αὕτη. ~Περὶ
[1, 25]	τῇ ἄκρᾳ τῇ ἐν Σάρδεσι	δεδεμένους	ἄνδρας ἠξίωσεν αὐτὸν ἀφεῖναι ἐλευθέρους
[1, 33]	~Περὶ μεγάλης ῥοιᾶς τῷ αὐτῷ	δεδωρημένης.	Ῥοιὰν ἐπὶ λίκνου μεγίστην ὁ
[1, 32]	ἄλλας ἀπαρχὰς τῶν ἐπιχωρίων. ~Περὶ	δεδωρημένου	ὕδατος τῷ Περσῶν βασιλεῖ. Λόγος
[1, 32]	ἐπικαλουμένῳ Μνήμονι. Ἀποληφθέντα οὖν θορυβηθῆναι	δέει	τοῦ νόμου, καὶ αἰδοῖ τοῦ
[1, 24]	Διὸς παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο·	δεηθείσης	δὲ τῆς Ἀστυδαμείας, διαλύεται τὴν
[1, 8]	ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ δῆγμα οὐδέν·	δεῖ	δὲ εἶναι τὸν κιττὸν ἄγριον.
[1, 30]	καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες, Διόσκοροι τοῖς	δειλαίοις	γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται,
[1, 1]	ἱστορία Βιβλίον πρῶτον. ~Περὶ πολύποδος.	Δεινοὶ	κατὰ κοιλίαν εἰσὶν οἱ πολύποδες,
[1, 12]	ὅταν γὰρ μέλλῃ λιμός ἔσεσθαι,	δεινῶς	εἰσι φιλόπονοι πρὸς τὸ θησαυρίσαι,
[1, 13]	ἐν ὀνείρῳ, ἀλλ᾿ ἀνδρικῶς, ἅτε	δεινῶς	ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ δέους. Ὁ
[1, 2]	κατέχειν δυνατόν ἐστι, καὶ ἐκείνῃ	δειπνεῖν	ἀπόχρη. ~Περὶ Αἰγυπτίων βατράχων. Σοφόν
[1, 26]	κεφαλῆς. Καὶ ὁμολογεῖ Ποσείδιππος ταῦτα.	Δεῖπνον	δὲ ἦν ἄρα αὐτῇ κρεῶν
[1, 1]	ἰχθύος πλοκάμοις, εἶτα αὐτῷ γίνεται	δεῖπνον.	Ἐλλοχῶσι δὲ οἱ πολύποδες καὶ
[1, 12]	λοιπὰ τῶν σπερμάτων, ὅσα μυρμήκων	δεῖπνόν	ἐστιν. ~Περὶ Γέλωνος. Ὁ Συρακούσιος
[1, 15]	τοῦ ἔτους. Ἔνθεν τοι καὶ	δεκάκις	τοῦ ἔτους ὠδίνουσι. Λόγος δέ
[1, 5]	πανοῦργός ἐστι. Τὸ μὲν γὰρ	δέλεαρ	οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται
[1, 32]	τῶν ἄλλων τῶν ἤδη σε	δεξιωσαμένων	τοῖς δώροις. Ἐπὶ τούτοις ὁ
[1, 21]	εἰσκομίζων τῷ βασιλεῖ, καὶ τοὺς	δεομένους	εἰσάγων. Ἀλλ᾿ ὦ ξένε Θηβαῖε»
[1, 13]	ἅμα τε ἀφυπνίσθη, καὶ τοῦ	δέους	ἀφείθη. ~Περὶ κύκνου. Λέγει Ἀριστοτέλης
[1, 13]	ἅτε δεινῶς ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ	δέους.	Ὁ δὲ κῦων, ὅσπερ οὖν
[1, 16]	Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο εἰς τὸ	δεσμωτήριον	Ἀπολλόδωρος, ὁ τοῦ Σωκράτους ἑταῖρος,
[1, 32]	ὕδωρ ἐστὶ τὸ πάντων ἄριστον,	δεύτερον	δέ, ὅτι Κύρου ὄνομα ἐν
[1, 15]	ἄρρεν ποιεῖ πάντως, το δὲ	δεύτερον,	θῆλυ. Τίκτουσι δὲ αἱ περιστεραὶ
[1, 32]	τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη, καὶ,	Δέχομαι	ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ δῶρον,
[1, 32]	κομίσαιμι, οὕτω τιμήσω σε, καὶ	δὴ	οὐδὲν ἐλάττων γενήσομαί τινος τῶν
[1, 21]	φορῶν, καὶ ταχέως ἐπικύψας, ὡς	δὴ	προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ
[1, 30]	Σωτῆρες ἔνθα, κἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο	δὴ	τὸ λεγόμενον ἐπὶ τῶν θεῶν
[1, 8]	κιττοῦ γεύσωνται, ἐλύπησεν αὐτοὺς τὸ	δῆγμα	οὐδέν· δεῖ δὲ εἶναι τὸν
[1, 16]	καὶ κεισόμενόν γ' ἐμὲ εἶναι,	δῆλός	ἐστί με οὐκ εἰδώς. ~Περὶ
[1, 16]	Ὅτε ἧκεν ἡ ναῦς ἐκ	Δήλου,	καὶ ἔδει Σωκράτην ἀποθνῄσκειν, ἀφίκετο
[1, 25]	καὶ Ἀθηνόδωρον τὸν Ἴμβριον, καὶ	Δημάρατον,	καὶ Σπάρτωνα· ἀδελφὼ δὲ ἄρα
[1, 27]	ἱερὸν εἶναι, καὶ Σιτοῦς ἄγαλμα	Δήμητρος.	Ὁμολογεῖ δὲ καὶ Ἀλκμὰν ὁ
[1, 20]	ὀγδοήκοντα ταλάντων. Ὀκνούντων δὲ τῶν	δημιουργῶν	ἅψασθαι, ὅδε πρῶτος ἔκρουσε τὸ
[1, 23]	ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ Πρωταγόρας	Δημοκρίτου·	τῇ δὲ σοφίᾳ τοσοῦτον ἐλείποντο,
[1, 28]	γε ὡς ἐλευθέριον ὑπὸ τῶν	δημοτῶν	ἐπαινεῖσθαι· τόν γε μὴν πρὸς
[1, 19]	καὶ Κορινθίων τρυφῆς. Ὁ μὲν	δημώδης	λόγος καὶ εἰς πάντας ἐφοιτήσας
[1, 24]	ὅσπερ οὖν συνεβούλευσε τῷ Αὐγέᾳ	δῆσαι	τὸν Ἡρακλῆ, ὅτε αὐτὸν ἀπῄται
[1, 32]	τοῦ ὕδατος, Βασιλεῦ (φησιν) Ἀρταξέρξη,	δι᾿	αἰῶνος βασιλεύοις· νῦν μὲν οὖν
[1, 15]	φθόνον, φασίν, ἵνα μὴ βασκανθῶσι	δι᾿	ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ
[1, 21]	προσκυνῆσαι αὐτόν. Εἰ τοίνυν αὐτὸς	δι᾿	ἑαυτοῦ συγγενέσθαι θέλεις αὐτῷ, ὥρα
[1, 21]	Θηβαῖε» (ἔλεγε δὲ ταῦτα περσίζων	δι᾿	ἑρμηνέως, Τιθραύστης δὲ ἦν ὄνομα
[1, 21]	τὸ αὐτό σοι τοῦτο καὶ	δι᾿	ἡμῶν ἀνυσθήσεται, καὶ μὴ προσκυνήσαντι.
[1, 15]	πάλιν λέγουσι λόγοι, καὶ τὸν	Δία	αὐτὸν μεταβαλεῖν τὴν μορφὴν εἰς
[1, 8]	καὶ ἀνθρώποις· καὶ κινδυνεύουσιν ἀπολέσθαι	διὰ	ταχέων. Ἐὰν μέντοι κιττοῦ γεύσωνται,
[1, 5]	οὐχ ὑφορᾶται, οὐδὲ μὴν φυλάττεται	διὰ	τὴν ἀκρασίαν τοῦτο· τοῦ δὲ
[1, 30]	ὄντι. ~Ὅτι Γαλέτης οὐ μᾶλλον	διὰ	τὴν μορφήν, ἢ διὰ τὴν
[1, 19]	ἐρῶ. Κολοφωνίους φασὶ καὶ αὐτοὺς	διὰ	τὴν πάνυ τρυφὴν ἀπολέσθαι· καὶ
[1, 30]	μᾶλλον διὰ τὴν μορφήν, ἢ	διὰ	τὴν σύνεσιν, ὑπὸ τοῦ Πτολεμαίου
[1, 19]	ἐπὶ μέγα δυνάμεως προελθοῦσα, ὅμως,	διὰ	τὴν τρυφὴν τὴν ἔξω τοῦ
[1, 13]	Γέλων ὄναρ ἐβέβλητο κεραυνῷ, καὶ	διὰ	τοῦτο ἐβόα, οὐκ ἀμυδρὸν, οὐδ᾿
[1, 14]	περὶ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου.	Διαβαίνουσι	δὲ καὶ πέλαγος, καὶ πέτονται
[1, 28]	ἀπονεύοντα, ὡς φορτικὸν καὶ γάστριν	διαβάλλουσι	Ῥόδιοι. Εἴτε δὲ ἐκεῖνοι ὀρθῶς,
[1, 15]	τὸ πτερόν. ~Περὶ περιστερῶν. Ἐκ	διαδοχῆς	φασιν ἐπῳαζειν τὰς περιστεράς. Εἶτα
[1, 4]	καὶ πάλιν. Εἶτα οὕτως ἐκ	διαλειμμάτων	ἐκορέσθησαν, οὐ μὴν ἀπώλοντο, καὶ
[1, 24]	ἀφίκετο· δεηθείσης δὲ τῆς Ἀστυδαμείας,	διαλύεται	τὴν πρὸς τὸν Λεπρέα ὁ
[1, 24]	ἐνταῦθα πάλιν ὁ Ἡρακλῆς ἐκράτει.	Διανιώμενος	δὲ ὁ Λεπρέας, λαβὼν ὅπλα,
[1, 33]	ἐκ τῆς ἐπιμελείας, καὶ τῆς	διαρκοῦς	φροντίδος, καὶ τῆς σπουδῆς τῆς
[1, 11]	αὑτῶν, καὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς	διατριβὰς,	ᾗ ποδῶν ἔχουσιν, ἀποδιδράσκουσι, καὶ
[1, 25]	τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν	διαφέρει)	Φωκίωνι μόνῳ, φασί, τῷ Ἀθηναίων
[1, 15]	τίκτειν. Λέγει δὲ Ἀριστοτέλης καὶ	διάφορον	εἶναι τῆς περιστερᾶς τὴν πελειάδα·
[1, 22]	ἐκ τοῦ Πέρσου. ~Δῶρα τὰ	διδόμενα	παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.
[1, 22]	πρεσβευταῖς. Δῶρα τὰ ἐκ βασιλέως	διδόμενα	τοῖς παρ᾿ αὐτὸν ἥκουσι πρεσβευταῖς,
[1, 20]	ἀφελεῖν, Ἀγαθοῦ Δαίμονος τῷ θεῷ	διδόντας	πρόποσιν. ~Ἰσμηνίας, αἰσχύνης χωρὶς, πῶς
[1, 3]	τὸ στόμα, ὅσον ὁ κάλαμος	διείργει.	Καὶ ἐκ τούτου περιγίνονται τῆς
[1, 23]	τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ δόξῃ	διέπρεπε	Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου, καὶ
[1, 18]	τρυφωσῶν γυναικῶν. Πῶς δὲ οὐ	διέρρεον	ὑπὸ τρυφῆς αί πολλαὶ τῶν
[1, 13]	αὐτῷ παρεκάθευδεν, ἐκ τῆς βοῆς	διεταράχθη,	καὶ περιβὰς αὐτὸν, ὑλάκτει πὰνυ
[1, 10]	βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς δικτάμνου βοτάνης	διέτραγον,	καὶ ἅμα τῷ γεύσασθαι, ὅλα
[1, 34]	περὶ τῶν ἰδίων παίδων οὕτω	δικαίως	ἀποφαινόμενος, πάντως καὶ ἐν τοῖς
[1, 24]	Ἡρακλῆ. Καὶ οῦν καὶ ἔτισε	δίκας	ὑπὲρ τῶν παῤ Αὐγέᾳ· μαχόμενος
[1, 34]	ὀπίσω περιαγαγὼν αὐτοῦ, πρὸς τοὺς	δικαστὰς	ἤγαγε· καὶ ὅσα αὐτῷ τετόλμητο
[1, 34]	ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ἀκριβὴς ἔσται	δικαστὴς,	καὶ ἀδέκαστος· ἀφῆκε δὲ καὶ
[1, 34]	κατηγόρησε καὶ ᾔτει παρὰ τῶν	δικαστῶν	ἀποκτεῖναι, τὸν νεανίσκον. Οἱ δὲ
[1, 34]	τὸν Ῥακώκην, καὶ τῶν βασιλικῶν	δικαστῶν	ἐποίησεν ἕνα, εἰπὼν πρὸς τοὺς
[1, 34]	ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείθετο, τῶν	δικαστῶν	τῶν περιχώρων ἀφικομένων, ἔνθα ᾤκει
[1, 10]	Αἱ δὲ βληθεῖσαι παραχρῆμα τῆς	δικτάμνου	βοτάνης διέτραγον, καὶ ἅμα τῷ
[1, 20]	Διονυσίου συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν.	Διονύσιος	ἐξ ἁπάντων τῶν ἐν Συρακούσαις
[1, 20]	μέτρου, καὶ αὐτὴ κατελύθη. ~Περὶ	Διονυσίου	συλήσαντος τὰ τῶν θεῶν. Διονύσιος
[1, 25]	δέ τῳ δοκεῖ, ὁ τοῦ	Διός,	ἐμοὶ γὰρ οὐδὲν διαφέρει) Φωκίωνι
[1, 24]	δὲ ὕστερον ὁ μὲν τοῦ	Διὸς	παῖς εἰς Καύκωνας ἀφίκετο· δεηθείσης
[1, 20]	χρήματα. Τοῦ δὲ ἀγάλματος τοῦ	Διὸς	περιεῖλε τὴν ἐσθῆτα καὶ τὸν
[1, 30]	ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον ἐπιδιώξαντες,	Διόσκοροι	τοῖς δειλαίοις γενώμεθα, Σωτῆρες ἔνθα,
[1, 24]	νεανικὴ, καὶ ἐρίζουσιν ἀλλήλοις περὶ	δίσκου,	καὶ ὕδατος ἀντλήσεως, καὶ τίς
[1, 17]	μυίας καλυπτόμενα, καὶ ἐν σησάμῳ	δίστιχον	ἐλεγεῖον χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν,
[1, 4]	καὶ οὖν καὶ ἠκέσαντο τὸ	δίψος.	~Περὶ θαλαττίας ἀλώπεκος. Ἡ ἀλώπηξ,
[1, 4]	πίνουσιν, ἐπικύπτοντες ἅμα, καὶ ὅσον	διψῶσι	λάπτοντες· ὑφορῶνται γὰρ τὰ ἐν
[1, 25]	ὁ Φιλίππου (εἰ δέ τῳ	δοκεῖ,	ὁ τοῦ Διός, ἐμοὶ γὰρ
[1, 30]	ἐτύχομεν ὄντες, φέρε, εἴ σοι	δοκεῖ,	τὴν ἔλασιν ἐπιτείναντες, καὶ συντονώτερον
[1, 31]	πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται δῶρα, καὶ	δοκεῖ	τούτῳ. Οἱ δὲ ἔτι τούτων
[1, 17]	χρυσοῖς γράμμασιν ἐπέγραψαν. Ὧν, ἐμοὶ	δοκεῖν,	ὁ σπουδαῖος οὐδέτερον ἐπαινέσεται· τί
[1, 25]	τὴν πόλιν. Ὡς δὲ μὴ	δοκοίη	πάντῃ ὑπερφρονεῖν τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτίμησεν
[1, 1]	μεταμορφοῦσι χροιὰν, καὶ τοῦτο εἶναι	δοκοῦσιν,	ὅπερ οὖν καὶ πεφύκασιν αἱ
[1, 5]	οὐ μόνον τὸ χερσαῖον θηρίον	δολερόν	ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἡ θαλαττία
[1, 23]	παῖδες. Ἔοικε γάρ πως ἡ	δόξα	μὴ πάνυ τι ἀκριβὲς, μήτε
[1, 16]	ὑπὲρ ἡμῶν καλῶς Ἀπολλόδωρος οὕτω	δοξάζει,	εἴγε αὐτὸς πεπίστευκεν, ὅτι μετὰ
[1, 32]	Περσῶν μὴ φέρων, μηδὲ ἄτιμος	δόξαι,	τῷ μὴ δωροφορῆσαι βασιλέα· ἄλλ᾿
[1, 28]	ἔγωγε ὑμῖν ἐθέλω εἰπεῖν Ῥόδιον	δόξαν.	Ἐν Ῥόδῳ φασὶ τὸν μὲν
[1, 21]	προσκυνῶν, πάλιν ἀνείλετο αὐτόν· καὶ	δόξαν	μὲν ἀπέστειλε τῷ Πέρσῃ προσκυνήσας,
[1, 23]	Ἕλλησι τοῖς πάλαι, μακρᾷ τῇ	δόξῃ	διέπρεπε Γοργίας ὁ Λεοντῖνος Φιλολάου,
[1, 21]	σοι, τὰ ἐκ τοῦ νόμου	δρᾶν·	εἰ δὲ μή, τὸ αὐτό
[1, 33]	ἀνελλιποῦς, καὶ τῶν κατὰ φύσιν	δύναιτο	ἂν κρείττονα γενέσθαι. ~Περὶ πατρὸς
[1, 6]	ἤδη τοὺς νεοττοὺς, καὶ ἕπεσθαι	δυναμένους	αὐταῖς ἀπάγουσιν. ~Περὶ ἀγρίων συῶν.
[1, 19]	ἐν Κορίνθῳ ἀρχή, ἐπὶ μέγα	δυνάμεως	προελθοῦσα, ὅμως, διὰ τὴν τρυφὴν
[1, 31]	αὐτῷ Πέρσαι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ	δύναμιν	ἕκαστός προσκομίζει. Ἅτε δὲ ὄντες
[1, 22]	ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι δύο ἀργυραῖ.	Δύναται	δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον
[1, 2]	ὅσον καὶ τὸ ὕφασμα κατέχειν	δυνατόν	ἐστι, καὶ ἐκείνῃ δειπνεῖν ἀπόχρη.
[1, 33]	οὗτος ἐκ τῆς ἐπιμελείας ταύτης	δυνήσεται	καὶ πόλιν, κατά γε τὴν
[1, 22]	ἐπισήμου ἀργυρίου, ταλαντιαῖαι δὲ φιάλαι	δύο	ἀργυραῖ. Δύναται δὲ τὸ τάλαντον
[1, 15]	ἄρα τοῦτο. Τίκτει δὲ ᾠὰ	δύο	ἡ θήλεια, ὧν τὸ μὲν
[1, 22]	δὲ τὸ τάλαντον τὸ Βαβυλώνιον	δύο	καὶ ἑβδομήκοντα μνᾶς Ἀττικάς. Ψέλλιά
[1, 5]	αὖθις. Πολλάκις δ᾿ οὖν καὶ	δύο	καὶ τρία κατέπιεν ἄγκιστρα· ὁ
[1, 26]	ἄρα αὐτῇ κρεῶν μὲν μναῖ	δώδεκα,	ἄρτων δὲ χοίνικες τέτταρες, ἔπινε
[1, 15]	δέ τις περίεισιν Αἰγύπτιος, λέγων	δωδεκάκις	τὰς ἐν Αἰγύπτῳ τίκτειν. Λέγει
[1, 2]	φαλάγγων. Ὑφαντικὴν, καὶ ὑφαίνειν, καὶ	δῶρα	Ἐργάνης δαίμονος, οὖτε ἴσασιν αἱ
[1, 31]	ὑπὸ ἑκάστου πρόκειται, καὶ ὀνομάζεται	δῶρα,	καὶ δοκεῖ τούτῳ. Οἱ δὲ
[1, 33]	τῆς αὑτοῦ γεωργίας, ὑπερήσθη· καὶ	δῶρα	μὲν αὐτῷ βασιλικὰ ἔπεμψε καὶ
[1, 22]	ἠτύχησέ τι ἐκ τοῦ Πέρσου.	~Δῶρα	τὰ διδόμενα παρὰ Περσῶν βασιλέως
[1, 22]	παρὰ Περσῶν βασιλέως τοῖς πρεσβευταῖς.	Δῶρα	τὰ ἐκ βασιλέως διδόμενα τοῖς
[1, 32]	τῶν ἤδη σε δεξιωσαμένων τοῖς	δώροις.	Ἐπὶ τούτοις ὁ Ἀρταξέρξης ἥσθη,
[1, 32]	Δέχομαι ἡδέως, φησὶν, ἄνθρωπε, τὸ	δῶρον,	καὶ τιμῶ γε αὐτὸ τῶν
[1, 32]	εὐνούχους λαβεῖν τὸ ἐξ αὐτοῦ	δῶρον.	Οἱ δὲ τὴν ταχίστην προσδραμόντες,
[1, 33]	φησὶ, λαβὼν φέρεις μοι τὸ	δῶρον	τοῦτο; Τοῦ δὲ εἰπόντος, ὅτι
[1, 31]	ἔρωτος. ~Περσικὸς νόμος, περὶ τοῦ	δῶρου	προσφέρειν τῷ βασιλεῖ. Νόμος οὗτος
[1, 32]	μηδὲ ἄτιμος δόξαι, τῷ μὴ	δωροφορῆσαι	βασιλέα· ἄλλ᾿ οὗτός γε πρὸς
[1, 22]	Μηδικήν· ὄνομα δὲ τῇ στολῇ	δωροφορική.	~Περὶ Γοργίου καὶ Πρωταγόρου. Ἐν

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 8/03/2007