Chapitre
[8]	ὀργανικὰ μέρη παρασκευάζει ἐπιτηδείως τὰ	πάθη,	ἡ δ´ ὄρεξις τὰ πάθη,
[7]	νοήσαντες μόνον. Ταῦτα δὲ πάντα	πάθη	καὶ ἀλλοιώσεις εἰσίν. Ἀλλοιουμένων δ´
[8]	πάθη, ἡ δ´ ὄρεξις τὰ	πάθη,	τὴν δ´ ὄρεξιν ἡ φαντασία·
[8]	Τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τῶν	παθημάτων.	Θάρρη γὰρ καὶ φόβοι καὶ
[11]	εἴρηται πρότερον, τὰ ποιητικὰ τῶν	παθημάτων	προσφέρουσι· τὰ γὰρ εἴδη τῶν
[11]	τὸ ὁτὲ (μὲν ἐνυπάρχειν τὴν	παθητικὴν	ὕλην ὁτὲ δὲ μὴ τοσαύτην
[8]	τὸ μὲν ποιητικὸν τὸ δὲ	παθητικόν,	καὶ μηδὲν ἀπολίπῃ αὐτῶν ἑκάτερον
[8]	διὰ τὸ τὸ〉 ποιητικὸν καὶ	παθητικὸν	τῶν πρὸς ἄλληλα εἶναι τὴν
[8]	τρόπον τοῦτον, καὶ ἔτι τοῦ	παθητικοῦ	καὶ ποιητικοῦ τοιαύτην ἐχόντων τὴν
[7]	ἢ κατ´ ἄλλο τι τοιοῦτον	πάθος	ὅταν γένηται ἀλλοίωσις περὶ τὴν
[4]	κινηθῆναι. Ὅθεν λύεται καὶ ἡ	πάλαι	λεχθεῖσα ἀπορία, πότερον ἐνδέχεται ἢ
[7]	αὐτὸ κινεῖ εἰς εὐθύ, καὶ	πάλιν	κύκλῳ κινεῖται τῷ ἀνίσους ἔχειν
[7]	ἐλάττους οἱ ἐντὸς τροχοὶ καὶ	πάλιν	μείζους, κἂν κύκλῳ τὸ αὐτὸ
[7]	τῶν μορίων διὰ θερμότητα καὶ	πάλιν	συστελλομένων διὰ ψύξιν καὶ ἀλλοιουμένων.
[2]	αὑτοῦ μορίων ἀπερειδόμενον ὠθεῖν, εἶτα	πάλιν	τοῦτο τὸ μόριον, ἢ αὐτὸ
[6]	ὀρεκτὸν καὶ τὸ διανοητόν. Οὐ	πᾶν	δὲ τὸ διανοητόν, ἀλλὰ τὸ
[6]	ἀγαθῶν τὸ κινοῦν, ἀλλ´ οὐ	πᾶν	τὸ καλόν· ᾗ γὰρ ἕνεκα
[6]	βούλησιν καὶ ἐπιθυμίαν. Ταῦτα δὲ	πάντα	ἀνάγεται εἰς νοῦν καὶ ὄρεξιν.
[4]	ζῴων εἴρηται· τὰ γὰρ τοιαῦτα	πάντα	ἀνάγκη καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχειν
[6]	γὰρ καὶ αἱ τῶν ἐμψύχων.	Πάντα	γὰρ τὰ ζῷα καὶ κινεῖ
[4]	ὑφ´ ὧν ταῦτα κινεῖται πρώτων.	Πάντα	γὰρ ὑπ´ ἄλλου κινεῖται τὰ
[10]	ἔχειν τινὰ δύναμιν καὶ ἰσχύν.	Πάντα	δὲ φαίνεται τὰ ζῷα καὶ
[6]	νῷ χώραν ἔχουσιν· κριτικὰ γὰρ	πάντα,	διαφέρουσι δὲ κατὰ τὰς εἰρημένας
[6]	αὐτῆς. Ἐπεὶ δὲ τὰ ἄψυχα	πάντα	κινεῖται ὑφ´ ἑτέρου, περὶ δὲ
[6]	δὲ καὶ θυμὸς καὶ ἐπιθυμία	πάντα	ὄρεξις, ἡ δὲ προαίρεσις κοινὸν
[7]	φοβοῦνται νοήσαντες μόνον. Ταῦτα δὲ	πάντα	πάθη καὶ ἀλλοιώσεις εἰσίν. Ἀλλοιουμένων
[4]	Τὰ δὲ ζῷα ὅσα κινεῖται,	πάντα	πρὸς τὰ ἔξω ἀπερειδόμενα κινεῖται,
[8]	δὲ τὰ λυπηρὰ (καὶ ἡδέα	πάντα	σχεδὸν μετὰ ψύξεώς τινος καὶ
[1]	ΑΓ. Ἀλλ´ ἐνταῦθα μὲν δοκεῖ	πάντα	τρόπον ἀδιαίρετον εἶναι τὸ κέντρον
[4]	οὐδ´ εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε·	πάντες	δ´ ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε
[7]	πρᾶξις, οἷον ὅταν νοήσῃ ὅτι	παντὶ	βαδιστέον ἀνθρώπῳ, αὐτὸς δ´ ἄνθρωπος,
[2]	ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν τοῦ	παντὸς	κίνησιν καὶ φοράν. Ὥσπερ γὰρ
[4]	τοῦτο πότερον καὶ ἐπὶ τοῦ	παντὸς	οὕτως ὑπάρχειν ἀναγκαῖον; ἴσως γὰρ
[3]	μηδὲν εἶναι μόριον αὐτὴν τοῦ	παντός,	πρὸς δὲ τούτοις δεῖ τὴν
[4]	ἐξ οὐρανόθεν πεδίονδε (Ζῆν´ ὕπατον	πάντων,	οὐδ´ εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε·
[4]	κινεῖται τὰ ἄψυχα, ἀρχὴ δὲ	πάντων	τῶν οὕτως κινουμένων τὰ αὐτὰ
[10]	κεχωρισμένου μονάρχου, ὃν δεῖ παρεῖναι	παρ´	ἕκαστον τῶν γινομένων, ἀλλ´ αὐτὸς
[9]	κινεῖν. Δεῖ τι ἄρα εἶναι	παρὰ	ταύτας ἕτερον τὸ κινοῦν, καὶ
[6]	ζῴου κινήσεως. Τῶν γὰρ ἄλλων	παρὰ	τὴν τοῦ ὅλου κίνησιν τὰ
[11]	ἐντὸς ὑπάρχουσαι φυσικαί. Καὶ αἱ	παρὰ	τὸν λόγον δὴ γινόμεναι κινήσεις
[11]	νοησάντων γίνεται ἡ κίνησις ἡ	παρὰ	τὸν λόγον ἐν τοῖς μορίοις,
[7]	ὁτὲ δ´ οὐ κινεῖται; ἔοικε	παραπλησίως	συμβαίνειν καὶ περὶ τῶν ἀκινήτων
[8]	Τὰ μὲν γὰρ ὀργανικὰ μέρη	παρασκευάζει	ἐπιτηδείως τὰ πάθη, ἡ δ´
[10]	δεῖ κεχωρισμένου μονάρχου, ὃν δεῖ	παρεῖναι	παρ´ ἕκαστον τῶν γινομένων, ἀλλ´
[10]	πρὸς τὸ κινητικὸν εἶναι καὶ	παρέχειν	ἰσχύν. Τὰ δ´ ἔργα τῆς
[3]	τῷ ἠρεμεῖν ὅσην ὅ τε	πᾶς	οὐρανὸς ἔχει καὶ τὸ κινοῦν
[2]	καὶ κατὰ μέρος, φανερόν. ~Ἀλλὰ	πᾶσα	ἡ ἐν αὐτῷ ἠρεμία ὅμως
[6]	Διὸ καὶ πέρας ἔχουσιν αὐτῶν	πᾶσαι	αἱ κινήσεις· καὶ γὰρ καὶ
[4]	κάμοιτε· πάντες δ´ ἐξάπτεσθε θεοὶ	πᾶσαί	τε θέαιναι. Τὸ γὰρ ὅλως
[6]	τινος, ὥστε τοῦτ´ ἔστιν αὐτοῖς	πάσης	τῆς κινήσεως πέρας, τὸ οὗ
[8]	τὸ μὲν ποιεῖ τὸ δὲ	πάσχει.	Διὰ τοῦτο δ´ ἅμα ὡς
[10]	μὴ πεφυκὸς δὲ κινεῖν δύναται	πάσχειν	κατ´ ἀλλοτρίαν δύναμιν· τὸ δὲ
[5]	τῶν ἄλλων δὲ κινήσεων ἴσως	πασῶν.	Ὥσπερ δ´ ἐν τῷ ὅλῳ,
[4]	οὐκ ἂν ἐρύσαιτ´ ἐξ οὐρανόθεν	πεδίονδε	(Ζῆν´ ὕπατον πάντων, οὐδ´ εἰ
[2]	τις ὢν τῷ πλοίῳ τοῦτο	πειρᾶται	πράττειν, οὐκ ἂν κινήσειεν οὐδ´
[8]	πεπηγότων ὑγρὰ καὶ ἐξ ὑγρῶν	πεπηγότα	καὶ μαλακὰ καὶ σκληρὰ ἐξ
[8]	τῶν ὀργανικῶν μορίων μεταβάλλοντα ἐκ	πεπηγότων	ὑγρὰ καὶ ἐξ ὑγρῶν πεπηγότα
[7]	φοβεροῦ τοιοῦτον τυγχάνει ὂν οἷόν	περ	καὶ τῶν πραγμάτων ἕκαστον, διὸ
[6]	τὸ προσκόπτειν ἀλλήλοις. Διὸ καὶ	πέρας	ἔχουσιν αὐτῶν πᾶσαι αἱ κινήσεις·
[6]	δὲ τῶν ζῴων κίνησις ἔχει	πέρας.	Τὸ δὲ ἀΐδιον καλόν, καὶ
[6]	ἔστιν αὐτοῖς πάσης τῆς κινήσεως	πέρας,	τὸ οὗ ἕνεκα. Ὁρῶμεν δὲ
[11]	καὶ περὶ ψυχῆς, ἔτι δὲ	περὶ	αἰσθήσεως καὶ ὕπνου καὶ μνήμης
[1]	καθ´ ἕκαστον συμβεβηκότων αὐτοῖς, ἐπέσκεπται	περὶ	ἁπάντων ἐν ἑτέροις· ὅλως δὲ
[6]	πρότερον εἴρηται ἐν τοῖς διωρισμένοις	περὶ	αὐτῆς. Ἐπεὶ δὲ τὰ ἄψυχα
[11]	εἰρήκαμεν τὰς αἰτίας· λοιπὸν δὲ	περὶ	γενέσεως εἰπεῖν.
[5]	αὐτῷ ὑφ´ αὑτοῦ καὶ αὐξανομένῳ;	περὶ	δὲ γενέσεως τῆς ἐξ ἀρχῆς
[1]	~Περί ζώων κινήσεως.	~(Περὶ	δὲ κινήσεως τῆς τῶν ζῴων,
[6]	ἄψυχα πάντα κινεῖται ὑφ´ ἑτέρου,	περὶ	δὲ τοῦ πρώτου κινουμένου καὶ
[4]	θάτερον ὡς πρὸς μένον θάτερον.	Περὶ	δὲ τῶν ἀψύχων ὅσα κινεῖται
[1]	τῶν ζῴων, ὅσα μὲν αὐτῶν	περὶ	ἕκαστον ὑπάρχει γένος, καὶ τίνες
[0]		~Περί	ζώων κινήσεως. ~(Περὶ δὲ κινήσεως
[1]	εἶναι, διώρισται πρότερον, ὅτεπερ καὶ	περὶ	κινήσεως ἀϊδίου, πότερον ἔστιν ἢ
[11]	δὲ μὴ τοσαύτην ἢ τοιαύτην.	Περὶ	μὲν οὖν τῶν μορίων ἑκάστου
[6]	δ´ αὑτοῦ πρότερον οὐδέν ἐστιν.	~Περὶ	μὲν οὖν ψυχῆς, εἴτε κινεῖται
[4]	εἰ μὴ τἀντικείμενον ἀναγκαῖον. Ἀλλὰ	περὶ	μὲν τῆς ἀπορίας ταύτης ἕτερος
[4]	αὑτὰ κινοῦντα. Τῶν δὲ τοιούτων	περὶ	μὲν τῶν ζῴων εἴρηται· τὰ
[8]	δ´ ἡδὺ διωκτόν (ἀλλὰ λανθάνει	περὶ	τὰ μικρὰ τοῦτο συμβαῖνον) ἔστι
[8]	δημιουργεῖται τὰ ἐντὸς καὶ τὰ	περὶ	τὰς ἀρχὰς τῶν ὀργανικῶν μορίων
[4]	ἐντός. ~Ἔστι δέ τις ἀπορία	περὶ	τὰς κινήσεις τῶν τοῦ οὐρανοῦ
[9]	τὴν αἴσθησιν τοῦ τόπου τοῦ	περὶ	τὴν ἀρχὴν καὶ μεταβάλλοντος τὰ
[7]	τοιοῦτον πάθος ὅταν γένηται ἀλλοίωσις	περὶ	τὴν καρδίαν, καὶ ἐν ταύτῃ
[1]	ἁπάντων ἐν ἑτέροις· ὅλως δὲ	περὶ	τῆς κοινῆς αἰτίας τοῦ κινεῖσθαι
[6]	κινοῦν, διώρισται πρότερον ἐν τοῖς	περὶ	τῆς πρώτης φιλοσοφίας, λοιπόν ἐστι
[4]	κινοῦν, ἄδηλον, καὶ ἄλλος λόγος	περὶ	τῆς τοιαύτης ἀρχῆς. Τὰ δὲ
[2]	ἀκίνητον. Ἄξιον δ´ ἐπιστήσαντας ἐπισκέψασθαι	περὶ	τοῦ λεχθέντος· ἔχει γὰρ τὴν
[3]	ὄντα καὶ στρέφοντα τὸν οὐρανὸν	περὶ	τοὺς πόλους· τοῦτο δ´ ἂν
[7]	κινεῖται; ἔοικε παραπλησίως συμβαίνειν καὶ	περὶ	τῶν ἀκινήτων διανοουμένοις καὶ συλλογιζομένοις.
[10]	(ὁ αὐτὸς γάρ ἐστι καὶ	περὶ	τῶν ἄλλων μορίων) φαίνεται δ´
[11]	μορίων ἑκάστου τῶν ζῴων, καὶ	περὶ	ψυχῆς, ἔτι δὲ περὶ αἰσθήσεως
[4]	τὸν λόγον οὐκ ἐξ ἀνάγκης·	(πέφυκε	γὰρ καὶ ἐνδέχεται εἶναι κίνησιν
[10]	τὴν φύσιν γίνεται καὶ τῷ	πεφυκέναι	ἕκαστον οὕτω συστάντων ποιεῖν τὸ
[10]	μὲν οὖν κινούμενον μὲν μὴ	πεφυκὸς	δὲ κινεῖν δύναται πάσχειν κατ´
[4]	γὰρ ἐξ ἀνάγκης, τὸ δὲ	πεφυκὸς	ὁρᾶσθαι οὐκ ὀφθήσεται) τὸν δ´
[11]	ἤδη κινεῖσθαι καὶ μεταβάλλειν τὰς	πεφυκυίας	ἔχεσθαι μεταβολὰς ἀλλήλων. Αἰτίαι δὲ
[7]	φαντασία ἢ ὁ νοῦς· εὐθὺς	πίνει.	Οὕτως μὲν οὖν ἐπὶ τὸ
[1]	γὰρ τὸ κινεῖσθαι, ὡς φασί,	πλάττουσιν	ἐπ´ αὐτῶν· οὐ γὰρ κινεῖσθαι
[11]	ἔνια τῶν μερῶν, τὰς δὲ	πλείστας	οὐχ ἑκουσίους. Λέγω δ´ ἀκουσίους
[9]	ἕν, ἐνεργείᾳ δ´ ἀνάγκη γίνεσθαι	πλείω·	καὶ γὰρ ἅμα κινεῖται τὰ
[3]	ἠρεμοῦν πρῶτον, ὥστε μᾶλλον καὶ	πλείων	ἡ ἰσχὺς ἢ ὁμοία καὶ
[4]	Ἐπεὶ δὲ τὸ ἀδύνατον λέγεται	πλεοναχῶς	(οὐ γὰρ ὡσαύτως τήν τε
[3]	τοῦ μένοντος. Ἔστι γάρ τι	πλῆθος	ἰσχύος καὶ δυνάμεως καθ´ ἣν
[2]	πλοῖον εὐλόγως οὐ κινεῖ τὸ	πλοῖον	διὰ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι πρὸς
[2]	ἀπορούμενον, διὰ τί ποτε τὸ	πλοῖον	ἔξωθεν μέν, ἄν τις ὠθῇ
[2]	ὢν καὶ ἀποστηριζόμενος πρὸς τὸ	πλοῖον	εὐλόγως οὐ κινεῖ τὸ πλοῖον
[2]	ἀποστηριζόμενον μένειν. Ὁ δὲ τὸ	πλοῖον	ὠθῶν ἐν τῷ πλοίῳ αὐτὸς
[2]	γὰρ μέρος ἡ γῆ τοῦ	πλοίου.	~Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις, ἆρ´
[2]	Βορέας πνέων ἔσωθεν ἐκ τοῦ	πλοίου,	εἰ τύχοι πνέων τὸν τρόπον
[2]	τὸ πλοῖον ὠθῶν ἐν τῷ	πλοίῳ	αὐτὸς ὢν καὶ ἀποστηριζόμενος πρὸς
[2]	ἐν αὐτῷ τις ὢν τῷ	πλοίῳ	τοῦτο πειρᾶται πράττειν, οὐκ ἂν
[10]	μὲν οὖν ταὐτόν ἐστι τὸ	πνεῦμα	ἀεὶ ἢ γίνεται ἀεὶ ἕτερον,
[2]	ποιοῦσιν· ἐξ αὑτοῦ γὰρ τὸ	πνεῦμα	ἀφιέντα γράφουσιν. Ἐάν τε γὰρ
[10]	φαίνεται τὰ ζῷα καὶ ἔχοντα	πνεῦμα	σύμφυτον καὶ ἰσχύοντα τούτῳ. Τίς
[2]	τε γὰρ ἠρέμα (ῥιπτῇ τὸ	πνεῦμά	τις ἐάν τ´ ἰσχυρῶς οὕτως
[10]	ἀνάλογον, διὰ τοῦτο καὶ τὸ	πνεῦμα	τὸ σύμφυτον ἐνταῦθα φαίνεται ὄν.
[10]	οὖν ἡ σωτηρία τοῦ συμφύτου	πνεύματος,	εἴρηται ἐν ἄλλοις· τοῦτο δὲ
[10]	Τοιαύτη δ´ ἐστὶν ἡ τοῦ	πνεύματος	φύσις· καὶ γὰρ ἀβίαστος συστελλομένη,
[2]	ὁ Τιτυὸς οὔθ´ ὁ Βορέας	πνέων	ἔσωθεν ἐκ τοῦ πλοίου, εἰ
[2]	ἐκ τοῦ πλοίου, εἰ τύχοι	πνέων	τὸν τρόπον τοῦτον ὅνπερ οἱ
[3]	ἐπὶ τῆς γῆς ἔχοντα τοὺς	πόδας	δόξαιεν ἂν ἀπὸ διανοίας εἰρηκέναι
[7]	τῷ νῷ, οὗ ὀρέγεται, εὐθὺς	ποιεῖ·	ἀντ´ ἐρωτήσεως γὰρ ἢ νοήσεως
[7]	ἐν ἀρχῇ μεγάλας καὶ πολλὰς	ποιεῖ	διαφορὰς ἄποθεν, οὐκ ἄδηλον· οἷον
[11]	Μάλιστα δὲ τῶν μορίων ταῦτα	ποιεῖ	ἐπιδήλως διὰ τὸ ὥσπερ ζῷον
[7]	μοι ἀγαθόν, οἰκία δ´ ἀγαθόν·	ποιεῖ	οἰκίαν εὐθύς. Σκεπάσματος δέομαι, ἱμάτιον
[10]	τῶν γινομένων, ἀλλ´ αὐτὸς ἕκαστος	ποιεῖ	τὰ αὑτοῦ ὡς τέτακται, καὶ
[8]	τῷ λόγῳ, εὐθὺς τὸ μὲν	ποιεῖ	τὸ δὲ πάσχει. Διὰ τοῦτο
[7]	μέγεθος ἐν ἀναισθήτῳ μορίῳ, πολλὴν	ποιεῖ	τοῦ σώματος διαφορὰν ἐρυθήμασι καὶ
[10]	τἆλλα (ζῆν μὲν τῷ προσπεφυκέναι,	ποιεῖν	δὲ τὸ ἔργον τὸ αὑτῶν
[10]	τῷ πεφυκέναι ἕκαστον οὕτω συστάντων	ποιεῖν	τὸ αὑτοῦ ἔργον, ὥστε μηδὲν
[2]	τ´ ἰσχυρῶς οὕτως ὥστ´ ἄνεμον	ποιεῖν	τὸν μέγιστον, ἐάν τε ἄλλο
[7]	σκέπασμα· ἱματίου δέομαι. Οὗ δέομαι,	ποιητέον·	ἱματίου δέομαι· ἱμάτιον ποιητέον. Καὶ
[7]	δέομαι, ποιητέον· ἱματίου δέομαι· ἱμάτιον	ποιητέον.	Καὶ τὸ συμπέρασμα, τὸ ἱμάτιον
[7]	μή τι κωλύῃ ἢ ἀναγκάζῃ.	Ποιητέον	μοι ἀγαθόν, οἰκία δ´ ἀγαθόν·
[7]	Καὶ τὸ συμπέρασμα, τὸ ἱμάτιον	ποιητέον,	πρᾶξίς ἐστιν. Πράττει δ´ ἀπ´
[11]	φαντασία, ὥσπερ εἴρηται πρότερον, τὰ	ποιητικὰ	τῶν παθημάτων προσφέρουσι· τὰ γὰρ
[7]	φανερόν· αἱ δὲ προτάσεις αἱ	ποιητικαὶ	διὰ δύο εἰδῶν γίνονται, διά
[8]	καὶ ταχὺ διὰ τὸ τὸ〉	ποιητικὸν	καὶ παθητικὸν τῶν πρὸς ἄλληλα
[8]	συμβῇ ὥστ´ εἶναι τὸ μὲν	ποιητικὸν	τὸ δὲ παθητικόν, καὶ μηδὲν
[8]	καὶ ἔτι τοῦ παθητικοῦ καὶ	ποιητικοῦ	τοιαύτην ἐχόντων τὴν φύσιν οἵαν
[11]	προσφέρουσι· τὰ γὰρ εἴδη τῶν	ποιητικῶν	προσφέρουσι. Μάλιστα δὲ τῶν μορίων
[3]	Οἱ δὲ μυθικῶς τὸν Ἄτλαντα	ποιοῦντες	ἐπὶ τῆς γῆς ἔχοντα τοὺς
[7]	ὄρεξιν ἢ βούλησιν τὰ μὲν	ποιοῦσι,	τὰ δὲ πράττουσιν. Ὥσπερ δὲ
[2]	τρόπον τοῦτον ὅνπερ οἱ γραφεῖς	ποιοῦσιν·	ἐξ αὑτοῦ γὰρ τὸ πνεῦμα
[4]	ῥῖψαι βάρος ἢ μικρόν, ὅπερ	ποιοῦσιν	οἱ πτύοντες καὶ βήττοντες καὶ
[3]	ἀδύνατον· τοὺς δὲ πόλους δύο	ποιοῦσιν.	Ὅτι μὲν οὖν ἔχει τι
[10]	εὐνομουμένην. Ἔν τε γὰρ τῇ	πόλει	ὅταν ἅπαξ συστῇ ἡ τάξις,
[10]	δὲ συνεστάναι τὸ ζῷον ὥσπερ	πόλιν	εὐνομουμένην. Ἔν τε γὰρ τῇ
[11]	ἀρχῆς κινουμένης καὶ μεταβαλλούσης, ἐπειδὴ	πολλὰ	δυνάμει ἐστίν, ἡ μὲν τοῦ
[4]	ὕπατον πάντων, οὐδ´ εἰ μάλα	πολλὰ	κάμοιτε· πάντες δ´ ἐξάπτεσθε θεοὶ
[11]	τε καὶ τὴν τοῦ αἰδοίου	(πολλάκις	γὰρ φανέντος τινός, οὐ μέντοι
[7]	γινομένη ἐν ἀρχῇ μεγάλας καὶ	πολλὰς	ποιεῖ διαφορὰς ἄποθεν, οὐκ ἄδηλον·
[8]	τοιαύτην ἐχόντων τὴν φύσιν οἵαν	πολλαχοῦ	εἰρήκαμεν, ὁπόταν συμβῇ ὥστ´ εἶναι
[7]	τοῦ οἴακος ἀκαριαῖόν τι μεθισταμένου	πολλὴ	ἡ τῆς πρώρας γίνεται μετάστασις.
[7]	κατὰ μέγεθος ἐν ἀναισθήτῳ μορίῳ,	πολλὴν	ποιεῖ τοῦ σώματος διαφορὰν ἐρυθήμασι
[3]	ὑπὸ δυοῖν ἀδύνατον· τοὺς δὲ	πόλους	δύο ποιοῦσιν. Ὅτι μὲν οὖν
[3]	συνεχὲς αὐτῆς. Ἀλλ´ ὅτι τοὺς	πόλους	οἴονταί τινα δύναμιν ἔχειν, οὐθὲν
[3]	στρέφοντα τὸν οὐρανὸν περὶ τοὺς	πόλους·	τοῦτο δ´ ἂν συμβαίνῃ καὶ
[2]	οὐ πρόεισιν, οὐδ´ ἔσται οὔτε	πορεία,	εἰ μὴ ἡ γῆ μένοι,
[1]	τὰ δὲ νεύσει τὰ δὲ	πορείᾳ	τῶν ζῴων, τὰ δὲ κατ´
[8]	εἰπεῖν νοεῖ ὅτι πορευτέον καὶ	πορεύεται,	ἂν μή τι ἐμποδίζῃ ἕτερον.
[6]	τοῖς κινουμένοις· κινεῖται γὰρ καὶ	πορεύεται	τὸ ζῷον ὀρέξει ἢ προαιρέσει,
[2]	ἢ τοῖς ἐν τῇ ἄμμῳ	πορευομένοις,	οὐ πρόεισιν, οὐδ´ ἔσται οὔτε
[8]	ἅμα ὡς εἰπεῖν νοεῖ ὅτι	πορευτέον	καὶ πορεύεται, ἂν μή τι
[5]	τελεωθῇ· ὥστε καὶ αὐξήσεως, εἴ	ποτε	γίνεται, αὐτὸ αὑτῷ αἴτιον καὶ
[6]	ἀγαθὸν καὶ μὴ ποτὲ μὲν	ποτὲ	δὲ μή, θειότερον καὶ τιμιώτερον
[6]	τὸ πρώτως ἀγαθὸν καὶ μὴ	ποτὲ	μὲν ποτὲ δὲ μή, θειότερον
[2]	τούτου τὸ ἀπορούμενον, διὰ τί	ποτε	τὸ πλοῖον ἔξωθεν μέν, ἄν
[7]	ἡ τῆς ὀρέξεως γίνεται ἐνέργεια.	Ποτέον	μοι, ἡ ἐπιθυμία λέγει· τοδὶ
[4]	ὅσα κινεῖται ἀπορήσειεν ἄν τις,	πότερον	ἅπαντ´ ἔχει ἐν ἑαυτοῖς καὶ
[5]	καὶ οἱ εἰσπνέοντες καὶ ἐκπνέοντες.	~Πότερον	δ´ ἐν τῷ αὐτῷ αὑτὸ
[4]	καὶ ἡ πάλαι λεχθεῖσα ἀπορία,	πότερον	ἐνδέχεται ἢ οὐκ ἐνδέχεται διαλυθῆναι
[1]	ὅτεπερ καὶ περὶ κινήσεως ἀϊδίου,	πότερον	ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι, καὶ
[4]	μόριον, ἢ οὔ; καὶ τοῦτο	πότερον	καὶ ἐπὶ τοῦ παντὸς οὕτως
[10]	τὸ σύμφυτον ἐνταῦθα φαίνεται ὄν.	Πότερον	μὲν οὖν ταὐτόν ἐστι τὸ
[7]	ἡ ἐπιθυμία λέγει· τοδὶ δὲ	ποτόν,	ἡ αἴσθησις εἶπεν ἢ ἡ
[8]	ἦν ὁ βραχίων, ἐνταῦθ´ ἄν	που	ἦν ἡ ἀρχὴ τῆς ψυχῆς
[7]	ὂν οἷόν περ καὶ τῶν	πραγμάτων	ἕκαστον, διὸ καὶ φρίττουσι καὶ
[7]	καὶ ἡ νόησις τὴν τῶν	πραγμάτων	ἔχουσι δύναμιν· τρόπον γάρ τινα
[8]	τῆς κινήσεως τὸ ἐν τῷ	πρακτῷ	διωκτὸν καὶ φευκτόν· ἐξ ἀνάγκης
[6]	τὸ διανοητόν, ἀλλὰ τὸ τῶν	πρακτῶν	τέλος. Διὸ τὸ τοιοῦτόν ἐστι
[7]	τὸ συμπέρασμα, τὸ ἱμάτιον ποιητέον,	πρᾶξίς	ἐστιν. Πράττει δ´ ἀπ´ ἀρχῆς.
[7]	προτάσεων τὸ συμπέρασμα γίνεται ἡ	πρᾶξις,	οἷον ὅταν νοήσῃ ὅτι παντὶ
[7]	εὐθύς. Ὅτι μὲν οὖν ἡ	πρᾶξις	τὸ συμπέρασμα, φανερόν· αἱ δὲ
[7]	εὐθὺς ἠρεμεῖ· καὶ ταῦτα ἄμφω	πράττει,	ἂν μή τι κωλύῃ ἢ
[7]	τὸ ἱμάτιον ποιητέον, πρᾶξίς ἐστιν.	Πράττει	δ´ ἀπ´ ἀρχῆς. Εἰ ἱμάτιον
[7]	δὲ τόδε, τόδε· καὶ τοῦτο	πράττει	εὐθύς. Ὅτι μὲν οὖν ἡ
[7]	μὲν πράττει ὁτὲ δ´ οὐ	πράττει,	καὶ κινεῖται, ὁτὲ δ´ οὐ
[7]	~Πῶς δὲ νοῶν ὁτὲ μὲν	πράττει	ὁτὲ δ´ οὐ πράττει, καὶ
[2]	ὢν τῷ πλοίῳ τοῦτο πειρᾶται	πράττειν,	οὐκ ἂν κινήσειεν οὐδ´ ἂν
[7]	οὖν ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι καὶ	πράττειν	τὰ ζῷα ὁρμῶσι, τῆς μὲν
[7]	καὶ νοήσεως. Τῶν δ´ ὀρεγομένων	πράττειν	τὰ μὲν δι´ ἐπιθυμίαν ἢ
[7]	ὅσα μὴ λογισάμενοι πράττομεν, ταχὺ	πράττομεν.	Ὅταν ἐνεργήσῃ γὰρ ἢ τῇ
[7]	Διὸ καὶ ὅσα μὴ λογισάμενοι	πράττομεν,	ταχὺ πράττομεν. Ὅταν ἐνεργήσῃ γὰρ
[7]	τὰ μὲν ποιοῦσι, τὰ δὲ	πράττουσιν.	Ὥσπερ δὲ τὰ αὐτόματα κινεῖται
[6]	πορεύεται τὸ ζῷον ὀρέξει ἢ	προαιρέσει,	ἀλλοιωθέντος τινὸς κατὰ τὴν αἴσθησιν
[6]	ζῷον διάνοιαν καὶ φαντασίαν καὶ	προαίρεσιν	καὶ βούλησιν καὶ ἐπιθυμίαν. Ταῦτα
[6]	ἐπιθυμία πάντα ὄρεξις, ἡ δὲ	προαίρεσις	κοινὸν διανοίας καὶ ὀρέξεως· ὥστε
[2]	ἐν τῇ ἄμμῳ πορευομένοις, οὐ	πρόεισιν,	οὐδ´ ἔσται οὔτε πορεία, εἰ
[8]	τὸ〉 ποιητικὸν καὶ παθητικὸν τῶν	πρὸς	ἄλληλα εἶναι τὴν φύσιν. Τὸ
[9]	ἀρχαὶ αἱ ἐν τῷ Α	πρὸς	ἀλλήλας κινουμένων, ὥσπερ ἂν εἴ
[11]	τῆς ἀρχῆς εὐλόγως συμβαίνουσι, καὶ	πρὸς	ἀλλήλας οὕτως ἀφικνοῦνται. Δεῖ γὰρ
[3]	ἔσχατα καὶ στιγμάς, οὐ καλῶς.	Πρὸς	γὰρ τῷ μηδεμίαν οὐσίαν εἶναι
[3]	εἶναι μόριον αὐτὴν τοῦ παντός,	πρὸς	δὲ τούτοις δεῖ τὴν ἰσχὺν
[8]	τὸ δὲ κινεῖσθαι· ὅτι γὰρ	πρὸς	ἠρεμοῦν δεῖ ἀπερείδεσθαι τὸ κινοῦν,
[2]	ἢ ὠθούμενον, ἀνάγκη πρῶτον μὲν	πρὸς	ἠρεμοῦν τι τῶν αὑτοῦ μορίων
[4]	μορίων· ἀπερείδεται γὰρ θάτερον ὡς	πρὸς	μένον θάτερον. Περὶ δὲ τῶν
[1]	ἀρχὴ τοῦ κινουμένου ἔσται, καὶ	πρὸς	ὃ ἀπερειδόμενον καὶ ὅλον ἀθρόον
[2]	τι εἶναι τοῦ ζῴου ἀκίνητον,	πρὸς	ὃ ἀπερειδόμενον κινεῖται τὸ κινούμενον.
[4]	μὲν ἠρεμεῖν τὸ δὲ κινεῖσθαι,	πρὸς	ὃ ἀπερειδόμενον τὸ κινούμενον κινήσεται,
[4]	ἔχειν τὸ ἠρεμοῦν, καὶ ἔξω	πρὸς	ὃ ἀπερείσεται. Εἰ δέ τι
[2]	αὐτὸ ὅ τε κινεῖ καὶ	πρὸς	ὃ ἀποστηρίζεται. Ἔξωθεν δ´ ὠθῶν
[2]	πλοῖον διὰ τὸ ἀναγκαῖον εἶναι	πρὸς	ὃ ἀποστηρίζεται μένειν· συμβαίνει δ´
[9]	οἷον τὰς ἀπὸ τῆς κεφαλῆς	πρὸς	τὰ ἀπὸ τῆς ῥάχεως τοῖς
[10]	πρὸς τὰ πυρώδη καὶ κουφότητα	πρὸς	τὰ ἐναντία. Δεῖ δὲ τὸ
[4]	δὲ ζῷα ὅσα κινεῖται, πάντα	πρὸς	τὰ ἔξω ἀπερειδόμενα κινεῖται, καὶ
[3]	φύσιν οὕτως ὥσπερ ἡ γῆ	πρὸς	τὰ ζῷα καὶ τὰ κινούμενα
[10]	αἰτίαν, καὶ ἔχει καὶ βάρος	πρὸς	τὰ πυρώδη καὶ κουφότητα πρὸς
[9]	μέσον ἔσχατον. Ὁμοίως δ´ ἔχει	πρὸς	τὰς κινήσεις τοῦτο καὶ τὰς
[10]	εἴρηται ἐν ἄλλοις· τοῦτο δὲ	πρὸς	τὴν ἀρχὴν τὴν ψυχικὴν ἔοικεν
[3]	μὲν οὖν ἔχει τι καὶ	πρὸς	τὴν ὅλην φύσιν οὕτως ὥσπερ
[2]	τὰ ζῷα συντείνουσαν, ἀλλὰ καὶ	πρὸς	τὴν τοῦ παντὸς κίνησιν καὶ
[8]	κινοῦσα. Ἐπεὶ δ´ ἐνδέχεται καὶ	πρὸς	τὴν χεῖρα ἔχειν τι οὕτως
[8]	ἔχει καὶ (ἀρχὴν καὶ τέλος	πρὸς	τὴν χεῖρα. Ὧστε διά γε
[10]	σημεῖον, τὸ κινοῦν καὶ κινούμενον,	πρὸς	τὸ ἀκίνητον. Ἐπεὶ δ´ ἡ
[10]	μορίων) φαίνεται δ´ εὐφυῶς ἔχον	πρὸς	τὸ κινητικὸν εἶναι καὶ παρέχειν
[7]	ἐνεργήσῃ γὰρ ἢ τῇ αἰσθήσει	πρὸς	τὸ οὗ ἕνεκα ἢ τῇ
[2]	πλοίῳ αὐτὸς ὢν καὶ ἀποστηριζόμενος	πρὸς	τὸ πλοῖον εὐλόγως οὐ κινεῖ
[8]	καρπόν, καὶ τοῦτο τὸ μέρος	πρὸς	τὸ ὠλέκρανον. Οὐδὲν γὰρ διαφέρει
[8]	καὶ τὸ ἄκρον τῆς χειρὸς	πρὸς	τὸν καρπόν, καὶ τοῦτο τὸ
[4]	ἠρεμοῦν καὶ τὸ κινοῦν, καὶ	πρὸς	τῶν ἔξω τι ἠρεμούντων ἀπερείδεσθαι
[2]	ἢ οὗ τυγχάνει μόριον ὄν,	πρὸς	τῶν ἔξωθέν τι ἀποστηριζόμενον μένειν.
[2]	τὸν ἱστὸν ἤ τι ἄλλο	προσβάλλων	μόριον, κινεῖ ῥᾳδίως, ἐὰν δ´
[6]	κινεῖται ὑπ´ ἀλλήλων διὰ τὸ	προσκόπτειν	ἀλλήλοις. Διὸ καὶ πέρας ἔχουσιν
[10]	οὔσης τἆλλα (ζῆν μὲν τῷ	προσπεφυκέναι,	ποιεῖν δὲ τὸ ἔργον τὸ
[8]	ὠλέκρανον. Οὐδὲν γὰρ διαφέρει τὰ	προσπεφυκότα	τῶν μή· γίνεται γὰρ ὥσπερ
[11]	τὰ γὰρ εἴδη τῶν ποιητικῶν	προσφέρουσι.	Μάλιστα δὲ τῶν μορίων ταῦτα
[11]	πρότερον, τὰ ποιητικὰ τῶν παθημάτων	προσφέρουσι·	τὰ γὰρ εἴδη τῶν ποιητικῶν
[7]	τὸ συμπέρασμα, φανερόν· αἱ δὲ	προτάσεις	αἱ ποιητικαὶ διὰ δύο εἰδῶν
[7]	τέλος (ὅταν γὰρ τὰς δύο	προτάσεις	νοήσῃ, τὸ συμπέρασμα ἐνόησε καὶ
[7]	ἐνταῦθα δ´ ἐκ τῶν δύο	προτάσεων	τὸ συμπέρασμα γίνεται ἡ πρᾶξις,
[7]	ἐρωτώντων ἔνιοι, οὕτω τὴν ἑτέραν	πρότασιν	τὴν δήλην οὐδ´ ἡ διάνοια
[6]	καὶ εἰ κινεῖται, πῶς κινεῖται,	πρότερον	εἴρηται ἐν τοῖς διωρισμένοις περὶ
[6]	κινεῖ τὸ πρῶτον κινοῦν, διώρισται	πρότερον	ἐν τοῖς περὶ τῆς πρώτης
[8]	δεῖ ἀπερείδεσθαι τὸ κινοῦν, εἴρηται	πρότερον.	Κινεῖται μὲν οὖν καὶ οὐ
[1]	κινοῦν ἀναγκαῖον ἀκίνητον εἶναι, διώρισται	πρότερον,	ὅτεπερ καὶ περὶ κινήσεως ἀϊδίου,
[5]	τοῦ γεννωμένου· αὐτὸ δ´ αὑτοῦ	πρότερον	οὐδέν ἐστιν. ~Περὶ μὲν οὖν
[11]	καὶ ἡ φαντασία, ὥσπερ εἴρηται	πρότερον,	τὰ ποιητικὰ τῶν παθημάτων προσφέρουσι·
[6]	καὶ τιμιώτερον ἢ ὥστ´ εἶναι	πρότερόν	τι〉 Τὸ μὲν οὖν πρῶτον
[5]	αὐτὸ αἴτιον εἶναι αὑτῷ οὐδέν.	Προϋπάρχειν	γὰρ δεῖ τὸ κινοῦν τοῦ
[7]	τι μεθισταμένου πολλὴ ἡ τῆς	πρώρας	γίνεται μετάστασις. Ἔτι δὲ κατὰ
[5]	μή, οὐκ ἀνάγκη. Αἱ δὲ	πρῶται	αὐξήσεις καὶ ἀλλοιώσεις ὑπ´ ἄλλου
[5]	καὶ ἐν τῷ ζῴῳ κίνησις	πρώτη	αὕτη, ὅταν τελεωθῇ· ὥστε καὶ
[5]	εἰ γάρ ἐστιν ἥνπερ φαμὲν	πρώτην	κίνησιν γενέσεως καὶ φθορᾶς, αὕτη
[6]	πρότερον ἐν τοῖς περὶ τῆς	πρώτης	φιλοσοφίας, λοιπόν ἐστι θεωρῆσαι πῶς
[7]	ἱμάτιον ἔσται, ἀνάγκη εἶναι τόδε	πρῶτον,	εἰ δὲ τόδε, τόδε· καὶ
[1]	τὸ ἀκίνητον, καὶ ὅτι τὸ	πρῶτον	κινοῦν ἀναγκαῖον ἀκίνητον εἶναι, διώρισται
[6]	κινεῖται, καὶ πῶς κινεῖ τὸ	πρῶτον	κινοῦν, διώρισται πρότερον ἐν τοῖς
[1]	ὅτι ἀδύνατον κινεῖσθαι μηδενὸς ἠρεμοῦντος,	πρῶτον	μὲν οὖν ἐν αὐτοῖς τοῖς
[2]	τὸ ῥιπτούμενον ἢ ὠθούμενον, ἀνάγκη	πρῶτον	μὲν πρὸς ἠρεμοῦν τι τῶν
[6]	πρότερόν τι〉 Τὸ μὲν οὖν	πρῶτον	οὐ κινούμενον κινεῖ, ἡ δ´
[8]	τὴν φύσιν. Τὸ δὲ κινοῦν	πρῶτον	τὸ ζῷον ἀνάγκη εἶναι ἔν
[6]	διανοίας καὶ ὀρέξεως· ὥστε κινεῖ	πρῶτον	τὸ ὀρεκτὸν καὶ τὸ διανοητόν.
[3]	ἰσχύν. Κινεῖ δὲ τὸ ἠρεμοῦν	πρῶτον,	ὥστε μᾶλλον καὶ πλείων ἡ
[6]	ὑφ´ ἑτέρου, περὶ δὲ τοῦ	πρώτου	κινουμένου καὶ ἀεὶ κινουμένου, τίνα
[4]	ἀλλ´ ὑφ´ ὧν ταῦτα κινεῖται	πρώτων.	Πάντα γὰρ ὑπ´ ἄλλου κινεῖται
[6]	καὶ τὸ ἀληθῶς καὶ τὸ	πρώτως	ἀγαθὸν καὶ μὴ ποτὲ μὲν
[4]	δέ τι ἐστὶν ἀνωτέρω καὶ	πρώτως	κινοῦν, ἄδηλον, καὶ ἄλλος λόγος
[1]	κίνησιν ὁποιανοῦν (τὰ μὲν γὰρ	πτήσει	κινεῖται τὰ δὲ νεύσει τὰ
[2]	μὴ ἡ γῆ μένοι, οὔτε	πτῆσις	ἢ νεῦσις, εἰ μὴ ὁ
[4]	ἢ μικρόν, ὅπερ ποιοῦσιν οἱ	πτύοντες	καὶ βήττοντες καὶ οἱ εἰσπνέοντες
[4]	καὶ ταῦτα, ἢ ἀδύνατον, οἷον	πῦρ	ἢ γῆν ἢ τῶν ἀψύχων
[4]	καὶ ἀφ´ ἧς κινοῦνται τὸ	πῦρ	καὶ τὸ ἄνω σῶμα) εἰ
[10]	ἔχει καὶ βάρος πρὸς τὰ	πυρώδη	καὶ κουφότητα πρὸς τὰ ἐναντία.
[7]	τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν φαντασίαν.	~Πῶς	δὲ νοῶν ὁτὲ μὲν πράττει
[6]	πρώτης φιλοσοφίας, λοιπόν ἐστι θεωρῆσαι	πῶς	ἡ ψυχὴ κινεῖ τὸ σῶμα,
[6]	κινουμένου, τίνα τρόπον κινεῖται, καὶ	πῶς	κινεῖ τὸ πρῶτον κινοῦν, διώρισται
[6]	εἴτε μή, καὶ εἰ κινεῖται,	πῶς	κινεῖται, πρότερον εἴρηται ἐν τοῖς
[11]	τὸ αὑτῶν διὰ τὴν φύσιν.	~Πῶς	μὲν οὖν κινεῖται τὰς ἑκουσίους

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 12/11/2009