>

Livre, Chap.
[1, 20]	μὴ εἶναι ἐν αὐτοῖς λόγον,	ᾧ	δοκιμάζοντα τὸ καλὸν αἱροῦνται. Πᾶσα
[1, 31]	ὁ εἰδὼς καὶ ὃν καὶ	ᾧ	καὶ οὗ ἕνεκα. Ὅταν δὲ
[1, 31]	ὅταν εἰδὼς καὶ ὃν καὶ	ᾧ	καὶ οὗ ἕνεκα, οὕτως δίκαιον
[1, 24]	σαλάκων τοιοῦτός ἐστιν, ὁ ἐν	ᾧ	μὴ δεῖ καιρῷ ἐνδεικνύμενος τὴν
[1, 31]	εἰδὼς μήθ´ ὃν βλάπτει μήθ´	ᾧ	μηθ´ οὗ ἕνεκεν· ἀλλ´ ἤδη
[1, 32]	ἴσως ἐστὶν πρῶτον μέν, ἐν	ᾧ	ὁ λόγος ἐγγίνεται, ὑπὲρ τούτου
[1, 19]	καὶ παντὶ χρόνῳ, ἀλλ´ ἐν	ᾧ	οἱ φόβοι καὶ οἱ κίνδυνοι
[1, 19]	μὲν γὰρ τοιοῦτος οὐκ ἀνδρεῖος,	ᾧ	ὅλως μηθέν ἐστι φοβερόν· οὕτω
[1, 4]	ἄλλο δέ τι παρὰ ταῦτα,	ᾧ	οὐθὲν ἔχομεν οἰκειότερον ὄνομα ἐπιθεῖναι
[1, 18]	ἀποδίδομεν ὡς κάλλιον, ἀλλ´ ἐν	ᾧ	οὐκ ἔστιν ἐνέργεια; Ναί, ἀλλὰ
[1, 4]	δοκεῖ, μόριόν τι τῆς ψυχῆς	ᾧ	τρεφόμεθα, ὃ καλοῦμεν θρεπτικόν (τοῦτο
[1, 1]	τὰς ἀρετάς. Ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν	ᾤετο	δεῖν μάτην εἶναι, ἐκ δὲ
[1, 10]	φασίν, ὅταν νοσῶμεν ἢ αἰσχροὶ	ὦμεν,	οὐδεὶς ψέγει τοὺς τοιούτους; Τὸ
[1, 19]	διὰ μηθὲν τῶν προειρημένων ἀνδρεῖος	ὤν,	ἀλλὰ διὰ τὸ νομίζειν αὐτὸ
[1, 21]	γὰρ οὗτος ψεκτός, ἀνάλγητός γε	ὤν)	Ἐπεὶ τοίνυν καὶ ὁ κατὰ
[1, 28]	σκώπτων μήτ´ {αὖ{ τὸς} ἄγροικος	ὤν.	Ἔσται δὲ ὁ εὐτράπελος διττῶς
[1, 26]	γε σεμνὸς ἀνὰ μέσον τούτων	ὢν	ἐπαινετός· οὔτε γὰρ πρὸς πάντας,
[1, 19]	οἱ πάντες, ἐν τούτοις ὁ	ὢν	θαρραλέος, οὗτος ἀνδρεῖος. Τούτων τοίνυν
[1, 19]	καλοῦ ἐπὶ τὸ κινδυνεύειν, ἄφοβος	ὢν	περὶ ταῦτα, οὗτος ἀνδρεῖος, καὶ
[1, 2]	ἀγαθῶν συγκειμένη· τὸ δ´ ἐξ	ὧν	ἀγαθῶν σύγκειται, σκοπεῖν εἰ τοῦτ´
[1, 3]	ἐπ´ ἀκοῆς καὶ τῶν τοιούτων.	Ὧν	ἄρα καὶ {ἡ} χρῆσις καὶ
[1, 4]	εἴη καὶ ἐνεργείᾳ ἡ εὐδαιμονία.	Ὧν	γὰρ ἦν ἕξις καὶ χρῆσις,
[1, 4]	ἔστιν, οὐκ ἔστιν ταύτης ἐνέργεια.	Ὧν	γὰρ μὴ ἔστιν ὁρμή, οὐδ´
[1, 13]	αἰτία, ὑφ´ ἧς βιάζονται πράττειν	(ὧν	δ´ ἐντὸς καὶ ἐν αὐτοῖς
[1, 31]	οἱ κατὰ ταύτας ἀδικοῦντες ἄδικοι·	ὧν	δὲ μὴ αὐτοί εἰσιν αἴτιοι,
[1, 22]	ἃ μὴ δεῖ καὶ πλείω	ὧν	δεῖ καὶ ὅτε μὴ δεῖ,
[1, 12]	Ἔτι λοιπή ἐστιν τῶν ὀρέξεων	ὧν	διειλόμεθα ἡ βούλησις, πρὸς τὸ
[1, 10]	αἱ ἀρχαὶ τῶν πράξεων, ἀφ´	ὧν	εἰσί, μεταβάλλουσιν, ὥσπερ ἔφαμεν παραβάλλοντες
[1, 13]	οὗτος ἡμῖν ἔστω ὁ ὁρισμός,	ὧν	ἐκτός ἐστιν ἡ αἰτία, ὑφ´
[1, 31]	ἀδικήματα, καὶ τὸ ἀντιπαθεῖν πλείω	ὧν	ἐποίησεν δίκαιον ἐστίν. Ἐπεὶ δὲ
[1, 18]	ἀρετὴ} στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ ἐξ	ὧν	ἔσται. Ἔστι δὲ καὶ ταῦτα
[1, 32]	λόγον ἔχον μόριον τῆς ψυχῆς,	ὧν	ἐστι τὸ μὲν βουλευτικὸν τὸ
[1, 8]	ὡς δόξειεν ἄν τινι, ἐφ´	ὧν	ἡ κακία οὐκ ἔστιν ἐν
[1, 10]	τινων ἀρχῶν καὶ τῶν πράξεων	ὧν	πράττει ἄνθρωπος γεννητικὸν ἐστίν. Τί
[1, 31]	ἔστιν δὴ διττὸν τὸ δίκαιον,	ὧν	τὸ μέν ἐστι κατὰ νόμον.
[1, 17]	πρὸς τὸ τέλος· καὶ ἐξ	ὧν	τοῦτ´ ἔσται οὐθεὶς ἄλλος ποριεῖ,
[1, 31]	ἤδη ἐνόμισαν, οὗ ταῦτα πάντα	ὠνητὰ	ἐστίν, ἀργύριον προσαγορεύσαντες νόμισμα, τούτῳ
[1, 31]	Πυθαγόρειοι ἔλεγον. Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ	ᾤοντο	δίκαιον εἶναι, ἅ τις ἐποίησεν,
[1, 16]	οὐχ οὕτως (οὐδεμία γὰρ κεῖται	ὡρισμένη)	ἀλλ´ ἂν ἀπαιτῇ τις, διὰ
[1, 16]	τοῖς τοιούτοις ἐκ τῆς ἀρχῆς	ὡρισμένης	ἔλαβον τὸ διὰ τί· ἐν
[1, 31]	γὰρ ἄδικόν ἐστιν τὸ νόμῳ	ὡρισμένον,	οἷον τὸ τὴν παρακαταθήκην ἀποστερῆσαι
[1, 16]	τὸ ὄνομα Ἀρχικλέους, ὅτι ἐστὶν	ὡρισμένον	πῶς δεῖ γράψαι τὸ ὄνομα
[1, 31]	γὰρ δίκαιον τὸ τῷ νόμῳ	ὡρισμένον,	τὸ δὲ δικαιοπράγημα τὸ τὰ
[1, 10]	ἐκεῖ ἐπειδή τινες λαμβάνονται ἀρχαί,	ὡς	ἂν αἱ ἀρχαὶ ἔχωσιν, οὕτω
[1, 32]	ἡ φρόνησις. Τὸ γὰρ ὅλον	ὡς	ἂν αὕτη προστάττῃ, οὕτω καὶ
[1, 24]	οἷον εἴ τις ἑστιᾷ ἐρανιστὰς	ὡς	ἂν γάμους τις ἑστιῶν, ὁ
[1, 10]	τὸ δὲ τετράγωνον τέτταρσιν, καὶ	ὡς	ἂν μεταβάλλῃ τὸ τρίγωνον, οὕτω
[1, 32]	τὸν ὀρθὸν λόγον (λέγω δέ,	ὡς	ἂν ὁ λόγος ὁ ὀρθὸς
[1, 2]	τέλειον, τὸ δὲ τέλειον τέλος	ὡς	ἁπλῶς εἰπεῖν οὐθὲν ἂν ἄλλο
[1, 31]	δίκαιόν ἐστιν τὸ πρὸς ἕτερον	ὡς	ἁπλῶς εἰπεῖν τὸ ἴσον. Τὸ
[1, 19]	καὶ τίς ὁ ἀνδρεῖος σκεπτέον.	Ὡς	ἁπλῶς μὲν εἰπεῖν, ὁ διὰ
[1, 31]	τὸ δίκαιον, καὶ πότε οὔ;	Ὡς	ἁπλῶς μὲν εἰπεῖν, ὅταν πράττῃ
[1, 10]	μετὰ τὰς ἀρχὰς οὕτως ἔχει·	ὡς	γὰρ ἂν ἔχωσιν αἱ ἀρχαί,
[1, 31]	Ἔστιν δ´ ἡ ἀναλογία αὕτη·	ὡς	γὰρ ὁ γεωργὸς τῷ οἰκοδόμῳ,
[1, 31]	δίκαιόν ἐστιν ἐν τῷ ἀνάλογον.	Ὡς	γὰρ ὁ ἐλεύθερος ἔχει πρὸς
[1, 31]	ἀνάλογον ἐν τέτταρσι γίνεται ἐλαχίστοις·	ὡς	γὰρ τὸ Α πρὸς τὸ
[1, 31]	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ βέλτιον·	ὡς	γίνεσθαι πρὸς αὑτὸν ἄδικον καὶ
[1, 1]	τί ἐστίν, εὐθέως δίκαιος ἐστίν,	ὡς	δ´ αὔτως κἀπὶ τῶν ἄλλων.
[1, 31]	πολῖται τοιοῦτοί τινες ἐθέλουσιν εἶναι.	Ὡς	δ´ αὕτως οὐδ´ οἰκέτῃ πρὸς
[1, 31]	δὲ ὀλίγα πεπονηκότα ὀλίγα λαμβάνειν.	Ὡς	δὲ ἔχει ὁ πεπονηκὼς πρὸς
[1, 31]	τὰ πολλὰ πρὸς τὰ ὀλίγα.	Ὡς	δὲ ὁ πεπονηκὼς πρὸς τὰ
[1, 16]	οἷς ἤδη ἀόριστόν ἐστι τὸ	ὡς	δεῖ, ἐνταῦθα ἡ ἁμαρτία. ἔστιν
[1, 4]	μεγίστῳ χρόνῳ τοῦ βίου κρίνειν,	ὡς	δέον τὸ τέλειον εἶναι καὶ
[1, 4]	μακρὰν ἀπέχον. Οἷον ἐπειδήπερ ἔστιν,	ὡς	δοκεῖ, μόριόν τι τῆς ψυχῆς
[1, 32]	Ἔστιν δ´ ἡ φρόνησις ἀρετή,	ὡς	δόξειεν ἄν, οὐκ ἐπιστήμη. Ἐπαινετοὶ
[1, 8]	Ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πάθη,	ὡς	δόξειεν ἄν τινι, ἐφ´ ὧν
[1, 1]	εἴ τις βουλόμενος τὸ τρίγωνον	ὡς	δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχον δεῖξαι,
[1, 10]	ἀρετῶν ἀεὶ ὡσαύτως. Δῆλον δ´	ὡς	εἰ φαῦλοί τινες εἰσίν, οὐκ
[1, 1]	εἶναι σπουδαῖος· μέρος ἐστὶν ἄρα,	ὡς	ἔοικε, καὶ ἀρχὴ ἡ περὶ
[1, 1]	ἠθικὴν ἀλλὰ πολιτικήν. Δεῖ ἄρα,	ὡς	ἔοικε, πρῶτον ὑπὲρ ἀρετῆς εἰπεῖν,
[1, 32]	δὲ ἀρετὴ οὐκ ἔστιν, ἀλλ´	ὡς	ἔοικεν, αὐτό τί ἐστιν ἀρετή.
[1, 10]	ἐφ´ ἡμῖν ἐστι πράττειν. Ἀλλ´	ὡς	ἔοικεν, ἐφ´ ἡμῖν τὸ σπουδαίοις
[1, 1]	εἴη ἀγαθόν. Ὑπὲρ ἀγαθοῦ ἄρα,	ὡς	ἔοικεν, ἡμῖν λεκτέον, καὶ ὑπὲρ
[1, 31]	φύσει; Ἀλλ´ ἔστιν. Τὸ γὰρ	ὡς	ἐπὶ τὸ πολὺ διαμένον, τοῦτο
[1, 31]	οὐκ ἔστιν φύσει· ἀλλ´ εἰ	ὡς	ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ τὸν
[1, 18]	ἦν εἰδέναι τὴν ἑκάστου γνώμην,	ὡς	ἔχει πρὸς τὸ καλόν, καὶ
[1, 6]	παρὰ γράμμα λέγοντα τὴν ἀλήθειαν	ὡς	ἔχει σκοπεῖν (δεῖ δ´ ἴσως)
[1, 32]	ἐστιν ὁ λόγος καὶ τἀληθὲς	ὡς	ἔχει σκοπούμεθα, ἔστιν δ´ ἐπιστήμη
[1, 32]	ἔχει τὸ ἐπαινετόν. Ἀλλὰ βέλτιον,	ὡς	ἡμεῖς ἀφορίζομεν, τὸ μετὰ λόγου
[1, 2]	ἄριστον δεῖ σκοπεῖν; Πότερον οὕτως	ὡς	καὶ αὐτοῦ συναριθμουμένου; Ἀλλ´ ἄτοπον.
[1, 32]	πρακτικαί, καὶ ἐπαινεταὶ εἰσίν, δῆλον	ὡς	καὶ ἡ φρόνησις τῶν ἐπαινετῶν
[1, 1]	δυνάμεων ἀγαθὸν τὸ τέλος, δῆλον	ὡς	καὶ τῆς βελτίστης βέλτιστον ἂν
[1, 18]	ἐνέργεια, τοῦτο τῇ ἀρετῇ ἀποδίδομεν	ὡς	κάλλιον, ἀλλ´ ἐν ᾧ οὐκ
[1, 17]	τρόπον τοῦτο ἔσται. Ὥστε δῆλον	ὡς	κἀπὶ τῆς ἀρετῆς, ἐπειδὴ βελτίστη
[1, 4]	ταύτης ἐνέργειά ἐστιν ἡ εὐδαιμονία.	Ὡς	μὲν οὖν ἁπλῶς εἰπεῖν, ἐστὶν
[1, 1]	τίνος ἐστὶ μέρος τὸ ἦθος.	Ὡς	μὲν οὖν συντόμως εἰπεῖν, δόξειεν
[1, 31]	Δεῖ δ´ οὕτως ὑπολαμβάνειν μὴ	ὡς	μηδέποτε ἂν μεταπεσόντα· καὶ γὰρ
[1, 27]	Οὔτε γὰρ ἅπαντα καὶ πάντως,	ὡς	ὁ ἀναίσχυντος, καὶ ἐρεῖ καὶ
[1, 27]	καὶ ἐρεῖ καὶ πράξει, οὔτε	ὡς	ὁ καταπλήξ, ἐν παντὶ καὶ
[1, 1]	τοῦτο ἐστὶ μὲν τὸ κοινόν,	ὡς	ὁ ὁρισμὸς καὶ ἡ ἐπαγωγή·
[1, 31]	τὸ ἀντιπεπονθός, οὐ μέντοι γε	ὡς	οἱ Πυθαγόρειοι ἔλεγον. Ἐκεῖνοι μὲν
[1, 24]	ἐν οἷς δεῖ. Εἰσὶ δέ,	ὡς	οἴονται, καὶ πλείους μεγαλοπρέπειαι, οἷόν
[1, 1]	ἂν εἴη ἀγαθὸν ἡ ἰδέα,	ὡς	οἴονται. Ὁ δὴ τοιοῦτος λόγος
[1, 10]	τοῦ κακῶς ἔχειν τὸ σῶμα,	ὡς	ὂν καὶ ἐνταῦθα τὸ ἑκούσιον.
[1, 1]	ὃ μὲν ὑγίειαν ποιεῖ, καὶ	ὡς	ποιεῖ, ὃ δ´ οἰκίαν) δῆλον
[1, 1]	λέγειν οὔτε δυνάμεως οὔτ´ ἐπιστήμης	ὡς	τέλος· οὐδ´ ἄρα τῆς πολιτικῆς
[1, 1]	ἀγαθοῦ δεῖ, ἢ οὔ, ἀλλ´	ὡς	τὸ κοινὸν ἐν ἅπασιν ὑπάρχον
[1, 15]	μηδὲν προδιανοηθείς, ἄκοντά φαμεν ποιῆσαι,	ὡς	τοῦ ἑκουσίου ὄντος ἐν τῷ
[1, 5]	γὰρ τούτου ἄλλος λόγος) ἀλλ´	ὡς	τύπῳ διελέσθαι. Ἔστιν δ´ ἡ
[1, 32]	Διωρίσθη μὲν οὖν ὑπὲρ ψυχῆς	ὡς	τύπῳ καὶ πρότερον, ὅτι τὸ
[1, 5]	διελέσθαι. Ἔστιν δ´ ἡ ψυχή,	ὡς	φαμέν, εἰς δύο μέρη διῃρημένη,
[1, 32]	ἐπὶ τὴν οἰκοδομικήν. Ἔστιν γάρ,	ὡς	φαμέν, ἐν οἰκοδομικῇ ὃ μὲν
[1, 32]	ὑπὲρ αὐτῆς, εἴπερ ἐστὶν ἀρετή,	ὡς	φαμέν. Ἔτι δ´ ἴσως ἐστὶν
[1, 32]	τὸ ἀίδιον καὶ τὸ θεῖον,	ὡς	φαμέν, ἡ δὲ φρόνησις περὶ
[1, 32]	γὰρ ἡ φρόνησις ἀρετὴ ἐστίν,	ὡς	φαμέν, τοῦ μορίου τοῦ ἑτέρου
[1, 31]	σκέψις. Ἔστιν δὴ δίκαιόν τι,	ὡς	φασίν, οἰκέτῃ πρὸς δεσπότην καὶ
[1, 31]	δὲ οὐδ´ ἑκάστῳ τῶν μορίων·	ὡσαύτως	ἂν οὖν δόξειεν ἔχειν καὶ
[1, 17]	ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπασῶν ἐπιστημῶν.	Ὡσαύτως	ἄρα δόξειεν ἂν ἔχειν καὶ
[1, 10]	καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν ἀεὶ	ὡσαύτως.	Δῆλον δ´ ὡς εἰ φαῦλοί
[1, 5]	φθείρεται ἡ ἰσχύς, ὀλίγων τε	ὡσαύτως.	Ἐπί τε ποτῶν καὶ σιτίων
[1, 31]	δεξιὰ δεξιά, τοῦτο φύσει ἐστίν.	Ὡσαύτως	ἐπὶ τῶν φύσει δικαίων, μή,
[1, 10]	τοῖς ἀκουσίοις· ὥστε δῆλον ὅτι	ὡσαύτως	ἐφ´ ἡμῖν καὶ τὰ σπουδαῖά
[1, 31]	οὕτως δίκαιον πράττει. Ὁμοίως καὶ	ὡσαύτως	καὶ ὁ ἄδικος ἔσται ὁ
[1, 32]	χυμὸς καὶ ψόφος καὶ ὀσμή,	ὡσαύτως	καὶ τὰς αἰσθήσεις ἑτέρας αὐτῶν
[1, 32]	τὰ μετ´ ἀποδείξεως καὶ ἀεὶ	ὡσαύτως	ὄντα, ἡ δὲ φρόνησις οὐ
[1, 5]	Ἐπί τε ποτῶν καὶ σιτίων	ὡσαύτως·	πολλῶν τε γὰρ δὴ γινομένων
[1, 5]	φθείρεται ἡ ὑγίεια, ὀλίγων τε	ὡσαύτως,	συμμέτρων δὲ γινομένων σῴζεται ἡ
[1, 17]	δ´ ἐστὶν ἡ διάνοια οὐχ	ὥσπερ	αἴσθησις, οἷον τῇ ὄψει οὐκ
[1, 32]	ὀρθὸν λόγον πράττειν, ὅμοιόν ἐστιν	ὥσπερ	ἂν εἴ τις εἴποι ὅτι
[1, 32]	πρακτικαὶ εἰσίν, ἡ δὲ φρόνησις	ὥσπερ	ἀρχιτέκτων τις αὐτῶν ἐστίν· ὅπως
[1, 32]	τῶν ὑποκειμένων ἂν γένοιτο φανερόν.	Ὥσπερ	γὰρ δὴ ἕτερά ἐστιν ἀλλήλων
[1, 31]	καὶ ὁ υἱὸς πρὸς πατέρα·	ὥσπερ	γὰρ μέρος τί ἐστι τοῦ
[1, 32]	ὑπὲρ ψυχῆς ποιούμεθα τοὺς λόγους.	Ὥσπερ	δ´ ἔχει ἡ δεινότης πρὸς
[1, 32]	ἄρχει τῶν ἐν τῇ ψυχῇ,	ὥσπερ	δοκεῖ καὶ ἀπορεῖται; Ἢ οὔ;
[1, 16]	τὴν προαίρεσιν. Ἐπεὶ οὖν ἐστίν,	ὥσπερ	ἔμπροσθεν ἐλέχθη, ἡ προαίρεσις τῶν
[1, 32]	ἐστὶ προστάττουσα. Ἀλλ´ ἴσως ἔχει	ὥσπερ	ἐν οἰκίᾳ ὁ ἐπίτροπος. Οὗτος
[1, 31]	τῷ κρίναντι καὶ τῷ ἀπονείμαντι,	ὥσπερ	ἐν τοῖς ἀγῶσιν; Καὶ γὰρ
[1, 19]	εἴη ἀνδρεῖος. Ἔτι δὲ καὶ	ὥσπερ	ἐπάνω διειλόμεθα, περὶ φόβους καὶ
[1, 32]	καὶ ὁμοίως τούτῳ ἡ φρόνησις	ὥσπερ	ἐπίτροπός τίς ἐστι τῆς σοφίας,
[1, 10]	πράξεων, ἀφ´ ὧν εἰσί, μεταβάλλουσιν,	ὥσπερ	ἔφαμεν παραβάλλοντες ἐπὶ τῶν ἐν
[1, 16]	ἡ προαίρεσις ἔοικεν οὕτως ἔχειν,	ὥσπερ	καὶ τοὔνομα αὐτῆς ἔχει, οἷον
[1, 1]	ἔσται, ἀγνοοῦντα τὸ τί ἐστίν,	ὥσπερ	οὐδ´ ἐπὶ τῶν ἐπιστημῶν) Οὐ
[1, 10]	δυνατὴ παραγενέσθαι ἢ οὔ, ἀλλ´	ὥσπερ	Σωκράτης ἔφη, οὐκ ἐφ´ ἡμῖν
[1, 31]	γὰρ αὐτοῖς μὴ πίνειν τοσοῦτον,	ὥστ´	ἀγνοήσαντας τύπτειν τὸν πατέρα. Ὁμοίως
[1, 31]	μὲν χεῖρον τὸ δὲ βέλτιον,	ὥστ´	εἴ τι ἐγγίνεται τῶν ἐν
[1, 32]	τε νοῦ καὶ ἐπιστήμης συγκειμένη,	ὥστ´	εἴη ἂν περὶ ταὐτά, περὶ
[1, 31]	ἡμεῖς ἐπισκοπούμεθα, ἀλλὰ τὸ πολιτικόν.	Ὥστ´	ἐν τοῖς τοιούτοις ἀδικήμασιν, ἐν
[1, 9]	ἀκολασίαν μᾶλλον ἢ πρὸς κοσμιότητα·	ὥστ´	ἐναντιώτερον ἂν εἴη ὑπερβολὴ μεσότητος·
[1, 31]	αὑτῷ. Ἀλλ´ οὐδεὶς βούλεται ἀδικεῖσθαι·	ὥστ´	οὐδὲ ὁ ἀκρατὴς αὐτὸς αὑτὸν
[1, 4]	οὐδὲ ἐνέργεια οὗ μηδὲ ὁρμή.	Ὥστ´	οὐδὲν συνεργεῖ τὸ μόριον τοῦτο
[1, 32]	ἐστίν, αἱ δ´ ἀρχαὶ ἀναπόδεικτοι,	ὥστ´	οὐκ ἂν εἴη περὶ τὰς
[1, 31]	ἠδίκησεν, ἀδικεῖ δὲ κατ´ ἀμφότερα,	ὥστε	ἀνάλογον καὶ τὰ ἀδικήματα, καὶ
[1, 31]	πράττει τὰ κατὰ τὴν ἀκρασίαν,	ὥστε	αὐτὸς αὑτὸν ἀδικεῖ· βούλεται ἄρα
[1, 9]	δοκεῖ τις εἶναι τῶν παθῶν,	ὥστε	δέοι ἂν τὸν μέλλοντα κατὰ
[1, 16]	τὰ τέλη. Ὑγιαίνειν γὰρ βουλόμεθα.	Ὥστε	δῆλον καὶ οὕτως ὅτι οὐ
[1, 10]	ἡ προαίρεσις μεταβάλλει {γὰρ} ἑκουσίως.	Ὥστε	δῆλον ὅτι ἐφ´ ἡμῖν ἂν
[1, 31]	τὸ δίκαιον ἐν ἰσότητι συμβολαίων.	Ὥστε	δῆλον ὅτι ἡ δικαιοσύνη μεσότης
[1, 23]	οὗτος δ´ ἐστὶν ὁ μεγαλόψυχος.	Ὥστε	δῆλον ὅτι ἡ μεγαλοψυχία μεσότης
[1, 32]	βέλτιον εἰκός ἐστιν ἀρετὴν εἶναι,	ὥστε	δῆλον ὅτι ἡ σοφία ἀρετὴ
[1, 32]	ἀποδείξεως ὄντα, τῆς ἐπιστήμης μετέχει·	ὥστε	δῆλον ὅτι ἡ σοφία ἐστὶν
[1, 10]	οὐκ ἂν ἑκόντες εἴησαν φαῦλοι·	ὥστε	δῆλον ὅτι οὐδὲ σπουδαῖοι. Ὁ
[1, 31]	ἑκόντες· τὸ γὰρ κολάζεσθαι φεύγομεν,	ὥστε	δῆλον ὅτι οὐκ ἂν ἀδικοίμεθα
[1, 7]	γίνεται ταῦτα, πάθη δυνάμεις ἕξεις·	ὥστε	δῆλον ὅτι τούτων ἄν τι
[1, 4]	λίθους ὁρῶμεν ἀδυνάτους τρέφεσθαι ὄντας,	ὥστε	δῆλον ὅτι τῶν ἐμψύχων ἐστὶ
[1, 10]	ψόγος οὐκ ἐπὶ τοῖς ἀκουσίοις·	ὥστε	δῆλον ὅτι ὡσαύτως ἐφ´ ἡμῖν
[1, 17]	Ἀλλὰ κατὰ τρόπον τοῦτο ἔσται.	Ὥστε	δῆλον ὡς κἀπὶ τῆς ἀρετῆς,
[1, 32]	οὕτω καὶ ἡ ἀνδρεία πράττει,	ὥστε	εἰ αὐτὴ ἐπαινετὴ τῷ ποιεῖν
[1, 31]	ὁ δὲ ἀδικούμενος ἄκων ἀδικεῖται,	ὥστε	εἰ ἐνδέχεται αὐτὸν αὑτὸν ἀδικεῖν,
[1, 31]	τὸ ἴσον ἔχειν παραχωροῦσι τισίν,	ὥστε	εἰ τὸ ἴσον ἔχειν ἦν
[1, 31]	οὐδ´ ἔκλεψεν αὐτὸς τὰ ἑαυτοῦ·	ὥστε	εἰ τὸ μὲν ἀδικεῖν ἐν
[1, 20]	καὶ πρὸς τὸ καλὸν ἐστίν.	Ὥστε	εἴη ἂν ἡ σωφροσύνη περὶ
[1, 20]	καθ´ ὑπερβολὴν καὶ κατ´ ἔνδειαν.	Ὥστε	εἴπερ τὸ μέσον βέλτιστον, ἡ
[1, 20]	ὁ πάσχων καὶ μὴ ἀγόμενος,	ὥστε	εἰς ὑπερβολὴν αὐτῶν ἀπολαύων πάντα
[1, 31]	βλάπτει ἄρα αὐτὸς αὑτὸν εἰδώς,	ὥστε	ἑκὼν αὐτὸς ὑφ´ αὑτοῦ ἀδικεῖται.
[1, 31]	τὸ δὲ μέσον τισὶ μέσον·	ὥστε	ἡ δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον
[1, 32]	τοῖς πρακτοῖς ἐστι τὸ τεχνάζειν.	Ὥστε	ἡ φρόνησις ἂν εἴη ἕξις
[1, 10]	δὲ καὶ ταῖς πράξεσιν ἑκόντες·	ὥστε	καὶ ἡ ἀρχὴ {καὶ} ἡ
[1, 1]	ἀρεταί, ἡ δὲ μεγαλοψυχία ἀρετή,	ὥστε	καὶ ἡ μεγαλοψυχία ἀγαθόν· οὐδὲ
[1, 31]	πολιτικῆς κοινωνίας ὁ βίος αὐτῶν,	ὥστε	καὶ τὸ δίκαιον τὸ γυναικὶ
[1, 1]	ἕκαστον μάλιστ´ ἐστὶν {τὸ} τοιοῦτον,	ὥστε	μάλιστ´ ἂν εἴη ἀγαθὸν ἡ
[1, 20]	σώφρων ἔσται ὁ οὕτως ἔχων	ὥστε	μηδ´ ὑπὸ μιᾶς τῶν τοιούτων
[1, 5]	γάρ τινα λίαν ποιήσῃς ἄφοβον,	ὥστε	μηδὲ τοὺς θεοὺς φοβεῖσθαι, οὐκ
[1, 21]	αὖ πάλιν οὕτως ἔχειν δεῖ,	ὥστε	μηθενὶ μηδέποτε· καὶ γὰρ οὗτος
[1, 11]	δὲ ἀκρατεῖς ἄδικοι καὶ ἀδικοῦσιν·	ὥστε	ὁ ἀκρατὴς ἑκὼν ἂν πράττοι
[1, 31]	ἐμμένων δικαίοις τελείως σπουδαῖος ἔσται,	ὥστε	ὁ δίκαιος καὶ ἡ δικαιοσύνη
[1, 12]	ἐγκρατὴς παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν πράττει·	ὥστε	ὁ ἐγκρατὴς οὐχ ἑκὼν ἂν
[1, 5]	δ´ ἡ ἀνδρεία περὶ φόβους,	ὥστε	οἱ μέτριοι φόβοι αὔξουσι τὴν
[1, 19]	ὅταν οὕτω συμπέσῃ τῷ ἀνδρείῳ	ὥστε	ὅλως μὴ φοβεῖσθαι. Ὁ μὲν
[1, 1]	τοῦ τέλους λέγει ὅτι ἀγαθόν,	ὥστε	οὐδ´ ἡ πολιτική. Διὸ οὐχ
[1, 31]	τι, οὐχ ἑκὼν τοῦτο πράττει,	ὥστε	οὐκ ἀδικεῖ· ὅταν δὲ τῆς
[1, 32]	καὶ ἡ σοφία ἐν ψυχῇ·	ὥστε	οὐκ ἀλλοτρίως ὑπὲρ ψυχῆς ποιούμεθα
[1, 11]	δι´ ἐπιθυμίαν πραττομένοις ἡδονὴ ἀκολουθεῖ,	ὥστε	οὑτωσί γε οὐκ ἂν εἴη
[1, 31]	οἱ ἄλλοι πάντες οὕτως ἔχουσιν	ὥστε	τὰ παρ´ αὑτοῖς ἀντικαταλλάττεσθαι τῶν
[1, 4]	{ἡ} χρῆσις αὐτῆς τῶν ἀρετῶν·	ὥστε	τέλος ἂν εἴη ἡ ἐνέργεια
[1, 12]	καὶ κατὰ τῆς ἐπιθυμίας ἁρμόττουσιν,	ὥστε	τὴν ἀπορίαν ποιήσουσιν· ἔστι γὰρ
[1, 31]	αὕτη ἡ ἀναλογία τὴν πολιτείαν.	Ὥστε	τὸ δίκαιον ἔοικεν εἶναι τὸ
[1, 31]	ἐστί. Τὸ δὲ μέσον ἴσον·	ὥστε	τὸ ἴσον ἂν πλείονος καὶ
[1, 32]	καὶ ἐν κινήσει τοῦ μεταβάλλειν·	ὥστε	τὸ προαιρετικὸν μόριον τῆς ψυχῆς
[1, 1]	ἥ γε πολιτικὴ βελτίστη δύναμις,	ὥστε	τὸ τέλος αὐτῆς ἂν εἴη

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/05/2008