>| Livre, Chap. |
| [1, 9] |
ὑπερβολῇ
τὸ
ψεκτὸν
ἔχει.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
|
Θ' |
Μετὰ
τοίνυν
τοῦτο
ἀναγκαῖόν
ἐστιν |
| [1, 19] |
πάντες,
ἐν
τούτοις
ὁ
ὢν
|
θαρραλέος, |
οὗτος
ἀνδρεῖος.
Τούτων
τοίνυν
διωρισμένων |
| [1, 19] |
εἴ
τις
φοβεῖται
νόσον
ἢ
|
θαρρεῖ, |
οὔτε
δειλὸν
φατέον
εἶναι
τὸν |
| [1, 19] |
οὗτος
δειλός,
εἰ
δέ
τις
|
θαρρεῖ |
περὶ
ταῦτα,
ἀνδρεῖος;
Ἢ
οὔ; |
| [1, 19] |
ἐν
τοῖς
τοιούτοις
φόβοις
καὶ
|
θάρρεσίν |
ἐστιν
ἡ
ἀνδρεία.
Ἀλλὰ
μὴν |
| [1, 19] |
τις.
Ἐν
φόβοις
ἄρα
καὶ
|
θάρρεσίν |
ἐστιν
ὁ
ἀνδρεῖος
τοῖς
κατ´ |
| [1, 19] |
εἴη
περὶ
ποίους
φόβους
καὶ
|
θάρρη. |
Ἆρ´
οὖν
εἰ
μέν
τις |
| [1, 19] |
οὖν
ἐστιν
ἡ
ἀνδρεία
περὶ
|
θάρρη |
καὶ
φόβους,
σκεπτέον
ἂν
εἴη |
| [1, 19] |
φοβεῖται,
οὔπω
ἀνδρεῖος·
ἔνιοι
γὰρ
|
θαρροῦσιν |
διὰ
τὸ
μακρὰν
ἀπέχειν,
ἂν |
| [1, 32] |
Ἀπορήσειε
δ´
ἄν
τις
καὶ
|
θαυμάσειε, |
διὰ
τί
ὑπὲρ
ἠθῶν
λέγοντες |
| [1, 1] |
καὶ
ἐπὶ
τῶν
ἀγαθῶν
ἐστι
|
θεάσασθαι |
τὰ
ἄλλα
ἄνευ
τοῦ
κατὰ |
| [1, 2] |
τίμιον
λέγω
τὸ
τοιοῦτον,
τὸ
|
θεῖον, |
τὸ
βέλτιον,
οἷον
ψυχή,
νοῦς, |
| [1, 32] |
περὶ
τὸ
ἀίδιον
καὶ
τὸ
|
θεῖον, |
ὡς
φαμέν,
ἡ
δὲ
φρόνησις |
| [1, 2] |
βέλτιστον
ἐστίν.
Οἷον
τὰ
ὑγιεινὰ
|
θεὶς |
καὶ
τὴν
ὑγίειαν,
σκόπει
τί |
| [1, 1] |
ἢ
τῇ
ἐπαγωγῇ,
οἷον
ὅταν
|
θέλωμεν |
δεῖξαι
ὅτι
ἡ
μεγαλοψυχία
ἐστὶν |
| [1, 13] |
βιάσασθαι,
οἷον
ἵππον
ἐπ´
ὀρθὸν
|
θέοντα |
ἀντιλαμβανόμενον
ἀποστρέψαι.
Ὅσοις
μὲν
οὖν |
| [1, 5] |
ποιήσῃς
ἄφοβον,
ὥστε
μηδὲ
τοὺς
|
θεοὺς |
φοβεῖσθαι,
οὐκ
ἀνδρεῖος
ἀλλὰ
μαινόμενος, |
| [1, 19] |
Οὐδένα
οὖν
τῶν
τοιούτων
ἀνδρεῖον
|
θετέον |
εἶναι·
τὸν
{ὁ}
ποῖον
οὖν |
| [1, 1] |
τοῦ
ἡμῖν·
οὐ
γὰρ
τοῦ
|
θεῶν |
ἀγαθοῦ·
ἀλλ´
ὑπὲρ
μὲν
τούτου |
| [1, 1] |
τοῦτο
μὲν
ἄλλης
δυνάμεώς
ἐστι
|
θεωρῆσαι |
(οὔτε
γὰρ
ὁ
ἰατρὸς
οὔτε |
| [1, 1] |
οὐκ
οἰκείαν
τῶν
ἀρετῶν
τὴν
|
θεωρίαν |
ἐποιεῖτο·
οὐ
γάρ
ἐστιν
ἡ |
| [1, 18] |
γὰρ
ἄλλοι
ἄνθρωποι
τὸν
σπουδαῖον
|
θεωροῦντες |
κρίνουσιν
ἐκ
τοῦ
πράττειν,
διὰ |
| [1, 20] |
Οὐ
γὰρ
εἴ
τις
ἥδεται
|
θεωρῶν |
γραφὴν
ἢ
ἀνδριάντα
ἤ
τι |
| [1, 18] |
ἐπαινεθείη,
ἂν
μὴ
τὸν
σκοπὸν
|
θῇ |
τὰ
βέλτιστα
μιμεῖσθαι.
Τῆς
ἀρετῆς |
| [1, 19] |
εἶναι
ἀνδρεῖον.
Διὸ
οὐδὲ
τὰ
|
θηρία |
οἷον
τοὺς
σῦς
οὐκ
ἄν |
| [1, 9] |
ἐλευθερίους
ἀσώτους,
καὶ
οἱ
μὲν
|
θρασεῖς |
καὶ
προπετεῖς
τοὺς
ἀνδρείους
καλοῦσι |
| [1, 9] |
οἷον
ἀνδρείᾳ
μὲν
οὐχ
ἡ
|
θρασύτης |
ὑπερβολὴ
οὖσα,
ἀλλ´
ἡ
δειλία |
| [1, 4] |
ἔχομεν
οἰκειότερον
ὄνομα
ἐπιθεῖναι
ἢ
|
θρεπτικόν) |
τί
οὖν,
ἄν
τις
εἴποι, |
| [1, 4] |
ψυχῆς
ᾧ
τρεφόμεθα,
ὃ
καλοῦμεν
|
θρεπτικόν |
(τοῦτο
γὰρ
εὔλογόν
ἐστιν
εἶναι· |
| [1, 4] |
οἷον
τὸ
λογιστικὸν
ἢ
τὸ
|
θυμικὸν |
ἢ
τὸ
ἐπιθυμητικόν,
ἄλλο
δέ |
| [1, 12] |
Πάλιν
ἐπὶ
τῶν
κατὰ
τὸν
|
θυμὸν |
ὁμοίως·
οἱ
γὰρ
αὐτοὶ
λόγοι |
| [1, 11] |
δ´
ἐστὶν
εἴδη
τρία,
ἐπιθυμία
|
θυμὸς |
βούλησις.
Πρῶτον
μὲν
οὖν
τὴν |
| [1, 31] |
προφανές.
Ὃ
γὰρ
ἂν
ἡμεῖς
|
θώμεθα |
καὶ
νομίσωμεν,
τοῦτο
καὶ
ἔστι |