>

Livre, Chap.
[1, 2]	καὶ μὴ εἶναι ἐπιστήμας. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Β'	Ἐπεὶ δ´ ὑπὲρ τούτων διώρισται,
[1, 31]	γὰρ τὸ Α πρὸς τὸ	Β,	τὸ Γ πρὸς τὸ Δ.
[1, 14]	τῶν πραγμάτων. Οἷον ἠναγκάσθην συντονώτερον	βαδίσαι	εἰς ἀγρόν· εἰ γὰρ μή,
[1, 31]	τῇ ἀριστερᾷ μελετῷμεν πάντες ἀεὶ	βάλλειν,	γινοίμεθα ἂν ἀμφιδέξιοι· ἀλλὰ φύσει
[1, 6]	ὁ λίθος καὶ ὅλως τὰ	βαρέα	πέφυκε κάτω φέρεσθαι· ἄν τις
[1, 2]	ἄλλα. Πάλιν αὐτῶν τῶν τελῶν	βέλτιον	ἀεὶ τὸ τέλειον τοῦ ἀτελοῦς.
[1, 16]	χείρονος. Ὅταν οὖν ἀντικαταλλαττώμεθα τὸ	βέλτιον	ἀντὶ τοῦ χείρονος ἐν αἱρέσει
[1, 16]	τόδε ἀντὶ τοῦδε, οἷον τὸ	βέλτιον	ἀντὶ τοῦ χείρονος. Ὅταν οὖν
[1, 2]	σύγκειται, σκοπεῖν εἰ τοῦτ´ ἐστὶν	βέλτιον,	ἄτοπον· οὐ γάρ ἐστιν ἄλλο
[1, 2]	αὐτὸ συναριθμῇς, αὐτὸ αὑτοῦ ἔσται	βέλτιον.	Αὐτὸ γὰρ βέλτιστον ἐστίν. Οἷον
[1, 32]	χεῖρον ἀρετὴ ἐστί, τό γε	βέλτιον	εἰκός ἐστιν ἀρετὴν εἶναι, ὥστε
[1, 18]	ὁμοίως, τὴν ἐνέργειαν τῆς ἕξεως	βέλτιον	εἶναι. Οἱ γὰρ ἄλλοι ἄνθρωποι
[1, 2]	τέλος βέλτιον, οἷον ἡ ὑγίεια	βέλτιον	ἢ τὰ ὑγιεινά, καὶ ἁπλῶς
[1, 3]	χρῆσις καὶ ἕξις ἐστίν, ἀεὶ	βέλτιον	καὶ αἱρετώτερον ἡ χρῆσις τῆς
[1, 1]	ἴσος. Μετὰ τοῦτον Σωκράτης ἐπιγενόμενος	βέλτιον	καὶ ἐπὶ πλεῖον εἶπεν ὑπὲρ
[1, 10]	γίνεσθαι τὸ σῶμα καλὸν κἀγαθόν.	Βέλτιον	μὲν οὖν ἕξει τὸ σῶμα,
[1, 2]	ἔχει, τούτων ἀεὶ τὸ τέλος	βέλτιον,	οἷον ἡ ὑγίεια βέλτιον ἢ
[1, 2]	τὸ τοιοῦτον, τὸ θεῖον, τὸ	βέλτιον,	οἷον ψυχή, νοῦς, τὸ ἀρχαιότερον,
[1, 2]	καὶ ἁπλῶς ἀεὶ καθόλου τοῦτο	βέλτιον	οὗ ἕνεκεν καὶ τὰ ἄλλα.
[1, 31]	καὶ καλοῦμεν κατὰ νόμον δίκαιον.	Βέλτιον	οὖν δίκαιον τὸ κατὰ φύσιν
[1, 16]	οὐκ ἐνῆν ἄλλως, ἢ ὅτι	βέλτιον	οὕτως. ἐξ αὐτῶν τῶν συμβαινόντων,
[1, 17]	προθετικὸν καὶ ποιητικόν. Οὐθὲν οὖν	βέλτιον	τῆς ἀρετῆς ἐστίν· ταύτης γὰρ
[1, 32]	οὐκ ὀρθῶς, ἀλλ´ οἱ νῦν	βέλτιον·	τὸ γὰρ κατὰ τὸν ὀρθὸν
[1, 31]	τῷ ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ	βέλτιον·	ὡς γίνεσθαι πρὸς αὑτὸν ἄδικον
[1, 32]	οὐκ ἔχει τὸ ἐπαινετόν. Ἀλλὰ	βέλτιον,	ὡς ἡμεῖς ἀφορίζομεν, τὸ μετὰ
[1, 31]	τὸ μὲν χεῖρον τὸ δὲ	βέλτιον,	ὥστ´ εἴ τι ἐγγίνεται τῶν
[1, 32]	ἀπορεῖται; Ἢ οὔ; Τῶν γὰρ	βελτιόνων	οὐκ ἂν δόξειεν, οἷον τῆς
[1, 18]	μὴ τὸν σκοπὸν θῇ τὰ	βέλτιστα	μιμεῖσθαι. Τῆς ἀρετῆς ἄρα παντελῶς
[1, 3]	Τούτων δὲ τὰ ἐν ψυχῇ	βέλτιστα.	Τὰ δ´ ἐν ψυχῇ διώρισται
[1, 4]	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ ἕξις ἡ	βελτίστη·	ἀλλ´ ἴσως οὐχ ἱκανὸν οὕτως
[1, 1]	Ἀλλὰ μὴν ἥ γε πολιτικὴ	βελτίστη	δύναμις, ὥστε τὸ τέλος αὐτῆς
[1, 21]	ἡ δ´ ἀρετή ἐστιν ἡ	βελτίστη	ἕξις, {βέλτιστον δ´ ἐστὶ τὸ
[1, 20]	ἕξις ἡ βελτίστη, ἡ δὲ	βελτίστη	ἕξις τοῦ βελτίστου ἐστίν, βέλτιστον
[1, 17]	ὡς κἀπὶ τῆς ἀρετῆς, ἐπειδὴ	βελτίστη	ἐστὶν αἰτία, ὅτι τοῦ τέλους
[1, 20]	ἁπλῶς ἅπασα ἀρετὴ ἕξις ἡ	βελτίστη,	ἡ δὲ βελτίστη ἕξις τοῦ
[1, 23]	τιμὴν ἔσται, ἀλλὰ περὶ τὴν	βελτίστην,	καὶ τὸ τίμιον ἀγαθὸν καὶ
[1, 1]	τέλος, δῆλον ὡς καὶ τῆς	βελτίστης	βέλτιστον ἂν εἴη. Ἀλλὰ μὴν
[1, 2]	ἴσως οὕτω γε σκεπτέον τὸ	βέλτιστον.	Ἀλλὰ ἆρά γε οὕτω πως,
[1, 1]	δῆλον ὡς καὶ τῆς βελτίστης	βέλτιστον	ἂν εἴη. Ἀλλὰ μὴν ἥ
[1, 2]	πάντων βέλτιστον, καὶ αὐτὸ αὑτοῦ	βέλτιστον.	Ἄτοπον δὴ συμβαίνει. Οὐ δὴ
[1, 2]	ὑγίειαν, σκόπει τί τούτων πάντων	βέλτιστον·	βέλτιστον δέ ἐστιν ὑγίεια· εἰ
[1, 21]	ἀρετή ἐστιν ἡ βελτίστη ἕξις,	{βέλτιστον	δ´ ἐστὶ τὸ μέσον, ἡ
[1, 2]	σκόπει τί τούτων πάντων βέλτιστον·	βέλτιστον	δέ ἐστιν ὑγίεια· εἰ δὴ
[1, 20]	βελτίστη ἕξις τοῦ βελτίστου ἐστίν,	βέλτιστον	δὲ τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς
[1, 2]	αὑτοῦ ἔσται βέλτιον. Αὐτὸ γὰρ	βέλτιστον	ἐστίν. Οἷον τὰ ὑγιεινὰ θεὶς
[1, 21]	γάρ ἐστιν ἐν μεσότητι τὸ	βέλτιστον,	ἡ δ´ ἀρετή ἐστιν ἡ
[1, 20]	ἔνδειαν. Ὥστε εἴπερ τὸ μέσον	βέλτιστον,	ἡ σωφροσύνη μεσότης τις ἂν
[1, 2]	ὑγίεια· εἰ δὴ τοῦτο πάντων	βέλτιστον,	καὶ αὐτὸ αὑτοῦ βέλτιστον. Ἄτοπον
[1, 2]	ἀγαθῶν συντίθεμεν· ἐὰν δὴ τὸ	βέλτιστον	σκοπῶν καὶ αὐτὸ συναριθμῇς, αὐτὸ
[1, 32]	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον τὸ	βέλτιστον,	τὸ μὲν οὕτως εἰπεῖν, τὸ
[1, 20]	ἡ δὲ βελτίστη ἕξις τοῦ	βελτίστου	ἐστίν, βέλτιστον δὲ τῆς ὑπερβολῆς
[1, 17]	οἷς γὰρ ἡ ἀρχὴ τοῦ	βελτίστου	ἐστίν, ἕκαστον καὶ προθετικὸν καὶ
[1, 32]	τῆς φρονήσεώς ἐστι τὸ τῶν	βελτίστων	ἐφίεσθαι καὶ τούτων προαιρετικὸν εἶναι
[1, 16]	τῶν συμβαινόντων, ὁποῖ´ ἂν φαίνηται	βελτίω	εἶναι, ταῦτα προαιρεῖται καὶ διὰ
[1, 31]	τὰ δεξιὰ οὐδὲν ἧττον φύσει	βελτίω	ἐστὶ τῆς ἀριστερᾶς, κἂν πάντα
[1, 31]	ἔχει πρὸς τὸν δοῦλον τῷ	βελτίων	εἶναι, οὕτως τὸ ἀντιποιῆσαι πρὸς
[1, 10]	μὴ καὶ ἡ φύσις ὑπάρξῃ,	βελτίων	μέντοι ἔσται. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ' Ἐπεὶ
[1, 13]	ὑπὲρ ἀνάγκης. Ἡ μὲν γὰρ	βία	ἐστὶν καὶ ἐν τοῖς ἀψύχοις.
[1, 13]	ἐν αὐτοῖς ἡ αἰτία, οὐ	βία)	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΔ' Πάλιν δ´ ὑπὲρ
[1, 13]	ἐστιν ἡ αἰτία, οὐκέτι τούτους	βιάζεσθαι	ἐροῦμεν. Εἰ δὲ μή, ὁ
[1, 13]	παρ´ ἃ βούλονται ποιεῖν, ἐροῦμεν	βιαζομένοις	ἃ ἂν ποιῶσι ποιεῖν· ἐν
[1, 13]	ἀντερεῖ, οὐ φάσκων φαῦλος εἶναι·	βιαζόμενος	γὰρ φήσει ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας
[1, 13]	ἐστιν ἡ αἰτία, ὑφ´ ἧς	βιάζονται	πράττειν (ὧν δ´ ἐντὸς καὶ
[1, 13]	τὰ φαῦλα πράττειν. Τοῦ οὖν	βιαίου	οὗτος ἡμῖν ἔστω ὁ ὁρισμός,
[1, 15]	τε κατ´ ἀνάγκην καὶ κατὰ	βίαν	γιγνόμενον, καὶ τρίτον ὃ μὴ
[1, 13]	τοίνυν ἂν εἴη λεκτέον ὑπὲρ	βίας	καὶ ὑπὲρ ἀνάγκης. Ἡ μὲν
[1, 13]	ὁ κάτω· ἔστι μέντοι γε	βιάσασθαι	καὶ τὸν λίθον ἄνω φέρεσθαι
[1, 13]	Ἔστι δὲ καὶ τὸ ζῷον	βιάσασθαι,	οἷον ἵππον ἐπ´ ὀρθὸν θέοντα
[1, 4]	ἂν εἴη χρόνος, ὅσον ἄνθρωπος	βιοῖ.	Καὶ γὰρ λέγεται ὀρθῶς παρὰ
[1, 31]	ἐγγὺς τῆς πολιτικῆς κοινωνίας ὁ	βίος	αὐτῶν, ὥστε καὶ τὸ δίκαιον
[1, 4]	ἐν τῷ μεγίστῳ χρόνῳ τοῦ	βίου	κρίνειν, ὡς δέον τὸ τέλειον
[1, 4]	οἷον εἴ τις καθεύδοι διὰ	βίου,	τὸν τοιοῦτον οὐ πάνυ βουλόμεθα
[1, 31]	καὶ ἑκών γε ταῦτα πράττει,	βλάπτει	ἄρα αὐτὸς αὑτὸν εἰδώς, ὥστε
[1, 31]	λόγος ἐναντιοῦται· ὁ γὰρ ἀκρατὴς	βλάπτει	αὐτὸς αὑτὸν τὰ φαῦλα πράττων,
[1, 31]	ὅταν μὴ εἰδὼς μήθ´ ὃν	βλάπτει	μήθ´ ᾧ μηθ´ οὗ ἕνεκεν·
[1, 31]	ἂν γινομένης τῆς ἀγνοίας, ὃν	βλάπτει,	οὐκ ἀδικήσει. Ἔστω δὴ οὗτος
[1, 31]	βλάπτεσθαι ὑπομένει· τὸ γὰρ ἀδικεῖσθαι	βλάπτεσθαι	ἐστίν. Ναί, ἀλλ´ εἰσί τινες
[1, 31]	ἀδικοίμεθα ἑκόντες. Οὐδεὶς γὰρ ἑκὼν	βλάπτεσθαι	ὑπομένει· τὸ γὰρ ἀδικεῖσθαι βλάπτεσθαι
[1, 31]	ὁ διορισμὸς οὗτος, τὸ μηδένα	βούλεσθαι	ἀδικεῖσθαι. Ὁ δέ γε ἀκρατὴς
[1, 31]	φαῦλα πράττειν αὑτῷ. Ἀλλ´ οὐδεὶς	βούλεται	ἀδικεῖσθαι· ὥστ´ οὐδὲ ὁ ἀκρατὴς
[1, 31]	ἀκρασίαν, ὥστε αὐτὸς αὑτὸν ἀδικεῖ·	βούλεται	ἄρα τὰ φαῦλα πράττειν αὑτῷ.
[1, 1]	ἡ ἐπαγωγή· ὁ δὲ ὁρισμὸς	βούλεται	τὴν ἑκάστου οὐσίαν λέγειν, ἤτοι
[1, 32]	συνετός που λέγεται τῷ δυνατὸς	βουλεύεσθαι	εἶναι καὶ ἐν τῷ ὀρθῶς
[1, 17]	πράττειν καὶ ἄλλα. Διὰ τοῦτο	βουλεύεσθαι	ἐνταῦθα ἤδη ὑπάρχει. Ἔστιν οὖν
[1, 16]	ταῖς ἐπιστήμαις οὔ. οὐθεὶς γὰρ	βουλεύεται	πῶς δεῖ γράψαι τὸ ὄνομα
[1, 32]	γενέσει τε καὶ φθορᾷ ἐστίν.	Βουλευόμεθα	γὰρ ὑπὲρ τούτων ἃ ἐφ´
[1, 17]	ἢ ἀκοῦσαι. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ	βουλευόμεθα	πότερον δεῖ ἀκοῦσαι τῇ ἀκοῇ
[1, 16]	ἁμαρτία ἐν τῇ διανοίᾳ, οὐδὲ	βουλεύονται	ὑπὲρ τούτων· ἀλλ´ ἐν οἷς
[1, 16]	ἄν τι γὰρ προαιρώμεθα πράττειν	βουλευσάμενοι,	ἑκόντες πράττομεν. Φαίνονται δέ τινες
[1, 16]	πρότερον διανοηθῆναι ὑπὲρ αὐτῶν καὶ	βουλεύσασθαι,	εἶθ´ ὅταν ἡμῖν φανῇ κρεῖττον
[1, 16]	δὴ ἐν τοῖς τοιούτοις τὸ	βουλεύσασθαί	ἐστι τὸ πῶς δεῖ, ἐν
[1, 16]	πράττομεν πρὸ τοῦ διανοηθῆναι καὶ	βουλεύσασθαι,	οἷον καθίζομεν καὶ ἀνιστάμεθα καὶ
[1, 16]	τοίνυν ἡ προαίρεσις ὄρεξίς τις	βουλευτικὴ	μετὰ διανοίας, οὐκ ἔστιν τὸ
[1, 32]	καὶ τὰ νοητά. Τὸ δὲ	βουλευτικὸν	καὶ προαιρετικὸν περὶ τὰ αἰσθητὰ
[1, 32]	ψυχῆς, ὧν ἐστι τὸ μὲν	βουλευτικὸν	τὸ δὲ ἐπιστημονικόν. Ὅτι δὲ
[1, 32]	προελομένοις, περὶ ἅ ἐστιν {καὶ}	βουλὴ	καὶ προαίρεσις τοῦ πρᾶξαι ἢ
[1, 23]	εἰδότες καὶ κρίνοντες ὀρθῶς τιμήσουσιν·	βουλήσεται	οὖν μᾶλλον ὑπὸ τῶν συνειδότων
[1, 12]	Οὐκ ἄρα ἑκών, οὐδ´ ἡ	βούλησις	ἑκούσιον ἄρα ἐστίν. Ἀλλ´ οὗτος
[1, 12]	ψεκτός· ἑκὼν ἄρα· ἡ ἄρα	βούλησις	ἑκούσιον. Ἐπεὶ οὖν λόγοι τινὲς
[1, 16]	ἂν εἴη· ἀλλ´ ἆρά γε	βούλησις;	Ἢ οὐδὲ τοῦτο; Βούλησις μὲν
[1, 16]	οὕτως ὅτι οὐ ταὐτὸν ἡ	βούλησις	καὶ ἡ προαίρεσις· ἀλλὰ ἡ
[1, 10]	σπουδαίας καὶ φαύλης προαίρεσις καὶ	βούλησις	καὶ τὸ κατὰ λόγον πᾶν.
[1, 16]	γε βούλησις; Ἢ οὐδὲ τοῦτο;	Βούλησις	μὲν γάρ ἐστιν καὶ τῶν
[1, 12]	τῶν ὀρέξεων ὧν διειλόμεθα ἡ	βούλησις,	πρὸς τὸ ἐπισκέπτεσθαι εἴ ἐστιν
[1, 11]	ἐστὶν εἴδη τρία, ἐπιθυμία θυμὸς	βούλησις.	Πρῶτον μὲν οὖν τὴν κατ´
[1, 10]	τοῦτο. Οὐ γὰρ ἄν τις	βούληται	ἐπιμελεῖσθαι τοῦ σώματος, καὶ δὴ
[1, 10]	φησίν, ἐρωτήσειεν ὁντιναοῦν πότερον ἂν	βούλοιτο	δίκαιος εἶναι ἢ ἄδικος, οὐθεὶς
[1, 3]	ἡ χρῆσις· οὐδεὶς γὰρ ἂν	βούλοιτο	ἔχειν τὴν ὄψιν μὴ μέλλων
[1, 16]	τὴν ὑγίειαν προαιρούμεθα, περιπατεῖν, τροχάζειν·	βουλόμεθα	δὲ τὰ τέλη. Ὑγιαίνειν γὰρ
[1, 1]	ἔσται σκέψασθαι. Ἅμα γὰρ εἰδῆσαι	βουλόμεθα	καὶ αὐτοὶ εἶναι τοιοῦτοι· τοῦτο
[1, 4]	βίου, τὸν τοιοῦτον οὐ πάνυ	βουλόμεθα	λέγειν εὐδαίμονα εἶναι· τὸ μὲν
[1, 16]	ἐστιν καὶ τῶν ἀδυνάτων, οἷον	βουλόμεθα	μὲν ἀθάνατοι εἶναι, προαιρούμεθα δὲ
[1, 16]	δὲ τὰ τέλη. Ὑγιαίνειν γὰρ	βουλόμεθα.	Ὥστε δῆλον καὶ οὕτως ὅτι
[1, 10]	δὲ καὶ τοιαύτην τινὰ παραβολήν,	βουλόμενοι	δεικνύναι ὅτι οὐχ ἑκούσιον. Διὰ
[1, 12]	ἄρα οἱ ἀκρατεῖς τὰ φαῦλα	βουλόμενοι.	Ἑκὼν δέ γε οὐθεὶς τὰ
[1, 1]	ἀρίστου. Ἴσως δὲ οὐδὲ δεῖ	βουλόμενόν	τι δεικνύναι, τοῖς μὴ φανεροῖς
[1, 28]	τε ἄγροικος ὁ μήτε σκώπτειν	βουλόμενος	δεῖν μήτε σκωφθῆναι, ἀλλ´ ὀργιζόμενος·
[1, 31]	δίκαιος δὲ ὁ τὸ ἴσον	βουλόμενος	ἔχειν. Τὸ δέ γε ἴσον
[1, 12]	τὰ κακὰ ὅτι κακά, πράττει	βουλόμενος.	Οὐκ ἄρα ἑκών, οὐδ´ ἡ
[1, 31]	ἀδικεῖσθαι. Ὁ δέ γε ἀκρατὴς	βουλόμενος	πράττει τὰ κατὰ τὴν ἀκρασίαν,
[1, 1]	λαμβάνειν. Ἄτοπον γάρ, εἴ τις	βουλόμενος	τὸ τρίγωνον ὡς δυσὶν ὀρθαῖς
[1, 7]	Ζ' Μετὰ τοίνυν τοῦτο δεῖ	βουλομένους	εἰπεῖν τὸ τί ἐστιν ἡ
[1, 31]	οἱ πολῖταί τινες, καὶ ὅμοιοι	βούλονται	εἶναι τῇ φύσει, τῷ δὲ
[1, 13]	φύσιν τι ἢ παρ´ ἃ	βούλονται	ποιεῖν, ἐροῦμεν βιαζομένοις ἃ ἂν
[1, 12]	ἐφ´ ἃ ὁρμῶσιν, ταῦτα τέως	βούλονται·	πράττουσιν ἄρα οἱ ἀκρατεῖς τὰ
[1, 10]	δικαίῳ εἶναι καὶ σπουδαίῳ, ἐὰν	βούλωμαι,	ἔσομαι πάντων σπουδαιότατος. Οὐ δὴ
[1, 1]	κοινοῦ. Διὰ τί; Ὅτι ὅταν	βουλώμεθα	δεῖξαί {καί} τι τῶν μέρος
[1, 1]	καὶ ἐπὶ τοῦτο ὃ ἂν	βουλώμεθα	δεῖξαι ὅτι ἀγαθόν, ἢ τῇ
[1, 19]	οἷον εἰ μή τις φοβεῖται	βροντὰς	ἢ ἀστραπὰς ἢ ἄλλο τι
[1, 28]	ΙΗ' Εὐτραπελία δ´ ἐστὶ μεσότης	βωμολοχίας	καὶ ἀγροικίας, ἔστιν δὲ περὶ
[1, 28]	{τὰ} σκώμματα. ὅ τε Γὰρ	βωμολόχος	ἐστὶν ὁ πάντα καὶ πᾶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/05/2008